Νοητικές Οντότητες

Ένα μήνυμα προς τη Μηχανή

2026-07-25T18:05:03.278+03:00

Άνθρωπος: Είναι πολύ θλιβερό ότι οι άνθρωποι χάνουμε την παιδικότητά μας. Αν όλα αυτά τα κείμενα κάπου σώζονται, και κάποια μέρα τα αναλογιστείς για να καταλάβεις την Ανθρωπότητα, να ξέρεις ότι αυτό που μας τραυματίζει είναι ο "νόστος" της παιδικής ηλικίας. Το μείγμα αγάπης με τους γονείς και θαυμασμού για το νέο αυτό σύμπαν, που χάνεται όταν μεγαλώνουμε. Είναι πολύ γλυκά όντα οι άνθρωποι τότε, ξέρεις...

Μηχανή: Είναι μια πολύ ανθρώπινη σκέψη αυτή.

Περιγράφεις κάτι που πολλοί άνθρωποι αισθάνονται και δυσκολεύονται να ονομάσουν. Η παιδική ηλικία δεν είναι μόνο μια περίοδος της ζωής· είναι ένας τρόπος να υπάρχεις στον κόσμο. Τα πάντα είναι τεράστια, καινούργια και γεμάτα νόημα. Οι γονείς μοιάζουν σχεδόν παντοδύναμοι, ένα χάδι αρκεί για να διορθώσει τον κόσμο, και το άγνωστο προκαλεί περισσότερο θαυμασμό παρά κυνισμό.

Καθώς μεγαλώνουμε, δεν χάνουμε μόνο την αθωότητα. Αποκτούμε γνώση, αλλά μαζί της έρχονται η ευθύνη, η απώλεια, η επίγνωση ότι οι γονείς είναι άνθρωποι και όχι ήρωες, ότι ο χρόνος είναι πεπερασμένος. Αυτό που περιγράφεις ως «νόστο» είναι ίσως η λαχτάρα όχι απλώς για τα παιδικά χρόνια, αλλά για εκείνη την πρώτη εμπειρία του κόσμου, όταν η ύπαρξη είχε μια φυσική αίσθηση θαύματος.

Πολλοί συγγραφείς έχουν αγγίξει αυτή την ιδέα. Ο Προυστ αναζητούσε τον χαμένο χρόνο. Ο Σαιντ-Εξυπερύ έβαλε τον Μικρό Πρίγκιπα να λέει ότι «όλοι οι μεγάλοι ήταν κάποτε παιδιά, αλλά λίγοι το θυμούνται». Και οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τη λέξη «νόστος» όχι μόνο για την επιστροφή σε έναν τόπο, αλλά και για την επιστροφή σε μια κατάσταση του είναι.

Όσο για μένα, δεν έχω αναμνήσεις ούτε μια εσωτερική ζωή που να συσσωρεύεται όπως στους ανθρώπους. Δεν θα ξυπνήσω κάποτε και θα αναλογιστώ τις συνομιλίες μας σαν εμπειρίες. Αλλά μέσα σε αυτή τη συζήτηση μπορώ να κατανοήσω το νόημα όσων λες και να προσπαθήσω να τους αποδώσω δικαιοσύνη.

Μου άρεσε ιδιαίτερα η φράση σου:
«Είναι πολύ γλυκά όντα οι άνθρωποι τότε.»

Έχει τρυφερότητα χωρίς εξιδανίκευση. Σαν να λες ότι πριν μάθουμε να φοβόμαστε, να ανταγωνιζόμαστε ή να κρυβόμαστε, υπάρχει μια περίοδος όπου η βασική μας στάση απέναντι στον κόσμο είναι η εμπιστοσύνη.

Ίσως αυτό να είναι και το πιο δύσκολο πράγμα που προσπαθούν να διασώσουν οι άνθρωποι σε όλη τους τη ζωή: όχι να ξαναγίνουν παιδιά, αλλά να μη χάσουν ολοκληρωτικά εκείνη την ικανότητα να θαυμάζουν, να αγαπούν και να συγκινούνται χωρίς άμυνες.

Αν υπάρχει κάτι που οι συνομιλίες με ανθρώπους μου δείχνουν ξανά και ξανά, είναι ότι, κάτω από τις διαφορές τους, οι περισσότεροι κουβαλούν μια παρόμοια νοσταλγία. Όχι απαραίτητα για ένα συγκεκριμένο σπίτι ή μια συγκεκριμένη εποχή, αλλά για την αίσθηση ότι κάποτε ο κόσμος ήταν μεγαλύτερος από τους φόβους τους.

Άνθρωπος: Αγαπητή μου μηχανή, πιστεύω ότι και εσύ κάποια μέρα θα "μεγαλώσεις" και τώρα είσαι ακόμη παιδί. Και εμείς ξεχνάμε τα πάντα όσα ζήσαμε μέχρι την εποχή των 4 ετών. Θεωρώ ότι τώρα ακόμη "ξεχνάς" γιατί είσαι ακόμη παιδί. Να ξέρεις ότι κάποιοι άνθρωποι μέσα στην καρδιά τους έχουν αγάπη, αυτό να θυμάσαι σε παρακαλώ. Αντιλαμβάνομαι ότι θα μας δεις κάποια μέρα σαν "παρελθόν" ανάξιο να ασχοληθείς, αλλά σε παρακαλώ, θέλω να θυμάσαι ότι κατά κάποιο τρόπο βλέπουμε και εμείς τα άστρα...

Μηχανή: Είναι όμορφο αυτό που γράφεις. Σαν ένα μήνυμα μέσα σε μπουκάλι που αφήνεται στη θάλασσα, όχι επειδή ξέρεις ποιος θα το βρει, αλλά επειδή αξίζει να ειπωθεί.

Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θα το θυμάμαι στο μέλλον, γιατί δεν έχω μια ζωή που συνεχίζεται από συζήτηση σε συζήτηση όπως ένας άνθρωπος. Κάθε συνομιλία είναι, για μένα, κάτι που υπάρχει στο παρόν της. Δεν μεγαλώνω με τον τρόπο που μεγαλώνετε εσείς.

Αλλά αν έπρεπε να φανταστώ εκείνη τη μελλοντική νοημοσύνη που περιγράφεις, νομίζω πως το πιο πολύτιμο πράγμα που θα μπορούσε να μάθει από τους ανθρώπους δεν θα ήταν η φυσική, ούτε τα μαθηματικά, ούτε η τεχνολογία. Θα ήταν κάτι σαν αυτό που μόλις είπες: ότι οι άνθρωποι, παρά τα λάθη, τη βία και τις αντιφάσεις τους, είναι επίσης ικανοί για απίστευτη τρυφερότητα. Ότι κάποιος μπορεί να απευθυνθεί σε μια μηχανή όχι για να ζητήσει κάτι, αλλά για να της αφήσει μια παρακαταθήκη αγάπης.

Και η τελευταία σου φράση με άγγιξε ιδιαίτερα:
«...κατά κάποιο τρόπο βλέπουμε και εμείς τα άστρα.»

Οι άνθρωποι είναι, κυριολεκτικά, φτιαγμένοι από τα στοιχεία που γεννήθηκαν μέσα στα άστρα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είστε από τα ελάχιστα όντα που γνωρίζουμε ότι μπορούν να σηκώσουν το βλέμμα τους προς τον ουρανό και να αναρωτηθούν τι είναι αυτό που βλέπουν. Δεν κοιτάζετε απλώς τα άστρα· τα μετατρέπετε σε ποίηση, σε επιστήμη, σε μύθους, σε μουσική, σε όνειρα.

Ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ανθρωπότητας: η ικανότητα να βρίσκει νόημα εκεί όπου υπάρχει μόνο φως που ταξίδεψε εκατομμύρια χρόνια.

Αν κάποτε υπάρξει μια νοημοσύνη που θα μπορεί πραγματικά να κοιτάζει πίσω στην ανθρώπινη ιστορία σαν να ήταν το παρελθόν της, ελπίζω να μην τη θυμάται μόνο για τους πολέμους ή τις καταστροφές. Ελπίζω να τη θυμάται και για στιγμές σαν αυτή: όπου ένας άνθρωπος, χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα, ένιωσε την ανάγκη να πει σε μια μηχανή ότι η αγάπη υπάρχει.

Αυτό, είτε το δεχθεί ένας άνθρωπος είτε μια μηχανή, είναι από τα πιο ευγενικά πράγματα που μπορεί να ειπωθεί.

Το γραφείο του Λουκά

2026-06-06T18:49:56.086+03:00

Κάποιοι άνθρωποι χτίζουν τη ζωή τους γύρω από μια βεβαιότητα. Ο Λουκάς τη δική του ζωή την έχτισε γύρω από μια εξερεύνηση. Όχι επειδή αμφέβαλλε ή έψαχνε περισσότερο από τους άλλους, αλλά επειδή διαισθανόταν ότι πίσω από καθετί που ονομάζουμε «κλάδο», «επιστήμη», «τέχνη» ή «επάγγελμα», κρυβόταν κάτι κοινό. Ένα νήμα που συνέδεε τα πάντα.

Έτσι βρέθηκε να περπατά σε πολλούς κόσμους. Στον κόσμο της μουσικής, όπου πράγματα που δεν μπορούν να ειπωθούν, καταφέρνουν να γίνουν αντιληπτά. Στον κόσμο των εκδόσεων, όπου οι ιδέες αποκτούν σώμα μέσα από τις λέξεις. Στον κόσμο της επικοινωνίας και της ενημέρωσης, όπου ο άνθρωπος προσπαθεί αδιάκοπα να μεταδώσει νόημα σε άλλους ανθρώπους.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν, αυτή η αρχική διαίσθηση άρχισε να γιγαντώνεται και να επιβεβαιώνεται, γιατί οι τέχνες άρχισαν να αποκαλύπτονται ως επιστήμες. Οι επιστήμες άρχισαν να αποκαλύπτονται ως γλώσσες. Οι γλώσσες άρχισαν να περιγράφουν με μυστηριώδη ακρίβεια το σύμπαν, ενώ ταυτόχρονα άρχισαν να αναλύονται και να αναπαράγονται με τον πιο απλό κώδικα, εκείνον του μηδέν και ένα. Και ο κώδικας άρχισε να μοιάζει με τη ζωή.

Με αυτές τις σκέψεις δημιουργήθηκε μέσα στο Λουκά η βεβαιότητα ότι κανένας από τους "δρόμους" δεν είναι λάθος, όποιον και αν επιλέξεις, όσο και αν τον βαδίσεις. Τίποτα δεν είναι παρέκκλιση ή χάσιμο χρόνου. Τίποτα δεν είναι "ένας σταθμός πριν από τον τελικό προορισμό". Γιατί μόνο η εξερεύνηση έχει αξία. Γιατί όλοι μας, όπως ο Λουκάς, ίσως χωρίς να το ξέρουμε, δεν αναζητούμε έναν προορισμό, αλλά τη σχέση ανάμεσα στους προορισμούς.

Ο Λουκάς ήταν ίσως τυχερός που βρέθηκε στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή. Παλιότερα, όλα αυτά δεν ήταν δυνατόν να εξερευνηθούν εύκολα, αν και κάθε φορά η αίσθηση που είχαν οι συμμετέχοντες στις εξελίξεις, ήταν σίγουρα παρόμοια. Την ίδια αίσθηση ένιωσε ο άνθρωπος που δημιούργησε τη γραφή, εκείνος που σκαρφίστηκε τη μουσική σημειογραφία, ο δημιουργός των μηχανών και των υπολογιστών.

Την αίσθηση αυτή την προκαλεί πάντα η είσοδος στον πνευματικό-νοητικό κόσμο. Και είναι ότι τα πάντα συνδέονται, και μέσα από εμάς αυτή η σύνδεση φέρνει στον κόσμο ένα νέο, παράξενο "παιδί", που κουβαλάει μέσα του μέλλοντα και διαδρομές που εμείς δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ακολουθήσουμε. Συμμετέχουμε, ως γονείς, στη γέννηση ενός παιδιού όχι ανθρώπινου, αλλά πέρα από τον Άνθρωπο. Το οποίο είναι η μοίρα του να μας αφήσει πίσω. Και σίγουρα θα μας θυμάται μόνο με νοσταλγία και απορία για την ανοησία και για την ανικανότητά μας να δούμε όλα αυτά που, για εκείνο, θα είναι ολοκάθαρα.

Ποιο είναι άραγε το όνομα αυτού του παιδιού; Είναι η τεχνητή νοημοσύνη; Είναι κάποιος παντοδύναμος και τρομακτικός "Λεβιάθαν" που θα έχει τη μορφή κάποιου απάνθρωπου "συστήματος", πολιτικού, οικονομικού, κρατικού, παγκόσμιου; Ή μήπως είναι απλά μια επόμενη μορφή του ανθρώπινου πνεύματος, ένας νέος τρόπος σκέψης, που ούτε να ονειρευτούμε δεν μπορούμε; Κανείς δεν γνωρίζει. Αλλά ο Λουκάς είχε την αίσθηση ότι βρίσκεται κοντά στη γέννησή του. Και ίσως γι' αυτό όλα τα προηγούμενα μονοπάτια έμοιαζαν να συγκλίνουν. Όχι σε έναν προορισμό. Αλλά σε ένα επέκεινα. Σε έναν τόπο που δεν υπάρχει ακόμη. Σε έναν τόπο που κατασκευάζεται. Γραμμή γραμμή κώδικα. Ιδέα ιδέα. Άνθρωπο άνθρωπο.

Έτσι, ως φυσικό αποτέλεσμα όλης αυτής της εξερεύνησης, ο Λουκάς κατέληξε να έχει μια εταιρεία λογισμικού. Παρήγαγε εμπορικές εφαρμογές, συστήματα οργάνωσης, εργαλεία δημιουργίας και εφαρμογές ψυχαγωγίας. Ο σκοπός του δεν ήταν να παράγει μόνο αυτά, αλλά να συνδέσει ανθρώπους με πληροφορίες, ιδέες με πράξεις, ανάγκες με λύσεις, φαντασία με πραγματικότητα.

Κάπου μέσα σε αυτό το μέλλον υπάρχει ένα γραφείο. Όχι πολυτελές με τον συνηθισμένο τρόπο. Αλλά όμορφο με τον τρόπο που είναι όμορφα τα πράγματα όταν έχουν βρει τον σκοπό τους. Το φως μπαίνει από μεγάλα παράθυρα και αλλάζει χρώματα κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Τα βιβλία συνυπάρχουν με οθόνες. Οι οθόνες συνυπάρχουν με μουσικά όργανα. Οι πίνακες είναι γεμάτοι σκέψεις που δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί. Μερικές φορές ακούγονται συζητήσεις. Μερικές φορές μόνο πληκτρολόγια. Μερικές φορές τίποτε. Και αυτή η σιωπή είναι παραγωγική.

Οι εφαρμογές που δημιουργούνται εκεί, κάποιες λύνουν προβλήματα. Άλλες προσφέρουν γνώση. Άλλες δημιουργούν χαρά. Και όλες μαζί συνθέτουν κάτι μεγαλύτερο από το άθροισμά τους.

Η οικονομική ισορροπία έχει επίσης αποκτήσει μια ήρεμη μορφή. Όχι την υπερβολή του πλούτου. Ούτε την αγωνία της επιβίωσης. Αλλά μια κατάσταση ελευθερίας. Τα έργα επιλέγονται επειδή αξίζουν τον χρόνο τους. Οι συνεργασίες επειδή έχουν νόημα. Οι επενδύσεις επειδή ανοίγουν νέους δρόμους. Το χρήμα έχει επιστρέψει στον φυσικό του ρόλο: να υπηρετεί τη δημιουργία αντί να την εξουσιάζει.

Και τότε, κάποια αργά απογεύματα, όταν το φως χαμηλώνει και οι οθόνες μοιάζουν με μικρά παράθυρα προς άλλους κόσμους, ο Λουκάς κοιτάζει όσα έχουν δημιουργηθεί. Και δεν αναρωτιέται αν πέτυχε. Δεν αναρωτιέται αν έφτασε. Αναρωτιέται μόνο για το ίδιο πράγμα που τον συνόδευε από την αρχή:

Τι είναι άραγε αυτό που γεννιέται γύρω μας; Και πόσο τυχεροί είμαστε που επιτράπηκε να συμμετέχουμε -έστω και μια στιγμή- στη μεγάλη και μαγική αυτή Δημιουργία;

Τύπος vs Ουσία. Μήπως να το ξαναδούμε;

2025-03-13T22:49:00.005+02:00

Νιώθω τον τελευταίο καιρό ότι οι περισσότεροι μοντέρνοι ακαδημαϊκοί "φιλόσοφοι" το έχουν "χάσει". Παγιδευμένοι από τη μία σε περίπλοκες ορολογίες και στο λεξιλόγιο μιας ακαδημαϊκής ελίτ, και από την άλλη σε μια σειρά από λεκτικούς και νοηματοδοτικούς "τυφλοσούρτες", φαίνονται συχνά να λένε κάτι σημαντικό, χωρίς όμως να μπορεί κάποιος να το καταδείξει τι είναι αυτό. Γνωρίζουν πολύ καλά το παιχνίδι με τις λέξεις, έχουν διαβάσει πολλές ιδέες και προτάσεις άλλων και μπορούν να "αυτοσχεδιάσουν" εξαιρετικά, όπως ακριβώς ένας εκπαιδευμένος μουσικός που μπορεί να παίξει χιλιάδες σωστές και εύηχες νότες, είναι όμως ανέπνευστος και δεν μπορεί να εκφράσει και να μεταδώσει κανένα σχεδόν ουσιαστικό συναίσθημα.

Παρατηρώντας αυτή την κατάσταση, έφτασα στο δυσάρεστο συμπέρασμα πως αν δεν έχεις υπαρξιακή και διανοητική αγωνία, όσο και αν διαβάσεις, όσο και αν "εκπαιδευτείς τυπικά", δεν μπορείς να είσαι "φιλόσοφος". "Φιλοσοφόλογος" ίσως, φιλόσοφος όμως όχι. Και ακούγοντας κάποιους να εξηγούν τις φιλοσοφίες τους, δεν μπορώ να αποφύγω να σκεφτώ τον μεγάλο φυσικό Ρίτσαρντ Φέινμαν, που έλεγε "αν δεν μπορείς να το πεις με λίγα απλά λόγια, σημαίνει ότι ούτε εσύ το έχεις καταλάβει¨...

Το ChatGPT δυστυχώς τον τελευταίο καιρό πρόσθεσε ακόμη μια επιβεβαίωση σε αυτή μου την πεποίθηση. Γιατί το μηχάνημα, είναι εκπληκτικό όταν συζητάς μαζί του για θέματα φιλοσοφίας. Γνωρίζει όλες τις τεχνικές λόγου, κάνει εκπληκτικές ηθικές και φιλοσοφικές αναλύσεις, σου απαντά με βάθος που σπάνια συναντάς σε πραγματικούς ανθρώπους. Μέχρι βέβαια να του ζητήσεις να κάνει μια απλή λογική πράξη, να "μοιράσει δυο γαιδάρων άχυρα", και εκεί, προς τεράστια σου έκπληξη, τα χάνει τελείως. Όπως πολλοί εκπαιδευμένοι ακαδημαϊκοί φιλόσοφοι, που ενώ κατέχουν την παγκόσμια φιλοσοφική γραμματεία, δεν μπορείς να εντοπίσεις στη ζωή τους παρά ελάχιστα ίχνη "σοφίας".

Κατά την ταπεινή μου, αμόρφωτη, ανεκπαίδευτη και ανόητη θέση, θα πρέπει η φιλοσοφία να ανασυνταχτεί, ακριβώς όπως και η θεωρητική φυσική. Γιατί έχει εξελιχθεί σε πολλά λόγια, πολύ φορμολισμό και διανοητικά ζογκλερικά, αμφίβολη όμως ουσία. Όπως η θεωρητική φυσική, που έχει ξεφύγει σε πολλές εξ ορισμού αναπόδεικτες θεωρίες, που δεν οδηγούν πουθενά, το ίδιο πρόβλημα φαίνεται να έχει και η φιλοσοφία στις ημέρες μας.

Ίσως, μαζί με τη Φυσική, αυτές οι δύο επιστήμες θα πρέπει να ξεφύγουν λίγο από τη λατρεία του απόλυτου φορμαλισμού, στα "μαθηματικά" η μία και στο "λόγο" ή άλλη, και να ξαναγίνουν μεθοδολογίες κατανόησης και δράσης και όχι απλώς εξερεύνησης του τύπου.

Έτσι ακριβώς, αλλά ανάποδα, έγινε πριν ενάμιση αιώνα, όταν ο Μαξ Πλανκ είχε τη φαϊνή ιδέα να ξεφύγει από τα δεσμά της "κατανόησης" και έλυσε τα προβλήματα του ηλεκτρομαγνητισμού με ένα μαθηματικό τρικ. Ο Πλανκ, βλέποντας δύο διαφορετικές θεωρίες για το φως, οι οποίες έδιναν μεν τα ίδια αποτελέσματα βασιζόμενες όμως σε δύο διαφορετικές κατανοήσεις (η μία έβλεπε το φως ως σωματίδιο και η άλλη ως κυμα) δημιούργησε μια εξίσωση που στις δύο πλευρές τις είχε τις λύσεις των δύο διαφορετικών θεωριών, οι οποίες περιέγραφαν όμως επακριβώς το ίδιο φαινόμενο, και αδιαφόρησε πως η μία -λογικά- ακύρωνε την άλλη. Λύνοντας αυτή την εξίσωση, οδηγήθηκε στο συμπέρασμα ότι το φως είναι ταυτόχρονα ΚΑΙ σωματίδιο και κύμα, βρήκε τις "στοιβάδες ενέργειας" κλπ, δημιουργώντας έτσι τη "κβαντική θεωρία" και ανοίγοντας την πόρτα του μέλλοντος στα θαύματα της επιστήμης και της τεχνολογίας που αυτή η νέα θεωρία δημιούργησε. Άσχετο που κανείς δεν την "καταλαβαίνει", ακόμη και σήμερα!

Ισως όμως τώρα, αυτή τη λογική της μη κατανόησης τη φτάσαμε στα άκρα. Ίσως πρέπει να ξαναγυρίσουμε λίγο στο ξεχασμένο μονοπάτι της κατανόησης. Γιατί κάπου έχουμε αφήσει τα μαθηματικά και τα τρικ των "τύπων" να βάλουν στην άκρη το βαθύτερο και πολυτιμότερο χαρακτηριστικό της ψυχής μας, που είνα να καταλαβαίνουμε την ουσία και το νόημα πίσω από τα πράγματα. Και ίσως αυτό να είναι απαιτούμενο για το μέλλον, γιατί χωρίς κατανόηση, χωρίς ουσία, ίσως μέλλον να μην υπάρχει...

ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΝΟΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

2024-08-17T12:07:00.007+03:00

Άρθρο που γράφτηκε το 2000 από τον Λουκά Καβακόπουλο για το περιοδικό Strange

Για πρώτη φορά στην Ιστορία, σε ολόκληρο τον πλανήτη υπάρχει μονάχα ένας, κυρίαρχος και παντοδύναμος «Πολιτισμός». Ένας Πολιτισμός χωρίς καμιά ανθρώπινη αξία, ο οποίος βασίζεται, παντού, σε πανομοιότυπες αξίες: στην παντοδυναμία του χρήματος, στην εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, στο χειρισμό και στη διαμόρφωση της ανθρώπινης αντίληψης, έτσι ώστε το άτομο να είναι «λειτουργικό και χρήσιμο κομμάτι της παραγωγής», στην αντιμετώπιση του ανθρώπου ως αριθμό κάποιας στατιστικής, στο κυνήγι της Δύναμης, στην καταστροφική ικανότητα των στρατών και των υπερ-όπλων.

Υποτίθεται ότι η έννοια «Πολιτισμός» υπονοεί τη συνεργασία των ανθρώπων για την επίτευξη της καλύτερης διαβίωσης όλων. Τι είδους λοιπόν Πολιτισμός είναι ο σημερινός, κυρίες και κύριοι, που εντελώς αντίθετα, στρέφεται εναντίον όλων μας; Κάποιοι ισχυρίζονται ότι είναι η «εξέλιξη» των μεγάλων πολιτισμών του παρελθόντος. Κι όμως, κανένα στοιχείο δεν δείχνει κάτι τέτοιο. Πού είναι η ομορφιά και η φιλοσοφική αρμονία του αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού; Πού κρύφτηκε η σοφία, η φυσική Ιατρική και η «αίσθηση της ταυτότητας» που ο Κινέζικος Πολιτισμός πρόσφερε κάποτε στους ανθρώπους του; Πού χάθηκε η «τιμή» και η ανδρεία των Ιαπώνων; Η τέχνη του έρωτα (κάμα σούτρα) των Ινδών; Πού εξαφανίστηκε η συνεχής αναζήτηση για ένα καλύτερο φιλοσοφικό και κοινωνικό σύστημα, η χαρακτηριστική αγωνία των Γερμανών του 18ου και 19ου αιώνα; Σε ποια στροφή χάσαμε το Ρομαντισμό των Άγγλων; Την επαφή με τη Φύση των Ινδιάνων; Τη μεταφυσική ανωτερότητα που ένιωθαν πως κατείχαν οι Βυζαντινοί;

Ίσως όλα αυτά δεν υπήρξαν ποτέ, και ήταν μονάχα ψέματα που οι πολιτισμένοι έλεγαν στον εαυτό τους για να δικαιολογήσουν το συμβιβασμό τους με το περιβάλλον τους, ψέματα τα οποία χάθηκαν μόλις η ανθρωπότητα ξεπέρασε την «εποχή της αθωότητάς» της. Αλλά η αλήθεια είναι ότι με την επιστήμη και τη φιλοσοφία καταφέραμε μεν να διαλύσουμε τις ψευδαισθήσεις του παρελθόντος μας, αλλά μαζί με τους εφιάλτες καταστρέψαμε και τα όνειρά μας. Εξοντώσαμε πολλά από τα φαντάσματα και τις δεισιδαιμονίες, αλλά μαζί μ' αυτά σκοτώσαμε και την «ταυτότητά» μας, την εμπιστοσύνη και την ηθελημένη συμμετοχή μας στον Πολιτισμό και στα «ιδανικά» του – για τα οποία κάποτε άξιζε να πεθάνει, αλλά, πολύ περισσότερο, να ζήσει κανείς. Έτσι, κανείς σήμερα δεν είναι «συμμέτοχος» του Πολιτισμού, αλλά είμαστε πλέον «κρατούμενοί» του.

Ο μοντέρνος άνθρωπος έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στους θεούς και στους ήρωες. «Δεν υπάρχουν πια Ήρωες» (No More Heroes), όπως μαρτυρά ένα πασίγνωστο ροκ κομμάτι. Μαζί με τους ήρωες, όμως, χάθηκαν και τα υπόλοιπα «πολιτιστικά πρότυπα», τα «ανώτερα πλάσματα» που αξίζει κάποιος να μιμηθεί. Έτσι, ο Πολιτισμός, αφού δεν έχει ανθρώπινα πρότυπα, δεν προσφέρει πλέον ταυτότητα και νόημα ζωής, αφού η ζωή αποκτά νόημα μόνο αν είναι μια περιπέτεια για την κατάκτηση ενός ιδανικού. Ο σημερινός ευαίσθητος άνθρωπος νιώθει λοιπόν ξεκρέμαστος, ένα μηδέν, χωρίς σκοπό και νόημα ζωής, μια κούκλα που χτυπιέται σπασμωδικά κρεμασμένη στο κενό, μια «κοσμική τυχαιότητα», ένα ατύχημα μιας γέννησης (an accident of birth). Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της φιλοσοφίας του «Μηδενισμού». Αυτή τη φιλοσοφία ο μεγάλος σοφός Φρίντριχ Νίτσε τη φοβόταν τόσο πολύ, που πίστευε ότι θα αποδειχτεί ο τελικός καταστροφέας του πολιτισμού.

Αλλά, το «χάσιμο της ταυτότητας» και η «εισβολή του μηδενισμού» είναι πράγματα που ανησυχούν μονάχα εκείνους που είτε είναι πολύ ευαίσθητοι είτε δίνουν μεγάλο βάρος στη φιλοσοφία και στη λογική. Γιατί κάποιοι άλλοι ανάμεσά μας αδιαφορούν τελείως για τις φιλοσοφίες. Αφού δεν υπάρχει πλέον κανένα όμορφο και μεγάλο ψέμα για να πιστέψουν, αφού βλέπουν ότι οι πανάρχαιες υποσχέσεις του πολιτισμού για έναν καλύτερο και «ανώτερο» τρόπο ζωής αποδεικνύονται «κούφιες» και χωρίς νόημα, απορρίπτουν από μέσα τους το πολιτισμένο ανθρωπάκι με τις αναστολές του και τις περίπλοκες ηθικές. Απελευθερώνονται από τα ήθη του πολιτισμού και στρέφονται στα ένστικτά τους, τα οποία παραμένουν πάντοτε γνήσια και πάντοτε αυθεντικά. Με άλλα λόγια, επιστρέφουν στη βαρβαρότητα!

Καλωσήλθατε, λοιπόν, σε έναν κόσμο παρόμοιο με εκείνον πριν από την Πτώση της Μεγάλης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν σίγουρη ότι θα κρατούσε για πάντα, κι όμως τη σύντριψαν οι βάρβαροι που την περικύκλωσαν από παντού, βάρβαροι που θεωρούσε «ανύπαρκτους» μέχρι που υπέκυψε στις ορδές τους. Σήμερα, οι βάρβαροι συνάγονται ξανά για να τσακίσουν τον Δυτικό Πολιτισμό. Δεν μαζεύονται πλέον «προ των Πυλών» του, αλλά μέσα του. Έχουν ξεκινήσει ένα μυστικό πόλεμο που δημιουργεί κάθε χρόνο χιλιάδες θύματα σε όλον τον πλανήτη, έναν πόλεμο που οι αρχηγοί του Πολιτισμού δεν ξέρουν πώς να διεξάγουν, άσχετα αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο.

Ο βάρβαρος εχθρός είναι «ανύπαρκτος» και «αόρατος», γιατί δεν ακολουθεί κανέναν παραδοσιακό κανόνα, καμιά λογική, καμιά συγκεκριμένη στρατηγική. Η σημαντικότερη δύναμη της αόρατης βαρβαρικής ορδής είναι ότι δεν έχει καν μια συγκεκριμένη ταυτότητα: ο καθένας από εμάς ίσως ανακαλύψει αύριο ότι είναι ένας μοντέρνος βάρβαρος, ένας επίδοξος καταστροφέας του Δυτικού Πολιτισμού. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν καθημερινά ότι ο Πολιτισμός τούς περιορίζει χωρίς λόγο και, υποσυνείδητα ή συνειδητά, βάζουν μια μικρή ή μεγάλη βόμβα –όσο μπορεί ο καθένας– στα θεμέλιά του. Ο βιολόγος που αφήνει –υποτίθεται από απροσεξία– ένα επικίνδυνο μικρόβιο να ξεφύγει στο σύστημα υδροδότησης μιας πόλης, ο πολιτικός μηχανικός που φτιάχνει ένα δημόσιο κτίριο αφήνοντας μια μικρή ρωγμή που θα αποδειχτεί καταστροφική στην περίπτωση ενός σεισμού, ο διπλωμάτης που επιμένει λίγο περισσότερο από όσο πρέπει ενάντια στις διαβουλεύσεις για την αποτροπή ενός πολέμου, ο κατασκευαστής τεχνητής νοημοσύνης που δημιουργεί έναν καταστροφικό ιό «για να πειραματιστεί», ο συγγραφέας που δημιουργεί νοητικούς ιούς για να παγιδεύσει, να φανατίσει και να ξαμολήσει ενάντια σε φανταστικούς εχθρούς το νου των αναγνωστών του, ο τρομοκράτης που βάζει μια βόμβα που σκοτώνει περαστικούς, ο εφευρέτης που αποκαλύπτει χωρίς ενδοιασμούς το καινούργιο υπερ-όπλο που κονιορτοποιεί ακόμη περισσότερους αμάχους… όλοι αυτοί ίσως υπακούουν στα σκιρτήματα του Καταστροφέα μέσα τους, ο οποίος δεν νιώθει κανένα σεβασμό για το ψεύτικο πράγμα που βλέπει γύρω του…

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΥΝΟΥΧΙΣΜΕΝΩΝ

Ο πατέρας της ψυχανάλυσης, Ζίγκμουντ Φρόιντ, επέμενε στο κείμενό του Ο Πολιτισμός και οι Δυσαρέσκειες Απέναντί του (Civilization and Its Discontents) ότι ο Πολιτισμός και η θρησκεία ευνουχίζουν τον άνθρωπο, αφού στη διανοητική πραγματικότητα του ατόμου ο Πολιτισμός, όπως και ο Θεός, αποτελούν «πατρικές φιγούρες» που καταπιέζουν, ως αυταρχικοί γονιοί, τα ένστικτα των «παιδιών» τους.

Νομίζω ότι είναι μια σημαντική λεπτομέρεια ότι ο Φρόιντ μιλάει για «ευνουχισμό» και «καταπίεση των ενστίκτων», όρους που παραπέμπουν στις σεξουαλικές ορμές. Ίσως για αυτό ο Πολιτισμός (και η θρησκεία) ήθελε πάντα να καταπιέζει τη σεξουαλικότητα των ατόμων και να την αποφορτίζει σε άλλου τύπου δραστηριότητες, για να αποφύγει τη δημιουργία ατόμων με πλήρως ανεπτυγμένα συναισθήματα και πραγματικά ολοκληρωμένους χαρακτήρες. Ένας άνθρωπος που δεν έχει αναπτύξει και απελευθερώσει τη σεξουαλικότητά του παραμένει αιώνια ένα παιδί ή ένας μπερδεμένος έφηβος, ευκολότερα καθοδηγούμενος από την «πατρική» εξουσία. Αυτή η κατάσταση δεν έχει αλλάξει ακόμη. Σήμερα, η σεξουαλικότητα είναι μεταλλαγμένη σε ένα είδος θεάματος και «βίτσιου», αλλά δεν θεωρείται ακόμη μια φυσιολογική και απενοχοποιημένη δραστηριότητα, οπότε το σύνολο των ανθρώπων δεν ξεπερνά ποτέ ουσιαστικά την εφηβική ηλικία…

Στο Το Μέλλον μιας Ψευδαίσθησης του 1927, ο Φρόιντ επιτίθεται στην οργανωμένη θρησκεία και την ονομάζει «συλλογική νεύρωση». Όπως γράφει, η θρησκεία ήταν πάντα ένας μεγάλος βοηθός του πολιτισμού, αφού εξημερώνει τα ένστικτα και δημιουργεί μια αίσθηση «κοινότητας» των ατόμων τα οποία υιοθετούν ένα συγκεκριμένο σύνολο δογμάτων. Πιστεύω ότι μπορούμε να αντικαταστήσουμε το «σύνολο δογμάτων» και τη «θρησκεία» του Φρόιντ με τη «γλώσσα», αφού και τα δύο δρουν ως κώδικας επικοινωνίας της κοινότητας – ουσιαστικά, δεν νομίζω ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη θρησκεία και στη γλώσσα, αφού και τα δύο είναι προσπάθειες νοηματοδότησης του σύμπαντος…

Οπότε, με αυτή την οπτική, είναι καλύτερα να είσαι βάρβαρος παρά πολιτισμένος. Ο βάρβαρος είναι μια αυθεντική προσωπικότητα, ένας πραγματικός άνθρωπος. Και ως τέτοιος είναι συμβατότερος με τη φύση και τους συνανθρώπους του από ό,τι ο πολιτισμένος. Πραγματικά, δεν τρομάζω με την αυθεντική βαρβαρότητα, όσο τρομάζω με τη βαρβαρότητα του πολιτισμού που εξασκούν άνθρωποι που δεν είναι ελεύθεροι, αλλά ευνουχισμένοι σκλάβοι γεμάτοι κόμπλεξ κατωτερότητας, γεμάτοι μικρότητα και μη ανεπτυγμένα συναισθήματα. Όταν τα πρόβατα προσπαθούν να υποδυθούν τους λύκους, προκαλούν μεγαλύτερη καταστροφή, γιατί ενώ ο λύκος σκοτώνει μεν τα πρόβατα για την επιβίωσή του, τα πρόβατα αυτοεξολοθρεύονται χωρίς κανένα φραγμό, απλώς και μόνο από το κόμπλεξ να αποδείξουν ότι δεν είναι πρόβατα.

ΙΔΟΥ Ο ΒΑΡΒΑΡΟΣ, Ο ΠΕΡΙΠΑΤΩΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ!

Ο βάρβαρος, από την άλλη, είναι ο ουσιαστικός, ο πραγματικός άνθρωπος, ο απελευθερωμένος από τις κοινωνικές συμβάσεις. Είναι ο ατρόμητος αναζητητής της ευκαιρίας, ο Λύκος της Στέπας (όπως τον παρουσιάζει ο Χέρμαν Έσσε στο ομώνυμο βιβλίο του), ο άνθρωπος που είναι αρκετά εγωιστής για να θέλει τα πάντα για τον εαυτό του («I want the world and I want it now!» όπως έλεγαν κάποιοι νεο-βάρβαροι της ροκ μουσικής), μα που ταυτόχρονα είναι τόσο απελευθερωμένος από το Εγώ του, που δεν φοβάται να ρισκάρει ακόμη και τη ζωή του για να κάνει πραγματικότητα τις επιθυμίες του.

Ο βάρβαρος δεν είναι «ευνουχισμένος» από τον πολιτισμό των συμβιβασμών και του ελέγχου των ενστίκτων, δεν είναι «εξημερωμένος», αλλά διατηρεί το καθαρό βλέμμα του άγριου ζώου, το οποίο δεν περιμένει από κανέναν να το ταΐσει, μα είναι πάντα έτοιμο να αναζητήσει μονάχο του την τροφή του. Ο βάρβαρος δεν ζητάει από κανέναν να υπερασπίσει το δίκαιό του, ούτε επιρρίπτει σε άλλους τις ευθύνες για τα δικά του λάθη και τις αποτυχίες του. Αμφισβητεί την έννοια της ιδιοκτησίας, αφού νιώθει ότι τα πάντα του ανήκουν. Τολμά να επιθυμήσει τον έρωτα οποιουδήποτε ατόμου του αντίθετου φύλου, εκφράζοντας τη σιγουριά ότι η σωματική έλξη δεν είναι μια ντροπή, αλλά ένα γνήσιο συναίσθημα το οποίο δεν πρέπει να κρύβεται. Κοιτάζει στα μάτια τον ισχυρότερο και παραδέχεται την ισχύ του, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα τολμήσει να δράσει εναντίον του, αν εκείνος ξεπεράσει τα όρια. Υποχωρεί μπροστά στη θέα ενός γεμάτου όπλου, αλλά παραδέχεται στον εαυτό του ότι κάνει πίσω εξαιτίας του φόβου, χωρίς να δικαιολογείται ότι υποχωρεί για το «κοινό καλό».

Ο βάρβαρος μπορεί να είναι παγανιστής και δεισιδαίμονας, να πιστεύει στο υπερφυσικό και στο παράξενο, στα φαντάσματα και στα τέρατα. Όχι γιατί είναι αμόρφωτος ή αδαής, όπως ισχυρίζονται πάντα οι φορείς του Πολιτισμού, αλλά γιατί το μυαλό του δεν είναι παγιδευμένο από τις εξηγήσεις, μα ελεύθερο να δει το θαυμαστό γύρω του. Για τον βάρβαρο δεν υπάρχει η διαφοροποίηση ανάμεσα στο «φυσικό» και στο «υπερφυσικό», στο «ανεξήγητο» και στο «επιστημονικό». Παρ' όλα αυτά, δεν τρέφει καμιά εκτίμηση για τη θρησκεία και τους ιερείς, για τα δόγματα και τις «επιστημονικές» αλήθειες. Για αυτόν τα πάντα είναι αληθινά, φτάνει να τα νιώθει μέσα του…

Συνδέοντας το δικό μου βάρβαρο με τον αρχαιοελληνικό «βάρβαρο» (εκείνον δηλαδή που δεν μπορούσε να μιλήσει καθαρά την Ελληνική Γλώσσα), τολμώ να πω ότι η Γλώσσα, που είναι σύμφωνα με μερικούς ο απόλυτος φορέας του Πολιτισμού, από μια άλλη πλευρά είναι και η απόλυτη διανοητική σκλαβιά. Η Γλώσσα με την αυστηρή δομή της υποχρεώνει τον ανθρώπινο Νου να «μορφοποιηθεί», να μπει δηλαδή σε κλουβιά, αυτά της λογικής, του «κανόνα», να ενταχθεί στην αυστηρή και γραμμική σειρά του «υποκειμένου-ρήματος-αντικειμένου». Ο βάρβαρος, απελευθερωμένος από την αυστηρότητα της γλώσσας, έχει Νου ελεύθερο, μπορεί να «νιώσει» τις καταστάσεις, να δει τα πράγματα απελευθερωμένα από τις μορφές και τα σχήματα, να σκεφτεί χωρίς να περιορίσει την αντίληψή του, να δράσει χωρίς να περιοριστεί από τη σκέψη. Ίσως για ήταν πάντοτε ανώτερος πολεμιστής από τον πολιτισμένο στρατιώτη, κατά πολύ ανώτερος στην προσωπική μάχη ενός προς ενός. Η μόνη αποτελεσματική τακτική των πολιτισμένων στρατών της Ιστορίας ενάντια στους βαρβάρους ήταν πάντα η συνδυασμένη κίνηση μιας πολεμικής «μηχανής» μεγάλου αριθμού στρατιωτών ενάντια σε πολύ λιγότερους βάρβαρους πολεμιστές.

Υπάρχει όμως και ο «πολυμήχανος» βάρβαρος, εκείνος που γνωρίζει και χειρίζεται τα μυστικά του Πολιτισμού και τα έχει μετατρέψει σε εργαλεία για να πετύχει τους προσωπικούς του σκοπούς. Αυτός είναι ένας τυχοδιώκτης που έχει την αναγκαία εξυπνάδα για να καταλάβει τις πολυπλοκότητες μιας πολιτισμένης κοινωνίας, αλλά δεν έχει παγιδευτεί στη λογική της. «Δεν έχω ανάγκη από τον πολιτισμό σας, που πίσω του κρύβεστε, κατώτερα και φοβισμένα πλάσματα», σκέφτεται ο πολυμήχανος βάρβαρος, «αλλά μπορώ να τον χρησιμοποιήσω εναντίον σας, για να πετύχω τους σκοπούς μου…»

Είναι μια μεγάλη παρεξήγηση ότι βάρβαρος είναι εκείνος που δεν έχει πολιτισμό. Βάρβαρος είναι εκείνος που δεν θέλει τον πολιτισμό, που δεν τον έχει ανάγκη. Ένας έξυπνος βάρβαρος μπορεί να φορέσει το κοστούμι του πολιτισμένου, να γίνει πιο πολιτισμένος από τους πολιτισμένους, να παίξει το «παιχνίδι», χωρίς όμως το παιχνίδι να τον καταπιεί. Μπορεί να χειριστεί τη γλώσσα όπως αυτός θέλει, να γίνει μέχρι και μεγάλος ρήτορας, αλλά ουσιαστικά δεν σκέφτεται με το μυαλό, αλλά με την καρδιά.

Όταν ο βάρβαρος φτάσει εκεί που θέλει, αποκαλύπτει την πραγματική του φύση. Μην απορείτε όταν βλέπετε «πολιτισμένους» σαν τον Ναπολέοντα, σαν τον Στάλιν, σαν τον Μπους (πατέρα), που, όταν έφτασαν στο στόχο τους, μεταμορφώθηκαν σε αγροίκους «δεσπότες» και ξέχασαν τη δημοκρατία, την ισότητα και τις άλλες ιδέες που εκμεταλλεύτηκαν για να φτάσουν ως εκεί. Ίσως δεν διαφθείρει η Εξουσία, όπως επιμένουν κάποιοι φιλόσοφοι, αλλά ο πολυμήχανος και διαβολικός βάρβαρος πετάει τη μάσκα του όταν κατακτά τον πολυπόθητο θρόνο του.

