Bumpy Path!

Podziękowania

noreply@blogger.com (d) — Sat, 01 Nov 2014 11:04:00 +0000

<< Epilog

Ohayō!

To już koniec.

Wyobrażałam sobie ten dzień. Teraz - dopada mnie furia, że opowiadanie trwało aż 730 dni, a jako Frio tworzyłam znacznie dłużej. Obecnie już nic nie ma, przynajmniej jako ten nick. Będę walczyć o własne marzenia, bo wiem, że pisanie jest moją częścią życia, która wpływa na samopoczucie.

Pamiętam, jak w 2010, ktoś odebrał mi moją chimerę. Byłam załamana, życie nie miało dla mnie najmniejszego sensu, płakałam przez rok, nie mogąc się podnieść, gdy pewnego dnia otwarłam Worda. Wiedziałam od najmłodszych lat, że kocham słowo; to napełniło mój smutek. Odnalazłam siebie, jestem szczęśliwsza, niż przez całe życie.

Ile razy przez te cztery lata słyszałam, że powinnam się poddać. Jakbym nie miała prawa być szczęśliwa, a ja brnęłam w to po omacku, ponieważ czułam, że chcę to zatrzymać blisko siebie, nie puścić, być w końcu egoistką, która pokaże światu, jaka może być w czymś genialna.

Pewnego razu, ktoś mi napisał, tak gorzkie słowa, że nie mogłam tworzyć przez trzy miesiące. Miałam totalną blokadę, ale przeczytałam książkę(nie pamiętam tytułu), co sprawiło, że zaczęłam od nowa - pod starym nickiem - czym straciłam wielu z was, bo uznaliście, że znów dam wam coś złego, nie tyle gramatycznie, jak fabularnie, lecz po powrocie, zakochałam się w czytaniu książek. Czytam ich w miesiącu naprawdę sporo, co samą mnie zadziwia.

Ta osoba miała odwagę mnie przeprosić. Byłam w szoku, że proponuję mi wręcz pomoc, ale ja to odrzuciłam. Gdyż nie chcę łaski, albowiem pragnę jedynie pisać.

Coś się kończy, coś zaczyna...

Planuję pod prawdziwymi danymi wydać książkę. Będzie bardziej dopracowana, przemyślana, zadbam o to, żeby czas i postacie nie były nijakie.

Poza tym, będę brała czynny udział w konkursach. Nie chcę zamknąć przed sobą drzwi, oraz oznajmić całkowity schyłek mojej twórczości, jaki dopiero się zaczyna...

Jeszcze przede mną z sześćdziesiąt lat życia (Daj, mi Panie tyle przeżyć). Życzę sobie, aby moja literacka kariera dopiero miała swój blask. Chwilowo raczkuję, obserwuję innych pisarzy, słucham ludzi, aby moja twórczość była bardziej „ożywiona”.

W następnym roku planuję przeprowadzkę do Lublina, a gdzieś w myślach kołacze się pomysł na Irlandię, ale to jest już plan długoterminowy. Musiałabym zrobić certyfikat z języka angielskiego, a może nawet prawo jazdy.

Myślę, że to wszystko wpłynie na każde moje słowo.

Wracając do Bumpy Path, które trwało dwa lata. Przyniosło mi tyle samo zlotów, jak upadków, to ciągle chcieliście go czytać, czym mnie bardzo zaskoczyliście. Najwięcej wejść było na Prolog, który prowadził nas do drugiego tomu, jaki już nie był tak bardzo czytany, chociaż... i tu przybywało nowych czytelników. Nikt nie pytał o to, czemu nie piszę słów: „Kocham Cię”, ale może nie zdradzę, czym się kierowałam nie używając właśnie tych słów. Najwięcej wejść było w marcu 2014, gdzie odwiedziliście ten blog, aż 1799 razy. Najmniej było w grudniu 2011 – 314 wejść. Chapters odwiedziliście tylko 1880 razy, a tam przypominam jest Spis Treści. Jest obecnie 179 komentarzy, w tym 54 w zakładce SPAM.

Wyświetlenia według kraju także są ciekawe.

Oto one:

Polska - 22307

Stany Zjednoczone - 1063

Niemcy - 564

Rosja - 489

Holandia - 339

Francja - 310

Kenia - 185

Wielka Brytania - 143

Ukraina - 96

Wyspa Jersey – 82

W sumie było 42 posty, w tym sześć informacyjnych. Sam tekst obejmował 259 stron znormalizowanych, a w tym 102 cytaty. Oba tomy możecie znaleźć na moim chomiku:

http://chomikuj.pl/frioik/PDF

Jak coś możecie nadal znaleźć mnie na Facebooku, Twitterze, Gadu-Gadu, czy także na Asku. Wszędzie, gdzie macie możliwość się ze mną skontaktować, tam też możecie liczyć na moją odpowiedź. Ciągle dla was jestem, ale pragnę zmian. Pokazania, że stać mnie na więcej, niż to, co pokazałam jako Frio Hamaguri.

Chciałam także podziękować wszystkim tym, którzy wspierali mnie przez te trzy lata (licząc, też inne blogi). Przez was... wiem, jak mocno to kocham, podczas gdy muszę znajdywać każdą najmniejszą sekundę, aby kreować własny świat.

Dziękuję też tym osobom, jakie pomagały mi ogarnąć gramatykę. Byliście lepsi, niż moi nauczyciele przez dwanaście lat nauki w publicznej szkole.

Powinnam także podziękować rodzicom, bądź rodzinie, jak to bywa w książce, ale nigdy nie uwierzą, iż teraz nie poddam się, wręcz poświecę swoje życie, dla tej pasji, jakoś mało we mnie wierzą, a ja to doskonale wiem.

"Cele w życiu człowieka powinny być jak horyzonty, tak aby osiągając jedne zawsze widzieć nowe."

Agnieszka Lisak

***

Epilog

noreply@blogger.com (d) — Thu, 23 Oct 2014 20:00:00 +0000

<< R.XVIII, Cz.2

Zatrzymał go chwytając za nadgarstek. Naruto spojrzał w jego oczy, a Lisek nie oszczędzał temu, żeby chociaż w jego oczach pokazać swoją obecność. Byli już tak blisko Wioski, ale mieli plan. Ruszył przed siebie, zaś Sasuke usiadł, dając czasu płynąć naprzód, ponieważ mieli spotkać się za jakieś dwie godziny.

Naruto wiedział, że da sobie radę, bowiem liczył się z tym, jak bardzo nauczył się przez całe życie dawać radę sam, a przez kilka ostatnich lat uciekając od odpowiedzialności, musiał robić wszystko samodzielnie. Dlatego, nie odwracał się, już na horyzoncie ujrzał Wzgórze, coraz bardziej odbudowane budynki, których większość nie kojarzył.

Słyszał w sobie motywujące słowa, a to miejsce sprawiało w nim radość, spokój, bezpieczeństwo, zaś jego energia wracała do normy.

- No, to wchodzimy... - Powiedział do Kyuubiego, chociaż chciał, żeby szatyn był obok niego, czułby się znacznie lepiej.

Nikt go na początku nie rozpoznał, jakby zapomnieli o swoim bohaterze, gdy nagle cała Wioska zaczęła krzyczeć jego imię.

W takich chwilach chciał się schować, bo czuł się nikim, walczył dla przyjaciół, którzy teraz spoglądali na niego jak na zjawę.

- Ty... wróciłeś. - Powiedziała Sakura, jaka nie mogła uwierzyć, że jakimś sposobem tutaj jest, jednak rozejrzała się za Sasuke, jakiego tutaj nie widziała. - Gdzie on? - spytała, Naruto zrozumiał, o kogo jej chodzi, ale miał udawać, że nic o tym nie wie.

- A skąd mam wiedzieć?

- Nie poszedł po ciebie?

- Nie widziałem go około dwa miesiące – kłamał dalej, coby zachować swoje dobre imię, aż bał się, iż zdradzi po sobie prawdę. - A co?

- Nie, nic. Martwię się, że nie wrócił – urwała w pół zdania, kiedy usłyszeli trzask na polanie. Szybko tam pobiegli, reszta towarzystwa bała się ruszyć, Nara jednak postanowił także pobiec za nimi.

- Co tu się dzieje?! - wrzasnęła Sakura, dym szczypał ich w oczy, praktycznie oślepiając ich, żeby ujrzeć Sasuke, jaki uśmiechał się do nich. Nie chciała z nim walczyć, ale sam sprawił, że miała ochotę go uderzyć.

- Nie chciało mi się go szukać, więc postanowiłem pozwiedzać – zmyślał, widział w oczach Naruto rozbawienie, kiedy ten podbiegł do niego, popchnął na ziemię. Szepnął do Kuramy, aby zabawił się i milczał, dla jego dobra i nie tylko. Wiedział, co robi i z jakiego powodu. Sasuke odepchnął go, zaczęli walkę, ten tylko szepnął: - Udawaj, że uderzam cię mocniej. - Następnie powiedział technikę, ale skierował ją obok chłopaka, dla ich przyjaciół, jacy stali obok mogło wyglądać na coś poważniejszego. Naruto zaczął robić podobne rzeczy, zbiegła się prawie cała Konoha, otaczając ich, a oni walczyli do upadłego.

- Naruto! Sasuke! Skończcie to! Proszę! - Sakura w końcu nie wytrzymała, a ci dalej zadawali sobie ból, bo nawet jeśli to według nich było delikatne, to i tak chwilami pobolewało tu, i tam.

- Pocałuj mnie – szepnął do niego, kiedy byli bardzo blisko siebie. Kiedy widzieli, jak bardzo są zakrwawieni i brudni, zaś Sasuke naciskał kolanem brzuch blondyna, ten kiwnął delikatnie głową. Podniósł ją, ale nie dane było mu zacząć, Wioska zamilkła, a oni oddawali się przyjemności. Nie trwało to długo, kiedy usłyszeli śmiech.

Spojrzeli w tamtym kierunku, widząc Saia, ten chyba to czuł, bo pamiętał, że Sasuke nigdy go nie pocałował, zaś z Naruto musiało go łączyć coś więcej.

- Wybaczcie – powiedział, odszedł w stronę Wioski, w sumie przedstawienie nie trwało zbyt długo. Nawet Sakura będąc w szoku poszła w swoim kierunku. Zostali sami, więc Sasuke zaprosił go na herbatę.

Siedzieli w pustym domu Uchihów. Było tutaj pusto, smutno, nijak, w pewnym momencie Naruto pragnął pójść do siebie, niż czuć chłód tego miejsca. Nawet fotografie były pozbawione życia, nawet barw, dlatego skupiał się na chłopaku siedzącym obok. Skulił nogę, obrócił się ku niemu, łokciem opierał się kanapy, a wolną ręką trzymał kubek.

Ten z kolei bawił się jego kosmykiem, pił powoli napój, milczeli, uśmiechali się, chociaż zdawali sobie sprawę, że cała Konoha huczy na ich temat. Chwilowo byli zmęczeni po podróży, żeby być choć chwilę odpowiedzialni, za wyjaśnienie, że ich dawny romans nigdy nie wygasł, raczej ucichł na około dziesięć lat.

- Idziemy spać? - Spytał, i jakoś automatycznie spojrzał na okno, za którym słońce żegnało się z dniem. - Jutro odpowiemy wszystkim na pytania. Co ty na to? - Pytał, bo martwił się, i czuł, że sam nie ma już na nic więcej sił, prócz odświeżenia się i położenia się spać.

- Ja już śpię – wymruczał, chociaż było mu w danym momencie zbyt dobrze, aby ruszyć się gdziekolwiek.

Wiedzieli, że warto było wybaczyć, gdyż obaj czuli wesoły nastrój w powietrzu.

Kolejnego dnia, po dużym śniadaniu, wyszli na spacer. Co rusz, ktoś ich zatrzymywał. Spoglądali na siebie, czy pod czas posiłku wszystko ustalili. Nie na wszystkie pytania chcieli odpowiedzieć, uznając je za zbyt prywatne. Wchodząc do szkoły, przypomnieli sobie, jak ich cała relacja nabrała tempa, zwalniała, przyśpieszała, a teraz wystarczyło im sama obecność, myśl, mara senna, żeby być szczęśliwym.

- Co tam u was? - usłyszeli, odwrócili się w tamtym kierunku. Tam stał ich dawny nauczyciel – Kakashi, jaki opierał się o ścianę.

- Dobrze, sensei – odparł blondyn, widząc na ścianie, zdjęcie ich drużyny, które było już żółte. Jego głupkowaty uśmiech, poważny wzrok Sasuke oraz Sakurę, która chciała ich objąć.

Zrobiło mu się cieplej na myśl, że ta przyjaźń przetrwała, chociaż czuł, co innego do Haruno, a czym innym darzył Uchihę, to i tak, był zadowolony z ich relacji.

- O czym myślisz? To takie moje, ale nie bronię. - Naruto w tym czasie spojrzał na niego, Kakashi za to spoglądał na nich. Nie mógł uwierzyć, jak jeden drugiego zmieniał.

- O niczym ważnym. Przeszkadzamy? - Spytał nauczyciela, ten tylko powiedział, że idzie na zajęcia, obaj postanowili odwiedzić Shikamaru, bo dowiedzieli się od ludzi, że prowadzi nową drużynę, która ma potencjał bycia tak dobrym, jak oni. Oczywiście ich motywowała walka, nienawiść i wiara we własne credo, aż byli ciekawi, czym kieruje się nowa ekipa.

Każdy przez te kilkanaście lat kierował się, czymś innym, co sprawiło, kim są... i kim zostaną.

Proszę o komentarze. ;)

Rozdział XVIII - Powrót(cz.2)

noreply@blogger.com (d) — Mon, 20 Oct 2014 19:00:00 +0000

<< R.XVIII, Cz.1

"Każda droga to tak naprawdę dwie drogi.
Tam i z powrotem.
Droga powrotna jest zawsze najważniejsza." Leonie Swann

Zatrzymał się, bo uznał, że do zachodu słońca zostało im zbyt wiele czasu. Był zły, że nie przemyślał istotnej rzeczy: jak mogli teraz otworzyć pudełko, i nie zostać zauważonym. Bał się tego, iż ich plan sprawi im same problemy.

Usiadł na dużym głazie, jego towarzysz zatrzymał się, podszedł blisko, obserwował, jakby nigdy nic, bo wiedział o jego kondycji.

- Co jest? - rzucił, podając mu butelkę z wodą. Ten najpierw się napił, nim odpowiedział, Sasuke przysiadł obok, zaś Naruto skorzystał z jego ramienia kładąc swoją głowę.

- Mamy czas, nie musimy się śpieszyć. Sam nie wiem. Boję się, że otwarcie pudełka o tej godzinie, mogło nam sprawić kłopoty.

Wziął na chwilę pudełko w swoje ręce, spoglądając na pieczęcie, jakie nie były trudne, żeby je otworzyć. Nagle poczuł jak Sasuke zabiera mu tę rzecz, odkłada obok, nachyla się do niego, żeby pocałować.

Przesuwał dłonią po torsie, oddając pocałunek, mógł tak trwać dłużej, jakby nie wzmożona chęć powrotu do domu. Poczuł na udzie dłoń, jaka paliła go przez materiał. Zrobiło mu się gorąco, ale nie chciał tego przerywać. Ujrzał, jak chłopak kuca przed nim, rozejrzał się po wzgórzu. Nie chciał zostać przyłapanym, ale nie zaprzeczał temu, jak bardzo tego pragnął. Rozunął nogi bardziej, Sasuke wyciągnął jego członka, najpierw przyglądał się temu, jakby nie mógł uwierzyć w swoje szczęście, następnie doprowadził go na szczyty. Widząc kątem oka dziką polankę, jaka wyróżniała się trawą i krzakami, wskazał dłonią, aby tam poszli.

Nic nie musieli mówić, żeby siebie rozumieć. Spoglądali na to, jak ubrania znikają z ich ciała. Znów ich języki znalazły wspólny taniec, Uchiha pchnął go na trawę, ten nie miał zamiaru się opierać, zarzucił nogi na jego biodra, bawiąc się dalej jego ustami.

- Tak, to do wieczora nic nie zrobimy – szatyn prychnął między pocałunkami, jego penis domagał się uwagi, aż bolał przy każdym ruchu. Naruto nie bawiąc się w delikatność, chwycił jego trzon, natychmiast pchnął swoje biodra, co skończyło się na tym, że głośno oddychał w zgięciu jego ramion. Musiał chwilę przywyknąć, po czym Sasuke przejął kontrolę, lepiej czuł się w tej roli, gdy obaj osiągnęli swój finisz.

Nie śpieszyli się, żeby ubrać się, ale poczuli się głodni. Oderwali się od siebie. Naruto wyciągnął z plecaka kanapki i wodę, i podał mu do ręki. Obaj spoglądali na pudełko, które chcieli za chwilę otworzyć.

- Wiesz, że trochę boję się jego reakcji – szepnął, ponieważ mało kiedy, prawie nigdy nie zostawił go na tak długo samego.

- Myślę, że ciebie wyczuwał nawet przez to pudełko – powiedział takim tonem, jakby był zazdrosny za to, że blondyn ma kogoś takiego jak Kyuubi.

- Nie przeczę, ale druga jego część należała do taty. Nie rozumiem, czemu on to zrobił, pewnie chciał mnie chronić, dlatego ta samotność może mieć drugie dno – analizował, żeby przedłużyć chwilę, przy okazji jadł. Nie był już niczego pewny.

- Otwieramy? - Spytał, gdy zjadł. Naruto tylko przysunął go bliżej. Chwycił za pierwszą pieczęć, która prysła, a potem następne, trwało to chwilę, a następnie pojawił się Lisek. Uśmiechnął się do niego, widząc złość na jego twarzy.

"Ten, kto wraca, jest zawsze kimś innymniż ten, który odszedł." Leena Krohn

Naruto nie czekał na nic, kierował się strachem, natychmiast zapieczętował go w sobie. Odetchnął z ulgą, słysząc głos, za którym tak tęsknił. Pozwolił Sasuke dołączyć do rozmowy, nie chciał rozmawiać o portalu „sam na sam”, dlatego ucieszył się, że Kurama nie zaczął tej rozmowy w tej chwili.

- Gdzie jest portal? - Spytał mając już z głowy to całe analizowanie, czego i gdzie mają szukać, bo pragnął już ujrzeć swoich przyjaciół.

- Skieruj swoje kroki pięć metrów od zachodzącego słońca – wypowiedział tym swoim poważnym tonem, Naruto spojrzał na Sasuke, który coś grzebał w książce. Przesunął się bliżej niego, widząc ręczne pismo, zżółknięte kartki, jakby był to czyiś dziennik.

- W tym czymś pisze, że trzeba go szukać po mroku – odrzekł, poczuł na sobie dwie pary oczu, sam nie wierzył, że ten dziennik o tym wie. - I księżyc musi być w pierwszej kwadrze. - Za smutniał, bo było dla niego samego to trudne, jednak pamiętał, że ta faza księżyca odbywała się tuż przed pełnią.

Kyuubi w tym czasie zasnął, widocznie cała ta transformacja była dla niego ciężka, wrócili na polanę. Oceniając, w jakim mając udać się kierunku.

- Musimy się kierować w stronę nieoświetlonej części księżyca. – Naruto spojrzał na niego w szoku. Wiedział od dawna, że był mądry, ale nie zdawał sobie sprawy, że jego poziom wiedzy jest taki wysoki. Poczuł się wyjątkowo głupio. - Idziemy? – rzucił, delikatnie uśmiechnął się do niego, zarzucił plecak, po chwili Naruto dołączył do poszukiwania wyznaczonego celu.

"Muszę w końcu wrócić tam gdzie wszyscy byli, zawsze kochali,czasem grzeszyli, po prostu żyli - tak z dnia na dzień." Ryszard Riedel

Wzgórze oblała ciemność, jedynie zabrana przez blondyna latarka, delikatnie oświetlała drogę. W sumie mógł skorzystać z pomocy Liska, jednakże wzbudzałby zbyt wielkie zainteresowanie, jeżeli by kogoś po drodze spotkali.

Przystanął na chwilę, zamknął oczy, słysząc ciągle mamrotnie w głowie.

- No, czego?

- Spójrz na niebo – kiwnął głową, otwarł oczy, czuł, że jego moc miesza się z jego własną. Nie chciał tracić energii, jednakże wiedział, co jest grane.

- Mamy mało czasu – odezwał się do Sasuke, ten też to wiedział, nigdzie jednak nie było widać, ni czuć wortalu. - Sasuke, tam! - pobiegł w tamtym kierunku.

Jednak otwór był zbyt mały.

Za tym otworem było jasno. Było widać domy. Czuł, że muszą wykorzystać resztki energii oraz kontrolować księżyc, żeby nie przespać tego momentu, gdy będą mogli już wrócić.

- Wypowiedzmy te słowa – wskazał na trzy słowa, zapisane w tym dzienniku, sami nie wiedzieli, co znaczą, ani ich skutków.

- Nie znam ich, i jeśli nas narażą?

- Spróbujmy – prosił go, gdyż czas naglił ich, powoli wypowiedzieli te słowa, zaś portal wssał ich do siebie. Czuli, jak unoszą się, wspomnienia zalewają ich pamięć. Wszystko staje się blade, gdy świat wydał im się znajomy.

Czekało ich jeszcze podróż do Konohy, ale byli już tak blisko celu.

Nie bali się już wrócić.

Proszę o komentarze. ;)

Epilog >>

Rozdział XVIII - Powrót (cz.1)

noreply@blogger.com (d) — Wed, 15 Oct 2014 17:30:00 +0000

<< R.XVII, Cz.2

"Wspomnienia wracały,
ciągnąc za sobą ciężki bagaż." Haruki Murakami

Niebo było pełne gwiazd, a księżyc oświetlał drogę wiodącą ze stajni.

Przypomniał sobie samotny trening, jaki miał miejsce dawno temu, lecz jakoś szczególnie utkwił w jego pamięci. Chciał być, w tamtym czasie, lepszy od ogółu, mimo że przyjaciele byli dla niego wszystkim, niemniej jednak brnął w tym samolubstwie długi czas.

Ten trening był szczególny. Na polu pojawił się Sasuke, który chciał tylko poćwiczyć, tymczasem zwykłe patrzenie zamieniło się zaciętą walkę, co dostarczyło Wiosce wiele emocji.

Mnóstwo wydarzyło się od tych paru lat, a i tak pragnął wrócić, żeby spotkać się Sakurą, Ino, Narą, , a nawet z Kakashim; chciał po prostu być szczęśliwy.

Przez te kilka tygodni zaczęło mu brakować domu.

Zdziwiło go spokój, jaki emanował w tym miejscu, jakby nikogo nie było. Powoli pokonał schody, wsunął się do swojego pokoju, który planował opuścić jutrzejszego dnia. Zdziwiło go, że łóżko jest puste. Skierował się do łazienki, z jakiej było widać światło. Ktoś musiał w niej być, choć w pierwszej chwili puścił klamkę oraz spoglądał na ten kawałek drewna.

Zapukał do drzwi, pierwszej chwili było cicho, aż bał się, że ten ktoś stracił przytomność, jednak po chwili usłyszał:

- Zajęte – znał ten głos, chwycił za klamkę, wszedł do środka, również uśmiechnął się do siebie. - Mówiłem, że... - Osobnik nie mógł nic powiedzieć, bo namacalnie poczuł kto go mocno przytula do siebie.

- Jak tam oczy? - Chwycił za bandaż, chciał sprawdzić, jak bardzo są one sprawne.

- Widzę cię, ale źle mi z tym – prychnął, na co Naruto napuszył policzki, zaś w jeden został dźgnięty palcem.

- Czemu? No, nie mów, że zaczęły ci przeszkadzać blizny? Albo... moje jasne włosy? - Mówił poważnym, obrażonym głosem, chociaż jego oczy były rozbawione i widać było w nich iskierki.

- Gorzej. Dużo, gorzej.

Chwycił za wacik i krem - więc wziął te dwie rzeczy - zrobił to tak jak Naruto pierwszego dnia przed snem, ponieważ teraz pragnął nie tylko czuć je pod opuszkami palców, ale także zobaczyć, jakoś nie pasowało mu ta gładka faktura.

- Co ty robisz? - Zdziwił się czując, że chłopak jest trochę dalej, bo było tak ciepło, gdy stał bliżej. Ten tylko ścierał puder z jego buzi, gdy tylko skończył zaczął całować każdą z blizn, potem podniósł jego podbródka, żeby nie zapomnieć o najważniejszym miejscu owego oblicza.

Żar rozlał się po jego ciele, jakie było spragnione takich kontaktów. Mimo to, potrzebował powrócić do domu, a do tego wymagał swojej energii.

Sasuke wyczuł w nim rezerwę wykonywanej czynności, dlatego nie chętnie się odsunął.

- Co jest? - Spytał pierwszej chwili. - Chcesz porozmawiać? - Zobaczył w nim zgryzotę, jakby walczył z tym, co powinien zrobić, a swoimi myślami.

- Chcę wrócić do Konoha – odezwał się, poza tym brak Kyubiego też go drażnił, bo zżył się z nim, do czego trudno było mu się obecnie przyznać.

- Ja też, gdyż miało to trwać chwilę.

- Tylko ten świat jest taki olśniewający.

Obaj skupili się na własnych myślach. Wrócili do pokoju, gdzie Sasuke zaczął czytać pożyczoną książkę, jaką znalazł w biblioteczce na dole, zaś Naruto położył się na jego brzuchu, zamknął oczy, i wyobrażał sobie rozmowę z Lisem.

"Nostalgia jest cierpieniem
spowodowanym niespełnionym
pragnieniem powrotu." Milan Kundera

Siedzieli w kuchni, jedząc proste jedzenie, a świat wydawał się być taki idylliczny. Jakby nie nagły trzask drzwi, nasłuchiwali szybkich kroków, a zdyszana pani domu nie mogła złapać oddechu.

Czuli, że wydarzyło się coś złego.

- Ka... - Głos stanął w gardle, spoglądali na siebie, po chwili Mikoto usiadła na wolnym krześle, pijąc podaną przez Naruto wodę. - Karen, czy ona pojawiła się tutaj? Od wczoraj? - Spytała spoglądając na chłopaków, nie wiedziała, czy otrzymany telefon był prawdą.

- Nie było jej, a co? - spytał blondyn, za co Sasuke skarcił go wzrokiem, bo znając takie zachowanie ludzi; przeczuwał, że wydarzyło się coś „znaczącego”.

- Otrzymałam dziwny telefon. Wpierw miałam wrażenie, że chodzi o Takeo. Może ktoś jeszcze widział ten wypadek, ale powiedział coś innym językiem. Wtedy zrozumiałam, że chodzi o Karen. Nie dał mi nic powiedzieć, bo rozłączył się, a ja chwilę tkwiłam słuchając tego głuchego dźwięku.

- W sumie nikomu nie mówiła o sobie. Nawet siedząc z nią na ganku, kiedy rozmawialiśmy o bliskich, to ona uciekała do dnia wczorajszego.

Sasuke chcąc dać im chwilę na rozmowę, postanowił umyć naczynia, z drugiej strony nie chciał stąd wyjść, aby nie okazał im, że nie zna manier.

- Znam ją dłuższej, ale zawsze rozmawialiśmy o mnie, poza tym była Fabryka, dlatego mieliśmy tak mało czasu na spoczynek. A teraz zajmuję się otwarciem dyskontu i swoim synem. Nie zauważyłam jej problemów.

Było słychać, że jest załamana. Jakby po śmierci swojego męża, znów przeżywała żałobę, tylko taką bardziej radosną, ponieważ każdy żył, ale będąc daleko.

Naruto spojrzał na Sasuke, który wyglądał na znudzonego. Kręcił się po kuchni, robił rzeczy, jakie zwykle nie robił. Chciał mu przekazać, by wyszedł i zrobił, co tylko chce, ale w jakimś stopniu zależało mu na tym, aby dowiedzieć się, gdzie jest Karen.

- Spotykała się z kimś? - Spytał, gdyż już sam nie miał pomysłów, do czego ta rozmowa prowadzi. Musieli ją odnaleźć, nim sam nie odejdzie. Jednak miał przeczucie, że ma do tego prawo, gdyż jego sytuacja wyglądała na bardziej skomplikowaną przez Kuramę, portal, Wioskę i przyjaciół.

- Z takim mężczyzną, w pewnym barze, w którym byłam i powiedzieli mi, że wczoraj jej nie widzieli. Popytałam ludzi z Fabryki, gdyż nadal mam numery telefonów w notesie, jednak oni też nic nie wiedzieli. Wydaje mi się, że to ma coś wspólnego z jej przeszłością.

- Ja też – wtrącił Sasuke, który opierał się o parapet. Spojrzeli na niego pytająco, co takiego wymyślił wyłącznie słuchając ich – no, bo... jeśli ukrywała coś przed wami, to prawdopodobnie chciała przed tym też ochronić, jak mój przyjaciel – spojrzał wymownie na Naruto, ten tylko lekko się zarumienił, bo domyślał się do czego on dąży – pod czas zażartej kłótni. - Nie chciał wspominać o Wojnie, o tym, czego ona, by nie zrozumiała, ujrzał na twarzy chłopaka ulgę, że domyślił się tego, w jakich granicach może mówić.

- Właśnie. Ja wierzę, że Karen jutro z nami będzie. Musimy tylko powiadomić policję. Szukać nadal możliwości odnalezienia jej, coś czuję, że mamy mało czasu.

Mikoto wyszła z pomieszczenia. Słyszeli, jak rozmawia, domyślając się, że pewnie kontaktuje się przez telefon.

Sami czuli się zmieszani tą sytuacją, ponieważ rano chcieli wyruszyć w drogę.

"Czemu zawsze wracasz,
skoro nie masz zamiaru zostać?
Bo nawet jeśli odchodzisz,
nigdy nie odchodzisz do końca." Brodi Ashton

Wszedł cicho do pokoju, został chwilę z Yumini, coby jeszcze porozmawiać, kiedy zdecydowała się pojeździć po mieście, zwiedzić szpitale, czy także inne miejsca. Mając cichą nadzieję, że gdzieś znajdzie Karen.

Ujrzał śpiącego Sasuke, jaki nawet nie przebrał się do snu, jakby czekał, choć mówił mu, że jeszcze mu dłuższą chwilę zajmie ta rozmowa. Ten prawie zasypiał na stojąco, gdy nie wytrzymał i wyszedł bez słowa.

- Obudź się – szepnął do jego ucha, ten nadal spał, delikatnie potrząsnął nim, ten otwarł oczy przerażony.

- Coś się stało? - Spytał patrząc mu prosto w oczy, widać było, że mimo wszystko nie jest zadowolony z takiego obrotu spraw.

Nawet nie chciał wiedzieć, o czym śnił.

- Poza tym, że śpisz w ubraniu i na przykryciu, to w sumie nic – uśmiechnął się, rzucił koszulkę na krzesło, zdjął spodnie, wsunął dół od piżamy. Czekał aż ten wstanie, aby móc wsunąć się w ciepłe łóżko.

Dodatkowo miał chęć pospać te parę godzin przed podróżą.

Sasuke, jedynie wyszedł na krótszą chwilę, potem tylko rzucił ubrania i w samej bieliźnie dołączył do Naruto. Wtulił się w niego, kiedy obaj zasnęli zmęczeni po całym tym dniu.

Nie chciał wychodzić, wymyślał wymówki, aby zostać jeszcze chwilę. Sasuke tracił cierpliwość, ale rozumiał jego zachowanie. Sam bardzo zżył się z tym miejscem, kulturą i ludźmi, jednak to nie był jego dom, i nawet będąc w czasie Wojny poza Wioską. Wiedział, że jest sobą, czego tutaj coraz bardziej zatracał w sobie. Był na tyle osłabiony, bezradny, że wpływało to na jego humor. Co z kolei Naruto odczuwał, wiedział doskonale o tym, mimo, że o tym nie mówił.

- Chodźmy – odezwał się, gdy już zostali sami. Ten tylko spojrzał po pomieszczeniu ten ostatni raz, tak bardzo nie chciał stąd odchodzić, ale tęsknota za przyjaciółmi była zbyt silna, jak dla niego.

Szatyn podszedł do niego, nie wiedząc, jak zwrócić na niego swoją uwagę, pocałował delikatnie jego ust, ten tylko oddał go, po czym chwycił za pudełko. Był pewny, że chcę wrócić, choć to miejsce wzbudzało w nim wszelkie emocje.