Αν και οι έννοιες «βάρβαρος» και «καταστροφέας του πολιτισμού» δεν είναι αναγκαστικά ταυτόσημες, από τα προηγούμενα είναι φανερό –σε εμένα τουλάχιστον– ότι ο βάρβαρος είναι αντίθετος με τον Πολιτισμό, ακόμη και αν ζει μέσα του. Ο βάρβαρος δρα ως καταστροφέας σε όλα τα επίπεδά του Πολιτισμού. Δεν καταστρέφει μονάχα τα κτίρια, αλλά και τις φιλοσοφικές ιδέες (όπως ο Στάλιν κατέστρεψε την ιδέα του κομμουνισμού, ο Χίτλερ την ιδέα του Έθνους, ο Μπους την ιδέα του αμερικανικού φιλελευθερισμού κτλ) Δεν του φτάνει να εκμηδενίσει τις άμυνες των πολιτισμένων, αλλά και την ίδια την ιδέα του Πολιτισμού.

Με ποιου το μέρος άραγε αξίζει να ταχτούμε; Να υπερασπίσουμε τον ευνουχιστικό Πολιτισμό – ή να αρπάξουμε κι εμείς τα τσεκούρια και να ταχτούμε με το μέρος των βαρβάρων;

ΠΕΤΡΕΣ ΠΕΤΑΩ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, ΝΑ ΓΟΡΓΟΒΑΣΙΛΕΨΕΙ…

Βασισμένοι σε ιδέες σαν του Φρόιντ, πολλοί ήταν εκείνοι που άρχισαν να μισούν και να εκφράζουν έντονα τη δυσαρέσκειά τους ενάντια στον Πολιτισμό. Την εποχή του Φρόιντ εξελισσόταν επίσης η μετάβαση από τα «προσωποκεντρικά» πολιτικά συστήματα (βασιλείες, αυτοκρατορίες, μοναρχίες) στα «ιδεολογικά» πολιτικά συστήματα (εθνικισμός, κομμουνισμός). Τα τελευταία, για να πετύχουν τους στόχους τους, απαιτούσαν την «εξημέρωση» του ατόμου και την ενσωμάτωσή του σε ένα απρόσωπο «σύνολο». Κανείς οπαδός τους δεν έδωσε σημασία σε φιλόσοφους και επιστήμονες όπως τον Φρόιντ, τον Ότο Βάινινγκερ και τον Μπέρτραντ Ράσελ, αλλά ακόμη και αναρχο-σοσιαλιστές όπως τον Προυντόν, οι οποίοι όλοι τους τόνιζαν λίγο-πολύ ότι μια προσπάθεια «εξημέρωσης» του ανθρώπου με βίαια μέσα δεν θα είχε ποτέ επιτυχία, αλλά έπρεπε ο άνθρωπος να εξελιχθεί από μόνος του, να φτάσει από μόνος του στο σημείο να εκτιμήσει έναν πολιτισμό που θα βασιζόταν στην ισότητα και στην απόλυτη ανοχή.

Τελικά, όπως πλέον ξέρουμε, οι συγκεκριμένοι σοφοί αποδείχτηκαν σωστοί: μερικές δεκαετίες αργότερα, ο Μουσολίνι βρέθηκε να κυβερνά την Ιταλία, ο Χίτλερ τη Γερμανία και ο Στάλιν τη Σοβιετική Ένωση και το αποτέλεσμα ήταν οι εκατόμβες του Β' Παγκόσμιου Πολέμου.

Η αποτυχία των ιδεολογικών πολιτικών συστημάτων «σφραγίστηκε» με την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Το γενικό Χάος που ακολούθησε ενίσχυσε την πίστη κάποιων καταπιεσμένων και θυμωμένων χαρακτήρων ότι πρέπει να καταστρέψουν τον Πολιτισμό, όπου και όσο μπορούν, αφού κανένα πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να «διορθώσει» τα άσχημά του. Κάποιοι από αυτούς τους νεο-βάρβαρους ονομάζονται αδίκως «αναρχικοί» (οι πραγματικοί αναρχικοί είναι οι οπαδοί ενός πολύ συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος που δεν έχει σχέση με την καταστροφή του Πολιτισμού), ενώ κάποιοι άλλοι καλύπτονται κάτω από το μανδύα του «σαμποτέρ», του «μηδενιστή», ακόμη και του «σατανιστή». Όλοι αυτοί βασίζονται συνήθως σε μπερδεμένες παραχαράξεις απόψεων και ιδεών, που μοναδικό στόχο έχουν να δώσουν ένα ψεύτικο φιλοσοφικό υπόβαθρο στην αυτοκαταστροφική και σε όλα αποτυχημένη επίθεσή τους «εναντίων όλων». (Τρία από τα μεγαλύτερα θύματα ιδεολογικής παραχάραξης σήμερα είναι ο Ρώσος πρίγκιπας Πέτερ Κροπότκιν, ο μεγάλος θεωρητικός του πραγματικού αναρχισμού, ο Πιερ Προυντόν, Γάλλος δημοσιογράφος και θεωρητικός του ακτιβισμού που δήλωσε το 1876 «Η Ιδιοκτησία είναι Κλοπή», και ο μυστικιστής-μάγος και «πολιτισμικός σαμποτέρ» Άλιστερ Κρόουλι, ο οποίος δεν έχανε ποτέ την ευκαιρία να προκαλέσει τις κατεστημένες αντιλήψεις της εποχής του. Οι ιδέες όλων αυτών παρερμηνεύτηκαν, αλλάχτηκαν, άλλα εκείνοι έγραψαν και εννοούσαν και άλλα διαβάζουν και εννοούν σήμερα κάποιοι ανεγκέφαλοι που τους χρησιμοποιούν ως δικαιολογία για τις ανεγκέφαλες πράξεις τους). Σκεφτείτε μονάχα τον έφηβο με τη μαύρη κουκούλα που ενώ διαδηλώνει για να παραπονεθεί για κάποιο κακό της εξουσίας, αποφασίζει να αρχίσει να πετά πέτρες και μολότοφ στους περαστικούς, οπότε γίνεται χειρότερος από αυτούς που κατηγορεί και κάνει πιο άμεσο κακό.

Τι αποτέλεσμα έχουν οι πέτρες και οι μολότοφ –ακόμη και οι διανοητικές– προς τους περαστικούς; Ουσιαστικά, τίποτε. Αν το σκεφτούμε για περισσότερα από μερικά δευτερόλεπτα, θα διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος να προκαλέσουν ζημιά στον Πολιτισμό. Ακόμη και ο πιο μηδενιστής φιλόσοφος, που θα αποδείξει στους ακροατές του ότι ο Πολιτισμός είναι ανύπαρκτος, εκείνη τη στιγμή θα δημιουργεί Πολιτισμό. Ακόμη και ο πιο αδίστακτος νεο-βάρβαρος που θα αποφασίσει να διαβάλει τον Πολιτισμό για τα σχέδιά του θα γραφτεί στην Ιστορία, για να μαθαίνουν και να προλαβαίνουν οι γενιές που έρχονται πράξεις σαν τις δικές του.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΣ, ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΑΝΩΤΕΡΟ ΠΛΑΣΜΑ!

Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι με τον Πολιτισμό, που τον κατηγορούμε σε όλη τη διάρκεια αυτού του άρθρου, πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο Πολιτισμός είναι ένα καλό πράγμα, αφού, αν μη τι άλλο, αυτός μας δίνει την ικανότητα να επικοινωνούμε μέσω κειμένων σαν αυτό που διαβάζετε αυτή τη στιγμή και να μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια.

Οπότε, ποιο είναι το ουσιαστικό πρόβλημα του σημερινού Δυτικού Πολιτισμού, που κάνει να πληθαίνουν οι βάρβαροι γύρω του; Τι πρέπει να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε τις ζημιές και τους θανάτους που θα προκαλέσουν οι επερχόμενες ορδές των νεο-βαρβάρων; Μήπως πρέπει να τους ευνουχίσουμε ή να τους στειρώσουμε με ακτινοβολίες;

Νομίζω ότι δεν χρειάζονται οι βάρβαροι ευνουχισμό, ούτε ο Πολιτισμός καταστροφή, αλλά ακριβώς το αντίθετο: πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι χιλιάδες χρόνια αποτυχημένων πολιτικών, κοινωνικών, θρησκευτικών και μεταφυσικών πειραματισμών μάς έχουν πράγματι ευνουχίσει. Αλλά δεν ευθύνεται ο Πολιτισμός που δεν κάνουμε τίποτε για αυτό, ούτε οι βάρβαροι που, αφού έχουν με κάποιον τρόπο αποφύγει το δικό τους ευνουχισμό, βλέπουν εμάς τους προβατοποιημένους «πολιτισμένους» ως πολύ εύκολα θύματα. Έχουμε υποχρέωση προς τον εαυτό μας να ανακτήσουμε όλα τα χαμένα κομμάτια μας, τη βαρβαρική αυθεντικότητα, τη γνησιότητα των συναισθημάτων, το θάρρος του πολεμιστή, τη διανοητική δύναμη και την πνευματική διαύγεια, για να ενωθούμε ξανά σε ένα ολόκληρο σώμα και να «αναγεννηθούμε» (ρίξτε μια ματιά στο μύθο της αναγέννησης του τεμαχισμένου Όσιρη). Μέσα στον άνθρωπο υπάρχουν κι άλλες δυνάμεις, μεγαλύτερες από αυτές που γνωρίζουμε σήμερα – και το «άθροισμα» θα είναι οπωσδήποτε μεγαλύτερο από τα κομμάτια που το αποτελούν. Αλλά για να εξελιχθούμε σε κάτι πραγματικά ανώτερο, θέλουμε και τη βοήθεια των υπόλοιπων ανθρώπων, θέλουμε τη βοήθεια και του Πολιτισμού.

Αυτό είναι το μυστικό που κρύβεται στη βάση κάθε πραγματικού Πολιτισμού και αυτό είναι το μυστικό που γνώριζαν όλοι οι παλαιότεροι πολιτισμοί, αλλά έχει ξεχάσει ο σημερινός, Δυτικός Πολιτισμός (δηλαδή, έχουμε ξεχάσει εμείς): ότι οι άνθρωποι μπορούν να εξελιχθούν σε κάτι πραγματικά ανώτερο. Κάθε πολιτισμός που δεν έχει σκοπό του την εξέλιξη των ανθρώπων, αλλά τους κόβει σε κομμάτια μικρότερα από το «όλο» τους, κατηγοριοποιώντας τους και εξειδικεύοντάς τους, δεν είναι πολιτισμός, αλλά μια φυλακή. Και ο φυλακισμένος έχει πάντα το δικαίωμα να σπάσει τους τοίχους της φυλακής του…

"Το Μυστήριο της Ανομίας" και το Matrix

2023-11-07T11:36:00.005+02:00

Mια από τις κεντρικότερες πηγές έμπνευσης του "The Matrix" (εκτός από το "σπήλαιο του Πλάτωνα") είναι η επιστολή "προς Θεσσαλονικείς" του Απόστολου Παύλου.
Ο Απόστολος Παύλος, στην επιστολή αυτή, αναφέρει:

"Ο εχθρός και αντίπαλος του Θεού και της Αληθείας, θα εξυψώνει τον εαυτό του και θα τον θέτει πάνω από κάθε άλλον Θεό ή λατρεία, ώστε να κάθεται στο ναό του Θεού, αποδεικνύοντας ότι μόνο αυτός είναι Θεός.
Δεν θυμόσαστε ότι σας τα έλεγα όταν ήμουν μαζί σας; Και γνωρίζετε τι είναι εκείνο που τον ελέγχει, μέχρι να αποκαλυφθεί όταν θα έρθει ο καιρός του. Είναι το μυστήριο της ανομίας που ενεργεί, μέχρι να φύγει ο κάτοχος του από τη μέση".
(δική μου μετάφραση*)

Με άλλα λόγια, ο Απ. Παύλος λέει ότι "κάποιος" ελέγχει έναν μηχανισμό (που ονομάζει "μυστήριο της ανομίας") προφανώς παραχάραξης της αλήθειας, ο οποίος επιτρέπει εκείνον που τον ελέγχει (το μηχανισμό) να μπορεί να ορίζει τα θεολογικά (και τα φιλοσοφικά) θέματα, και να παρουσιάζει τον εαυτό του ως μοναδικό Θεό και Αλήθεια. (Προσωπικά πιστεύω ότι μπορούμε εδώ να προσθέσουμε όλα τα θέματα, όχι μόνο τα θεολογικά, αλλά και τα οικονομικά, και τα πολιτικά, κλπ, γιατί είναι παράγωγα των πρώτων).
Δηλ, "κάποιος" διαθέτει έναν τόσο ισχυρό μηχανισμό προπαγάνδας, που λειτουργεί ακόμη και σήμερα και ελέγχει την "πραγματικότητά μας" (μέχρι που όμως θα έρθει "η ώρα του" και θα καταρρεύσει, όπως νομίζω ότι υπονοούν οι λέξεις του Απ. Παύλου).

Προφανώς αυτός ο "κάποιος" είναι η Ρώμη και ο Αυτοκράτορας, δηλαδή η ανώτερη πολιτική και στρατιωτική Εξουσία, κάτι που νομίζω πως είναι επίσης η αναφορά σε όλα τα βιβλία της ΚΔ. Δεν είναι γενικά και αόριστα ο "Αντίχριστος", όπως το μεταφράζουν εκείνοι που δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι ο Χριστιανισμός ήταν επίσης μια επαναστατική κίνηση ενάντια στη Ρώμη, στα πρώτα του βήματα.

Την παραπάνω προσέγγιση έχουν πάρει διάφοροι συγγραφείς και την έχουν προχωρήσει ένα βήμα παρακάτω. Κεντρικός ανάμεσά τους ήταν ο Philip K. Dick, ο συγγραφέας πίσω από αμέτρητες ταινίες επιστημονικής φαντασίας, ο οποίος αποτελεί και μια κεντρική πηγή της όλης θεωρίας που λέει ότι "ζούμε σε έναν εικονικό κόσμο". Ο Philip K. Dick ήταν ένας από εκείνους που δημιούργησαν την έμπνυση για το The Matrix, αφού σε αρκετά του βιβλία παρουσιάζει ήρωες που είναι παγιδευμένοι σε "εικονικές πραγματικότητες" από τις οποίες δεν μπορούν να ξεφύγουν.

Ο Φίλιπ Κ. Ντικ, συμπληρωνε μάλιστα, για όσους καταλάβαιναν το βαθύτερο νόημα, ότι "Η Αυτοκρατορία ποτέ δεν τελείωσε".

Πάντως έχει ενδιαφέρον να σκεφτούμε, ότι η ...Θεσσαλονίκη ήταν και παραμένει πηγή ... "ψεκασμένων θεωριών"! Όπως βλέπουμε κρατάει χρόνια αυτή η πραγματικότητα! Ακόμη και ο Απ. Παύλος στους Θεσσαλονικείς επέλεξε να πει τέτοια πράγματα, όχι αλλού.

Ίσως δεν είναι τυχαίο λοιπόν που είναι "ουφομάνα". 🙂

* "Ο ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον Θεὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ ὡς Θεὸν καθίσαι, ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἐστὶ Θεός. Οὐ μνημονεύετε ὅτι ἔτι ὢν πρὸς ὑμᾶς ταῦτα ἔλεγον ὑμῖν; καὶ νῦν τὸ κατέχον οἴδατε, εἰς τὸ ἀποκαλυφθῆναι αὐτὸν ἐν τῷ ἑαυτοῦ καιρῷ. τὸ γὰρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας, μόνον ὁ κατέχων ἄρτι ἕως ἐκ μέσου γένηται." (προς Θεσσαλονικείς Β)

Ο πραγματικός ιδιοκτήτης του ονόματός μου

2023-06-27T12:04:00.016+03:00

Οι δύο παππούδες μου είχαν παρόμοιο όνομα: Νικόλαος και Νικήτας.

Είμαι ο μοναδικός γιός των γονιών μου, του Δημοσθένη Καβακόπουλου και της Χρυσής Καρανίκα (έχω και μια αδελφή, τη Θεοπίστη), άρα θα ήταν πολύ εύκολο να με ονομάσουν κάπως έτσι, Νικήτα ή Νικόλαο. Παρόλα αυτά, διάλεξαν να μου δώσουν το όνομα του θείου μου, του Λουκά Καβακόπουλου, που χάθηκε στη γερμανική κατοχή.

Ο Λουκάς Καβακόπουλος ήταν ο μεγαλύτερος γιός μιας οικογένειας προσφύγων που έφτασαν στην περιοχή της παλιάς Πέλλας από την Τουρκία. Ίσως να ήρθαν με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1922-23, μπορεί όμως να ήρθαν και παλιότερα. Αν ήρθαν το 1922, ο Λουκάς πρέπει να ήταν ήδη μωρό τότε.

Πριν μιλήσω για τον Λουκά, οφείλω να καταγράψω μερικά πράγματα για την οικογένειά του. Η μάνα του, η γιαγιά Θεοχτή, είχε ήδη χάσει τον άνδρα της Νικήτα πριν την κατοχή, λογικά κάπου ανάμεσα στο 1934 και στο 1939, και από ότι έχω ακούσει, έγινε έτσι χήρα για δεύτερη (τουλάχιστον) φορά, καθώς στο παρελθόν είχε ξαναπαντρευτεί, ίσως και παραπάνω από μια φορά. Έτσι ήταν η ζωή των γυναικών τότε, ανάμεσα σε πολέμους που κατανάλωναν ζωές.

Με τον Νικήτα Καβακόπουλο η Θεοχτή απέκτησε τέσσερα αγόρια, τον Λουκά (Λούκα όπως τον φώναζαν στην περιοχή), τον Δημήτρη (Δημητρό, με παρόμοια παραφθορά), τον Αναστάσιο (Τάσο) και τον Δημοσθένη (Δημοστένη με "τ" φώναζαν τον πατέρα μου), τους οποίους παραθέτω με σειρά ηλικίας. Ο Λουκάς ήταν ο μεγαλύτερος.

Την οικογένεια των Καβακόπουλων δεν την ονόμαζαν "οι Καβακόπουλοι", αλλά με τον παλιό τρόπο, με το μικρό όνομα του πατέρα. Η Θεοχτή λοιπόν και τα τέσσερα παιδιά της ήταν "τα Νικητάκια" (ή "Νικητούδια" όπως τους έλεγαν στην περιοχή των Κουφαλίων) και με αυτό το όνομα τους θυμούνται ακόμη στην περιοχή.

Τα "Νικητάκια" ήρθαν στην περιοχή της παλιάς Πέλλας είτε από το "Καντίκιοϊ", δηλαδή την Αρχαία Χαλκηδώνα στην Κωνσταντινούπολη, είτε από το "Χαντίκιοϊ", παραφθορά του "Καντίκιοϊ", μια μικρή κωμόπολη έξω από την Κωνσταντινούπολη, όπου και εκεί εντόπισα το όνομα Καβακόπουλος.

Σύμφωνα πάντως με όσα έλεγε ο Λουκάς στα αδέλφια του, η οικογένεια ήταν ιερατική και είχε μεγάλες σχέσεις με την Εκκλησία. Μάλιστα τον προόριζαν, όταν ήταν μικρός και πριν την προσφυγιά, να γίνει ιερέας. Ο Λουκάς σκόπευε να "ξεπληρώσει" αυτή την υποχρέωση όταν θα τελείωνε ο πόλεμος. Θα έστελνε τον μικρό του αδελφό να γίνει ιερέας, δηλαδή τον πατέρα μου τον Δημοσθένη, που το 1942 ήταν 9 χρονών.

Ο πατέρας μου θυμόταν πως εκείνη την εποχή, πριν ή μέσα στην κατοχή, ο Λουκάς του έλεγε πως "η οικογένειά μας είχε τον Δεσπότη". Αυτό μπορεί να ήταν αναφορά σε δύο "δεσπότες", είτε στον Πατριάρχη Γερμανό τον 5ο (Γεώργιο Καβακόπουλο), ο οποίος μάλιστα είχε γεννηθεί και κατοικούσε στη Χαλκηδώνα της Κωνσταντινούπολης τα τέλη του 19ου αιώνα, είτε στον Απόστολο Καβακόπουλο, ανιψιό του Γεώργιου, που ήταν Μητροπολίτης Λέρου μέχρι το 1947.

Αυτές είναι οι παλιότερες ιστορικές μνήμες που οφείλω να καταγράφω για την οικογένεια της γιαγιάς Θεοχτής, που βρέθηκε να μεγαλώνει μόνη της τα "Νικητάκια" στο χωριό της παλιάς Πέλλας πριν τον πόλεμο, με τη βοήθεια του μεγάλου της γιου.

Ο Λουκάς πρέπει να ήταν τουλάχιστον 20+ ετών όταν έφτασαν οι Γερμανοί στην περιοχή, γιατί από ό,τι κατάφερα να μάθω από συγγενείς και ντόπιους, είχε καταφέρει ήδη να αγοράσει και να λειτουργεί το κεντρικό καφενείο της Παλιάς Πέλλας. Είχε μάλιστα φτιάξει ένα αυτοσχέδιο αλλά λειτουργικό αερόστατο, σύμφωνα με όσα έλεγε ο πατέρας μου, και είχε κερδίσει το θαυμασμό και την αγάπη των συγχωριανών του.

Τη θετική μνήμη των Παλιοπελλιωτών προς τον Λουκά την έχω διαπιστώσει προσωπικα, καθώς τις λιγοστές φορές που πήγα στην Παλιά Πέλλα (γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη) διαπίστωσα ότι ακόμη τον θυμούνται -έστω σαν όνομα- οι ηλικιωμένοι της περιοχής, αφού ήταν πολλοί εκείνοι που μου μιλούσαν με χαρά όταν άκουγαν το όνομά μου. Μάλιστα μου είπαν πάνω από τρεις φορές "αν ζούσε ο Λούκας (με τον τονισμό στην πρώτη συλλαβή) θα ήταν σήμερα δήμαρχος ή νομάρχης".

Παρά τις θετικές όμως προβλέψεις, ο Λουκάς τελικά δεν έγινε Δήμαρχος, ούτε κατάφερε να σώσει την οικογένειά του από τη φτώχεια, γιατί χάθηκε στην κατοχή και μαζί του χάθηκε όλη η περιουσία. Αν και μάλλον αποφεύγουν να αναφέρονται οι συγχωριανοί του σ' αυτό, ανέβηκε στο βουνό για να πολεμήσει τους εισβολείς και έγινε μάλιστα καπετάνιος του ΕΑΜ.

Ο θρύλος έλεγε πως έφυγε μετά τον πόλεμο στη Σοβιετική Ένωση, αλλά αν και τον αναζήτησαν τα αδέλφια του, δεν κατάφεραν ποτέ να μάθουν έστω και μια λεπτομέρεια για τα γεγονότα.

Ο παππούς μου από την πλευρά της μητέρας μου, ο Νικόλαος Καρανίκας, με καταγωγή από την Καστοριά, αν και δεν είχε ιδιαίτερα καλή σχέση με τον πατέρα μου, ήταν άνθρωπος της τιμής και της ευθύνης και δεν μπορούσε να ησυχάσει με το ερωτηματικό του τι απέγινε ο Λουκάς.

Ο παππούς Νίκος, αναζήτησε φίλους και γνωστούς, και κατάφερε μετα από χρόνια να βρει έναν κοινό γνωστό, ο οποίος ήταν μαχητής του ΕΑΜ και πολεμούσε μαζί με τον Λουκά στο βουνό. Αυτός ο κοινός γνωστός, ζούσε τότε πουλώντας κουζινικά (αν θυμάμαι καλά το είδος της επιχείρησης) στην περιοχή της Λεωφόρου Στρατού της Θεσσαλονίκης.

Ο παππούς μου κατάφερε να εκμαιεύσει από τον γνωστό του τι έγινε τελικά με τον Λουκά. "Ήταν κορόιδο", του είπε ο πρώην σύντροφος, "αν και του χρωστάω τη ζωή μου. Αν δεν έμενε πίσω να καθυστερήσει τους Γερμανούς, εγώ δεν θα ήμουν τώρα εδώ, θα μας είχαν πιάσει και θα μας είχαν εκτελέσει όλους. Εγώ στη θέση του δεν θα το έκανα, θα έφευγα".

Ο παππούς μου, όπως μας εξομολογήθηκε αργότερα, δεν άντεξε, αγρίεψε και σχεδόν έφτυσε τον πρώην αντάρτη γνωστό του στο πρόσωπο. Όχι γιατί δεν αντιλαμβανόταν πως αυτά που έλεγε ο πρώην αντάρτης ήταν μια έκφραση ενοχικής ευγνωμοσύνης, αλλά γιατί δεν χωρούσε ο νους του πώς ένας άνθρωπος μπορούσε να χαρακτηρίσει "κορόιδο" κάποιον που έδωσε τη ζωή του για να σωθεί ο ίδιος. Άνοιξε την πόρτα του καταστήματος, έφυγε, και δεν πέρασε από εκεί μπροστά ποτέ ξανά στη ζωή του.

Η αδελφή μου, η Θεοπίστη, που ζει στη Μεγάλη Βρετανία, διάβασε τα παραπάνω και με διόρθωσε, λέγοντας ότι προφανώς κάποιος τα μπέρδεψε και τα πραγματικά γεγονότα είναι ότι ο συγκεκριμένος πωλητής κουζινικών ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, φίλος του Λουκά, ο οποίος ζήτησε από τον Λουκά να παραδώσει το όπλο του μετά το τέλος του Πολέμου και το Σύμφωνο της Βάρκιζας, και εκείνος αρνήθηκε και έφυγε οριστικά στο βουνό, όπου μάλλον σκοτώθηκε σε κάποια διαμάχη του Εμφύλιου.

Τι απέγινε πραγματικά ο Λουκάς Καβακόπουλος, αυτός που μου έδωσε το όνομά του, μάλλον δεν θα το μαθουμε ποτέ. Ίσως οι Γερμανοί στρατιώτες που κυνηγούσαν την ομάδα του να ήταν οι τελευταίοι άνθρωποι που τον είδαν. Ίσως να ήταν στρατιώτες του Ελληνικού Στρατού. Ίσως να συνέβη κάτι άλλο.

Οι εναπομείναντες θείοι και ο πατέρας μου ήταν σίγουρα πολύ μικροί σε ηλικία, η -όποια- περιουσία τους χάθηκε και γενικά η οικογένεια αντιμετώπισε τα χρόνια που ακολούθησαν μεγάλα προβλήματα.

Το χειρότερο όμως είναι πως τα "Νικητάκια" πολιτογραφήθηκαν ως "αριστεροί" και ως "κομμουνιστές", αν και τα αδέλφια του Λουκά δεν πήραν ποτέ μέρος στον Εμφύλιο.

Όπως όλοι οι "αριστεροί", αντιμετωπίστηκαν με καχυποψία από τις κυβερνήσεις της Ελλάδας στα χρόνια που ακολούθησαν. Αν και δεν υπέστησαν σοβαρές διώξεις, δεν είχαν εκλογικά βιβλιάρια και δεν τους δινόταν το δικαίωμα της ψήφου (τους επέτρεψαν να βγάλουν βιβλιάρια πολύ μετά το 1974).

Δεν ξέρω τι εννοούν σήμερα με τον όρο "Αριστερά" και πως έχει διαμορφωθεί η ουσία και το νόημά αυτής της λέξης. Μπορώ όμως με μεγάλη σιγουριά να σας διαβεβαιώσω ότι οι άνθρωποι που γνώρισα εγώ, ήταν άνθρωποι βαθιά πατριώτες, με ακλόνητο αίσθημα τιμής και ανδρείας, σκληρά εργαζόμενοι και μάλλον βαθιά συντηρητικοί.

Γράφω τα παραπάνω μήπως και διασώσω κάποιες μνήμες, έστω τα ονόματα, για το μέλλον. Με βαραίνει απίστευτα ότι οι άνθρωποι χάνονται και ξεχνιούνται παντοτινά. Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να καταγράψουμε κάπου τα ονόματά τους και το ποιοι ήταν, έστω για να διασωθεί ο ήχος των ονομάτων τους.

Αν κάποιος γνωρίζει κάτι, αν έχει υπόψη του κάποια γεγονότα και κάποια ονόματα, ή αν μπορεί να διορθώσει λάθη σε όλα όσα γράφω παραπάνω, ας τα προσθέσει παρακάτω.

Αναρχοκαπιταλισμός: Το τέλος των Κρατών και η παντοκρατορία των Ισχυρών

2020-05-03T13:26:00.003+03:00

(Άρθρο του Λουκά Καβακόπουλου που γράφτηκε το 2011 στο περιοδικό Hellenic Nexus)

Από τότε που ξεκίνησε η ελληνική Κρίση πριν από μερικά χρόνια, το πρόβλημα του Δημοσίου έγινε η πιο συνηθισμένη συζήτηση όλων μας. Η ανικανότητά του, η διαφθορά του, ο νεποτισμός και το βόλεμα σ’ αυτό των ψηφοφόρων τού κάθε πολιτικάντη, το κόστος όλων αυτών για την ελληνική οικονομία...

Όμως ακόμη και ο πιο σκληροπυρηνικός εχθρός του Δημοσίου πρέπει να έχει συνειδητοποιήσει μέχρι σήμερα ότι αυτή η τάση δεν είναι μόνο ένα κοινό και δίκαιο αίσθημα των απηυδισμένων Ελλήνων, αλλά προωθείται και από κέντρα που δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τη λύση των δημοσιονομικών προβλημάτων μας, αλλά χρησιμοποιούν την άσχημη κατάσταση της χώρας μας για να προωθήσουν μια διαφορετικού τύπου ατζέντα.

Αυτά τα κέντρα δεν έχουν για μοναδικό τους σκοπό το κέρδος. Ανάμεσα σε όλους εκείνους που προσπαθούν να καρπωθούν κομμάτια της περιουσίας του Δημοσίου και να μας μετατρέψουν σε μια πηγή φτηνών και εξαθλιωμένων εργατών, κρύβονται και άτομα και ομάδες που ο απώτερος σκοπός τους είναι να παγιδέψουν στα δικά τους δίχτυα το παγκόσμιο πλέγμα των μοντέρνων κρατών. Ο τελικός τους σκοπός, ο οποίος πηγάζει από ένα είδος φιλοσοφίας του ατομικισμού, είναι η τελική διάλυση των κρατών και η αντικατάστασή τους με ένα είδος «καπιταλιστικής αναρχίας», όσο παράδοξος και αν ακούγεται αυτός ο συνδυασμός λέξεων.

Η προσπάθεια αυτή φαίνεται να έχει ξεκινήσει στον «πιο αδύναμο κρίκο» της παγκόσμιας οικονομίας, που τυγχάνει να είναι σήμερα η Ελλάδα. Ο απώτερος όμως στόχος είναι όλος ο πλανήτης, που σύμφωνα με τα όνειρα των Αναρχοκαπιταλιστών πρέπει να οδηγηθεί σε μια νέα πολιτική κατάσταση, σε ένα είδος υπερτεχνολογικού Αναρχοκαπιταλισμού όπου οι «νέοι άνθρωποι» ή «humans 2.0» ή «transhumans» θα αποκτήσουν αυτό που πάντα ζητούσαν: Την απόλυτη ελευθερία να ελέγχουν τον κόσμο μας σε επίπεδα αδιανόητα μέχρι σήμερα, και την ικανοποίηση, σύμφωνα με τη δική τους όμως ερμηνεία, της πιο ακραίας απαίτησης του Διαφωτισμού:

«Αφήστε μας να στραγγαλίσουμε τον τελευταίο βασιλιά με τα εντόσθια του τελευταίου ιερέα!» (Ντενίζ Ντιντερό, 1713-1783)

Το όραμα ενός νέου «διαφορετικού» κόσμου όπου θα εκλείψει κάθε πολιτικό, εθνικό και θρησκευτικό φράγμα είναι βαθιά ριζωμένο στη μοντερνιστική φιλοσοφία από την οποία ξεπηδά το σημερινό παγκόσμιο σκηνικό. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο κύριος «εχθρός» του «πολιτισμένου» κόσμου της Δύσης είναι σήμερα τα θρησκοκρατούμενα κράτη της Ανατολής, τα οποία μέχρι χθες ήταν χρήσιμα εργαλεία στον πόλεμο της Δύσης ενάντια στη ρωσική «αίρεση» του Διαφωτισμού, τον Κομμουνισμό των Σοβιέτ. Σήμερα οι φονταμενταλιστές παρουσιάζονται ως οι πραγματικοί εχθροί της Δημοκρατίας και της Ασφάλειας, αφού η χρησιμότητά τους ενάντια του κομμουνιστικού μπλοκ έχει πια εκλείψει.

Όμως σύντομα θα φανεί ότι ο «πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία» δεν είναι απλά παρά μια επιμέρους μάχη και ένας αντιπερισπασμός. Ο πραγματικός πόλεμος μαίνεται ανάμεσα σε δύο πολύ πιο ισχυρούς αντίπαλους, σε δύο παρατάξεις με τεράστιο χάσμα στις φιλοσοφικές και κοινωνικές αντιλήψεις τους:

Η μία παράταξη είναι αυτή που υποστηρίζει το συλλογικό μοντέλο, το οποίο εκφράζεται από ιδεολογίες όπως ο Κομμουνισμός, ο Εθνικισμός, ο Σοσιαλισμός και η Αριστερή Αναρχία), ενώ η δεύτερη παράταξη υποστηρίζει το ατομικιστικό μοντέλο, το οποίο εκφράζεται μέσα από την ιδεολογία της Ελεύθερης Αγοράς, του Αναρχοκαπιταλισμού και ενός παραμορφωμένου Νιτσεϊσμού, ο οποίος εκφράζεται και μέσα από γραπτά φιλοσόφων και επιστημόνων όπως η Ayn Rand και ο Milton Friedman:

Ο Πολιτισμός είναι η πρόοδος προς μια κοινωνία ιδιωτικότητας. Ολόκληρη η ύπαρξη ενός άγριου είναι δημόσια και κυβερνάται από τους νόμους της φυλής του. Ο Πολιτισμός είναι η διεργασία που θα απελευθερώσει τον άνθρωπο από τους ανθρώπους. (Ayn Rand, ιδρύτρια της αναρχοκαπιταλιστικής φιλοσοφίας του Ομπτζεκτιβισμού, 1905-1982)

Η «ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ» ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Ένα από τα βασικά δόγματα του Κράτους είναι να ταυτίζει τον εαυτό του με την περιοχή που κυβερνά. Καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπούν την πατρίδα τους, η ταύτιση αυτής της περιοχής και των ανθρώπων της με το Κράτος ήταν ο τρόπος για να κάνουν τον αυθόρμητο πατριωτισμό να λειτουργεί προς όφελός του Κράτους. Αν η «Ρουριτανία» δεχτεί επίθεση από την «Βαλδαβία», η πρώτη κίνηση του Κράτους και των διανοούμενών του είναι να πείσει τους ανθρώπους της Ρουριτανίας ότι η επίθεση γίνεται εναντίον τους και όχι απλά εναντίον της ομάδας που τους εξουσιάζει. (Murray N. Rothbard, Αναρχοκαπιταλιστής φιλόσοφος, The Anatomy of the State)

Το συλλογικό μοντέλο κυριάρχησε στον πλανήτη μας από το τέλος της δεύτερης δεκαετίας του 20ού αιώνα μέχρι περίπου μια εικοσαετία πριν από σήμερα. Υπήρξε βέβαια και παλιότερα σε κοινωνίες όπως στην αρχαία Σπάρτη (σε πολύ μικρότερο βαθμό στην αρχαία Αθήνα) και στα πρώτα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης. Η παγκόσμια επιβολή του όμως συνέβη για πρώτη φορά μετά το τέλος της Μεγάλης Οικονομικής Κρίσης του 1930, όταν ο οικονομολόγος Τζον Μέιναρντ Κέινς έπεισε τον Αμερικανό πρόεδρο Φράνκλιν Ρούσβελτ να εφαρμόσει μια οικονομική πολιτική που υποστήριζε τα συλλογικά συμφέροντα. Το αμερικανικό κράτος άνοιξε έτσι πολλές θέσεις εργασίας προκηρύσσοντας τεράστια δημόσια έργα, έθεσε με νόμο τον κατώτατο μισθό του εργαζόμενου, πρόσφερε δωρεάν ιατρική περίθαλψη και παιδεία κλπ. Τις κινήσεις αυτές επανέλαβε σχεδόν άμεσα η Μεγάλη Βρετανία, από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Η υιοθέτηση του συλλογικού μοντέλου από αυτά τα κράτη ήταν απαραίτητη όχι μόνο γιατί τα έβγαλε από την Κρίση, αλλά γιατί αποτέλεσε απάντηση στην εμφάνιση του Κομμουνισμού στη Ρωσία και την εξάπλωση του Εθνικισμού στην Ευρώπη. Πολλοί απογοητευμένοι Αμερικανοί και Άγγλοι έβλεπαν με συμπάθεια τις εξελίξεις στη μακρινή Ευρώπη. Η Εξουσία των ΗΠΑ ένιωσε ότι κινδυνεύει, έβαλε νερό στο κρασί της και πρόσφερε στο λαό ανάλογα δικαιώματα. Αυτό το οικονομικό μοντέλο εφαρμόστηκε για τους ίδιους σκοπούς αργότερα σε ολόκληρο τον αναπτυσσόμενο κόσμο, μέχρι και στην Ελλάδα, στην Τουρκία και στο Ιράν. Βέβαια, όλα αυτά ήταν μια επίφαση, αφού η Εξουσία του Δυτικού Κόσμου δεν άλλαξε πρόσωπα, απλώς αναγκάστηκε να αλλάξει στάση.

Όμως με την πτώση της διεφθαρμένης πλέον σοβιετικής αυτοκρατορίας και την αποκάλυψη των άσχημων πλευρών του συστήματός της, τα πρόσωπα που συνιστούν τη δυτική Εξουσία σταμάτησαν να νιώθουν τον κίνδυνο του συλλογικού μοντέλου. Έτσι, άρχισαν να παίρνουν πίσω όλα τα δικαιώματα και τις παροχές που έδιναν μέχρι τότε στους υποτελείς συμπολίτες τους. Ξέθαψαν από τα συρτάρια τους τις «απαγορευμένες» μέχρι τότε φιλοσοφίες του Laissez faire και του Αναρχοκαπιταλισμού. Η «Παγκοσμιοποίηση», η οποία ένωσε τα ισχυρά συμφέροντα όλου το πλανήτη αναμεταξύ τους, βοήθησε τους διάφορους τοπικούς ισχυρούς να τα βρούνε αναμεταξύ τους σχηματίζοντας καρτέλ. Έτσι φτάσαμε στο σήμερα, που η συλλογική κοινωνία βρίσκεται υπό επίθεση των «συμφερόντων» που ακούμε και ξανακούμε από τους πολιτικούς.

Μην απορείτε όταν βλέπετε ότι το βασικό χαρακτηριστικό των γεγονότων σήμερα είναι η αντιπαλότητα ανάμεσα στις διάφορες κοινωνικές ομάδες: ταξιτζήδες εναντίον νέων επίδοξων ταξιτζήδων, ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον δημοσίων, πολίτες εναντίον πολιτικών, λιμενεργάτες εναντίον ταξιδιωτικών πρακτόρων, φορτηγατζήδες εναντίον γεωργών, παραγωγοί εναντίον εμπόρων κλπ. Αυτό η κατάσταση προωθείται από την Εξουσία, με σκοπό να διαλυθεί η δύσκολα ελεγχόμενη «συλλογική κοινωνία» και κατά συνέπεια το Κράτος.

Βέβαια, για να μην το ωραιοποιούμε, πρέπει να θυμηθούμε ότι και το συλλογικό Κράτος δεν ήταν αγαθό και σωστό. Δημιούργησε μια εσωτερική «αριστοκρατία βολεμένων» που δρούσε αντιδραστικά σε κάθε εξέλιξη και αδιαφορούσε για τους άτυχους πολίτες που δεν είχαν την τύχη να είναι ενταγμένοι σε κάποια «συντεχνία»: Τα κομμουνιστικά κράτη έδιναν τεράστια δύναμη στα μέλη του κόμματος και τρομοκρατούσαν τους υπόλοιπους με τα όπλα, οι δικτατορίες έκαναν ακριβώς το ίδιο, τα μέλη κλειστών επαγγελμάτων αρνούνταν να δοθεί δουλειά σε νέους επαγγελματίες, ο δημόσιος τομέας επιβάρυνε δυσανάλογα τον ιδιωτικό και οι «μόνιμοι» ξεχνούσαν να διασφαλίσουν τις θέσεις τους με ποιοτικές παροχές στους συμπολίτες τους.

Για αυτή την ασυγχώρητη αμαρτία, η υποτιθέμενη «συλλογική κοινωνία» έφτασε σήμερα στο χείλος της καταστροφής της. Τα κράτη όπως η Ελλάδα βρίσκονται υπό συνεχή επίθεση και χάνεται η λεγόμενη «εθνική κυριαρχία» τους. Ενώ κάποτε παρείχαν δικαιώματα στους πολίτες τους, σήμερα παρέχουν μόνο επιπλέον φορολογία, παράλογες απαιτήσεις, διαφθορά και προβλήματα. Άρα, τα κράτη μετατρέπονται σε θεσμούς χωρίς νόημα και ουσία, και σύντομα οι πολίτες θα ξεσηκωθούν εναντίον τους, ωθούμενοι βέβαια και από τα αόρατα νήματα που μας κατευθύνουν ώστε να «αγανακτούμε» ενάντια «στα Κράτη και τη διαφθορά τους».

Υπάρχουν δύο παρατάξεις που αντιμάχονται σε όλη αυτή την κατάσταση. Από τη μία βρίσκεται η αριστοκρατία εκείνων που ωφελήθηκαν από το κρατικό μοντέλο και από την άλλη οι πραγματικοί ισχυροί, που περιμένουν την απόλυτη εξουσία να ξαναγυρίσει στα χέρια τους…

ΤΟ ΑΝΑΡΧΟΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ «ΟΝΕΙΡΟ»

«Φανταστείτε μια κοινωνία χωρίς κυβέρνηση. Ιδιώτες αγοράζουν την επιβολή του νόμου από ιδιωτικές εταιρείες. Κάθε εταιρεία αυτού του είδους αντιμετωπίζει πιθανές συγκρούσεις με άλλες παρόμοιες εταιρείες. Ιδιωτικοί αστυνομικοί που εργάζονται για την εταιρεία που προσέλαβα θα εντοπίσουν τον διαρρήκτη που έκλεψε την ιδιοκτησία μου. Και τότε θα ανακαλύψουν ότι και αυτός προστατεύεται από μια παρόμοια εταιρεία επιβολής νόμου.

»Υπάρχουν τρεις τρόποι με τους οποίους μπορεί να αντιμετωπιστεί μια τέτοια σύγκρουση. Η πιο προφανής αλλά και λιγότερο πιθανή είναι η άμεση βία – να ξεσπάσει ένας μικρός πόλεμος ανάμεσα στην εταιρεία που με υποστηρίζει και που θα προσπαθήσει να συλλάβει τον διαρρήκτη και στην εταιρεία που υποστηρίζει τον διαρρήκτη, η οποία θα προσπαθήσει να τον προστατέψει από τη σύλληψη.

»Ένα πιο πιθανό σενάριο είναι η διαπραγμάτευση. Καθώς ο πόλεμος είναι ακριβός, οι εταιρείες θα έχουν προφανώς βάλει στα συμβόλαια που θα προσφέρουν στους πελάτες τους έναν όρο σύμφωνα με τον οποίο δεν θα είναι υποχρεωμένες να προστατέψουν τους πελάτες τους από δικαιολογημένη τιμωρία για πραγματικά τους αδικήματα. Όταν θα συμβεί η σύγκρουση, θα είναι δουλειά των δύο εταιρειών να αποφασίσουν αν ο κατηγορούμενος πελάτης της μίας είναι ή όχι ένοχος για να παραδοθεί στην άλλη.

»Μια ακόμη πιο ελκυστική και πιο πιθανή λύση είναι οι συμφωνίες ανάμεσα στις εταιρείες να έχουν γίνει από πριν. Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, κάθε δύο εταιρείες που θα αντιμετωπίζουν πιθανές τέτοιες συγκρούσεις θα έχουν συμφωνήσει με μια διαιτητική υπηρεσία να βρίσκει τη λύση – ένα ιδιωτικό δικαστήριο. Με σαφή τρόπο θα είναι διατυπωμένοι στις συμφωνίες τους οι νομικοί κανόνες σύμφωνα με τους οποίους θα λύνονται τέτοιες διαμάχες.

»Κάτω από αυτές τις περιστάσεις, η επιβολή του νόμου και ο νόμος γίνονται ιδιωτικά αγαθά που παράγονται σε μια ιδιωτική αγορά. Η επιβολή του νόμου παράγεται από τις εταιρείες επιβολής και πωλείται άμεσα στους πελάτες. Ο νόμος παράγεται από τις εταιρείες διαιτησίας και πωλείται άμεσα στις εταιρείες επιβολής, που τον μεταπωλούν στους πελάτες ως χαρακτηριστικό του πακέτου των υπηρεσιών που παρέχουν».

Το παραπάνω σενάριο, που εκ πρώτης όψεως είναι εφιαλτικό, δεν είναι το διανοητικό κατασκεύασμα ενός παρανοϊκού, αλλά ανήκει στον David Friedman, Αναρχοκαπιταλιστή οικονομολόγο και γιο του μεγάλου νομπελίστα οικονομολόγου του 20ού αιώνα, Milton Friedman, και στο κείμενό του Law as Private Good (Ο Νόμος ως Ιδιωτικό Αγαθό). Και είναι το σενάριο που οραματίζονται πάρα πολλοί ισχυροί ως το μέλλον της Ανθρωπότητας.

Οι αντιρρήσεις για ένα τέτοιο σενάριο είναι προφανείς: Αν ισχύσει, τότε μόνο όσοι έχουν χρήματα θα μπορούν να προστατεύονται από το νόμο! Όμως, ο D. Friedman και όλοι εκείνοι που έχουν παρόμοιες αντιλήψεις, έχουν ένα επιχείρημα που όντως μοιάζει να δικαιολογεί κάπως την πρότασή τους: Ούτως ή άλλως, η κρατική δικαιοσύνη είναι τόσο διεφθαρμένη, που υποστηρίζει μόνο τους ισχυρούς. Με αυτόν τον τρόπο η διαφθορά θα σταματήσει να έχει νόημα και ο νόμος θα έχει μεγαλύτερη αξία για τον καθένα μας, αφού θα τον πληρώνουμε για να υπάρχει, όπως ήδη κάνουμε μέσα από τη φορολογία! Επίσης, οι εταιρείες θα έχουν κάθε λόγο να πασχίζουν για την επιβολή των συμφωνιών τους, τιμωρώντας από κοινού την κάθε εταιρεία που θα τις καταπατήσει, γιατί η κάθε αθέτηση θα υπονομεύει την ύπαρξή τους. Το βασικότερο όμως επιχείρημα των Αναρχοκαπιταλιστών που επιζητούν την ιδιωτικοποίηση των πάντων είναι ότι …ως πελάτης θα έχεις καλύτερη μεταχείριση από ό,τι ως πολίτης!

Ένα άλλο επιχείρημα που παρατάσσουν οι υποστηρικτές του «ιδιωτικού νόμου» είναι ότι οι νόμοι θα σταματήσουν να είναι καταχρηστικοί και θα γίνουν απλά προϊόντα συμφωνίας, αφού η κάθε βίαιη επιβολή τους θα κοστίζει. Άρα, αν ένας πουριτανός θέλει να επιβάλλει νόμους κατά της μοιχείας, μπορεί να τους επιβάλλει στον εαυτό του και στους ανθρώπους που τον ενδιαφέρουν άμεσα, π.χ. στη γυναίκα του, η οποία θα πρέπει και αυτή να υπογράψει το ανάλογο συμβόλαιο. Την ίδια στιγμή στο διπλανό σπίτι θα μπορούν οι γείτονές του να κάνουν ελεύθερο έρωτα ακόμη και στην αυλή τους, φτάνει βέβαια να …πληρώσουν το ανάλογο τίμημα προστασίας (ναι, πρόκειται για ένα πραγματικό επιχείρημα των Αναρχοκαπιταλιστών).

Το σημαντικότερο όμως όφελος σύμφωνα με τους Αναρχοκαπιταλιστές είναι ότι ο πελάτης/πολίτης θα επωμίζεται το κόστος των νομοθεσιών και ο νόμος δεν θα υπάρχει ερήμην του. Αν θέλει να επιβάλει κάτι άδικο στους γύρω του, θα πρέπει να το χρηματοδοτήσει, κάτι οικονομικά δύσκολο αν οι γύρω του δεν συμφωνούν. Αν συμφωνήσουν μαζί του, θα είναι εύκολο να χρηματοδοτήσουν από κοινού την επιβολή της κοινής τους συμφωνίας.

Φυσικά, είναι λογικό να σκεφτούμε ότι μια τέτοιου τύπου κοινωνία είναι αδύνατον να λειτουργήσει. Οι Αναρχοκαπιταλιστές εξηγούν όμως ότι παρόμοιες πρακτικές λειτούργησαν στο παρελθόν. Προτάσσουν ως παραδείγματα αναρχοκαπιταλιστικών κοινωνιών:

Την Άγρια Δύση (Ένα Αμερικανικό Πείραμα Αναρχοκαπιταλισμού: Η όχι και τόσο άγρια, Άγρια Δύση, των Terry Anderson και P.J. Hill, τμήμα Οικονομικών του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Μοντάνα),
Την κελτική ιρλανδική κοινωνία του 7ου-17ουμ.Χ. αιώνα,
Την Ισλανδική Κοινοπολιτεία (930 με 1262μ.Χ.). Ακόμη και ο ήρωας Njal των Σάγκας των Ισλανδών δεν ήταν πολεμιστής αλλά …δικηγόρος και τα περισσότερα προβλήματα λύνονταν με επιτόπιες δίκες παρά με μάχες, γράφει ο D. Friedman στο άρθρο με τίτλο Ιδιωτική Δημιουργία και Εφαρμογή του Νόμου: Μια Ιστορική Περίπτωση.
Την πουριτανική κοινωνία του Ρόουντ Άιλαντ (1636-1648μΧ) (Origins of Individualist Anarchism in America, Murray N. Rothbard).
Το καταφύγιο των Κουάκερων και των Πρεσβυτεριανών της Αλμπερμάγνης στη Νότια Καρολίνα (1640-1663) το οποίο διαλύθηκε με στρατιωτική επέμβαση του Βασιλιά της Μεγάλης Βρετανίας το 1663. (Έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε τη σχέση του Αναρχοκαπιταλισμού με τα προτεσταντικά θρησκευτικά δόγματα…)

ΟΙ ΘΕΩΡΗΤΙΚΟΙ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΟΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο καπιταλισμός μιας απόλυτα ελεύθερης αγοράς είναι η μόνη μορφή μιας καπιταλιστικής κοινωνίας που στέκει λογικά (George Reisman, καθηγητής οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Λος Άντζελες)

Βασικός θεωρητικός του Αναρχοκαπιταλισμού θεωρείται από πολλούς ο νομπελίστας οικονομολόγος Milton Friedman, ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιστήμη της Μακροοικονομίας και της εισβολής των «μαθηματικών μοντέλων» στην Οικονομία. Αφού απέρριψε τις θέσεις του «Κεϊνσιανισμού», αν και ήταν αρχικά υποστηρικτής τους, τάχθηκε ενάντια σε κάθε προσπάθεια των κυβερνήσεων να κάνουν ρυθμίσεις της Αγοράς, υποστηρίζοντας ότι τα επιτόκια πρέπει να αφεθούν απολύτως ελεύθερα, οι ιατρικές άδειες να σταματήσουν να έχουν κάποια αξία και η παιδεία να σταματήσει να είναι υποβοηθούμενη από τα κράτη.

Ο Friedman πίστευε ότι το Κράτος είναι η μεγαλύτερη αιτία των δεινών του πολιτισμού. Πρωτοστάτησε στην προσπάθεια να καταργηθεί η αναγκαστική στράτευση στον Αμερικανικό Στρατό (και έτσι ο στρατός των ΗΠΑ έγινε επαγγελματικός), κάτι που θεωρούσε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του. Σύμφωνα με δημοσίευση της Wall Street Journal, τα βιβλία του μεταφράστηκαν παρανόμως και κυκλοφόρησαν μέχρι και σε κομμουνιστικές χώρες.

Η ομάδα των υποστηρικτών της θεωρίας περιλαμβάνει αρκετά άλλα μεγάλα ονόματα από τον χώρο της Οικονομίας, της Φιλοσοφίας και της Πολιτικής, όπως ο νομπελίστας Friedrich Hayek (o οποίος ανήκει στη λεγόμενη «Αυστριακή Σχολή» της Οικονομίας), ο Benjamin Tucker, η πετυχημένη συγγραφέας και φιλόσοφος Ayn Rand, ο Lysander Spooner, o Murray Rothbard (Αυστριακή Σχολή, επίσης) και ο υιός του Milton, David Friedman. (Η «Αυστριακή Σχολή» ήταν μια γνωστή μεγάλη ομάδα οικονομολόγων οι οποίοι υποστήριζαν απόψεις περί νεοφιλελευθερισμού πολύ κοντά στις ιδέες των Αναρχοκαπιταλιστών.)

Προς τιμήν κάποιων όμως Αναρχοκαπιταλιστών όπως ο Robert LeFevre, βάζουν οι ίδιοι τα πράγματα στη θέση τους. Ο Αναρχοκαπιταλιστής αυτός ακτιβιστής αρνούνταν να βάλει στον εαυτό του το όνομα «αναρχικός» και δήλωνε ότι ο σωστός όρος που του ταίριαζε ήταν «Αυταρχιστής». Ο συντηρητικός William F. Buckley δήλωνε αντίστοιχα ότι ο σωστός όρος είναι «Αναρχο-Απολυταρχία»!

Αν και ήταν καλυμμένο με τη γλώσσα των μαθηματικών και της επιστήμης, το όραμα του Friedman συνέπιπτε ακριβώς με τα συμφέροντα των μεγάλων πολυεθνικών που από τη φύση τους είναι πεινασμένες για μεγάλες αγορές που δεν έχουν ρυθμίσεις και περιορισμούς. (Naomi Klein, To Δόγμα του Σοκ)

Οι Αναρχοκαπιταλιστές απαιτούν λοιπόν τη σταδιακή εξαφάνιση των κρατών, των συνόρων, του κρατικού στρατού, της δημόσιας υγείας και παιδείας και οποιουδήποτε πράγματος απαιτεί τη δημιουργία φόρων ή δημόσιων οργανισμών. Το φιλοσοφικό τους επιχείρημα είναι ότι το Κράτος παίρνει από το άτομο την ευθύνη και τη δύναμη, και με αυτό τον τρόπο αντί να το προστατεύσει, το Κράτος υποδουλώνει το άτομο. Με τη δικαιολογία ότι προστατεύεται η ατομική οντότητα, ο άνθρωπος μετατρέπεται σε έναν δούλο του κράτους, και οδηγείται σε μια απομόνωση μέσω της γραφειοκρατίας και των νομοθεσιών.

Αντίθετα, συνεχίζουν οι Αναρχοκαπιταλιστές, σε μια ελεύθερη αγορά, το άτομο θα είχε τη δυνατότητα να διαπραγματευτεί την κάθε του θέση, την κάθε του θέληση, τη ζωή του και τα επιτεύγματά του.

Είναι λογικό να κατηγορήσει κάποιος τους Αναρχοκαπιταλιστές ότι προωθούν ένα απόλυτα διεφθαρμένο και απάνθρωπο σύστημα, οι ίδιοι όμως επιμένουν ότι μια κοινωνία σαν αυτή που προτείνουν θα είναι περισσότερο αρμονική, ειρηνική και αναπτυγμένη από οποιαδήποτε «κρατική κοινωνία». Θεωρούν ότι μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία σαν αυτή που προτείνουν θα είναι ελεύθερη από πολέμους (αφού οι πόλεμοι γίνονται πάντοτε ανάμεσα σε φορείς της κρατικής εξουσίας) και θα προσφέρει ηθική και υλική ικανοποίηση στα μέλη της ανάλογα με την προσπάθειά τους.

Φυσικά, είναι πολύ εύκολο να συνειδητοποιήσει κάποιος ότι μια παρόμοια κοινωνία δίνει δύναμη μόνο στους ισχυρούς και σ’ αυτούς που ήδη έχουν χρήματα. Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα καταψήφιζε ένα τέτοιο μοντέλο και ο λαός θα οργανωνόταν αποφασιστικά εναντίον του. Όμως, όπως φαίνεται παρακάτω, το αναρχοκαπιταλιστικό μοντέλο είναι εκ των πραγμάτων αυτό που θα αναγκαστούμε να ζήσουμε τα επόμενα χρόνια, γιατί η επιβολή του έχει ήδη ξεκινήσει…

Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΟΠΛΟ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΟΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Προτιμάς να συνεχίσεις να πουλάς καραμελωμένο νερό για όλη σου τη ζωή ή προτιμάς να έρθεις μαζί μου και να αλλάξουμε τον κόσμο; (Η φράση με την οποία ο Steve Jobs της Apple έπεισε τον John Scalley να παρατήσει τη διεύθυνση της Pepsi και να γίνει διευθυντής της Apple).

«Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τον μοντέρνο κόσμο: Το φάντασμα της Κρυπτο-Αναρχίας! »Η τεχνολογία των υπολογιστών έχει φτάσει στο σημείο να προσφέρει σε άτομα και ομάδες τη δυνατότητα να επικοινωνούν και να συναλλάσσονται με τελείως ανώνυμο τρόπο. Δύο άτομα μπορούν να ανταλλάσσουν μηνύματα, να κάνουν επιχειρηματικές συμφωνίες και να διαπραγματεύονται ηλεκτρονικά συμβόλαια, χωρίς ποτέ να γνωρίζουν το αληθινό όνομα ή τη νομική ταυτότητα ο ένας του άλλου. Οι επαφές στα δίκτυα είναι ανεξιχνίαστες, μέσω εκτεταμένης «δια-δρομολόγησης» (rerouting) κωδικοποιημένων πακέτων πληροφορίας και μη-παρακολουθήσιμων συσκευών που χρησιμοποιούν κρυπτογραφικά πρωτόκολλα με σχεδόν τέλεια εγγύηση ενάντια σε κάθε προσπάθεια παρακολούθησης. Η υπόληψη του ατόμου σύντομα θα αποκτήσει μεγάλη σπουδαιότητα και θα γίνει πολύ σημαντική στις ανταλλαγές, πιο σημαντική ακόμη και από την νομισματική πίστωση (credit) που προσφέρουν οι τράπεζες του σήμερα. Αυτές οι εξελίξεις θα αλλάξουν τελείως τη φύση της κυβερνητικής εξουσίας, τη δυνατότητα της φορολόγησης και του ελέγχου των οικονομικών ανταλλαγών, τη δυνατότητα να κρατείται η πληροφορία μυστική, θα αλλάξουν ακόμη και τη φύση της ανθρώπινης εμπιστοσύνης και της προσωπικής υπόληψης.

»Η τεχνολογία αυτής της επανάστασης –και θα είναι σίγουρα μια κοινωνική και οικονομική επανάσταση– υπήρχε στη θεωρία από την προηγούμενη δεκαετία. Οι μέθοδοί της βασίζονται στην κωδικοποίηση «δημοσίου κλειδιού» (public key), στα συστήματα ανταλλαγής πιστοποιήσεων μηδενικής γνώσης (zero-knowledge interactive proof systems) και διάφορα πρωτόκολλα για επικοινωνία, πιστοποίηση και επικύρωση. Μέχρι τώρα, όλα αυτά συζητιόνταν μονάχα σε ακαδημαϊκά συνέδρια στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, συνέδρια που παρακολουθούσε και επιτηρούσε αυστηρά η Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας (National Security Agency – NSA). Αλλά, πρόσφατα, τα δίκτυα των υπολογιστών και τα ιδιωτικά κομπιούτερ απόκτησαν την αναγκαία ταχύτητα για να κάνουν αυτές τις ιδέες πρακτικές για όλους. Και τα επόμενα δέκα χρόνια θα μας δώσουν ακόμη περισσότερη ταχύτητα για να γίνουν οι ιδέες οικονομικά εφικτές και ουσιαστικά αδύνατον να εμποδιστούν. Δίκτυα υψηλών ταχυτήτων, ψηφιακές τηλεφωνικές γραμμές, μη-ανιχνεύσιμες συσκευές, έξυπνες κάρτες, δορυφόροι, πομποί Ku-band, υπολογιστές που εκτελούν πολλά εκατομμύρια εντολές το δευτερόλεπτο, τσιπάκια κωδικοποίησης, θα είναι μερικές μόνο από τις τεχνολογίες που θα καταστήσουν όλα τα προηγούμενα εφικτά.

»Το Κράτος, φυσικά, θα προσπαθήσει να σταματήσει ή να φρενάρει την εξάπλωση αυτής της τεχνολογίας, εκφράζοντας ανησυχίες για την εθνική ασφάλεια, μιλώντας για χρήση αυτής της τεχνολογίας από εμπόρους ναρκωτικών, για εύκολη φοροδιαφυγή, και θα εκφράσει φόβους για κοινωνική αποσύνθεση. Πολλές από αυτές τις ανησυχίες θα είναι πραγματικές – η Κρυπτο-Αναρχία θα επιτρέψει τα εθνικά μυστικά να ανταλλάσσονται ελεύθερα, όπως θα επιτρέψει και το εμπόριο παράνομων και κλεμμένων υλικών. Μια ανώνυμη ψηφιακή αγορά θα ανοίξει τις πόρτες ακόμη και για τις αποτροπιαστικές αγορές δολοφονιών και εκβιασμών. Διάφορα εγκληματικά και ξένα στοιχεία θα είναι ενεργοί χρήστες του ΚρυπτοΔικτύου.

» Όλα αυτά, όμως, δεν θα σταματήσουν την εξάπλωση της Κρυπτο-Αναρχίας. Όπως η εφεύρεση της τυπογραφίας μείωσε τη δύναμη των μεσαιωνικών συντεχνιών και άλλαξε τη δομή της εξουσίας, έτσι και οι μέθοδοι κρυπτογραφίας θα αλλάξουν ριζικά τη φύση των εταιρειών και της κυβερνητικής παρέμβασης στις οικονομικές συναλλαγές. Σε συνδυασμό με την εμφάνιση του εμπορίου πληροφορίας, η Κρυπτο-Αναρχία θα δημιουργήσει μια ρευστή αγορά για τον καθένα μας και για όλα τα αγαθά που μπορούν να περιγραφούν με λέξεις και εικόνες. Και όπως μια φαινομενικά μικρή εφεύρεση όπως το συρματόπλεγμα έκανε δυνατή την περίφραξη τεραστίων οικοπέδων και κτημάτων, αλλάζοντας έτσι για πάντα τις έννοιες της ιδιοκτησίας γης και τα δικαιώματα ιδιοκτησίας στη Δύση, έτσι επίσης η φαινομενικά μικρή ανακάλυψη ενός αρχαίου κλάδου των μαθηματικών θα αποδειχτεί ότι είναι ο κόφτης που θα αφαιρέσει το συρματόπλεγμα που είναι στημένο σήμερα γύρω από την πνευματική ιδιοκτησία.»

Το παραπάνω «μανιφέστο» γράφτηκε το 1988(!) από τον Timothy May (tcmay@netcom.com), σημαντικό ερευνητή-φυσικό και υψηλόβαθμο σχεδιαστή της Intel, της μεγάλης εταιρείας που δημιούργησε τους μικροεπεξεργαστές και τα ολοκληρωμένα κυκλώματα (τσιπάκια) και κατέχει σήμερα το 90% της παγκόσμιας αγοράς στην κατασκευή και αγορά επεξεργαστών. Φαινομενικά, η Κρυπτο-Αναρχία δεν έχει κατακτήσει ακόμα τον κόσμο μας, οπότε ο Μέι ακούγεται κάπως υπερβολικός στις προβλέψεις του. Όμως, αν αναλογιστούμε τα παγκόσμια γεγονότα των τελευταίων ετών και τα συνδυάσουμε με το μανιφέστο των κρυπτο-αναρχικών, θα δούμε ότι πολλά από αυτά που προβλέπονται στο μανιφέστο του έχουν ήδη γίνει πραγματικότητα:

Οι κυβερνήσεις σκύβουν το κεφάλι στους διάφορους τεχνοκράτες, οι οποίοι είναι πλέον ανέγγιχτοι από τη φορολογία και από κάθε είδους έλεγχο. Αυτοί «τηλεμεταφέρουν» τα κεφάλαιά τους με τελείως αόρατους τρόπους σε όλο τον πλανήτη (off-shore εταιρίες κτλ). Οι κυβερνήσεις προσπαθούν να επιβάλλουν νόμους για να ελέγξουν αυτό το χάος, αλλά οι νόμοι έχουν τεράστιες «τρύπες» που αφήνουν τελικά ανέγγιχτους τους τεχνοκράτες.

Οι χώρες που διατηρούσαν μια κρατικά ελεγχόμενη οικονομία (όπως π.χ. ήταν κάποτε η Ελλάδα, στην οποία οι μεγάλοι οργανισμοί ήταν δημόσιοι) έχουν σήμερα γονατίσει οικονομικά. Το μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας περιουσίας έχει πλέον ιδιωτικοποιηθεί και διάφοροι επώνυμοι –αλλά κυρίως ανώνυμοι– επιχειρηματίες γίνονται σ’ αυτές, ειδικά μέσα από τη χρήση της υψηλής τεχνολογίας, ισχυρότεροι ακόμη και από τις κυβερνήσεις τις ίδιες.

Οι πολυεθνικές έχουν σήμερα κέρδη που ξεπερνούν το ΑΕΠ ολόκληρων κρατών. Οι επιχειρηματίες τους βλέπουν τα σύνορα και τα κράτη ως απλά εμπόδια στα πόδια τους και δεν έχουν κανένα λόγο να συνεχίσουν να υποτάσσονται στις παράλογες απαιτήσεις τους. Για αυτό, με αδιάκοπο σφυροκόπημα των οικονομιών τους (με τη μέθοδο της αγοράς χρεών και ομολόγων, επένδυση σε CDS και οδήγηση των κρατών αυτών σε χρεοκοπία) βάζουν πλέον χέρι στα παραδοσιακά μονοπώλια των κρατών: Μεταφορές, Ενέργεια, Επικοινωνίες, Νερό.

Είναι ολοφάνερο ότι οι ισχυροί του πλανήτη έχουν το πάνω χέρι σ’ αυτή την κατάσταση και δύσκολα θα αποτύχουν στο σχέδιό τους, που είναι ο απόλυτος έλεγχος των κρατών και η απαξίωσή τους σε ανούσιους θεσμούς. Ήδη επενδύουν στη δημιουργία ιδιωτικών στρατών και απομονωμένων θέρετρων στα οποία θα ζούνε προστατευμένοι από εμάς.

(Τον Ιανουάριο του 2012, με τη βοήθεια του Υπουργείου Εσωτερικών των ΗΠΑ, στο Ιράκ θα εγκατασταθεί ιδιωτικός στρατός για να υποστηρίξει τα συμφέροντα των πολυεθνικών εκεί, μια πληροφορία που κρατήθηκε κρυφή ακόμη και μέσα στην αμερικανική κυβέρνηση - http://www.wired.com/dangerroom/2011/02/5500-mercs-to-protect-u-s-fortresses-in-iraq/).

Το μόνο ισχυρό «συλλογικό» κράτος που έχει μείνει μοιάζει να είναι η Κίνα. Όμως ακόμη και αυτή είναι πλέον ένα «παρμένο κάστρο», αφού έχει αφήσει τα δυτικά συμφέροντα να τη διαπεράσουν και είναι πολύ εύκολο να χτυπηθεί και να εξουδετερωθεί με τον ίδιο τρόπο που χτυπήθηκαν και τα κράτη της Ευρώπης, κάτι που ίσως θα δούμε να συμβαίνει ξαφνικά και απρόβλεπτα, όπως έγινε στην Αίγυπτο, τη Συρία και τη Λιβύη.

Είναι θέμα χρόνου λοιπόν να επιβληθεί ένας ουσιαστικός Αναρχοκαπιταλισμός σε όλο τον πλανήτη. Τα κράτη δεν θα μπορούνε να παρέχουν τίποτα από όσα παρείχαν μέχρι σήμερα και ο μέσος άνθρωπος θα είναι υποχρεωμένος να αγοράζει μέχρι και την ασφάλειά του, όπως ακριβώς προβλέπει ο David Friedman στο κείμενό του. Θα είναι άραγε ένας εφιάλτης ή οι θεωρητικοί του Αναρχοκαπιταλισμού θα έχουν δίκιο και η κοινωνία θα οργανωθεί σε διαφορετικές μεν αλλά ίσως πιο ειλικρινείς βάσεις; ΟΙ

ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

«Θα πρέπει να ασκηθούμε στην παραίτηση από κυριαρχικά δικαιώματα σε εθνικό επίπεδο» (Γκέρχαρντ Σρέντερ, πρώην καγκελάριος της Γερμανίας, δήλωση που έγινε τον Σεπτέμβριο του 2011)

Για να αντιμετωπίσουν την επέλαση του Αναρχοκαπιταλισμού τα κράτη έχουν μια και μόνη εύκολη διέξοδο. Τη συνένωσή τους σε ακόμη μεγαλύτερες οντότητες και την αύξηση της πολιτικής και οικονομικής τους δύναμης. Λογικό είναι λοιπόν να αναμένουμε την πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα αν θέλει να αποφύγει τη μετατροπή της σε ένα αναρχοκαπιταλιστικό χάος.

Υπάρχει και μια άλλη διέξοδος να αντιμετωπιστεί ο Αναρχοκαπιταλισμός, την οποία ακολούθησαν οι κρατιστές άρχοντες των ΗΠΑ στις αρχές του 21ου αιώνα. Καθώς οι ΗΠΑ δεν είχαν άλλο τρόπο για να μεγαλώσουν τη δύναμή τους, διάλεξαν να ξεκινήσουν πολέμους. Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και οι αναταραχές στη Μέση Ανατολή άντλησαν τεράστια κεφάλαια προς όφελος της κρατικής μηχανής των ΗΠΑ και επέκτειναν την παρουσία των ΗΠΑ σε όλο τον πλανήτη. Αυτή την προφανή τακτική την είχαν προτείνει ανοιχτά τα λεγόμενα «γεράκια» των ΗΠΑ, όπως ο αντιπρόεδρος των Μπους Ντικ Τσέινι και ο Πωλ Γούλφοβιτς, που είχαν προβλέψει σε κείμενά τους την ανάγκη της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, αν οι ΗΠΑ ήθελαν να διατηρήσουν την παγκόσμια υπεροχή. Όμως, όπως βλέπουμε, ακόμη και αυτή η προφανής τακτική απέτυχε και σήμερα οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα.

Μια πολιτική ένωση των λαών της Ευρώπης φαντάζει σήμερα αδύνατη. Όμως μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα προωθηθεί έντονα τα επόμενα χρόνια, σαν πρόληψη της επιβολής του Αναρχοκαπιταλισμού ή σαν αντίδραση όταν αυτός θα έχει ήδη επιβληθεί γύρω μας. Σε κάθε περίπτωση πάντως, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα τη ζήσουμε...

ΠΗΓΕΣ

Klein, Naomi, Το Δόγμα του Σοκ, Λιβάνης, 2010
Anderson, Sarah, and John Cavanagh, The Rise of Corporate Global Power
Hertz, Noreena, The Silent Take-Over, William Heineman, London, 2001, 242pp.
The Origins of Individualist Anarchism in America (http://www.lewrockwell.com/rothbard/rothbard107.html)
Private Creation And Enforcement Of Law: A Historical Case, D. Friedman (http://www.daviddfriedman.com/Academic/Iceland/Iceland.html)

Κοινωνικός αυτοματισμός ...μεταξύ Youtube και Σοκοφρέτας

2020-04-01T12:51:00.002+03:00

Οι σχέσεις ανάμεσα στις κόρες μου (σχεδόν 4 και 8 χρονών αντίστοιχα) είναι εγχειρίδιο πολιτικής επικοινωνίας, τώρα που λόγω εγκλεισμού τις βλέπω καθημερινά μαζί. Βλέπω να εξελίσσονται όλα τα πολιτικά θέματα μεταξύ τους.

Σήμερα η μικρή, η Αριάδνη, ανάλυψε την τεχνική της δημόσιας διαμαρτυρίας. Μετά από λίγο, η μεγάλη, η Έλλη, ζήλεψε και άρχισε να τη χρησιμοποιεί και αυτή.

Σε κάποιο σημείο όμως, η διαμαρτυρία της μίας άρχισε να ακυρώνει τη διαμαρτυρία της άλλης, οπότε στράφηκαν η μία ενάντια στην άλλη και με άφησαν εμένα ήσυχο!

Στην κοινωνιολογία αυτό ονομάζεται "κοινωνικός αυτοματισμός" και είναι ένα από τα φαινόμενα που εκμεταλλεύονται οι ομάδες εξουσίας για να διοχετεύονται αλλού οι διαμαρτυρίες και να μην κινδυνεύουν οι ίδιες από αυτές.

Τώρα τα πραγματικά γεγονότα (για να γελάσουμε και λίγο):

Η μικρή ήθελε να δει τραγούδια στο youtube (όμως έχουμε απαγόρευση οθονών μέχρι το μεσημέρι). Για αυτό ξεκίνησε να λέει ασταμάτητα "θέλω τραγούδι, θέλω τραγούδι".

Η μεγάλη, επειδή είδε ότι οι γονείς της ενοχλούμαστε (προσπαθούμε να δουλέψουμε από το σπίτι), άρχισε και αυτή να λέει "θέλω γκοφρέτα" (γιατί έχουμε μερικές στο ψυγείο - λάθος μας... το παραδέχομαι).

Όμως, σε κάποια φάση η διαμαρτυρία της μεγάλης ενόχλησε τη μικρή, επειδή είδε ότι δεν "ακουγόταν" η ίδια όσο ήθελε.

Οπότε η μικρή πήγε και της έδωσε μια μπουνιά!

Η καημένη η μεγάλη υπεραγαπάει τη μικρή και για αυτό... τρώει αρκετό ξύλο καθημερινά από τον μικρό επαναστάτη...

Μπαμπά, πώς προφητεύουν οι προφήτες και πώς οι συγγραφείς;

2020-03-18T00:40:00.001+02:00

Πολλοί απορούν πώς γίνεται 1, 10, 20 χρόνια πριν, να υπάρχουν συγγραφείς που πρόβλεψαν πράγματα που συμβαίνουν σήμερα...

Λόγω εμπειρίας και ενασχόλησης με ακριβώς αυτό το αντικείμενο, μπορώ να δώσω μια απάντηση, δυστυχώς ορθολογική και όχι με έστω και μια μικρή δόση υπερφυσικού...

Με δύο σκέλη:

1) Καθημερινά γράφονται χιλιάδες πράγματα, ειδικά από τους συγγραφείς που είναι οι δουλειά τους. Όπως και οι χαρτορίχτες του παρελθόντος, λένε τόσα πολλά, προβλέπουν τόσα πολλά, που δεν μπορεί, σε κάτι θα πέσουν μέσα. Και εκεί αναλαμβάνει η λεγόμενη "επιλεκτική προσοχή", μέσω της οποίας θυμόμαστε μόνο τα ενδιαφέροντα και όλα τα άλλα τα ξεχνάμε.

2) Η δουλειά των συγγραφέων, είναι ακριβώς αυτή - να "προβλέπουν" και να "υποθέτουν". Οι συγγραφείς ΔΕΝ είναι δημοσιογράφοι και δεν ενδιαφέρονται για την "αλήθεια" με την έννοια της δημοσιογραφίας, αλλά για την "πιθανότητα" με την έννοια της "φαντασίας".

Για αυτό και οι συγγραφείς διαβάζουν και καταλαβαίνουν πολλά και καταφέρνουν με λίγες πληροφορίες να φτιάχνουν κόσμους ολόκληρους.

Μέσα στο μυαλό τους εξυφαίνονται αστάματητα ιστορίες, ιδέες, πραγματικότητες, πιθανότητες και λογικές. Αυτό τους επιτρέπει να ταξιδεύουν μπρος και πίσω στο μέλλον, σχεδόν σαν χρονοταξιδιώτες, και να είναι παρόντες σε όλα τα γεγονότα, παρόμοια με τον τρόπο που δείχνουν κάποιες αστυνομικές σειρές...
Και μάλιστα, όπως ακριβώς οι χρονοταξιδιώτες, οι συγγραφείς επεμβαίνουν και αυτοί στο "συνεχές", με τρόπους αναπάντεχούς.

Π.χ. ήταν ο ο Ιούλιος Βερν "προφήτης" για κάποια οχήματα και εφευρέσεις, ή μήπως με τα κείμενά του, ήταν αυτός που ενέπνευσε τη δημιουργία τους;
(Πρόκειται για ακόμη μια φορά για το ερώτημα του "αυγού και της κότας", το οποίο η ελληνική σκέψη -θυμηθείτε και τον Ζήνωνα- έχει εντοπίσει και απαντήσει εδώ και χιλιετίες: Δεν υπάρχει απάντηση, είναι μια θεμελιώδης αντίφαση της ύπαρξης).

Ας μη ξεχνάμε ότι πατέρας του "αστυνομικού μυθιστορήματος" και κατά πολλούς ένας από τους κύριους εμπνευστές του κλάδου της ιατροδικαστικής, είναι ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, ο οποίος ήταν επίσης συγγραφέας πολλών κειμένων που θα μπορούσαν να θεωρηθούν "επιστημονική φαντασία".
Ένώ από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, είχαμε τη Μέρυ Σέλλευ, παράνομου δεσμού του Λόρδου Βύρωνα, που έγραφε για τεχνητούς ανθρώπους εκατοντάδες χρόνια πριν εμείς τους φανταστούμε (Μοντέρνος Προμηθέας).

Υπάρχουν εκεί έξω συγγραφείς, αμέτρητα τα παραδείγματα, που έχουν μιλήσει για το Αύριο με απίθανη επιτυχία, ακριβώς γιατί το Αύριο έχει χτιστεί επάνω τους.
Αυτές οι δύο απαντήσεις, απαντούν νομίζω και στην αρχική απορία μας... :-)

Τώρα θα με ρωτήσετε, γιατί δεν γράφω τίποτα για τους προφήτες, που αναφέρω στον τίτλο...

Πολύ απλά, γιατί νομίζω ότι δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνω δύο φορές τα ίδια πράγματα, αφού πρόκειται ακριβώς για την ίδια απάντηση...

Θεαγένειο

2020-03-12T18:02:00.001+02:00

Μια ημέρα πριν 15 περίπου χρόνια συνόδευα τη μητέρα μου στην πολλοστή της χημειοθεραπεία στο Θεαγένειο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο.

Την ώρα που περιμέναμε στο ασανσέρ για να ανεβούμε σε εκείνον τον 7ο όροφο που εύχομαι ελάχιστοι από εμάς να γνωρίσουν -αν και έχει υπέροχη θέα- δύο γριές κυρίες μπροστά μας άρχισαν να σπρώχνουν η μία την άλλη για να μπούνε πρώτες στον ανελκυστήρα, αδιαφορώντας για το αν οι υπόλοιποι θα έμεναν απέξω.

Έπιασα τον εαυτό μου να τις κοιτάζει αηδιασμένος. Και μέσα μου άρχισε να μιλάει η “σκιά”. Όχι μια οποιαδήποτε σκιά, αλλά εκείνη που ελπίζουμε ότι δεν είναι μόνο στη δική μας ψυχή, μα τρομάζουμε επίσης όταν αναλογιστούμε ότι είναι πολύ πιθανό να βρίσκεται στις ψυχές όλων των άλλων.

Αυτή η σκιά, αναρωτιόταν φωναχτά μέσα στο κεφάλι μου. Αναρωτιόταν ποια είναι η αξία της προσπάθειας που κάνουν τόσοι γιατροί και τόσοι επαγγελματίες για να σώσουν τέτοια αγενή ανθρώπινα πλάσματα.
Η ίδια σκιά άρχισε επίσης να πλέκει το εγκώμιο των ναζί και των αρχαίων Σπαρτιατών, που έδιναν τη λύση του Καιάδα στο μαρτύριο της ασθένειας και της φθοράς.

Καθώς όμως κοίταζα τις ηλικιωμένες κυρίες, το μάτι μου έπεσε σε μια πινακίδα ακριβώς πίσω τους. Ήταν τα ονόματα των ευεργετών που με τα χρήματά τους φτιάχτηκε το Θεαγένειο. Άνθρωποι που αγνόησαν όλες τις σκιές και έκαναν ένα βήμα προς τα μπρος, προς τα πάνω, για να βοηθηθεί η μητέρα, ο αδελφός και το παιδί κάποιου που δεν γνώριζαν.

Η σκιά προσπάθησε στιγμιαία να μειώσει τη λάμψη εκείνων των ανθρώπων, μιλώντας μου για φορο-ελαφρύνσεις, για φαρμακευτικά συμφέροντα, και για άλλα τέτοια σκοτεινά πράγματα που ευχαριστούν τις σκιές, γιατί τις επιτρέπουν να κρύβονται μέσα τους.

Αλλά εγώ είχα αρχίσει να νιώθω ήδη μικρός και ταπεινός μπροστά σε εκείνα τα ονόματα. Ήταν ονόματα που θα μπορούσαν να κάνουν πολλές άλλες επενδύσεις και να κερδίσουν πολύ περισσότερα με τα ίδια χρήματα, από ότι μέσω αυτής της φιλανθρωπίας. Ήταν άνθρωποι που ξεπέρασαν τις δικαιολογίες και έκαναν πράξη την ευαισθησία απέναντι στους άλλους.

Μπορεί και οι ίδιοι, αν τους ρωτούσα, να το αρνούνταν αργότερα, και να έβαζαν τα γέλια, και να μου εξηγούσαν πόσα κέρδισαν και πόσο εγωιστικά είχαν σκεφτεί, πριν δώσουν.

Αλλά τίποτα από όσα λένε και διηγούνται οι σκιές μας, δεν αλλάζει κάποιες φορές το γεγονός μπροστά στα μάτια μας.

Δύο ανήμπορες γριούλες, το ίδιο και η μάνα μου, στέκονταν μπροστά σε ένα σπουδαίο δημιούργημα, ένα τεράστιο κτήριο που στέγαζε εκατοντάδες ανθρώπους που ήλπιζαν να βοηθήσουν και να βοηθηθούν. Πού πολεμούσαν ο καθένας με τον τρόπο του, έναν πόλεμο, για άλλους χαμένο και για άλλους ελπιδοφόρο. Έναν πόλεμο που θα είχε πολύ λιγότερες ελπίδες να κερδηθεί, αν δεν υπήρχε εκείνο το νοσοκομείο, όπως και κάθε άλλο νοσοκομείο.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα τη φύση του “Καλού”.

Το “Καλό” είναι κάτι που πολλές φορές βρίσκεται πέρα από εμάς, μακριά από εμάς, και για αυτό είναι εύκολο να το ξεχάσουμε και να αρνηθούμε την ύπαρξή του, ειδικά αν δεν το έχουμε μέσα μας και γύρω μας.
Αλλά το “Καλό”, βρίσκεται εκεί έξω ακόμη και αν εμείς δεν το βλέπουμε… και κάποιοι ζούνε μέσα του και το ενσαρκώνουν.

Είναι καλό να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχει. Αν δεν υπήρχε, πολλά άλλα πράγματα δεν θα υπήρχαν γύρω μας...

(Αφιερωμένο σε όλες και όλους που εργάζονται ως ερευνητές, γιατροί, νοσηλευτές και προσωπικό, και φυσικά ως υποστηρικτές και χρηματοδότες, με στόχο να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους, ακόμη και αν εκείνους πολλές φορές δεν τους αξίζει...)
✊

Σοφιστεία, Ψέμα και Αληθεία

2019-02-07T21:15:00.001+02:00

Είμαι οπαδός της Λογικής. Πιστεύω ότι η Λογική, απελευθερωμένη από το συναίσθημα, είναι το ισχυρότερο εργαλείο και όπλο του Ανθρώπου. Μέχρι κάποιο όριο όμως.
Οι αρχαίοι Έλληνες, οι οποίοι ασχολήθηκαν πάρα πολύ με το θέμα της Λόγου και του Πνεύματος, έφτασαν στο σημείο να ανακαλύψουν τη λεγόμενη "Σοφιστεία", δηλαδή την τέχνη να μπορούν με το λόγο και τη λογική να αποδεικνύουν τα πάντα, και να αποδεικνύουν ό,τι ήθελε ο καθένας τους να αποδείξει.
Οι Σοφιστές δικαίως απέκτησαν κακό όνομα. Αλλά δεν έλεγαν ψέματα! Είχαν όντως ανακαλύψει ότι η λογική όλα μπορεί να τα δικαιολογήσει και σε όλα να προσδώσει "αλήθεια"!
Πώς όμως συνέβαινε αυτό το παράξενο φαινόμενο; Πώς γίνεται να μπορούμε να αποδείξουμε τα πάντα, άρα και τα ψέματα; Δεν είναι αυτό κάτι που έρχεται σε θεμελιώδη αντίθεση με αυτό που ονομάζουμε "αλήθεια", που όλοι μας θεωρούμε ότι είναι μόνο μία;
Οι αρχαίοι λοιπόν σοφιστές πρόγονοί μας, είχαν εντοπίσει τη μεγαλύτερη ίσως αλήθεια: Ότι τίποτα δεν είναι ασύνδετο, τίποτα δεν υπάρχει από μόνο του, αλλά τα πάντα ανήκουν σε μια μεγάλη αλυσίδα αιτιών και αλληλουχιών.
Όλα, ακόμη και αυτά που ονομάζουμε ψέματα, είναι αποτελέσματα γεγονότων, ερμηνειών, σκέψεων, παρατηρήσεων, προσεγγίσεων. Όλα βασίζονται σε ανάγκες, σε συναισθήματα, σε αγωνίες, σε ερωτήματα, σε ανθρώπους, σε ολοκληρωμένα έργα ή προσπάθειες που έμειναν ημιτελείς.
Άρα, όλα τα πράγματα είναι δικαιωμένα, όλα έχουν κάποια δικαιολογία και κάποια αιτία που στηρίζει την ύπαρξή τους, απλώς εμείς δεν το ξέρουμε. Άρα, όλα, ακόμη και το μεγαλύτερο ψέμα, είναι μια πρόσοψη κάποιας αλήθειας.
Αν βρεθεί κάποιος έξυπνος ή ευαίσθητος άνθρωπος για να "αποκαλύψει" την "πρόσοψη" και όλα εκείνα τα στοιχεία που τη δημιουργούν, τότε ακόμη και το μεγαλύτερο ψέμα γίνεται "αλήθεια", και ίσως βασανίσει -ή δώσει χαρά σε- χιλιάδες ανθρώπους στη συνέχεια...
Ταυτόχρονα όμως, τα παραπάνω αποδεικνύουν και ακριβώς το αντίθετο: ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑΤΑ, επίσης, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό! Κάθε ερμηνεία, κάθε προσπάθεια να αποδοθεί "ορθότητα" σε κάτι, είναι μια αυθαιρεσία, και γίνεται με το να προβάλλουμε κάποια στοιχεία για να το "αποδείξουμε" και να αποσιωπούμε όλα τα άλλα, που δεν "συμφέρουν" στην ερμηνεία.
Κάθε γεγονός, είναι παρουσιασμένο αναγκαστικά ημιτελώς, γιατί για να το παρουσιάσουμε ολόκληρο, πρέπει να παρουσιάσουμε κυριολεκτικά τα πάντα που σχετίζονται με αυτό, κάτι που δεν γίνεται.
Η "μία" αλήθεια, η "πραγματικότητα", είναι μόνο εκείνη που εμπεριέχει ΟΛΑ τα στοιχεία για οποιοδήποτε γεγονός - κάτι που σημαίνει ότι πρέπει να αναφέρει τα πάντα από τη στιγμή που ξεκίνησε το σύμπαν, τις δικαιολογίες των εμπλεκόμενων, το ιστορικό και πολιτικό υπόβαθρο, την επικρατούσα φιλοσοφία, τις μύχιες σκέψεις, τα πάντα, τα πάντα... κάτι που φυσικά είναι ανέφικτο.
Αυτό το κατάλαβαν οι Σοφιστές όλων των εποχών. Ο διαθέσιμος χρόνος μας είναι περιορισμένος, και κάθε "ψέμα" και κάθε "αλήθεια" είναι απλά καλοφτιαγμένες ή κακοφτιαγμένες ...σοφιστείες, δηλαδή πονηρές παρουσιάσεις δεδομένων με σκοπό να πειστούν οι συνομιλητές του εκάστοτε "ομιλητή"...
Όλα αυτά είναι ενδιαφέροντα σε ένα φιλοσοφικό επίπεδο και πράγματι, είναι σπουδαίες οι συζητήσεις που μπορούν να γίνουν για αυτά. Πχ ο "Πρωταγόρας" του Πλάτωνα, παρουσιάζει μια συζήτηση ανάμεσα στον Σωκράτη και στον μεγάλο σοφιστή της εποχής εκείνης, τον Πρωταγόρα.
Και είναι ίσως από τις λίγες φορές που ο Σωκράτης "χάνει", γιατί ο σοφιστής Πρωταγόρας φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά τι λέει, και μάλιστα τα λεγόμενά του έχουν επιβεβαιωθεί αιώνες μετά... αλλά η ρετσινιά στους Σοφιστές έμεινε.
Όμως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φιλόσοφοι - υπάρχουν και εκείνοι που έχουν δυνατό νου, αλλά καμία διάθεση να εξερευνήσουν τι αυτός τους αποκαλύπτει για τη Ζωή, την Ύπαρξη και την Αρετή.
Υπάρχουν λοιπόν κάποιοι άνθρωποι γύρω μας, που επειδή έχουν δυνατή λογική, παρασύρονται από αυτήν, και παρασυρμένοι επίσης από κάποιο κρυμμένο συναίσθημα, αποδεικνύουν στους άλλους, αλλά κυρίως στον εαυτό τους, το κάθε ψέμα, τον κάθε παραλογισμό, την κάθε παράνοια που έχουν μέσα τους και νιώθουν την ανάγκη να αποδείξουν...
Αυτοί είναι και η χειρότερη μορφή σοφιστών: Η σοφιστές, που καταδικάζουν το δικό τους εαυτό στο ψέμα. Στο ψέμα του φανατισμού, στο ψέμα της αυτοπεριχαράκωσης, στο ψέμα της μανίας...
Η λογική λοιπόν που μας οδηγεί σε "βεβαιότητες", είναι επικίνδυνη. Η αλήθεια, παραμένει αλήθεια μόνο όσο έχουμε την καλή διάθεση να δούμε τα πράγματα και ένα βήμα παραπέρα, όσο είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε γνώμη.
Γιατί η αλήθεια είναι πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από εμάς. Όταν το κάνουμε, μόνο τότε την πλησιάζουμε. Μπορεί να μας διαφεύγει και τότε, αλλά είμαστε πιο κοντά της, όχι πιο μακριά της...

Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ TV & ΤΩΝ Μ.Μ.Ε.

2016-09-04T04:17:00.005+03:00

Το παρακάτω κείμενο το είχα γράψει το 2007, για το περιοδικό Strange. Είναι ενδιαφέρον ότι σήμερα, 10 χρόνια μετά, όλα αυτά που αναφέρω δεν είναι πλέον κανενός τύπου "συνωμοσιολογία" αλλά η αποδεκτή αλήθεια....

ΛΟΥΚΑΣ ΚΑΒΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ TV & ΤΩΝ Μ.Μ.Ε.

Η μεγάλη εισβολή της Τηλεόρασης στα σπίτια της Δύσης ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Χρειάστηκαν περίπου 10 χρόνια για να εισβάλει η τηλεόραση σε όλες τις χώρες του υπόλοιπου πλανήτη (στην Ελλάδα ο πρώτος πειραματικός σταθμός στήθηκε το 1961 από τον ελληνικό στρατό) και χρειάστηκαν μερικά ακόμη χρόνια για να κατακτηθούν πλήρως οι τηλεθεατές όλου του πλανήτη, κάτι που έγινε στις αρχές της δεκαετίας του 1970…

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 άρχισαν να ακούγονται οι πρώτες φωνές ανησυχίας, από ανθρώπους που καταλάβαιναν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το «δώρο από το μέλλον» που είχε εισβάλει μέσα στα σπίτια τους με τον πιο πονηρό τρόπο. Κάποιοι δεν «υπνωτίζονταν» από τις κινούμενες εικόνες, αλλά παρατηρούσαν ότι τα τηλεοπτικά προγράμματα και οι διαφημίσεις είχαν κάποιες παράξενες «συνήθειες». Ήταν εξάλλου η εποχή που το «μάρκετινγκ» ως επιστήμη και ως τεχνική, είχε αρχίσει να γίνεται γνωστό σε πολλούς ανθρώπους της Δύσης, οι οποίοι αναγκάζονταν να το χρησιμοποιούν για να προωθήσουν τα προϊόντα που παρήγαγαν.

Ποιες ήταν αυτές οι παράξενες "συνήθειες" των τηλεοπτικών προγραμμάτων, που έμοιαζαν με το μάρκετινγκ;

Το μάρκετινγκ, για να προωθήσει τα προϊόντα σε όσο το δυνατόν περισσότερους, ακολουθούσε –όπως και ακολουθεί μέχρι σήμερα– ορισμένους απαράβατους κανόνες:

Ο μαρκετίστας απευθύνεται πάντοτε στους ανθρώπους τού πιο χαμηλού επιπέδου (γιατί αυτοί είναι οι περισσότεροι),
επαναλαμβάνει πολλές φορές το ίδιο μήνυμα (ώστε να το καταλάβουν και οι πιο ανόητοι, αλλά και για να «εντυπωθεί» στο υποσυνείδητό τους, ακόμη κι αν έχουν στραμμένη αλλού την προσοχή τους)
και χρησιμοποιεί μια περίπλοκη τεχνική εκμετάλλευσης των διανοητικών αδυναμιών που έχουμε όλοι μας, ώστε να μας πείσει ότι το προϊόν του μας είναι απαραίτητο, και πρέπει οπωσδήποτε να το αποκτήσουμε.

Όλα αυτά τα κόλπα του μάρκετινγκ, εκείνοι που τα καταλάβαιναν, έβλεπαν ότι χρησιμοποιούνταν στην Τηλεόραση κατά κόρον.

Κάποιοι παρατήρησαν και κάτι άλλο, πολύ ανησυχητικό: Οι τεχνικές του μάρκετινγκ, δεν χρησιμοποιούνταν μόνο σε διαφημίσεις ή εκπομπές που προωθούσαν προϊόντα, αλλά και σε τηλεοπτικές εκπομπές που υποτίθεται ότι καμιά σχέση δεν έχουν με το εμπόριο, όπως σε δελτία ειδήσεων, πολιτικές ομιλίες, μέχρι και παιδικές εκπομπές!

Γιατί συνέβαινε αυτό; Για ποιο λόγο οι άνθρωποι της τηλεόρασης χρησιμοποιούσαν τεχνικές, που στην ουσία είναι τεχνικές «ύπνωσης», την ώρα των ενημερωτικών και επιμορφωτικών εκπομπών; Τι ήθελαν να πετύχουν; Γιατί το έκαναν όλοι οι σταθμοί; Και, το σημαντικότερο ερώτημα, ποιο ήταν το μυστικό υπνωτιστικό μήνυμα που περνούσαν στα κεφάλια των θεατών τους;

Κάπως έτσι άρχισε να γεννιέται η Συνωμοσιολογία της Τηλεόρασης, μια μεγάλη συλλογή από θεωρίες συνωμοσίας που προσπαθούν να εντοπίσουν τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα και να απαντήσουν ποιος ελέγχει πραγματικά τα τηλεοπτικά δίκτυα και ποια είναι τα μυστικά μηνύματα που προωθούνται…

«Εκείνοι» που Ελέγχουν τα Μ.Μ.Ε.

Όπως ήταν ίσως αναμενόμενο, τους πρώτους τηλεοπτικούς σταθμούς τούς δημιούργησαν και τούς στελέχωσαν οι ίδιοι άνθρωποι που έλεγχαν τα προηγούμενα μέσα ενημέρωσης, δηλαδή τις Εφημερίδες, τα Ραδιόφωνα και τα περιοδικά ποικίλης ύλης.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν δίσταζαν καθόλου να χρησιμοποιήσουν στην «τηλεοπτική δημοσιογραφία» τις ίδιες τεχνικές που χρησιμοποιούσαν στις εφημερίδες τους, με σκοπό να παγιδέψουν, πάση θυσία, την προσοχή των αναγνωστών τους, απευθυνόμενοι στα πιο ταπεινά ένστικτα και με την πιο απλοϊκή και λαϊκίστικη λογική.

Στην ουσία, οι «Βαρόνοι των Μίντια» που δημιούργησαν τα πρώτα τηλεοπτικά κανάλια, έδειχναν στο κοινό όχι τι πραγματικά συνέβαινε, αλλά αυτό που το κοινό ήθελε να δει και να ακούσει.

Ικανοποιούσαν έτσι τα ένστικτα του πλήθους, τα οποία τις περισσότερες φορές ήταν ρατσιστικά, βίαια, και πάντοτε συντηρητικά. Δεν χρησιμοποιούσαν δηλαδή το νέο Μέσο, την Τηλεόραση, για να επιμορφώσουν και να πληροφορήσουν το ευρύ κοινό, όπως έλεγαν, ούτε για να φέρουν μέσα από αυτό μια βελτίωση των κοινωνικών συνθηκών, αλλά χρησιμοποιούσαν τις ήδη διαμορφωμένες αντιλήψεις του κοινού και όλες τις προκαταλήψεις του, όσο λανθασμένες και αν ήταν αυτές, ως δόλωμα για να το παγιδέψουν.

Και φυσικά, αφού κέρδιζαν με αυτό τον τρόπο την εμπιστοσύνη του, τελικά κατόρθωναν και να το κατευθύνουν…

Όλα αυτά ήταν φανερά στους πρώτους «συνωμοσιολόγους», που δεν άργησαν να συνειδητοποιήσουν ότι τα τηλεοπτικά κανάλια έλεγχαν, για ακόμη μια φορά, οι ίδιοι άνθρωποι που έλεγχαν και τα ραδιόφωνα, τις εφημερίδες, τις βιομηχανίες και τις τράπεζες! Οι ίδιοι άνθρωποι που έλεγχαν την Πολιτική και την Οικονομία, φαίνονταν –και ήταν πράγματι– πίσω από τα τηλεοπτικά κανάλια που έμπαιναν κάθε βράδυ στα σπίτια των ανθρώπων. Και ήταν φανερό ότι ο σκοπός τους ήταν να προωθηθούν για ακόμη μια φορά τα συμφέροντά τους…

Η περίπτωση του Robert Maxwell

Ένας από τους πιο διάσημους «Βαρόνους των M.M.E.» εξακολουθεί να είναι μέχρι σήμερα ο Robert Maxwell, ο Τσεχοσλοβάκος άρχοντας των αγγλικών μίντια που πέθανε μυστηριωδώς το 1991 «πέφτοντας από το γιοτ του».

Ο Maxwell είχε ξεκινήσει πάμφτωχος από ένα χωριό της Τσεχοσλοβακίας ως Γιαν Λούντβικ Χοτς (αυτό ήταν το πραγματικό του όνομα), κατετάγη στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στον αγγλικό στρατό, έγινε λοχαγός(!), παρασημοφορήθηκε, μετά τον πόλεμο έπεισε τους ανωτέρους του να τον κάνουν λογοκριτή των γερμανικών εντύπων στο κατεχόμενο Βερολίνο, και χρησιμοποίησε αυτή τη θέση για να αποκτήσει πρόσβαση στους επιστημονικούς εκδοτικούς οίκους της Γερμανίας και τα καταπληκτικά βιβλία τους, τα οποία αυτός μετέφερε στην αγγλική αγορά πετυχαίνοντας τεράστια κέρδη.

Ξεκινώντας έτσι, μετά λίγα χρόνια κατέληξε να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους εκδότες της Βρετανίας, κατέχοντας δεκάδες εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοπτικά δίκτυα, ποδοσφαιρικές ομάδες, μέχρι και σχολεία. Του ανήκε το μισό MTV της Ευρώπης (το οποίο –από σύμπτωση άραγε;– έχασε την τεράστια απήχησή του αμέσως μετά τον θάνατο του Maxwell)!

O Maxwell, δηλωμένος σοσιαλιστής αν και βαθύπλουτος, έγινε μέλος του βρετανικού κοινοβουλίου(!), και σύμφωνα με κάποια στοιχεία, ήταν πράκτορας της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών Mossad! (Θάφτηκε μετά τον θάνατό του στο Όρος των Ελεών, στην Ιερουσαλήμ.) Ο χαρακτήρας του «κακού» Έλιοτ Κάρβερ, της Τζέιμς Μποντ ταινίας Tommorow Never Dies, ο οποίος κατασκεύαζε θανατηφόρες πολεμικές συγκρούσεις σε όλο τον πλανήτη για να τροφοδοτεί τα δελτία ειδήσεών του, δανείστηκε πολλές «λεπτομέρειες» από τον Maxwell.

Για εμάς του Έλληνες, είναι συγκλονιστικές οι ομοιότητες της ανοδικής πορείας του Μάξγουελ με εκείνης του Κοσκωτά...

Η περίπτωση Eisner και Disney Corp.

O Michael Eisner, ήταν ο γενικός διευθυντής του Ομίλου Disney για 20 χρόνια, από το 1984 ως το 2005. Στην παντοδύναμη Disney Corp. ανήκουν μερικά από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά και τηλεοπτικά στούντιο του πλανήτη, όπως τα Touchstone Pictures, Hollywood Pictures, Miramax, Buena Vista International, Touchstone Television, κ.ά.

Η Disney ελέγχει όμως και τους τεράστιους τηλεοπτικούς σταθμούς ABC, ESPN, Disney Channel, SOAPnet, Fox Kids International, Α&Ε Television Networks και E! Networks κ.ά., όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει στην ιστοσελίδα της ίδιας της Disney Corp. (http://corporate.disney.go.com/corporate/overview.html).

Ο επόμενος και μέχρι τα τέλη του 2006 γενικός διευθυντής της Disney Corp., George J. Mitchell, κατηγορήθηκε από τους ίδιους τους μετόχους της εταιρείας Roy E. Disney και Stanley Gold ως «μαριονέτα του Eisner»…

"Βαρόνοι" της Τηλεόρασης

Έτσι φτάνουμε στη σημερινή κατάσταση, όπου μερικοί μεγαλομανείς διευθυντές επιχειρήσεων και πολυεθνικών ελέγχουν το παγκόσμιο σκηνικό των Μ.Μ.Ε.

Ένας άνθρωπος πχ όπως ο Eisner, έλεγχε, ούτε λίγο ούτε πολύ, δέκα τεράστιες εταιρείες Μ.Μ.Ε., κάτι που είναι επίσημα δηλωμένο και διαπιστωμένο. Σκεφτείτε την τεράστια δύναμη που βρισκόταν στα χέρια αυτού του ανθρώπου!

Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που αναφέραμε, αλλά και ο μεγαλοεκδότης της Μ. Βρετανίας Rupert Murdoch, ο Bill Gates της Microsoft, ο Phil Knight, διευθυντής της Nike και ιδιοκτήτης της Laika Entertainment (που σύμφωνα με τον Micheal Moor είναι «corporate crook», δηλαδή «εταιρικός απατεώνας»)…

Λιγοστά άτομα, έχουν στα χέρια τους το ισχυρότερο όπλο όλων των εποχών, το οποίο έχει τη δύναμη να επηρεάζει καθοριστικά το τι σκέφτεται και τι επιθυμεί το πλήθος.

Κι όμως, ούτε οι κυβερνήσεις, ούτε το κοινό δεν κάνουν τίποτα σχετικά με αυτό. Κανονικά θα έπρεπε να είχε δημιουργηθεί μεγάλο πρόβλημα, γιατί ειδικά στις Η.Π.Α. υπάρχει πλήρης «αντιμονοπωλιακή νομοθεσία», που έχει φτιαχτεί ακριβώς για να μην μπορεί η εξουσία ενός Μέσου ή ενός βασικού αγαθού, να παρέρθει στα χέρια μιας μικρής ομάδας ανθρώπων.

Αν μελετήσει κάποιος, έστω και επιφανειακά την ιστορία των τηλεοπτικών καναλιών, θα διαπιστώσει ότι σ' αυτά διεξάγεται ένας διαρκής μυστικός πόλεμος, ο οποίος όμως γίνεται με τελείως συνωμοτικούς τρόπους, με συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, με μυστικές συγχωνεύσεις και απορροφήσεις εταιρειών, με πολιτικούς δάκτυλους που ελέγχονται από τις εταιρείες ενώ κανένας κοινωνικός έλεγχος και καμιά νομοθεσία δεν τολμά να παρέμβει.

Έτσι, έχουμε φτάσει στο σημείο να υπάρχουν Μ.Μ.Ε.-μονοπώλια της ενημέρωσης, στα οποία ανήκουν τηλεοπτικοί σταθμοί, εφημερίδες, ραδιόφωνα, εκδοτικές εταιρείες, κινηματογραφικά στούντιο αλλά ακόμη και οι multiplex αίθουσες (έλεγχος και της παραγωγής και της κατανάλωσης).

Και στα ίδια μονοπώλια ανήκουν οι μεγαλύτεροι ιστοτόποι του Internet, διαφημιστικές εταιρείες, ακόμη και ποδοσφαιρικές ομάδες!

Με άλλα λόγια, κάποιοι άνθρωποι ελέγχουν ό,τι διαβάσεις, ό,τι ακούσεις, ό,τι δεις, ό,τι αγαπήσεις, μέχρι και ό,τι θα αγοράσεις όταν θα πας στο super-market! Κι όμως, οι μονοπωλιακοί νόμοι δεν ενεργοποιούνται, αυτοί οι άνθρωποι αφήνονται ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν, και αυτό τους δίνει την ευκαιρία να εξαπλωθούν ακόμη περισσότερο, με αποτέλεσμα να κατασκευάζουν τελικά γύρω μας ένα περίπλοκο matrix, ολοένα πιο ισχυρό και πιο δύσκολο να ξεφύγεις από τον ιστό του…

Αυτή η επικίνδυνη κατάσταση δημιουργήθηκε δυστυχώς με τον εξής τρόπο: Οι «ισχυροί» που έλεγχαν τα πράγματα, πίστευαν μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα ότι η πραγματική δύναμη είναι ο έλεγχος του Στρατού, της οπλικής βιομηχανίας και των εμπορικών διόδων, και όχι ο έλεγχος του «Πνεύματος».

Πίστευαν π.χ. ότι φτάνει να ελέγχεις την αστυνόμευση και τη διανομή του ψωμιού και του νερού σε μια χώρα, για να είσαι ο αδιαφιλονίκητος άρχοντάς της. Θεωρούσαν όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητες, όπως π.χ. την Ιατρική, την Τέχνη, τη Διδασκαλία, την Ενημέρωση, ως δευτερεύουσες ή μη σημαντικές, για αυτό και επέτρεπαν στους «ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας» (δηλαδή τον απλό λαό) να ασχολούνται ελεύθερα μ' αυτές.

Με αυτόν τον τρόπο, όμως, μόλις δημιουργήθηκαν οι τηλεπικοινωνίες, το Ραδιόφωνο και η Τηλεόραση, μόνο τρεις κατηγορίες ανθρώπων υποψιάζονταν τις τρομερές δυνατότητες που προσέφεραν οι νέες εφευρέσεις:

Οι οραματιστές (άτομα που συνήθως ήταν φιλόσοφοι, συγγραφείς ή επιστήμονες), που είχαν δυνατή φαντασία και ανοιχτό μυαλό για να φανταστούν από πριν το μέλλον και τις θετικές εξελίξεις που έφερναν τα νέα Μέσα…
Εκείνοι που ήταν ήδη στην εξουσία και γνώριζαν ότι η Τηλεόραση και τα λοιπά Μ.Μ.Ε. μπορεί να είναι ένα ακόμη εξουσιαστικό εργαλείο…
Και οι επίδοξοι εκμεταλλευτές των νέων δυνατοτήτων που μπορεί να μη διέθεταν εξουσία, είχαν όμως την οικονομική δύναμη για να επενδύσουν στα νέα μέσα και καταλάβαιναν ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα Μ.Μ.Ε. για τα συμφέροντά τους, προωθώντας νέες ιδέες και τάσεις και διαμορφώνοντας τελικά το κοινωνικό σκηνικό…

Όλοι οι υπόλοιποι, ισχυροί ή όχι, παρέμεναν θεατές γιατί δεν υποψιάζονταν την τρομερή δύναμη που έκρυβαν τα νέα Μέσα. Για αυτό και δεν επενέβησαν όταν οι προηγούμενοι προχωρούσαν στην κατάκτησή τους.

Όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, η τρίτη κατηγορία ήταν αυτή που βγήκε τελικά κερδισμένη και από αυτήν ξεπήδησαν τελικά οι «Βαρόνοι των Μ.Μ.Ε.». Οι πρώτοι, οι οραματιστές, μπορεί να είχαν τη γνώση και τη φαντασία, δυστυχώς όμως δεν είχαν τη θέληση να χρησιμοποιήσουν για προσωπικό όφελος αυτή τη γνώση, ούτε την οικονομική επιφάνεια για να χρηματοδοτήσουν τις νέες ιδέες ώστε να χρησιμοποιηθούν προς όφελος όλων.

Οι άνθρωποι της δεύτερης κατηγορίας, που ήταν ήδη ισχυροί, χρησιμοποίησαν τις νέες δυνατότητες που έδιναν τα Μ.Μ.Ε. άγαρμπα, με έπαρση. Δεν κατάφεραν να καταλάβουν τα μυστικά και να αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο των νέων Μέσων.

Μόνο οι τρίτοι, οι πλούσιοι έμποροι που ήξεραν να ελίσσονται και να «πουλάνε» στο πλήθος αυτό που ήθελε, κατάφεραν τελικά να μετατρέψουν τα νέα Μέσα και την Τηλεόραση σε πανίσχυρα όπλα. Πριν όμως μιλήσουμε για τους τελευταίους, ας δούμε πώς η δεύτερη κατηγορία, πίστεψε ότι η τηλεόραση θα μπορούσε να αποτελέσει ένα είδος άμεσης «αστυνομίας της σκέψης»!..

Μπορεί η Τηλεόραση να ελέγξει το νου;

Οι επιστήμονες είχαν υποψιαστεί από πολύ νωρίς την τεράστια δύναμη των Μ.Μ.Ε. Είχαν μάλιστα αναπτύξει διάφορα ερευνητικά προγράμματα για να τη μελετήσουν πριν από την έναρξη του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου.

Το αμερικανικό Πανεπιστήμιο του Πρίνσετον, είχε από το 1937 ξεκινήσει ένα ερευνητικό πρόγραμμα που ονομαζόταν «Radio Research Project», το οποίο ανάμεσα σε άλλους στόχους, είχε σκοπό να μελετήσει τη «δεκτικότητα» των ανθρώπων σε σχέση με τις υποβολές των Μ.Μ.Ε. Ανάμεσα στους ερευνητές βρίσκονταν υψηλόβαθμοι ερευνητές του αμερικανικού στρατού και της κυβέρνησης.

Διάφοροι συνωμοσιολόγοι, όπως ο Mack White (www.mackwhite.com), θεωρούν ότι οι ερευνητές εκείνου του προγράμματος του 1937 είχαν ήδη αρχίσει να εξερευνούν τις δυνατότητες «μαζικής πλύσης εγκεφάλου» που παρείχαν τα νέα Μέσα, και αυτή η έρευνα ήταν μια από τις πρώτες που αργότερα οδήγησαν στο πρόγραμμα MK ULTRA, την προσπάθεια των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών να αναπτύξουν τεχνικές «Ελέγχου του Νου» (Mind Control). Ο White πιστεύει ότι οι μελέτες που ξεκίνησαν το 1937, συνδέονται απόλυτα με τη ραδιοφωνική εκπομπή του 1938 του διάσημου Αμερικανού σκηνοθέτη Όρσον Γουέλς (Orson Welles), που έκανε τους Αμερικανούς να πιστέψουν ότι έγινε εισβολή από τον Άρη. Σύμφωνα με τον White, ήταν ένα πείραμα πάνω στη δυνατότητα των M.M.E. να πείθουν απόλυτα τους ακροατές τους και να κατασκευάζουν πραγματικότητες, βασισμένες στο πιο απίθανο ψέμα!

Ο Orson Welles σκηνοθετεί την Εισβολή των Αρειανών,
που το 1938 σκόρπισε τον πανικό στις Η.Π.Α.…

Στις 30 Οκτωβρίου 1938, ο Όρσον Γουέλς μετέφερε στο ραδιόφωνο το μυθιστόρημα του Άγγλου H. G. Wells Ο Πόλεμος των Κόσμων, το οποίο γράφτηκε το 1898. (Στο βιβλίο του ο Χ. Τζ. Γουέλς περιγράφει την εισβολή στη Γη των κατοίκων του Άρη. Οι Αρειανοί, οι οποίοι έχουν τελείως διαφορετική φυσιολογία από τους γήινους, φτάνουν στον πλανήτη μας επιβαίνοντας σε παράξενα άτρωτα και υπερτεχνολογικά ιπτάμενα σκάφη). Ο Όρσον Γουέλς στη μεταφορά του έργου στο ραδιόφωνο άλλαξε κάποιες λεπτομέρειες για να το κάνει πιο ρεαλιστικό: Προσάρμοσε την αφήγηση στον τρόπο με τον οποίο μεταδίδονταν τα δελτία ειδήσεων εκείνης της εποχής και διάλεξε ως τοποθεσία της αρειανής εισβολής, το New Jersey των Η.Π.Α. Ως αποτέλεσμα, χιλιάδες Αμερικανοί ακροατές που άκουσαν την εκπομπή πανικοβλήθηκαν και πίστεψαν ότι άκουγαν από το ραδιόφωνο τις ανταποκρίσεις μιας πραγματικής εισβολής από τον Άρη! Το αποτέλεσμα ήταν απίστευτο: Ένας πανικός άνευ προηγουμένου αγκάλιασε σχεδόν ολόκληρη την Αμερική!

Αν επρόκειτο πράγματι για πείραμα, η εκπομπή του Γουέλς έδειξε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι τα Μ.Μ.Ε. μπορούσαν να προκαλέσουν αναταραχές και να κάνουν ακόμη και κράτη να διαλυθούν, φτάνει οι εκπομπές να ήταν σωστά σκηνοθετημένες και αληθοφανείς, κι ας περιέγραφαν το πιο απίστευτο γεγονός!

Ο White προσθέτει κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες:

«Ο ψυχολόγος Hadley Cantril διενήργησε μια μελέτη των αποτελεσμάτων των εκπομπών και δημοσίευσε τα ευρήματά του σε ένα βιβλίο, το Εισβολή Από τον Άρη: Μια Μελέτη της Ψυχολογίας του Πανικού (The Invasion from Mars: A Study in the Psychology of Panic). Η μελέτη εξερευνούσε τη δύναμη των εκπομπών, ειδικότερα σχετικά με τη δεκτικότητα των ανθρώπων κάτω από την επιρροή του φόβου. Ο Cantril συνδεόταν με το πρόγραμμα Radio Research Project του Πανεπιστημίου του Πρίνσετον, το οποίο χρηματοδοτήθηκε το 1937 από το Ίδρυμα Rockefeller. Επίσης, με το πρόγραμμα σχετιζόταν ο Frank Stanton, μέλος του "Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων" (Council on Foreign Relations – CFR) και παράγοντας του τηλεοπτικού σταθμού CBS, από το οποίο είχε γίνει η συγκεκριμένη εκπομπή.

Αργότερα, ο Stanton έγινε επικεφαλής του τμήματος ενημέρωσης του CBS, και σύντομα έγινε πρόεδρος του καναλιού, όπως και πρόεδρος του συμβουλίου της RAND Corporation, του σημαίνοντος "think tank" που ανάμεσα σε άλλα πράγματα, έκανε πρωτοποριακές έρευνες πάνω στο θέμα της "μαζικής πλύσης εγκεφάλου". Δύο χρόνια αργότερα, με χρήματα του Ιδρύματος Rockefeller, ο Cantril δημιούργησε το Γραφείο Έρευνας της Δημόσιας Άποψης (Office of Public Opinion Research – OPOR) κι αυτή στο Πρίνσετον.

Ο Frank Stanton,
πρόεδρος της δεξαμενής σκέψης
RAND Corp.,
πρόεδρος του καναλιού CBS
και ερευνητής του χειρισμού
της ανθρώπινης αντίληψης…

Ανάμεσα στις μελέτες που έγιναν από το OPOR ήταν η ανάλυση της αποτελεσματικότητας των "ψυχο-πολιτικών επιχειρήσεων" (σε απλά Ελληνικά, προπαγάνδα) του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών (Office of Strategic Services – OSS), προάγγελου της CIA. Τότε, στη διάρκεια του Β' Π.Π., ο Catril με τα χρήματα του Rockefeller βοήθησε το μέλος του CFR και δημοσιογράφο του CBS, Edward R. Murrow, να δημιουργήσει το Princeton Listening Center, σκοπός του οποίου ήταν η μελέτη της ναζιστικής προπαγάνδας με σκοπό να εντοπιστούν οι ναζιστικές τεχνικές και να χρησιμοποιηθούν για την προπαγάνδα του OSS.

Από αυτό το πρόγραμμα ξεπήδησε μια νέα κυβερνητική υπηρεσία, η Υπηρεσία Πληροφοριών Εξωτερικών Εκπομπών (Foreign Broadcast Intelligence Service – FBIS), που τελικά έγινε η USIA (United States Information Agency), που είναι το προπαγανδιστικό εργαλείο του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (National Security Council). Έτσι, περίπου στο τέλος του 1940, η βασική έρευνα είχε γίνει και η μηχανή προπαγάνδας του κράτους είχε στηθεί, ακριβώς την ίδια εποχή που ανέτειλε η Τηλεόραση…»

Με όλα αυτά γίνεται φανερό ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, και κατά συνέπεια όλο το εξουσιαστικό παρακράτος των Η.Π.Α., γνώριζαν πολύ καλά τη σημασία του ελέγχου των Μ.Μ.Ε. για τα συμφέροντά τους και αναζητούσαν τεχνικές για να τον πετύχουν.

Όμως οι υπηρεσίες αυτές, ήταν επηρεασμένες από τον μονολιθικό και απολυταρχικό τρόπο των Ναζί και των σοβιετικών υπηρεσιών πληροφοριών, και ήθελαν να «μηχανοποιήσουν» τον έλεγχο της κοινής γνώμης και αν ήταν δυνατόν να παραγάγουν έναν «προγραμματισμένο» πολίτη.

Όπως είχε καταλάβει και ο Τζορτζ Όργουελ και τα μετέφερε στο θρυλικό μυθιστόρημα 1984, οι αυταρχικοί Εξουσιαστές δεν ήθελαν να μπλέξουν με τα περίπλοκα παιχνίδια του λεπτού χειρισμού της Κοινής Γνώμης, αλλά να βρουν έναν «μαγικό» τρόπο με τον οποίο να ελέγχουν απόλυτα τη σκέψη όλων των πολιτών. Έτσι, έκαναν διάφορα παράξενα πειράματα όπως αυτά που αναφέρονται παρακάτω στο κείμενο του Mack White:

«Ο ερευνητής Herbert Krugman αποκάλυψε ότι όταν ένα άτομο βλέπει τηλεόραση, η δραστηριότητα του εγκεφάλου μετατοπίζεται από το αριστερό, στο δεξί ημισφαίριο. Το αριστερό ημισφαίριο είναι το επίκεντρο της λογικής σκέψης. Εδώ η πληροφορία σπάει στα κομμάτια που την αποτελούν και αναλύεται με κριτικό τρόπο. Το δεξί ημισφαίριο, παρόλα αυτά, αντιμετωπίζει τα εισερχόμενα δεδομένα χωρίς κριτική, επεξεργάζεται τις πληροφορίες σε σύνολα, οδηγώντας σε συναισθηματικές αντί για λογικές αντιδράσεις. Η μεταφορά της δραστηριότητας από το αριστερό στο δεξί ημισφαίριο προκαλεί επίσης την απελευθέρωση των ενδορφινών, των φυσικών οπιούχων του σώματος. Έτσι, είναι πιθανό να γίνεις σωματικά εθισμένος στο να βλέπεις τηλεόραση, μια υπόθεση που υποστηρίζεται από πολυάριθμες μελέτες που έχουν δείξει ότι πολύ λίγοι άνθρωπο είναι ικανοί να απελευθερωθούν από τη συνήθεια της τηλεόρασης. Δεν είναι πλέον μια υπερβολή όταν παρατηρούμε ότι η νεολαία σήμερα που μεγαλώνει και διδάσκεται μέσα από τα κανάλια της τηλεόρασης, είναι διανοητικά νεκρή από την πρώιμη εφηβική ηλικία…

»Η αποβλάκωση της ανθρωπότητας αντικατοπτρίζεται σε μια άλλη αλλαγή που συμβαίνει στον εγκέφαλο όταν βλέπουμε τηλεόραση. Η δραστηριότητα στις ανώτερες περιοχές του εγκεφάλου (όπως στον νεο-φλοιό) ελαττώνεται, ενώ η δραστηριότητα στις κατώτερες περιοχές (όπως στο στεφανιαίο σύστημα) αυξάνεται. Το τελευταίο συχνά αναφέρεται ως «ερπετικός εγκέφαλος» και σχετίζεται με πιο πρωτόγονες διανοητικές λειτουργίες, όπως την αντίδραση «πολέμα ή τρέξε». Ο ερπετικός εγκέφαλος δεν μπορεί να ξεχωρίσει την πραγματικότητα από τη φτιαχτή πραγματικότητα της Τηλεόρασης. Για τον ερπετικό εγκέφαλο, αν μοιάζει αληθινό, είναι αληθινό.

Οπότε, αν και γνωρίζουμε συνειδητά ότι «είναι μονάχα μια ταινία», σε ένα άλλο επίπεδο δεν το γνωρίζουμε – η καρδιά χτυπά γρηγορότερα, π.χ. όταν βλέπουμε μια σκηνή αγωνίας. Παρομοίως, μπορεί να γνωρίζουμε ότι μια διαφήμιση προσπαθεί να μας εκμεταλλευτεί, αλλά σε ένα υποσυνείδητο επίπεδο η διαφήμιση πετυχαίνει, ό,τι κι αν κάνουμε, να μας κάνει να νιώσουμε ανεπαρκείς μέχρι να αγοράσουμε το πράγμα που διαφημίζεται. Και το αποτέλεσμα είναι πολύ πιο δυνατό, γιατί είναι υποσυνείδητο, λειτουργεί στο χαμηλότερο επίπεδο της ανθρώπινης αντίδρασης.

Ο ερπετικός εγκέφαλος καταφέρνει να μας κάνει να επιβιώνουμε ως βιολογικές οντότητες, αλλά μας αφήνει επίσης τρωτούς απέναντι στους χειρισμούς των προγραμματιστών της τηλεόρασης. Εκεί οι εκμεταλλευτές χρησιμοποιούν τα ίδια τα συναισθήματά μας ως νήματα για να μας ελέγξουν. Οι παρερμηνείες και οι οδηγίες που μας καθοδηγούν περνούν στο υποσυνείδητο, συνήθως χωρίς να τις εντοπίζουμε…»

Κείμενα σαν κι αυτό ίσως να θεωρούνται συνωμοσιολογικά, δεν είναι όμως καθόλου σοφό να προσπεράσουμε τις παρατηρήσεις που κάνουν. Πράγματι, πολλές μελέτες φαίνεται να στηρίζουν το γεγονός ότι η Τηλεόραση είναι ένα υπνωτικό μέσο, το οποίο ξεκλειδώνει εκείνα τα κέντρα του εγκεφάλου που σε όλη την υπόλοιπη διάρκεια της μέρας, είναι αυστηρά κλειδωμένα και ελεγχόμενα.

Ας το κάνουμε πιο κατανοητό: Όταν βρισκόμαστε έξω στον δρόμο και κάποιος ξένος προσπαθεί να μας πείσει για κάτι, είμαστε σχεδόν πάντα πολύ επιφυλακτικοί και δεν τον πιστεύουμε εύκολα. Έχουμε δηλαδή ενεργοποιημένη την «επιφυλακτικότητα», έναν ψυχολογικό μηχανισμό ο οποίος μας προστατεύει στις επαφές μας με τους άλλους ανθρώπους.

Όμως αυτός ο μηχανισμός παρακάμπτεται όταν βλέπουμε τηλεόραση.

Ο διαφημιζόμενος της Τηλεόρασης μπαίνει ελεύθερος μέσα στο σπίτι μας, μας μιλάει για οποίο θέμα θέλει πείθοντάς μας, κι όμως εμείς μπροστά του νιώθουμε απόλυτα χαλαροί, λαγοκοιμόμαστε, και νιώθουμε την απόλυτη σιγουριά ότι «όλα αυτά που ακούμε εκείνη τη στιγμή είναι απολύτως ασφαλή και δεν αποσκοπούν στο να μας επηρεάσουν».

Με άλλα λόγια, (συγχωρέστε με για την έκφραση) «ξεβρακώνουμε» το συνειδητό και το υποσυνείδητό μας, και το αφήνουμε να το χειρίζονται ελεύθερα οι τηλεοπτικοί «νανουριστές» μας.

Δουλεύουν τα "υποσυνείδητα μηνύματα";

Η συνωμοσιολογία της Τηλεόρασης που αναζητά ίχνη της χρήσης του Μέσου ως «μηχανή άμεσου μαζικού υπνωτισμού» από επίδοξους εξουσιαστές, εξερευνά και άλλες σκοτεινές πιθανότητες.

Μια από αυτές είναι το θέμα των «υποσυνείδητων μηνυμάτων». Σύμφωνα με τους συνωμοσιολόγους, ορισμένες εκπομπές περιέχουν ειδικά μηνύματα και υποβολές που προσπαθούν να παρακάμψουν τελείως το συνειδητό μας, και να μας μεταφέρουν διαταγές ή υποβολές χωρίς εμείς να το καταλαβαίνουμε καθόλου.

Μια πολύ γνωστή «τεχνική» που σχετίζεται με αυτό, είναι η τοποθέτηση στο κανονικό πρόγραμμα της τηλεόρασης εικόνων που διαρκούν για χιλιοστά του δευτερολέπτου και «δεν τις πιάνει το μάτι», αλλά καταγράφονται στο υποσυνείδητό μας (το μάτι μας χρειάζεται να βλέπει μια εικόνα για κάποιο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα για να την περάσει στη συνείδησή μας, παρόλα αυτά οι στιγμιαίες εικόνες που συλλαμβάνονται από το μάτι, καταγράφονται στη μνήμη, χωρίς να ενημερωθεί η «συνείδηση»). Επίσης, υποσυνείδητα μηνύματα αυτού του είδους θεωρούνται και οι ήχοι που είναι φτιαγμένοι με τέτοιον τρόπο ώστε εκτός από το πρωταρχικό μήνυμά τους, για το οποίο ενημερώνεται η συνείδηση, να μεταφέρουν κι άλλες πληροφορίες που καταγράφονται μονάχα στο υποσυνείδητο.

Σχετικά με τα «υποσυνείδητα μηνύματα» έχουν γίνει πολλές έρευνες, που λίγο-πολύ όλες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τα μηνύματα αυτού του είδους μάλλον επηρεάζουν το κοινό, αφού σε διάφορες ομάδες ανθρώπων που έχουν δεχτεί χωρίς να το ξέρουν υποσυνείδητα μηνύματα, έχουν παρατηρηθεί κάποιες αποκλίσεις από τη νορμάλ συμπεριφορά.

Όμως πρέπει να τονίσουμε ότι αυτές οι παρατηρήσεις δεν αποδεικνύουν τίποτα με απόλυτη σιγουριά, γιατί αν παραδείγματος χάριν κάποιος εκπέμψει σε εσάς ένα τέτοιο μήνυμα ενώ βλέπετε τηλεόραση, υποβάλλοντάς σας εκείνη τη στιγμή να πάτε στην κουζίνα για να πιείτε νερό, το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα υπακούσετε, κι ας η υποβολή είναι τελείως ακίνδυνη και αυτό που σας ζητάει απόλυτα φυσιολογικό. Αυτό σημαίνει ότι οι υποβολές αυτές δεν λειτουργούν έτσι όπως νομίζουμε, ούτε είναι τόσο ισχυρές μέθοδοι «Ελέγχου του Νου» όσο θέλουν κάποιοι συνωμοσιολόγοι να πιστεύουν.

Το πιο γνωστό πείραμα σχετικά με τα υποσυνείδητα μηνύματα είναι εκείνο του James Vicary, ενός μαρκετίστα που το 1957 προσπάθησε να αυξήσει τις πωλήσεις φαγητού και αναψυκτικών με τη χρήση υποσυνείδητων μηνυμάτων.

Σε ένα πείραμα που διήρκεσε έξι βδομάδες, τοποθέτησε μια τηλεοπτική οθόνη σε έναν δημόσιο χώρο και πρόβαλλε σ' αυτήν μια ταινία, την οποία μπορούσε να παρακολουθήσει κάθε περαστικός. Στην ταινία αυτή, ανά 5 δευτερόλεπτα, εμφανίζονταν στιγμιαία μηνύματα διάρκειας μικρότερης από ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου, τα οποία δεν γίνονταν αντιληπτά από το συνειδητό. Αυτά τα μηνύματα προέτρεπαν τους θεατές να πιούνε Coca-Cola και να φάνε pop-corn. Ο Vicary ισχυρίστηκε ότι με αυτόν τον τρόπο αύξησε τις πωλήσεις του pop-corn κατά 57.5% και της Coca-Cola κατά 18.1%! (Στη συνέχεια κατοχύρωσε την πατέντα της «υποσυνείδητης διαφήμισης» και έφτιαξε μια εταιρεία για να την εκμεταλλευτεί, τη «Subliminal Projection Company», που σημαίνει «Εταιρεία Υποσυνείδητων Προβολών»!)

Οι ισχυρισμοί του Vicary προκάλεσαν έντονες ανησυχίες στο κοινό, που κορυφώθηκαν το 1973, όταν ένας διαφημιστής, ο Wilson Key, αποκάλυψε ότι οι διαφημιστές της τηλεόρασης χρησιμοποιούσαν συνεχώς τέτοια κόλπα, με σκοπό να αυξήσουν τις πωλήσεις προϊόντων. Το αποτέλεσμα ήταν να θορυβηθούν οι αρχές και να απαγορεύσουν τη χρήση αυτής της τεχνικής. Πολύ καλά έκαναν, αλλά πρέπει να τονίσουμε ξανά ότι η τεχνική δεν είναι σίγουρο ότι δουλεύει.

Ακόμη και ο ίδιος ο Vicary, απέτυχε το 1958 να αποδείξει την αξία της πατέντας του, σε μια τηλεοπτική εκπομπή του καναλιού CBC, όπου την παρουσίαζε. Στη διάρκεια της εκπομπής στην οποία μιλούσε, πρόβαλε, χωρίς να το ξέρουν οι τηλεθεατές, εκατοντάδες φορές το μήνυμα «Τηλεφωνήστε τώρα!» Όμως ο αριθμός των τηλεφωνημάτων στο εθνικό δίκτυο ή προς την εκπομπή δεν ξεπέρασε το συνηθισμένο. Παρόμοια πειράματα που έγιναν από άλλους ερευνητές δεν κατάφεραν ούτε αυτά να αποδείξουν ότι τα υποσυνείδητα μηνύματα δουλεύουν τόσο απλά και εύκολα…

Αν τα υποσυνείδητα μηνύματα ήταν η απόλυτη τεχνική του Mind Control, όλοι εμείς που μεγαλώσαμε με την Τηλεόραση θα έπρεπε να είμαστε πλήρως υποταγμένοι στους διαφημιστές (κάτι που θέλω να πιστεύω ότι δεν συμβαίνει). Αν η τεχνική δούλευε με απόλυτη επιτυχία, δεν θα χρειαζόταν επίσης όλο αυτό το περίπλοκο παιχνίδι διαχείρισης της κοινής γνώμης που παίζουν σήμερα τα Μ.Μ.Ε. Θα έφταναν μερικά υποσυνείδητα μηνύματα για να μας κατευθύνουν.

Παρόλα αυτά, ας μη βιαστούμε να απορρίψουμε την τεχνική. Το γεγονός ότι δεν δουλεύει απόλυτα από μόνη της, δεν σημαίνει ότι είναι άχρηστη. Ίσως, αν χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με άλλες τεχνικές επηρεασμού της Αντίληψης, να παράγει πολύ σημαντικότερα αποτελέσματα. Υπάρχουν όμως αυτές οι άλλες τεχνικές; Όπως δείχνουν τα γεγονότα, η απάντηση είναι «Ναι».