- Chodź – odezwał się tym razem, skierował się do tylnych drzwi, za którymi bliżej było dojść do wzgórza. - Mam nadzieję, że Kyuubi będzie wiedział gdzie ono jest – westchnął, nie odwracał się, po prostu szedł, a obok niego jego najlepszy przyjaciel.

Proszę o komentarze. ;)

R.XVIII,cz.2 >>

Rozdział XVII - Miłość (cz.2)

noreply@blogger.com (d) — Thu, 09 Oct 2014 16:00:00 +0000

<< R.XVII, Cz.1

"Prawdziwa miłość zaczyna się tam,
gdzie niczego już w zamian nie oczekuje."
Antoine de Saint-Exupéry

Ostatnio uwielbiała spędzać czas w kuchni. Stało się to jej pasją. Na początku ledwie odrózróżniała rondel od patelni, jednak chłonęła wiedzę zdobytą dzięki Internetowi, albo przez Mikoto.

Tym razem jedynie czytała książkę pijąc miodową herbatę. Odpoczywała po zrobieniu wielkiego obiadu, z którego nie wiele już zostało.

Oderwała wzrok, widząc, że pani domu przygotowuję dla siebie zieloną herbatę. Obie milczały, pochłonięte własnymi myślami.

- Dziękuję za tak dobry obiad – usłyszała, zamrużyła oczami, bo wydawało jej się, że schab wyszedł jednak za suchy. - Masz do tego talent, a szkoda, że nie rozwijasz go bardziej.

Kiwnęła głową, będąc w szoku.

- W moim kraju, każde dziecko zna każdą odmianę ziemniaka. Ja miałam takie szczęście, że moja mama była ciągle w domu, więc uczyłam się od niej tego, czym mnie imponowała.

- Nie każde dziecko lubi robić, co mu każą – uśmiechnęła wspominając, jak Takeo często odmawiał wykonania różnych domowych obowiązków.

- U mnie nie było innej możliwości. Teraz jakoś dzieci robią się coraz bardziej denerwujące.

- Wychowanie się zmienia, ale to ma też taki plus, że dziecko rodzica takim sposobem trudniej znienawidzi.

- Coś o tym wiem – wymamrotała, wyciągając fusa, między zębami. Przy czym uśmiechnęła się ciepło. - A jak sobie radzi Takeo? Jest już w więzieniu? - Spytała zmartwionym, niepewnym głosem. Chciała tylko wiedzieć, gdzie go może obecnie spotkać.

- Niestety sędzia nie zgodził się na kaucję, ani umorzenie sprawy, choć ilość lat zawiesił. Jest jakaś szansa, że nie będzie tam zbyt długo.

Karen wstała tylko, żeby opłukać szklankę, wzięła także z parapetu koc, którym się owinęła. Zrobiło jej się jakoś od tego wszystkiego zimno. Poza tym, zaraz i tak miała wyjść na spotkanie.

- Jakoś nie wierzę, że sędzia nie wie: o ilości lat. Może dla niego samego ta sprawa jest trudna, albo przeżył coś podobnego – oznajmiła, wyciągając telefon, na którym przyszła wiadomość.

„Będziesz, słoneczko, w naszym barze? Jak zwykle?” - odczytała, uśmiechając się, chociaż musiała najpierw przygotować się na to spotkanie, a czasu zostało tak nie wiele.

„Będę” - odpisała treściwie, przeprosiła Mikoto, wyszła do swojego pokoju po rzeczy, następnie weszła do łazienki, w której była z jakąś godzinę. Kiedy wróciła do pokoju, na telefonie widniała wiadomość: „Wyczekuję ciebie moim sercem”.
Bardzo ją szokowała taka treść.

Stała przed barem, w swojej czarnej, zwiewnej sukience, do tego miała jasny żakiet i wysokie obcasy. Wyglądała bardzo wykwitnie, a do tego z klasą. Trzymała w ręku małą torebkę, w jakiej schowała pomadkę, telefon, pieniądze. Nie myśląc o tym, że mogłaby spędzić ten czas przez całą noc.

Wchodząc zwróciła uwagę większości mężczyzn siedzących w środku pomieszczenia. Speszyła się tym, jednak spytała kelnerki, gdzie jest jej miejsce, gdyż nadal nie widziała swojego przyjaciela. Ten jednak nie pojawiał się przez dłuższy czas. Zamówiła zupę kremową, żeby chociaż tyle zjeść, bo denerwowała się bez ustanku, od otrzymania pierwszej dziś wiadomości.

Ujrzała mężczyznę, wbiegł do środka, z wielkim bukietem róż. Ledwie mogła rozpoznać w nich, że to ta wyczekiwana osoba.

- Cześć. Przepraszam za spóźnienie – oznajmił, a kelnerka spytała, czy przynieść wazon. Miał chwilę, żeby przejrzeć menu, w tym samym Karen otrzymała zupę. Spoglądała na niego, uśmiechając się do niego, była tak bardzo szczęśliwa, że nie pragnęła z tego rezygnować. - I mam dla ciebie niespodziankę – powiedział nonszalancko, zawołał kelnerkę, aby złożyć swoje zamówienie.

- Jaką?

- Dowiesz się, jak zjemy – prychnął rozbawiony do własnych myśli. Karen, jednak straciła pewność, gdyż od dawna wyczuwała, że coś złego się wydarzy.

"Miłość to dwie duszew jednym ciele,
przyjaźń - to jedna dusza w dwóch ciałach." Tadeusz Kotarbiński

Szła niepewnie do samochodu. Z każdym krokiem, chciała uciec, chociaż była pewna swoich uczuć. Nie mogła się go bać, ale jednak coś do niej przemawiało, że za chwilę wszystko się zmieni.

- Zawiąż oczy, ale wpierw zapnij pasy – powiedział ostro, jak nigdy, po jej plecach przeszedł dreszcz. To wystarczyło, żeby stała się kukłą na jego życzenie. Jakby magia obudziła się w tej małej przestrzeni. Milczała całą drogę, nasłuchując, chociaż tego po jakim asfalcie jadą, albo czy słychać wiele samochodów. Miała wrażenie, że wjeżdżają w las, gdzie zapanowała absolutna cisza.

Zaczęła z nerwów mamrotać, coś po niemiecku, poczuła na swoim udzie dłoń, jaka przesunęła się bliżej jej pachwiny, i tam energicznie rozdarła materiał. Tak, bardzo, tego nie chciała. Pchnął ją na tylne siedzenie, rozpiął spodnie, brutalnie wdarł się w nią, wydając przy tym westchnienie ulgi, co z kolei ją obrzydziło. Chciała go zrzucić z siebie. Uciec. Jedynie cała się spięła, za co, czuła uderzenia dłoni w różne miejsca swojego ciała, a jego ruchy nie malały, aż osiągnął swój cel. Miał specjalnie zamykane drzwi od środka, szarpała się z nimi, opaska opadła, widziała jednak noc. Było już tak późno, gdy ruszyli przed siebie.

Wjechał w garaż, tam otworzył drzwi, szybko chwycił ją za nadgarstek, nie będąc, ani grama delikatnym. Zaprowadził do pomieszczenia, jakie nie miało od środka klamki. Przypominało salę w psychiatryku, jednak na ścianie były akcesoria, jakimi kiedyś karano się przestępców. Przykuł ją do dolnych, wystających prętów, wyrywała się do momentu, gdy nie poczuła na swojej głowie mocnego uderzenia.

"Dopiero późną nocą, przy szczelnie zasłoniętych oknach
gryziemy z bólu ręce,
umieramy z miłości." Małgorzata Hillary

Głowa pękała ją od bólu, unoszący się w powietrzu zapach, sprawiał w niej mdłości. To, jednak nie sprawiło, że myślenie nabrało bledszych barw. Miała od samego początku wrażenie, że zna tego mężczyznę, tylko zbyła wszystko na uczucia. Szarpała się z metalowym okuciem, które wbijało się tym bardziej w jej nadgarstki, więc do tego czuła własną krew.

Pamiętała, jak była studentką w Berlinie, wyróżniała się ostrym językiem, za który miała stypendium. Była w tym świetna, choć zaczęła obracać się w złym towarzystwie. Pierwszy raz jakaś japońska grupa nią się zainteresowała. Tylko za milczenie, za narkotyki, musiała im płacić. Z czasem nauczyła się kraść, żeby tylko z nimi trzymać. Pewnego razu, sprzedała swoją działkę i nie tylko, kupiła bilet do Tokio. Wiedziała, że przyjdzie czas, gdy ją odnajdą. Czuła, że ten dzień właśnie nadszedł.

Zaczęła płakać z bólu, z głodu, jakby udało jej się zasnąć, to chociażby mogła poczekać na jakiś cud.

Ciemność przestała być dla niej straszna.

Pragnęła tylko, aby ktoś po nią przyszedł.

Ujrzała otwarte drzwi, za jakimi blask oślepił jej oczy, wszedł ten mężczyzna. Miał około czterdziestu lat, a wyglądał jak profesor.

- Pamiętasz, słoneczko, jak wyciągałaś rączkę po strzykawkę? - powiedział po niemiecku, co tylko upewniło ją, że ma rację. Trzymał w ręku używkę, zatrzęsła się cała, krzyk opanował całe pomieszczenie. Nawet nie wiedziała, w jakim momencie została odurzona.

Odleciała, słysząc w oddali śmiech, i ujrzała przed oczami swoją matkę, jaka uśmiecha się do niej oraz mamrotała, iż wszystko będzie dobrze. W co już wątpiła. Nagle usłyszała pisk opon, które odjechały spod budynku. Miała szansę uciec, ale była zbyt słaba, dlatego straciła przytomność.

Proszę o komentarze. ;)

R.XVIII,cz.1 >>

Rozdział XVII - Miłość (cz.1)

noreply@blogger.com (d) — Thu, 02 Oct 2014 17:22:00 +0000

<< R.XVI, Cz.2

"Rozstanie dla miłości

jest jak wiatr dla ognia;

słaby gasi, a mocny rozpala."

Roger de Bussy-Rabutin

Leżała samotnie w łóżku, mając ciągle mdłości. Nawet torturą było dla niej pójście do łazienki. Spoglądała na psa, który był sceptyczny temu, gdzie ma obecnie być, czekając na swojego pana.

Nie mogła dodzwonić się do swojego chłopaka, aż obawiała się, że dłużej tutaj nie wytrzyma i zacznie krzyczeć, a piat jakiś sąsiad zlitowałby się nad nią. Liczyła, że da radę, bo ma wsparcie bliskich osób, lecz teraz widziała, że żyła złudnym świecie.

Na szczęście usłyszała, że ktoś wchodzi do mieszkania. Miała wrażenie, że ten ktoś boi się tutaj przyjść. Jedynie skomlenie psa uświadomiło ją, że był to Kiba. Ubrała szlafrok, kręciło jej się w głowie, ale i tak planowała za chwilę umyć się, tak tylko motywowała się, żeby stanąć na własnych nogach.

- Cześć – powiedziała nieśmiało, widziała ten wzrok, kiedy wszystko się kończyło, czy teraz też miała się tego bać, w tym stanie jakim była?

- No, hej, co tam? Jak się czujesz? - Jego głos nie brzmiał przekonywająco, poczuła ukucie w sercu, coś było nie tak. Przysiadła na kanapie, Akamaru tylko siedział obok, merdał radośnie ogonem, choć atmosfera była inna. Bardziej napięta, smutna, i widząc jaki był pies, a Kiba, nie wiedziała już nic. Możliwe, że majaczyła od tych nudności.

- Nudno bez ciebie – wymruczała, kładąc się, bo siedząca pozycja sprawiała jej ból. Chłopak nie zbliżył się do niej. Nie wziął na ręce, ażeby przynajmniej zanieść do łóżka. Krążył po pokoju, jakby szukał samego siebie. - Kiba... - Przymknęła oczy, bo tak mogła skupić się na tym, co chciała mu przekazać.

Ten tylko skupił na niej wzrok, jaki był przepełniony gniewem.

- Musimy porozmawiać – zaczął tak kameralnie, aż Akamaru wyszedł do sypialni. Ubóstwiał tego zwierzaka za taką wyrozumiałość, może dlatego ciągle zabierał go ze sobą, choć myślał nie raz, by zostawić go w schronisku. - Bo... ja... ciebie... - Nie umiał tego wypowiedzieć. Miał powiedzieć, że dawno już temu przestał o niej myśleć, jak o bratniej duszy. Kimś ważnym w życiu. Pragnął do niej wrócić, lecz kierowało nim bardziej przyzwyczajenie, niż głębsze uczucia. - Nie mogę z tobą być. - Opuścił głowę w dół, złożył dłonie jak do modlitwy. Cały drżał z tych emocji.

- Wiedziałam, że nawet dziecko nie sprawi, że spojrzysz na mnie, jak dawniej. Jak na początku. Sama nie wiem, dlaczego pakowałam się to jeszcze raz.

Tymi słowami, chciała już iść do łazienki, ale nie było jej to dane, gdyż zemdlała.

"Miłość jest tęsknotą
po utraconej połowie nas samych."
Milan Kundera

Rankiem poczekalnia była wypełniona bliskimi Hinaty, niemniej jednak Kiba przepadł. Nikt nie wiedział, gdzie jest i co robi. Sytuacja była tak trudna, że każdy milczał. Spoglądali na lekarzy oraz pielęgniarki, którzy nie mieli komu przekazać wieści o pacjentce. Wszyscy czekali, kiedy obudzi się, a nie którzy bezowocnie próbowali dodzwonić się do Inzuki, jaki przywiózł ją do szpitala. Wyszedł tylko po jedzenie, miał wrócić zaraz, a nie było go już kilka godzin.

Nie chciała podnosić powiek, bo udawanie śpiącej, dodawało jej więcej odwagi, niż uświadomienie sobie rzeczywistości. Podniosła jedną, a blask słoneczny oślepił ją, powoli przyzwyczajała się do jasności.

Od dłuższego czasu zdawała sobie sprawę, gdzie jest. Nie zdziwiło ją krzątający się ludzie w białych fartuchach, którzy dyskutowali ze sobą.

- Jak pani czuję się? - usłyszała, czując na drugim łokciu delikatne ukucie, jednak chciała wyczytać z oczu lekarza prawdę.

- Dobrze – powiedziała jak mantrę, którą uczy się nawet dzieci. Sama jeszcze nie wiedziała, co czuła, wiedziała, że od dziś zacznie życie od nowa.

- Chciałem poinformować panią, że przez pewne komplikacje nie udało nam się uratować dziecka.

Spoglądała na niego, czekała, w pewnej mierze miała nadzieję na żart z jego strony, z drugiej te wydarzenia wystarczyły, by tak się stało.

Zaczęła płakać, a personel wyszedł, i po prosił z tłumu ludzi po jednej osobie. Woleli, by oni pilnowali stanu zdrowia, bo mieli doświadczenie, jakie właśnie kierowało się dobrem pacjenta.

Nikt nie umiał dotrzeć do niej. Każdy siedział obok, przyglądał się postaci, jaka bardziej pochłaniał widok sufitu, niż ludzi wokół. Byli załamani tym widokiem.

W końcu musieli sięgnąć po radykalne środki. Po prosili znajomą Kakuei'a o pomoc. Miała specjalność psychiatryczną, do tego robiła studia psychologiczne. Podobno była w tym dobra.

- Witam, nazywam się Ginko Kuno, jestem znajomą Kakuei'a Mori. Wiem, że nie interesuję cię to, że jakaś obca kobieta do ciebie przyszła, ale nie zamierzam ciebie zostawić w takim stanie – mówiła ostro, lecz widziała reakcję od strony pacjentki. Nie zamierzała dalej załamywać się daną sytuacją. - Spójrz na mnie – poprosiła. Musiała zmusić ją chociaż do tego, żeby przyjrzeć się, co w danej sytuacji można zrobić.

Hinata myślała tylko o śmierci. Nigdy nie miała tak mocnej depresji jak dziś. Często myślała negatywnie w stosunku do własnego życia, jednakże dzisiejszego dnia osiągnęła szczyt wszystkiego. Nie chętnie oderwała wzrok od plamy. Ujrzała młodą dziewczynę, jaka patrzyła na nią z determinacją.

- Jesteś psychiatrą? - Spytała, bo tak bardzo nie chciała z nikim takim gadać. Zagłębiać się bardziej w swoje załamane serce. Czuła w sobie siłę, żeby dać sobie radę z tym sama.

- Nie, tylko – uśmiechnęła się ciepło, zarzuciła swoją prawą nogę na lewą, przyglądała się ku niej badawczo.

- Jak to?

- Robię też studia psychologiczne. Bardzo mnie interesują ludzie i ich problemy – oznajmiła, otwierając swoją skórzaną teczkę, z której wyciągnęła białą kartkę i długopis. - Narysuj mi drzewo.

Hinata patrzyła na nią, jak na wariatkę, co miało drzewo do tego, co czuła. Jednak po chwili wahania wzięła te rzeczy, usiadła wygodniej, choć nadal bolał ją brzuch.

- Narysuj jeszcze niebo i pamiętaj, że drzewo ma korzenie – oznajmiła, widząc kątem oka, jej arcydzieło. Nie chciała badać, czy nadawałaby się do Akademii Sztuk Pięknych, jednakże było to prostym testem jej obecnej emocjonalności.

Po chwili Ginko odebrała obrazek. Na nim znajdowało się proste drzewo. Korona jego była jak poszarpane koło, zaś niebo składało się z prostego słońca z promieniami, do tego pomalowane chmury. Ziemia przykrywała fala oznaczająca, gdzie jest horyzont, a pod spodem były widoczne mocne korzenie.

- Widzę, że twoje życie było od zawsze ciężkie. Jakbyś cały czas szukała skąd jesteś. Widzisz – wskazała na konar, na którym narysowane była szrama - tym znakiem pokazałaś mi, że doznałaś urazu, który był nie dawno. A samo drzewo jest tak małe, że chyba nie wierzysz w siebie, co nie? - Schowała obrazek, patrząc na szokowaną pacjentkę, choć takie badanie było podstawą dla każdego psychologa.

- Wow, znasz mnie od pół godziny, a wiesz o mnie więcej, niż przyjaciele.

- Za dużo z ludźmi, dlatego dostrzegam zbyt wiele. Wierzę, że szybko staniesz na nogi, a ja już spadam.

Hinata tylko uśmiechnęła się do siebie pierwszy raz w tym tygodniu.

"Jest taka miłość,

która nie umiera,

choć zakochani od siebie odejdą."

Jan Twardowski

Usiadła na łóżku, spoglądała na okno, za którym szerzyła się noc. Wspomnienia, te słodkie, takie niewinne, atakowały jej myśli. Przymknęła oczy, aby bardziej wsłuchać się w głos Kiby, jaki już znała na pamięć, czy w czasie kłótni lub romantycznych kolacji.

Tęsknota przejęła kontrolę nad całym jej ciałem. Tak, bardzo chciałaby go spotkać, chociażby na krótką chwilę. Dotknąć jego policzka, szyi, pocałować ostatni raz, czy też po prostu przytulić. Była zdolna mu wybaczyć, tak – naiwnie – nastawiona, żeby chwycić jeszcze trochę szczęścia.

Ubrała buty, schwytanie równowagi, nie było tym razem takie łatwe. Chciała przejść się, ażeby oderwać myśli od tego, co obecnie odczuwała.

Nie zdziwiło ją, że drzwi na ostrym dyżurze są otwarte. Poczuła nocne powietrze, tak chłodne, jak jej serce. Zdjęła buty, chcąc pochodzić chwilę po mokrej trawie. Poczuć między palcami źdźbło trawy. W pewnym momencie, położyła się; udając, że leży na śniegu. Zaczęła robić aniołki, następnie skupiła się na gwieździe polarnej. Przypomniała sobie, jak leżała z ukochanym, i przy okazji omawiali każdy gwiazdozbiór. Zaczęła płakać, skuliła się w embrion, chcąc już o wszystkim zapomnieć.

Czemu nadal nie mogła poddać się, by zacząć wszystko od nowa?

Nagle usłyszała czyiś głos, nie dane było jej wsłuchać się w niego, bowiem wszystko roztopiło się w ciemność.

Proszę o komentarze. ;)

R.XVII,cz.2 >>

Rozdział XVI - Świat (cz.2)

noreply@blogger.com (d) — Fri, 12 Sep 2014 16:00:00 +0000

<< R.XIV, Cz.1

"Uśmiech bywa aktem męstwa,
smutek to słabość i postawa zbyt wygodna.
Być radosnym i dobrym,
kiedy świat jest smutny i zły,
to dopiero odwaga." Małgorzata Musierowicz

Przemierzali Galerię wzdłuż i wrzesz, musieli przyznać, że jak na Eriko, która była z nimi na pierwszych, najdłuższych zakupach, zachowywała się naprawdę grzecznie. Może raz musieli zmienić jej pieluchę, a tak tylko spoglądała na nich, albo próbowała uciekać, już nauczona czym jest chodzenie, więc często lądowała w czyiś rękach, tak dla bezpieczeństwa.

- Wino czy jakieś szkło? - spytał, bo chciał coś kupić, jeżeli szedł tam pierwszy. Chciał dobrze wypaść w oczach rodziców swojego chłopaka. Poza tym krępowało go, że pracował dla jego brata i ojca, dlatego chciał stracić trochę kasy na prezent.

- Nic nie musisz kupować – odpowiedział, usiadł na chwilę na ławce, postawił Eriko na podłogę, ta tylko chwyciła dłońmi ławkę, jakby była zabawką i zaczęła się bujać. - Tak, nie wolno – zwrócił się do córki, chwycił jej dłonie, potem puścił, a ta zaczęła biec przed siebie. - Ech – westchnął, chciał chwilę odpocząć, a tak przed wejściem do supermarketu musiał jeszcze zwracać uwagę na dziecko.

- Chcę coś kupić. Pójdę po nią. - Ujrzał jak jakaś pani ją trzyma w rękach, z czego nie był zadowolony, bo bał się o nią, choć według prawa nikim dla niej nie był.

- Przepraszam za nią. Dopiero nauczyła się chodzić. Chyba jej się to podoba – próbował żartować, bo nie wiedział, co ma zrobić w danym momencie. Starsza pani uśmiechnęła się ciepło, podając do jego rąk dziecko.

- Ładną ma pan córkę. Sama, kiedyś taką miałam, ale wyjechała na studia.

- Och, pójdę już, bo wieczorem śpieszę się do rodziców.

- Dobrze, do widzenia – Tymi słowami skierowali się w swoich kierunkach.

Kakuei spoglądał na nich z daleka, uśmiechając się, że los obdarzył go tak wielką łaską. Miał szczęście, teraz uświadomił sobie, zwłaszcza widząc, że wszystko jest w porządku.

"Świat jest jeno szkołą szukania;
nie o to chodzi, kto dopadnie,
ale kto przebieży piękniejszą drogę."
Michel Eyquem de Montaigne

Czym było bliżej wieczora, tym bardziej z nerwów, nie chciało im się wychodzić z domu. Ubierali się wolno, jakby państwo Mori mieszkali po drugiej stronie ulicy, a nie miasta. Ułożył Małą w nosidełku, nie podobało mu się jej zaszklony wzrok, ale uznał, że jest zmęczona po dzisiejszym dniu, nawet dziecko samo uznało, że sen będzie lepszy, niż patrzenie, gdzie ją zanoszą.

Poczuł też, jak ktoś obejmuje go od tyłu, nie raz tak wyrażali emocje, ale teraz trzymając dziecko, nie chciał opuścić je na podłogę.

- Nie teraz, bo wychodzimy – szepnął, ponieważ wolał zostać z nimi w domu, niż zmierzyć się z całą rodziną.

- Połóż ją jeszcze na kanapie i chodź – poprosił, widać było, że nie zdaje sobie sprawy, jak mało zostało im czasu.

Jednak uległ tej prośbie, kiedy obaj znaleźli się w sypialni. Został przy miażdżony do ściany, poczuł delikatne pocałunki na szyi, ciche pomrukiwanie, a w jego spodniach robiło się coraz mniej miejsca. Zaś w myślach kołatało mu, że zostało im czterdzieści minut.

Usłyszał rozpinany zamek, następnie odczuł chłód w okolicach krocza. Nie chciał tam spoglądać, zamknął oczy, czuł tylko jak jego penis jest mokry oraz mlaskanie drugiego chłopaka. Jego podniecenie rosło, koszulka zaczynała przyklejać się do jego pleców, chwycił głowę Sachiego, zaczął nią bardziej ruszać, po chwili wytrysnął spermą na jego twarz. Ten tylko oblizał ją i połknął, sam wyciągnął swojego penisa, po czym po chwili ochlapał podłogę.

- To było mocne, a teraz nie mamy czasu się ogarnąć – skomentował, czuł się spocony, najchętniej wziąłby prysznic i przebrał się, ale obaj nie zdążą, aby zjeść gorącą kolację.

- Popraw włosy, zmień koszulkę, będzie dobrze.

- Jak nie wyczują, co my robiliśmy dla rozluźnienia.

- Tylko Eriko jest dzieckiem, reszta powinna to zrozumieć.

- To jeszcze nie znasz mojej rodziny – prychnął, podszedł do szafy, kiedy zapiął pasek, wyciągnął podobną koszulę do tej, co chciał iść, ale z krótkim rękawem.

- Prywatnie to ich nie znam, to racja, ale zawodowo to są mocni – zniknął na chwilę w łazience, po chwili już byli w samochodzie.

Nachlił się nad Eriko, żeby ją odpiąć, zaniepokoiło go jej spokój. Przyłożył dłoń i był przerażony, bo czoło okazało się gorące. Miał nadzieję, że to tylko ze zmęczenia powstała taka, a nie inna reakcja. Wziął ją na ręce, a czekający już na schodach Sachi spoglądał na nich.

Zadzwonili do drzwi, a w nich stanęła starsza kobieta, która miała upięty kok, oraz jej okulary opadły prawie na koniec nosa, jedynie sznurek utrzymywał je na głowie.

- Witam, mamo, gdzie pozostali? - spytał, zdejmując już buty, podnosząc wzrok ujrzał w oddali swojego ojca, który niósł białą wazę.

- A tata pomaga mi w kuchni, twój brat miał problemy na lotnisku. Czy ona jest chora? - spytała trzymając wnuczkę na swoich rękach, dziwiło ją, że jest taka rozpalona i cicha.

- Raczej zmęczona, a jak pogorszy jej się to natychmiast po kolacji, pojadę z nią do przychodni – zapewnił, żeby być odpowiedzialnym ojcem, spojrzał też na swojego chłopaka, który czuł się tutaj niepotrzebny. - Chcesz zwiedzić dom? - spytał, kiedy mama znikła z Małą w kuchni. Sami mieli jeszcze z pięć minut, nim w komplecie zaczną jeść kolację. Ujrzał kiwnięcie głowy, opowiadał o zdjęciach, choć sam nie wiedział w większości kim są ludzie na fotografii, jedynie z opowieści mamy, wiedział, gdzie były robione. Wskazał gdzie są łazienki, pokazał ręką na drzwi prowadzące do sypialni rodziców, a także brata. Zatrzymał się dłużej przed białymi drzwiami, za którymi spędził tak mało czasu.

- A tu zatrzymałem się na kilka miesięcy – pchnął drzwi do przodu. Zobaczył, że nic nie było ruszane, jedynie umyte okna i posprzątane podłogi, ale poza tym tak zapamiętał to miejsce.

- Sam urządzałeś?

- Trochę tak, trochę nie, bo wiedziałem, że nie dam rady tutaj żyć. Sam wiesz: czemu. - Uśmiechnął się do niego, kiedy usłyszeli wołanie, schodząc na dół ujrzeli, jak Yoichi zdejmuje obuwie.

- Cześć, braciszku. - Spoglądali na siebie, kiedy wzrok starszego brata padł na jego towarzysza. - Skądś ciebie znam? Pracujesz dla nas? - spytał.

- Tak, tak. Poza tym znam twojego brata od dziecka. Może, dlatego na jego zdjęciach widniałem, a potem, zacząłem pracować w waszej firmie.

- No, dokładnie, już pamiętam. Masz na imię Sachi?

- Tak. Sachi Ohira. - Tym słowami skierowali się do jadalni, usiedli na wolnych miejscach. Pani domu podała im najpierw zupę, potem drugie danie, zaś na deser prosiła, żeby chwilę poczekać.

- Może, by pan Sachi poleciał za ciebie do Kioto? - zwrócił się pan domu, Masu Mori, który był starszym panem, mającym nie wiele szarych włosów, a jego delikatna broda sprawiała dystans.

- Czemu? - odezwał się Kakuei, któremu ten pomysł się nie podobał, poza tym po czorta wysyłać do tej firmy zwykłego pracownika.

- Jest tak dobrym pracownikiem, dlatego już wcześniej myśleliśmy, żeby dać mu udziały w firmie i możliwość bycia naszym wspólnikiem – wytłumaczył, miało to sens, ale nie dałby rady być daleko od niego. Spojrzał na niego widząc, że temu ten pomysł odpowiada. Chciał krzyczeć, czuł uścisk na sercu, na dodatek Eriko zaczęła płakać. Przeprosił ich mijając w drzwiach swoją matkę. Masu nie wiedział, czemu jego młodszy syn tak zareagował, po chwili Sachi nic nie mówiąc, poszedł za nim.

- Nie zachowuj się, jak dzieciak – odezwał się do niego, ten aż chciał rzucić dzieckiem, ale nigdy w życiu, nie skrzywdzi swojego dziecka. Przeprosił go, zanosząc dziecko do jadalni, nic nie mówił, jego rodzina tylko rozmawiała ze sobą.

- Nie zachowuję się tak, jak myślisz, bo po co mają cię wysyłać gdzieś daleko, jeżeli tutaj jesteś najlepszy?

Może to nie miało sensu, ale w końcu odnalazł swoje miejsce na ziemi, a wszystko, by nagle miało się zmienić, bo jego rodzina znów planowała mu zniszczyć życie.

- Skąd wiesz, że bym się zgodził na te udziały, Kakuei? Skąd wiesz, co myślę i czuję? Mam ci przypominać, ile miesięcy żyliśmy daleko, daleko od siebie? Czasem gubię się w tym, co do ciebie czuję, ponieważ nie dajesz mi wolności! - warknął, chcąc w tej chwili iść do jego ojca, zgodzić się na wszystko, jedynie uścisk na nadgarstku sprawiał, że miał pioruny w oczach. Tak, bardzo, nie wiedział, co ma teraz zrobić. Emocje nim targały, gdyż powiedział teraz za dużo. Miał być jego wsparciem, zrozumieniem, partnerem, a teraz jednym słowem mógł wszystko zepsuć.

- Wiem, o tobie więcej, niż ty sam o sobie. Za bardzo ciebie lubię, dlatego nawet po twoich oczach widzę, co czujesz. Nie znam twoich myśli i nigdy ich nie poznam, pewnie tak samo jak twoich marzeń, ale nie chcę ciebie ograniczać. Nie na tym, chyba nasz układ polega, co nie? Chciałem tylko dowiedzieć się, co teraz zrobisz, nic więcej. - Zamknął oczy, z których zaczęły płynąć łzy, poczuł jak Sachi kciukiem ściera je z policzków, następnie pocałował jego lewego, zamkniętego oka, następnie poczuł jak zostaje przytulony.

- Potrzebujemy więcej pieniędzy, ale jeśli byś pojechał ze mną? - spytał, przytulając go mocniej, tak bardzo potrzebował czuć, że nie jest w tym sam.

- To, bym musiał, im przyznać do ciebie czuję, a nie wiem, czy wtedy nadal będziesz mieć to pracę.

- Wiem, że to może się wydać dziwne, bo masz dziecko, a z facetem dzieci się nie ma, ale... ale... wydaje mi się, że oni już wiedzą.

Pocałował jego ust, chwilę patrzyli się w oczy, następnie zeszli do jadalni, trzymając się za ręce, ojciec w pierwszej chwili nic nie mówił, a mama zatrzymała w połowie łyżeczkę z ciastem. Usiedli na swoich miejscach, rozmowa potoczyła się w innym kierunku, dając chłopakom chwilę zastanowić się, czy skorzystać z oferty pana Masu Mori.