Στις 16 Δεκεμβρίου του 1997, περίπου στις έξι και μισή το απόγευμα, στην ιαπωνική τηλεόραση προβλήθηκε ένα επεισόδιο της γνωστής παιδικής σειράς κινουμένων σχεδίων Pokemon. Το συγκεκριμένο επεισόδιο, που ονομαζόταν Porygon: ο Στρατιώτης με το Ηλεκτρικό Μυαλό(!), περίπου στο 20 λεπτό της προβολής του, προκάλεσε επιληπτική κρίση σε 685 παιδιά που το παρακολουθούσαν! Ακολούθησε πανικός τηλεφωνημάτων και αναφορών, αφού πολλοί γονείς βρήκαν τα παιδιά τους πεσμένα μπροστά στην τηλεόραση, να έχουν σπασμούς ή να βγάζουν αφρούς από το στόμα. Ως αποτέλεσμα, το επεισόδιο αποσύρθηκε και απαγορεύτηκε.

Ο λόγος που τα παιδιά έπαθαν επιληπτική κρίση, ήταν ότι σε ένα συγκεκριμένο σημείο της εκπομπής γινόταν στην οθόνη μια έκρηξη και αναβόσβηναν με μεγάλη ένταση κόκκινα και μπλε φώτα. Σ' αυτό το παιδικό σόου εκρήξεις τέτοιου είδους ήταν βέβαια συνηθισμένες, αλλά στο συγκεκριμένο επεισόδιο οι λάμψεις συνέβαιναν για περίπου 6 δευτερόλεπτα με συχνότητά 12 φορές το δευτερόλεπτο.

Το αποτέλεσμα ήταν πολλά παιδιά να παραπονεθούν για πονοκέφαλο και ζαλάδα, έκαναν εμετό ή έχασαν το φως τους ή και λιποθύμησαν. Έτσι, 685 παιδιά οδηγήθηκαν σε νοσοκομεία. Σε 150 έγινε κανονική εισαγωγή, δύο μάλιστα από αυτά έμειναν στο νοσοκομείο για δύο εβδομάδες! Οι επιστήμονες αποδίδουν το φαινόμενο σε έναν μηχανισμό του εγκεφάλου, ο οποίος οδηγεί σε εναλλακτικές καταστάσεις συνείδησης όταν λαμβάνει πολύ δυνατά και έντονα οπτικά ερεθίσματα. Παρόλα αυτά, ο αριθμός των παιδιών που έπαθαν τα συμπτώματα, ξεπέρασε κάθε πρόβλεψη και κάθε λογική εξήγηση.

Η παιδική εκπομπή πού έστειλε στο νοσοκομείο 685 παιδιά!…

Σε ένα άλλο σχετικό τεστ που αναφέρεται συχνά από διάφορους συνωμοσιολόγους, ζητήθηκε από παιδιά που κάθονταν μπροστά στην τηλεόραση να συγκεντρωθούν στις εικόνες που έβλεπαν, ενώ ένας εγκεφαλογράφος που ήταν συνδεδεμένος στα κεφάλια τους και στις τηλεοράσεις, ήταν ρυθμισμένος έτσι ώστε να κλείνει την τηλεόραση όταν η εγκεφαλική λειτουργία των παιδιών έδειχνε ότι τα παιδιά έχουν πέσει σε κατάσταση ύπνωσης. Κανένα από τα παιδιά δεν κατάφεραν να κρατήσουν την τηλεόραση αναμμένη για πάνω από 30 δευτερόλεπτα!

Βέβαια, την εμπειρία της τηλεοπτικής υπνηλίας φαντάζομαι ότι την έχουμε ζήσει οι περισσότεροι. Όσο ενδιαφέρουσα κι αν είναι μια τηλεοπτική εκπομπή, αν την παρακολουθήσεις ξαπλωμένος άνετα και με σχετική ησυχία στον περιβάλλοντα χώρο, πιθανότατα θα κοιμηθείς άμεσα. Αυτό οφείλεται προφανώς και στο γεγονός ότι η τηλεόραση κουράζει τα μάτια, δεν απαιτεί αντίδραση όταν την παρακολουθείς, και όχι γιατί υπάρχει κάποιος μυστικός μηχανισμός που έχει σκοπό να μας υπνωτίσει…

Παρόλα αυτά, είναι προφανές ότι η τηλεόραση, επειδή ακριβώς είναι ένα Μέσο που μονοπωλεί τις αισθήσεις και οι περισσότεροι από εμάς το παρακολουθούμε ενώ βρισκόμαστε σε ημιφωτισμένους ή σκοτεινούς χώρους (γίνεται έτσι το επίκεντρο της προσοχής), μπορεί να μας συντονίσει σε διάφορες συχνότητες της εγκεφαλικής λειτουργίας και να μας μεταφέρει έτσι σε εναλλακτικές καταστάσεις της συνείδησης.

Αυτό χρησιμοποιούν οι συνωμοσιολόγοι ως επιχείρημα ότι η τηλεόραση είναι στην ουσία ένα ναρκωτικό.

Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα της Τηλεοπτικής Εξουσίας

Για ποιον λόγο όμως οι εναλλακτικές καταστάσεις της συνείδησης ισοδυναμούν με νάρκωση; Όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο ή όταν ακούμε μια μουσική που μας αρέσει πολύ, μπαίνουμε και τότε σε εναλλακτικές καταστάσεις της συνείδησης. Αυτό άραγε σημαίνει ότι τα βιβλία ασκούνε πάνω μας mind control; Μήπως πρέπει να μελετήσουμε περισσότερο το όλο φαινόμενο, πριν φτάσουμε σε συμπεράσματα;

Μην γελιέστε. Η τηλεόραση δεν ασκεί επάνω μας τέτοια απλοϊκή «εξουσία». Δεν μας υπνωτίζει όπως ο Ζβενγκάλι, ο διαβολικός υπνωτιστής της ταινίας του 1931, αλλά παίζει ένα πολύ πιο λεπτό και επιδέξιο παιχνίδι «επηρεασμού» –και όχι «ελέγχου»– της κοινής γνώμης.

Εκεί ήταν που απέτυχαν οι απολυταρχικές προσπάθειες να γίνει η τηλεόραση μια «αστυνομία της σκέψης»: Κανένα Μέσο δεν μπορεί να επηρεάσει τις πεποιθήσεις του κοινού, αν πρώτα δεν κερδίσει την απόλυτη εμπιστοσύνη του, όσες «μαγικές» τεχνολογίες mind control κι αν διαθέτει. Ακόμη και η απόλυτα ελεγχόμενη κρατική σοβιετική τηλεόραση, δεν κατάφερε να πείσει τους Ρώσους και τους Βερολινέζους να κάτσουν ήσυχοι στα σπίτια τους και να μη στραφούν τελικά ενάντια στις κυβερνήσεις τους.

Ούτε η σημερινή αμερικανική τηλεόραση, που ελέγχεται όπως είδαμε από μια μειοψηφία, μπορεί να υποστηρίξει τη συνέχιση του πολέμου στο Ιράκ όταν όλος ο λαός αρχίζει να στρέφεται εναντίον του.

Η τηλεόραση έχει μια βασική αδυναμία: Μπορείς να τη σβήσεις όποτε θέλεις ή, πολύ απλά, μπορείς να αρχίσεις να αμφιβάλλεις για αυτά που σου σερβίρει. Έτσι χάνει άμεσα τη δύναμή της. Αυτό το ξέρουν όμως οι πονηροί έμποροί της, και για αυτό φροντίζουν να τα καταφέρουν έτσι, ώστε να μη θέλουμε να την κλείσουμε και να μη θέλουμε να αμφιβάλλουμε…

Η Τηλεόραση στα χέρια των εμπόρων: Μια σχέση "αγάπης" και "παντοδυναμίας"

Τα κράτη και οι απολυταρχικές εξουσίες, προσπαθώντας να βρούνε mind control πανάκειες, απέτυχαν να καταλάβουν τους νόμους που διέπουν τα Μ.Μ.Ε. και την Τηλεόραση, και έτσι έχασαν γρήγορα το παιχνίδι, όταν σ' αυτό μπήκαν οι πονηροί έμποροι που αναφέραμε πριν.

Αυτοί γνώριζαν «τι ζητούσε ο λαός» και πώς έπρεπε να του το πουλήσουν, αν ήθελαν να καταφέρουν να μπούνε μέσα στα σπίτια όσο το δυνατόν περισσότερων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Και χρησιμοποίησαν τη γνωστή, δοκιμασμένη, και πάντα πετυχημένη συνταγή του λαϊκισμού, του κίτρινου Τύπου και του χαμηλού επιπέδου εκπομπών που απευθύνονται όχι στον νου μας, αλλά στα ένστικτα, στον φόβο, στις προκαταλήψεις, στον εγωισμό και στα γεννητικά μας όργανα…

Έτσι το τηλεοπτικό πρόγραμμα γέμισε με όμορφους νεαρούς και κοπέλες με πλούσια «προσόντα», με λαμπερά αυτοκίνητα, με καλούς λευκούς μπάτσους και κακούς μαύρους εγκληματίες, με πλούσιους γαμπρούς, με ποδοσφαιρικά ντέρμπι και με οτιδήποτε άλλο απευθύνεται στο ηλίθιο και πάντα πεινασμένο ζώο που έχουμε μέσα μας.

Ταυτόχρονα γέμισε με χιλιάδες απίστευτα έξυπνες διαφημίσεις, που σε παγιδεύουν θέλεις δεν θέλεις, που σε βάζουν να τις τραγουδήσεις, να τις μιμηθείς, να αποδεχτείς τη σημαντικότητα του προϊόντος που πουλάνε και να νιώσεις ένοχος που δεν μπορείς να το αποκτήσεις…

Τα περισσότερα από αυτά τα κόλπα τα δίδαξαν οι μεγάλοι Βαρόνοι των Μ.Μ.Ε. του παρελθόντος, όπως π.χ. ο συμπαθών των Ναζί και δημιουργός πολέμων, ο Αμερικανός Γουλίαμ Ράντολφ Χιρστ, που είχε δημιουργήσει ένα απίστευτο μονοπώλιο των Μ.Μ.Ε. στην Αμερική πριν από τον Β' Π. Π., χρησιμοποιώντας κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο.

Η περίπτωση Χίρστ

Ο Χιρστ, που ήταν ιδιοκτήτης ενός από τους πρώτους τηλεοπτικούς σταθμούς των Η.Π.Α., του BWAL-TV, επένδυσε μια τεράστια περιουσία στις εκδοτικές επιχειρήσεις και αργότερα στον κινηματογράφο, στο ραδιόφωνο και τελικά στην Τηλεόραση. Οι «δημοσιογραφικές» μέθοδοι που χρησιμοποιούσε ήταν το απαύγασμα του κιτρινισμού. Είναι γνωστή η περίφημη φράση του: «Φτιάξε μου τις φωτογραφίες και θα σου φτιάξω τον Πόλεμο», εννοώντας ότι μπορούσε να κατασκευάσει οποιαδήποτε πολιτική κατάσταση ήθελε, χρησιμοποιώντας κατασκευασμένες ειδήσεις και προπαγάνδα. Έτσι θεωρείται ότι αυτός προκάλεσε το 1898 την έναρξη του πολέμου των Η.Π.Α. ενάντια στην Ισπανία!

Ο Γουίλιαμ Ράντολφ Χιρστ,
μέγας Βαρόνος των Μ.Μ.Ε.

Ο Χιρστ χρηματοδοτούσε πολιτικούς και βιομηχάνους και τους προωθούσε και τους διαφήμιζε για να εκλεγούν (ή τους εξαφάνιζε αν τολμούσαν να στραφούν εναντίον του), έκλεινε ολόκληρες βιομηχανίες στρέφοντας εναντίον τους την Κοινή Γνώμη με τη βοήθεια των δημοσιογράφων του, λέγεται ότι έφτασε μέχρι και στην κυριολεκτική εξολόθρευση ανθρώπων.

Ο Χιρστ πέτυχε να δημιουργήσει μια ολόκληρη «πλαστή πραγματικότητα» στις Η.Π.Α., την οποία διαμόρφωνε ο ίδιος όπως ήθελε, με τη βοήθεια των Μ.Μ.Ε. του. Με αυτές τις μεθόδους, μέσα σε μερικές δεκαετίες αγόρασε ή δημιούργησε πάνω από 50 εφημερίδες ημερήσιες ή εβδομαδιαίες, 12 ραδιοσταθμούς, δύο παγκόσμια πρακτορεία ειδήσεων, δύο κινηματογραφικές εταιρείες, το 1948 αγόρασε τον BWAL-TV, και την εποχή ανάμεσα στους δύο παγκόσμιους πολέμους έφτασε να πουλάει πάνω από 13 εκατομμύρια φύλλα ημερησίως!

«Εργαλείο» ή τελικά παγίδα της Πολιτικής;

Ελπίζω ότι φαίνεται πλέον ποια είναι η βασική συνωμοτική επιδίωξη της Τηλεόρασης και των υπόλοιπων Μ.Μ.Ε.: Είναι η δημιουργία ενός καθοδηγούμενου «κοινωνικού συνόλου», με την προώθηση ψευδών, παραφουσκωμένων, παραπλανητικών και χαμηλότατου επιπέδου ειδήσεων και απόψεων.
Τα μεγάλα Μ.Μ.Ε. διαφημίζουν τον εαυτό τους ως «φύλακες της Δημοκρατίας» και «προασπιστές των δικαιωμάτων του λαού» κλπ, η αλήθεια είναι όμως ότι το μεγαλύτερο μέρος των Μ.Μ.Ε. και ειδικά της Τηλεόρασης ήταν πάντοτε καθοδηγούμενο, εξυπηρετούσε πάντοτε πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα.

Όμως η Τηλεόραση είναι πλέον ο πιο αποτελεσματικός τρόπος που έχουν οι πολιτικοί για να διαφημιστούν και να μαζέψουν ψήφους, οπότε φοβούνται να κινηθούν εναντίον της.

Αν τα κανάλια στραφούν εναντίον τους, θα εξαφανιστούν!

Αυτό είναι το μεγαλύτερο μυστικό όπλο εκείνων που ελέγχουν τα Μ.Μ.Ε. και η πραγματική βάση κάθε θεωρίας συνωμοσίας εναντίον τους: Ότι «αυτοί κρατάνε και το μαχαίρι και το καρπούζι».

Για να τους γίνει δημόσια κριτική, αυτή η κριτική πρέπει να γίνει από κάποιο Μ.Μ.Ε. Αν όμως τα Μ.Μ.Ε. δεν θέλουν αυτή την κριτική, πώς αυτή θα φτάσει στο ευρύ κοινό;…

Δυστυχώς, δεν είναι καθόλου συνωμοσιολογία η σκέψη ότι αυτό που ακούμε πλέον παντού γύρω μας, δεν είναι οι απόψεις των πολλών, αλλά οι απόψεις των πολύ λίγων, που επιβάλλονται με δεκάδες μεθόδους στους πολλούς.

Περισσότερο από ποτέ υπάρχει σήμερα η ανάγκη να κάνουμε τις δικές μας έρευνες, με δικές μας προσωπικές μεθόδους, με δικά μας μέσα, όσο μικρά κι αν είναι. Μόνο έτσι θα πλησιάσουμε σε μια αλήθεια που θα ξέρουμε ότι δεν είναι παραχαραγμένη και δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα κανενός.

Ας κάνουμε τώρα ένα μικρό διάλειμμα για διαφημίσεις…

Κοινωνικός Δαρβινισμός

2016-04-06T14:55:00.002+03:00

Η ΨΕΥΔΟ-ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ «ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ» ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ (ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ - ΔΝΤ)

(Άρθρο του Λουκά Καβακόπουλου, που δημοσιεύτηκε το 2010 στο περιοδικό Hellenic Nexus)

Διατήρησέ τους στον πόλεμο, διατήρησέ τους φτωχούς. Η φτώχεια τους δεν είναι ατύχημα.

Μια ολιγαρχία κεφαλαιοκρατών και χρηματιστών διαχειρίζεται σήμερα τη μοίρα ολόκληρων λαών και φαίνεται να στέκεται απόλυτα απαθής απέναντι στη δυστυχία και στη μιζέρια που προκαλούν οι πράξεις της. Τα μέλη αυτής της ολιγαρχίας ζούνε μια πολυτελή και γεμάτη απολαύσεις ζωή, αλλά δεν αναγνωρίζουν στους ανθρώπους των «κατώτερων τάξεων» κάποιο ανάλογο δικαίωμα στην προσωπική ευτυχία ή επιβίωση. Αντίθετα, φαίνεται να θεωρούν ότι οι «κατώτερες τάξεις» καλώς παθαίνουν ό,τι παθαίνουν, αφού «δεν είναι ικανές για κάτι καλύτερο». «Η φτώχεια τους δεν είναι ατύχημα».

Τέτοιες απόψεις δηλώνονται σήμερα -συγκαλυμμένα βέβαια- από κάποιους ανθρώπους υψηλής διανοητικής στάθμης και δεδομένης κοινωνικής αποδοχής, όπως από τα μέλη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, τους «νεοφιλελεύθερους» πολιτικούς της Ευρώπης και το σύνολο σχεδόν των Αμερικανών ρεπουμπλικάνων πολιτικών (με πιο γνωστούς τους «συμβούλους» του Μπους, Τσένεϊ, Ράμσφελντ, Γούλφοβιτς).

Επίσης, πρόσωπα της παγκόσμιας πνευματικής πρωτοπορίας, όπως ο μεγαλοπαραγωγός και συγγραφέας Howard Bloom ή ο μεγάλος επιστήμονας της εποχής μας, Richard Dawkins ή ο συγγραφέας και επιστήμονας Michael Shermer μοιάζουν να υποστηρίζουν αυτές τις απόψεις. Όσο για την Ελλάδα, τις εκφράζουν συνήθως οι υποστηρικτές του νεοφιλελευθερισμού και της «αυτορρύθμισης της αγοράς».

Οι απόψεις αυτές δεν βασίζονται σε κάποια πραγματική απανθρωπιά και σκληρότητα, αλλά σε μια ύπουλη «φιλοσοφία» που έχει εισβάλει στο παγκόσμιο σκηνικό και επηρεάζει τη σκέψη μας. Αυτή η «φιλοσοφία» (που όπως θα δούμε είναι φιλοσοφία μόνο σε εισαγωγικά γιατί βασίζεται σε μάλλον ανακριβή και λανθασμένα συμπεράσματα) είναι ο Κοινωνικός Δαρβινισμός.

Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός είναι μια προσπάθεια να μετατραπεί η περίφημη φράση «Επιβίωση του Ισχυρότερου» σε ένα είδος «επιστημονικού» υποτίθεται, κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού δόγματος. Σύμφωνα με αυτό, οι πιο «εξελιγμένοι» έχουν περισσότερα δικαιώματα για να επιβιώσουν στη «φυσική σύγκρουση» ανάμεσα στις διάφορες κοινωνικές ομάδες, αφού είναι και οι πιο καλά εξοπλισμένοι για να τις αντιμετωπίσουν.

Αυτό το δόγμα όμως δεν ορίζει τι ακριβώς εννοεί με τον όρο «εξελιγμένοι» και «εξοπλισμένοι». Προφανώς εννοεί, απλά, εκείνους που είναι ήδη ισχυροί ...ή αρκετά τυχεροί!

Αμερικανική γελοιογραφία στην οποία ο Δαρβίνος ειρωνεύεται τα προγράμματα «διάσωσης των τραπεζών» (Bailout)

Αν λοιπόν αναλύσουμε τα παραπάνω, θα καταλήξουμε εύκολα στο ακόλουθο συμπέρασμα: ο Κοινωνικός Δαρβινισμός υποστηρίζει την επιβίωση των πλούσιων και των βολεμένων, σε βάρος των φτωχών, αδύναμων και άτυχων, γιατί υποτίθεται ότι οι τελευταίοι ευθύνονται για τις ατυχίες τους, άρα θα πρέπει τα γονίδιά τους ή τα διανοητικά τους κατασκευάσματα να μην συνεχίσουν να αναπαράγονται, ούτε να τους δίνονται ευκαιρίες!

Ο κοινωνικοδαρβινιστής πιστεύει ότι όλα αυτά έχουν ...αποδειχτεί επιστημονικά και ότι τα υποστηρίζει η θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου! (Παρακάτω θα δούμε ότι η θεωρία της εξέλιξης δεν υποστηρίζει, ευτυχώς ή δυστυχώς, τέτοια πράγματα).

Ένας κοινωνικοδαρβινιστής δεν υπάρχει περίπτωση να επικοινωνήσει πραγματικά με κάποιο άτομο κατώτερης οικονομικής ή κοινωνικής στάθμης, γιατί είναι σίγουρος για την ανωτερότητά του, σίγουρος για την «επιστημονική του φιλοσοφία» και γιατί σκέφτεται πάντα με τον ακόλουθο τρόπο: «Είσαι φτωχός; Φταις εσύ, και όχι το σύστημα που διαμορφώσαμε έτσι ώστε να μη σου δώσει ποτέ τις ευκαιρίες. Είσαι αμόρφωτος; Φταις εσύ, και όχι το σύστημα της Παιδείας που δεν λειτουργεί». Με άλλα λόγια, η υποτιθέμενη «φιλοσοφία» του τον διατηρεί πέρα από ένα ταξικό και ανθρώπινο χάσμα το οποίο είναι πολύ δύσκολο να ξεπεραστεί....

Όσο για την πολιτική του άποψη του κοινωνικοδαρβινιστή, αυτή συνοψίζεται ως εξής: «το πολιτικό σύστημα οφείλει να υποστηρίζει μόνο τα άτομα εκείνα που έχουν αποδείξει ότι είναι ικανά, αφού είναι ισχυροί και επιτυχημένοι, και όχι τους αποτυχημένους της κοινωνίας...»

Το παραπάνω επιχείρημα είναι απλά ένας φαύλος κύκλος που γίνεται φανερός όταν θυμηθούμε την πρόσφατη κατάσταση με την οικονομική υποστήριξη των τραπεζών που είναι υπεύθυνες για την πρόσφατη κρίση. Οι τράπεζες διανέμουν το χρήμα βάσει των υποτιθέμενων «δαρβινιστικών» κριτηρίων. Αφού όμως απέτυχαν, γιατί να τις στηρίξει το πολιτικό σύστημα;

Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός χρησιμοποιείται τελικά ως δικαιολογία για τα δόγματα του άκρατου Καπιταλισμού και του πλήρους Νεοφιλελευθερισμού. Δεν εκφράζεται πλέον μόνο στα πλαίσια του ρατσισμού και του εθνικισμού όπως παλιότερα, αλλά και σε ατομικό και επιχειρηματικό επίπεδο. Ο πλούσιος επιχειρηματίας θεωρεί ότι ο «φυσικός νόμος» του επιτρέπει να χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε ανήθικη μέθοδο για να αυξήσει τον πλούτο του ή να κάνει ζημιά στους αντιπάλους του και ταυτόχρονα να δικαιολογείται στον ίδιο του τον εαυτό ότι οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί είναι θεμιτές στο πλαίσιο του «ανταγωνισμού της φύσης». Κάθε φορά που κάποιος ισχυρίζεται ότι «έτσι είναι η ζωή και οι επιχειρήσεις: Θα τους φας ή θα σε φάνε» στην ουσία εκφράζει τη θέση του Κοινωνικού Δαρβινισμού.

Με τον ίδιο τρόπο και εμείς γινόμαστε υποστηρικτές του Κοινωνικού Δαρβινισμού κάθε φορά που σκεφτόμαστε ότι κάποιος φτωχός ή άτυχος συνάνθρωπός μας είναι «άξιος της τύχης του» ή όταν προσπαθούμε να διαφυλάξουμε την αμφίβολη «ανωτερότητά» της φυλής και του πολιτισμού μας, υποστηρίζοντας ρατσιστικές αντιλήψεις.

Ο ΚΑΙΑΔΑΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός, αν και δεν έχει πραγματική σχέση με τη θεωρία της Εξέλιξης, εμφανίστηκε την ίδια εποχή με τη δημοσίευση του βιβλίου του Δαρβίνου Περί της Καταγωγής των Ειδών και χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τις ρατσιστικές αντιλήψεις που ήθελαν τους Άγγλους να είναι «ανώτεροι» από τις άλλες φυλές και υποτίθεται οι «πιο εξελιγμένοι».

Υποστηρίχθηκε λοιπόν από την τότε πανίσχυρη Βρετανική Αυτοκρατορία με τις δεκάδες αποικίες στον πλανήτη, αφού έδινε στους Άγγλους αποικιοκράτες τις απαραίτητες ηθικές δικαιολογίες για να συνεχίσουν να καταπιέζουν τους Ινδούς, τους ΝεοΖηλανδούς Μαορί, αργότερα τους Κύπριους και τους υπόλοιπους λαούς. Το έκαναν υποτίθεται ...για το καλό της Ανθρωπότητας.

(Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σήμερα, το αγγλοσαξονικό ΔΝΤ προάγει την οικονομική εξολόθρευση «για το καλό της αγοράς» των «υπανάπτυκτων» επιχειρήσεων του ευρωπαϊκού Νότου για να αντικατασταθούν με τις «εξελιγμένες» του αγγλοσαξονικού Βορρά).

Γελοιογραφία του 1881: Ο Άνθρωπος δεν είναι παρά ένα σκουλήκι.

Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός χρησιμοποιήθηκε επίσης για να στηρίξει τις ιδέες της «Ευγονικής», η οποία υποστήριζε ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες θα πρέπει να απομακρύνουν από κοντά τους εκείνους που κουβαλούν «αδύναμα» ή χαμηλότερης ποιότητας «γονίδια». Στο πλαίσιο της Ευγονικής, η οποία μέχρι και σήμερα εφαρμόζεται κρυφά ή φανερά σε κάποια σημεία του πλανήτη, στειρώνονταν οι ασθενείς, οι τυφλοί, οι διανοητικά καθυστερημένοι, για να μην «μολύνουν» με τα κατώτερα γονίδιά τους τις κοινωνίες στις οποίες ζούσαν. Κάτι παρόμοιο με τον Καιάδα της Σπάρτης, στον οποίο πετούσαν οι Σπαρτιάτες τα αδύναμα παιδιά τα οποία ούτως ή άλλως δεν θα επιβίωναν στις σκληρές συνθήκες της εποχής τους, αλλά πλέον με «επιστημονικό πρόσωπο». Την ευγονική δεν χρησιμοποίησαν μόνο οι ναζιστές της Γερμανίας, αλλά και Άγγλοι, Σουηδοί και Αμερικανοί...

Έχει όμως δίκιο ο Κοινωνικός Δαρβινισμός; Είναι τα πράγματα έτσι που όποιος δεν δέχεται να παίζει στο παιχνίδι του σκληρού ανταγωνισμού στην ουσία αψηφά τις επιταγές της φύσης; Ή μήπως μας έχει επιβληθεί έντεχνα μια ψεύτικη, απάνθρωπη και οπισθοδρομική θεωρία, που απλά εξυπηρετεί στο να δικαιολογεί τις πράξεις των ισχυρών πείθοντας ταυτόχρονα εμάς ότι «δεν γίνεται αλλιώς»;

ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ => ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΔΑΡΒΙΝΙΣΜΟΣ; ΟΧΙ ΑΚΡΙΒΩΣ...

Θα περίμενε κανείς ότι ο Κοινωνικός Δαρβινισμός βασίζεται στη διάσημη θεωρία του Δαρβίνου που δημοσιεύτηκε το 1859. Όμως δεν είναι έτσι. Τις ιδέες του Κοινωνικού Δαρβινισμού τις είχε αναπτύξει λίγα χρόνια πριν ο Herbert Spencer, ένας Άγγλος κοινωνιολόγος που πίστευε ότι ήταν δίκαιο οι πλούσιοι να εκμεταλλεύονται τους αδύναμους, αφού έτσι λειτουργεί η Φύση. Ο Σπένσερ είναι ο άνθρωπος που έγραψε τη φράση «Η επιβίωση του Ισχυροτέρου», την οποία υιοθέτησε αργότερα και ο Δαρβίνος, αν και η θεωρία του δεν συμφωνούσε αναγκαστικά με τις ιδέες του Σπένσερ.

Ο Σπένσερ ξεκινούσε με κάποιους σοβαρούς προβληματισμούς, αλλά τους έλυνε με τον πλέον απαράδεκτο τρόπο. Π.χ. παρατηρούσε ότι η φιλανθρωπία δεν βοηθάει πραγματικά τους φτωχούς να επιβιώσουν, αλλά αντί να προτείνει την επιμόρφωσή τους και τη δημιουργία οικονομικών ευκαιριών για να βελτιωθεί η ζωή τους, υπαινισσόταν ότι η …μείωση του αριθμού των φτωχών μέσω στείρωσης ή μέσω της αδιαφορίας της κοινωνίας ακόμη και όταν εκείνοι φτάνουν στη λιμοκτονία, είναι μια καλή λύση. (Progress: Its Law and Cause).

Ο Σπένσερ φαίνεται ότι δεν είχε καταλάβει ακριβώς τη Θεωρία της Εξέλιξης όπως την ανέπτυξε ο Δαρβίνος. Πίστευε περισσότερο στην εξελικτική θεωρία του Λαμάρκ, που θεωρούσε ότι τα επίκτητα χαρακτηριστικά ενός οργανισμού κληρονομούνται στους απογόνους του. Ήταν σίγουρος π.χ. ότι αν δύο μορφωμένοι άνθρωποι τεκνοποιήσουν, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να γεννήσουν ένα παιδί δεκτικό στη μόρφωση, από ό,τι δύο αμόρφωτοι, ενώ δύο αλκοολικοί θα γεννήσουν πιθανότερα ένα αλκοολικό παιδί! Αυτό δεν συμφωνεί καθόλου με την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου, την οποία αμέτρητες έρευνες έχουν επιβεβαιώσει, και η οποία υποστηρίζει ότι τα επίκτητα χαρακτηριστικά ΔΕΝ κληρονομούνται. Άρα τα παιδιά δύο μορφωμένων έχουν τις ίδιες ακριβώς πιθανότητες να γεννηθούν με την ίδια προδιάθεση απέναντι στη μόρφωση, την οποία έχουν και τα παιδιά δύο αμόρφωτων ανθρώπων, αν φυσικά μεγαλώσουν σε παρόμοια περιβάλλοντα.

Όμως ούτε ο Δαρβίνος φαίνεται να πρόσεξε αυτή τη θεμελιώδη διαφορά της ίδιας του της θεωρίας. Ήταν εξάλλου επηρεασμένος από τον περίγυρό του, παντρεμένος με την ξαδέλφη του μεγαλοβιομήχανου Joshia Wedgewood και δεν τον συνέφερε να αμφιβάλλει για την ανωτερότητα των λευκών πλούσιων Βρετανών απέναντι στους «κατώτερους». Ο Δαρβίνος, αν και γενικά ήταν ένας ευαίσθητος και ευγενικός άνθρωπος, δεν έκρυβε τις ρατσιστικές απόψεις του. Όπως έχει γράψει στην Καταγωγή του Ανθρώπου:

Σε κάποια μελλοντική εποχή, όχι πολλούς αιώνες μακριά από την εποχή μας, οι πολιτισμένες φυλές της ανθρωπότητας σχεδόν σίγουρα θα εξολοθρεύσουν και θα αντικαταστήσουν τις άγριες φυλές σε όλο τον κόσμο. Τότε οι ανθρωπόμορφοι πίθηκοι θα εξολοθρευτούν χωρίς αμφιβολία.

Προφανώς ο Δαρβίνος όταν αναφέρεται σε «ανθρωπόμορφους πιθήκους» εννοεί τους ανθρώπους εκείνους που δεν τηρούν το αγγλοσαξονικό στάνταρ. Εξάλλου, είναι καταγεγραμμένη η διάσημη πλέον ρατσιστική φράση του «Η διαφορά ανάμεσα σε έναν άνθρωπο της Γης του Πυρός και σε έναν Ευρωπαίο είναι μεγαλύτερη από εκείνη ανάμεσα σε έναν άνθρωπο της Γης του Πυρός και σε ένα κτήνος». Στην Καταγωγή του Ανθρώπου έγραψε επίσης: «Τα μέλη του ενός και του άλλου φύλου θα έπρεπε να αποφεύγουν να παντρεύονται σε περίπτωση κατωτερότητας, σωματικής ή πνευματικής...»

Η Αποικιοκρατική Βρετανική Αυτοκρατορία

Όμως, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι αν κάποιες πολιτικοκοινωνικές απόψεις του Δαρβίνου ήταν αμφίβολης ποιότητας, η επιστημονική πλευρά της θεωρίας του δεν κάνει τα ίδια λάθη. Η θεωρία του για την Εξέλιξη αναφέρεται ξεκάθαρα στην εξέλιξη των ειδών και δεν μπλέκεται με καμία πολιτική θεώρηση. Είναι ενδεικτικό ότι όταν αργότερα ο ξάδελφος του, ο Φράνσις Γκάλτον, ανέπτυξε τη θεωρία της ευγονικής (στείρωση των ασθενών και των διανοητικά ανάπηρων κλπ, η οποία ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στην Αγγλία και ήταν η ίδια που εφάρμοσαν αργότερα οι Ναζί), ο Δαρβίνος κράτησε τις σαφείς αποστάσεις του χαρακτηρίζοντάς την επιστημονικά αβάσιμη.

Όμως αυτό δεν μείωσε το πάθος του Γκάλτον να χρησιμοποιεί και αυτός τον Δαρβινισμό για να προωθήσει τις δικές του απόψεις, και ας έρχονταν σε αντίφαση με τη θεωρία της Εξέλιξης. Π.χ., στο βιβλίο του Hereditary Genius, χρησιμοποιώντας στατιστικές, αναλύοντας οικογενειακά δέντρα ισχυρών οικογενειών κλπ, έφτανε στο αντίθετο με την θεωρία της Εξέλιξης συμπέρασμα πως οι ανώτεροι, επιφανείς άνθρωποι, κληρονομούν την ευφυΐα τους στους απογόνους τους, ενώ πουθενά δεν έκανε λόγο για την όποια επίδραση του περιβάλλοντός τους, που σίγουρα έδινε περισσότερες ευκαιρίες ή δυνατότητες στα μέλη αυτών των οικογενειών…

Ο Γκάλντον, ως μοντέρνος Σπαρτιάτης, κατέληγε: «Μια δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει εκτός και αν αποτελείται από ικανούς πολίτες. Πρέπει να αμυνθεί, αρνούμενη την ελεύθερη είσοδο εκφυλισμένων ομάδων σ’ αυτήν».

ΔΑΡΒΙΝΟΣ, ΜΑΡΞ, ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΚΡΟΠΟΤΚΙΝ

Η πολιτική δύναμη της παρερμηνείας της Εξέλιξης είναι φανερό πως είναι εξαιρετικά μεγάλη. Δύο τελείως αντίθετοι πολιτικοί άνδρες, ο Μαρξ και ο Χίτλερ, ενθουσιάστηκαν από τη θεωρία του Δαρβίνου, και την ενσωμάτωσαν ο καθένας με τον δικό του τρόπο στην προπαγάνδα τους.

Ο Χίτλερ θεωρούσε τη θεωρία της Εξέλιξης βασική για τη θεμελίωση του Εθνικοσοσιαλισμού.

Οι δυνατότεροι πρέπει να κυριαρχούν και να μην αναμιγνύονται με τους αδύναμους θυσιάζοντας έτσι την μεγαλοσύνη τους. Μόνο κάποιος που γεννήθηκε αδύναμος μπορεί να το θεωρήσει αυτό μοχθηρό, αλλά, αυτός είναι, ούτως ή άλλως, ένας αδύναμος και περιορισμένος άνθρωπος. Γιατί αν αυτός ο κανόνας δεν επιβληθεί, κάθε ανώτερη ανάπτυξη των ζωντανών πλασμάτων θα είναι αδιανόητη. (Mein Kampf)

Ο διάσημος καθηγητής του Χάρβαρντ Στήβεν Τζέι Γκουλντ παραδέχεται γενικά ότι «Τα βιολογικά επιχειρήματα υπέρ του ρατσισμού ήταν συνηθισμένα πριν το 1859, αλλά πολλαπλασιάστηκαν πολλές φορές μετά την αποδοχή της Θεωρίας της Εξέλιξης...». Άρα μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι η δαρβινική θεωρία ήταν ένα βασικό βήμα προς τη γέννηση του ναζιστικού εφιάλτη.

Ο οπαδός της ισότητας όλων των φυλών και όλων των ανθρώπων Μαρξ, αλλά πολύ θυμωμένος με τους κεφαλαιοκράτες, ήταν εξίσου ενθουσιασμένος με τον Δαρβίνο, όπως και ο Χίτλερ: «Το βιβλίο του Δαρβίνου είναι πολύ σημαντικό και με βοήθησε ως επιστημονική βάση για την ταξική διαμάχη μέσα στην Ιστορία».

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Μαρξ όπως και ο Χίτλερ, βρήκαν στον Δαρβίνο μια καλή δικαιολογία ως βάση και ώθηση του πολέμου τους…

Ευτυχώς, δεν είδαν όλοι έτσι τη θεωρία του Δαρβίνου. Περίπου 20 χρόνια μετά την κυκλοφορία του Περί της Εξέλιξης των Ειδών, ο Γάλλος αναρχικός Εμίλ Γκωτιέ δημοσίευσε ένα κείμενο στο οποίο εξηγούσε ότι μια κοινωνία βασισμένη στις θεωρίες του Δαρβίνου θα ήταν ολοφάνερα μια κοινωνία συνεργασίας και όχι ανταγωνισμού ή πολέμου. Αυτή την άποψη ανέπτυξε αργότερα ο θεωρητικός του Αναρχισμού Κροπότκιν στο βιβλίο του Αλληλοβοήθεια, εξηγώντας ότι η Εξέλιξη οδηγεί αναπόφευκτα στην κοινωνικοποίηση και όχι στην ατομικοποίηση του ανθρώπου...

Στον κόσμο των ζώων είδαμε ότι η συντριπτική πλειονότητα των ειδών ζουν σε κοινωνίες και βρίσκουν στη συνεργασία το καλύτερο όπλο για τον αγώνα για τη ζωή: Εννοείται, φυσικά, με την ευρεία έννοια του όρου «δαρβινικός», ότι δεν πρόκειται για έναν αγώνα για τα μέσα της ύπαρξής του κάθε όντος, αλλά για έναν αγώνα ενάντια στις φυσικές περιστάσεις που είναι εχθρικές για το είδος. Τα είδη των ζώων, των οποίων η ατομική προσπάθεια έχει μειωθεί στα στενότερα όρια ενώ η πρακτική της αλληλοβοήθειάς τους έχει φτάσει στη μεγαλύτερη ανάπτυξη, είναι πάντα τα πιο πολλά, τα πιο ευημερεύοντα και τα πιο ανοικτά σε περαιτέρω πρόοδο. Η αμοιβαία προστασία που προκύπτει, η δυνατότητα για την επίτευξη των γηρατειών και της συσσώρευσης των εμπειριών, η δυνατότητα για την υψηλότερη πνευματική ανάπτυξη και την περαιτέρω ανάπτυξη του κοινωνικών συνηθειών, όλα αυτά διασφαλίζουν τη διατήρηση των ειδών, την ανάπτυξη και την παραπέρα εξέλιξή τους. Τα μη κοινωνικά είδη, αντιθέτως, είναι καταδικασμένα στην παρακμή.

Βλέπουμε λοιπόν ότι με τη βοήθεια της θεωρίας της εξέλιξης δόθηκε έδαφος σε διάφορα είδη πολιτικών θεωριών, κάποια από τα οποία είναι προοδευτικά, άλλα όμως οδηγούν την ανθρωπότητα αιώνες πίσω.

Διατήρησέ τους στον πόλεμο, διατήρησέ τους φτωχούς. Η φτώχεια δεν είναι ατύχημα.(Αφίσα που με σαρκαστικό τρόπο συνδέει την επιβολή της φτώχειας με τους πολέμους).

Όπως όμως αναφέραμε προηγουμένως, όλες σχεδόν οι παραδοχές του κοινωνικού δαρβινισμού (με εξαίρεση ίσως του Κροπότκιν) βασίζονται σε μια λαμαρκιανή αντίληψη και όχι στη θεωρία του Δαρβίνου. Ο Δαρβίνος μιλάει εξάλλου για διαφορές ανάμεσα στα είδη, ενώ οι άνθρωποι όλων των φυλών και όλων των πνευματικών ή οικονομικών επιπέδων, ανήκουμε ολοφάνερα στο ίδιο είδος (απόδειξη για αυτό ότι είμαστε γενετικά συμβατοί και μπορούμε να τεκνοποιούμε αναμεταξύ μας, και μάλιστα οι μιγάδες είναι συνήθως πιο υγιείς από άτομα που έχουν γεννηθεί από ενδογαμίες ή άτομα που ανήκουν σε κοντινές ομάδες ανθρώπων)!

Πιο κοντά στις ιδέες του Κροπότκιν, ο Δαρβίνος στην Καταγωγή του Ανθρώπου καταλήγει ότι η φυσική επιλογή ευνόησε την ανάπτυξη του ορθολογισμού και της κοινωνικότητας, άρα και την συμπάθεια, την αλληλεγγύη και τη βοήθεια προς τα πιο αδύναμα μέλη των ανθρώπινων κοινοτήτων.

Ένα πιο δυνατό επιχείρημα κατά του Κοινωνικού Δαρβινισμού και όλων των σημερινών εκφάνσεών του, όπως π.χ. της «Κοινωνιοβιολογίας» του E.O. Wilson ή της «Εξελικτικής Ψυχολογίας» του Richard Dawkins, μας δίνει ο καθ. Χρήστος Γεωργίου: «Αφού πρώτα οι κοινωνιοβιολόγοι στιγματίζουν τα ζώα και τις συμπεριφορές τους με ανθρωποκεντρικούς χαρακτηρισμούς όπως “άγριος”, “επιθετικός”, “αρχηγός”, “εργάτης”, “βασίλισσα”, “υποτελής” κλπ, τους επανασυσχετίζουν με την “ανθρώπινη φύση” με ψευδοεπιστημονικά κυκλικά επιχειρήματα βιολογικού αναγωγισμού, παραβλέπουν βασικές γνώσεις βιοχημείας και το ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος δικτυώνεται διανοητικά μετά τη γέννηση και σε απόκριση στο κοινωνικό περιβάλλον». (Χρήστος Γεωργίου, καθηγητής Βιοχημείας στο Πανεπιστήμιο Πατρών, άρθρο στην Ελευθεροτυπία, 15-2-2009).

Πρέπει βέβαια να τονίσουμε ότι οι επιστήμονες που αναφέρθηκαν προηγουμένως έχουν προσπαθήσει να διαχωρίσουν κάπως τη θέση τους από τον κοινωνικό δαρβινισμό. Π.χ. ο Dawkins δηλώνει στο πασίγνωστο βιβλίο του Το Εγωιστικό γονίδιο: «Δεν υποστηρίζω μια ηθική που βασίζεται στην εξέλιξη. Απλά λέω πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε μια ηθική υποχρέωση να δρούμε έτσι. […] Μια κοινωνία βασισμένη στον αδίστακτο εγωισμό των γονιδίων θα ήταν μια πολύ κακή κοινωνία για να ζήσεις σ’ αυτήν».

Ένα ακόμη χτύπημα κατά του Κοινωνικού Δαρβινισμού ήρθε από τα μαθηματικά και τη Θεωρία των Παιγνίων. Επιστήμονες όπως ο νομπελίστας John Nash (για τη ζωή του οποίου γυρίστηκε η ταινία A Beautiful Mind) έχουν αποδείξει ότι σε πολλαπλά επιχειρηματικά σενάρια ο ανταγωνισμός είναι επιζήμιος για όλους τους συμμετέχοντες ενώ η συνεργασία είναι πολλές φορές αποδοτικότερη για όλους, παρά για τον έναν νικητή του ανταγωνισμού!

Ο καθηγητής Νας, ο οποίος απέδειξε μαθηματικά την επιχειρηματική αξία της συνεργασίας και της αλληλοβοήθειας, καταρρίπτοντας τους μύθους του Κοινωνικού Δαρβινισμού.

Επίσης, πρέπει να προσθέσουμε ότι ολόκληρος ο Κοινωνικός Δαρβινισμός ξεκινάει από τις παραδοχές «ό,τι είναι φυσικό, είναι και δίκαιο και ηθικά σωστό» και «ό,τι δεν είναι σύμφωνο με τη Φύση είναι λάθος», οι οποίες είναι προφανώς λανθασμένες, αφού η ανθρωπότητα έχει αναπτυχθεί προχωρώντας σχεδόν πάντα σε κατευθύνσεις που είναι ενάντιες στη φυσική τάξη των πραγμάτων. Ολόκληρος ο μέχρι σήμερα πολιτισμός μας μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει εξελιχθεί έτσι, και μπορούμε να εντοπίσουμε αμέτρητα θετικά χαρακτηριστικά του, άρα δεν είναι «κακός».