Po kolacji, wyszli na taras, pani domu tylko powiedziała, że wstawi naczynia do zmywarki i zajrzy do wnuczki. Zaś panowie usiedli na wiklinowych krzesłach.

- I jak tam w pracy? - spytał Yoichi, który miał tyle papierkowej pracy, że zapominał chwilami o rzeczywistości.

- Robiłem ostatnio projekt nowoczesnego budynku, który ma stanąć na obrzeżach miasta – pochwalił się Sachi, który spoglądał na nich czując niepokój.

- Czy chcesz wyjechać? - usłyszał to nie chętne pytanie, jakie kołatało mu się w głowie, spojrzał na najstarszego Moriego. Potem na swojego chłopaka, który patrzył na niego tak, że był pewny swojej odpowiedzi.

- Tylko z nim.

Znów ta cisza, którą rozbiło to, że przyszła pani domu, jaka kompletnie nie wiedziała, co się tutaj wyprawia.

- Co jest? - spytała siadając przy mężu, który chwycił jej dłoń. Ona czuła, że jest zdenerwowany.

- No, dobrze. Choć mi się nie podoba, że znów będziesz daleko – zwrócił się do syna, starszy w tym czasie powiedział, że jest już zmęczony i pójdzie się położyć.

- To twoja firma, i twoje decyzje – wspomniał, co było jasne, i bez tego.

Rozmawiali jeszcze chwilę, kiedy był już czas wrócić do swojego domu. Zacząć pakować rzeczy, miał nadzieję, że znajdą coś większego niż kawalerka, którą kupił ojciec Yoichiemu.

Proszę o komentarze. ;)

R.XVII,cz.1 >>

Rozdział XVI - Świat (cz.1)

noreply@blogger.com (d) — Sun, 31 Aug 2014 16:00:00 +0000

<< R.XV, Cz.2

„Ani ludzi, ani świata
nie widzimy takimi, jakimi są,
ale takimi, jakimi
widzieć się nauczyliśmy.” Stefan Pacek

Nie będąc w wiosce, nie miał wrażenia, że wyczuwa unoszącą się chakrę, wręcz przeciwnie zdawał sobie sprawę, z jej ilości. Czuł się osłabiony, nawet sen nie sprawiał tego, że odzyskiwał energię.

- Coś się stało? – Usłyszał, zdawał sobie sprawę, że nie słucha swojej koleżanki, skupiając się wyłącznie nad własnymi myślami, jakie wręcz go bolały.

- Zamyśliłem się. Przepraszam. Co mówiłaś?

- Mówiłam o nowym sklepie Mikoto.

- Ach! I co? – Chciał udać, że go to interesuję, choć już był myślami w Wiosce Ukrytej w Liściu. Pragnął już pogadać z Kuramą, ze znajomymi, wyjawić im sekret. Pragnął w końcu być szczęśliwy, jak nigdy wcześniej, bo bał się, że takie życie trwać będzie wieki.

- Będzie tam remont, całe pomieszczenia nabiorą innego koloru, będzie więcej światła. Myślę, że to przyciągnie uwagę. – Zamilkła spoglądając na przyjaciela, który oparł brodę o dłoń, i spoglądał na okno. – Nudzę cię? – Spytała zawstydzona, nie wiedziała, co dalej ma mówić.

- Nie, po prostu tęsknie za swoim miastem. – Skłamał, co bez Kuramy ostatnio wychodziło mu perfekcyjnie, jakby ten Lisi Demon hamował jego ruchy.

- Sama ostatnio myślałam, by wrócić do Berlina, ale chyba nie umiałabym już tam żyć.

- Czemu?

- To, jakby dwa różne światy, a ten mnie bardziej ciągnie.

Doskonale ją rozumiał, dlatego szum tych wszystkich maszyn, pojazdów, ten duszący zapach, sprawiał, że wracał myślami do Wioski.

- Rozumiem. Pójdę już.

Nie mógł dłuższej czekać. Pragnął, aby szybciej czas minął do poranka. Wtedy będzie szansa wyruszyć ku wschodzącemu słońcu, żeby znaleźć upragniony portal.

„Być może dla świata
jesteś tylko człowiekiem,
ale dla niektórych ludzi
jesteś całym światem.” Gabriel García Márquez

Wstał pierwszy, aby dowiedzieć się, na którą ma przyjść na wizytę. Miał jeszcze tyle wolnego czasu, że udał się po świeże po pieczywo. Starał się zachować ciszę. Nie chciał nikogo obudzić, jeżeli mieli jeszcze dwie godziny do spotkania z lekarzem.

Kiedy wszedł do mieszkania, usłyszał płacz swojego dziecka, szybko odłożył zakupy w kuchni, następnie zaskoczyło go to, że Sachi próbuję ją uspokoić.

- Jeśli tak ma wyglądać miłość, to ja dziękuję – prychnął, Mori widział w jego oczach złość, w sumie nie było to dla niego dziwne. Wziął z jego rąk dziecko, delikatnie pocałował jego ust, zaś dziecko automatycznie przestało płakać czując tak blisko ojca.

- Tak, tęskniłaś? – Spytał Małą, a ta podniosła rączki, jakby chciała fruwać. Pogłaskał ją po brzuszku. – Następnym razem ją wezmę – powiedział na przeproszenie, nie spodziewał się, że wyczuje jego brak.

- Oj, nic się nie stało, i tak mieliśmy zaraz wstawać, co nie? – Podszedł do nich bliżej, zaczynał mieć wrażenie, że ich relacja zmieniała się każdego dnia.

- To najpierw szpital, potem większe zakupy i do moich rodziców? – Chciał jakoś zmienić temat, jakoś czuł się nie zręcznie z powodu popełnionej głupoty.

- I przydałby się dla niej jakieś nowe ciuszki.

- No, dobra, ja jeszcze mam spotkanie w pewnym sklepie, dlatego musimy jakoś pogodzić obowiązki nad Eriką.

- Mam plan sprzedam ją na targu.

- Nawet się nie waż! – Starał się, pokazać, że bierze to poważnie, ale Sachi widział, że rozumie ten żart. Tak, było dobrze, bo byli razem.

Przyglądał się im, robiąc dla nich śniadanie, widział jak Eriko zasypia Kakuei’emu na rękach. Uśmiechnął się ciepło, robiąc kawę, został na chwilę sam, następnie poczuł na swojej szyi drobne pocałunki.

- Zaraz musimy wychodzić, ale pocałuj mnie – usłyszał w swoim uchu, rzeczywiście czasu, zostało na szybkie śniadanie i zarzucenie na siebie ubrań. Mieli dziś tak mało czasu zaplanowanego dla siebie.

Odwrócił się, oparł biodra o blat, następnie chwycił dłońmi twarzy, która znalazła się tak blisko drugiego chłopaka. Potem delikatnie musnął jego warg, następnie rozwarł je językiem, ssał ich na dłuższą chwilę, czując na swojej głowie dłonie, które nie chciały tego przerywać. Jakby nie oddychanie, pewnie tkwiliby, w tym momencie znacznie dłużej.

Chwilę później go przytulił, poczuł chłód, gdy chłopak wziął swój kubek i usiadł przy stole, biorąc pierwszą kanapkę, podążył za nim. Nim obejrzeli się, już siedzieli w samochodzie, minuty mijały, a stali na parkingu szpitalnym.

- Masz dziś jakoś rozmowę?

- Nie wiem, czy się wyrobimy, ale dzwonili do mnie z galerii.

- Jako?

- Ochroniarz, ale wolałabym coś bardziej ciekawego.

Nachylił się do Małej, która spała w najlepsze, jakby nie wyczuwała zapachu szpitala. Jakoby, to gdzie jest, najmniej ją obchodziło. Wyglądała na taką spokojną. W sumie mogła czuć się z nimi bezpiecznie.

- Zawsze możesz spróbować, a twój brat nie chciałby takiego ochroniarza?

- Ta, zapewne, osobistego. Oj, jakbym mógł cię mieć częściej.

- Nie przy ludziach – skarcił go, chociaż mówili szeptem, nie tylko Eriko tu spała, czekając na swoją kolei.

- A tobie jedno w głowie. Miałem ochotę spytać ciebie, kiedy weźmiesz dłuższy urlop, ale obawiam się, że ta sugestia sprawiłaby, że twoja fantazja zaczęłaby buzować, co nie?

- Dobre pytanie, lecz przyznam ci się: znasz mnie. A kiedy? Yhm. Może za miesiąc. A co? – Spytał spoglądając na tablice z numerkami, ich był tak daleko, choć mieli jeszcze cały dzień, nim pojadą na rodzinną kolację.

- Może byśmy gdzieś pojechali, a dziecko może do dziadków?

- Masz jej dość? – Spytał, uśmiechając się, choć sam odczuwał skutki zajmowaniem się dzieckiem, a to dopiero był początek dla nich obu. – To nie jest zły pomysł, ale twoi rodzice się zgodzą?

- Musimy się dziś postarać, żeby nie zepsuć relacje, a jeśli mama sama chciała ją dziś widzieć. – W tym samym czasie usłyszeli płacz, ujrzeli podniesione rączki, Mori wziął ją na rączki, musiał ją nakarmić, choć nie miał jak pogrzać tu jedzenia, a zaraz musieli wejść. – Chyba jeść chce. Zawsze tak rano jest. – Sapnął, bo nie chciał wyjść, że nie umie zająć się własnym dzieckiem, jakby nie patrzeć zależało mu na niej.

- Pójdę do baru. Podgrzeje butelkę. Jak coś to, idź, przyniosę.

Kiwnął głową, wstał, żeby, chociaż ruchem ją zainteresować, aby skupiła się na czymś innym niż odczuwanie głodu, choć mało dawało efektu, była spokojniejsza.

Ujrzał upragniony numerek, wsadził małą do wózka, choć ta nie bardzo chciała w nim siedzieć.

Wizyta przebiegła pomyślnie, choć lekarka nie bardzo chciała, żeby Sachi im towarzyszył, ale pewnie jego troska o to dwójkę ją przekonała, że musi z nimi zostać. Któryś z nich jutro ma misję odebrania wyników kontrolnych, ale nie liczyli na tragedię.

Wierzyli, że to nie jest początek ich złej passy, bo szczęścia ostatnio mieli nadmiarem. W sumie Kakuei czuł, iż to długo może nie potrwać.

"Czuję, że umieram z samotności,

z miłości, z rozpaczy, z nienawiści

- ze wszystkiego, co może mi

zaoferować ten świat."Emil Cioran

Sam sen budził go tej nocy wiele razy. Czasem, aż krzykiem, jak miał zacząć nowe życie, jeśli musiał uporać się z takim bólem. Rano jeszcze miał iść na komisariat. Przyznać się, że już pamięta, obawiał się kary. Srogiej jak zima.

To on wyprzedził to ciężarówkę, to jego szukali, więc nie mógł już kryć się w tej bezpiecznej kryjówce, jakim był jego dom, jaki od kilku godzin był katorgą.

Rano ubrał się na sportowo. Zabrał plecak. Chciał najpierw pobiegać. Przemierzał uliczki, jak kiedyś, w pewnym momencie pomyślał, że będzie czekać na niego kawa świeżo mielona, zrobił kilometr i zatrzymał się. Nikt na niego w domu nie czeka, a on miał nadzieję na śniadanie, które będzie musiał zrobić sam.

Bał się, że zje je ostatni raz w tym mieszkaniu. Chciał go sprzedać, ale najpierw musiał załatwić wszystkie formalności. Po prysznicu, zjedzeniu skromnego jedzenia, ubrał szarą koszule, ciemne jeansy, buty od garnituru, jeżeli mają go skuć w kajdanki to z klasą.

Obejrzał się za siebie, jakby przeczuwając najgorsze, chwycił plecak, jaki mało pasował do jego ubioru, ale spakował tam dokumenty, i potrzebne rzeczy, żeby być choć trochę przygotowany, ażeby zmierzyć się z sprawiedliwością.

Włączył silnik, głowa pulsowała go od wspomnień, przymknął na chwilę oczy, i szeptał do siebie, że będzie dobrze, bo może to było egoistyczne, ale żył.

- Nazywam się Takeo Yumini, to ja zabiłem swoją rodzinę – odpowiedział na pytanie pani, która zapytała, w jakiej przybył w sprawie. W pomieszczeniu zrobiło się głośno, na swoich nadgarstkach poczuł zimny metal, ktoś zaprowadził go do pomieszczenia z wiedeńskim lustrem.

- Czy pan w sprawie pani Matsu Yumini, z domu: Yano, i jej dziecka o imieniu Toin?

- Tak. Byłem jej mężem, a to był mój syn. Mieliśmy wypadek w deszczowy dzień. Wszystko pamiętam. - Opuścił wzrok na swoje dłonie, nie chciał skupiać się na niczym, nawet na słuchaniu tego, co ma ta policjantka mu do powiedzenia.

- Proszę tutaj poczekać, pójdę po kogoś, kto zajmuję się tą sprawą.

Telefon brzęczał w jego kieszeni, ale nie mógł po niego sięgnąć z powodu kajdanek. Wiedział, że i tak jest to jego mama, musiała wyczuć, że postanowił załatwić to sam. Był dorosły, więc mógł decydować o własnym życiu.

- Dzień Dobry, zostałem przywołany do tej sali, muszę poznać pana historię.

- Wyprzedzaliśmy ciężarówkę, która przez śliską drogę, zachwiała się, zapchała nas na pobocze, gdzie samochód obracał się, aż... - Nie mógł o tym mówić, znów chciało mu się płakać, bo uświadamiał sobie, że mógł jakoś utrzymać samochód w ryzach, a tak, był sam. Zupełnie sam, jakby na życzenie. - … straciłem pamięć, którą odzyskałem wczoraj.

- Czy wie pan, że osoba z ciężarówki poniosła śmiertelne rany?

To go zszokowało, bo ani na minutę nie pomyślał, o panu z ciężarówki, skupiony na swoich uczuciach.

Boże, jakim był egoistą!

- Nie, ale jestem świadomy popełnionego czynu – szepnął, bo robiło mu się już słabo. Odczuwał to, że od doby mało spał, i mało zjadł. Chciał już wiedzieć na czym stoi, nawet wyobrażał siebie w więzieniu.

- Musimy do jutra pana zatrzymać, gdzieś koło popołudniu będzie rozprawa.

Został zaprowadzony do małej klatki mieszczącej się na komisariacie, z jednej strony tylko widział chodzących policjantów, którzy rozmawiali o nim.

Proszę o komentarze. ;)

R.XVI,cz.2 >>

Gomen nasai

noreply@blogger.com (d) — Wed, 13 Aug 2014 19:20:00 +0000

"Przepraszam wszystko, że nie mogę być wszędzie.
Przepraszam wszystkich, że nie umiem być każdym i każdą." W.Szymborska

Jak nie którzy z was wiedzą, moim życiu wiele się dzieje. Te rzeczy sprawiają we mnie pustkę. Siadam do Worda, jak bardzo moje pragnienie pisania zamienia się w obowiązek, że czasem płacze widząc pustą kartkę. To uczucie sprawia we mnie furię.

Dostałam też pracę w sklepie, co wymaga ciągłego ruchu, postoju, noszenia ciężarów, jestem już zmęczona. Ten wysiłek opłacił się, gdyż jutro już zakupię notebooka. Co umożliwi mi lepszą koncentrację, a może także, moja nadzieja wróci.

Pisanie na stacjonarnym jest nawet fajne, ale moje myśli, jakoś uciekają, a słowa tracą na znaczeniu. Szybciej skupiam się na tekście na konkurs, niż na perypetiach o Naruto.

Proszę was, abyście na mnie czekali, ponieważ wrócę! To wam obiecuję już dzisiejszego dnia.

Jak tylko napiszę ostatnią kropkę w Epilogu to zniknę z tego nicku. Pewnie część z was, i tak mnie dorwie, bo nadal chcę pisać. Tak bardzo, bardzo, że zamierzam na wiosnę wyprowadzić się z domu. To też może wpłynąć na to, jak będę pisać, gdyż zrobię wszystko, ażeby nie przestać wykonywać to, coś, co kocham.

Czeka na was tutaj jeszcze siedem cudownych części, które już narodziły się w moich myślach, ale potrzebuję czasu, aby móc je ładnie napisać.

Pozdrawiam.

Rozdział XV - Obowiązki (cz.2)

noreply@blogger.com (d) — Fri, 11 Jul 2014 19:00:00 +0000

<< R.XV, Cz.1

„Instynkt wskazuje nam obowiązki,
inteligencja zaś dostarcza pretekstów,
by uchylać się od nich. ” Marcel Proust

Trzask roztłuczonego szkła towarzyszył mu od wyjścia ze szpitala. Ciągle słyszał ten dźwięk, lecz nie umiał przypomnieć sobie niczego, co by wskazywało na ten fakt. Jego matka milczała jak zaklęta, nie chciała przyznać się, że wie, co jest tego przyczyną. Mikoto po prostu nie umiała mu powiedzieć, że stracił żonę i dziecko w wypadku samochodowym, zaś sam był bliski, żeby umrzeć. Tłumiła wszelkie emocje, czekając, aż sam sobie przypomni ten dzień.

Urna z prochami stała w domu rodzinnym. Pani Yumini nie obawiała się, że to spowoduje powrót wspomnień, tych bolesnych, jakie mogły zburzyć całą relację z jej synem.

- Mamo? – Usłyszała już nie pierwszy raz tego dnia, akurat w tym samym czasie, w radiu wspomnieli o jej fabryce. Spojrzała w jego oczy, nawet tego nie pamiętał, co spowodowało, że pragnęła krzyczeć. Czuła się tak samotnie, jak nigdy wcześniej, zaś w głębi siebie przeżywała za niego minioną tragedię.

- Tak? – Spytała, spoglądając za niego, na drzwi do kuchni. Chciała, choć tam skryć się, żeby przeczekać ten ciężki czas.

- Zastanawiam się nad tym, kim byłem, co robiłem, czy kogoś miałem.

Nie patrzyła mu w oczy, gdyż znała odpowiedzi, których nie chciała jeszcze wspominać. Niepewność sprawiała, że miała siłę trwać w tej chorej iluzji, jaką wytworzyła, i zastanawiała się, czy tylko ona nie chciała wspominać o jego rodzinie. Nawet po imprezie, na której niczego się nie dowiedział. Była wręcz dumna, że ma jeszcze tyle siły, by wytrzymać w tej sytuacji.

- Każdy ma jakieś życie. Przypomnisz sobie to, obiecuję, a teraz zrobię nam kolację. Na co masz ochotę?

Musiała zmienić temat, gdyż serce zaczęło rozpadać się na małe kawałki, widząc ból na twarzy Takeo.

- Ehm – wymruczał, ponieważ czuł, że bez jej pomocy, niczego sobie nie przypomni, a niewiedza sprawiała, że bał się wyjść z domu. Nic prawie o sobie nie pamiętał. To zabijało jego tożsamość. Nie wiedział już, kim jest. – Może miso, jeśli jest, a jak nie to mogą być te kanapki? – Odparł, gdyż od kilku dni żywił się właśnie tak, inaczej jakoś nie miał apetytu.

- Pójdę do sklepu.

Siedząc na kanapie, czekając na mamę i widząc reklamę spojrzał po pomieszczeniu. Coś mu nie pasowało, gdyż ujrzał wystającą rzecz obok regału z książkami. Zainteresowany tą rzeczą wstał, podszedł do biblioteczki, lekko odsunął na bok. Nie rozumiał, czemu leży tutaj grzechotka, bo nic nie wskazywało na to, żeby było tutaj dziecko. Kiedy potrząsnął zabawką, która wydała charakterystyczny dźwięk, poczuł straszny ból głowy, i jakby ktoś przed jego oczami włączył film z jego życia. Ujrzał w nich kobietę, którą całował, tak namiętnie, jak tylko się da, a następnie ujrzał w fioletowym wózku, małe zawiniątko, w którym było dziecko. Z tych wrażeń upadł na podłogę i słyszał w oddali swoje imię.

Mikoto była pewna, że posprzątała wszystko, jednak widząc grzechotkę, zaczęła płakać, następnie oparła głowę swojego syna o swoje kolana. Nie miała siły wstać, gdyż całe emocje z niej wyszły. I tak, by go nie podniosła, wyczekiwała, aż się ocknie, aby oznajmić to, co już będzie wiedział. Czekała, jak na wyrok, choć była temu winna.

Ujrzał rozbity samochód, pisk opon i ten trzask, otwarł oczy, i krzyknął, był bardzo przerażony. Poczuł jak ktoś go przytula od tyłu. Czuł różany zapach, co sprawiło, że poczuł się bardziej przygnębiony rzeczywistością, gdyż uświadomił sobie, iż to nie był żaden sen.

- Ja nie śnie? – spytał, nie chcąc, żeby to wszystko okazało się prawdą. Wolał mieć to amnezję, niż teraz zmierzyć się ze wspomnieniami. Zaczął trząść się z nerwów, płakać, jak nigdy wcześniej. Stracił żonę i dziecko, był poniekąd winowajcą tego wydarzenia. Jego serce stało się nagle tak puste, jakby uszło z niego powietrze. Nie wiedział, co przyniesie jutro, jednak miał nadzieję, że zdąży pożegnać tę ukochaną dwójkę osób. Miał nadzieję, że nie było jeszcze pogrzebu, bo nie wybaczyłby sobie, że umknęło mu to życie pomiędzy palcami.- Zabiłem ich? – Nadal nie pamiętał dokładnie, kto zawinił na drodze, wiedział tylko, że został sam.

- Nie śnisz. Przepraszam ciebie za to, że nie byłam z tobą szczera. Policja nadal bada tę sprawę. Mam cię zgłosić na komendę, jak przypomnisz sobie wszystko – wymruczała, chcąc uspokoić swoje nerwy, ale praktyczny oboje płakali. W pomieszczeniu zrobiło się tak smutno, jak nigdy, tylko płacz i szybkie oddechy upewniały, że ktoś tu jest, i cierpi.

- Rano pojedziemy. Teraz chodźmy coś zjeść.

- Jesteś tego pewien?

- Muszę nauczyć się żyć dalej, jak my po śmierci taty.

- Racja. Daliśmy radę. Damy teraz.

Mikoto wstała z podłogi, zabrała zakupy z podłogi, oraz poszła do kuchni. Takeo podniósł grzechotkę, razem z nią usiadł na kanapie. Przypominał sobie coraz więcej szczegółów, co sprawiało w nim przygnębienie.

„Lecz tak właśnie najczęściej
bywa z czynami,
które obracają koła świata:
dokonują ich małe ręce,
na małych spada ten obowiązek,
gdy oczy wielkich zwrócone
są w inną stronę. ”
John Ronald Reuel Tolkien

Cały trząsł się ze zmęczenia. Jeszcze w metrze nie było żadnego miejsca siedzącego. Myślał, że padnie na posadzkę. Marzył jedynie o szybkim prysznicu i spaniu, jakoś był zadowolony, że ukończył cały projekt w jeden dzień, co zwykle zajmowało dużo więcej czasu.

Stojąc w windzie, same oczy zamykały mu się do snu, ale jakoś szybko opuścił to małą przestrzeń. Otwarł drzwi, zdziwiło go cisza, bo zwykle słyszał płacz Eriko. Ujrzał uchylone drzwi do małego pokoju, jego chłopak akurat brał Małą na ręce. Widział, że dziecko ma zapłakaną twarz.

- Co tam?

- To, co zwykle, gdy za długo śpi – wymruczał, teraz ujrzał, że mimo wolnego dnia, jego twarz była równie zmęczona, jak jego. Fakt, faktem, dzięki niani wychowanie dziecka było łatwiejsze, ale teraz nie było potrzeby ją zatrudniać. Przynajmniej do czasu, aż Kakuei nie znajdzie nowej pracy. – O, pokaże ci coś – powiedział, posadził dziecko na kocyku, gdzie były zabawki, kucnął może z pół metra od niej. Sachi spoglądał na nich nie wiedząc, czego ma się spodziewać. – Chodź do tatusia – odezwał się, a potem wyciągnął ręce ku małej, jakby chciał ją złapać. Eriko stanęła na swoich malutkich nóżkach, następnie powoli stawiała kroczki, aby przytulić się do Kakueia.

- Wow. Widzę, że robicie postępy, jak mnie nie ma. Nie mów mi, że jutro zacznie mówić? – Zaśmiał się krótko, następnie skierował się do sypialni, żeby zdjąć garnitur, później wyciągnął świeżą bieliznę. Wyszedł tylko do salonu w krótkich, dresowych spodniach, a widząc samą Eriko, która bawiła się pluszowym misiem, rozejrzał się za swoim chłopakiem. Ujrzał go w łazience, kiedy nalewał do miednicy płyn dla dzieci. Oparł głowę o jego ramię, bo chciał już spać, aż nie chciało mu się myć. Jeszcze musiał czekać, nim Mała się umyje, nie dodawało mu to humoru. Pocieszające było, że szef dał mu jutro dzień wolny.

- Zmęczony? – Usłyszał pytanie jak przez mgłę. – Jak coś to się umyj, to najpierw ją nakarmię.

- Trochę, ale jutro mam wolne. Wyśpię się. – Zdjął z siebie materiał, a młody Mori tylko spojrzał na niego tym stęsknionym wzrokiem, niemniej jednak słyszeli płacz dziecka, dlatego ojciec dziecka szybko wybiegł z łazienki.

Spojrzał na siedzących na kanapie, był zadowolony, że ich ma. Wzrok skrzyżował się z jego chłopakiem, który karmił swoje dziecko. Nagle odłożył ją na bok, pocałował jej czoło, coś cicho do niej powiedział.

Nie wiedział, że ten zrozumie, czego chciał, ale tak było, gdyż chyba za długo siebie znali. Nawet nie licząc tej przerwy, jaką mieli. Nagle poczuł delikatny pocałunek na swoich wargach, czego pragnął od samego ranka. Uśmiechnął się do tego,bo może nie trwało to długo - gdyż Kakuei wrócił do dziecka - lecz to im wystarczyło.

Szybko zasnął, jednak po godzinie poczuł, że łóżko zapadło się, i ktoś wtulił się w niego. Zamruczał, chwilę później otworzył oczy, choć ciemność nie wiele mu mówiła. Doskonale wiedział, że to nie jest sen. Faktycznie, kiedyś o tym wręcz śnił, teraz wiedział, że tak będzie zawsze.

- Obudziłem cię?

Przekręcił się na bok stykając się czołem o drugiego chłopaka. Ten tylko zareagował uśmiechem oraz pachniał kaszką. Widocznie jeszcze sprzątał kuchnie, nim tutaj przyszedł.

- Nom, i nie wiem, jak to naprawisz – prychnął, udając oburzonego, jednak już nie czuł się tak zmęczony, jak godzinę temu.

- Też tego nie wiem, a wiesz, co? – Mruknął widząc już w tych ciemność zarys twarzy, którą dotknął dłonią.- Moja mama zapraszała mnie i Eriko na kolację. Może byś miał ochotę? – Spytał, choć nie chciał mu tego proponować, ze względu, że pracował z jego bratem i ojcem, jednakże pragnął tego, aby być sobą.

- Mówiłeś mi, że wiedzą o tym, że z twojej strony mogą spodziewać się nie tylko dziewczyny, ale jak zareagują, że sypiasz ze swoim przyjacielem? – Przysunął się bliżej, pocałował jego nosa, ten z kolei pocałował jego ust, jakby szukał w nich odpowiedzi.

- Wiem o tym, że nie będą zadowoleni, jednak to nie ich życie, tylko moje. Jeśli mogli mnie oddać do Domu Dziecka, to myślisz, że to też mi odbiorą? Znaczy ciebie?

- Cieszę się, że cię oddali, bo mogłem cię poznać, mimo to... masz lepiej, bo wróciłeś do swojej rodziny, a ja tkwię z obcymi ludźmi.

- Wolałbym ich nie poznać, niż czuć tak wielką nienawiść.

Sachi podniósł się, żeby położyć się na nim, pragnął być z nim bliżej, jednak zmęczenie nadal dawało mu w kość.

- Ja boję się reakcji twojej rodziny, a twój brat też będzie? Podobno jest w jakieś delegacji.

- Podoba ci się? – Uśmiechnął się, zaczął głaskać jego nagich pleców, które były bardziej wyrzeźbione od jego. – Nie, nie jest w delegacji, tylko w naszej zagranicznej firmie. Ojciec mówił, że jest za stary, by lecieć, więc wysłał go. Jutro ma przylecieć na to kolację i zostać na trzy dni, więc możesz mieć ciężko w pracy.

- Dlatego chcesz, abym z wami poszedł na kolację?

- Tak, bo martwię się o ciebie.

- To będzie dziwne, jeśli wszyscy będą wylewać siódme poty, a państwo Mori będą mnie traktować jak najdroższy diament świata.

Kakuei zaczął się śmiać, a czując tak blisko swojego chłopaka, zarzucił swoje nogi na jego uda, ten tylko pocałował go, uciszając tymże jego rechotu. Chwycił jego koszulki, ten tylko rzucił ją obok siebie, jeśli Sachi już był bez niej to może tak, będzie im lepiej. Nie spodziewał się, że ten zacznie ssać jego sutka, tym bardziej go nakręcając.

- Stop – musiał to powiedzieć, gdyż nie miał siły. Nie chciał, żeby ich relacja poszła do tyłu, jeżeli tyle pracowali nad tym, co obecnie stworzyli między sobą.

- Co się stało? – Kakuei spojrzał na niego oburzonym wzrokiem. Dawno nie byli tak blisko, jak teraz, ale chciał wiedzieć, czemu ma się zatrzymać.

- Zaraz zasnę, choć to przyjemne, ale przepraszam cię, nie mogę…

- Uhm – wymruczał, odsunął się bardziej, miał ochotę wstać, żeby wyłącznie ochłonąć, ale to by oznaczało, że się obraził, a wcale go ta informacja nie oburzyła. – Nie ma sprawy. Ja jakoś przyzwyczajam się do małej ilości snu.

- To akurat minie – odwrócił się do niego plecami, bo zawsze zasypiał na prawym boku, zamknął oczy, sam nie wiedział, kiedy odpłynął. Nie kłamał tym, że był zupełnie zmęczony.

Mori po chwili przytulił się do jego pleców, i także zasnął do momentu, kiedy obaj usłyszeli płacz dziecka…

Proszę o komentarze. ;)

R.XVI,cz.1 >>

Rozdział XV - Obowiązki (cz.1)

noreply@blogger.com (d) — Tue, 24 Jun 2014 19:00:00 +0000

<< R.XIV, Cz.2

„Moim prawdziwym obowiązkiem
jest ocalić własne marzenia.”
Arthur Schopenhauer

Siedział samotnie na tarasie. Słyszał w oddali zwierzęta. Nie odzywali się całą drogę, choć próbował nawiązać z nim kontakt. Czasem nie umiał do niego dotrzeć, ale wiedział, że cała wina leży po jego stronie. Postanowił, że przejdzie się do stajni. Nie wiedział, czy ma cieszyć, że go odnalazł, pogodzili się, czy bać się tego, że zrobili błąd i go znów straci. Chciał czasem lepszej psychiki, bardziej silniejszej, niż kruchej jak ciastko.

Pogłaskał konia po harpiach, ten tylko dopraszał się o więcej, drugi zaś smacznie spał, jakby nie wyczuwał tutaj nikogo prócz swojego towarzysza.

- Sasuke – wiedział, że od paru sekund ktoś na niego spogląda, ale nie reagował. Lękał się, że znów zrobi coś źle, więc skupiał się na głaskaniu konia. – Bałem się, że już wróciłeś do domu – prychnął, ale trzymał w ręku pudełko, chciał już wypuścić Kyubiego, lecz nie wiedział, czy nie lepiej przed samą drogą przed szukaniem portalu.

- Nie, nic mi nie jest, masz prawo się na mnie wkurzać.

- Przepraszam. To trudne.

- Całe życie jest trudne, Naruto.

- Może przynajmniej odpieczętujmy pudełko? – spytał, przyciskając je bliżej serca. Czuł jak wielka drzemie w nim moc. Burzyła się ona w jego głowie, aż ledwie stał na nogach.

- Jutro – podszedł bliżej niego, pogłaskał jego policzka swoją zimną dłonią. – W ogóle, czy coś nas tutaj trzyma? Nie, żebym tęsknił za Wioską. Wystarczysz mi za wszystko.