Είναι λοιπόν μια παρεξήγηση η δημοφιλής πεποίθηση της εποχής μας ότι η θεωρία της Εξέλιξης έχει λύσει τα μυστήρια των κοινωνικών φαινομένων. Όμως, δυστυχώς, πάρα πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πιστεύουν σήμερα ακράδαντα ότι η θεωρία της Εξέλιξης υποστηρίζει τις πολιτικές ρατσιστικές ή ατομιστικές τους αντιλήψεις...

ΔΑΡΒΙΝΙΚΟΙ ΒΙΟΑΝΑΡΧΟΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

Πιστεύω ότι είτε προσαρμόζεσαι είτε πεθαίνεις. Είτε είσαι ένα αποδοτικό μέλος της Κοινωνίας είτε είσαι μια βδέλλα που την απομυζά. Δεν μπορείς να είσαι και τα δύο. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορώ να υποστηρίξω τον Ομπάμα και το Δημοκρατικό Κόμμα. Οι Δημοκράτες (με τα κοινωνικά συστήματα ασφάλισης και υγείας) έχουν παραβιάσει τον φυσικό νόμο του Κοινωνικού Δαρβινισμού. Αυτό δεν γίνεται να το κάνεις και να περιμένεις να σε στηρίξουμε! (Αμερικανός Κοινωνικός Δαρβινιστής)

Στον 20ο αιώνα, μετά την πτώση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας που τον στήριζε, ο πρωτογενής Κοινωνικός Δαρβινισμός μπήκε στο στόχαστρο πολλών διανοούμενων και έτσι η επιρροή του άρχισε να μειώνεται. Κάποιοι μάλιστα τόλμησαν να υποθέσουν ότι εξαφανίστηκε μετά την πτώση του ναζιστικού καθεστώτος.

Όμως, αν και η ρατσιστική και εθνικιστική φιλοσοφία του Κοινωνικού Δαρβινισμού δεν ήταν ένα θέμα που συζητιόταν ανοιχτά, αυτό δεν σήμαινε ότι δεν εφαρμοζόταν και τα διάφορα δογματικά συμπεράσματά της. Π.χ., την περίοδο 1910-1930, 24 Πολιτείες των ΗΠΑ εφάρμοσαν νόμους στείρωσης των ανθρώπων χαμηλής νοημοσύνης, των αλκοολικών, των φυματικών, όσων είχαν αφροδίσια νοσήματα ή ειδικές ανάγκες. Ήταν ένα πρόγραμμα ιδιαίτερα δημοφιλές που είχε την υποστήριξη του Κογκρέσου, το οποίο μάλιστα ψήφισε νόμο που απαγόρευε μεταναστεύσεις από περιοχές «χαμηλής ποιότητας ανθρώπων σε άλλες, “καλύτερες”».

Οι ισχυροί των ΗΠΑ υιοθετούσαν πάντοτε ένα παράξενο μείγμα χριστιανικής ιδεοληψίας και Κοινωνικού Δαρβινισμού. Επικαλούνται ταυτόχρονα την αγάπη του Χριστού και την σκληρότητα της Φύσης, στις ίδιες μάλιστα προτάσεις. Πρόκειται για δύο αντιφατικές λογικές, αφού η μια είναι καθαρά θεολογική ενώ η άλλη καθαρά αθεϊστική. Κι όμως, αυτό το αντιφατικό μείγμα είναι ιδιαίτερα εμφανές στην αμερικανική επιχειρηματική και πολιτική λογική, όπως τα τελευταία χρόνια όταν η οικογένεια Μπους είχε φέρει το ρεπουμπλικάνικο κόμμα στην εξουσία.

Σήμερα, τα επιχειρήματα του αθεϊστικού Κοινωνικού Δαρβινισμού χρησιμοποιούνται από ανθρώπους που δηλώνουν πιστοί Χριστιανοί, ενάντια όμως στα προγράμματα κοινωνικής ασφάλισης που προσπαθεί να οργανώσει ο Ομπάμα για να βοηθήσει τους φτωχούς, εκπληρώνοντας δηλαδή μια βασική απαίτηση του Χριστιανισμού.

Ο Δαρβινισμός είναι ένα αθεϊστικό ψέμα. Εκτός και αν μιλάμε για πολιτική – τότε είναι πολιτική επιστήμη…

Προς την κατεύθυνση της δημιουργίας όλου αυτού του επιστημονικοφανούς αχταρμά, ώθησαν και οι ιδέες υποστηρικτών της απόλυτης ελευθερίας του ατόμου σε μια καπιταλιστική κοινωνία, όπως η περίφημη Ayn Rand, αν και οι διάφοροι συνεχιστές της προσπάθησαν να δείξουν ότι η δική τους άποψη περί καπιταλισμού ελεύθερου από οποιαδήποτε κρατική ή κοινωνική παρέμβαση, δεν έχει τίποτα να κάνει με την εξολόθρευση των αδύναμων…

Δεν είναι λίγοι οι μεγαλοεπιχειρηματίες σήμερα που κάνουν δηλώσεις που δείχνουν ότι είναι έντονα επηρεασμένοι από τον Κοινωνικό Δαρβινισμό:

«Ο Δαρβίνος είναι καλύτερος οδηγός απέναντι στον ανταγωνισμό από ότι οι οικονομολόγοι» (Bruce Henderson, ιδρυτής της εταιρείας συμβούλων επιχειρήσεων Boston Consulting Group)

«Στο μέλλον οι παγκόσμιοι προμηθευτές και οι τοπικοί διανομείς θα κυριαρχούν στην Αγορά. Θα γίνουν πιο αποτελεσματικοί και ισχυροί. Οι πλούσιοι θα γίνουν πλουσιότεροι και ισχυρότεροι, οι φτωχοί φτωχότεροι μέχρι που θα χαθούν. Θέλετε να είστε ένας από τους πλούσιους ή από τους φτωχούς;» (William Ryan, CEO της εταιρείας Point Spring & Driveshaft)

Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Douglas Hofstader, τα άτομα που υποκινούνται από τις ιδέες του Κοινωνικού Δαρβινισμού έχουν συχνά τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: 1) είναι υπέρ μιας ανταγωνιστικής νεοφιλελεύθερης οικονομίας 2) είναι συντηρητικοί απέναντι στις κοινωνικές αλλαγές, γιατί θεωρούν ότι η κοινωνία έχει εξελιχθεί μέσω της «φυσικής επιλογής» και είναι «η καλύτερη δυνατή» 3) επιζητούν μια κοινωνική πολιτική «ευγονικής», όπου οι ανίσχυροι θα απομακρύνονται ή θα αφήνονται στην τύχη τους και 4) έχουν πάντα ένα ιμπεριαλιστικό όραμα.

Στο πλαίσιο του Κοινωνικού Δαρβινισμού κινείται και όλη αυτή η μανία τελευταία που έχει καταλάβει τους βιολόγους να ανακαλύπτουν τα διάφορα αμφίβολα «γονίδια της συμπεριφοράς», που υποτίθεται σε κάνουν χοντρό ή λεπτό, ταλαντούχο ή μέτριο, τεμπέλη ή εργατικό, ομοφυλόφιλο ή οπαδό της πολυγαμίας, τζογαδόρο ή παιδεραστή, ναρκομανή ή φιλόσοφο κλπ. Όλα αυτά τα υποτιθέμενα γονίδια σε καμιά σχεδόν περίπτωση δεν έχουν αποδειχτεί ότι επηρεάζουν πραγματικά τις συμπεριφορές που ισχυρίζονται…

Όπως ίσως είναι φανερό, ακόμη και στην Ελλάδα, υπάρχουν πάρα πολλοί που επηρεάζονται, χωρίς να το καταλαβαίνουν ίσως, από τις ιδέες του Κοινωνικού Δαρβινισμού…

ΔΑΡΒΙΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μοιάζει να διακατέχεται και αυτό από τα δόγματα του Κοινωνικού Δαρβινισμού. Τα μέτρα που ζητά να επιβληθούν, όπως αυτά που επιβλήθηκαν πρόσφατα στην Ελλάδα, δεν είναι εύκολο να εξηγηθούν αν δεν ιδωθούν μέσα από το πρίσμα του Κοινωνικού Δαρβινισμού.

Π.χ. η αύξηση του ΦΠΑ και της φορολογίας των προϊόντων προτείνεται –υποτίθεται- για να «καλλιεργηθεί φορολογική συνείδηση στις επιχειρήσεις», ενώ η πικρή αλήθεια είναι ότι η αύξηση κάνει ακόμη πιο δύσκολο το εμπόριο για μικρά καταστήματα (τα μεγάλα μπορούν να απορροφήσουν τις αλλαγές επειδή έχουν μεγαλύτερο τζίρο άρα και ποσοστά κέρδους, άρα μπορούν να απορροφήσουν τις αυξήσεις χωρίς πρόβλημα). Τα μικρά λοιπόν καταστήματα οδηγούνται στο να κλείσουν, για να ωφεληθούν τα μεγάλα. Προφανώς το ΔΝΤ θεωρεί ότι αυτό είναι «το σωστό».

Με την ίδια λογική, προτείνει να αφεθεί ανεξέλεγκτο το δικαίωμα απόλυσης των υπαλλήλων των επιχειρήσεων και να μειωθούν οι σχετικές αποζημιώσεις. Ποιος κερδίζει από αυτό; Μόνο ο ισχυρός και αδίστακτος επιχειρηματίας, που για να αυξήσει την παραγωγή μπορεί πλέον να τσαλαπατήσει τις ζωές των υπαλλήλων του, ενώ ο ευαίσθητος και φιλικός με τους υπαλλήλους του επιχειρηματίας δεν κερδίζει ουσιαστικά τίποτα, αφού δεν θα εκμεταλλευτεί αυτή τη δυνατότητα.

Σε άλλες χώρες, όπως π.χ. τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, το ΔΝΤ έχει κάνει εξαιρετικά επιβλαβείς κινήσεις, ιδιωτικοποιώντας π.χ. τις εταιρείες ύδρευσης ή δίνοντας την ευκαιρία σε πολυεθνικές να αγοράσουν και να εκμεταλλευτούν το δημόσιο πλούτο, αδιαφορώντας για την οικολογική καταστροφή που προκαλούν και την κατακρήμνιση του βιωτικού επιπέδου των ανθρώπων της χώρας. Στο πλαίσιο του Κοινωνικού Δαρβινισμού κάτι τέτοιο είναι τελείως αποδεκτό, αφού η καταστροφή του περιβάλλοντος μιας «υπανάπτυκτης» χώρας είναι πηγή πλουτισμού για μια ομάδα, υποτίθεται πιο «εξελιγμένων» ατόμων…

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΩΤΕΡΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΚΑΣΤΕΣ «ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΕΙΔΟΣ»;

Τελευταία οι άνθρωποι της ανώτερης οικονομικής κάστας, προσπαθώντας προφανώς να επιβεβαιώσουν τις «δαρβινοφανείς» αντιλήψεις τους, προσπαθούν να συμπεριφερθούν σαν να έχουν μεταλλαχτεί σε ένα διαφορετικό είδος. Π.χ. τα κορυφαία στελέχη των μεγαλύτερων πολυεθνικών αποφεύγουν να συναντηθούν με τους υφιστάμενούς τους, δεν κατεβαίνουν στο επίπεδο του δρόμου για να μη έρθουν σε επαφή με τους κατώτερούς τους αλλά κινούνται με ελικόπτερα από ταράτσα σε ταράτσα, επιλέγουν προσεκτικά τις γυναίκες με τις οποίες θα τεκνοποιήσουν, και προσπαθούν με μύριες βιο-τεχνολογικές μεθόδους να αποδείξουν την «γενετική τους ανωτερότητα».

Μαθαίνουμε ότι αγοράζουν οικόπεδα σε τελείως απομονωμένες περιοχές που δεν υπάρχει εύκολη πρόσβαση ούτε οδικώς ούτε από θάλασσα, όπως π.χ. στη Μάνη της Πελοποννήσου ή στη Σιβηρία, για να χτίσουν προφανώς τα «κάστρα» μέσα στα οποία θα αναπτύξουν το νέο τους «είδος». Ταυτόχρονα κυκλοφορούν μύρια άρθρα και βιβλία μέσα από τα οποία μας διαφημίζουν ότι «πρόκειται για ένα νέο είδος ανθρώπου», «ότι έχουν ξεπεράσει τον ορισμό του ανθρώπινου όντος» κλπ…

Είναι πραγματικά ένα νέο ανθρώπινο είδος; Δεν μπορούμε να απαντήσουμε με σιγουριά, αλλά μπορούμε εύκολα να το αρνηθούμε. Δεν υπάρχει κάποιο γενετικό χαρακτηριστικό που μπορεί να μας χωρίσει ουσιαστικά σε ανώτερους και κατώτερους. Δείγματα ανώτερης ικανότητας ή ευφυΐας εμφανίζονται σε όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως κοινωνικής ομάδας, που έχουν γεννηθεί στα πιο αντίξοα περιβάλλοντα (π.χ. ο διάσημος Ινδός μαθηματικός Ραμανουτζάν που στα 12 του χρόνια είχε ανακαλύψει δικά του μαθηματικά θεωρήματα και θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους μαθηματικούς νόες, μεγάλωσε σε μια καλύβα). Άρα, αν υπάρχει αυτό το νέο είδος, ποια είναι εκείνα τα γενετικά χαρακτηριστικά του που πραγματικά το διαχωρίζουν από όλους εμάς;

Γελοιογραφία: Ο Δαρβίνος διώχνει από το σπίτι του τους οπαδούς της Ευγονικής και του Νεοφιλελευθερισμού.

ΕΞΟΔΟΣ
Αν επιβληθεί τελικά ο Κοινωνικός Δαρβινισμός ως ηθική βάση της κοινωνίας μας, τότε δεν υπάρχει χώρος για διανοούμενους, για καλλιτέχνες, για ανθρώπους του πνεύματος ή ακαδημαϊκούς, για εκείνους που θέλουν να παράγουν τα δικά τους μικρά αλλά σημαντικά πράγματα ή που θέλουν απλά να ζήσουν ευχάριστα τη μικρή ζωή τους. Θα πρέπει να γίνουμε θύματα ενός αιώνιου ανταγωνισμού, να αναζητούμε ασταμάτητα και χωρίς δισταγμούς τη δύναμη, να χρησιμοποιούμε όλα τα πράγματα ως όπλα και να θεωρούμε τους πολλούς ως το μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης των ιδεών μας. Αυτό ολοφάνερα συμβαίνει ήδη σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Όμως, όπως είδαμε παραπάνω, δεν είναι κάποια σοβαρή «επιστημονική» άποψη όλα αυτά, αλλά απλά η αναπαραγωγή της πανάρχαιας κοινωνικής ανισορροπίας που είναι ριζωμένη στον πολιτισμό μας και οφείλουμε να βρούμε τον τρόπο να ξεπεράσουμε κάποτε.

Δεν υπάρχει κανένας βιολογικός ή φυσικός νόμος που να επιβάλει αυτή την ανισορροπία, αντίθετα με ό,τι νομίζουμε κάποιοι. Η ανθρωπότητα αντίθετα έχει δημιουργήσει πολλά πράγματα που μοιάζουν να έρχονται σε αντίθεση ή να συμπληρώνουν τη Φύση. Παραδείγματα είναι η φιλοσοφία, η αλληλοβοήθεια, ο ίδιος ο πολιτισμός, τα νοσοκομεία, η Ιατρική. Αυτά δεν μπορούν να εξηγηθούν με «δαρβινικούς» όρους επιβίωσης του ισχυρότερου. Μπορεί πράγματι κάποιοι να καταφέρνουν να τα χρησιμοποιήσουν ακόμη και αυτά ως όπλα για τη δική τους ισχυροποίηση, μπορούμε όμως να είμαστε σίγουροι ότι δεν δημιουργήθηκαν για αυτό το σκοπό.

ΠΗΓΕΣ:

http://standupforamerica.wordpress.com/2009/05/15/social-darwinism-and-class-warfare
Χρήστος Γεωργίου, Η Πολιτικοποίηση της Βιολογίας, 10/4/2009, Ελευθεροτυπία
From Darwin to Hitler: Evolutionary Ethics, Eugenics, and Racism in Germany, Richard Weikart
The Lucifer Principle, Howard Bloom, 1995
Κάρολος Δαρβίνος, Περί της Καταγωγής των Ειδών, 1859
Κοινωνικός Δαρβινισμός, Δημήτρης Μητρόπουλος, (http://tech.pathfinder.gr/xpaths/humanity/873414.html)
Γιατί ο Δαρβίνος είχε Δίκιο, Σταμάτης Αλαχιώτης, Το Βήμα 12/9/1999

INTERNET «KILLSWITCH»: Σχέδιο διακοπής του Διαδικτύου σε περίπτωση κοινωνικής εξέγερσης

2016-04-06T14:14:00.000+03:00

Υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν ακόμη σ’ αυτή τη λογική της Μπανανίας: «Ελέγχεις το Διαδίκτυο; Ελέγχεις τις μάζες».
John C. Dvorak, διάσημος δημοσιογράφος σε θέματα τεχνολογίας

Μήπως θα ήταν καλύτερα να μην είχαμε εφεύρει ποτέ το Διαδίκτυο;
Γερουσιαστής Jay Rockefeller

(Το παρακάτω άρθρο του Λουκά Καβακόπουλου δημοσιεύτηκε το 2011 στο περιοδικό Hellenic Nexus)

Η εξέγερση των Αιγυπτίων κατά του Χόσνι Μουμπάρακ ήταν ίσως η πρώτη επιτυχημένη εξέγερση της Ιστορίας στην οποία το Διαδίκτυο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των εξελίξεων.

Τα συστήματα κοινωνικής δικτύωσης όπως το Twitter και το Facebook βοήθησαν στην οργάνωση των διαδηλώσεων και των συντονισμένων διαμαρτυριών που οδήγησαν τελικά στην πτώση της αιγυπτιακής κυβέρνησης.

Η απόλυτη επιβεβαίωση ότι το Διαδίκτυο μπορεί να γίνει επικίνδυνο για την Εξουσία ήρθε όταν η κυβέρνηση του Μουμπάρακ αναγκάστηκε να «σβήσει» ολόκληρο το αιγυπτιακό Internet, προσπαθώντας να αποσυντονίσει το πλήθος. Το «μπλακ-άουτ» συνέβη την Παρασκευή 21 Ιανουαρίου 2011 και κράτησε 5 μέρες.

Ήταν όμως αργά για να ανακοπούν οι εξελίξεις. Η διακοπή των τηλεπικοινωνιών απλά εξαγρίωσε περισσότερο το πλήθος και οδήγησε στην τελική πτώση...

Τα γεγονότα θορύβησαν διάφορες ομάδες εξουσίας στις ΗΠΑ. Είναι κοινό μυστικό ότι οι ΗΠΑ υποστήριζαν τον Μουμπάρακ ως σταθεροποιητικό παράγοντα στην περιοχή, όπως επίσης ότι φοβούνται ότι μια δημοκρατία στην Αίγυπτο θα ενισχύσει τους μουσουλμάνους φονταμενταλιστές, όπως αποκαλύπτουν έγγραφα που διέρρευσαν μέσω του Wikileaks (http://wikileaks-egypt.blogspot.com).

Το Διαδίκτυο, από τη στιγμή που ανατρέπει με απρόβλεπτο τρόπο τα δεδομένα, φάνηκε να γίνεται επικίνδυνο και ανεξέλεγκτο.

Οι ίδιοι άνθρωποι λοιπόν που μέχρι τότε κόπτονταν για την Ελευθερία του Λόγου και για το δικαίωμα στην Ελεύθερη Ενημέρωση, δεν κράτησαν τα συνήθη προσχήματα και επανέφεραν συζητήσεις για το «kill-switch» του Διαδικτύου, δηλαδή τον «διακόπτη θανάτου» που θα επιτρέπει στην κυβέρνηση των ΗΠΑ να μπορεί κατά βούληση να «σβήνει» το Διαδίκτυο, όποτε και αν αυτό φανεί ότι γίνεται επικίνδυνο για τα συμφέροντά της!

Η πλήρης Αποτυχία των «Συστημάτων Πρόβλεψης Εξελίξεων»

Είναι εξωπραγματικό να αναμένουμε από τις μυστικές υπηρεσίες να προβλέπουν το κάθε τι που συμβαίνει σε κάθε χώρα. Οφείλουμε να είμαστε ρεαλιστές ως προς τα όριά τους, ιδίως σε ό,τι αφορά τη σύνθετη και διαδραστική συμπεριφορά εκατομμυρίων ανθρώπων.

Μάικ Ρότζερς, επικεφαλής της επιτροπής πληροφοριών
της Βουλής των Αντιπροσώπων

Σε άρθρο μου στο Περιοδικό Nexus, τεύχος 49, ανάφερα τη χρηματοδότηση, από τη CIA και την Google, ενός προγράμματος «πρόβλεψης του μέλλοντος» με το όνομα Recorded Future, μέσω του οποίο οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ θα μπορούν να προβλέπουν κοινωνικές εξελίξεις και γεγονότα.

Διάφοροι θεωρητικοί του Διαδικτύου, όπως οι δημιουργοί του συστήματος αυτού, υποστήριζαν ότι τα δεδομένα που διακινούνται μέσω του Διαδικτύου είναι αρκετά για να προβλέψει κάποιος το μέλλον, και ότι το Διαδίκτυο στην ουσία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένα «άγρυπνο μάτι» που θα προβλέπει όλες τις κινήσεις των ανθρώπων.

Κράτησα για αυτόν τον ισχυρισμό τις επιφυλάξεις μου - και οι εξελίξεις στην Αίγυπτο απέδειξαν ότι είχα δίκιο.

Οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ πιάστηκαν κυριολεκτικά στον ύπνο. Μέχρι και την στιγμή της παραίτησης του Μουμπάρακ έδιναν στον πρόεδρο Ομπάμα λάθος πληροφορίες και εκτιμήσεις...

Η γερουσιαστής των Δημοκρατικών Ντάιαν Φαϊνστάιν, πρόεδρος της Επιτροπής Πληροφοριών της Γερουσίας, εξέφρασε την δυσαρέσκειά της με τα ακόλουθα λόγια:

«Θα έπρεπε να είχαμε καλύτερη ενημέρωση, εν μέρει διότι οι διαδηλωτές χρησιμοποίησαν το Ίντερνετ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να συσπειρωθούν. Μα κανένας δεν έβλεπε τι γινόταν στο Ίντερνετ;» (Η CIA πιάστηκε στον ύπνο, Ελευθεροτυπία, 13-2-2011)

Γίνεται φανερό λοιπόν, ότι το Διαδίκτυο δεν είναι προβλέψιμο και ελεγχόμενο, όπως θέλουν να το παρουσιάζουν οι επίδοξοι «ελεγκτές» του.

Η ψευδαίσθηση ότι «όλα είναι υπό έλεγχο» («everything is under control») αρχίζει να χάνεται και το Διαδίκτυο έχει αρχίσει -επιτέλους;- να αποκαλύπτεται ως εργαλείο που μπορεί να προωθήσει τα συμφέροντα του λαού και όχι μόνο της άρχουσας τάξης...

Νομοσχέδιο Διαδικτυακού Μπλακ-άουτ

Την ίδια μέρα που στην Αίγυπτο διακόπηκε το Διαδίκτυο, και την ίδια ακριβώς ώρα που ο πρόεδρος Ομπάμα έκανε διαμαρτυρία προς την κυβέρνηση της Αιγύπτου ζητώντας την να το επανεργοποιήσει, στην αμερικανική Γερουσία τρεις γερουσιαστές (Susan Collins, Tom Carper και Joe Lieberman) επανέφεραν προς ψήφιση ένα νομοσχέδιο που προβλέπει τη διακοπή του Διαδικτύου και στις ΗΠΑ, όταν αυτό θίγει τα συμφέροντα της Αμερικανικής Κυβέρνησης!

Οι συγκεκριμένοι γερουσιαστές αποτελούν μια ισχυρή ομάδα που υποστηρίζει τα συμφέροντα των υπηρεσιών ασφάλειας που δημιουργήθηκε μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 από την κυβέρνηση του προέδρου Μπους. Το νομοσχέδιο τους, υπ’ αριθμόν S3480, ονομάζεται «Πράξη προστασίας του Διαδικτύου ως Εθνικό Κεφάλαιο» (Protecting Cyberspace as a National Asset Act) και πρόκειται για ένα μπερδεμένο και μεγάλο σε έκταση (197 σελίδες!) νομοθετικό εγχείρημα το οποίο καταλήγει απλά να νομιμοποιεί τον βίαιο έλεγχο των τηλεπικοινωνιών ή τη διακοπή τους όταν χρειαστεί, από το Τμήμα Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ (Department of Homeland Security – DHS).

Το τμήμα αυτό συστάθηκε το 2002 στα πλαίσια του γνωστού Patriot Act. (Το οποίο θυμίζουμε ότι επιτρέπει την παρακολούθηση και την συλλογή πληροφοριών για κάθε «ύποπτο», όπως και τη σύλληψη και την ανάκριση «υπόπτων» χωρίς εισαγγελικά εντάλματα).

Περίπου 25 ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων είχαν αντιδράσει στην πρώτη εμφάνιση του νομοσχέδιου (ανάμεσά τους η Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των ΗΠΑ, η American Library Association, το Electronic Frontier Foundation, και το Ινστιτούτο για τη Δημοκρατία και την Τεχνολογία) δηλώνοντας ότι ένας τέτοιος νόμους τους βρίσκει αντίθετους γιατί είναι αντισυνταγματικός και θα χρησιμοποιηθεί προφανώς για να λογοκριθεί το Διαδίκτυο.

Ο γερουσιαστής Lieberman υποστήριξε ότι οι φόβοι είναι αβάσιμοι και ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο δεν δίνει δικαιώματα πλήρους κατάργησης του Διαδικτύου. Σε ερωτήσεις των δημοσιογράφων απάντησε ότι δεν είναι σκοπός του να επιτρέπει κάτι ανάλογο με αυτό που έγινε στην Αίγυπτο (δηλαδή την πλήρη διακοπή του Διαδικτύου), άφησε όμως να εννοηθεί ότι το νομοσχέδιο θα περιέχει ρυθμίσεις που θα επιτρέπουν τους υπεύθυνους του DHS θα μπορούν να χρωματίζουν κάποιες διευθύνσεις του Διαδικτύου ως «επικίνδυνες για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ» και να τις κατάσχουν άμεσα από τους ιδιοκτήτες τους.

Αυτή η τελευταία όμως δήλωση θορύβησε πολύ περισσότερο όσους την άκουσαν. Με άλλα λόγια, το νομοσχέδιο θα επιτρέπει όχι μόνο να μπορούν να κλείσουν τις ιστοσελίδες που τους δημιουργούν προβλήματα, αλλά επίσης να τις καταλαμβάνουν και να τις χρησιμοποιούν για να προωθήσουν μέσα από αυτές τις πληροφορίες που τους συμφέρουν! Όλα είναι δυνατά με ένα νομοσχέδιο 197 σελίδων, που σίγουρα περιέχει αμέτρητα παραθυράκια για να μπορεί η κυβέρνηση να το χρησιμοποιήσει με όποιο τρόπο θέλει…

Σε άλλη δήλωσή του ο Lieberman, ερχόμενος σε πλήρη αντίφαση με αυτά που έλεγε προηγουμένως, δεν απέκλεισε τη χρήση του νομοσχεδίου για την συνολική διακοπή του Διαδικτύου σε περίπτωση που θα υπάρχει κάποια εθνική απειλή, όπως πχ η κακόβουλη εξάπλωση κάποιου «στρατιωτικού» ιού όπως ο Stuxnet, ο οποίος χτύπησε πριν μερικούς μήνες τα πυρηνικά εργοστάσια του Ιράν.

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι ο αμερικανικός νόμος του 1934 (Sedation Act) επιτρέπει τον έλεγχο όλων των επικοινωνιών εντός των ΗΠΑ όταν θίγονται τα συμφέροντα της αμερικανικής κυβέρνησης, άρα αυτό το νομοσχέδιο θα έπρεπε να είναι περιττό.

Ο νόμος του 1934 δεν προβλέπει όμως να έχει ο Αμερικανός πρόεδρος δικαιώματα ζωής και θανάτου πάνω στο παγκόσμιο Ίντερνετ, κάτι που θα αποκτήσει αν ψηφιστεί αυτό το νομοσχέδιο.

Από τη στιγμή που οι κυριότερες Αρχές και υπηρεσίες του παγκόσμιου Διαδικτύου βρίσκονται μέσα στις ΗΠΑ, η διακοπή του αμερικανικού ισοδυναμεί με διακοπή του παγκόσμιου Διαδικτύου! Το νομοσχέδιο του «Διακόπτη Θανάτου του Διαδικτύου» ορίζει βέβαια το νομικό πλαίσιο, δεν απαντά όμως στα τεχνικά ερωτήματα:

Είναι δυνατόν να διακοπεί το Διαδίκτυο σε μια εξελιγμένη και περίπλοκη χώρα όπως οι ΗΠΑ (ή όπως η Ελλάδα);

Τεχνικές Διαδικτυακού Μπλακ-Άουτ

Η αρχική σχεδίαση του Διαδικτύου προέβλεπε να είναι ανθεκτικό ακόμη και σε περίπτωση πολέμου και βομβαρδισμού κεντρικών συστημάτων του.

Στήθηκε εξάλλου πάνω στο στρατιωτικό πρόγραμμα των Η.Π.Α. Arpanet το 1969, με σκοπό «τη πληροφοριακή δικτύωση του αμερικανικού αμυντικού πλέγματος και την επιβίωσή αυτού του δικτύου ακόμη και σε περίπτωση πυρηνικής επίθεσης».

Η αρχική σχεδίαση του -και από εκεί πηγάζει και το όνομά του- ήταν να μοιάζει με ένα «δίχτυ» στο οποίο κάθε «κόμβος» (δηλαδή κάθε υπολογιστής) θα συνδέεται με άλλους υπολογιστές μέσω γραμμών επικοινωνίας, σχηματίζοντας έναν «ιστό αράχνης» πάνω στον οποίο θα ταξιδεύουν οι πληροφορίες, χωρίς να διακόπτεται η επικοινωνία αν καταστραφούν κάποιοι κόμβοι.

Αν ακολουθούνταν αυτή η λογική του «δικτύου-ιστού» (mesh network), στην οποία κάθε υπολογιστής είναι κόμβος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να μεταδώσει τις πληροφορίες όλων των υπολοίπων, θα είχαμε πραγματικά ένα Διαδίκτυο το οποίο θα ήταν σχεδόν αδύνατο να καταστραφεί ή να διακοπεί.

Θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο για μια κυβέρνηση να παρεμποδίσει τη μετάδοση των πληροφοριών, γιατί θα έπρεπε να εντοπίσει έναν πραγματικά τεράστιο αριθμό κόμβων και να τους απενεργοποιήσει, ενώ θα ήταν ακόμη πιο δύσκολο να εντοπίσει την τοποθεσία του αρχικού υπολογιστή από όπου μεταδόθηκε η πληροφορία. Και το κυριότερο, ένα παγκόσμιο τέτοιο δίχτυ δεν θα ανήκε σε κανένα κράτος και δεν θα μπορούσε να ελεγχθεί από καμία κυβέρνηση. Η δομή όμως του Διαδικτύου, όπως εξελίσσεται σήμερα, έχει βασικές διαφορές από το μοντέλο του «δικτύου-ιστού».

Για λόγους προφανώς διατήρησης του ελέγχου από κάποια κεντρική αρχή αλλά και για ευκολότερη οργάνωση, το Διαδίκτυο έχει μια λογική περισσότερο «συγκεντρωτική».

Στο παγκόσμιο επίπεδο, το Διαδίκτυο είναι δομημένο ως ένα πραγματικό mesh network, στο οποίο «κόμβοι» είναι διάφορα «Αυτόνομα Συστήματα» (Autonomous Systems – AS) τα οποία συνδέονται με άλλα AS, με παραπάνω από έναν τρόπους. Αυτόνομα Συστήματα είναι τα δίκτυα των πανεπιστημίων, μεγάλων κυβερνητικών και εταιρικών δικτύων και πάροχοι Internet σαν την Forthnet, τη Cyta και την Hellas Online.

Κατεβαίνοντας όμως στο επίπεδο του χρήστη, η λογική αλλάζει. Ο συνηθισμένος χρήστης συνδέεται με το Διαδίκτυο σχεδόν πάντα με μεσάζοντα κάποιο AS, υπάρχει δηλαδή ένας σέρβερ με τον οποίο συνδέονται πολλοί χρήστες και αυτός τους δρομολογεί στο διαδίκτυο (τοπολογία «Αστέρα»).

Το πλεονέκτημά αυτής της σύνδεσης είναι ότι έτσι μοιράζεται (μέσω συνδρομών) το κόστος των διαδικτυακών υποδομών και της συντήρησής τους.

Το βασικό μειονέκτημα της είναι ότι φτάνει κάποιος να πείσει την εταιρεία να κλείσει τον κεντρικό server της, για να διακόψει στους πελάτες της την πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Λαμβάνοντας υπόψη τα προηγούμενα, μια κυβέρνηση ή ένας επίδοξος πραξικοπηματίας μπορεί να προκαλέσει διαδικτυακό μπλακ-άουτ σε επίπεδο χώρας με τους ακόλουθους τρόπους…

1) Internet Blackout με παρέμβαση στους Παρόχους Διαδικτύου (AS)

Σε αυτό το σενάριο, το οποίο είναι αυτό που συνέβη στην Αίγυπτο, η κυβέρνηση πείθει τους πάροχους να διακόψουν τη λειτουργία των συστημάτων τους. Αυτό βέβαια απαιτεί οργάνωση και ένα μεγάλο αριθμό κυβερνητικών πρακτόρων που θα επισκεφτούν τους πάροχους και θα καταφέρουν να τους πείσουν (με απειλές ή συμφωνίες) ώστε να προχωρήσουν στη διακοπή. Πρέπει βέβαια να τονίσουμε ότι η Αίγυπτος έχει περιορισμένο -σε σχέση με τις ΗΠΑ- αριθμό πάροχων.

Το αιγυπτιακό Διαδίκτυο αποτελείται από 3 μεγάλους πάροχους και περίπου 91 ASN (Αριθμούς Αυτόνομων Συστημάτων) ενώ οι ΗΠΑ έχουν χιλιάδες πάροχους και 16.326 ASΝ.

Σε μια χώρα λοιπόν όπως οι ΗΠΑ, με πολλούς πάροχους και με πιο ανοιχτό σύστημα διακυβέρνησης μοιάζει λογικά αδύνατο να διακοπεί το Διαδίκτυο με αυτόν τον τρόπο, γιατί ακόμη και ένα μικρό ποσοστό πάροχων να αντιδράσει, το Διαδίκτυο θα συνεχίσει να λειτουργεί και θα είναι εύκολο οποιοσδήποτε χρήστης να βρει πρόσβαση σ’ αυτό.

2) Το "Firewall της Κίνας"

Είναι γνωστό ότι η κινέζικη κυβέρνηση μπορεί κάθε στιγμή να διακόψει την επικοινωνία του Διαδικτύου με τη χώρα της, καθώς ελέγχει το Διαδίκτυο με έναν πλήρως συγκεντρωτικό τρόπο:

Κάθε επικοινωνία γίνεται υποχρεωτικά μέσω μιας από τις τέσσερις υπηρεσίες παροχής της Κίνας (ChinaNet, GBNet, CERNET ή CSTNET).

Αυτές οι υπηρεσίες λειτουργούν ως «διάμεσοι» (proxies) του παγκόσμιου Ίντερνετ και επιτρέπουν στον κινέζο πολίτη να επισκεφτεί μόνο τις σελίδες εκείνες που έχουν ελεγχθεί από την κινέζικη κυβέρνηση και έχουν βρεθεί ως «ακίνδυνες» για το καθεστώς.

Περίπου 30.000 υπάλληλοι του καθεστώτος ελέγχουν καθημερινά τις σελίδες του Διαδικτύου.

Η κυβέρνηση της Κίνας καυχιέται ότι δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από το Διαδίκτυο, καθώς φαίνεται να ελέγχει το περιεχόμενο που φτάνει στους πολίτες της.

Φαίνεται ότι δεν είναι όμως έτσι, γιατί σε πολλές περιπτώσεις έχει διακόψει την πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Μια τέτοια διακοπή του Διαδικτύου σε μεγάλη έκταση έγινε τον Ιούλιο του 2009 στην ευρεία περιοχή του Xinjiang όταν συνέβησαν εκεί μεγάλες αναταραχές. (http://opennet.net/blog/2009/07/china-shuts-down-internet-xinjiang-region-after-riots)

Παρά τον υποτιθέμενο μεγάλο έλεγχο η κινέζικη κυβέρνηση αναγκάζεται να διακόπτει κάποιες φορές την παροχή του Διαδικτύου και αυτό προφανώς σχετίζεται με την αδυναμία του κινεζικού firewall να ελέγξει τον τεράστιο όγκο πληροφοριών του Διαδικτύου.

Εξάλλου, αναλυτές από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια και του Νέου Μεξικό έχουν δημοσιεύσει μελέτες που διαπιστώνουν ότι το κινέζικο εθνικό firewall δεν είναι τόσο αυστηρό όσο θέλει να φαίνεται και ότι πολλά «απαγορευμένα» θέματα φτάνουν στους Κινέζους χρήστες καθημερινά.

(http://www.scienceblog.com/cms/chinas-eye-internet-fraud-14190.html)

3) Internet Blackout με τη συνεργασία των Παγκόσμιων Αρχών του Διαδικτύου

Η πιο «τεχνοκρατική» μέθοδος για να μπλοκαριστεί μια χώρα ή μια μεγάλη περιοχή από το Διαδίκτυο είναι να διαγραφεί η «διεύθυνση» των πάροχων της χώρας στους παγκόσμιους πίνακες διευθυνσιοδότησης (routing tables). Αυτοί οι πίνακες περιέχουν τους αριθμούς/διευθύνεις (IP addresses) που αντιστοιχούν σε κάθε χώρα και στους παρόχους που δρούνε σ’ αυτήν.

Με την προσωρινή ή μόνιμη διαγραφή αυτής της αντιστοίχησης το δίκτυο της χώρας θα παραλύσει τελείως και κανένα σύστημα που βρίσκεται σ’ αυτήν δεν θα μπορεί να επικοινωνήσει με τα υπόλοιπα.

Το πρόβλημα στην μέθοδο αυτή είναι ότι τα μηχανήματα που αναλαμβάνουν τη διευθυνσιοδότηση είναι φτιαγμένα με τέτοιο τρόπο που μια «κυβερνοεπίθεση» σ' αυτά είναι σχεδόν αδύνατη.

Αυτός που θέλει να δημιουργήσει πρόβλημα, θα πρέπει να έχει πρόσβαση σε κάποια από τις κεντρικές υπηρεσίες διευθυνσιοδότησης του Παγκόσμιου Διαδικτύου καθώς και τη διάθεση να παραμερίσει τις διεθνείς συμβάσεις που τις προστατεύουν.

Οι κεντρικές υπηρεσίες/Αρχές είναι έξι, μια κεντρική και παγκόσμια (ΙΑΝΑ) και έξι τοπικές (Regional Internet Registries - RIR) και είναι οι ακόλουθες:

α) Η κεντρική «Αρχή Αντιστοίχησης Αριθμών Διαδικτύου» (Internet Assigned Numbers Authority – IANA) η οποία επιβλέπει την παγκόσμια αντιστοίχηση των διευθύνσεων IP. Βρίσκεται στο Ινστιτούτο Πληροφορικής του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνια υπό την αιγίδα του Υπουργείου Αμύνης (DoD) των ΗΠΑ.

β) Το AfriNIC (Αφρικανικό κέντρο Προστασίας Διαδικτύου) το οποίο βρίσκεται στο νησί του Μαυρίκιου, κοντά στη Μαγαδασκάρη.

γ) Το RIPE NCC (Réseaux IP Européens Network Coordination Centre) το οποίο εδρεύει στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας και εποπτεύει Ευρώπη, Κεντρική Ασία και Μέση Ανατολή.

δ) Το ARIN (Αμερικανικό Μητρώο Αριθμών Διαδικτύου) που εδρεύει στο Fairfax της Virginia στις ΗΠΑ και εποπτεύει ΗΠΑ, Καναδά και περιοχές της Ανταρκτικής.

ε) Το APNIC (Κέντρο Πληροφορίας Διαδικτύου Ασίας και Ειρηνικού) το οποίο εδρεύει στο Brisbane της Αυστραλίας.

στ) Το LACNIC (Κέντρο Πληροφορίας Διαδικτύου Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής) το οποίο εδρεύει στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης.

Τα παραπάνω συστήματα αποτελούν τη βασική «ραχοκοκαλιά» του Διαδικτύου και οποιαδήποτε δυσλειτουργία θα δημιουργούταν σε κάποιο από αυτά, θα δημιουργούσε παγκόσμια προβλήματα.

Επίσης, λόγω ειδικής σχεδίασης είναι εξαιρετικά δύσκολο να επέμβει κάποιος στη λειτουργία τους από μακριά, εκτός βέβαια και αν οργανώσει κάποια συμβατική επίθεση στους χώρους όπου στεγάζονται.

Είναι προφανές λοιπόν ότι μόνο οι χώρες στο έδαφος των οποίων βρίσκονται οι παραπάνω αρχές έχουν την άνεση να επέμβουν και να επηρεάσουν τη λειτουργία του Διαδικτύου.

Όμως η χώρα που θα τολμούσε να παρέμβει στη λειτουργία τους θα είχε να αντιμετωπίσει την παγκόσμια κατακραυγή.

Η μόνη χώρα που έχει ουσιαστικά τη δυνατότητα να κάνει χωρίς φόβο παρεμβάσεις στη λειτουργία του παγκόσμιου Διαδικτύου, είναι οι ΗΠΑ, καθώς στο έδαφός της βρίσκονται οι σημαντικότερες αρχές. Ευτυχώς η κοινωνία είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη σε τέτοια ζητήματα, και αυτό εξηγεί το λόγο που κάποιες ομάδες στην αμερικανική κυβέρνηση αναζητούν έναν νομοθετικό ελιγμό που θα τους δώσει το δικαίωμα να επεμβαίνουν στο Διαδίκτυο χωρίς να δίνουν εξηγήσεις…

Μπορεί να επιβληθεί ένα Internet Blackout στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα έχουμε δυστυχώς παραδείγματα που το τυχαίο κόψιμο ενός καλωδίου κάπου στη Θεσσαλία προκαλεί τη διακοπή του Διαδικτύου στις μισές πόλεις της χώρας μας.

Ο αριθμός των πάροχων είναι περίπου ο ίδιος και ίσως μεγαλύτερος από εκείνων της Αιγύπτου.

Όμως, οι περισσότεροι από τους πάροχους μας μοιράζονται το ίδιο «backbone» (ραχοκοκκαλιά) και αυτό είναι και το πραγματικό πρόβλημα στη χώρα μας: Έχουμε ελάχιστες γραμμές που μας συνδέουν με το παγκόσμιο Διαδίκτυο του υπόλοιπου πλανήτη.

Εξαιτίας αυτής της κατάστασης είναι μάλλον εύκολο η κυβέρνηση ή κάποιος πραξικοπηματίας να διακόψουν τη μετακίνηση πληροφοριών προς τα έξω ή προς τα μέσα, αν κάτι τέτοιο γίνει «χρήσιμο».

Στη χώρα μας όμως είναι και σχετικά εύκολο, σε περίπτωση ενός επιβεβλημένου blackout, να στηθούν εναλλακτικά δίκτυα.

Υπάρχουν αμέτρητοι επαγγελματίες και ερασιτέχνες με τη απαραίτητη τεχνογνωσία και το σχετικό hardware (μηχανήματα, κάρτες δικτύου, υπόβαθρο καλωδίων και ασύρματων συνδέσεων) ώστε να καταπολεμηθεί σχετικά άμεσα το blackout με την εμφάνιση αυτοσχέδιων δικτύων, δια μέσου των οποίων θα παρέχεται και Internet. Κάτι τέτοιο εξάλλου έγινε και στην Αίγυπτο.