Naruto schylił się, delikatnie położył na podłodze pudełko, następnie delikatnie przytulił Sasuke do siebie, brakowało mu jego, ale z drugiej strony czuł, że zgubili się w swoich uczuciach. Sama znajomość drugiej osoby mogłaby wystarczyć, jakby nie pragnął, żyć z nim. Łatwiej znosił swoje myśli, będąc obok, niż tracić całego siebie dla niego.

Doświadczył z tym chłopakiem każdego etapu, na jaki można się zdać będąc człowiekiem. Chwilowo brakowało mu tego, co czuł pomiędzy - tej przyjaźni, którą ozdabiały głupie żarty i ciągła zabawa. Może teraz nie myślał, jak dorosły człowiek, jednak czując dłoń, jaka masowała jego plecy, rozlewając w nim poczucie bezpieczeństwa, aż westchnął.

- Może być jutro.

- O czym myślisz?

- O nas. Przepraszam. Brakuję mi tego, że staliśmy tacy poważni.

- Ja od zawsze taki byłem – Sasuke roześmiał się, bo nawet, kiedy pragnął być, choć trochę, chociażby, jak Naruto to przypominał sobie o nazwisku i całym tym dziedzictwo, jaki niósł na swoich barkach.

- Nie przy mnie, przynajmniej nie zawsze, właśnie tych chwil mi najbardziej brakowało, jak ciebie nie było.

Naruto podniósł głowę, spojrzał nieśmiało w jego oczy, tak mocno pragnął, nie widzieć w nich zdrad. Sasuke nic nie świadomy, tylko musnął jego ust, następnie ominął go, kierując się ku wyjściu.

- A ty gdzie?

- Idę się położyć.

- Obraziłeś się? – Spytał, chwytając pudełko z ziemi, podbiegł do niego, ten tylko zmrużył oczy, pokręcił głową, bo nie o to chodziło.

- Nie, nie. Zrozumiałem wszystko, ale głowa mnie boli.

Naruto kiwnął głową, podał mu pudełko, żeby zaniósł do pokoju, a sam poszedł zrobić im coś do jedzenia.

„Jest tak wiele miłości, tak różnych,
tak pomieszanych z nienawiścią, niechęcią,
obowiązkiem, pogardą,
że samo słowo miłość niewiele dziś znaczy.”
Anna Kamieńska

Szedł na drugą rozmowę kwalifikacyjną. Bał się, że nie znajdzie niczego, a wiedział, że Hinata nie ma prawa teraz mieć głowy do tego, aby zagwarantować im lepsze życie. Jeszcze kilka dni temu, wyobrażał sobie pracę w Fabryce, dziś był tak samo bezrobotny, jak jego dziewczyna.

Wszedł do wielkiej korporacji, gdzie oprócz bieli, mienił się kolor szary. Sekretarka ciągle spoglądała na monitor, naciskała energiczną klawiaturę, ramieniem opierała słuchawkę, coś tłumacząc nachalnemu klientowi.

- Przepraszam. – Kiba odezwał się, do niej ta tylko wskazała gabinet swojego szefa, nie wiedział, czy tak z marszu może tam wejść. Widocznie już na niego czekano.

- Witam. Ja w sprawie pracy – mówił powoli, a mężczyzna tylko prosił pracownika o wyjście, ten tylko delikatnie się ukłonił, bo różnica wieku wymagała kultury.

- Pan… - spojrzał na plik dokumentów, jakie leżały przed monitorem. – Kiba Inzuka? – Kiwnął głową, wyciągnął na powitanie dłoń, starszy mężczyzna krótko wstał, podał mu swoją, następnie śledził szybko zawartość jego życiorysu. – Pracował pan na produkcji, a czy zachęcanie klientów przez telefon, nie będzie za trudne?

- Jak wiadomo pracowałem już na podobnym stanowisku. Zachęcałem ludzi do kupna różnych drobnych artykułów. Myślę, że wzrost w pańskiej firmie będzie widoczny jeszcze tego samego dnia.

Patrzył cały czas w jego oczy, siedział sztywno, czuł jak cały się trzęsie z nerwów. Mężczyzna widocznie nie miał się do czego uczepić. Milczeli dłuższą chwilę, kiedy sekretarka weszła z plikiem dokumentów w białej, tekturowej teczce.

- Jakby pan zachęcił mnie do zakupienia tego długopisu? – Podał mu trzymany długopis, spoglądał na to rzecz, układając na szybko jakiś chwyt marketingowy.

- Tylko dziś w sprzedaży mamy najtańsze długopisy w mieście. Jedyny w swoim rodzaju, w złotym opakowaniu, do tego gwarancja, że nie wypisze się przez pół roku! Cena jest tak samo rewelacyjna, jak jakość! Kup już dziś! – Zarumienił się, bo zdał sobie sprawę, że włożył w to za dużo emocji, bał się, że przesadził w doborze słów, i znów zostanie bez niczego.

Widział w oczach szefa tej korporacji zachwyt, wymieszany ze strachem, jakby oceniał go, czy nie pomyli się w wyborze nowego pracownika. W firmie Mikoto musiał tylko stać przy maszynie, tutaj praca polegała bardziej na wyborze charakteru,czego był świadom, idąc na to rozmowę.

- Oddzwonimy do pana za jakieś cztery godziny.

- Dobrze. Do widzenia. – Opuścił wzrok, tylko w drzwiach napotkał się na sekretarkę, która układała dokumenty w szafce.

Włączył telefon, ujrzał na nim nieodebraną wiadomość od Hinaty, ale chciał pobyć jeszcze chwilę sam. Czuł, że nie umie czuć do niej, więcej niż przyjaźń. Jakby nie to, że była w ciąży. Z początku, jak do siebie wrócili, owszem miał nawet plany związane z nią. Kiedy czas płynął do przodu, zdawał sobie sprawę, jak bardzo czuję się obok niej samotny.

- Sake – wymamrotał do barmana. Jakaś kobieta nie wiele młodsza od niego przysiadła się do niego. Miała duży dekolt, krótką spódniczkę, do tego sztuczne rzęsy. Mrużyła nimi zachęcająco, wręcz musiał mocniej przycisnąć szklankę w swojej dłoni.

- Może masz ochotę? – Szepnęła, spojrzała na barmana, jakby bała się, że naciśnie guzik, żeby wezwać ochronę. Nie raz jej się to zdarzyło, i nie tylko w tym miejscu. Teraz liczyła na wielkie szczęście.

- Mam kogoś. – Mógł myśleć o wszystkim, ale nie chciał stracić dziecka, a Hinata źle znosiła ten stan. Nie chciał, aby przez to wszystko, co czuł, żeby ktoś zginął. Wiedział, że na szczerości przyjdzie czas za kilka miesięcy, teraz musiał po prostu udawać szczęśliwego.

- To, czemu pijesz?

Trafne pytanie, poczuł dłoń na swoim udzie, jaka sunęła się do jego krocza. Wypuścił powietrze, bo emocje zaczęły w nim rosnąć. Czuł jak dziewczyna rozpina jego rozporek. Wsuwa swoją dłoń w otwór jego bokserek. Powoli rusza jego penisem, dawno nie czuł czegoś tak zakazanego. Chwycił jej dłoń, wyciągnęła ją, zapiął swoje spodnie.

- Chodźmy – rzucił krótko, kładąc pieniądze na ladę, wyszli na zewnątrz. Wiedział, że musi skręcić w ślepą uliczkę. Nie dałby rady dalej pójść z takim problemem jak wypukłość w spodniach.

- Yhm. Ktoś się tu nakręcił. – Rzuciła blondynka, Kiba tylko pchnął ją na ścianę, wsunął dłoń pod jej skąpą bluzkę. Miała większy biust od Hinaty, wyciągnął swojego penisa oraz wiedział, że jeśli jest tak chętna, to nie będzie protestować, żeby zrobić to szybko. Rozerwał jej majtki, następnie spojrzał, czy ktoś nie idzie. Byli tu sami, za koszem, nikt nie powinien osądzić, że są w publicznym miejscu. Prawie nic nie było widać. Rozłożył bardziej jej nogi na swoich biodrach, wsunął penisa do środka, spoglądał na nią, lecz nic nie mówił, za to poruszał się powoli, a ona jedną ręką przytykała swoich ust, gdy był blisko spełnienia, wyciągnął go, zaczął szybko się masturbować. – Ohoho, a taki niby zajęty – prychnęła, teraz sam Kiba czuł wyrzuty, poza tym nie wiedział jak spojrzy swojej dziewczyny w oczy. Kręciło mu się w głowie, kiedy blondynka odeszła zwymiotował w tym samym miejscu.

Wszedł do pobliskiego sklepu, gdzie kupił piwo, parę przekąsek, ciasto, miał nadzieję, że już dziś nigdzie nie będzie musiał wychodzić. W domu wziął szybki prysznic. Widział w przelocie, że Akamaru śpi obok Hinaty, która mamrotała coś przez sen, zaś pies spojrzał na niego chwilę, i wrócił do wcześniejszego stanu.

Otwarł pierwsze piwo, włączył program sportowy, po chwili jego telefon zaczął grać. Szybko pobiegł do kuchni, gdzie go zostawił przy zakupach.

- Słucham?

- Gratuluję dostał pan pracę.

- Kiedy zaczynam?

- Proszę jutro przyjść na szkolenie, około ósmej, na którym podpiszemy umowę. Proszę pamiętać o oficjalnym stroju.

- Dziękuję. Do zobaczenia.

Nie chciał w tej sytuacji rozmawiać dłuższej, nacisnął czerwoną słuchawkę, i pozwolił sobie na płacz. Był bezradny oraz czuł się mimo wszystko jakoś samotnie.

W progu ujrzał psa, który pił wodę, dosypał mu karmę. Ten tylko z radości szczeknął, co z kolei obudziło Hinatę, która uśmiechała się widząc, że nie jest już w domu sama.

- Pijesz? – Spytała, później ziewnęła, chętnie przespałaby te kilka tygodni, i obudziła się po wszystkim.

- Chyba mogę? – Uśmiechnął się, biorąc łyk, dziewczyna tylko podeszła do niego, pocałowała jego policzka, potem ukroiła sobie kawałek ciasta.

- No, jasne. Dobre to ciastko.

- Częstuj się, częstuj. Maleństwu też się przyda.

- A mamusi prysznic.

- Cudownie pachniesz – prychnął, żeby pójść po następne piwo, Hyuuga w tym samym czasie zamknęła się w łazience, ażeby oddać się chwili relaksu.

Nie zdawała sobie sprawy, czym kierował się jej chłopak dzisiejszego dnia, musiała jeszcze go wypytać o pracę.
Sama żałowała, że obecnie nie jest w stanie jemu pomóc.

„Człowiek ma tyle obowiązków,
że unikanie ich staje się
podstawowym obowiązkiem. ” Ryszard Podlewski

Musiał przyznać sam przed sobą, że przytył, najszersza koszula ledwie zapinała się, zaś widoczny brzuch oznaczał się tak boleśnie. Musiał udać się do sklepu. Dobrze, że garnitur zakrywał jego problem. Jak mieszkał sam nie miał głowy do jedzenia, ciągle pochłonięty projektami z pracy, bądź własną twórczością. Dopiero, kiedy zamieszkał z Kakuiem zdał sobie sprawę, że wszystko po pracy wygląda inaczej, jakby jadąc do domu zostawiał za sobą cały dzień zmagań o lepszy projekt, który zwróciłby w głowie szefowi, na tyle by zarobić więcej, niż przeciętny pracownik. Był ambitny, a pamiętając lata spędzone w Domu Dziecka, wyostrzyły się w nim instynkt samozachowawcze. Rozleniwił się dopiero mieszkając u państwa Ohira, gdzie po nich przejął nazwisko oraz zapewnił, że zadba o nich, kiedy przyjdzie na to czas. Wiedział, że nie byli bogaci, ale darzyli go taką miłością, jaką wcześniej nie doznał, dlatego starał się przy nich „ochłonąć”, jego styl z mocnego, rockowego zmienił się na garnitury, bo nawet w szkole kombinował jak nie nosić mundurka.

Poszedł na studia z architektury, dlatego mało przebywał w Tokio, więc relacja z Morim polegała na początku na długich, telefonicznych rozmowach, gdy po prostu zabiegany zapomniał o dzwonieniu. Starał się być studentem z najlepszą średnią, więc dostawał stypendium, w sumie z Kioto do Tokio nie było zbyt wiele kilometrów, ale ciągłe spędzanie czasu w bibliotece oraz szukaniem pracy spędzało w nim sen z powiek.

To było głupie, kiedy wrócił do domu, mając dyplom w ręku, szukając tutaj pracy, natknął się na ogłoszenie firmy projektowej. Przypomniał sobie o przyjacielu, widząc nazwisko jego ojca w ogłoszeniu oraz uświadomił sobie, że stąd czerpał pieniądze. Chociaż opiekunka z Domu Dziecka dopiero po jego osiemnastych urodzinach oznajmiła jego przyjacielowi, kim jest, wręczając kartę bankową z wielką sumą pieniędzy. Odnalazł swoją rodzinę, która przyjęła go pod swój dach, a wtedy powiedzieli mu, że byli biedni jak mysz kościelna. Nienawidził ich do dziś, dlatego szybko znalazł swój kąt, robił studia, które rzucił nie mogąc się na nich skupić. Poznał dziewczynę, która zostawiła mu na progu jego dziecko. Międzyczasie pracował w Fabryce.

Sachi jeszcze raz spojrzał w lustro. Widział też, że jego przyjaciel nadal śpi, choć mamrotał wczoraj prawie cały czas, że pójdzie dziś szukać pracy. Chociaż miał tyle kasy, że nie musiał tego robić.

W kuchni szybko zjadł płatki z mlekiem, a na do widzenie usłyszał płacz dziecka, i zaspanego Moriego, ten tylko szybko do niego podszedł oraz pocałował w policzek, a także życzył udanego dnia.

Znów zapowiadało się na deszcz, a w radiu spikerka wspomniała o genialnej fabryce butów, która z dniem dzisiejszym oficjalnie zamknęła swoją działalność. Może nie zwróciłby na to uwagi, jakby po części go to nie dotyczyło.

- Witam – powitał się z koleżankami i kolegami z pracy. Widział, że za szklaną szybą jeszcze nikogo nie ma, więc poszedł do pomieszczenia socjalnego na kawę. Mieli dziś robić projekt wielkiego korporacyjnego budynku, który mieściłby się na obrzeżach Tokio, jakby było tu za mało wysokich budynków.

- Masz pomysł na ten budynek? – Spytał jego kolega z zespołu. Sam sobie nie wyobrażał, jak mógł wyglądać owy biurowiec, by błyszczał oryginalnością; do tego, co tu już było. Miał ciemno plamę, która aż go bolała od świadomości, że to zadanie jest dla niego za trudne.

- Chyba zacznę tradycyjną metodą, bo na komputerze nic nie wymyślę. – Wymamrotał siadając na krześle, spojrzał na zegarek, widząc, że jest pięć minut po czasie, ale musiał się skupić.

- A może postawmy na klasykę? A tylko zróbmy jakieś nowoczesne dodatki?

- To nie przejdzie. Pan Mori zawsze szuka czegoś powalającego. – Nie musiał znać starszego Moriego, by wiedzieć, jak działać. Wystarczyło, że przypomniał sobie opinie Kakuei’a, i od razu był świadomy, czego musi wymagać od swojej pracy.

- Coś wymyślimy. Musimy. – Szeptał jego kolega, który chodził z kubkiem po pomieszczeniu, trochę go to drażniło, ale też inspirowało, gdyż wyobraził sobie lekki, ale stabilny budynek, który byłby metalowo-szklany.

- Chyba coś mam – odrzekł pijąc już ostatni łyk kawy, podszedł do zlewu, szybko opłukał szklankę. Idąc do swojego biurka, natknął się na szefa, który tylko uśmiechnął się do niego. Ten tylko złożył dłonie, pochylił się na powitanie, zdjął marynarkę, którą odłożył na oparcie krzesła. Włączył komputer, dodatkowo podszedł do stołu stolarskiego, na którym rozłożył brystol. Sprawdził, jakie miał mieć wymiary zamówiony budynek, następnie pochłonął się w swojej pracy, zważając również na opinie współpracowników.

Proszę o komentarze. ;)

R.XV,cz.2 >>

Rozdział XIV - Przyjaciel (cz.2)

noreply@blogger.com (d) — Fri, 30 May 2014 19:00:00 +0000

<< R.XIV, Cz.1

„Najpiękniejsza przyjaźń istnieje

między ludźmi,

którzy wiele od drugich oczekują,

ale niczego nie żądają.”

Albert Schweitzer

Przyglądał się niemo na chłopaka, który uparł się, że pójdzie z nim, a nie znając tego miejsca, nie mógł, chociażby go zwiedzić. Westchnął, gdyż bezczynne czekanie, doprowadzało go do istnej furii.

- Naruto – usłyszał od strony drzwi, nim przeniósł wzrok w tamtym kierunku, mierzył się z Sasuke wzrokiem, jakby chcąc pokazać, jak cała ta sytuacja go męczy.

Uchiha przysłuchał się rozmowie, w żaden sposób nie podobało mu się, to, co usłyszał.

- Młotku – usłyszał szept, jakby bał się, że głośniejsze słowa go zranią. Nie chciał go pośpieszać, siebie także, w jakimś stopniu; wiedział, że jego gniew jest wielki, jednak bardzo mu na nim zależało.

- Co? – zamilkł na chwilę, spoglądając na niego tęsknym wzrokiem, ale musiał już iść za Karen. Nawet nie powiedział jej, że przyjdzie za moment. Pewnie zdziwiło ją w połowie drogi brak jego obecności.

- Nie, nic.

Naruto widząc go takiego, czuł, że zaczyna go rozumieć, co sprawiało w nim radość. Podszedł do niego, musnął jego ust, nim wyszedł poczuł mocny pocałunek na swoich wargach, które uchylił, aby czuć więcej ekscytacji.

Wszedł do hali produkcyjnej, każda maszyna była wyłączona, cisza kuła w jego serce. Ludzie spoglądali na siebie, jakby szykowali się na ostatnią drogę. Zebrali się w okrąg, otaczając Karen i Mikoto, było widać niepokój w ich oczach.

- Zebraliśmy się tutaj, aby przekazać wam, że za dwa tygodnie Fabryka zostanie zamknięta – usłyszał szmer, gwizdy, to nie tak miało być, choć nie wiązał się emocjonalnie w to miejsce, to jednak lubił tu być. – Jednak widzę w tym miejscu potencjał. Znikną maszyny, zmniejszy się ilość pracy, ale planuję w tym miejscu dyskont z ubraniami krajowymi i zagranicznymi znanych krawców. Jeżeli interesowałaby kogoś praca za jakieś trzy miesiące czekam na życiorysy w moim gabinecie.

Mikoto nie mogąc znieść gwizdów, obelg, po prostu skierowała się ku wyjściu. Naruto spojrzał na Karen, która pobiegła po chwili za straszą panią.

Z każdą minutą robiło się coraz pusto w Fabryce. Ludzie zrezygnowani woleli cierpieć w swoim domu, niż patrzeć na wyłączone maszyny. Postanowił jeszcze zajrzeć do Yumini, nie spodziewał się, że w drodze do gabinetu spotka Sasuke.

- Zwiedzasz? – Zadrwił, bo oczekiwał, że ten na niego poczeka. Mimo, to poczuł jego wsparcie, za które niby wypadałoby podziękować.

- Nudziło mi się już, i nie wiedziałem, iż napotkam ciebie.

- Jakbyśmy nie widzieli kwadrans temu… - prychnął uśmiechnął się do niego pierwszy raz tego dnia, Sasuke zapatrzył się na niego, ale ominął go kierując się do drzwi wyjściowych.
Chciał zaczerpnąć trochę świeżego powietrza.

Zapukał, nie słysząc nic, uchylił niepewnie drzwi, obie panie nachylały się nad biurkiem, jakby czytając jakieś dokumenty, Karen dodatkowo pokazywała palcem na jakiś fragment.

- Czy to prawda? – Spytał głupio, lecz bardziej chodziło mu o to, że to miejsce straci dawny blask. Całą fabrykę Jiro-san stworzył od podstaw, a jego żona przekreśliła wszelkie jego marzenia. Jakby tym gestem pogodziła się, że życie musi toczyć się dalej. Bez wspomnień, które blokują głowę, atakując obrazami z przeszłości.

- Niestety, kiedyś musiało to nastąpić, a dochód już był minimalny – odparła Karen. Mikoto w tym czasie coś podpisywała, następnie skierował wzrok ku niemu.

- Żałuję, że muszę tyle osób zwolnić, ale nie jestem pierwsza i ostatnia, co musi to uczynić – powiedziała najstarsza osoba w pomieszczeniu, odtąd wróciła wzrokiem na dokumenty oraz spojrzała się na stosik z rezygnacjami.

- Będziesz chciał tutaj pracować? – Usłyszał, uświadamiając sobie, że za te kilka miesięcy, ona może go już nie pamiętać. Wróci do swojego świata, zostawiając tylko nikłe wspomnienie, jakie pewnie będzie mieć, albo odczuje, że kogoś w jej życiu brakuje.

- Zobaczymy, co przyniesie jutro, a jeżeli nic tu po mnie to już pójdę – odpowiedział, musiał jeszcze wziąć swoje rzeczy, a przeczuwając gdzieś w pobliżu Sasuke, czuł się lekko i szczęśliwie.

Zdziwił się widząc, że Sasuke czeka w jego już byłym miejscu pracy. Siedział na biurku z wyciągniętymi nogami , miał założone ręce na torsie, w pewnym sensie, czekając na to, aby w końcu z stąd iść do domu.

Młody Uchiha obserwował jego poczynania. Jednak na chłopaka jego zalotne patrzenie nie robiło już różnicy. Przywykł do tego, niemalże, jak do zmiany pogody. Czuł to, ale robił swoje, a chciał trochę tu ogarnąć, nim wyjdzie na zewnątrz, tymczasem nie spodziewał się, że zajmie mu to dłuższej, niż wcześniej planował.

Sasuke wstał do niego, pragnął już wyjść z tego dusznego pomieszczenia, aż czuł jak koszulka przylepia się do mokrych pleców.

- Co robisz? – Usłyszał, bez słów też domyśliłby się, że to, co robi jest dziwne. Ten musnął jego ust, z każdą minutą coraz mocniej. Pchał go całym sobą na pobliską ścianę. Naruto zarzucił ręce na jego ramiona i pozwolił chwilę, aby nie myśleli. Zaczął jęczeć, prosić o więcej, nie zważał, gdzie są, liczyło się dla niego, by stracić zmysły.

Krzyknąłby z przyjemności, kiedy poczuł wsuniętą dłoń, jaka obejmowała jego penisa, który dopraszał się, aby było tego więcej. Mieli mało czasu, każdy tu mógł zaraz wejść, a obaj pragnęli, by to było tylko między nimi.

- Odwróć się – sapnął do jego ucha, Naruto nim to zrobił rzucił koszulkę obok, następnie odwrócił się, a dłoń drugiego chłopaka przycisnęła go jeszcze bardziej do ściany. Czuł jak jego spodnie idą w dół, ale nie zatrzymywał, nawet w momencie, gdy mokry język lizał jego pośladki, rowek, dziurkę. Gryzł tylko swoją rękę, żeby stłumić odgłosy.

Po chwili usłyszeli czyjeś rozmowy, tupot, ale nikt nie wszedł, odetchnęli, a Uzumaki wykorzystał to na to, ażeby rozkazać Sasuke siąść na biurku. Lekko podniósł się, sprytne ręce zdjęły jego spodnie, ukazując pulsującego penisa, jaki tylko pragnął czuć o dużo więcej, niż obecnie.

- I to, by było na tyle – odpowiedział blondyn, oblizując wargi z spermy. Widząc, niedowierzanie u szatyna, przemyślał swoje myśli. – Nie jestem gotowy na więcej...

Ubrał się, ogarnął włosy i wyszedł stąd, a nie długo potem usłyszał bieg, zatrzymał się, co by Sasuke nie musiał wracać sam do miejsca gdzie aktualnie mieli nocleg. Na tyle go szanował, cenił, ubóstwiał, że nie mógł być tak zimnym draniem, jak on.

Przyjaciele są jak ciche anioły,

które podnoszą nas,

gdy nasze skrzydła zapomniały jak latać.

Antoine de Saint-Exupery

Bawił się z psem, widząc kątem oka swoją dziewczynę, która piła powoli waniliowego shake. Uśmiechała się, a jej twarz promieniała, mimo, że było tu zbyt wiele drzew, jakie sprawiały ulgę w upalne dni. Chwilami słyszał jej śmiech, gdy Akamaru wykorzystał swoją wielkość i powalił Kibę na trawę. Droczyli się, aż zdyszany chłopak przysiadł się przy dziewczynie, obserwując psa, czy nie wychodzi przypadkiem na ulicę.

- Nie powinieneś uczyć go przewracania człowieka. No, bo wiesz… dziecko i te sprawy. – Wymruczała widząc błysk w jego oku, który zdradzał, że jest tak samo zadowolony z nowiny jak ona.

- Oj, na ciebie jakoś się nie rzuca. Chyba łączy nas specjalna więź. Tylko mnie ten czubek krzywdzi – biała bestia przybiegła do nich, oparła łapkami o uda Kiby i przyglądał się mu, jakby szukał w nim ratunku. – No, co? – Spytał a puszty ogon zaczął radośnie podrygiwać. Sunął go na ziemie, aby stanął na czterech łapach, podszedł do patyka i mu rzucił, ten po chwili mu przyniósł. Zrobił tak parę razy, zaś Akamaru w pewnym momencie pobiegł do fontanny, która spływała w dół, do szklanej płytki, gdzie zwierzęta spokojnie mogły z tego korzystać. Nie był to głupi pomysł, z drugiej strony nie trzeba było bawić się w składane miski, czy inne wymyślne zbiorniki.

- Idziemy? – Spytała chcąc już się położyć, za długo już siedziała, a lekarz kazał jej większą dobę leżeć.

- Źle się czujesz?

- Rzucę cię, jeśli będziesz się o to pytać przez te kilka miesięcy – zagroziła, następnie powoli kierowała się w kierunku ich domu.

Oboje rozbawieni tym, że pies pierwsze, co zrobił po wejściu do domu to wgramolił się na swoją leżankę oraz wyrzucił z niego miśka i zasnął. Hinata także myślała o śnie, jednak potrzebowała chwili w wannie. Natomiast Kiba zaszył się w kuchni. Zapachy ani psa, ani dziewczyny nie wytrąciły w swoich postanowieniach. W tle leciało jakieś radio z nowoczesną muzyką, niezbyt głośno, w sam raz, aby czerpać radość z tworzenia dzieła kulinarnego.

Kiedy pieczeń piekła się w piekarniku, włączył laptopa, aby zobaczyć, co się w świecie dzieje, oraz przeszło mu przez myśl, żeby napisać curriculum vitae. Z tą myślą od razu włączył edytor tekstu i poszedł do salonu, gdzie na półce przy telewizorze trzymał dokumentacje. Potrzebował odświeżyć sobie to, gdzie pracował, a nie była to tylko Fabryka.

Po jakiś dwudziestu minutach zamknął plik. Odłożył na stolik sprzęt, gdyż musiał zajrzeć do kuchni. Miał jeszcze z jakiś kwadrans, nim wyciągnie jedzenie z piekarnika. Tym postanowieniem posiadał czas, aby przejrzeć portale z pracą. Udało mu się znaleźć kilka ciekawych ofert, na które złożył życiorys i teraz zostało mu samo czekanie na upragniony telefon.

Nim ponownie poszedł do kuchni, zajrzał do sypialni, martwiło go, że Hinata przez ciąże wygląda dosyć blado. Obawiał się komplikacji, jednakże jeżeli los sam chciał, aby mieli dziecko o które tak bardzo walczyli to nie wyobrażał sobie jego braku.

Nachylił się ku niej, nie chciał, żeby jadła odgrzewane jedzenie. Nie zdziwiło go, że słyszał szczekanie, gdyż za oknem usłyszeli pisk kota. Często zdarzały się takie wypadki drogi, w jakich ginęły koty, których było tutaj wiele. Dlatego bardzo do tego przywykli.

- Słońce, kolacja na stole – szepnął do ucha, które pocałował, następnie pobiegł do kuchni, czując przypalane mięso. Na szczęście dało się go jeszcze uratować. Odkroił zasmolone miejsce, resztę pokroił na plasterki, zaś pokrojone ziemniaki ułożył wraz z nimi na dużym talerzu. Nalał jeszcze do sosjerki pieczarkowego sosu. Nim to zaniósł rozłożył talerze i sztućce, potem Akamaru opierał się łapkami o blat, żeby sięgnąć po mięso. Widząc, kto jest w pomieszczeniu udał głupka i usiadł na dywaniku, jakby wcale nie polował na nic lepszego.

- Zaraz ci dam jeść. Daj nam najpierw zjeść – błagał swojego psa, który widocznie po dzisiejszym dniu był na tyle zmęczony, że pragnął to czymś zaspokoić. Siadł na dywanie obok stołu, przyglądał się jak jego pan nakłada na dwa talerze mięso, aż ślinka mu zaczęła cieknąć. Przekręcił łeb, gdy do pomieszczenia weszła zaspana Hinata, jaka usiadła na swoim miejscu.

- Yhm. Smaczne. Tylko mnie mdli – powiedziała dziobiąc niepewnie danie, które wiedziała, że jest wyśmienite.

- Wiem. Zjedz ile możesz.

- Ta… I jak zwymiotuję to nie bierz tego do siebie.

- Zwalę winę na dziecko, okej?

- Jak coś przeskrobiesz to winny jest Akamaru? – Odgryzła się pokazując mu język, czuła się przy nim szczęśliwa, i nawet nudności sprawiały, że chciała przy nim być. Była wcześniej niemądra, że nie walczyli o siebie, pozwalając wskazówkom zegarka, ruszać się do przodu(no-stop). Co pozwoliło, wrócić do siebie i już pozostać obok tej konkretnej osoby.

Proszę o komentarze. ;)

R.XV,cz.1 >>

Rozdział XIV - Przyjaciel (cz.1)

noreply@blogger.com (d) — Mon, 19 May 2014 19:00:00 +0000

<< R.XIII,Cz.2

"Przyjaźń jest łańcuchem

uczuć chłodnych i serdecznych,

z tą tylko różnicą,

że chwile oziębienia

należą do rzadkości." Helvetius

Kołysał w dłoni swoją córkę, patrząc na śpiącą nianie, nie chciał jej zbudzić. Nie musiała tutaj być, kiedy wrócili od Takeo. Eriko już smacznie spała od paru minut, więc delikatnie położył ją do łóżeczka, przykrył kocykiem. Przez to, że nic nie pił na imprezie, czuł się bardziej orzeźwiony od Sachiego. Ten rozłożył się jak na złość na całym łóżku, musiał go zepchnąć na jego połowę, widać było, że nawet przez sen jest bardzo uparty.

Tak, bardzo się z nim szarpał, aż go wzbudził. Patrzyli się w oczy i widział, że ten już wrócił do siebie. Kiedy weszli do domu wyglądał na agresywnego, dlatego nakazał mu iść do sypialni, ten nie bardzo chciał się go słuchać, jednak dla dobra dziecka to zrobił.

- Mój pijaczyna – szepnął wtulając się w tors, chciał już iść spać, jakby nie sunące się po jego koszulce dłonie.

- Przepraszam cię za to… - wymruczał czując jak zawartość żołądka cofa mu się do gardła, dlatego gwałtownie wstał, Kakuei tylko usiadł po turecku spoglądając na znikającą postać za framugą. Następnie poszedł do kuchni zaparzyć gorzkiej herbaty. Wchodząc znów do sypialni widział swojego chłopaka, który trzymał się za brzuch.

- Dobrze, że masz dziś wolne. Wyglądasz jak siedem nieszczęść – odrzekł podając mu kubek, ten kiwnął głową, bo nawet miętowy smak w ustach sprawiał, że czuł alkohol w żyłach.

- Ktoś pić musiał – wybełkotał pijąc pomału brunatny napój. – Idź spać, jak Eriko się obudzi to do niej pójdę. – Czuł, że do tego momentu dojdzie już do siebie, aby nie zrobić jej żadnej krzywdy.

- Yhm – wydusił z siebie, nie podobało mu się to, ale oczy same zamykały się do snu. Spojrzał jeszcze na niego troskliwym wzrokiem, ułożył wygodnie głowę na poduszce i po chwili zasnął.

Sachi, kiedy wypił herbatę, wtulił się w niego, żeby zasnąć, choć teraz sen nie był tak miły jak wcześniej, bo co chwilę budził się, aby iść do łazienki.

"Przyjaciel to ktoś,

kto daje Ci totalną swobodę

bycia sobą." Jim Morrison

Patrzył przez chwilę na niego. Spał. Nie wiedział, że po tylu latach ten widok może wzbudzać w nim tak skrajne emocje. Z szczęścia do niepokoju, gdyż bał się, ze któregoś dnia prawdziwie go straci. Przesunął dłonią po jego jasnych włosach, następnie sunął dłoń na jego twarz, a zakończył muśnięciem palcem jego warg.

Przypomniał sobie początek Wojny, gdzie Naruto był tak słodki i niewinny. Nawet ich pierwszy pocałunek, który wyrwał go z omamienia złem i nauczył innego słowa, jakiego nie znał. Relacja owszem rozwijała się, jednak Sasuke nie byłby sobą, jeżeli nie raniłby tych, których darzył czymś więcej, niż zwykłą nienawiścią.

Nie pamiętał swojego pierwszego razu z kimś innym. Wiedział, że był gdzieś na wygnaniu, bądź robił jakieś zadanie. Zarazem był daleko od niego. Tak, bardzo tęsknił, że z każdym dniem się gubił w swoich nowych uczuciach.

- Sas… - usłyszał, bo znów wyłączył się z realnego świata. Tak, bardzo bolało go, że ranił osobę tak znacząco w jego życiu. Nawet nie bolało jego, jak zabijał, co raz członka swojej rodziny.

- Hmm? – spytał próbując skupić uwagę na tych błękitnych tęczówkach, które spoglądały na niego z troską.

- Coś się stało? Która jest godzina? – zapytał, bo wyczuwał przez sen, że coś jest nie tak. Jakby miał Kyuubiego w sobie zapewne zbudziłby się szybciej, niż teraz.

- Za dużo wypiłem, jeszcze do ognia dolałem sagi – wymruczał ściskając w swoim gardle słowa, te o których ciągle myślał.

- Piłeś jak szalony, dobrze, że w takich chwilach mogę poczuć się mądrzejszy – poczuł jak Sasuke go szturchnął, choć jak się nienawidzili to bardziej czuł ból. To „coś” było niczym.

- No… bo to było dobre. Mogłem tylko mniej je mieszać.

- Przypomnę ci to kiedyś, a teraz to ni spać, ni jeść – wymruczał patrząc na wschodzące słońce. Sięgnął dłonią po telefon, widząc na nim, że jest po piątej. Zaraz musiał zbierać się do pracy, mimo że musieli iść na wzgórze z pudełkiem. Mimo to, czuł, na łóżku moc swojego Liska.

- Ja mam tysiąc pomysłów, co możemy porobić razem.

Naruto słysząc takie słowa, aż zaświstał, a jego oddech zrobił się cięższy. Wiedział, że są sami, bo dziewczyny zostały, żeby posprzątać oraz obie stwierdziły, że nie zdążą na ostatni odjazd metra, czy autobusu miejskiego, gdyż w ciągu doby było z pięć godzin przerwy.

- A tobie tylko jedno w głowie.

- Myślałem, żeby zrobić śniadanie – skłamał mierząc się z nim wzrokiem, dlatego Naruto znając go tyle lat wyczuł nieprawdę w jego ustach.

- Ta… chyba konfitura z Naruto – odrzekł Uzumaki, przesunął się bliżej niego, chciał poczuć znów jego ciepło, intensywność zapachu. Lubił do niego wracać, aby czuć bezpieczeństwo i szczęście. Nadal nie mógł mu wybaczyć, że nie był mu dokońca wierny.

Nie chcąc zdradzić swoich uczuć wtulił się w jego tors. Uchiha był zaskoczony tak nagłą reakcją, jaka mało kiedy się zdarzała między nimi. Odwzajemnił to, tym, że objął go swoimi rękami.

Pocałował jego głowy, poczuł napływające łzy do oczu, nie mógł uwierzyć, że szedł po kruchym lodzie, jaki mógł w każdej chwili rzucić go do lodowatej wody. Zdążył wprawdzie uciec od tego, prosząc Naruto o wybaczenie, choć nie powinien się zniżać do tego poziomu będąc Uchiha, ale dla niego zrobiłby wszystko, czego obecnie nie mógł zaprzeczyć.

Czuł jak dłonie drugiego chłopaka przesuwają się po koszulce, następnie jak ten chce mu ją zdjąć, nie rozumiał tego, jednak ją zdjął. Poczuł drobne pocałunki uświadamiając sobie, że ten całuje jego blizn, jakich miał multum na swoim ciele.

- Też je masz – powiedział przechylając się lekko w tył, aby dać mu lepszy dostęp do samego siebie. Zaczęła go lekko podniecać cała ta sytuacja. Naruto spojrzał na jego leniwy wzrok, potem musnął jego ust, Sasuke chwycił go za włosy, żeby zmusić do mocniejszego pocałunku. Jeżeli ten pragnął się bawić to mieli jeszcze mnóstwo czasu na takie przyjemności.

- Sasuke!

- No co?

- Nie gryź mnie – odparł, czuł krew na swoim języku, przejechał nim po swoich wargach, przekręcił przecząco głowę, a żeby podkreślić, że mu się to wręcz podoba, wsunął swoją dłoń za pasek jego spodni.

- Lubisz mnie wkurzać…

- Ty mnie też, ale nie wiem, czy mamy czas na takie zabawy – odparł masując jego penisa, nadal nie suwał w dół spodni, Sasuke tylko widział poruszająco dłoń, która sprawiała, że zaczynał stopniowo chcieć trochę więcej.

- Nie wystarczy ci, że cię przeprosiłem i tęskniłem za tobą? – Naruto słysząc to wysunął dłoń, wstał z łóżka, chciał wyjść, ale miał lekki problem, który nie pozwalał mu się ruszyć, niemniej jednak oparł się o pobliską ścianę.

- Nigdy nie zostawiałeś mnie na tyle miesięcy sam z wiedzą, że ktoś jest w twoim łóżku! Jak śmiesz, żebym od tak potraktował, że tego nie było? – wrzasnął, a po jego policzkach popłynęły łzy. Zawsze uświadamiając sobie, że ktoś mógłby skraść mu Sasuke popadał w furię. Upadł na kolana czując jak serce mu pęka, nie chciał czuć chłodu, ponieważ nie chciał go stracić. Za dużo w jego samotnym życiu znaczył ten Uchiha. Zakrył dłońmi swoją twarz. Zaś brunet teraz uświadomił sobie, jak bardzo pozwolił mu przelać swoją nienawiść, jaką nauczył go Itachi.

- Już cię przepraszałem, Naruto. Proszę choć tu do mnie. – Szepnął w jego kierunku, nie widząc reakcji chłopaka, wstał i podszedł do niego oraz kucnął, następnie masował delikatnie jego głowę zachowując dystans. Ten tylko wzdrygnął się, ale po chwili milczenia znów go przytulił. Sasuke tylko usiadł na podłodze, zaś Naruto tulił go, nadal płacząc. – Masz prawo o tym pamiętać. Byłem idiotą. Należy mi się twój ból. Chcę go czuć, bo wtedy wiem, że jesteś dla mnie wszystkim – wycedził, Naruto słysząc te słowa zaczynał powoli się uspakajać, desperacko trzymając go w swoich objęciach. Pragnął już nigdy go nie puszczać, jednakże mieli swoje sprawy, takie jak praca czy też powrót do domu.

Nie chciał w sumie jeszcze opuszczać Tokio, ale czas naglił, bo Wioska bez nich nie miała sensu istnieć. Miał stać się Hokage, a tak nagle zniknął. Nie wiedział co dzieję się w Konoha, jednak był to jego dom za którym tęsknił, i nie mógł o tym zapomnieć.

Po chwili wstał, udał się do łazienki, zaś czas powoli płynął do przodu.

"Miłość to dwie dusze

w jednym ciele,

przyjaźń - to jedna dusza

w dwóch ciałach. " Tadeusz Kotarbiński

Nie było już zamówień, robili buty, aby nikt nie zauważył, jak ta Fabryka stoi pod znakiem zapytania. Karen nie była zachwycona obrotem spraw, ale musiała przekazać Mikoto najgorszą wiadomość w swoim życiu. Setkom pracownikom groziło zwolnienie, sama była jednym z nim, starała się odnowić stare kontakty. Część nabywców nie odbierała, części już słyszała głuche połączenie. Usłyszała pukanie do drzwi, następnie Hinate, która źle wyglądała.

- Coś się stało? – spytała, jakby czując w kościach, o co może jej chodzić. Każdy czuł, że to miejsce powoli umiera. Już rano otrzymała pięć rezygnacji, jakie leżały na biurku. Widząc w dłoni Hyugi kawałek papieru, gdybała w myślach, że chodzi o to samo.

- Mam nadzieję, że nikomu nie powiesz, ale jestem w ciąży. No, i nie mogę wykonywać tak ciężkiej pracy, dlatego razem z Kibą pomyśleliśmy, że zrezygnuję.

- Uff – odetchnęła Karen, bo chociaż ten powód był logiczny, nie był wywołany strachem o finanse firmy, tylko własnym zdrowiem. – Gratulację. – Wyciągnęła rękę po dokument i odłożyła na stosik, musiała go dać Mikoto do podpisania. – Dam go do podpisania. Trzymaj się. – Przytuliła się do niej, jakoś z każdym dniem, coraz bardziej ją lubiła. Liczyła, że będzie przychodzić do Kiby czy dzięki niemu jeszcze będzie miała okazję z nią nie raz porozmawiać. Przekonywała się do jej trudnego charakteru, widząc w tym, jak bardzo pasuję do swojego chłopaka.

- Nie będzie to problem? – spytała widząc, że dokumentów jest już sporo. – Wiem, że Fabryka ma problemy i jakby nie mój stan to bym chciała tutaj pracować.

- Jak nie upadniemy możesz złożyć życiorys za rok.

- Znając swoje szczęście to trafi mi się wtedy gorsza umowa – prychnęła, bo pierwszy raz miała stabilna pracę z dobrą stawką, choć musiała długo tu bywać i więcej nosić ciężkich rzeczy, ale odpłacało jej się w cenie.

- Budda jeden wie, co wydarzy się za rok. To widzę, że Eriko będzie miała się z kim bawić. – Uśmiechnęła się promiennie do swoich myśli. Może będzie ich dzielić dwa lata różnicy, ale relacja dzieci zawsze jest łatwiejsza niż dorosłych. Liczyła, że ta ekipa będzie przyjaźnić długie lata. W tej Fabryce kryła się magia, którą odkrywała nieustannie.

- Ach, zapewne, lubię Kakueia. Na tej imprezie okazał wielkie serce rozmawiając ze mną.

- Wiem, jest takim promykiem. Szkoda, że zajęty – odparła Karen, której przelotne znajomości z mężczyznami kończyły się fiaskiem. Jakoś nie mogła odnaleźć tej jednej jedynej osoby. Czasem bywała zazdrosna widząc swoich znajomych, którzy kogoś już mieli. Czuła się wtedy podwójnie samotnie.

- Znajdziesz kogoś. Ja już muszę iść. Badania i te sprawy. – Pomachała jej i wyszła, Karen opadła na fotel i dzwoniła do następnego kontrahenta.

Czekała w przychodni nie tyle na lekarza, jak na Kibe. Pragnęła, żeby tutaj z nią był. Trzymał za rękę, bo było tutaj wielu ludzi, jakby nie chęć sprawdzenia, czy jest rzeczywiście w ciąży to wyszłaby, i wróciła ze swoim chłopakiem. Wchodząc do gabinetu usłyszała swoje imię. Ujrzała go zdyszanego, a jej serce poczuło ulgę. Powiedziała pielęgniarce, że ten mężczyzna może z nią wejść. Zgodziła się, pewnie nie było to dla niej pierwszy i ostatni raz, a widząc jak uśmiecha się, samo przez siebie brało logiczny ciąg. Lekarz też go nie wygonił, więc usiadł na krześle. Spoglądał jak lekarz nalewa żel na jej brzuch, potem spogląda na ekran, mruży oczy.

- Widzi pani to miejsce? – Hinata kiwnęła głową, słyszała w sumie bicie serca, ale nie wiedziała, czy to jest jej, czy dziecka. – To maleńkie serduszko, a wokół już nawet duży zarodek. Za tydzień powinno już widać zarys dziecka.- Zaczęła płakać, pielęgniarka podała jej chusteczki, a Kiba wziął do ręki zdjęcie USG i receptę z witaminami. Słyszeli, że ma się oszczędzać, przynajmniej w tych pierwszych tygodniach, kiedy płód jest delikatny jak bańka mydlana.

- Dziękujemy. Do widzenia. – Odezwała się Hinata. Nie mogła uwierzyć, że udało się, mimo że miała tak małe szanse na maleństwo.

- Udało nam się – odezwała się, gdy wsiedli do samochodu. Kiba sam miał ochotę skakać z radości. Bardzo pragnął mieć dzieci, a kochał to szatynkę, która skradła jego serce.

- Miłość nie zna granic i jeśli myślisz, że cię rzucę to zwalę teraz na przyjaźń . – Uśmiechnął się diabelnie, następnie nachylił się nad nią, aby wbić się w usta, jakby nie trąbienie jakiego samochodu, nie oderwaliby się, żeby wrócić do domu, gdzie czekał na nich głodny pies, jaki pewnie był zniecierpliwiony na przyjście swojego pana...

Proszę o komentarze. ;)

R.XIV,cz.2 >>

Liebster Blog Award 2014

noreply@blogger.com (d) — Sat, 03 May 2014 13:07:00 +0000

Brałam udział w tej zabawie we wrześniu, ale muszę podziękować za nominację suenesica. Zaciekawiły mnie twoje pytania, dlatego wybacz, że ominę całą to procedurę i jedynie skupię się na odpowiedziach.
Wcześniejsza nominacja -> LINK

***

Pytania:

1. Czy pojawiła się w Twoim życiu pewna osoba, która przekonała Cię do założenia bloga?

Nie, nie, sama postanowiłam zakręcić się w tych rejonach, dlatego tutaj zostałam od tych kilku lat. Nie żałuję, że tutaj jestem, ponieważ poznałam wielu ludzi, którzy mnie ukierunkowywali na właściwą drogę.

2. Co chcesz osiągnąć poprzez pisanie bloga?

Bloga od zawsze traktowałam jako śmietnik. Rzecz do której wrzucam swoje pomysły, które wiem, że nie są perfekcyjne. Najlepiej, jakbym otrzymywała więcej konstruktywnej krytyki, coby za kilkanaście lat móc wydać książkę. Chyba każdy, kto poważnie myśli o pisaniu,chciałby stworzyć bestseller. Co, nie?

3. Czy wiążesz swoją przyszłość z pisaniem?

Oczywiście! Nawet nie mając poparcia w bliskich osobach, chcę tym żyć, rozwijać się, oddychać, ponieważ jestem teraz bardzo szczęśliwa i spełniona. Pragnę, żeby to trwało znaczniej dłuższej niż dziś.

4. Jaka istniejąca już książka jest najbliższa Twojej aktualnej twórczości?

Bardziej mnie inspiruję film, anime, bądź serial, niż książka. Z druku bardziej czerpię inspirację do lepszego pisania, do gramatyki naszego języka, bardziej mnie wyczula na piękno pisma. Zaś film, anime lub seriale sprawią, że mam lepszą wizję przekazu. W sumie można się domyślić, że ten blog piszę do mangi/anime "Naruto".

5. Czy osoby z Twojego towarzystwa doceniają Twoją pasję, czy też nie mają o niej pojęcia?

Ktoś po dwóch latach mnie przeprosił, za to, że we mnie nie wierzył, krytykował mnie, aż nie miałam wtedy chęci do otworzenia Worda przez trzy miesiące. Ta osoba powiedziała, że zaczęła mnie lubić, szanować oraz pragnie mi pomóc, ponieważ nigdy nie widziała kogoś tak wytrwałego jak ja. Dostrzegła nawet we mnie ten potencjał, który można rozwinąć.
Myślę, że docenia się ludzi po pewnym czasie, czego jestem dowodem.

6. Lubisz czytać fanfiction z innych blogów?

No... tak. W Linkach mam takich z 200.

7. Czy jest jakiś film lub książka, które w szczególny sposób zainspirowały Cię do prowadzenia bloga?

Oprócz głównego wątku to nie wystarczyłoby mi miejsca, żeby wymienić, to co mnie inspiruje. Ciągle coś oglądam, czytam, obserwuję, dlatego każdy szczegół jest czymś nasiąknięty.

8. Czy spodziewasz się rosnącej liczby czytelników?

Czytelnicy są po to, żeby dać mi nadzieję. Liczę się z ich zdaniem, ale bardziej cieszy mnie sam fakt pisania, niż statystyki.

9. Kawa czy herbata?

Kawa jest dobra, gdy piszę do tej trzeciej, czwartej nocy, a rano muszę wstać do swoich obowiązków. Herbatę wolę raczej pić w towarzystwie rodziny, albo na jakiś spotkaniach.

10. Piszesz przy muzyce czy też w całkowitej ciszy? Jeśli przy muzyce - przy jakiej?

Piszę nocą, więc ciężko jest słuchać muzyki, a słuchawki by mi zagłuszyły myśli. Wolę ciszę, mrok i otwartego Worda, gdzie wchodzę w ten fantastyczny świat, gdzie w końcu mogę czuć się bezpiecznie oraz będąc tam w stu procentach sobą.

11. Czy bierzesz do siebie sugestie czytelników dotyczące tego co piszesz?

W rzeczy samej, bo bez was moja twórczość stałaby w miejscu i nie była tak pełna emocji, pasji, to wy sprawiacie, że pragnę tego coraz bardziej.

Rozdział XIII - Kłótnia (cz.2)

noreply@blogger.com (d) — Sat, 26 Apr 2014 22:31:00 +0000

<< R.XIII,Cz.1

„Najbardziej lubię rozmawiać sam ze sobą.
Oszczędzam w ten sposób czas
i unikam kłótni.” O. Wilde

Wracał z pracy, kiedy poczuł zapach świeżego pieczywa. Dostrzegł kątem oka toczący się autobus, na który czekał od kwadransu. Następny miał być, dopiero za jakąś godzinę, co dałoby mu okazję do zwiedzenia pobliskich sklepików. Tłum ludzi wychodził, czy też wchodził, lecz on skierował się za zapachem.

Wszedł do małego sklepu,w którym było widać wyroby cukiernicze, mączne, drożdżowe, aż oblizał usta od tych smakołyków. Przystanął w kolejce, i myślał nad zakupem słodkości. Zauważył nawet ekspres do kawy, za co musiał podziękować niebiosom, gdyż ledwie stał na własnych nogach.

Przez pół nocy nie zmrużył oczu, ponieważ rozmyślał, a może bardziej tęsknił za pewnym chłopakiem, jaki skradł jego serce. Męczyło go powoli częstotliwość, z jaką ostatnio widywali się. Bo byli tak niebywale zajęci własnym życiem, że sprowadzało się to do krótkich wiadomości na telefonie. Grunt, że informowali siebie o tym, że żyją. To tak wiele dla nich ostatnio znaczyło. Aż wpadł na pomysł, stojąc w tej ciastkarni, może ten powód będzie dobry, aby w końcu spotkać się, i pogadać, jak ostatnim razem, gdzie skończyło się na drobnych pocałunkach.

Kiedy pani pakowała jego zakup, wyciągnął telefon, żeby zadzwonić. Wiedział, że może połączenie być odrzucone, lecz zdziwiło go, że tak nie było.

- Co tam? - usłyszał, kiwnął w podziękowaniu sprzedawczyni, trzymając ramieniem telefon wyszedł na zewnątrz, skierował się w stronę przystanku.

- Wpadłbyś w końcu do nas - wymruczał, chcąc znów obudzić się przy nim, ta tęsknota zaczynała uderzać do jego świadomości.

- Czy ty masz zdolności telepatyczne? - roześmiał się, Kakuei nie zrozumiał jego aluzji, czekał, gdy ten kontynuuję swoją myśl,więc przysiadł na pobliskiej ławce. - Właśnie twój brat dał mi dwa dni wolnego, więc sobie tak pomyślałem o tobie. Poza tym mam niespodziankę. Dlatego tak rzadko do ciebie dzwoniłem. Przepraszam. - Zakończył swoją wypowiedź, co sprawiło, że Mori zaczynał się niepokoić, lecz w pozytywnym skutkiem.

- Mam pyszne ciastka, pączki, mają polewę czekoladową - podkreślił, gdyż obaj byli miłośnikami czekolad, a także alkoholi. O którym przy okazji pomyślał, że warto byłoby kupić. Ujrzał nawet przed sobą, po drugiej stronie ulicy - supermarket, dlatego zabrał rzeczy, widząc na tablicy z rozkładem jazdy, że ma pół godziny.

- O! Mniam! Wezmę tylko się ogarnę po pracy. Zaraz do ciebie wpadnę.

- Nie śpiesz się. Chyba, że jara cię niania. Och, czuję się teraz taki zazdrosny! - parsknął, coby podkreślić, że zdaję sobie sprawę z ich uczuć. Lubił się z nim droczyć. Postanowił uzupełnić asortyment widząc w sklepie kaszki, pampersy, zabawki oraz inne akcesoria dla dzieci. Szkoda, że nie wziął samochodu, ale rano były takie korki, że zawsze wolał do pracy podążać drogą tradycyjną,czyli: metrem albo autobusem.

- No... Zawsze mogę wziąć prysznic u ciebie. W takim razie, zaraz schodzę na parking, siadam na motor, pięć minut, i jestem u ciebie, dobiorę się do tej brunetki, a twoja Mała będzie tylko tego świadkiem.

- Bardzo zabawne. Jakbym nie wiedział, że dziewczyny cię nie jarają, to bym serio tobie uwierzył. Szybciej, jakbym ja ci to powiedział, to tak... tak. Mógłbyś się wkurzyć, bo na nie lecę, w przeciwieństwie do ciebie.

-Ach,czyli kogoś poznałeś przez te kilka dni? - Mori usłyszał oburzenie, nie chciał się z nim kłócić, ale jeśli ten nie oponował, postanowił ciągnąć dalej tę rozmowę.

- Wystarczy mi jedna laska, jeden facet, jedno życie, aby przeżyć.

- Laska?

- Ech, moje dziecko, w cale kobietą nie jest. Ba, to jeszcze dziecko!

- Aa! Ale ze mnie kretyn! Eriko. Nasze słońce! Te które, raz po raz, przerywa nam zabawę.

Zamilkł na chwilę, żeby zapłacić i zdążyć na busa. Skutkiem tego było przerwane połączenie, które odnowił stojąc w autobusie.

- Wybacz. Autobus.

- Ja właśnie schodzę na parking. Pogadamy za pół godziny.

Usłyszał w uchu przerywane połączenie, zaś na dole brzucha poczuł ekscytację, radość, bezpieczeństwo. Wiedział, że rozmowa z samym sobą, nie jest tak podniecająca, jak ta, której dawno się nie słyszało.

Zdziwił się, że drzwi są otwarte, zwykle niania starała się, żeby były zamknięte. Zostawił zakupy w kuchni, następnie wszedł do małego pokoju.

Zdumiało go, że nie widział nigdzie niani, a na fotelu ujrzał Sachiego, który obserwował Eriko, jaką trzymał na swoich rękach.

- Hej - rzucił, jakby wcale się dziś nie witali. Sachi spojrzał na niego, i uśmiechnął się, lecz wrócił do obserwowania Małej. - Myślałem, że będziesz później...

- Nie miałem, co robić, więc wpadłem. Coś długo wracałeś z pracy. - Podszedł do łóżeczka, żeby po chwili położyć śpiące dziecko.

- Przyniosłem ciasto, ale pewnie najpierw byśmy zjedli coś innego.

- Och, chętnie bym ciebie zjadł, ale coś mi mówi, że twoja mina... wyraża, że masz jakiś plan na wieczór.

- Impreza u znajomego. Mogę wziąć Eriko, więc może ciebie też?

- Nie nasz znajomy? - spytał się, żeby się upewnić, że tym razem dobrze zrozumiał tok myślenia. - Chcesz mnie poznać z kimś, kto mnie nie zna, czy to nie oznacza zbyt wiele?

- Nie, nie znasz go. To syn szefowej. Miał wypadek, na dniach wrócił do domu, dlatego to tak na jego powitanie.

- Brzmi dobrze. Będzie fajnie.

- Chodźmy do kuchni, opowiesz mi o tej niespodziance, a ja coś w końcu zjem.

Przykrył jeszcze córkę kocykiem, sprawdził grzejnik, gdyż szwankował, ale ucieszył się, że nic nie musi z nim obecnie robić. W ogóle mieszkanie tutaj na dłuższą metę, i to z dzieckiem, byłoby marną alternatywą. Nie oczekiwał w sumie wynajmując te cztery kąty, że aż tak długo tutaj będzie przebywać.

- Sprzedałem mieszkanie. Muszę się do końca miesiąca wyprowadzić. - Rzucił nagle Sachi, Kakuei spojrzał na niego niedowierzająco. Ledwo, co udało, przełknąć mu się trzymana w dłoni kanapkę.

- Co?! Czemu?! - Wrzasnął, następnie zakrył usta, żeby nie usłyszeć zaraz płaczu dziecko,odetchnął z ulgą, że nie było to tak głośne, na jakie mu się zdawało.

- Pomyślałem, że chcę być bliżej ciebie - odparł bez ogródek, jakby to było takie oczywiste,a ich związek trwał od wieków. Choć przyjaźń prawie taka była, czego zaprzeczyć nie mogli.

- I co chcesz być dzikim lokatorem? Czy może płacić czynsz sobą? - rzekł tak słodko, tak obco, że Sachi musiał chwilę zastanowić się nad odpowiedzią. Mierzyli się wzrokiem, Mori nadal pochłaniał kanapki, a cisza mąciła uszy.

- Zacznę już teraz.

Podszedł do niego, chwycił jego podbródek, brutalnie wtargnął w jego usta, czując nadal smak jedzenia. Nie przeszkadzało mu to, bo sam przed chwilą zjadł ciasto. Ten smak słono-słodki mieszkał się z ich śliną, która zaczęła ściekać kącikiem ust, natomiast zachłanność chwili wzbijała się ponad odczucia.

- Yhmm - wymruczał Mori, czując na swoich pośladkach dłonie, które masowały jego połówki. Szkoda, że mieli tak mało czasu oraz żałował, że nie miał w tym doświadczenia. Jedynie całował go opartego o lodówkę, czuł tylko ręce, które nie raz chciały być pod materiałem.- Nie mamy czasu - wymruczał prosto w jego usta, które tak dobrze mu robiły, zaś dłonie nagle zniknęły.

- Mamy choć chwilę na to, aby poczuć... - odparł zamieniając się z nim miejscami, uklęknął przed nim, żeby pomasować jego ud, następnie skierował dłonie do jego rozporka, gdzie chwilę zatrzymał się. Spojrzał drapieżnie w jego oczy, odpiął guzik, masując przez materiał penisa, jaki rósł mu w dłoni.

- Nigdy nie byłem z chłopakiem - odparł, co sprawiło, że Sachi zatrzymał dłoń, uśmiechnął się, ponieważ przepuszczał, że bardziej go interesują dziewczyny. Z logicznego punktu patrzenia, nie miałby dziecka, jakby rzeczywistość była inna. Musiał choć raz dobrze się w jakieś pani spuścić, żeby tak się stało.

- Wiem, idioto, a teraz milcz... czuj! Jak coś mów: stop.

Sunął jego spodnie do kolan, widział rumieniec, ale nie słyszał zaprzeczenia, chwycił fallusa od razu w usta, delikatnie masował dłonią resztę członka. Nawet muskał delikatnie palcem jego dziurkę, lecz wiedział, że musi się śpieszyć, bo rzeczywiście robiło się ciemno, dlatego czasu było mało.

Po pewnej chwili, odsunął się od niego. Czuł, że dojdzie od samej zabawy, a chciał sprawić przyjemność najpierw swojemu partnerowi.

- Może chociaż wezmę do ręki? - zasugerował Mori. Widział, jak speszył się, także zdał sobie sprawę, że całą swoją uwagę poświęcił jemu. Bardzo mu to schlebiało, ale jeśli sam sobie trzepał, nie bał się tego zaproponować.

- Nie boisz się, że cię na przykład zje?

- Ta... ręka mi odpadnie.

Rozsunął jego spodnie, pomasował dłonią materiał bielizny, natychmiast jego członek wytrysnął na podłogę. Wskutek tego, ręka lekko zadrżała, sunął jego spodnie do kostek, Sachi tylko skopał je obok nich. Mori chwycił na tyle wygodnie jego penisa, że od razu zaczął poruszać w dół-górę, górę-dół. Czuł jak robi się coraz bardziej twardy, chętny, drżący, aż poczuł wilgoć na swojej dłoni.

- No i nie odpadła - pomachał, a Sachi tylko chwycił za nią, wylizał koniuszki z białej mazi, bo nie raz już smakował swojej spermy, na czyimś ciele, że do tego po prostu przywykł.

- Och, jaki dzielny z ciebie chłopczyk - prychnął, aby zniknąć na chwilę w łazience. Potrzebował wziąć szybki prysznic oraz pomyśleć nad tym w samotności.

Po tym jak wykąpał Eriko, wziął także szybki prysznic, przebrał się w coś ładniejszego oraz spakował rzeczy małej. Później weszli w trójkę do jego nie zbyt nowego, ale wygodnego auta. Czasem miał wrażenie, że zapomni jak się jeździ. Przez to, że mało korzystał z czterech kółek.

Ciągle czuł wzrok na sobie, niemniej jednak bardzo tego pragnął.

„Nie kłóć się z nikim bez powodu,
jeśli ci nie wyrządził nic złego.” Prz 3,30

Głośna muzyka dolatywała do parkingu. Mimo iż od mieszkania do tego miejsca, dzieliło dwa piętra, nad nim piętrzyły się inne kondygnację. Nie było w tym nic dziwnego. Impreza już zaczęła się, ludzie pili drinki, rozmawiali, bawili się, żeby za cztery godziny ściszyć ton o pół decybeli. Ażeby sąsiedzi mogli iść spać, aby rano iść do szkół, czy pracy.

Karen spoglądała niepewnie na tłum. Witała przychodzących gości, niemniej jednak nie mogła poprosić Tekao, ażeby wyszedł ze swojej sypialni. Nie liczyła, że ten odmówi, bo pragnęła, by wrócił do dawnego stanu przed wypadkiem. Kiedy był tak radosny, otwartym chłopakiem na ludzi, który był dumny ze swojej rodziny.

Było tej szalone marzenie, jakie chciała teraz zrealizować.

- Nadal nie wychodzi? - usłyszała, spojrzała na matkę gospodarza, poruszyła przecząco głową, by po chwili wyjść do kuchni, gdyż robiła lasagne, która teraz leżała w piekarniku.

- Karen!Karen!

- Czeegoo?!

Ktoś ściszył muzykę, wyszła zostawiając na blacie miskę. Ujrzała jak dwóch chłopaków się biją. Po prostu, widocznie, już ich alkohol na tyle ruszył, albo sytuacja, że postanowili puścić trochę emocji.

- Spokój! - wrzasnęła podchodząc do nich. Nie spodziewała się, że gospodarza to ruszy, jednak podszedł do niej, i pomógł rozdzielić swoich znajomych. - Jeden na fotel, drugi pod kominek, albo...albo wynocha! - Krzyknęła w ich kierunku, następnie odwróciła się do młodego Yumini. - Och, dzięki. Widzę, że rozmowa z Mikoto pomogła? - spytała retorycznie. Muzyka znów głośniej zagrała, a sytuacja przed chwili rozmyła się w powietrzu.