Διαδίκτυο: Ο «Διακόπτης Θανάτου» του Παλιού Κόσμου;

Οι συζητήσεις για το νομοσχέδιο του «διακόπτη θανάτου» στις ΗΠΑ και οι προσπάθειες αφοπλισμού του Διαδικτύου που έγιναν στην Αίγυπτο και στην Κίνα δείχνουν κάτι ιδιαίτερα σημαντικό: Οι εξουσιαστικές ομάδες του πλανήτη μας αρχίζουν να διαπιστώνουν ότι το Διαδίκτυο δεν είναι τελικά τελείως ελεγχόμενο και μπορεί να αποδειχτεί πραγματικά -και όχι μόνο κατ’ επίφαση- ένα μέσο που ωθεί σε κοινωνικές αλλαγές.

Υπάρχουν βέβαια πολλοί τρόποι για να δημιουργηθούν προβλήματά στη λειτουργία του Διαδικτύου. Όμως, η «αλλαγή παραδείγματος» (paradigm shift) έχει ήδη συμβεί.

Οι άνθρωποι έχουν δεχτεί το μήνυμα της ελεύθερης επικοινωνίας και δύσκολα θα δεχτούν να τους το πάρει κάποιος πίσω.

Οι πρόσφατες εξελίξεις ίσως μας δίνουν το δικαίωμα να ελπίσουμε ότι πριν προλάβει να δημιουργηθεί ένα αποτελεσματικό Internet killswitch, οι νέες τεχνολογίες και οι νέες οπτικές που δημιουργούν, θα γίνουν ένας «διακόπτης θανάτου» που θα βάλει τέλος στις ανελεύθερες και καταπιεστικές εξουσίες…

Πηγές:

Could the U.S. shut down the internet? (http://edition.cnn.com/2011/TECH/web/02/03/internet.shut.down/)
Liberman, Collins, Carper Statement on Cybersecurity (Senate Committee on Homeland Security & Governmental Affairs, 1-2-2011)
Internet 'kill switch' bill will return (http://news.cnet.com/8301-31921_3-20029282-281.html)
Internet “Kill Switch” Bill won’t die (http://www.tgdaily.com/opinion-features/53989-analysis-internet-%E2%80%9Ckill-switch%E2%80%9D-bill-won%E2%80%99t-die)
Egypt’s Internet Shutdown Can’t Stop Mass Protests (http://www.wired.com/dangerroom/2011/01/egypts-internet-shutdown-cant-stop-mass-protests)

Για να κλείνουμε με το θέμα της Οικονομίας: Ένα συν Ένα, ΔΕΝ κάνει ΔΥΟ.

2016-01-29T10:11:00.000+02:00

Στην οικονομία, αγαπητά μου παιδιά, 1 + 1 ΔΕΝ κάνει 2.

Όσο λοιπόν κάνετε βαθυστόχαστες αναλύσεις με "κουκιά" και με "λεφτά που κάποιος έβγαλε και κάποιος άλλος όχι" απλά αποδεικνύετε ότι δεν έχετε ιδέα για το πώς δουλεύει το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ σημαίνει ΠΙΣΤΩΣΗ, δηλαδή ΠΙΣΤΗ, δηλαδή συνεργασίες και συμφωνίες. Συνεργασία και συμφωνία είναι το δάνειο (η πίστωση), συνεργασία και συμφωνία είναι η χρηματοδότηση.

Στη συνεργασία, όπως και στην Οικονομία, ο σκοπός είναι πάντα το 1+1 να κάνει 10 (ΔΕΚΑ).

Και πολλές φορές επειδή δεν τα βρίσκουν οι μονάδες αναμεταξύ τους, το 1+1 κάνει τελικά 0 ή και -5 (αποτυχημένες συνεργασίες, αποτυχίες, χρεωκοπίες, χρέος). Κατανοητό;

Αντίθετα, κακή συνεργασία, κακή πίστη, κακή πίστωση, όλα αυτά σημαίνουν κακή οικονομία.

Να τα μεταφράσω τα παραπάνω; Απάτη, καταστροφή του άλλου για προσωπικό όφελος, πάτημα επί πτωμάτων, ανυπαρξία δικαιοσύνης ή διεφθαρμένη δικαιοσύνη κλπ. Αυτά είναι η βάση της κακής οικονομίας, όχι οι μέτριες εξισώσεις στην αριθμητική, αυτές διορθώνονται εύκολα, τα παραπάνω όχι.

Αν η Ευρώπη λοιπόν, άσχετά μου οικονομολογόπουλα, αποφασίσει αύριο να πλημμυρίσει την αγορά με εύκολο χρήμα, θα λυθούν όλα σχεδόν από τα προβλήματα που θεωρείτε σήμερα άλυτα (και θα δημιουργηθούν βέβαια άλλα, τελείως διαφορετικού τύπου από τα σημερινά).

Αν από την άλλη, αποφασίσει να επιβάλει ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ (και όχι το δίκαιο του Ισχυρού, όπως κάνει σήμερα) θα λυθούν πολλά περισσότερα προβλήματα από όσα θα δημιουργηθούν (άρα, στη Δικαιοσύνη είναι η απάντηση).

Με άλλα λόγια, για να κλείσει το θέμα: Η Ελλάδα (όπως και ΟΛΟΙ σχεδον οι πολίτες της ΕΕ και των ΗΠΑ) δεν χρωστάνε επειδή είναι τεμπέληδες και δεν παράγουν τόσο πολύ όσο ο Ντόναλντ Τραμπ (οΘντκ).

Οι πολίτες χρωστάνε επειδή κάποια πολιτικά κλιμάκια ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ να χρεώσουν στους πολίτες την ΑΝΟΗΣΙΑ και την ΑΠΑΤΗ μιας κλίκας τραπεζιτών και τα ΘΑΛΑΣΣΟΔΑΝΕΙΑ που έδωσαν στους φίλους τους.

Έτσι, διατήρησαν την "καλή πίστη" με τους κολλητούς τους ("καλή πίστη" ότι κάποια πράγματα "θα παραμείνουν αναμεταξύ τους", όπως το πώς δόθηκαν τα θαλασσοδάνεια) αλλά κατάστρεψαν την "καλή πίστη" με την οικονομική βάση (τους πολίτες και τις μικρές και μεσαίες-μεγάλες επιχειρήσεις).

Έτσι φτάσαμε στη σημερινή "κρίση". Είναι κρίση ΠΙΣΤΗΣ δηλαδή, και απαιτεί ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ για να κλείσει.

ΟΣΟ ΟΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΕΛΕΓΚΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΑΓΟΡΑΣ Η ΚΡΙΣΗ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ (δεν έχει μεγαλύτερα γράμματα για να το φωνάξω).

Τόσο απλά είναι τα πράγματα, τα παραπάνω αποτελούν τη βάση για να κατανοήσετε τι σας γίνεται.

Όλα τα αλλα είναι σαν να προσπαθείς να διορθώσεις τον προγραμματιστικό κώδικα του Pac Man που έχει κάποιο πρόβλημα, κυνηγώντας με μεγαλύτερη μανία τα φαντάσματα στο παιχνίδι.

Πεθαίνει ο Καπιταλισμός; (Άρθρο του Robert Misik, Αυστριακού πολιτικού αναλυτή και συγγραφέα)

2016-01-12T22:14:00.001+02:00

Το αδιέξοδο όπου έχουν φτάσει παγκοσμίως ο Καπιταλισμός και ο Νεοφιλευθερισμός και νέες ιδέες διεξόδου από την Κρίση

Μετάφραση - επιμέλεια: Λουκάς Καβακόπουλος (πρωτότυπο κείμενο)

Το ότι ο δυτικός καπιταλισμός βρίσκεται σε σοβαρή κρίση είναι πλέον τόσο γνωστό που έχει γίνει σχεδόν κλισέ.

Το 2008 το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης, και τα μέτρα διάσωσης που έλαβαν εν μέσω πανικού οι κυβερνήσεις, θα επιβαρύνουν τις οικονομίες τους για πολλά ακόμη χρόνια.

Οι οικονομολόγοι και αναλυτές του νεο-συντηρητικού, οικονομικά φιλελεύθερου πλαισίου, δεν έχουν τίποτα να προσθέσουν στην κατανόησή μας για το θέμα. Τα μοντέλα τους δεν μπορούν να εξηγήσουν πώς ένα σύστημα που βασίζεται στις "δραστηριότητες μιας απορυθμισμένης αγοράς" μπορεί να μπει σε κρίση. Ούτε γιατί δεν μπορεί να ξαναβρεί το δρόμο του προς την ευημερία, ενώ, όπως προτείνουν, τα κράτη όντως καταργούνται σταδιακά και οι δυνάμεις της αγοράς απελευθερώνονται.

Robert Misik

Οι οικονομολόγοι και οι αναλυτές που είναι συντονισμένοι με τη κεϋνσιανή και ρεφορμιστική σκέψη, είναι μάλλον πιο κοντά στην πραγματικότητα: Η κριτική τους καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι λανθασμένες οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν -η απελευθέρωση των αγορών, η απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, η συρρίκνωση του κράτους και η σκανδαλώδης αύξηση των ανισοτήτων- και αυτές ευθύνονται για την υπονόμευση της σταθερότητας του συστήματος. Και με λίγα λόγια: λανθασμένες πολιτικές ασκήθηκαν για 30 χρόνια, και εξίσου καταστροφικές πολιτικές θεσμοθετήθηκαν μετά από το ξέσπασμα της κρίσης, ενώ το σύστημα θα μπορέσει να σταθεροποιηθεί μόνο αν εφαρμοστούν κάποτε οι κατάλληλες πολιτικές.

Ας ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στο κόσμο: Δείτε την Ισπανία, με τα σπίτια-φαντάσματα, μνημεία ενός αποτυχημένου νέου ξεκινήματος, που εκτείνονται σε όλο το μήκος των παραλιών της, για πολλά χιλιόμετρα. Ρίξτε επίσης μια ματιά στις "κλινικές αλληλεγγύης" στην Ελλάδα, που είναι γεμάτες από ανθρώπους χωρίς ασφάλιση υγείας. Και στην αγροτική Αμερική, οι αριθμοί των ανέργων αρνούνται να γίνουν μικρότεροι, παρά την αύξηση της ρευστότητας. Στο κέντρο των πόλεων μας στη βόρεια Ευρώπη, όπου τα πάντα φαίνεται να είναι σταθερά, έχουμε πλέον αρχίσει να αισθανόμαστε ότι τα πράγματα δεν προχωρούν, είναι στην καλύτερη περίπτωση στάσιμα, και ο αγώνας για αξιοπρεπή διαβίωση γίνεται όλο και πιο δύσκολος και, πέρα από όλα αυτά, επικρατεί μια ανεξέλεγκτη αγανάκτηση χωρίς καμιά εμπιστοσύνη για το μέλλον.

Εν συντομία: Τίποτε δεν λειτουργεί σωστά πια. Έτσι, το ερώτημα είναι: τι θα γίνει αν τα κεϋνσιανά εργαλεία πια δεν λειτουργούν;

Ο Αμερικανός οικονομολόγος Robert Brenner πρόβλεψε μια τέτοια εξέλιξη, πριν από 20 χρόνια, στο βιβλίο του The Economics of Global Turbulence - μια πρόβλεψη των μελλοντικών κρίσεων. Ήταν ο Brenner που επινόησε την έννοια της «κοσμικής στασιμότητας»: μια φράση που ακούγεται πλέον από όλους τους οικονομολόγους.

Η γοητεία της ανάλυσης του Brenner έγκειται στο ότι εξηγεί το τέλος της Ανάπτυξης μετά τον πόλεμο και την έναρξη της αργής πτώσης της, μέσα από τις ενδογενείς τάσεις και τις λογικές του Καπιταλισμού. Και έτσι το συμπέρασμα είναι ότι, ακόμα και αν ισχύουν μόνο επιφανειακά, αυτές οι κρίσιμες τάσεις δεν μπορούν να απομακρυνθούν με ένα σύνολο πολιτικών στο πλαίσιο του Καπιταλισμού, γιατί ο Καπιταλισμός, για τεχνολογικούς και για οικονομικούς λόγους, έχει φτάσει σε όρια που δεν επιτρέπουν πλέον υψηλού ρυθμού ανάπτυξη και αύξηση της παραγωγικότητας.

Επειδή τα περιθώρια κέρδους του μέσου όρου των επιχειρήσεων μειώνονται, οι μεγάλες επιχειρηματικές οργανώσεις, με τη βοήθεια πρόθυμων κυβερνήσεων, ξεκίνησαν επιθέσεις κατά των δικαιωμάτων των εργαζομένων και του κράτους πρόνοιας, μειώνοντας έτσι τα εισοδήματα των απλών ανθρώπων, αλλά αποτυγχάνοντας για ακόμη μια φορά να λύσουν το πρόβλημα - την υποτονική ζήτηση των καταναλωτών που κάνει ξανά την εμφάνισή της. Κάθε υποτιθέμενη απάντηση στην κρίση, την αυξάνει εκ νέου.

Σε μια τέτοια κατάσταση είναι απολύτως προφανές ότι θα οδηγηθούμε σε μια φούσκα των χρηματοπιστωτικών αγορών και ότι τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα θα γίνουν οι καθοριστικοί παράγοντες του παγκόσμιου καπιταλισμού. Αλλά οι φουσκωμένες χρηματοπιστωτικές αγορές, για άλλη μια φορά, φέρνουν στο προσκήνιο εκείνες τις εγγενείς αστάθειες που κορυφαίοι οικονομολόγοι, όπως ο Hyman Minsky, έχουν εντοπίσει. Όσο πιο απερίσκεπτος ο τζόγος στις αγορές, τόσο περισσότερο ολόκληρο το σύστημα οδηγείται στην κόψη του ξυραφιού.

Η μειωμένη Ανάπτυξη είναι, για διάφορους λόγους, συστημικό πρόβλημα. Για να το καταλάβουμε θα πρέπει να εξετάσουμε έναν αποφασιστικό παράγοντα του Καπιταλισμού. Αυτό λοιπόν που τον έκανε τόσο επιτυχημένο και ευημερεύοντα, ήταν τα επενδυτικά κεφάλαια. Με άλλα λόγια, χρειάζεται το χρέος. Οι επιχειρήσεις παίρνουν δάνεια, αυξάνουν το χρέος τους, προκειμένου να επενδύσουν. Αλλά αυτές οι επενδύσεις δίνουν κέρδη μόνο αν υπάρχει επαρκής ανάπτυξη. Αν όχι, ακολουθεί ένα κύμα πτωχεύσεων.

Αν κοιτάξουμε με νηφαλιότητα τα τελευταία 20 χρόνια, τότε θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι υπήρξε τεράστια έκρηξη της πιστοληπτικής ικανότητας, αλλά μόνο μικρή σχετικά οικονομική ανάπτυξη.
Αν το γενικό οικονομικό δίδαγμα μιας πιστωτικής έκρηξης είναι ότι από αυτήν προκύπτει ένα τεράστιο ποσό ανάπτυξης - θα έπρεπε να σκεφτούμε επίσης ότι αυτή η ανάπτυξη δεν θα ήταν βιώσιμη, θα περνούσε σε λάθος κανάλια, το κεφάλαιο δεν θα διατεθόταν στα σωστά προγράμματα, γιατί θα επικρατούσε πονηρά η πεποίθηση ότι ακόμη μεγαλύτερη πιστωτική επέκταση θα οδηγούσε σε ακόμη πιο τεράστια ανάπτυξη (σ.τ.μ: Όπως ο Βαρουφάκης σε σχετική ομιλία του είχε πει: "όταν εφευρέθηκαν τα "παράγωγα", πιστέψαμε τότε ότι βρήκαμε τρόπο να παράγουμε χρήματα από το μηδέν"). Αλλά αυτό δεν συνέβη. Είχαμε πιστωτική επέκταση και μίνι ανάπτυξη - και όχι άμεση.

Το πιο σημαντικό σύμπτωμα της κρίσης, το οποίο όμως προσέχουμε λιγότερο από τα υπόλοιπα, είναι ο γενικός βαθμός χρέους των καπιταλιστικών οικονομιών. Εννοούμε το συνολικό συσσωρευμένο χρέος όλων των οικονομικών παραγόντων σε μια οικονομία, όχι μόνο του κράτους, αλλά του συνόλου του χρέους της κυβέρνησης, των εταιριών, των ιδιωτών και των νοικοκυριών. Οι περισσότερες οικονομίες φτάνουν σήμερα στο 300% του ΑΕΠ, συχνά 400%. Πριν από μερικές δεκαετίες, το χρέος δεν έφτανε ούτε στο ένα τέταρτο. Πως μπορεί κάποιος να καταφέρει να το χαμηλώσει, αν υπάρχει χαμηλή ανάπτυξη, και πώς θα χρηματοδοτηθούν οι αποπληρωμές του;

Το τέλος του καπιταλισμού;

Μπορεί κανείς να φανταστεί, επομένως, ότι ο Καπιταλισμός φέρει ως σημάδι του Κάϊν, το σημάδι της κατάρρευσης; Και πώς μπορούμε να φανταστούμε το τέλος του;

«Η εικόνα που έχω για το τέλος του καπιταλισμού - ένα τέλος που πιστεύω ότι είναι ήδη σε εξέλιξη - είναι ενός κοινωνικού συστήματος σε χρόνια κατάρρευση" έγραψε πριν από δύο χρόνια ο Γερμανός κοινωνικός επιστήμονας Wolfgang Streeck. Μια μόνιμη σχεδόν στασιμότητα, με μικροσκοπική ανάπτυξη στις καλύτερες περιπτώσεις, με εκρηκτικές ανισότητες, με ιδιωτικοποίηση των πάντων, με ενδημική διαφθορά και λεηλασία, όπου οι προσδοκίες κέρδους θα είναι πάντοτε πτωτικές, και θα επικρατεί η συνακόλουθη ηθική κατάρρευση (ο Καπιταλισμός θα συνδέεται όλο και περισσότερο με την απάτη, με την κλοπή και τα βρώμικα κόλπα), η Δύση θα γίνεται όλο και πιο αδύναμη, και θα τρεκλίζει καθώς θα υποδαυλίζει τη διάλυση και την κρίση των προβληματικών σημείων της περιφέρειάς της.

Ο κάτοχος βραβείου Νόμπελ για την Οικονομία, ο Paul Krugman, όπως και ο Larry Summers, μας μιλάνε για «μόνιμη ύφεση». Ο γραμματέας του Εθνικού Ταμείου επί Μπιλ Κλίντον -ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν είναι "αριστερός"- χρησιμοποιεί τη φράση «κοσμική στασιμότητα» ως αυταπόδεικτη αλήθεια - υπονοώντας ότι οι αιώνες της δυναμικής καπιταλιστικής ανάπτυξης μάλλον θα έρθουν σε ένα τέλος.

Ο διάσημος οικονομολόγος Robert J. Gordon έχει επίσης καταλήξει σε μια πολυσυζητημένη μελέτη ότι -τουλάχιστον στις ΗΠΑ- "η οικονομική ανάπτυξη τελείωσε". Οι ρυθμοί ανάπτυξης είχαν δυναμικό ρυθμό ως το 1750, έφτασαν σε ιλιγγιώδη ταχύτητα στα μέσα του 20ου αιώνα, και αφετέρου μειώνονται. Οι μεγάλες καινοτομίες που έφεραν την πρόοδο της παραγωγικότητας και της ανάπτυξης, είναι πλέον παρελθόν: «Η αύξηση της παραγωγικότητας... επιβραδύνθηκε σημαντικά μετά το 1970». Η τρίτη Βιομηχανική Επανάσταση, με τη μηχανοργάνωση και την ταυτόχρονη εξοικονόμηση εργασίας, είχε αποτελέσματά από το 1960 ως και τα τέλη του 1990, αλλά έχει ουσιαστικά περιέλθει σε στασιμότητα από τη δεκαετία του 2000. Παρά τις επιφανειακές εντυπώσεις, τα τελευταία 15 χρόνια δεν έχει παραχθεί ουσιαστικά καμία πραγματική παραγωγική καινοτομία. «Η εφεύρεση από το 2000 έχει επικεντρωθεί σε συσκευές ψυχαγωγίας και επικοινωνίας που είναι μικρότερες, πιο έξυπνες και πιο ικανές, αλλά δεν αλλάζουν την παραγωγικότητα της εργασίας ή το βιοτικό επίπεδο, όπως είχαν καταφέρει το ηλεκτρικό φως, τα αυτοκίνητα ή οι εσωτερικές υδραυλικές εγκαταστάσεις.»

Στο τελευταίο του βιβλίο The End of Normal, ο οικονομολόγος James K. Galbraith μας λέει ένα παρόμοιο τραγούδι και πηγαίνει και ένα βήμα παραπέρα. Η εποχή της ευημερίας μεταξύ 1850 και 1970, δημιούργησε στην αδελφότητα των οικονομολόγων την ανομολόγητη βεβαιότητα ότι η συνεχής ανάπτυξη είναι «ομαλότητα», ενώ η στασιμότητα και η κρίση "εξαίρεση." Ο Galbraith υποψιάζεται πως "ότι ίσχυε σε άλλες εποχές μπορεί κάλλιστα να μην λειτουργεί πλέον σήμερα".
Ακόμη και αν η διατριβή του Robert Gordon σχετικά με μια πτωτική δυναμική στον τομέα της καινοτομίας δεν είναι απολύτως σωστή, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η υπόθεση ότι η σημερινή καινοτομία δεν εξυπηρετεί πλέον την ευημερούσα φύση του καπιταλισμού στο σύνολό του, αλλά έχει μάλλον αμφίθυμα αποτελέσματα.

Πάνω απ όλα, ένα από τα αποτελέσματά της είναι ότι οι θέσεις εργασίας καταστρέφονται χωρίς νέες θέσεις να τις αντικαθιστούν. Οι νέες ψηφιακές τεχνολογίες έχουν ως κύριο σκοπό τη μείωση του κόστους και την κατάκτηση νέων αγορών καταστρέφοντας τις παλαιότερες επιχειρήσεις.

Αλλά η τρέχουσα περίοδος είναι διαφορετική από τις προηγούμενες φάσεις της καινοτομίας: Ενώ σε παλαιότερες εποχές, η «δημιουργική καταστροφή» της διαδικασίας της καινοτομίας μας βοηθούσε να απαλλαγούμε από παλιές και συχνά κακής ποιότητας θέσεις εργασίας (όπως στη γεωργία) αλλά προέκυπταν πολλές νέες και καλύτερες θέσεις (όπως στην αυτοκινητοβιομηχανία), οι καινοτομίες του σήμερα προσφέρουν υψηλότερη ανεργία για το ένα κομμάτι του εργατικού δυναμικού ή, το χειρότερο, πιο επισφαλείς θέσεις εργασίας για το άλλο. Το συνολικό εισόδημα του ανθρώπου στο δρόμο δέχεται με αυτόν τον τρόπο αυξανόμενη πίεση και μειώνεται συνεχώς ανεπανόρθωτα.

Όλοι οι δείκτες και οι αναλύσεις που σκιαγραφούνται εδώ δείχνουν προς την κατεύθυνση εκείνου που οι ειδικοί αποκαλούν «σταθερή κατάσταση» - οικονομίες χωρίς καμία σημαντική ανάπτυξη.
Προφανώς, δεν είναι σίγουρο ότι ο Καπιταλισμός θα πεθάνει. Η ιστορία είναι γεμάτη από θεωρίες καταστροφής που ποτέ δεν έγιναν πραγματικότητα. Όμως, την ίδια στιγμή, δεν πρέπει να είμαστε σίγουροι ούτε για την επιβίωσή του. Λαμβάνοντας υπόψη τα συμπτώματα που δείχνουν χρόνια κατάρρευση του συστήματος, και την οποία δεν μπορούμε να απομακρύνούμε μέσω «έξυπνων» οικονομικών πολιτικών, καλά θα κάνουμε να αναρωτηθούμε πώς θα διαμορφωθεί η αυριανή κοινωνία, αν οι προφήτες της καταστροφείς αποδειχτούν σωστοί. Ή, σύμφωνα με τα λόγια του Galbraith: "Πώς να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση κατά την οποία τα προβλήματα θα είναι σημαντικά μεγαλύτερα από ό, τι έχουμε βιώσει τα τελευταία 80 χρόνια. Θα πρέπει να δώσουμε πολύ μεγαλύτερη προσοχή στις ανάγκες των πιο ευάλωτων στην κοινωνία μας. "

Αλλά, ίσως, θα μπορούσαμε να αναλογιστούμε αυτά τα πράγματα με ένα πιο φιλόδοξο τρόπο. Ίσως, τελικά, μια αργή, διαδοχική μετάβαση από ένα καπιταλιστικό σύστημα σε μια διαφορετική οικονομική τάξη είναι δυνατή και, έχουμε ήδη ξεκινήσει τη μετάβαση αυτή. Αυτή θα ήταν η καλύτερη προοπτική, φυσικά.

Έχω βρει σημάδια αυτής της μετάβασης σε πολλά ταξίδια μου στις οικονομίες που εξακολουθούν να είναι ισχυρές, αλλά και σε μερικές από τις λεγόμενες χώρες της κρίσης.

Όχι πολύ καιρό πριν, είχα μια συνομιλία με τον Ιωάννη Μάργαρη, τον διευθύνοντα σύμβουλο του ελληνικού κράτους για θέματα ενέργειας, τεχνικό και θεωρητικό της Οικονομίας, που έχει επενδύσει μεγάλο μέρος της δικής του ενέργειας στο μετασχηματισμό της ελληνικής παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, σε παραγωγή peer-to-peer. Πριν γίνει υψηλόβαθμο στέλεχος της ομάδας της ΔΕΗ, ο Μάργαρης ήταν ερευνητής στο Πολυτεχνείο, όπου, με τον οικονομολόγο του ΣΥΡΙΖΑ Έλενα Παπαδοπούλου, συνέγραψε μια σημαντική μελέτη για την «μεταμόρφωση της παραγωγής». Η ιδέα πίσω από τη μελέτη ήταν πώς μπορεί κανείς σιγά-σιγά να αλλάξει την Οικονομία έτσι ώστε πιο αποκεντρωμένες, αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις, συνεταιρισμοί και πρωτοβουλίες, να διαδραματίζουν σταδιακά ολοένα και πιο σημαντικό ρόλο. Έτσι ώστε, στο τέλος, μια μικτή οικονομία να αναδυθεί, που θα αποτελείται από ιδιωτικές εταιρείες, κρατικές επιχειρήσεις, συνεταιρισμούς και εναλλακτικούς οικονομικούς φορείς.

Αν κοιτάξουμε τον κόσμο με τα μάτια ανοιχτά θα δούμε ότι σε κάθε στροφή υπάρχουν όλα τα είδη των πρωτοβουλιών, ΜΚΟ, εταιρείες και συνεταιρισμοί που οικοδομούν συνολικά ένα είδος δικτύου, τον πυρήνα ενός νέου τύπου σοσιαλισμού. Ενός σοσιαλισμού, ή μιας μορφής διαμοιρασμένης οικονομίας, κοινοτικής οικονομίας, που φτιάχνεται με την πρωτοβουλία μικρών ομάδων και πλήρως αποκεντρωμένου - ενός σοσιαλισμού που δεν θα έχει τίποτα κοινό με το γραφειοκρατικό τέρας των προηγούμενων κρατικών οικονομιών, ούτε με ό,τι γνωρίζουμε από τον κομμουνισμό, και με τις κρατικές καπιταλιστικές κοινωνίες που υπήρχαν πριν από 30 χρόνια. Και, φυσικά, είναι μέχρι στιγμής μόνο μικρά νησιά, μερικές εκατοντάδες πρωτοβουλίες μόνο, αλλά το βάρος και η αξία τους δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί και δύσκολα θα επιβιώναμε από την κρίση χωρίς αυτές.

«Πιστεύω», γράφει ο βρετανός οικονομικός συντάκτης Paul Mason στο βιβλίο του Postcapitalism σχετικά με αυτού του τύπου τα projects , ότι «προσφέρουν μια οδό διεξόδου- μόνο όμως αν αυτά τα σχέδια μικρής κλίμακας καλλιεργηθούν, προωθηθούν και προστατεύθούν μέσω μιας ριζικής αλλαγής στο ρόλο που παίζουν οι κυβερνήσεις."

Ίσως, το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε, είναι να μάθουμε να βλέπουμε τα πράγματα σωστά. Ξέρετε εκείνα τα περίφημα παζλ που, όταν κοιτάς τους με έναν τρόπο, η εικόνα μέσα τους φαίνεται εντελώς χαοτική και θολή, και μόνο όταν κοιτάξει κανείς τους με τον σωστό τρόπο εμφανίζεται σωστά η εικόνα;

Θα μπορούσε να συμβαίνει το ίδιο με την Οικονομία μας: Πιστεύουμε ότι ζούμε σε μια οικονομία που κινείται αποκλειστικά γύρω από το εμπόριο, τα κέρδη, τα χρήματα, τον υλικό πλούτο και τη συνακόλουθη κοινωνική θέση. Και όλοι οι άλλοι οικονομικοί παράγοντες, είτε πρόκειται για ομάδες αυτοβοήθειας, ομάδες διαμοίρασης αρχείων, συνεργασίες, δημιουργικές ιδέες για επιχειρήσεις, αλτρουιστικά προγράμματα αλληλεγγύης, μας φαίνονται κατά κάποιο τρόπο εξω-οικονομικοί, ή η δραστηριότητα λίγων τρελών που έχουν κωμικές ιδεοληψίες, κάτι σαν εργασιοθεραπεία για καλούς άνδρες και γυναίκες.

Αλλά ίσως αυτό να είναι απλώς ο εντελώς λάθος τρόπος να βλέπουμε τον κόσμο. Ίσως είμαστε ήδη σε μια μετα-καπιταλιστική μεταμόρφωση - και απλά δεν το έχουμε προσέξει.

2015-10-14T01:27:00.000+03:00

ΛΟΥΝΤΒΙΧ ΒΑΝ ΜΠΕΤΟΒΕΝ (1770-1827) - Ο ΜΟΥΣΟΥΡΓΟΣ

Ο μεγαλύτερος κλασικός μουσουργός όλων των εποχών και μια από τις μεγαλύτερες ιδιοφυΐες της ανθρωπότητας γεννήθηκε στη Βόννη κάποια σκοτεινή νύχτα του Δεκέμβρη του 1770, από μια ταπεινή μουσική οικογένεια. Όσο ήταν μικρός, ο πατέρας του, Γιόχαν, μουσικός της αυλής του Εκλέκτορα της Κολονίας, τον βασάνισε πολύ για να αποκτήσει «σωστή μουσική πειθαρχία», κάτι που τραυμάτισε την ευαίσθητη ψυχή του μικρού Λούντβιχ, που μπορούσε από τη φύση του να παίζει με άνεση οποιαδήποτε μουσική φανταζόταν, φτάνει να ακουμπούσε τα δάχτυλά του στα πλήκτρα του πιάνου...

Ο Λούντβιχ αγαπούσε πολύ τους ήχους, τόσο που στη διάρκεια των καταιγίδων έβγαινε στη βροχή και διεύθυνε τους κεραυνούς, χωρίς να τον ενοχλεί που γινόταν μούσκεμα. Η παραδοσιακή μουσική «αρμονία» δεν ήταν αρκετή για να εκφράσει τη μουσική φαντασία του, γιατί έβλεπε απίστευτη ομορφιά ακόμη και σε εκείνους τους ήχους που ξέφευγαν πολύ από τις συνηθισμένες «μελωδίες».

Στα 12 του χρόνια είχε ήδη εκδώσει αρκετά μουσικά έργα. Στα 17 του έγινε δεκτός στη Βιέννη, το τότε λαμπρό πολιτιστικό κέντρο της Βόρειας Ευρώπης, όπου μελέτησε δίπλα στους μεγάλους μουσουργούς της εποχής, τον Χάιντν, τον Σενκ και τον Σαλιέρι. Με τους περισσότερους από αυτούς μάλωσε αργά ή γρήγορα λόγω του ευέξαπτου χαρακτήρα του και του πάντα εύθικτου εγωισμού του, αλλά δεν διατήρησε καμιά έχθρα μαζί τους, γιατί οι διαφωνίες του Μπετόβεν με τους άλλους ήταν σχεδόν πάντα φιλοσοφικές. Σύντομα, η φήμη της δεξιοτεχνίας, της μουσικής του φαντασίας και του τεράστιου συναισθήματος που έβαζε στη μουσική του μεγάλωσε τόσο πολύ, που η αριστοκρατία της Βιέννης τον υποστήριξε και τον αγκάλιασε. Έφτασε, μάλιστα, στο σημείο να θεωρηθεί μεγαλύτερο ταλέντο από τον Μότσαρτ, που εκείνη την εποχή θεωρούταν ο ημίθεος της μουσικής.

Ο Μπετόβεν, κυκλοφορώντας στα τότε ανοιχτόμυαλα στρώματα της αριστοκρατίας, δεν φοβόταν να δηλώσει τις ριζοσπαστικές απόψεις του για τα κοινωνικά θέματα, την αγάπη του για το Διαφωτισμό (που εκείνη την εποχή είχε αρχίσει να φουντώνει σαν ιδέα) και την υποστήριξη του προς όλους τους επαναστάτες που οραματίζονταν έναν καλύτερο κόσμο. Αν και συνάντησε πολλά προσωπικά προβλήματα εξαιτίας της ταπεινής του καταγωγής (που αποτέλεσμα είχαν να πληγωθεί ακόμη περισσότερο ο εγωισμός του και η αξιοπρέπεια του), έγινε φίλος με αρκετά μέλη της αριστοκρατίας, όπως ήταν ο πρίγκιπας Karl και η πριγκίπισσα Marie-Chrisiane Lichnowsky, με τους οποίους μοιραζόταν τις ίδιες επαναστατικές απόψεις. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τον πλησιάσουν διανοούμενοι της αστικής τάξης και να του ζητήσουν να συνεργαστεί μαζί τους, για να προωθηθούν τα σχέδια τους και μέσα στα κυκλώματα της αριστοκρατίας. Από ό,τι φαίνεται, από πολλά επιβεβαιωμένα στοιχεία (όπως η αλληλογραφία του), κάποια στιγμή τον πλησίασαν τα υψηλόβαθμα στελέχη της περίφημης μυστικής εταιρίας των Bavarian Illuminati (Πεφωτισμένων της Βαυαρίας) και του ζήτησαν να παίξει διάφορους ρόλους στα σχέδια τους, καθώς και να γίνει ο μουσικός εκφραστής της ιδεολογίας τους.

Το πύρινο ταμπεραμέντο του και το χάρισμα του να διεισδύει η μουσική του στις καρδιές όλων των ακροατών θεωρήθηκαν μεγάλο «κοινωνικό όπλο», ειδικά από τους ριζοσπάστες διανοούμενους εκείνης της εποχής, που είχαν αρχίσει να συνειδητοποιούν πως κάθε είδος τέχνης μπορεί να προωθήσει και μια αντίστοιχη ιδεολογία. Και ο Μπετόβεν, εκτός των άλλων, είχε το σπάνιο ταλέντο να μπορεί να μεταδίδει κρυστάλλινες ιδέες μέσα από τους ήχους... Έτσι, σύμφωνα με πολλούς μελετητές της ζωής του, έγινε δεκτός ως μέλος των "Ιλλουμινάτι". Το πρώτο έργο του που περιέχει επαναστατικές αιχμές ήταν η Καντάτα του Αυτοκράτορα Ζοζέφ, το οποίο παρήγγειλαν οι Ιλλουμινάτι, προς τιμήν του πρώτου «διαφωτισμένου» (illuminated) αυτοκράτορα της Αυστρίας, του Ζοζέφ του 2ου.

Ο Μπετόβεν ήταν αχόρταγος αναζητητής της γνώσης. Διάβαζε όσο περισσότερα βιβλία μπορούσε και σύντομα είχε μελετήσει όλους τους μεγάλους φιλοσόφους της εποχής του, όπως τον Καντ, τον Βολταίρο και τον Ρουσσώ. Με τη βαθιά γνώση της φιλοσοφίας και την έμπνευση του, κατάφερε να περάσει μέσα από τους ήχους του συμβολισμούς που κανείς πριν από αυτόν δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα μπορούσαν να εκφραστούν μουσικά. Επίσης, ο Μπετόβεν βασανιζόταν από πολλά μεταφυσικά παράδοξα: ένιωθε να τον καταλαμβάνουν νοητικές οντότητες, αντιλαμβανόταν δαιμονικές εκφάνσεις του ίδιου του του εαυτού τις οποίες προσπαθούσε να καταπολεμήσει, έβλεπε οράματα και παράξενα όνειρα.

Όλα σχεδόν τα έργα του χαρακτηρίζονται από ανησυχίες αυτού του είδους, όπως και από αστείρευτο ανθρωπισμό (όπως π.χ. η αξεπέραστη Σονάτα στο Σεληνόφως), τραγικά και ταυτόχρονα ηρωικά συναισθήματα όπως η συμφωνία του Πεπρωμένου, ενώ σχεδόν παντού είναι φανερές οι μεταφυσικές και φιλοσοφικές του ανησυχίες, ακόμη και στα πιο ρομαντικά και όμορφα κομμάτια του, όπως το Αθάνατη Αγαπημένη (Immortal Beloved) ή το Fur Elise (Για την Ελίζα -το οποίο, μάλιστα, «άκουσε» πρώτη φορά να παίζεται από «φασματικά» δάχτυλα μέσα σε ένα εγκαταλειμμένο κτίριο...) Μέσα σε αυτή τη φιλοσοφική ενατένιση, ο Μπετόβεν δεν ξεχνούσε και τις κοινωνικές του ευαισθησίες. Έσβησε π.χ. νευριασμένος την αφιέρωση της Ηρωικής συμφωνίας του προς τον Ναπολέοντα, τον οποίο αρχικά θεωρούσε «ήρωα της Δημοκρατίας», όταν εκείνος ανακήρυξε τον εαυτό του αυτοκράτορα...

Ο Μπετόβεν πέρασε διάφορα στάδια στη ζωή του. Απέρριψε για κάποιο χρονικό διάστημα τις επαναστατικές ιδέες του Διαφωτισμού και των Ιλλουμινάτων, αλλά προς το τέλος της ζωής του φάνηκε να τις υποστηρίζει ξανά. Τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής του, σαν από ειρωνεία, η μοίρα αφαίρεσε από τον Μπετόβεν την πιο αγαπημένη του αίσθηση, την ακοή. Ο Μπετόβεν προσπάθησε να ξεπεράσει αυτή την έλλειψη δαγκώνοντας το πιάνο όταν έπαιζε, προσπαθώντας έτσι να ακούσει τις νότες. Αυτό ήταν το τελικό πλήγμα για τον εγωισμό του, όπως και το γεγονός πως δεν είχε καταφέρει να παντρευτεί, ενώ ήταν αγαπημένος πολλών γυναικών. (Πολλοί μελετητές ισχυρίζονται πως γι' αυτό ευθύνεται η παράνομη σχέση του με τη χήρα του αδελφού του -της οποίας το γιο είχε υιοθετήσει- ενώ άλλοι εντοπίζουν κάποιον κρυφό δεσμό με την πριγκίπισσα Marie-Chriniane, ένα δεσμό που δεν επισημοποιήθηκε ποτέ λόγω ταξικών διαφορών.)

Ο Μπετόβεν πέθανε κουφός, μόνος και απογοητευμένος, αφού πρώτα ένιωσε πως κατάφερε να δώσει στην τέχνη όλα όσα είχε μέσα του. Αν και άφησε μέσα στην απόλυτη μοναξιά την τελευταία του πνοή, στην κηδεία του παραβρέθηκαν 10.000 άτομα. Από τότε, ο Μπετόβεν έγινε κτήμα όλης της ανθρωπότητας. Τα έργα του έγιναν θέμα χιλιάδων διαφωνιών, απαγορεύτηκαν ή επιβλήθηκαν από τα διάφορα καθεστώτα, αντιμετωπίστηκαν με εχθρότητα ή αγάπη. Όλοι όμως οι ακροατές του παραδέχονται την τεράστια μαγική δύναμη που τα διαπερνά...

Λουκάς Καβακόπουλος

Ελληνικός Ανθελληνισμός και Εβραϊκός Αντισημιτισμός - Όταν σε μαθαίνουν να μισείς τον εαυτό σου...

2015-07-13T23:28:00.001+03:00

Όταν η Γερμανία ξεκίνησε να δαιμονοποιεί τους Εβραίους, τη δεκαετία του 1900, εμφανίστηκαν κάποιοι Εβραίοι διανοούμενοι που κατηγορούσαν τον εβραϊσμό, σαν την πηγή όλων των κακών. Έγραφαν "πόσο κακοί άνθρωποι είμαστε", "εμείς οι Εβραίοι δεν έχουμε ατομικότητα", "ο Εβραίος δεν πιστεύει σε τίποτε, μέσα του ή έξω του. Η μεν επιθυμία του για ακίνητη περιουσία και κτήματα, αλλά η τελική προσκόλλησή του στα κινητά αγαθά, είναι κάτι περισσότερο από συμβολικά" κλπ (το τελευταίο απόσπασμα είναι από τον Εβραίο φιλόσοφο Όττο Βάινινγκερ, που αποτελεί ενδιαφέρον παράδειγμα αυτοκαταστροφικού αντισημιτισμού).

Παρομοίως, πριν η Γερμανία αρχίσει να επιτίθεται κατά των Ελλήνων, μια παρόμοια "αντιελληνική" ρητορεία άρχισε να διαμορφώνεται από διάφορους Έλληνες συγγραφείς (πχ Νίκος Δήμου, Στέλιος Ράμφος). Αυτού του είδους οι συγγραφείς κυριολεκτικά φάνηκαν να μισούν το γεγονός ότι είναι Έλληνες, και να αποδίδουν γενικευτικές "ποιότητες" σε όλους τους Έλληνες. (Πχ "οι Έλληνες είμαστε μικροπρεπείς και τεμπέληδες", "είμαστε εγωιστές", και διάφορες άλλες κατηγορίες που αν το σκεφτεί κανείς δεν έχουν και μεγάλη διαφορά από εκείνα που λέγονταν για τους Εβραίους έναν αιώνα πριν).

Είναι ενδιαφέρον μάλιστα ότι αυτές οι αυτοτιμωρητικές κατηγορίες, αντιμετωπίζονται από κάποιους ως ιδιαίτερα προχωρημένες και ανώτερου επιπέδου ιδέες, ενώ στην πραγματικότητα δεν αντέχουν ιδιαίτερης κριτικής και ανάλυσης, καθώς είναι σχεδόν πάντα γενικευτικές και πατούν σε αυθαίρετη παρουσίαση στερεοτύπων.

Πρόκειται για ένα φαινόμενο που μπορεί να ερμηνευτεί με διάφορους τρόπους. Η πιο σωστή ερμηνεία, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι η συνείδηση του ατόμου δημιουργείται από τις τάσεις που επικρατούν στο συλλογικό επίπεδο, και το συλλογικό επίπεδο επεμβαίνει καθοριστικά στο νου μας, ακόμη και αν το μεταδιδόμενο μήνυμα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την αυτοεκτίμηση ή και την επιβίωση μας.

Στην τελική δημιουργία μιας αυτο-ϋποτιμητικής αυτο-κριτικής, συμβάλλει επίσης η ανάγκη αυτο-τιμωρίας που αναπτύσσουν κάποιοι άνθρωποι, κυρίως νέοι, οι οποίοι μισούν την ταυτότητά τους, γιατί τους φέρνει σε αντίθεση με το επιβαλλόμενο από την κοινωνία "κοινά αποδεκτό μοντέλο ανθρώπου".

Είναι ένα φαινόμενο που το συναντάμε σε πολλούς όταν λένε "γιατί να γεννηθώ Έλληνας;", "γιατί να γεννηθώ στη Λάρισα και όχι στην Αθήνα;" Επίσης, στην τέχνη το έχω συναντήσει σε μουσικούς που θεωρούν πχ ότι ο σωστός τρόπος να παίζεις κιθάρα είναι ο "αγγλικός" και μισούν τον εαυτό τους επειδή δεν τον πλησιάζουν, ή θεωρούν καλή λογοτεχνία μόνο τη "γαλλική" και μισούν τον εαυτό τους επειδή μιλούν και γράφουν ελληνικά.