- Tak. - Zamilkł na chwilę, żeby zastanowić się nad pytaniem. - Wiesz, że nie kojarzę, połowy tych ludzi? - wymruczał, rozglądając się dookoła, jego wzrok był bardzo zdenerwowany, niepewny, przestraszony. Widać było, że nie chciałby tu być, jakby tutaj nie mieszkał.

- Wiem, ale baw się dobrze. Pewnie około dziesiątej już połowy nie będzie. Jak coś to ja już idę do kuchni. Pomożesz mi? - spytała, zdając sobie sprawę, że w kuchni będzie czuł się bezpieczniej, gdyż była mała, co za tym szło, trudno tam było zastać wielu ludzi.

- Z miłą chęcią.

„Łatwiej się w kłótnię nie wdawać,
niż się z niej później wycofać.” F. Bacon

Weszli do środka, uznając, że przez muzykę nikt nie usłyszy dzwonka, tym bardziej pukania do drzwi. Eriko smacznie spała w nosidełku. Chyba po ojcu miała uwielbienie do głośnej muzyki, ponieważ wcale ją nie ruszało, żeby zapłakać w proteście. Mori spojrzał na Sachiego, zastanawiając się, co ma dalej robić, nie widział, ani zapraszającej osoby, ani gospodarza, choć nie - ujrzał Mikoto - do której po chwili podszedł, aby przywitać się.

- Witam - powiedział głośniej niż zwykle, że sąsiedzi nie reagowali na to, co tutaj się wyprawia. Chyba, że część tych gości nimi była, z tego by wynikało ta nuta tolerancji.

Zostawił rzeczy na korytarzu. Teraz trzymał śpiące, owinięte w kocyk, małe dziecko na rękach. Musiał pójść do sypialni, żeby ją tam zostawić, lecz jakoś chwilowo myślał, żeby się przywitać ze znajomymi. Sachi widząc barek postanowił dać mu na to czas i zająć się samym sobą.

- Dzień dobry, Kakuei. Twoja córka? - spytała, bo nie kojarzyła, takiej informacji o swoim pracowniku. W sumie bardziej interesowało ją jakość pracy, niż życie prywatne, a jeśli chodziło o niego, to nie miała żadnych "ale".

- Ach, tak. Gdzie Karen albo Takeo?

- W kuchni. Mieli jedzenie zrobić, bo tylko przekąski są, dlatego zniknęli - zamilkła na krótką chwilę -popilnować? - skierowała słowa do Małej, kiwnął głową, rozejrzał się za swoim chłopakiem. Widząc, że ten już kogoś znalazł do rozmowy, postanowił pogadać ze swoimi przyjaciółmi.

- Hej - odezwał się wchodząc do kuchni. Widział jak Karen walczy z lasagne, a Takeo robi kanapki. Ujrzał także, jak Karen spogląda na niego nie ufnie, jakby bała się, że ten przez wypadek zapomniał, tego jak się je robi.

- O cześć.

- No, cześć - powtórzył gospodarz, wyciągnął rękę, żeby przywitać się po męsku.

- Pomóc wam?

- Zanieść na razie te talerze - wskazała na talerze, na których już leżała lasagne z widelcem. Mori kiwnął głową, aby rozdać głodnym gościom po kawałku gorącego dania.

W pewnym momencie usłyszał płacz dziecka, dlatego musiał wejść do sypialni, a nie kuchni. Widział, jednak, że Mikoto wzięła sobie do serca opiekę nad maleństwem. Jakby obawiała się, że umrze jak jej wnuk. Nawet spoglądała na Eriko z taką troską, jakby była jej częścią rodziny. Teraz Kakuei zastanowił się, czy dobrze zrobił biorąc ją w to miejsce.

- Wszystko w porządku? - podszedł do Małej, żeby sprawdzić pampersa, gdyż znając ją, pewnie oto jej chodziło. Nie zdziwił się, że miała pełną pieluchę. - Nie musisz tu być - odparł, nie chcąc urazić swojej szefowej, ale był dorosłym i odpowiedzialnym człowiekiem, wobec tego mógł spokojnie zająć się sam, poza tym był Sachi, który teraz stał w drzwiach.

- Wiem, ale brakuje mi tych małych rączek, tego płaczu, tych słodkich oczu, które patrzyły na mnie z nadzieją...

- Rozumiem, lecz jesteś teraz potrzebna jemu. Nie zapominaj, że on nadal żyje. I potrzebuję twojej uwagi - odpowiedział, minął się z Sachi'm, który usiadł obok Małej.

Przyniósł torbę w jakiej miał rzeczy. Nie widział obecnie Mikoto. Możliwe, że wyszła do łazienki, ponieważ w salonie jakoś jej nie zauważył, idąc z powrotem do sypialni.

- Obraziła się? - spytał Ohiro, ten też nie wiedział, o co jej chodziło. Gdy ten wyszedł, ona też wycofała się z tego pomieszczenia.

Próbował przez ten krótki czas rozbawić Eriko, oraz zwinął zużyty pampers, który teraz trzymał w ręku.

- Nie wiem. Nie znam tej pani. Jeśli to, co powiedziałeś, ją ruszyło... to chyba dobrze? - spytał, spoglądając na niego nie ufnym wzrokiem. - Zaraz wrócę. Wyrzucę to.

Mori zmienił pampersa, uznał, że spodenki ma mokre, dlatego wyciągnął z torby śpioszki. Następnie przebrał ją, także owinął kocykiem, gdy poczuł dłonie, które masowały jego tors, i delikatne pocałunki na szyi.

- Yhm - wymruczał, wziął dziecko na ręce, dając znać, że musi znów ją ukołysać do snu.

- Gdzie jest Mori? - usłyszał za drzwiami sypialni, głos zapewne należący do Karen. Nikt nie miał tak wysokiego, słodkiego głosu, jak ona, podkreślało to, że nie jest z Japonii. Sachi postanowił, że ją tu sprowadzi, dlatego na chwilę wyszedł. Powiedział jej, gdzie może znaleźć swojego chłopaka, a potem poszedł po lasagne dla nich.

Mori siedział na łóżku po turecku, spoglądał na swoją córkę, która zapewne była znudzona to imprezą, gdyż nie robiła wyrzutów, żeby spać dalej.

Och, czemu nie powiedziałeś...? - przerwała pochylając się, żeby ujrzeć dokładnie tę różową twarzyczkę.

- Bo wolałem powiedzieć o chłopaku, niż o dziecku? Albo było mi głupio po tej akcji z Naruto? A właśnie - jest już? - spytał.

- Przyszli przed chwilą, a co? A poza tym, wydaje mi się, że dziecko było wcześniej, niż twój związek?

- Przyjaźnimy się od dziecka, a Eriko jest od niecałego roku. Nie wiem, co było szybciej. Czasem w tym wszystkim gubię się... Och, jak śpi, to już pójdę do salonu.

Gdy wychodził, widział Sachi'ego, który rozmawiał z Naruto, przy okazji jadł, i trzymał drugi talerz. Trochę zabawnie przy tym wyglądał.

- Hej - rzucił do Naruto i jego towarzysza, jaki spoglądał na niego, jak on na Sachi'ego, co zaświeciło w jego głowie, że coś jest na rzeczy. Wolał to obserwować, niż pytać, więc skupił się na lasagni.

- Cześć - usłyszał, do czego już powoli przyzwyczajał się dzisiejszego dnia. Porozmawiał z nim o pogodzie,czy bardziej banalnych rzeczach. Czując obok siebie Sachi'ego. Widział też, że pewnym momencie Mikoto trzyma w swoich rękach dziecko, jednak już nie chciał się z nią kłócić.

Po części ją rozumiejąc, bo strata, nie ważna jaka, by była - zawsze ma swoje plusy i minusy - więc cieszył się, że choć tyle może jej pomóc.

Proszę o komentarze. ;)

R.XIV,cz.1 >>

Rozdział XIII - Kłótnia (cz.1)

noreply@blogger.com (d) — Sat, 12 Apr 2014 19:00:00 +0000

<< R.XII,Cz.2

"Jedyny sposób,

aby zwyciężyć w kłótni,

to unikać jej." D.Carnegie

Lawirował w powietrzu, nie był panem swojego ciała, które pragnęło rozpryskać się w tym wirze. Szarpiące ruchy miażdżyły jego kończyny, wił się z ogromnego bólu, najgorsza było to, że był świadomy snu, lecz nie mógł się obudzić.

- Naruto – słyszał w oddali głos, jaki znał. - Naruto, Naruto... - Myślał, jak wrócić, bo pragnął wyrwać się z tej szalonej chwili.

Zachłysnął się powietrzem, jego ciało zaczęło spadać w dół, przymknął oczy, po chwili poczuł mocno ściśnięte dłonie na swoich ramionach. Otwarł nagle powieki, było już ciemno, postać nad nim miała ciemne włosy, momentalnie ujrzał długie, blond włosy. Ta chwilowa amnezja, spowodowana była szokiem, doznanym tym krótkim snem, ulotniła się, a świat wrócił do normalności, złapał powietrze, przetarł dłońmi twarz.

- Co wy tu robicie? - spytał pragnąc już być w łóżku, zapaść w normalny sen, niż siedzieć na zimnej, mokrej trawie.

- Oj, Młotku, ona bardzo pragnęła cię widzieć. – Sasuke syknął w jego kierunku, Karen włączyła swoją latarkę, żeby już zejść na dół. Nie skomentowała tego, dlatego Sasuke wyciągnął dłoń, aby pomóc mu wstać. Włączył latarkę, gdyż tak oszczędzali na baterii.

Milczeli całą drogę, w domu też, każdy poszedł do swojego pokoju oraz zajął się swoimi myślami.

Przebudził się, zaś ciemność zalewała pokój, jednak czuł, że ktoś tutaj jest. Tyle lat musiał być czujny, iż teraz instynkt budził go nawet w środku nocy. Nie spał długo. Poczuł jak łóżko zapada się po jego lewej stronie, chciał krzyknąć, ale szorstka dłoń zakleszczyła się na jego ustach. Spanikował. Czując ten znajomy zapach, rozluźnił się, postać tylko usiadła naprzeciwko niego, puszczając go, Naruto nachylił się do lampki. Nie wierzył w to, że naprawdę to może się dziać.

- Nie strasz mnie tak – wymruczał, zbyt głębokim, męskim głosem. - Czy ty kiedyś będziesz zachowywać się jak normalny człowiek? - spytał, raczej retorycznie, nie oczekiwał odpowiedzi, chciał tak bardzo spać, aż wstał.
Zaczął poruszać się powoli po pokoju. Tak, choć chwilę nie musiał myśleć o zmęczeniu.

- Nie chciałem cię nigdy skrzywdzić.

Zatrzymując się spojrzał na niego, a następnie ruszył w swoim kierunku. Emocje buzowały w nim, jak gaz w butelce. Marzył, żeby tego uniknąć. Zapaść się pod ziemię. Nie myśleć, nie czuć, nie być...

- Ale skrzywdziłeś. Wiele, wiele razy, Sasuke – prychnął opierając się o wewnętrzny parapet. Patrzył na niego z taką pogardą, jakby był winny śmierci jego rodziców, którzy zmarli kiedy nie miał jeszcze roczku.

Sasuke nie wytrzymując wstał, Naruto chciał wyjść, widząc ten ruch, był tak blisko niego, aż daleko. Gdy chwytał za klamkę, poczuł stalowy uścisk na nadgarstku, odwrócił głowę do mężczyzny za sobą. I to był błąd. Spojrzał w głębie jego oczów, które wyrażały miliard uczuć,a nawet jedno tysięczną więcej. Skierował się o sto osiemdziesiąt stopni ku niemu. Miał wrażenie, że wtapia się w drzwi, chwycił dłońmi przód jego nocnej koszulki, oraz ledwo stał na własnych nogach.

- Wiem, że tego nie chcesz. Wiem, że w żaden sposób nie odkupię swoich win, jednak jesteś dla mnie wszystkim.

- Ile zdrad, bym ci wybaczył. Ile dni spędzonych samotnie. Ile razy widziałem radość, gdy kogoś zabiłeś. Wiesz... jednego ci nie wybaczę! – Pchnął go, Sasuke cofnął się o krok do tyłu, zachwiał się lekko, położył nie chcący dłoń na ramieniu Naruto.

- Saia? - sapnął, zadurzył się w nim, to fakt. Każdy o tym wiedział, on sam też, ale najgorsze, że okłamywał go, mówiąc mu prosto w twarz kłamstwa. Och, jak bardzo tego teraz żałował.

- Żebyś wiedział.

Nie oczekiwał niczego,ominął go, aby w końcu się położyć. Nie dane mu było długo cieszyć się spokojem, gdy poczuł, że Sasuke kładzie się obok niego. Nie miał już siły do rozmów. Powoli zasypiał, a jeśli nic nie robił – zamilkł, i nie zmienił kierunku w jego stronę, po prostu próbował zasnąć...

„Miłość zaczyna się od wielkich uczuć,

a kończy na drobnych kłótniach.”

A. Maurois

Słyszał czyjeś rozmowy za drzwiami. Nie chciało mu się wychodzić z tak wygodnego łóżka, i tak nie wiedział, co miałby wtedy zrobić. W sumie ciekawiło go to miejsce, ludzie, życie, lecz jak wiadomo najlepiej jest w domu. Choć nigdy nie przywiązywał się do Konoha. Tak, teraz chciał już tam wrócić, jakby odbudowa sprawiła, że on też wstał z martwych.

Otwarł oczy spojrzał po pomieszczeniu, nie było w nim luksusu, normalny, wiejski klimat. Odwrócił głowę w stronę drzwi, ujrzał w nich Naruto, który musiał przyglądać się mu od kilku sekund.

- Mam dziś wolne – prychnął, jakby wcale tego nie chciał. Sasuke wiedział, że wszystkiemu winny jest on sam.

- Wiesz, że zawsze możemy coś porobić – oblizał swoje usta, Naruto widząc to przystanął, jego myśli stały się jakieś obce, jakby w głowie zamieszkał ktoś, kogo nie znał.

Obrazy zamieniały się w te rzeczy, które pragnął schować daleko w podświadomości.

- A tobie jedno w głowie – odpowiedział siadając na brzegu łóżka. Emocje targały nim, jak wiatr przed tornadem. Mógł zrobić wiele, jakoby nie to, że Sauke objął go od tyłu, chuchnął w ucho, nie umiał już go odepchnąć od siebie. Jak chociażby zrobił to dzisiejszej nocy. Byli sami – taka myśl krążyła w jego głowie, i nie musiał wysyłać Kuramy w głąb siebie. Chciał tylko czuć oraz nie liczyć się z konsekwencjami.

- Tobie też – odpowiedział, poczuł pocałunek na policzku, potem na szyi, jakby te usta czekały na jego pozwolenie.

Naruto tylko wstał,zaskoczony Sasuke spojrzał na niego, nie ruszał się, bo nie wiedział, co ma teraz zrobić.

Poczuł po chwili miękkie usta, które dotknęły jego warg, otwarł je zachęcając do lepszej zabawy, i zarzucił swoje dłonie na ramiona. Bawili się swoimi językami, nawet wtedy, gdy obaj położyli się na siebie. Mieli wrażenie, że zatapiają się w swoich uczuciach, jękach,ale pragnęli więcej siebie.

- Jestem idiotą, jeżeli ci tak szybko wybaczam.

- Szybko? Pół roku nazywasz takim słowem?

- Dla mnie to jest za mało...

Wsunął swoją dłoń pod jego koszulkę, sięgnął do brodawki, Sasuke czując gorąco ściągnął koszulkę, gdy tylko został w samych spodniach, poczuł drobne pocałunki na swoim torsie.

Chciało mu się wręcz płakać z tej rozkoszy, nie liczył dziś na nic, a zwłaszcza na taki poranek. Miał wrażenie, że dojdzie nim w ogóle pozwoli partnerowi zrobić ten następny krok.

Naruto w końcu oderwał się od jego słodkiego ciała. Rozebrał się do naga, Sasuke ciągle obserwował jego ruchy, a widząc, iż jest tak samo podniecony jak on, uklęknął przed łóżkiem, i przyciągnął jego nogi do siebie, nachylił się do jego penisa, którego wziął do ust.

Całowali się krótką chwilę dotykając siebie, gdzie popadło. Wariowali od dobrze znanych uczuć. Byli tak bardzo stęsknieni siebie, że aż było to czuć w powietrzu.

- Weź mnie – szepnął Sasuke, jego kochanek spojrzał na niego, nie dowierzając. - Chcę, żeby było jak za pierwszym razem. Naszym razem – podkreślił faktyczny stan rzeczy. To on był z początku stroną pasywną, ale zmieniło się to wraz z biegiem czasu. Dziś pragnął odkupić swoje winy. Chciał być na tyle uległy, żeby pokazać, że żałuję wyrządzonej winy.

- Kręcisz mnie taki – wymruczał penetrując palcami jego dziurkę. Nadal złość kiełkowała się w nim, dlatego nie pytając o zgodę nakierował swojego penisa do środka, pchnął delikatnie, żeby choć tyle pokazać, że czuję to samo.

Ich ruchy stały się jednym kłębkiem emocji, długo nie rozkoszowali się tą chwilą,kiedy obaj doszli całując się nawzajem w usta.

Nie fatygowali się, żeby się umyć, zasnęli zmęczeni tymi odczuciami, jakie odbudowały zburzony mur.

„(...)ludzi poznaję się dobrze dopiero wtedy,

kiedy się z nimi raz porządnie pokłóciło.

Dopiero potem można oceniać

ich charaktery.” A. Frank

Siedzieli w kuchni, rozmawiali o błahostkach, próbowali ułożyć swoje nowe życie. Za każdym razem było tak samo, ciągle pragnęli siebie, lecz czasem to było dla nich zbyt trudne.

- Bez Kuramy to było dziwne – odparł brunet, jakby brakowało mu czegoś, co w sumie nigdy nie odczuwał na własnej skórze. Może chwilami widział, że barwa tęczówek się zmienia, ale może z tych emocji sam widział w świat w innych barwach.

- Tak inaczej... ale musimy z nim coś zrobić.

- Podobno portal z tego świata nie jest tak na magnetyzowany, jak z naszej strony.

- Pewnie jest w tym haczyk – Usłyszeli otwierane frontowe drzwi, tupot stóp, następnie obaj poczuli damskie perfumy.

- O, hej, wybieracie się dziś na imprezę u Takeo? - spytała Karen, która włączyła piekarnik, następnie wygrzebała jakoś mrożonkę z zamrażalnika.

- To dziś?

- Ta. Chociaż obawiam się, że będzie się źle bawić.

- Nadal nic nie pamięta?

- Ostatnich sześciu miesięcy. Pamięta żonę, mnie, mamę, ciebie. Zaś Kiby, czy Hinaty nie pamięta.

- Dziwne, przecież oni w Fabryce są bardzo długo...

- Racja, Naruto. Nikt tego nie rozumie. Wstawię zapiekankę to zjemy coś, bo to jest dopiero wieczorem.

Naruto spojrzał na Sasuke, jakoś pragnął być z nim sam, niż pakować się w jakoś imprezę, która mogła okazać się totalną klapą.

Chyba, że wyjdą wcześniej, żeby spędzić ten czas w jakimś klubie, albo na zwykłym spacerze.

- Lubicie oliwki? - spytała obaj nie zwrócili na nią uwagę, nie wiedzieli o czym mówi, ani nie słuchali jej, skupieni na swoich myślach. Karen śpiesząc się dodała je, i ponownie wstawiła naczynie do piekarnika.

Miała chwilę, aby skorzystać z łazienki oraz wybrać ubranie na wieczór.

Kiedy wyszła Sasuke zapragnął go pocałować,brakowało mu czułości,więc słysząc szum wody, usiadł na jego kolanach, i zatopił się w jego wargach.

R.XIII,Cz.2 >>

Rozdział XII - Samotność (cz.2)

noreply@blogger.com (d) — Wed, 26 Mar 2014 15:37:00 +0000

<< R.XII,Cz.1

"Kiedy sięgniesz pamięcią wstecz,
widzisz, jak wiele z naszego życia
zmarnowaliśmy w samotności.
Każdemu potrzebni są przyjaciele."
Vincent van Gogh

Wspomnienia migotały w jego głowie, jak maleńkie gwiazdy na nocnym niebie. Szum maszyn za ścianą, zdawał się być jakiś przyciszony. Odłożył kolejne pudełko, następnie oparł się o krzesło, spoglądając kątem oka na stertę nie sprawdzonych kartonów. Jakoś nie chciało mu się tego wykonywać, gdyż wszystko robił dziś zwolnionym tempie, co sprawiało, że nie czuł się zbyt dobrze.

Poczuł nagle nasilający się ból głowy, gdy przymknął oczy. Obraz rozmazał się pod jego powiekami, aby zastąpić to wizją Wioski. To odczucie było tak namacalne, że zdał sobie sprawę, iż patrzy na siebie, ale na dużo młodszego. Naruto miał tutaj z dziesięć, a może już dwanaście lat. Sam już nie pamiętał tego wydarzenia, więc skupił się na tym, co obecnie widział. Zdał sobie sprawę, że jest to trening z Kakashim, przed tym, jak tętniące tutaj życie, następnego dnia ucichło. Zaczęła się krwawa walka, krzyk i płacz; strach o kolejny dzień.

Czuł chłód, jakby powietrze zamarzało, przewrócił się o kamień, kiedy wstawał ujrzał, że jest w innym miejscu. Nie, nie było tutaj nikogo. Była jedynie przerażająca ciemność, i słychać było kapanie wody. Nikt nic nie mówił, ani nic nie wydawało dźwięków, jedynie woda. Cały dygotał z nerwów, gdy ktoś wszedł do środka. Poczuł szarpnięcie na swoim ramieniu, jakie wywołało w nim niemy krzyk. Nim otwarł oczy poczuł przerażającą samotność o jakiej już zdążył zapomnieć.

Samotność, która towarzyszyła mu więcej razy, niż komukolwiek z Konohy. Co mocno odczuł, jakby przybycie Sasuke otwarło zamknięte drzwi, i pokazało co się za nimi znajduję. Za wiele czasu spędzili oddzielnie, nie mógł, jakoś zrozumieć swoich pokręconych myśli, jakie nie dawały mu dziś spokoju.

- Nie śpij! Pracuj! - usłyszał śmiech Karen, otwarł oczy, nie był zadowolony z przerywania mu tej chwili relaksu, której w sumie nie planował. Samo wyszło. Nadal czuł metaliczny posmak w ustach, dlatego przypomniał sobie o obietnicy z rana.

- No, nie śpię. Nie widzisz, ile zrobiłem... - wskazał na kartony, które znajdowały się bliżej drzwi, aby było łatwiej zabrać na magazyn. - Czy mogę się urwać? Zrobiłbym zakupy. Zjadłabyś coś? - spytał, przyglądając się skoncentrowanej minie Witt.

- Widzę, widzę. Jak się pośpieszysz, to obiecuję, że niczego więcej ci nie damy - wydęła usta, robiąc rybią minkę, następnie cmoknęła w powietrzu i wyszła słysząc swoje imię.

Naruto zmotywowało jej obietnica, dlatego już nie skupiał się nad tym, jak aktualnie się czuję, ani na tym dziwnym snem.

Od wyjścia z Fabryki, czuł że wydarzy się coś złego, więc bardzo denerwował się, nawet próbował odgonił tą myśl wchodząc do metra, które popędziło w kierunku marketu, a ruch za oknem był bardzo kojący.

Nim wszedł do działu spożywczego, wszedł do butiku z ciuchami, nie chciał zbyt wiele kupować, a tym bardziej mierzyć, ponieważ w tej chwili nie myślał o sobie. W sumie cieszyło go, że Sasuke był podobnego wzrostu, lecz liczył się z tym, że ten może czuć się w jego ubraniach źle.

Kupił jakieś neutralnego koloru bluzki, swetry i dwie pary spodni. Dobrze, że dostał premię do wypłaty, którą mógł wydać, jak chciał. Postanowił jeszcze pójść po jakieś buty, nic jednak nie wpadło mu w oko, dlatego wyciągnął kartkę z zakupami, jaką dostał od Karen. Nie zdziwiło go, że wypisała rzeczy, które swoje ważą, wobec tego nie mógł przyśpieszyć kroku, aby być szybciej w domu.

Kiedy wypełnił wózek towarem, jaki zasugerowała Witt, przystanął, żeby spojrzeć na tabliczki, na których widniały napisy działów. Musiał kupić coś słodkiego oraz owoce. Miał taką nie odpartą chęć, coś takiego zjeść, z powodu tego jak się czuł,zwykle tak miał, i nie chciał tego zmieniać.

Spojrzał ostatni raz na kartkę, na wózek, na sklep, potem udał się do kasy, gdzie bez problemu pani dała mu paragon. Postanowił ostatni kawałek trasy przejechać autobusem miejskim, ponieważ nie doszedłby z tym wszystkim do metra.
Wiedział też, że autobus podjedzie bliżej, niż kolejka.

Położył siatki na stół, nastawił czajnik, następnie zaczął wyciągać towar ze sklepu na swoje miejsce. Poczuł w pewnej chwili ruch, spojrzał w kierunku drzwi, gdzie stał oparty o framugi - Sasuke, nie wyglądał nadal dobrze, ale lepiej niż te parę godzin temu...

- Herbaty? - spytał, sam dziwiąc sobie, że odkładają "to" rozmowę na jeszcze późniejszą, może tak było lepiej dla niego.

- Poproszę - odparł siadając na krześle, unikając go, co sprawiło, jeszcze gorszy nastrój u Naruto. Przygryzł dolną wargę, aby tylko nie krzyczeć, całe to zajście grało na jego nerwach. Wiedział, też że za kilkanaście minut Karen przyjdzie do domu po kilka rzeczy, gdyż znów z kimś się umówiła na noc.

- Milcz, bądź wyjdź - rzucił do niego, kładąc przed nim filiżankę z herbatą, spojrzał ostro w jego oczy. Sasuke tylko spojrzał na zawartość szklanki, i tak im zeszło, aż nie pojawiła się Witt.

"Każdy powinien mieć kogoś,
z kim mógłby szczerze pomówić,
bo choćby człowiek był nie wiadomo jak dzielny,
czasami czuje się bardzo samotny. " E. Hemingway

Weszła do kuchni widząc chłopaków, którzy siedzieli, jakby przynajmniej szykowali się na ostatnią drogę. Nie znała tego szatyna, ale patrząc na Naruto; pierwszy raz nie wiedziała, co ma powiedzieć.

- Jak tam? - rzuciła, siadając na blacie, delikatnie podrygiwała stopą. Zauważyła, że nieznajomy ominął ich bez słowa, i wyszedł.

- Wybacz nie mam ochoty na rozmowę - wymruczał spoglądając na drzwi za którymi zniknął Sasuke. Chciał za nim pójść, ale wiedział, że to byłaby lekka przesada.

- Stało się coś?

- Nie. Nie wiem - odpowiedział szczerze, na ile tylko potrafił, wiedział że nie oszuka ją tak łatwo, przeciwieństwie do Uchihy, z którego można było czytać, jak w otwartej księdze.

- Nie zmuszę cię do niczego - wymamrotała podchodząc do lodówki. - Zjem coś, a następnie spadam na randkę.

- Bardziej chodzi o to, że tego nie zrozumiesz.

- A może?

- I tak ci tego nie powiem, więc może lepiej pochwal się, gdzie wychodzisz.

- Umówiłam się z kimś na portalu randkowym. I... Jest ode mnie dwadzieścia centymetrów wyższy, ma śmieszną brodę, a jego oczy są takie tajemnicze.

I mówiła jeszcze chwilę, gdy usłyszeli hałas.

- Sprawdzę - odezwał się, wiedząc, że jeśli Sasuke użył mocy, to Karen nie może tego zauważyć.

- Ja pójdę zobaczyć do koni i idę na miasto.

Nie śpieszył się, nie chciał z nim rozmawiać, widzieć go, a domyślał się, że znów śpi. Był strasznie blady, nie rozumiał tego, gdyż sam po tylu dniach czuł się dużo lepiej.

Wszedł do pokoju z futonem, zauważył leżącą, potłuczoną doniczkę, nie było tutaj osoby, której poszukiwał. Usłyszał szum wody, wszedł do małej, przytulnej łazienki. Zauważył w nich Sasuke, opłukiwał zakrwawioną dłoń, wywołało to w nim falę niepokoju.

- Co ty robisz?! - wrzasnął, cały trząsł się z nerwów, martwił się, że mógł zrobić sobie coś złego, oraz miał rację, oparł się plecami o drzwi, czekał cierpliwie, aż ten znajdzie swojej głowie odpowiednie słowa, jakie nie przychodziły mu zbyt łatwo.

- To nie tak jak myślisz...

- Może w końcu porozmawiamy? Chyba, że nie masz sił?!

- Nie! Nie mamy chyba o czym mówić, Naruto!

Chciał wyjść stąd, posiedzieć z daleka od niego, od tego miejsca. Czuł, że nie wytrzyma, chociaż to on był tutaj winnym. Podszedł do niego, pchnął go delikatnie, aby przesunął się w bok. Uzumaki, jednak nie był głupi. Chwycił go za ramię, nie mógł mu pozwolić wyjść z świeżą raną.

- Daj owinę ci rękę i sobie idź - powiedział to tak bezbarwnym głosem, iż Sasuke odczuwał od niego bijącą lodowatość.

Wyciągnął rękę, czując opuszki palców drugiego chłopaka, czuł jak robi mu się ciepło na dnie brzucha. Przygryzł dolną wargę, powoli ten dotyk znikał, zaś na jego miejscu odczuwał materiał.

Wyciągnął drugą dłoń do jego policzka, ale to było dla blondyna zbyt wiele. Naruto odepchnął go dłońmi i wybiegł z łazienki. Sasuke wyszedł tylko do swojego tymczasowego pokoju. Czuł się na tyle osłabiony, że pragnął jedynie spać.
Nie miał siły, chwilowo, aby składać w całość swoje rozbite serce.

"Nigdzie nie jesteśmy bardziej samotni,
niż leżąc w łóżku,
z naszymi tajemnicami
i wewnętrznym głosem,
którym żegnamy
lub przeklinamy mijający dzień." J. Carroll

Biegł w stronę wzgórza, nie chciał iść do świątyni, pragnął zatrzymać się w pewnym miejscu. Spragniony samotności, jakiej tak bardzo się lękał, minął się z Karen, nie zatrzymywała go, nie wiedząc pewnie, czemu jego zachowanie jest takie, a nie inne.

Upadł na ziemię, miękkość trawy, jej zapach, sprawił że spojrzał na niebo, na którym powoli błękit zamieniał się na typowy pomarańcz. Zdał sobie sprawę, że jeśli nie ruszy stąd w przeciągu pół godziny, to tutaj zostanie na całą noc.
Rozpłakał się, co sprawiło, że po chwili zasnął.

Nasłuchiwał odgłosów, wiedział że z Naruto stało się coś złego. Nie znał tego miejsca, nie mógł niczego zrobić, jego wnętrzności skręcały się, jak ciasno owinięty szal przy szyi. Dusił się z tej bezradności, z tych uczuć, sam był sobie winny. Usłyszał szum, ktoś wszedł do domu. Liczył, iż jest to blondyn. Zdziwiło go pukanie do drzwi, które po chwili uchyliły się wpuszczając za sobą światło, i tę dziewczynę, która tutaj mieszkała.

- Widziałeś Naruto? – spytała zmartwionym głosem, jego serce zaczęło bić inaczej. Czuł, że stracił go - w taki inny, głupi sposób, nie wiedział już, co o tym wszystkim ma myśleć.

Nie wiedział, co powiedzieć, żadne wymyślone zdanie nie miało w sobie sensu. Poza tym, myślał o tym, ile ona wie o nim, o nich, co takiego mógł jej powiedzieć Uzumaki, mając czasem tak malutki rozum.

- Nie wrócił – odrzekł, zakrywając dłońmi oczy, gdyż Karen zapaliła światło. – Widziałaś go przez chwilę. Na podwórzu.

- I nie przyszedł? Co się stało? – pytała roztrzęsionym głosem, Sasuke postanowił go znaleźć, nie wiedział dokładnie: jak to zrobi, lecz czuł, że jeśli nie teraz... to nigdy. Zaczynał przyzwyczajać się do tego, iż sprzeczki robiły więcej szkód, niż zwykłe unikanie siebie.

- Nie. Chodźmy go znaleźć. – Naciągnął spodnie, zarzucił sweter, spojrzał na wystraszoną dziewczynę, która sama nie wiedziała, co ma zrobić. – Chodź!

- Jest środek nocy. Nie znajdziemy go.

- Weź światło i przejdziemy się tu, i tam, musi być gdzieś nie daleko… - Odparł kierując się na dół, nie zważając już na to, jak kiepski był to pomysł.

Weszli do stajni, punktowe światło, dawało im więcej światła, niż te dwie latarki, oprócz koni nie słyszeli nic więcej. Nikt nie leżał owinięty zwierzęcym kocem,w skrzyniach, ani szafach nie było Naruto, nawet próba wołania jego imienia wypadła negatywnie.

- Nie ma go tu…

Sasuke spojrzał na nią, spekulował, że jest gdzieś nie daleko. Czuł przenikliwe zimno, zawroty głowy, jednak pragnął iść dalej. Spojrzał na towarzyszkę, ta nie wyglądała zbyt dobrze, jej zmartwienie było tak wyraźne, że miał ochotę zedrzeć gardło, aby usłyszeć odpowiedź, że jest tutaj, i poczuć jego lęk, jaki czasem bardziej go motywował, niż ciężka praca.

Wyszli na zewnątrz, wiatr silniej zaczął wiać, Karen skierowała się w kierunku wzgórze, Sasuke wątpił w to, żeby tam iść, ale zaczął jej po prostu ufać.

- Czy to dobry pomysł? – spytał.

Nie usłyszał odpowiedzi.

Poczuł pod nogami kamienie, które delikatnie spadały w dół, robiąc przy tym hałasu. W pewnym momencie poczuł czyjąś obecność, nie wiedział - kto tam jest, ale odwrócił się w prawo, by skierować światło w dół...

Po chwili dołączyła do niego Karen, aby dowiedzieć się, co go zatrzymało, aż z przerażenia opuściła latarkę na ziemię, zaś Sasuke ukucnął...

R.XIII,Cz.1 >>

Rozdział XII - Samotność (cz.1)

noreply@blogger.com (d) — Tue, 04 Mar 2014 21:13:00 +0000

<< R.XI,cz.2

Proszę o komentarze.

"Samotność to taka straszna trwoga,
ogarnia mnie,
przenika mnie. " R. Riedel

Cisza jaka panowała w metrze, sprawiała wrażenie zatrzymania. Stacje zmieniały się, wchodzili ludzi, wychodzili. Zostało jeszcze pięć postojów do końca. Czuł jak wnętrzności chcą wydostać się na zewnątrz. Dobrze, że miał bilet tygodniowy. Wybiegł na stację, kręciło mu się w głowie, dostrzegł kątem oka kosz na śmieci. Nachylił się słysząc czyjś krzyk, wybiegł na zewnątrz, nocne, zarazem chłodne powietrze sprawiło w nim wulkan emocji.

Zadrżał, następnie upadł na ziemię, zwymiotował na spodnie. Teraz poczuł się na tyle dobrze, że zachciało mu się jeść.
Dostrzegł budkę z hot-dogami.

Czuł, że ten posiłek też zwrócił. Wszedł na stację metra, żeby dojechać do domu. Gdy wyrzucał papierek, zwymiotował ponownie - tym razem - do kosza.

Coś nie dało mu spokoju.

Ten ktoś leżał na ławce i mamrotał. Naruto podszedł bliżej niego.

Zbladł oraz poruszał ustami, jak ryba bez wody.

"Samotność.
Czasami to okropne uczucie
skłania człowieka do zrobienia
czegoś głupiego." N.Kirino

Dwa dni wcześniej, obudził się na polanie, szum ludzi i maszyn, brzęczał w jego uszach. Był przerażony, kiedy poczuł coś ciepłego, mokrego na swoich spodniach. Nie pachniało to zbyt dobrze. Ujrzał biegające dookoła psy i dzieci. Uświadomił sobie, że musi wyglądać komicznie w tym stroju.

Miał cel: był nim Naruto. Nigdy nie pomylił się, jak podczas pewnej kłótni. Nie, to raczej, była... ochrona.

Chciał go bronić przed samym sobą. Nie chciał, aby wszedł w część jego historii, która mogła skończyć się dla niego źle. Naruto nie mógł nawet zrozumieć tej idei, ponieważ nie chciał mu o tym powiedzieć.

Następnego dnia po prostu zniknął, a jego serce zaczęło bić inaczej. Ciszej. Samotniej. Szukał pocieszenia w kimś, kto był dla niego nikim.Wzrokiem szukał tylko tych błękitnych tęczówek, jakie stały się częścią jego snu na jawie.

Zniszczył siebie, skoro musiał aż tak brutalnie skłamać. Nie chciał tej kłótni, nie pragnął go stracić. W sumie, nie obiecywali sobie zbyt wiele, jednakże każdy gest zaczął uzależniać. Nawet zabawy z czakrą, potyczki z bratem, samym sobą, pomoc w budowie Wioski, były jakby plastrem, który nakładał na siebie, żeby mniej bolało.

Pojawienie się Kuramy było ożywieniem każdej jego komórki. Sprawieniem, tego że znów zapragnął być sobą.

Być Uchiha Sasuke, tym który wrócił, nie bał się ponieść konsekwencji oraz wywalczył nowe zaufanie, choć nie było to łatwe.

Dlatego, dzięki Dziewięcioogniastemu, postanowił odnaleźć swojego przyjaciela.

- Naruto?! - szepnął, i trzymał blisko siebie pudełko, nie mógł uwierzyć, że portal wysłał go w to samo miejsce. Czytał, że może być z tym różnie. Widać, że los chciał, aby wyjaśnili sobie wszystko.

- Co... ty... ty... tu robisz! - wrzasnął, słyszał, że metro zatrzymuję się, ale nie ruszał się z miejsca. Dobrze, że była już noc. Dwa ostatnie odjazdy, miały być, w przeciągu jednej godziny.

- Wysłuchaj mnie - kaszlnął, nie czuł się dobrze, przetarł dodatkowo rękawem nos. Nie robiłby tego w normalnych warunkach.- Ja musiałem cię odnaleźć. Wrócimy do domu. Znam drogę. - Wstał, ale czuł, że nogi odmawiają mu posłuszeństwa. Usiadł z powrotem, widział kątem oka, że Naruto wziął pudełko.

- Czy to Kyuubi? - spytał, miał taki sztywny język od tego alkoholu, wydawało mu się, że nawet mówi inaczej.

- Dobry jesteś w te klocki - prychnął, spróbował jeszcze raz wstać.

Naruto zalała fala wspomnień, odłożył pudełko na ławkę, pchnął Sasuke na ścianę, walnął go w szczękę, ten w obronie chwycił jego koszulkę. Nie rozumiał tego nagłego ataku. Rozumiał, że mieli wiele do wyjaśnienia. Widział, że obaj czują się źle, i to z dwóch różnych przyczyn.

- Nie, nie... Nie mogłeś po prosić kogoś innego, aby po mnie przyszedł? - syknął do niego, zabierając pudełko, i podchodząc do tablicy informacyjnej.

Chciał sprawdzić: ile ma czasu do następnego odjazdu.

- Jak wyobrażał byś sobie, jakby po ciebie przykładowo przyszła Ino? Albo Sakura? Myślisz, że ludzie mają czas, aby iść po Uzamakiego? Jakby tak było, to nie siedziałbyś tu nawet jednego dnia, Młotku! - warknął do niego, podchodząc bliżej, Naruto widząc kątem oka jego obecność odepchnął go, ponieważ nie chciał go wyczuwać. Robiło mu się wtedy gorzej od tych wszystkich nagromadzonych uczuć.

- Jasne, bo nic nie robiłem pod czas Wojen, i nic mi się nie należy! - przymknął usta, nie chciał znów sprzeczać się, musiał go stąd wziąć, a nie rozpoczynać nowe kłótnie. Sasuke tylko głośniej na to warknął.

- No, jasne, bo zabicie każdego członka mojej rodziny to też nic nie robienie! - podbiegł do niego i przewrócił się z nim na podłogę, walnął go w buzię, następnie zaczął nerwowo uderzać w jego tors. Poczuł tylko dłonie drugiego chłopaka, które go zepchnęły z jego ciała.

- Nie zbliżaj się do mnie. Proszę cię. Daj mi przestrzeń. - Spojrzał błagalnie w jego oczy. Dobrze, że pudełko nie otwarło się od upadku na podłogę. Naruto już słyszał nadjeżdżającą kolejkę. - Zabiorę cię gdzieś. Chodź. - Uchiha tylko spojrzał na niego, nie wiedząc, co zrobić, ale nie chciał tutaj już spać.

"Każda samotność jest jedyna w swoim rodzaju
i niepodobna do pozostałych,
bo za każdą kryją się
odmienne powody." F. Miralles

Szedł znanym sobie kierunku, widział już w oddali biały domek, a także czuł się dziwnie, z powodu prowadzenia tam Sasuke. Chociaż znał go od dziecka, to zastanawiał się, jak powie dziewczynom: kim jest. Spojrzał na niego - wyglądał fatalnie - jakoś mało kiedy widział go aż tak brudnego i chorego. Było to dla niego dosyć nowym doświadczeniem, gdyż raczej doświadczał oddzielnie tych dwóch rzeczy.

- Co to? - usłyszał dosyć głupie pytanie, ale Naruto pamiętał własne początki życia w Tokio.

- Mieszkam tutaj. Chodź.

- Nie wygląda źle.

Naruto uśmiechnął się na te słowa. Weszli do środka, zdjęli buty, oprowadził go, jak Mikoto z Karen pierwszego dnia, co teraz sobie przypomniał. Czuł się tutaj dobrze, ale jednak najlepiej jest w własnym domu, za którym bardzo tęsknił.

Zachowywali do siebie dystans, nie chcieli pośpieszać jeden drugiego, jeżeli rozmowa nadal tkwiła w powietrzu, nie liczyli obecnie na nic więcej. Naruto otwarł ostatnie drzwi, za którymi była nie wielka łazienka.

Uchiha nic nie mówiąc, czuł tylko brudne, przylepiające się do ciała ubrania, zaczął się rozbierać. Uzumaki spojrzał na niego błagalnie, ażeby tego nie robił. Wiedział doskonale, że ten się go nie posłucha. Lubił mu dokuczać, i wzajemnie się tym obdarowywali. Naruto nie chcąc patrzyć na jego cudowne ciało, zaczął mu wlewać gorącej wody do wanny. Wlał migdałowego olejku, gdy znów poczuł nudności. Dobrze, że obok był kibel. Wymieszał jeszcze wodę, na powierzchni powstała piana, poczuł delikatny dotyk, odsunął się jak oparzony, następnie zakrył usta, czując zbierające się wymioty.

- Przepraszam - wymamrotał, kiedy skończył zwracać alkohol, opłukał usta zimną wodą, potem opuścił klapkę i usiadł. Nie miał siły wyjść, nie musiał tego zrobić, choć chciał.

- Za co?

- Mogłem wyjść do drugiej łazienki.

- Tylko?

- Rano pogadamy o wszystkim - prosił go całym sobą, nie chciał już myśleć, chciał spać, lecz musiał wziąć prysznic, jednak miał trochę godności i chciał poczekać.

- Nie myjesz się?

- Nie mogę.

- Boisz się?

- Też.

- Nie musisz. Znam ciebie. - Uchiha spojrzał wymownie na jego spodnie. Oblizał usta, pokazując mu dokładnie o czym myśli. - I nie myśl, że... mi o TO w tobie chodzi.

Te słowa go zaskoczyły.

Czuł się samotnie, bo nie mógł być dla niego wszystkim. Zwykle kłótnie opierały się właśnie na tym, chociaż różne miały tematy. Teraz słysząc takie słowa, nie rozumiał niczego, nie wyczuwał tego, jak kiedyś. Przygryzł dolną wargę, spuścił wzrok na swoje dłonie, którymi zaczął się bawić.

- Jeśli tak... to... czemu bawiłeś się z innymi?

- Byś mógł poczuć, że możesz mnie stracić.

- To jakaś "uchihowska" zabawa. Wszyscy w twojej rodzinie są tacy...trudni? - Przypomniał sobie jak Itachi będąc z Deidarą, podrywał go, aby ten drugi go uderzył.Itachi lubił czuć cierpienie, a kochanek dawał mu wiadomo jaki ból, który był dla niego za mało atrakcyjny. Lubił coś mocniejszego, czego nie mógł mieć w tym związku. Potem Deidara zmarł, i zrozumiał jak bardzo go kochał.

- Poza tym nie umawialiśmy się na nic więcej...

- Wiem - Naruto podał mu ręcznik, ten owinął się w pasie oraz wyszedł za blondynem do jego sypialni. - Nie śpisz tutaj, dam tylko ubrania i pokaże ci twój pokój.

- Czemu? - spytał nie dowierzając mu, ani w jednym calu, że powiedział to na poważnie. Rozumiał jego złość, ale jak śmiał teraz mówić coś takiego. Naruto powinien to wiedzieć, że czuł bijącą od niego samotność, gdyż sam czuł się samotnie.

- Daj mi czas. Proszę.

- Nie ma sprawy. - Nie pasowało mu to, ale chciał iść na kompromis. - Zjadłbym coś.

- Pokażę ci pokój, drogę do kuchni, ale najpierw się ubierz.W tym czasie ogarnę się do snu oraz tutaj wrócę, ty do siebie - przypomniał mu, widział smutek, jednak nie chciał pokazać, że się łamie pod wpływem jego mimiki.

- Dobrze - usłyszał, gdy Sasuke zaczął się po prostu przebierać, Naruto zaczął na to śmiać się. Mało, kiedy cieszył się z jego powodu, ale widział, że samotność ma swoje plusy.

"Wariuje się wyłącznie z samotności.
Póki jest przy tobie ktoś,
kto widzi to, co ty,
słyszy to, co ty,
nie postradasz zmysłów." A. Nin

Minął się z nim w okolicach schodów. Stał jeszcze chwilę upewniając się, czy pójdzie do pokoju, w jakim miał spać. Nie spojrzał na niego, nacisnął na klamkę i zniknął. Naruto westchnął, miał mętlik w głowie, ale wszedł do siebie. Zatrzasnął drzwi, przebrał się w piżamę, potem położył się do łóżka. Nie wiedział, czy nie pójść do Sasuke. Przekręcił się na bok, a blask księżyca oświetlał jego osłoniętą nogę. Pomyślał jeszcze chwilę o nim, przy okazji o Konoha.
To pozwoliło mu zasnąć.

Rano obudziły go głosy, jakie dochodziły z dołu. Możliwe, że Karen, albo Mikoto, wróciły już do domu. Otwarł oczy, a światło poranka oślepiło go. Uświadomił sobie w jednej sekundzie o swoim gościu. Zerwał się z łóżka, minął się z Karen, oraz wszedł do małego pokoju z futonem, szafką i telewizorem na ścianie. Czuł za sobą Karen, którą zainteresowało jego niecodzienne zachowanie.

- Kto to? - spytała, czuł, że nie wie co zrobić, na dodatek Sasuke spoglądał na niego wzrokiem: Ciekawe, co powiesz, Młotku. Spojrzał na dziewczynę, potem na chłopaka, chciał uciec, być tak mało odpowiedzialny, lecz wpadł na pewien pomysł.

- Przeglądałem twój komputer, a ten pan szukał domu. Może zostać? - spytał jakby Uchiha był psem, zwykłym psem. Ten aż wstał, chwiejnym krokiem do nich podszedł, gdyż stali nadal w progu.

- Czy wyglądam ci na zwierzątko? - warknął, Karen też zrozumiała to krótkie przesłanie, przede wszystkim powinien ją poinformować o takiej możliwości. I tak wszystko zależałoby od Mikoto.

- No, nie. Przepraszam. Nie chciałem, żeby to tak zabrzmiało. - Witt pokręciła głową, potem poszła do siebie. Musiała to przemyśleć, poza tym śpieszyło jej się do pracy.

- Co ty robisz?

- Kryje nas? - odpowiedział pytaniem, spojrzał na Sasuke, który nie mając sił stać, usiadł na futonie, oparł się o ścianę. Wyglądał jak siedem nieszczęść. - Dobrze się czujesz? - Podszedł do niego, przyłożył dłoń do czoła, nie wyglądało to dobrze. Wiedział, że czakry mają minimalnie, co trzeba byłoby wykorzystać na powrót. Mógł w sumie wyczerpać swoją, bo miał Kyuubiego tuż obok, ale nie chciał siebie osłabić.

- To miejsce zabiera mi sił, lecz jakoś nie śpieszy mi się do domu.

- Nigdy ci nie było śpieszno do Liścia.

- Znowu czepiasz się szczegółów.

- Wcale, że nie...

- Tak, tak.

Naruto nie chcąc się kłócić, wyszedł tylko po jedzenie i leki dla Sasuke. Widział, że znosił pobyt tutaj gorzej niż on sam. Obawiał się, że to mogło przedłużyć ich przebywanie tutaj, musieli poza tym znaleźć portal, który nie wiadomo gdzie był, a co za tym szło niepokoił się, że mogą tutaj zostać na zawsze.

Wszedł do kuchni, nastawił wodę na herbatę, gdy Karen weszła do środka. Widział, że nie spała zbyt długo, dzisiejszej nocy, w sumie on sam też nie wyspał się.

- Przystojniaczek - prychnęła, wsypując do swojego kubka kawy i cukru. Następnie otwarła lodówkę, wyciągnęła półmisek z wędliną oraz z chlebaka już lekko czerstwy chleb.

- Ja? On? - spytał wlewając do zaparzacza wodę, następnie przelał do szklanek, resztkę odstawił na blat.

- No, wy... Ciekawi mnie skąd takiego "kąska" wyrwałeś. - Słysząc określenie, jakim raczyła określić Uchihę, lekko się zaczerwienił. Spojrzał na nią ostrzegawczo, zastanawiając się, czy nie domyśla się prawdy, której nikomu tutaj nie mówił.

Wyciągnął talerzyk, potem ułożył na nim kromki, na nich wędlinę. Karen podała mu też tacę, domyślając, że gość tutaj nie zejdzie.

- Mówiłem ci, że bawiłem się twoim komputerem. Dobrze, że mnie nauczyłaś, czym to coś jest, za co bardzo ci dziękuję. - Potarł dłonią z zdenerwowania nos, następnie odwrócił się, wziął do rąk tace, chciał już stąd iść, poza tym musiał zaraz pójść do Fabryki, mimo to chciał pogadać z szatynem, który czuł się z każdą minutą coraz słabiej.

Po drodze wszedł do łazienki, otwarł szafkę, znalazł w niej leki, które sam brał. Położył je na tacy, gdy wszedł do pokoju, ujrzał, że chłopak śpi.

Położył tacę na podłodze, usiadł obok niego, chociaż był obrócony plecami. Wsunął dłoń pod jego koszulkę, wiedział o tym jak bardzo nie lubi być dotykanym. Raczej chodziło tutaj o jego charakter. Przejechał po twardym, umięśnionym brzuchu, następnie musnął sutka, którym chwilę się pobawił, nim nie poczuł bólu w swoim nadgarstku. Syknął, spojrzał na drugiego chłopaka, który nadal trzymał jego dłoń. Widział w nim złość, nie chciał aż tak go wkurzyć. Czasem po prostu go nie rozumiał, teraz było podobnie, ale mimo to podobała mu się ta agresywność.

- Czy to normalne atakując śpiącego?

- Za bardzo kusiłeś mnie, żebym przeszedł obojętnie obok ciebie.

Sasuke prychnął dostrzegając za nim jedzenie. Naruto widząc, że nie patrzy na niego, wychylił się po tace, że mu podać, ten po krótkiej chwili - zaczął jeść. Dobrze, że zrobił ich więcej, wziął drugi kubek, i usiadł obok niego. Miło było znów zjeść wspólnie śniadanie, chociaż słyszał, że Karen już wychodzi i poczeka na niego w pracy.

- Wychodzisz? - spytał, Uzumaki tylko pokiwał głową, jakoś nie chciało mu się iść, o dziwo Sasuke to wiedział, ponieważ za dobrze go znał, żeby tego nie zrozumieć. - Nie chce ci się - wymamrotał, widząc potwierdzającą minę.

- Wolałabym zająć się tobą, albo Liskiem, niż tam iść, ale będę może za pięć godzin. Powiem Karen, że idę po zakupy, bo lodówka pusta, czy coś.

- Nie tłumacz się. Ja pewnie będę spał. Strasznie kręci mi się w głowie.

- Okej.

Spojrzał się na niego, Sasuke pocałował go w policzek, ten zarumienił się, wziął tace z brudnymi naczyniami.
Serce znów biło, niczym jak za dawnych czasów, aż chciał do niego wrócić, wycałować każdy skrawek, nie zważając na jego zdrowie, które w tej chwili było kruche jak rozbita szklanka.

Przystanął w połowie schodów, pokręcił przecząco głowę, ale nie zawrócił.

Wstawił brudne naczynia do zmywarki. Chwilę się zamyślił. Z kolei wyszedł do pracy.

Ciągle myślał o tym, że za kilka dni wróci do domu.

R.XII,cz.2

Rozdział XI - Alkohol (cz.2)

noreply@blogger.com (d) — Wed, 19 Feb 2014 21:00:00 +0000

<< R.XI,Cz.1

Kliknij na strzałkę, żeby przejść do pierwszej części!

Proszę o komentarze.

"Bywają okazje,

gdy zwyczajnie

nie można się nie napić." A.Sapkowski

Mieszkanie wyglądało jak parę tygodni temu. Zeschnięte talerze leżały w zlewie. W łazience były brudne ubrania, zabrudzona wanna i ubikacja. Na podłodze w salonie były rozrzucone dokumenty oraz zabawki. Mikoto, postanowiła, przygotować to miejsce do funkcjonalności. Wyciągnęła jakieś dresowe ubranie Ayano. Uznała, że pójdzie do pobliskiego sklepu, po jakieś kartonowe pudełka. Chciała spakować rzeczy, częściowo chowając w piwnicy, co nieco oddając biednym. Nie wiedziała, czy wszystko ma zniknąć, pomimo to uznała, aby Takeo pamiętał swoje wspomnienia, powoli dochodząc do setna wydarzeń. A nie było w nich Ayano i synka. Czuła zmęczenie, gdyż nie spała pół nocy, czuwając przy łóżku Takeo. Musiała ją pielęgniarka wygonić do domu, wręcz przeciwnie nie mogła jakość wrócić.
Metro zatrzymało się na przystanku, tuż obok jego mieszkania. Po prostu, odruchowo wyszła, kierując się w danym kierunku.
Spojrzała się jeszcze po mieszkaniu. Znalazła zeschnięte preparaty do sprzątania, dlatego wpierw musiała zrobić zakupy.

Kręcąc się po sklepie, wrzucała automatycznie potrzebne rzeczy do wózka. Przystanęła na stoisku z artykułami alkoholowymi. Miała tylko przejechać, aby dotrzeć na pieczywo. Jednak widząc czekoladowy likier, skusiło ją, żeby wziąć to, choć chwilę się wahała nad tym.

Czuła wzrok na sobie - w sumie - nie dziwiła się, gdyż była w dresie, który był skrojony dosyć młodzieżowo. Mając tyle lat, musiała wyglądać dosyć zabawnie. To sprawiło, że uśmiechnęła się do siebie.

- Czy mogłabym prosić o jakieś puste pudełka? - spytała jakiegoś pana w uniformie, ten tylko kiwnął głową, żeby chwilę później, wyjść do magazynu. Stała w tym samym miejscu, więc nie musiał jej szukać. - Dziękuję - odpowiedziała, kierując się z tym wszystkim do kasy.

Po jakiś dwóch godzinach porządków oraz chowania rzeczy przed synem, postanowiła zrobić pizze, którą kupiła w markecie kilkanaście minut wcześniej. W tym czasie popijała likier. Miała nadzieję, że nie zadzwonią po nią, żeby natychmiast przyjechała do szpitala. Może ten trunek nie był mocny, lecz dawno nie piła, co sprawiło, że lekko kręciło się jej w głowie.

Usłyszała telefon, który widocznie zostawiła w kuchni, idąc w tamtym kierunku potknęła się o worki, które chciała później wynieść do śmietnika.

- Słucham? - odezwała się, tak jakby, życie z niej uszło, powoli odczuwała braki snu, dodatkowo alkohol rozgrzewał ją od środka.

- Coś się stało?

- Sprzątałam u Takeo. Chyba zostanę tu na noc. Nie mam siły, żeby wrócić.

- Jak on się czuje? - spytała Karen, jej głos w telefonie brzmiał, całkiem inaczej niż w rzeczywistości, ale może Mikoto, tak to odbierała, ponieważ mało dzwoniła.

- Dużo śpi, mamrocze, nie pamięta niczego od swoich szesnastych urodzin. Lekarze coś mówią, że za tydzień wyjdzie do domu, jeżeli co siedem dni, będzie przychodzić do psychiatry.

- Uu, współczuję. Myślałam z Hinatą o jakimś przyjęciu. Nie wiem, czy to nie byłby dla niego szok, widząc tylu ludzi, których nie kojarzy. Co ty na to?

- Może dzięki temu szybciej wróci. Nie chcę go takiego.

- Czemu?

- Ludzie się zmieniają. Kiedyś był taki zbuntowany, co teraz mocno widać.

- A, rozumiem, jak coś to możemy coś zrobić?

- Tak, tak.

- Spadam, bo muszę pogadać z Naruto.

- Do widzenia.

Przerywany dźwięk zabrzmiał w jej w uchu.
Nacisnęła czerwoną słuchawkę.

Wyciągnęła pizze z piekarnika, włączyła telewizor i nie wiadomo, w jakim momencie, po prostu zasnęła.

Rano pojechała do domu, aby przebrać się, zdziwiła ją cisza, jaka panowała w tym miejscu. Rozumiała, że młodzi wyszli do pracy, lecz myślała, że Naruto został, gdyż słyszała, że nadal źle się czuje.
Musiała sprawdzić jego pokój, nie zaskoczyło ją, że spał, owinięty kołdrą jak w kokonie. Nie budziła Uzumakiego, tylko od razu pojechała do szpitala.

Przywitała się z pielęgniarkami oraz weszła na chwilę do gabinetu lekarza prowadzącego Takeo. Ucieszona dobrymi nowinami, weszła do sali, gdzie leżał jej syn. Trzymała siatkę z zakupami, którą w tej danej chwili opuściła z hukiem na podłogę.

- Takeo! Nie! - krzyknęła, gdy ujrzała syna, który stał na parapecie przy otwartym oknie. Chwyciła go w pasie, cała trzęsąc się z nerwów. Jej syn płakał razem z nią. Pielęgniarka wraz z lekarzem, wbiegli do sali, pomogli jej położyć mężczyznę na łóżko. Nie mogła spytać się: czemu to zrobił, ponieważ dostał leki nasenne.

Usiadła na krześle, czekając na to, aż się obudzi. Kątem oka widziała, jak pielęgniarka podaje jej zakupy, które kupiła dla syna.

Zebrała jego włosy i patrzyła na śpiącą twarz, która obecnie emanowała nieziemskim spokojem.

Złość z każdą chwilą malała do zera, jednak była zaniepokojona jego zachowaniem. Wiedziała, że musiał sobie coś przypomnieć, jeśli zdecydował się na taki krok.

"Zresztą nie ma na świecie

nocnego lokalu,

w którym by można długo

wysiedzieć na trzeźwo.

Chyba że jest z tobą

dziewczyna naprawdę zabójcza." J. D. Salinger

Brał prysznic, kiedy usłyszał płacz dziecka. Wiedział, że Sachi jest w salonie oraz ogląda sport. Miał świadomość, że wszystko będzie dobrze, jeśli jeszcze chwilę odpręży się przy strumieniu wody. Było to bardzo kojące, bo pół nocy nie spał. Przypomniał sobie, także że niebawem Eriko miała mieć problemy z rosnącymi zębami.

Nie chciał torturować swojego chłopaka. Uświadomił sobie, że jakby nie pomoc niani i pielęgniarek, to pewnie, by miał lewe ręce do własnego dziecka. Nie ważne, czy wychował się w Domu Dziecka, czy też nie. Jakoś nigdy nie ciągnęło go do dzieci. Może, dlatego że sam - miał trudne dzieciństwo - spychał na dalszy plan to, że może mieć własne. Teraz słono żałował, że nie bawił się z innymi dziećmi, unikając kontaktu, aby tylko mało kto o nim wiedział.

Ubrał bieliznę, przeczesał włosy do tyłu, nie fatygując się, żeby pójść po ubranie. Wszedł do pokoju dziecięcego. Ujrzał, że Sachi pożera go wzrokiem, ale obaj zachowali trochę zdrowego rozsądku, jeśli jeden z nich, w tym danym momencie, trzymał dziecko w rękach.

- Idziemy na imprezę? - spytał chłopaka, zabierając dziecko, musiał Eriko nakarmić, zadzwonić po nianie, a może brat zechciałby znów spotkać się z bratanicą.

- Musiałbym pójść do swojego mieszkania. Ogarnąć się... - Nie dane było mu skończyć, gdyż Mori przystanął na tyle blisko, że czuł nie tylko jego, ale też dziecko. Poza tym ten pocałunek był w jakiś sposób magiczny. Postanowił, więcej marudzić, może takim sposobem Kakauei będzie robić to częściej.

- Ja zadzwonię po ekipę i opiekę, potem spotkajmy się na rynku głównym.

Wyszedł z Eriko, mówiąc do niej śmieszne rzeczy, Ohira spojrzał na nich, lecz nie chcąc tracić czasu, pocałował jeszcze Moriego w policzek, zabrał swoje rzeczy i wyszedł z mieszkania.

- Tak, tak... Club Night w Centrum - mówił to już piąty raz, jeszcze został mu telefon do Naruto. Wahał się, gdyż czuł, że nie powinien tego robić. Poza tym był zobligowany, żeby zorganizować córce opiekę. Zatem zadzwonił najpierw do swojego brata, który tłumacząc się papierkową robotą - odmówił, mówiąc też, że chętnie przyjdzie w niedzielę. Opiekunka zapewniła, że będzie za pół godziny oraz chętnie zostanie na noc. Dobrze, że wstawił pojedyncze łóżko, koło łóżeczka.

Dał sobie jeszcze chwilę, wybierając ubrania, układając włosy, nawet jeszcze raz spojrzał na Eriko, gdy po prostu stojąc przy lustrze w korytarzu, wyciągnął telefon.

- Hej, Naruto - rzucił, niby nie formalnie, ale czuł gulę w gardle. Rozsądek podpowiadał, żeby się rozłączył. Coś też szeptało, że mężczyźni tak nie postępują.

- Część - usłyszał niemalże szept. - Co słychać? - To było bardziej formalne, niż układał sobie w głowie.

- Pamiętasz jak ci proponowałem zabawę?

- Miała być dzisiaj. Mam się zbierać?

- Tak! Weź Karen, bo myślę, że sam tam nie trafisz.

- Och, już na mnie się nie gniewasz?

- Byłeś pijany. Daj spokój. Dziś Sachi będzie blisko, jak coś to cię walnie - zagroził żartem, usłyszał śmiech, pogadali chwilę o niczym.

Umówili się na dwudziestą przy Club Night.

"Przy pierwszym toaście

człowiek pije sake,

przy drugim - sake pije sake,

przy trzecim - sake pije człowieka."

Przysłowie japońskie

- No, i wchodzimy proszę państwa. Może Karen z Naruto... - przerwał widząc ich kątem oka. - Poczekam na nich - odparł, widząc, że Sachi też zostaje razem z nim.
Pozostała czwórka, słysząc ogłuszającą muzykę, weszła do środka.

Spojrzał się na koleżankę, która nie wiedziała jaką ubrać sukienkę, żeby wyglądać zniewalająco. Chciała dziś kogoś poderwać, nawet na jedną noc. Dawno nikogo nie miała, więc pragnęła poczuć przy sobie czyjąś obecność.

Karen zawsze była zbyt otwarta na ludzi i nie znała granic; Naruto, właśnie tak ją widział. Była najbardziej odważna z tych osób, jakie dane było mu tutaj poznać.