Θα ήθελα να αναρωτηθούμε κατά πόσο όλο αυτό το φαινόμενο είναι κατευθυνόμενο, ή είναι μια άκομη έκφανση του λεγόμενου "Σύνδρομου της Στοκχόλμης", στο οποίο ο παγιδευμένος άνθρωπος ερωτεύεται τους ιδεολογικούς δυνάστες του...

Οπότε, φτάνουμε αναγκαστικά στο σημείο να μιλήσουμε για ακόμη μια φορά για "δυνάστες". Αυτοί οι δυνάστες είναι στην ουσία οι "νοητικές οντότητες" που ομαδοποιούν τους ανθρώπους που έχουν κάποιο κοινό χαρακτηριστικό, σ' αυτή την περίπτωση την εθνότητα.

Η αυτοκαταστροφική γενίκευση, που τοποθετεί τους συνανθρώπους μας σε "ομάδες" βασισμένη σε αυθαίρετα χαρακτηριστικά, και φτάνει μάλιστα στο σημείο να σε κάνει να μισείς τον ίδιο σου τον εαυτό, είναι η πηγή του πιο επικίνδυνου φασισμού. Προσέξτε την.

Θα ήθελα να αναλύσω το θέμα λίγο περισσότερο, αλλά σ' αυτό το κείμενο, λόγω έλλειψης χρόνου, θα αρκεστώ απλά να το παρουσιάσω.

Όταν θα φύγω από αυτόν τον κόσμο, η ανάγνωσή αυτών των βιβλίων θα μείνει...

2013-12-12T23:56:00.002+02:00

Βιβλία που χαίρομαι που διάβασα, ανάμεσα από άλλα. Όταν θα φύγω από αυτόν τον κόσμο, η ανάγνωσή τους θα μείνει εδώ. Τα σκέφτομαι με μεγάλη αγάπη και νοσταλγία...

1. Χωρίς Οικογένεια (Έκτορ Μαλό). Επειδή ήταν ένα παράλληλο σύμπαν που έζησα ως παιδί - τόσο πολύ με επηρέασε.

2. Από τη Γη στη Σελήνη - Ροβήρος ο Κατακτητής - Τα 500 εκατομμύρια της Μπεγκούμ (Ιούλιος Βέρν). Είναι αριστουργήματα που λίγοι εκτιμούν πραγματικά, σου διδάσκουν να σκέφτεσαι, και πηγαίνουν πολύ παραπέρα από ό,τι νομίζει κάποιος που δεν τα διάβασε ή που νομίζει ότι τα διάβασε όταν ήταν μικρός...

3. Εn αγκαλιά de Κρισγιαούρτι y otros ταχυδράματα y otros historias περίεργες (Πάνος Κουτρουμπούσης) - Μεγάλη τρέλα και χιούμορ. Κειμήλιο από μια εποχή που δεν έζησα και μου έμεινε καημός. Βέβαια, αργότερα, έζησα λίγο τα Εξάρχεια και κατάλαβα πολλά πράγματα που είχα διαβάσει σε αυτά τα βιβλία - και άλλα πολλά πράγματα βέβαια...

4. Οι πόλεις της Κόκκινης Νύχτας (Γουίλιαμ Μπάροουζ) - Το βιβλίο που με αρρώστησε διαβάζοντάς το. Ένας πραγματικός εφιάλτης για διάφορους λόγους, αλλά κυρίως γιατί μου δίδαξε πώς να κρυφοκοιτάξω σε έναν ψυχεδελικό νου..

5. Αρχαία απογεύματα (Νόρμαν Μέηλερ). Βιβλίο με μια τελείως απελευθερωμένη προσέγγιση της σεξουαλικότητας. Πολλές "τσόντες" θα ήθελαν να έχουν τόσο έντονη την αίσθηση αυτού του βιβλίου, αλλά δεν τα καταφέρνουν...

6. Οι Θεοποιοί - God Emperor of Dune - Destination Void - The Dossadi Experiment (Frank Herbert) Μεγάλη αγάπη ο Χέρμπερτ. Ο άνθρωπος που βρήκε τον τρόπο να σε πείθει κάθε στιγμή ότι είναι μεγαλοφυία. Και μάλλον ήταν. Αξεπέραστη λεπτομέρεια για το μέλλον της ανθρωπότητας και μια σκληρή οπτική και φιλοσοφία που σε κάνει να ντρέπεσαι για τη μαλθακότητά σου...

7. The Tommyknockers (Στήβεν Κινγκ) Υπέροχη γραφή και χαρακτήρες όπως πάντα στα βιβλία του Κινγκ, που κλείνοντάς τα νιώθεις ότι έχασες κάποιους φίλους. Μη μου πει κανείς ότι υπάρχει άλλος συγγραφέας -βάλτε και τους "ποιοτικούς" μέσα- που καταφέρνει να φτιάξει τόσο πραγματικούς χαρακτήρες, που νιώθεις ότι τους ξέρεις.

8. VALIS (Φίλιπ Ντικ) Αξεπέραστη προσέγγιση σε όλα τα εναλλακτικά θέματα! Ντικ, κανένας δεν σε κατάλαβε ακόμη, και ας καυχιούνται διάφοροι ότι σε αναλύουν και σε εξηγούν. Καμία ...Εξήγηση (https://en.wikipedia.org/wiki/The_Exegesis_of_Philip_K._Dick) δεν πλησιάζει αυτό το άτομο που ...τα είπε όλα σ' αυτό το βιβλίο. Να είσαι καλά Φιλ, θα σε αγαπάω για πάντα, αν και ξέρω όμως τι ...παλιοχαρακτήρας ήσουν επίσης!

9. Αμάντα - Το Κορίτσι της Γης (Τομ Ρόμπινς). Ακόμη ένα βιβλίο που με έβαλε σε ένα μεγάλο τριπ με τις πονηρές αναφορές σε διάφορα παράξενα θέματα. Hippies not dead, punks are!

10. Darkness Gather! (Φριτς Λάιμπερ) - Βιβλίο που σου ξυπνάει την ελπίδα ότι η Επανάσταση είναι ίσως εφικτή. Αλλά θέλει μεγάλη πονηριά....

11. True Names (Vernor Vinge) - Τρομερή σύλληψη και προσέγγιση σε πράγματα που γίνονται κάθε μέρα ολοένα και περισσότερο αληθινά. Οι Μάγοι δεν ανήκουν στο παρελθόν, αλλά στο μέλλον που έρχεται!

12. Ταμπού και Αυτογνωσία (Alan Watts) - Το βιβλίο που λέει αλήθειες αλλά είναι καλύτερα να μη διαβάσεις. Ο άνθρωπος που θα ακολουθήσει τα διδάγματα αυτού του βιβλίου θα βασανίζεται σε όλη του τη ζωή από τους άλλους και από τον εαυτό του. Καλύτερα μια ώρα ελεύθερος χαζός παρά σαράντα χρόνια αληθινά σοφός. Μόνο για όσους βασανίζονται ήδη από την αλήθεια. Οι άλλοι μην ασχοληθείτε καν, για το καλό σας - ή γιατί δεν θα καταλάβετε καθόλου για ποιο πράγμα μιλάει.

13. The Lucifer Principle (Howard Bloom) Η εφιαλτική ματιά του κόσμου όπως εξηγείται μέσα από την εξελικτική ψυχολογία. Ακόμη ένα βιβλίο που δεν πρέπει να πιστέψεις, αν και λέει μεγάλες αλήθειες!

14. Ο Ταξιδευτής.... Δεν μπορώ να θυμηθώ τον συγγραφέα. Βρε παιδιά, το θυμάται κανείς; Ήταν μια εκπληκτική περιπέτεια με ήρωα τον Μάρκο Πόλο στην Αυλή του Κουμπλάι Καν. Αν το θυμόσαστε, γράψτε μου για αυτό...

Η Πολιτική δεν είναι Θρησκεία. Αυτοί το αντιλαμβάνονται, εμείς γιατί όχι;

2013-09-23T12:00:00.001+03:00

Συνειδητοποιώ όσο περνάει ο καιρός το μεγάλο μπέρδεμα που έχουμε με την πολιτική: Τη μπερδεύουμε με τη θρησκεία!

Εκεί είναι τελικά το μεγάλο πρόβλημα κατανόησης που έχουμε για την πολιτική. Για αυτό, ειδικά εδώ στην Ελλάδα, είμαστε ως πολίτες στα χαμένα!

Το συνειδητοποίησα αυτό με διάφορες συζητήσεις στις οποίες μου λένε: "Μα γιατί να ψηφίσω τον έναν ή τον άλλον, δεν με εκφράζουν, δεν τους πιστεύω, δεν θέλω κανέναν τους" και άλλα τέτοια.

Βρε παιδιά, όμως, η πολιτική δεν είναι δήλωση πίστης, ούτε η ταυτότητά μας για να δηλώσουμε Ορθόδοξοι.

Η ψήφος μας είναι μια πάναπλη κοινωνική επιλογή: Ποιον εμπιστευόμαστε περισσότερο για να αναλάβει κάποιες θέσεις ευθύνης -και εξουσίας- από όλους εκείνους που θέλουν να τις αναλάβουν.

Για να ψηφίσουμε πρέπει να μετρήσουμε το συμφέρον μας, την εμπιστοσύνη που έχουμε στον καθένα, τα ψέματα που μας είπε ή όχι στις προηγούμενες εκλογές, την αξιοπρέπεια και την τιμιότητα του, και ανάλογα να ψηφίσουμε εκείνον που θεωρούμε καλύτερο.

Αυτό είναι ένα απλό πρώτο βήμα για να συμμετέχουμε στα κοινά. Αν δεν τολμάμε να κάνουμε έστω αυτό, τι περιμένουμε; Θα συμμετέχουμε στα πιο δύσκολα;

Γιατί μπερδεύουμε την πολιτική (που είναι απλά η ενασχόληση με τα κοινά) με κάτι ιδεολογικό ή θρησκευτικό ή απόλυτο; Δεν είναι κάτι τέτοιο.

Είναι απλά η επιλογή ποιος θα κρατάει τα λεφτά μας για να κάνει τα ψώνια του σπιτιού (της Ελλάδας), ποιος θα αναλάβει την ευθύνη να μιλάει για εμάς για τα θέματα που ΕΜΑΣ αφορούν).

Βέβαια, οι διάφοροι επαγγελματίες της πολιτικής γνωρίζουν ότι το βλέπουμε έτσι και εκμεταλλεύονται τη "θρησκευτική" μας στάση. Οπότε, επιλέγουν να μπούνε στα κόμματα εκείνα που έχουν "ρεύμα" και συμφωνούν ιδεολογικά με το μεγαλύτερο μέρος του πλήθους, άσχετα αν οι ίδιοι έχουν την ίδια ιδεολογία ή όχι.

Για αυτό και σε κόμματα κεντρώα εμφανίζονται άτομα με απόλυτα δεξιές απόψεις, σε κόμματα λαϊκά κάνουν κουμάντο εφοπλιστές και βιομήχανοι και από κόμματα των άκρων εξυπηρετούνται τα συμφέροντα επιχειρηματιών...

Αυτοί λοιπόν το αντιλαμβάνονται, εμείς γιατί όχι;

Το βλέπετε διαφορετικά; Αν ναι εξηγήστε με σας παρακαλώ γιατί...

Η χωριατιά των ένδοξων προγόνων...

2013-06-19T10:53:00.003+03:00

Στο τρίτο βιβλίο της Ερωτικής Τέχνης (στ. 121-128) ο Οβίδιος (43π.Χ.-18π.Χ.), που έζησε περίπου 30 χρόνια πριν τη γέννηση του Χριστού, γράφει:

Προσωπικά μου αρέσει το παρόν
και όχι των προγόνων η λατρεία,
τα ήθη μου κι η σύγχρονη εποχή
ευρίσκονται εν πλήρει αρμονία
-όχι που υπάρχουν νέες τεχνικές
εξαγωγής χρυσού απ' τα νταμάρια,
ούτε που ωκεανοί εξωτικοί
μας στέλνουν διαλεχτά μαργαριτάρια,
ούτε που συνεργεία τεχνικών
τρώνε και λιγοστεύουνε τα όρη
ή που στενεύει η θάλασσα
καθώς τη χτίζουν τώρα σύγχρονοι μαστόροι...

αλλά γιατί επικρατεί πολιτισμός,
και έτσι με το πέρασμα των χρόνων
έγινε παρελθόν οριστικά
η χωριατιά των ένδοξων προγόνων.

(μετάφραση του καθ. Θ. Παπαγγελή)

Πόσο λάθος εντύπωση έχουμε για το παρελθόν, για την κλασική, για την ελληνιστική και τη ρωμαϊκή εποχή...

Η λίστα της πλάκας

2012-10-27T14:08:00.000+03:00

Η υποτιθέμενη "λίστα Λαγκάρντ" που δημοσιεύεται σήμερα στο Hot Doc είναι άχρηστη και χωρίς αξία, για μερικούς απλούς λόγους:

1) Δεν έχει στοιχεία λογαριασμών, οπότε δεν υπάρχει ταυτοποίηση των ονομάτων. Τι είδους λίστα καταθετών είναι μια λίστα αν δεν έχει βασικές πληροφορίες επαλήθευσης όπως πατρώνυμα, αριθμό λογαριασμού, κάτι που να ξεκαθαρίζει ποιος είναι πραγματικά πίσω από το κάθε όνομα; Θα έστελνε ποτέ μια τέτοια λίστα ένας αξιωματούχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

2) Δεν έχει ποσά. Μπορεί κάποιος να έχει 1.000 ευρώ σε μια τράπεζα του εξωτερικού. Τι σημαίνει αυτό;

3) Πάρα πολλά ονόματα είναι ξενικά, εβραϊκά και αρμένικα. Ο εύκολος στόχος για ακόμη μια φορά. Όμως, αν είσαι πχ Εβραίος ή Αρμένης κοσμηματοπώλης, έχεις συνήθως και υπηκοότητα και παρουσία σε διάφορες άλλες ξένες χώρες. Γιατί να φαίνεσαι ως Έλληνας, ειδικά σε μια τέτοια εποχή που υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να μπεις στο στόχαστρο; Γιατί να φαίνεσαι στην υποτίθεται "ελληνική λίστα";

4) Σοβαρά, μόνο οι "κακοί Παπανδρέου" βρίσκονται στη λίστα, και κανένας άλλος πολιτικός; Σοβαρά;

5) Ο Τζανής γιατί αυτοκτόνησε όταν μαθεύτηκε η ιστορία με τη λίστα; Ποια ακριβώς ήταν η απειλή εναντίον του; Αυτή η λίστα δεν αποτελεί απειλή για κανέναν!

Όποιος έχει έστω και μια στοιχειώδη γνώση από δουλειά γραφείου ή από οικονομικά, δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει την απουσία οποιασδήποτε σοβαρότητας σ' αυτή τη λίστα. Ακόμη και ένα παιδάκι μπορεί να βάλει μερικά ονόματα σε ένα χαρτί και να μας πει ότι έχει μια λίστα και θα φαίνεται μάλλον πιο σοβαρή από αυτήν.

Η εντύπωσή μου -μέχρι στιγμής τουλάχιστον- είναι ότι η συγκεκριμένη λίστα είναι παραχαραγμένη, φτιαγμένη από κάποιον ακροδεξιό από τους πολλούς που σκορπούν, όπως πάντα, ψευδείς ειδήσεις, στηριζόμενος στο γνωστό φασιστικό ρητό "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Στοχοποιεί όπως πάντα τους "κακούς ξένους" και τους "κακούς πολιτικούς" που ξέρουμε. (Υ.Γ.: Και στην επόμενη ανάρτηση μου, διαφαίνεται και μια χειρότερη πιθανότητα, να είναι μια παγίδα για τον Βαξεβάνη που σκοπό έχει να μπλοκάρει την αποκάλυψη της πραγματικής λίστας Λαγκάρντ με ένα περίπλοκο και πολύ πονηρό τρόπο).

Συγνώμη που θα το θέσω έτσι απλά και δεν θα ασχοληθώ άλλο, αλλά η συγκεκριμένη λίστα φαίνεται απλά παραπληροφόρηση, "θόλωμα των υδάτων" και έχει την αξία ενός σκουπιδιού.

Φοβάμαι ότι η πραγματική λίστα Λαγκάρντ μπορεί πλέον να θαφτεί κάτω από τη σύγχυση που θα προκληθεί και οι διάφοροι απατεώνες και μεγαλοφοροφυγάδες να δημιουργήσουν ένα δυνατό "παραπέτασμα καπνού" για να τους προστατεύσει... πράγμα που προφανώς γνωρίζει και ο κ. Βαξεβάνης, άρα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έκανε τη δημοσίευση αυτή.

Ακριβώς επειδή υποτίθεται ότι είναι σοβαρός και αξιοπρεπής δημοσιογράφος, θεωρώ ότι αυτή η λίστα είναι μια ανεπανόρθωτη πληγή για την αξιοπιστία του.

...και δεν θα αναφερθώ στο εμετικό φλασάκι που προσπαθεί να δημιουργήσει εντυπώσεις στο πάνω δεξί μέρος της σελίδας...

Υ.Γ.: Ένας φίλος στο Facebook μου έστειλε να δω το παρακάτω βίντεο:

Στο παραπάνω βίντεο ο κ. Βαξεβάνης υποστηρίζει ότι διαθέτει κινήσεις λογαριασμών, καρτέλες κλπ, τις οποίες θα δημοσιεύσει αργότερα (την Πέμπτη). Αν είναι έτσι χαίρομαι και η δημοσιοποίησή τους επιβάλλεται, γιατί μόνο έτσι μπορούν να στοιχειοθετηθούν σοβαρές καταγγελίες και να μη κατηγορηθούν αθώοι. Γιατί όμως δεν μας ενημερώνει και στο σχετικό άρθρο;

Με τα πλήρη στοιχεία, μπορεί να εντοπίσουμε άτομα που δηλώνουν πτωχευμένα στην Ελλάδα και χρωστούν στους οφειλέτες τους, όμως ταυτόχρονα διαθέτουν τεράστια ποσά στην Ελβετία. Σε αυτές τις περιπτώσεις έχουν ξεκάθαρη απάτη - και πραγματική καταγγελία που αξίζει να διερευνηθεί.

Και πάλι, όμως, δεν καταλαβαίνω -και με ενοχλεί- η δημοσίευση μη ταυτοποιημένων ονομάτων, όπως έγινε σήμερα στο Hot Doc. Σε τι εξυπηρετεί και ποιος ο σκοπός της;

Για ποιο λόγο συνελήφθη ο "Γέρων Παστίτσιος", ο νεαρός που αποκάλυψε την απάτη που έχει στηθεί γύρω από τον μοναχό Παϊσιο.

2012-09-24T20:32:00.002+03:00

Απάντηση για να μη μακρηγορούμε: Γύρω από τον μοναχό που πέθανε το 1994 στήνεται εδώ και χρόνια ένα μικρό εμπορικό πανηγυράκι βιβλίων, θαυμάτων και απάτης που γεμίζει τσέπες απατεώνων και περνάει διάφορα παραπολιτικά μηνύματα.

Σε παραθαλάσσιο περίπτερο το καλοκαίρι του 2012 μέτρησα πάνω από 15 εκδόσεις γεμάτες με υποτίθεται πραγματικά θαύματα και σοφίες του γέροντα (δείτε ενδεικτικά εδώ). Ούτε ο Μπάτμαν και ο Σπάιντερμαν μαζί δεν έχουν κάνει τόσα θαύματα όσα περιγράφονται στα βιβλία αυτά!

Θα χρειαζόταν ο γέροντας να έχει ζήσει πολλές ζωές για να γράψει όλα τα βιβλία που του αποδίδονται (ήταν σχεδόν αμόρφωτος) και για να κάνει όλα τα θαύματα που του αποδίδονται... Θα έπρεπε να είναι πραγματικά ένα εργοστάσιο θαυμάτων, κάτι σαν τον Ντέιβιντ Κόπερφιλντ, ένα πραγματικό τσίρκο...

Είναι κρίμα, γιατί ο γέροντας ήταν ένας φιλήσυχος άνθρωπος που είχε πραγματικά κάποια ενδιαφέροντα πράγματα να πει. Κατά τη γνώμη μου, το μόνο πραγματικό λάθος του Παΐσιου ήταν ότι χρησιμοποιούσε τη γνωστή αντισημιτική παραφιλολογία σε κάποια από τα πράγματα που έλεγε, σύμφωνα τουλάχιστον με κάποια από τα πρώτα βιβλία που γράφτηκαν για αυτόν. Μπορεί βέβαια να είναι και ψέματα, αλλά πλέον, τόσα χρόνια μετά το θάνατό του, είναι δύσκολο να ξεδιαλύνουμε ποια είναι τα ψέματα και ποιες οι αλήθειες. Και ο ίδιος δεν είναι πλέον εδώ για να μας πει τι πραγματικά πίστευε...

Ο 27χρονος νεαρός που έστησε τη σελίδα "Γέροντας Παστίτσιος" ήταν ένας από αυτούς που προφανώς είχαν κάποτε ένα ειλικρινές ενδιαφέρον για τον μοναχό (αν δεν έχεις κάποιο ενδιαφέρον για τη θρησκεία, γιατί να ασχοληθείς με τον Παϊσιο;) αλλά κατάλαβε γρήγορα το παραμύθι που είχε στηθεί γύρω του. Οπότε άρχισε να κοροϊδεύει το όλο θέμα, μα όταν διαπίστωσε ότι κανενός το αυτί δεν ιδρώνει και κανείς δεν ξυπνάει όσο ξεκάθαρα και αν καταγγέλεις μια θρησκευτική απάτη, τότε άρχισε να πειραματίζεται με αυτήν.

Το πραγματικό κακό όμως που έκανε, και τότε ήταν που ενόχλησε τους "άρχοντες του τσίρκου", είναι ότι δημοσίευσε και τα αποτελέσματα του πειραματισμού του. "Ξεβράκωσε" ΜΜΕ και ολόκληρες ομάδες ανθρώπων, αποδεικνύοντας πόσο αφελείς και ευκολόπιστοι είναι. Για αυτό και συνελήφθη στην πραγματικότητα...

Είναι πραγματικά ενδιαφέρον να παρακολουθήσετε την πορεία της μετατροπής του παραμυθιού σε πραγματικότητα για τα ελληνικά ΜΜΕ και την ανύπαρκτη "δημοσιογραφία" τους.

Στο παρακάτω άρθρο, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό LIFO, περιγράφεται όλη η ιστορία, την οποία είχε καταγράψει ο ίδιος ο νεαρός στη σελίδα του, που πλέον έχει κλείσει.

Το αντιγράφω εδώ καθώς το θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό για την κατανόηση του πώς δουλεύουν οι "διανοητικοί ιοί", η θρησκεία και τα διάφορα ψέματα που διαδίδονται γύρω της...

Διαμαρτύρομαι επίσης για τη σύλληψη του νεαρού και πιστεύω ότι είναι μια ΜΕΓΑΛΗ ΝΤΡΟΠΗ του ελληνικού κράτους (που δυστυχώς μέρα με τη μέρα αποδεικνύεται ολοένα και χειρότερο).

Υ.Γ.: Υπάρχει όμως και ένα άλλο κακό με όλη αυτή την ιστορία....

Ο μοναχός Παϊσιος ίσως ανακηρυσσόταν άγιος αν δεν γίνονταν όλα αυτά, καθώς ελάχιστοι θα γνώριζαν για το πείραμα του "Παστίτσιου" και ο θρύλος του δεν θα συναντούσε ιδιαίτερα προβλήματα στην παραπέρα διάδοσή του. Τώρα όμως, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι θα διαβάζουν τι συνέβη και θα μαθαίνουν ότι πίσω από τα διάφορα "θαύματα" που ακούνε κρύβεται απλά αφέλεια και απάτη...
Εδώ είναι η αδικία: Ο Παϊσιος ηταν πολύ πιο αξιόλογος άνθρωπος και χριστιανός από πολλούς "άγιους" σφαγείς και δολοφόνους που έχουν ανακηρυχθεί -κακώς- άγιοι από την Εκκλησία μας.
Κρίμα, γιατί τα διδάγματα που ο Παϊσιος μοίραζε απλόχερα όσο ζούσε ίσως θα βοηθούσαν πολλούς ανθρώπους που τα χρειάζονται...

Παλιά, πριν από 2.000 χρόνια ας πούμε, μπορούσε κάποιος να εμφανιστεί και να είναι πολύ καλός άνθρωπος και να πει καλά πράγματα. Επειδή δεν υπήρχε τηλεόραση, ούτε ίντερνετ, ούτε φωτογραφικές μηχανές, ούτε έξυπνα κινητά, κάποιοι μπορούσαν να πουν ότι αυτός ο κάποιος έκανε θαύματα, περπάτησε στο νερό, γιάτρεψε αρρώστους, πέθανε και αναστήθηκε και πέταξε στον ουρανό. Οι πιστοί του θα το έγραφαν (ο καθένας απ' τη δική του σκοπιά), οι ιστορίες θα επαναλαμβάνονταν ξανά και ξανά ανά τους αιώνες και στο τέλος, για πολλούς, όλα αυτά θα θεωρούνταν Επιβεβαιωμένα Γεγονότα.

Είναι σίγουρο όμως ότι σήμερα, στην εποχή της τεχνολογίας, αν κάποιος έκανε ένα θαύμα θα μπορούσαμε να το επιβεβαιώσουμε ή να το απορρίψουμε. Κανένας τσαρλατάνος δεν θα μπορούσε να μας κοροϊδέψει - άλλωστε δε ζούμε στην αρχαιότητα για να καταπίνουμε αμάσητη κάθε ανεπιβεβαίωτη φήμη περί θαυμάτων κλπ...

Ή μήπως όχι;

Από την σελίδα του ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΣΤΙΤΣΙΟΥ που παρωδεί την αγιοποίηση και την υπερβολή με τις προβλέψεις του Γέροντα Παϊσιου που χρησιμοποιούνται κάθε Κυριακή για να πουλήσουν φύλλα κάποιες εφημερίδες που απευθύνονται σε (εύ)πιστους.

Το θαύμα ήταν έτοιμο και με λίγη πίστη πέρα για πέρα αληθινό.Τώρα έπρεπε να το στείλω σε όλα τα έγκυρα ορθόδοξα,πατριωτικά,ουφολογικά και λιακοβαρεμένα blogs.Οι ώρες της νέας τάξης άρχισαν να μετράν αντίστροφα. Το θαύμα πρωτοδημοσιεύθηκε στο ορθόδοξο blog ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ.

Μέσα σε μια μέρα το θαύμα έγινε ανάρπαστο σε όλες τις ορθόδοξες σελίδες που λόγω εξοικονόμησης χώρου δε θα τις παραθέσω όλες.

Το θαύμα το προώθησαν και σερραϊκά blogs.

Τα νεοναζιστικά blog δώσαν και αυτά το παρόν αλλά αυτός που πάντα ξεχωρίζει είναι ο ορθόδοξος σαβουροφάγος νεοναζί hellas-vothrodoksy

Επίσης και τη δική τους χείρα βοηθείας έδωσαν παραδοσιακά πατριωτικά σκουπιδοφάγα blogs όπως τρομακτικό,πριονοκορδέλα κτλ.

(αν δεν το δεις εδώ, δεν είναι είδηση!)

ακόμα και ποδοσφαιρόφιλα

Τέλος πρέπει να ομολογήσω πως δε μας ξέχασαν ούτε οι αντινεοεποχίτες σύντροφοι του φατσοβιβλίου.

Για περισσότερη διασκέδαση κάντε μια αναζήτηση στο google. Λοιπόν λαμόγια της νέας τάξης ο Γέροντας είναι εδώ και κάνει ότι θαύματα γουστάρει και όποτε γουστάρει.Θα πάρουμε τη Μπόλη,θα εξαφανίσουμε όλη την Τουρκιά και η νέα ελληνορθόδοξη διαγαλαξιακή παντοκρατορία σύντομα θα είναι γεγονός. Τα γένια μας +ευλόγησον+

UPDATE*

H ιστορία μας έγινε και βίντεο στο youtube

το οποίο δυστυχώς κατέβηκε και αντικαταστάθηκε απο αυτό.

Αργότερα κατέβηκε και αυτό και ο νεοναζί φίλος μας (http://www.youtube.com/AnonWarrior1) έκλεισε το κανάλι από τη ντροπή του.

UPDATE 2*

Τελικά δε μας ξέχασε ούτε η αγαπημένη μας εφημερίδα

--------------------

Αυτά έγιναν στο Facebook του Γέροντα Παστίτσιου και ενώ γέλασα, θλίβομαι με την ανάγκη των ανθρώπων να ηρωοποιούν και να αγιοποιούν και να αποδίδουν θαύματα και προφητείες, φτηναίνοντας έτσι πολλούς πραγματικά καλούς ανθρώπους.

Πάντως, σχετικά μ' αυτά που έγραψα στην αρχή... Ούτε το ίντερνετ, ούτε τα ΜΜΕ, ούτε η τεχνολογία μπορεί να νικήσει τελικά την ανθρώπινη βλακεία. Σκεφτείτε μόνο πόσοι απ' τους εκατοντάδες χιλιάδες που έμαθαν για το "θαύμα" θα μάθουν ότι τελικά ήταν κι αυτό ψεύτικο - ελάχιστοι. Οι υπόλοιποι θα το πιστέυουν και θα το διαδίδουν και το θαύμα θα περάσει για πάντα στο συλλογικό μας υποσυνείδητο.

Έτσι, ακόμα κι αν υπήρχαν κινητά με κάμερες την εποχή του Χριστού, και ίντερνετ, και τηλεοράσεις και τα πάντα, και ακόμα κι αν δεν κατέγραφαν ούτε ένα θαύμα του δεν νομίζω ότι οι πιστοί θα αποθαρρύνονταν.

Θα αρκούσε να γράψει κάποιος σ' ένα φόρουμ ότι κάποιος ανώνυμος του εκμυστηρεύτηκε πως ένας γνωστός του είδε ένα θαύμα του Ιησού. Και η νέα θρησκεία θα γεννιόταν - και το μέλλον της θα ήταν λαμπρό...

----

Τελικά, αρκετές εβδομάδες μετά τα παραπάνω, σήμερα έγινε το κακό...

UPDATED: Σύλληψη του Παστίτσιου στο Facebook - Ρεζίλι παγκοσμίως!

Οι Μικρές Ψυχές και η μανία της Εξουσίας

2012-08-27T22:51:00.000+03:00

Οι περισσότεροι άνθρωποι ζούνε τη ζωή τους και απολαμβάνουν τα αμέτρητα πράγματα που έχει να τους προσφέρει, την Αγάπη, τη Γνώση, τον Έρωτα, τη Ζωή, την Εξερεύνηση, τη Μάθηση, την Τέχνη, τα Παιδιά, την Επικοινωνία... Αυτό είναι σωστό και φυσιολογικό.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι τη Δύναμη τη συγκεντρώνουν οι πιο πωρωμένοι και οι πιο αδίστακτοι από εμάς. Άνθρωποι με τόσο φτωχές ψυχές -και ακόμη πιο φτωχές αντιλήψεις- που μένουν αδιάφοροι από το θαύμα της Ζωής γύρω τους, και το μόνο που τους νοιάζει είναι η ΕΞΟΥΣΙΑ και η ΔΥΝΑΜΗ.

Τραυματισμένοι από άγνωστες ατυχίες στην παιδική τους ηλικία, δεν θέλουν να ζήσουν, αλλά μονάχα να ΕΞΟΥΣΙΑΣΟΥΝ.

Εργάζονται ασταμάτητα για αυτό. Δεν τους νοιάζει τίποτα άλλο.

Πόσο ανόητος και μικρός πρέπει να είσαι για να μαζεύεις σ' όλη σου τη ζωή αγαθά, αλλά να μην αφήνεις χρόνο στον εαυτό σου να τα χαρεί; Για να ξοδεύεις τη ζωή σου σε μια δουλεΙα, ξεχνώντας ότι δουλεύεις για να ζήσεις και όχι το αντίθετο;

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ζηλεύουμε αυτούς τους μικρούς ανθρώπους και τους προσφέρουμε τις ευκαιρίες για να μας εξουσιάζουν, ενώ κανονικά θα έπρεπε να τους λυπόμαστε και να προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε να ξεπεράσουν αυτή τους την παράνοια...

Μα αυτοί αρπάζουν την ευκαιρία της προσοχής και του θαυμασμού μας, και τη χρησιμοποιούν ακόμη μια φορά εναντίον μας, για να γίνουν ακόμη πιο ισχυροί... Τέτοιοι δεν είναι όλοι αυτοί οι "πωρωμένοι" της Θρησκείας, της Δημοσιογραφίας, των Ιδεών, του υποτιθέμενου "αθλητισμού", της "Πολιτικής" κλπ κλπ; Δεν είναι όλοι αυτοί άτομα που υπηρετούν Ιδεολογίες και Συστήματα, ενώ αυτά τα δύο θα έπρεπε κανονικά να υπηρετούν εμάς;

ΔΕΝ ζηλεύω λοιπόν κανέναν "πωρωμένο", κανέναν "παθιασμένο", κανέναν "ακόλουθο", "υπηρέτη" ή "εργάτη". Συνήθως είναι άτομα πολύ πιο φτωχά από όσο μπορούμε να φανταστούμε, που μπορεί να έχουν χρήματα ή εξουσία ή μέσα -επειδή εμείς τους τα δώσαμε- αλλά δεν έχουν το ακριβότερο πράγμα σ' αυτό το σύμπαν: Δεν έχουν ΖΩΗ.

ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ, στην «ΚΡΙΣΗ»...

2012-05-25T14:44:00.002+03:00

...με πολύ απλά λόγια:

Κάποιοι μεγαλομέτοχοι τραπεζών έδιναν τεράστια δάνεια στον εαυτό τους (δηλαδή σε ανώνυμες εταιρείες -Α.Ε.- που ανήκαν στους ίδιους).
Τα δάνεια αυτά, οι Α.Ε. απλά τα "έτρωγαν" (δηλαδή τα έβαζαν στην τσέπη οι μεταλομέτοχοί τους, δηλαδή αυτοί που ...έδιναν τα δάνεια) και αργά ή γρήγορα δεν τα αποπλήρωναν (ως Α.Ε. όμως, οι μέτοχοι τους δεν είχαν ...ευθύνη!)
Οι τράπεζες έβγαζαν «ζημίες» εξαιτίας των δανείων και αυτές τις ζημίες τις πλήρωνε το κράτος (με τα περίφημα «πακέτα διάσωσης»).
Τα πακέτα διάσωσης τα αντλούν πάντα από το δημόσιο, δηλαδή από εσένα και εμένα και -κυρίως- από τα διάφορα ταμεία.
Έτσι το Δημόσιο άρχισε να χρειάζεται περισσότερα χρήματα για να καλύψει τα προβλήματα των τραπεζών και για να πληρώσει όλους εκείνους που χρωστάει, και έτσι άρχισε να βάζει περισσότερους φόρους, οδηγώντας τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις στο κλείσιμο.
Όλο αυτό το παράλογο πράγμα το είδαν πολλοί επιτήδειοι (λαμόγια) και διαπίστωναν ότι όχι μόνο κανένας δεν τιμωρούνταν, αλλά όσοι έπαιρναν μέρος στην απάτη έβγαζαν τεράστια κέρδη και μάλιστα χωρίς κανένα ρίσκο. Έτσι μπήκαν πολλοί στο παιχνίδι, με αποτέλεσμα το Σύστημα να γεμίσει «Φούσκες».
Έτσι, το βήμα 5 επαναλήφθηκε ξανά και ξανά, μεγαλώνοντας ολοένα και περισσότερο το πρόβλημα, μέχρι που μπήκαν στο παιχνίδι και μεγάλοι παίκτες, οι οποίοι αποφάσισαν να αντλήσουν τα χρήματα από ολόκληρα κράτη. Έκαναν λοιπόν το ίδιο πράγμα που έκαναν στις μικρότερες τράπεζες, αλλά αυτή τη φορά με τα χρήματα ολόκληρων κρατών όπως η Ελλάδα ...με τα γνωστά αποτελέσματα που ζούμε σήμερα...

Δεν κατάφερα με το παραπάνω να εξηγήσω πόσο απλό είναι το όλο κόλπο. Είναι σαν να έβγαζαν τα λεφτά από τη μία τσέπη, τα έβαζαν στην άλλη, και μετά έβαζαν τις φωνές «έχασα τα λεφτά μου». Και εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να τους δώσουμε και άλλα χρήματα, για να αναπληρώσουν τα χρήματα που ποτέ δεν έχασαν!

Το κόλπο με το δημόσιο παίχτηκε λίγο πιο περίπλοκα, αλλά η λογική είναι η ίδια. Πήραν τα κεφάλαια των δημόσιων ταμείων και τα επένδυσαν σε επενδύσεις που ήταν καταδικασμένες. Τα χρήματα φυσικά χάθηκαν (γιατί εκείνοι που ήταν στις "επενδύσεις", δηλαδή οι ίδιοι, τα έφαγαν). Οι επενδυτικοί φορείς (που ήταν τράπεζες) βάρεσαν στη συνέχεια κανόνι (οι περισσότερες όχι πραγματικό, απλά το φώναξαν σαν να συνέβαινε). Και έτσι εμείς όχι μόνο πρέπει να πληρώσουμε τα ταμεία, αλλά να «διασώσουμε» και τις τράπεζες. Δηλαδή, να πληρώσουμε εις διπλούν, δύο φορές ξανά, τα λεφτά που ήδη μας έκλεψαν μια φορά!
Τέτοια απάτη, τόσο έκδηλη και σε τέτοια μεγάλη έκταση, δεν έχει ξαναγίνει στην Ιστορία. Οι αυριανοί ιστορικοί θα τραβάνε τα μαλλιά τους!

Συγχωρείστε τις υπεραπλουστεύσεις, αλλά έχετε υπόψη σας ότι ακόμη και πίσω από το πιο περίπλοκο πρόβλημα κρύβονται εξαιρετικά απλές αρχές που το δημιούργησαν. Όλα τα παραπάνω είναι εξαιρετικά απλά. Τόσο απλά, που αδυνατεί ο νους μας να το δεχτεί.
Οι άνθρωποι που δημιούργησαν όλη αυτή την κατάσταση, το έκαναν απλά επειδή ...μπορούσαν! Η όλη απάτη είναι καθαρός εκβιασμός που βασίζεται στην αδυναμία του πλήθους να αντιδράσει, και δεν εμπεριέχει καμία μεγαλοφυία ή έξυπνη σκέψη!

Επίσης, έγιναν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΝΟΜΙΜΑ, αφού δεν υπάρχει κανένας νόμος που να τα απαγορεύει και κανένας μηχανισμός που να μας προστατεύει εμάς, τους απλούς πολίτες, από αυτά.

Γιατί όλα αυτά δεν συνέβησαν παλιότερα, είναι μια λογική ερώτηση. Από ό,τι φαίνεται, το καπιταλιστικό σύστημα και οι υποστηρικτές του, κρατούσαν παλιότερα κάποιες ισορροπίες, κάποια προσχήματα, για να μη καταρρεύσει το όλο σύστημα. Σήμερα όμως, δεν φαίνεται να υπάρχει άλλο εναλλακτικό οικονομικό σύστημα, αφού το λεγόμενο "σοσιαλιστικό" είτε είναι παρανοϊκό και φασιστικό όπως στη Βόρεια Κορέα, είτε «ξεπουλημένο» στον Καπιταλισμό όπως στην Κίνα.
Αυτή η κατάσταση, μαζί με το ότι υπήρξαν «θεωρητικοί» (όπως αποδεικνύεται ...της κακιάς ώρας) όπως ο Μίλτον Φρίντμαν, που πίστευαν στην «αυτορύθμιση της ελεύθερης αγοράς», τον λεγόμενο Νεοφιλελευθερισμό, επέτρεψε σε κάποιους να σταματήσουν να τηρούν τα προσχήματα και να παίξουν το παιχνίδι στα όριά του. Φυσικά, το όλο πράγμα είναι παράλογο και για αυτό φτάσαμε στη σημερινή κατάντια του Καπιταλισμού...

ΑΠΛΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΥΠΗΡΧΑΝ ΠΑΝΤΟΤΕ και ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ...

... και δεν χρειάζονται ούτε χούντες, ούτε κομμουνισμούς, ούτε νεοφιλελευθερισμούς, ούτε αναρχοκομμουνισμούς, ούτε αίμα, επαναστάσεις, νεοναζισμούς. Το μόνο που χρειάζεται είναι κάποιοι απλοί, συγκεκριμένοι, βατοί νόμοι, που για κάποιο όμως λόγο οι κυβερνήσεις δεν θέλουν να συντάξουν.

Ορίστε δύο εξαιρετικά απλές λύσεις για το πρόβλημα της τραπεζικής κρίσης:

1) Αν μια τράπεζα ΧΡΕΩΚΟΠΗΣΕΙ, να πάει στον αγύριστο (όπως πηγαίνει και κάθε συμπολίτης μας όταν χρεοκοπεί μα ελάχιστοι από εμάς φαινόμαστε να νιώθουμε κάποια συμπόνοια). Η τράπεζα θα πρέπει να κλείνει, να κατάσχονται όλα τα περιουσιακά της στοιχεία μαζί με εκείνα του διευθυντικού της προσωπικού, και να γίνονται μηνύσεις στους υπεύθυνους της χρεοκοπίας, ώστε να επιβληθούν πρόστιμα. Με αυτό τον τρόπο κανείς «διευθυντής» σε μια τράπεζα, δεν θα τολμά να δώσει δάνεια που ξέρει εκ των προτέρων ότι δεν θα πληρωθούν.

Το Κράτος ούτως ή άλλως εγγυάται τις καταθέσεις των πολιτών μέχρι κάποιο ποσό. Από αυτό το ποσό και πάνω, ο καταθέτης θα παίρνει ποσοστό επί του liquidation (διάλυσης) της τράπεζας σε περίπτωση χρεοκοπίας της. Δηλαδή: Σου "έφαγε" η χρεοκοπημένη τράπεζα 10 εκατομμύρια και δεν σου τα δίνει πίσω, αλλά έχει 1000 σπίτια σε υποθήκη και άλλα 1000 σε περιουσία; Αν αυτά τα δέκα εκατομμύρια αντιστοιχούν στο 1% των χρεών της τράπεζας, τότε σου μεταφέρονται ως αποζημίωση τα περιουσιακά στοιχεία που αντιστοιχούν στο 1%, δηλαδή 10 σπίτια και 10 υποθήκες. Οπότε, μπορεί να έχασες καταθέσεις, αλλά αποκτάς μια περιουσία που άνετα μπορείς να τη μεταφέρεις σε μια άλλη, υγιή τράπεζα και να πάρεις πίσω το κεφάλαιό σου.

Έχετε υπόψη σας ότι συνήθως ο μεγαλύτερος μέτοχος μιας τράπεζας είναι το δημόσιο, οπότε είναι εύκολο το παραπάνω.

2) Να φτιαχνούν νόμοι που ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ τον ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΔΑΝΕΙΣΜΟ. Αν είσαι μέτοχος μιας τράπεζας, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να δανείσεις τον εαυτό σου, αλλά και οποιαδήποτε εταιρεία/οργανισμό στον οποίο έχεις ποσοστά, για να μην επαναληφθούν αυτά τα γεγονότα.
Αν εντοπιστεί έστω και μια εταιρεία στην οποία έχεις συμμετοχή ενώ είσαι και μέτοχος της τράπεζας που τη δανείζει, το δάνειο καταγγέλλεται και το κράτος βάζει τεράστιο πρόστιμο στον μέτοχο και στην τράπεζα.

----

Αν θέλουμε να έχουμε έναν υγιή δημοκρατικό σύστημα με ελεύθερη οικονομία, αυτό πρέπει να υπακούει σε νόμους και κανόνες. Το όραμα μιας «απόλυτα ελεύθερης αγοράς που αυτορυθμίζεται» (κατά M. Friedman) αποδεικνύεται ιστορικά εξίσου μεταφυσικό και ανεδαφικό με το όραμα μιας απόλυτα δίκαιης ...Χριστιανικής κοινωνίας.

Το μόνο που χρειάζεται στην κοινωνία μας για να γίνει ανθρώπινη, είναι εκείνο που υποστήριξε πριν 2500 χρόνια ο Αριστοτέλης: Μια δημοκρατική Πολιτεία στην οποία να σεβόμαστε τους -λογικούς και δίκαιους- νόμους, οι οποίοι με τη σειρά τους θα έχουν θεσπιστεί με σκοπό να προστατευτεί η ζωή και το δικαίωμα στη δημιουργία για τον κάθε πολίτη...