- Przepraszamy za spóźnienie - odrzekł, przypatrując się dwójce mężczyzn, którzy spoglądali na siebie dyskretnie, a z każdym tym ruchem, coraz bardziej się uśmiechali.

- Oj, nie gadać, wchodzić - odparł Sachi, który chciał już się napić, czy też zatańczyć ze swoim chłopakiem. Chociaż wiedział, że nie może na wiele sobie pozwolić, mimo to pragnął korzystać z tej nocy.

- Uu, jak głośno - odparł Naruto, nie był przyzwyczajony do takich decybeli. Szybko zapoznawał się z nowymi miejscami, więc widząc, co robią inni ludzie od raz złapał rytm.

- Sake! - wrzasnęli wszyscy, choć wybór w barze był różny. Jakkolwiek by nie było, chcieli bawić się na całego.

Sachi z Kakauiem szybko weszli na parkiet stapiając się z tłumem. Karen, poszła w kierunku łazienki, znikając im z horyzontu. Osamu z Ginko poszli na papierosa. Naruto został przy barze z Akihito i Chie.

- Jak masz na imię? - spytała dziewczyna, widocznie już tyle wypiła, że zapomniała, albo to on miał taką dobrą pamięć, że wystarczyło iż przestawili się raz i wiedział: kto - kim jest.

- Naruto. Naruto Uzumaki. - Zamilkł na chwilę, spoglądając za znajomymi. Widział nie wyraźnie tańczącą parę, byli za blisko siebie. Obawiał się kłopotów, ale chwilowo nic nie robił, jeśli nikt tego nie zauważył, oprócz niego. - Skąd znacie Moriego? - spytał, gdyż nie wiedział, o co ma ich pytać.

- Studia.

- Liceum.

Usłyszał dwie różne informację, spojrzał kątem oka, że Osamu z Ginko wracają już do baru.

-Idźmy tańczyć, bo tyłki nam zrosną z tymi stołkami barowymi! - wrzasnęła Ginko do przyjaciół, klepiąc w plecy zaskoczoną Chie.

- Ja idę do łazienki. Którędy?!

- Idź w lewo, Naruto! - usłyszał czyjś głos, niemniej jednak ujrzał jarzący napis na ścianie: "WC".

Korzystał z pisuaru, poczuł czyjąś dłoń na swoim nagim pośladku, aż ode chciało mu się oddawać tę urynę w publicznym miejscu. Poza tym słyszał stłumione jęki, jakie dochodziły z kabiny. Przeleciało przez jego myśl, czy nie iść do drugiej, żeby zwymiotować. Widział również na lusterku zeschniętą spermę. Jakby nikt tutaj nie wchodził, ażeby posprzątać.

Ujrzał jakiegoś młodego mężczyznę, który opierał się o framugę między jedną a drugą kabiną. Spoglądał na niego, jak zwierzę w okresie godowym.

Naruto na tyle, był pijany, że nie myślał.

Wszedł do środka, poczuł wkrótce, czyjąś obecność obok siebie.

- Chcesz mi obciągnąć? - widocznie tego pana nakręciły odgłosy, które chwilę temu umilkły. Było zupełnie cicho, następnie usłyszeli krótki śmiech, potem ktoś wyszedł z tego pomieszczenia. - Więc?

- Nie mogę - odparł szczerze, sam nie wiedział, w co się aktualnie bawi. Ujrzał jak mężczyzna przykłada swoją dłoń do swojego krocza, aby rozsunąć spodnie na boki. Wzrok Naruto skupił się na odpinanym guziku, przygryzł dolną wargę, aż poczuł jak mu słabo. Chciał uciec, ale był ciekawy, co ma nastąpić w kliku sekundach później. Był zbyt pijany, aby połączyć swój umysł z resztą ciała.

Uklęknął przed mężczyzną, sam nie wiedząc, czy tego chce, chciał spróbować, jak to jest zrobić, coś wbrew sobie.

- Jednak możesz - usłyszał podniecony już głos, widział przed oczami, że penis nieznajomego porusza się, sunął jego spodnie wraz z bielizną, aż musiał się lekko odchylić, widząc jakich jest rozmiarów.

Liznął go krzywiąc się, lecz zakrył to wsuwając członek do swoich ust, ruszał głową, gdy zaczął po prostu trzeźwieć.

- Nie! Nie! Nie! - Wybiegł z kabiny, wypłukał usta zimną wodą, następnie wyszedł szukając wzrokiem Karen. Poszedł na drugi poziom, gdzie znajdowały się stoliki, strefa VIP i klatki z tancerkami. Widział jak całuję się z kimś, przystanął może z pięć metrów od niej, gdy spojrzała się w jego kierunku...

- Co się stało? - spytała.

- Daj mi kluczę. Chcę do domu.

- Co się stało? - powtórzyła, grzebiąc w torebce, facet obok stał przy nich oraz przyglądał się badawczo. Będąc wstawionym jak oni, co nie umknęło jego uwadze.

- Nie mogę o tym mówić - prosił ją, błagał w myślach, aby nie pytała znowu o to samo. To była tylko i wyłącznie jego sprawa.

- Pójdę z tobą.

- Zostań. Dopiero przyszliśmy. Znam drogę. Szybko się uczę. Dam radę. - Nie mówił składanie, plątał się w zeznaniach, chciał już owinąć się w kołdrę, ponieważ to dawało mu namiastkę domu.

- Tylko napisz SMS-a jak już będziesz w domku.

- Dobra! - krzyknął kierując się w pośpiechu do drzwi wyjściowych.

"Człowiek pije, żeby utopić jakąś myśl,

a ta przeradza się w obsesję.

Podejrzenie, które chciało się odsunąć,

pod wpływem alkoholu staje się żywsze,

silniejsze, zajmuje coraz więcej miejsca." S.Schmitt

Wszedł do sklepu całodobowego, jaki znajdował się tuż przy tunelu metro. Podszedł do działu z alkoholem wybierając jakiś najtańszy. Pani zapakowała mu w papierową torebkę, jakby obawiając się, że ktoś może mu dać mniej lat, niż ma.

Zaczął pić na przystanku, miał gdzieś opinie, siedzących obok ludzi. Musiał się napić, poza tym zapomnieć, na domiar złego tęsknił. Był chory z miłości, wszak nie mógł, nawet nikomu tego powiedzieć. Ujrzał liczbę oczekującej linii metra, która zlewa mu się, więc powoli zatoczył się do ruchomych drzwi. Zeskanował bilet, usiadł na wolnym miejscu, oparł potylicą o chłodną szybę. Spoglądał na równoległe okno, popijając alkohol, który powoli mu się kończył. Dobrze, że syntezator mowy mówił: gdzie są, wskutek tego nie musiał skupiać się na szczegółach, by przypadkiem wysiąść w złym miejscu.

Tęsknił za Wioską, za ludźmi, za przyjaciółmi, za Kyuubim.

Pragnął być już w domu; z tymi ludźmi, których lubił, wręcz kochał.

Czuł, że oszukał ich, uciekając do tego świata, z którego nie znał wyjścia.

Był bezradny. Samotny. Przestraszony.

Nie tak wyobrażał sobie: bycie bohaterem.

R.XII,Cz.1 >>

Rozdział XI - Alkohol (cz.1)

noreply@blogger.com (d) — Fri, 14 Feb 2014 19:00:00 +0000

<< R.X,Cz.2

Czekam na komentarze.

"Zawsze - teraz pijesz przeciwko
czemuś lub za coś.
Gdzie tam.
Wiele razy po prostu pijesz.
Dziś będziesz to robił na potęgę." E. Hemingway

Ledwie trzymał się na nogach, ale miał dosyć leżenia, a czuł się znacznie lepiej niż nocą i rankiem. Krótki spacer po domu nie powinien sprawić mu bólu, jednak ta dolegliwość nie ustępowała. Zwykle Kyuubi zajmował się jego leczeniem, albo Sakura, teraz nie posiadał takiej możliwości. Rozejrzał się po kuchni, otwarł jedną szafkę, widząc w nich torebki z mąką, cukrem, bułką tartą, następnej szafce stały miski, talerze, szklanki. Uznał, że w tym miejscu nie znajdzie nic, co dało mu chwilowe ukojenie. I tak za godzinę miała wrócić Karen, choć miała jeszcze załatwić pewne sprawy. Czuł głód, ale sfrustrowanie sprawiało, że udał się w kierunku salonu, gdzie był fortepian. Ujrzał barek, na którym stała butelka, obok niej szklanka.

Może to nie był genialny pomysł, pomimo tego sięgnął po szkło, usiadł w skórzanym fotelu. Uznał, że Jiro musiał lubić to miejsce, chociaż alkohol wydał mu się świeży. Nie przesiadywał w tym miejscu, zbyt wiele czasu. Ostatnio, chyba był tutaj, gdy Kiba był z Akamaru. Był ciekawy jak układa mu się z Hinatą. Rozejrzał się po pokoju, robiło się już ciemno, gdy za oknem ujrzał ruch. Nie wiedział, czego ma się spodziewać, czy tylko majaczy z powodu gorączki. Wziął szklankę, otwarł plastikowe drzwi, które prowadziły na podwórze, gdzie kilometr dalej stała stajnia. Teraz słońce lekko zachodziło za budynkiem. Pił powoli trunek, gdy z przerażenia szklanka wysunęła się z jego dłoni. Ujrzał tylko kopyta, które popchnęły go o kant drzwi.

Kiedy podniósł się ujrzał Shi. Pyskiem teraz przeżuwał trawę, wzrok nie skupiał się na nim, koń teraz udawał spokojnego, lecz ten atak nie był ani śmieszny, ani miły. W ogóle, jakim prawem tutaj był, powinien stać w bramce obok Yoru. Nie wiedział, jak ma zaprowadzić, zwierzę do stajni. Stał bezradny masując rozbolałą głowę.

Na szczęście, usłyszał, otwierane frontowe drzwi.

- Ty czekasz, ja idę - wymruczał, mając nadzieję, że Shi nie wymyśli już nic głupiego. Był tylko zwykłym zwierzęciem, który zapragnął moment być bardzo samodzielny.

- Ka...ren! - zawołał już w salonie, pomimo tego szedł w kierunku kuchni, gdyż spodziewał się, że Witt postanowi zrobić im kolację.

- Co?! - rzuciła z kuchni, Naruto wszedł widząc, jak rozpakowuje towar na swoje miejsce. Masło upadło na podłogę, więc podniósł je i schował do lodówki.

- Weź Shi do stajni - ujrzał na twarzy dziewczyny: strach, nie dowierzanie, jakby usłyszała żart. Mieszanka uczuć biegała po jej twarzy. Przeprosiła go na chwilę, rzeczywiście wychodząc do ogrodu. Naruto poszedł za nią, a Karen już prowadziła konia na swoje miejsce. Postanowił wrócić do kuchni oraz umyć naczynia, żeby mogli szybciej zjeść wspólny posiłek.

"W butelce rozgoryczeni
szukają pocieszenia,
tchórzliwi – odwagi,
nieśmiali pewności." S. Johnson

Następnego dnia, Hinata postanowiła zaprosić Karen do wspólnego mieszkania, jakie wynajmowała od nie dawna z Kibą. Chciała ją bardziej poznać, po ostatnich wydarzeniach, zaczęła ją po prostu lubić. Nie mówiła nic Inzuce o tym planie. Uznała, że jest na tyle dorosła, iż może podejmował własne, niezależne decyzje.

Miałyby też powód do świętowania. Poza tym mogły wymyślić jakąś imprezę, jeżeli Takeo nabierze sił oraz przypomni sobie większość swojego życia. Oczywiście, mogły zająć się organizacją tego przedsięwzięcia, pewnie Mikoto nie miałaby do tego głowy, zajęta dbaniem o syna, dlatego Hinata była pewna swego.

Krzątała się po hali, nie wiedząc co ma ze sobą zrobić. Nie wiedziała, jak spytać się Karen, czy znajdzie dziś czas dla niej. Jednak w przerwie usiadła blisko niej, żeby mieć możliwość zapytać. Kiba od rana widział, że się czymś denerwuje, tylko z gipsem na nodze, nie mógł ciągle z nią być. Był usadzony w jednym miejscu, więc robił swoje i tylko chwilami spoglądał na swoją dziewczynę.

- Czy możemy porozmawiać? - spytała, lekko zachrypniętym głosem z powodu nerwów. Karen przerwała swoją rozmowę z Naruto, spojrzała się w jej kierunku. Zerknęła jeszcze raz na blondyna, sprawdzając, jak się czuję, ale skinęła głową. Liczyła, że Naruto pamięta o słowach Mikoto, że jak tylko poczuje się słabo to ma wracać do domu, bez żadnego tłumaczenia się. Miał na to pozwolenie, dlatego liczyła, że to wykorzysta.

- Coś się stało? - spytała, widząc jak Naruto mija w drzwiach Kakueia, który z kolei poprosił jego na rozmowę, jeśli znajdzie czas. Naruto powiedział, że mogą iść do jego pomieszczenia, w jakim pracował. Karen spojrzała się na speszoną twarz Hinaty. Widziała, jak z nerwów, bawi się swoimi palcami.

- Wiesz, że jak wszystko będzie dobrze - zamilkła na krótką chwilę, żeby znaleźć odpowiednie słowa - to Takeo wyjdzie ze szpitala za tydzień? - spytała przygryzając dolną wargę, lekko się skuliła, Karen postanowiła zrobić sobie kawę, jeżeli stały w pomieszczeniu socjalnym.

- Kawy? - rzuciła, kiedy wsypywała do swojego kubka ten czarny proszek. - No, wiem, i co z tego? Mikoto zamieszka u niego przez jakiś czas. Podobno nie pamięta swojego dzieciństwa. Ciągle pyta o swoją żonę i dziecko. Myślisz, że jak przyjmie... to wszystko? - spytała, żeby jakoś utrzymać kontakt ze swoją koleżanką z pracy.

- Poproszę - odpowiedziała, chwilę dając sobie na zastanowienie, co takiego ma odpowiedzieć. Karen podeszła z kubkami to wielkiego baniaka, który szybciej grzał wodę niż czajnik. Chwyciła za czerwone wajchę; najpierw wlewając wodę do kubka Hinaty, potem do swojego, usiadła na krześle, które opierało się na kawałku papieru.- Jakby odzyskał siły to myślisz, że można byłoby zrobić jakoś imprezę? - spytała patrząc w kubek, po chwili wstała do kredensu, wzięła z mikrofali słoik z cukrem.

- No, pewnie! Moglibyśmy nawet zamówić gdzieś jakoś salę. Chyba, że jego stan zdrowia, będzie taki sam jak dziś, to może zgodzi się na powrót do domu? Hm, myślę, że nie byłoby problemu. Nawet Mikoto potrzebuje odpoczynku, a wtedy byłoby wielu ludzi, którzy by zwracali na niego uwagi. - powiedziała biorąc telefon, wyszukując w pobliżu mieszkania Takeo, jakiś restauracji, czy też klubów, coby nie musiał daleko jechać.

- Spytaj się Mikoto: jak się czuje. Pomoże nam to jakoś zorganizować - powiedziała, kiedy usłyszeli krzyk, widzieli jak ktoś przebiega, obok tego pomieszczenia, gdyż drzwi były otwarte. Skierowali się do pomieszczenia, gdzie zwykle był Naruto.

Zamarły widząc nie typowy dla nich widok.

Uzumaki siedział swobodnie na krześle, ale Mori leżał na oparciu krzesła, gdyż przewróciło się razem z nim. Karen podszedła do niego oraz podała mu dłoń. Hinata spojrzała na Naruto, widząc jego zamglony wzrok.

- Co się stało? - spytała go, gdy Kakuei cofnął się do drzwi, jakby bojąc się o swoje życie.

- Najpierw chwycił moją dłoń, potem musnął mojego policzka, a gdy chciałem się cofnąć to chwycił mojego uda! - Krzyknął i zaczął płakać, cały się telepiąc. - Od dwóch dni kogoś mam i nie życzę sobie tego! - wrzasnął, aby każdy to zrozumiał, dziewczyny spojrzały na siebie, natomiast Karen w tym czasie podeszła do Naruto.

- Chuchnij! Albo powiem Mikoto, żeby cię zwolniła! - ryknęła prosto w jego twarz. Czując alkohol, walnęła go w twarz, zaś uderzenie nie było w żadnym calu damskie. Naruto czując ból, otrząsnął się, jego wzrok powrócił do normalności, poprawił opadające włosy do tyłu. - Ty idziesz na metro oraz jedziesz do domu! Już! A wy do pracy! To, że nie ma szefowej to nie znak, aby robić szopkę w Fabryce! Zrozumiano! - Wszyscy stali jak wryci, Naruto rozumiejąc swój błąd, wziął swoje rzeczy i zniknął im z horyzontu. Hinata postanowiła skończyć jego robotę, nim weźmie się za swoją. Karen chciała się uspokoić, więc poszła do gabinetu Mikoto, gdyż ona jedna miała dziś klucze do tego pomieszczenia. Mori postanowił zadzwonić do Sachiego, następnie skorzystać z łazienki, zanim będzie mógł przyjąć towar, który miał przyjechać za pół godziny.

"Jedynym sposobem utrzymania zdrowia
jest jedzenie tego, czego nie lubisz,
picie tego, czego nie chcesz,
i robienie tego, na co nie masz ochoty." M.Twain

Trzymał swoją córkę w rękach, jakoś czuł nadal złość. Chociaż minęło już tyle godzin. Eriko już dawno spała, lecz jej bliskość sprawiała mu namiastkę bezpieczeństwa. Patrzył przed siebie, nie ruszał się, ledwie oddychał, pragnął poczuć już obecność Sachiego. Usłyszał otwierane drzwi, po pewnym czasie także kroki do pokoju dziecięcego, potem ktoś spoglądał na nich.

Ohira uśmiechnął się do niego, wziął Małą do łóżeczka, przykrył kocykiem, wrócił do fotela i usiadł pokracznie na kolanach swojego chłopaka.

- Nadal to w tobie siedzi? - spytał analizując jego twarz, oczy, spoglądał na jego ciało, widział jego zgryzotę. - Co byś zjadł? Przyniosłem trochę dania meksykańskiego i piwo, ale mogę zrobić coś innego. - Liczył się z tym, że w kwestii kulinarnej lubią inne rzeczy, dlatego go to w jakiś sposób fascynowało.

- Naleśniki sobie zrobię.

Przygarnął jego głowę bliżej siebie, aby pocałować. Jego usta smakowały kawą, widocznie w drodze do jego mieszkania wypił ten czarny napój. W sumie pracując, gdzieś gdzie sprawiało to nudność, niż przyjemność - domyślał się, że to nie była dziś pierwsza kawa.

- Chodźmy jeść - rzucił i skierował się do kuchni. Mori spojrzał na córeczkę, zostawiając tylko punktowe światło, wyłączył górne. Z kolei widząc jak Sachi robi ciasto do naleśników, nastawił piekarnik, żeby podgrzać mu jego jedzenie. Wyciągnął jeszcze dwa pokale, które schował na chwilę do zamrażalnika wraz piwami, aby ochłodzić. Zabrał się za smażenie naleśników, patrząc kątem oka na to, jak jadł drugi chłopak. Po chwili do niego dołączył, gdy wyciągnął szkło z lodówki, nalał im piwa, do trzy czwartej pojemności.

- Od dawna stałem się twoim numerem jeden? - rzucił, żeby złamać ciszę, jakoś wcześniej nie zwracał uwagi na to, że jego przyjaciel spogląda na niego, jakby był jego całym światem. Od momentu, kiedy zdecydował się z nim być, uświadomił sobie, że tak było.

- Od matury. Bolało mnie, że nie mogę ciebie mieć. Ile razy mi mówiłeś z kim spałeś, z kim się całowałeś, to miałem ochotę cię walnąć. Znosiłem to dzielnie, ponieważ nie chciałem spięć między nami - wymamrotał wstawiając naczynia do zmywarki. Następnie odwrócił się nie wiedząc, co ma zrobić ze sobą. Patrzenie na Moriego wcale mu nie pomagało. Po krótkim czasie, znów Eriko, przypomniała o swoim istnieniu.

- Już nikogo nie potrzebuję, oprócz was - odpowiedział idąc do Małej. Sachi postanowił poczekać na niego w salonie. Włączył telewizor, po chwili poczuł chłodne dłonie na swojej szyi, które przesunęły się na koszulkę. Było to przyjemne - tego pragnął - jednak nie chciał się śpieszyć. Bał się porażki. Ile razy kogoś miał to nie umiał z nim długo być. Z Kakuei'em nie chciał popełnić tego samego błędu. Chwycił jego dłoń, delikatnie ścisnął, żeby go nie bolało. Jego przyjaciel postanowił usiąść obok niego i poczekać na jakiś gest. Wziął tylko pilot, przełączył na kanał filmowy, Sachi nie chcąc, żeby się fochał, ułożył się na jego torsie oraz uznał, że tak jest w sam raz. - Coś nie tak? - spytał Mori, widząc jak Ohira powoli zasypia, ten tylko uniósł delikatnie głowę do góry, popatrzył w jego oczy, które przyciągały go chyba dłużej, niż od ostatniej klasy liceum.

- Mogę cię pocałować? - spytał, poczuł tylko dłoń na swoich wargach, która zaczęła obrysowywać, najpierw usta, potem nos, potem całą twarz, gdy tylko się znudziła, ujrzał jak jej właściciel kiwnął potwierdzająco głową. Usiadł na piętach, nachylił się nad swoim chłopakiem, nie chciał wyjść na idiotę, ale więcej w życiu korzystał z dolnych partii ciała, niż z tej, więc czuł strach.

Musnął delikatnie ust, zachwiał się, Mori czując spięcie postanowił przejąć nad tym dominację. Położył swoją rękę na jego ramieniu, wbił się tak drapieżnie w usta, mrucząc przy tym zadowoleniu. Mieli jeszcze z trzy godziny nim znów obudzi się Mała. Sachi położył się, drugi chłopak usiadł na jego biodrach, znów korzystając z ust. Musiał przyznać, że wyczuwał brak praktyk w tej części ciała. Musiał pokazać mu, że to nie jest straszne. Kiedy zabrakło mu powietrza, odchylił się widząc, rumieńce i rozczochraną fryzurę. Sięgnął do niej, pogłaskał jego czuprynę. Był cudowny i jego, ale sam bał się, iż zburzy ich przyjaźń.

- Coś jeszcze? - spytał.

- A jak powiem: nie. To coś mi zrobisz?

- No... zawsze mogę ci powiedzieć, byś wrócił do swojego mieszkania - odparł na tyle poważnie, że Sachi zepchnął go na podłogę. Zaczął się śmiać, jednak sam dziś nie miał siły na coś więcej. Znali się tyle lat, że sama obecność go uspakajała. Chciał tylko z nim być, jak to się mówi: na dobre i na złe.

- I tak, dziś nie wychodzę stąd, skoro nie siądę na motocykl po procentach, więc sobie żartuj ze mnie dalej - odrzekł pokazując mu język i wyszedł po piwo. Nie zważał już na szklankę, jeśli miał pić na kanapie. Jakoś był mniej kulturalny od drugiego mężczyzny, więc nawet nie spytał, czy przynieść drugą butelkę.

- A dla mnie? - prychnął idąc po lampkę wina, gdyż chciał czegoś słodkiego, wziął jeszcze maślane ciasteczka.

- Twoja dieta mnie zadziwia. Oby kurator teraz nie wpadł, bo może to źle odebrać.

- Gorzej, jakby przyszedł za cztery godziny, jak będziemy spać.

Ohira chwilę się zastanowił i zaczął się śmiać, mimo tego nie potrzebował dziś, niczego więcej.

R.XI,Cz.2 >>

Rozdział X - Początek(cz.2)

noreply@blogger.com (d) — Mon, 13 Jan 2014 18:00:00 +0000

<< R.X,Cz.1

Dziękuję Jamie Hart za sprawdzenie tej i poprzedniej części. Mam nadzieję, że jeszcze nie raz mi pomożesz... :)

Zapraszam do czytania i liczę na jakieś komentarze.

***

„Jednak już od samego początku
wytyczaliśmy swoje drogi na osobnych,
chociaż uzupełniających się mapach. ” Jonathan Carroll

Płacz dziecka roznosił się jak pyłek. Wdzierał się do jego świadomości. Jęknął nie chcąc się ruszać. Czasem ten płacz nie oznaczał, żeby miał się ruszać. W tej jednej chwili uświadomił sobie, że od pojawienia się Eriko, nikogo nie zaprosił do domu, salonu czy sypialni. Jakby chronił ją przed całym światem, gdyż była najdroższym diamentem świata dla niego. Na chwilę zamilkła, odetchnął głęboko, prawie zasypiał a śpiew niemowlaka znów zabrzmiał w całym domu. Zapalił lampkę, gdy usiadł poczuł jak bardzo łupie mu w głowie, jak jego oddech jest nieświeży z powodu alkoholu. Podszedł do łóżeczka, zapłakana twarz wyciągnęła rączki do góry. Wybaczył jej w jednej sekundzie za pobudkę, której nie chciał. Dopiero położył się spać. Widocznie Eriko wyczuła rodziciela i chciała się z nim przywitać, chociaż jej ojciec pocałował ją w czoło nim poszedł do swojej sypialni.
- Co tam, księżniczko? - spytał, czując, że ma pełny pampers. Nie chciał jej brać na ręce. Jeszcze ledwie stał na własnych nogach. Musiał wytrzeźwieć, ale jej potrzeba była równie ważna. Delikatnie spróbował ją podnieść, żeby położyć na przewijaku. Poczuł ulgę, gdy położył ją na kocyku nie opuszczając na dywan, ani nie robiąc jej żadnej krzywdy. Skrzywił się widząc brązową maź, zwinął pampersa i natychmiast wyrzucił go do kosza. Wziął nawilżające chusteczki, puder oraz nowy pampers. Teraz uświadomił sobie, że nie powiedział niani o zapasach. Sam mógł po nie pójść, jakby nie spotkanie z przyjaciółmi, które przedłużyło się o kilka godzin. Poczuł młodości, nie związane niemowlęciem, przyłożył dłoń do ust, pobiegł do łazienki, żeby wypróżnić żołądek.

- Uf, nie zleciałaś. Bardzo dobrze. Już cię ubieram. Przepraszam cię, że musiałem cię na chwilę zostawić. - Wiedział, że rozumie, słucha, zaś na jej twarzy zaczął pojawiać się uśmiech. Spojrzał na zegarek, uznając, iż jest nocna pora karmienia. Położył ją do łóżeczka, żeby przygotować butelkę. Mimo, że zasnęła wziął ją do ramion, mocniej przyciął do klatki, żeby w tym stanie jej nie opuścić. Zostawił na szafce pustą butelkę, położył ją i zakrył kocykiem w chmurki. Wyłączył światło. Było mu tak okropnie nie dobrze. W sumie cieszył się, że Eriko czasem potrafiła go wyciągnąć z łóżka. Jako student w sumie dopiero jak wstał miał akcję z kiblem. Teraz wiązało to się z czasem poświęconym, między dzieckiem, a imprezą.

Postanowił wziąć prysznic i zdrzemnąć się z godzinę, nim budzik obudzi go do pracy. Dziś miał zająć się nią jego starszy brat. Bał się tego, ale cieszył się, że jego księżniczka nawiąże kontakt z rodziną.

Budzik. Dla jednych nowa energia, która wyrywa z rąk Morfeusza. Dla innych zaś koszmar, jaki sprawia, że bierze się drugą poduszkę i przykłada do twarzy, żeby jeszcze chwilę chwycić sen.

Dla niego było to koszmarem. Nie dość, że spał jedynie dwie godziny, to jeszcze w tle słyszał dziecko.

- Już, już idę... - mamrotał zbierając się do otwarcia oczu, żeby zmierzyć się z jasnym, codziennym światłem. Potrzebował mocnej, czarnej kawy, aby iść do pracy, gdzie po trzęsieniu ziemi było dość mało pracowników. Większość, albo była w szpitalu, bądź na zwolnieniu. On nawet jakby połamał wszystkie kończyny to musiałby pracować, gdyż wisiała nad nim opieka społeczna.

- Zaraz wujek przyjdzie to się tobą zajmę. A tatuś znów pójdzie do pracy - mówił powoli, spokojnie, ale to wystarczyło, żeby jej płacz zmalał niemalże do zera. Nastawił czajnik oraz wodę na butelkę. Uznał też, że musi ją umyć. - Myju, myju, a potem jedzonko. Nastawie jeszcze One Republic, bo strasznie cię oni jarają. Nie wiem, po kim masz ten gust. Chyba nie po mnie. - Pstryknął ją w nos, następnie zalał kawę, oraz wstawił butelkę. Kiedy mleko się grzało, wyciągnął słoiczek z przecierem bananowym. Wziął Eriko na nogi, nie wiedział nawet, kiedy tak szybko ona urosła. Potem wsadził ją do huśtawki dla dzieci. Wyciągnął butelkę, jaką postawił na ścierce. Spoglądał na zegarek w kształcie gwiazdy, co by nie spóźnić się do pracy.

W czasie, gdy nalewał do wanienki ciepłą wodę usłyszał dzwonek do drzwi.

- Wejść - krzyknął, dolał jeszcze żelu i zimnej wody. Kąpiel była niemalże idealna, tylko jeszcze brakowało dziecka, po które poszedł witając w salonie brata. Widząc kątem oka, że zajął się sobą, włączając telewizor.

- Idziesz do pracy? - usłyszał, warczał troszkę, ponieważ chwilami brakowało mu czasu na Eriko. Chętnie, by rzucił pracę, żeby poświęcić jej ten czas, co umykał mu między palcami.

- A jak myślisz? - spytał, wchodząc z maleństwem owinięty w dziecięcy szlafrok. - Wypiję kawę, zjem tosta i spadam. Mój nowy numer telefonu masz, a jak coś na lodówce jest numer do niani. Dasz radę. - Ostatnie zdanie raczej nie brzmiało jak stwierdzenie, lecz pytanie.

- Nie poznaje cię - Yoichi stanął i wziął z jego rąk swoją bratanicę, uznając, że ma podobne rysy twarzy jak oni. Zastanawiało go, kim jest jej mama, bo mało widział w niej drugą połówkę. - Ogarnę ją, a ty się zbieraj. Zaraz ósma. - Ponaglał go, jak za czasów szkoły. Uśmiechnął się do niego zbierając się do pracy. Pożegnał się z nimi, przypominając o numerach telefonu, za które dostał pluszowym misiem w głowę.

„Śmiech nie jest wcale złym początkiem przyjaźni,
a na pewno jej najlepszym zakończeniem. ” Oscar Wilde

Musiała zająć się w tym tygodniu maszyną do szycia obuwia. Nie bardzo lubiła fizyczną prace. Liczyła, że Kiba lada dzień powinien przyjść. Z złamaną nogą to mógł wziąć krzesło i pracować. Noga w rzeczywistości do niczego tutaj nie była potrzebna. Może Karen była egoistką, albo była już zmęczona robieniem kilku rzeczy na raz. Chwilami przeklinała pod nosem to całe trzęsienie ziemi. Zdziwiła się, gdy obok niej stanęła blada postać o długich, czarnych włosach. Przypatrywała się, następnie zaczęła się śmiać. Tak śmiać, że pracownicy zwrócili na nich uwagę.

- Czemu się śmiejesz? - Karen spytała Hinatę, która aż przymknęła oczy i załapała dłońmi brzuch. - No, czemu? - pytała dalej nie widząc niczego śmiesznego.

- Szyjesz czarną skórę biała, jedwabną nicią.

- A, nie jest taki wzór? - spytała, bo ktoś na hali wskazał jej, co ma wziąć. Widziała na papierze wzór oraz przed oczami produkty. Chciała je połączyć. Czyżby był to kawał dla nowicjuszy, którym nie była.

- Nie, nigdy. Widać, że za mało tutaj przychodziłaś. - Hinata schyliła się do półki w biurku, wciągnęła grubą, czarną nić oraz grubszą igłę. - Daj mi go. Drugiego zrobisz sama. - Przewlekła jej ścieg swoim, uśmiechając się jak głupia, próbując zapewne nie śmiać się. - Widzisz? - spytała.

- Chcesz ze mną potem iść do Takeo? - spytała, ponieważ musiała jej się jakoś odwdzięczyć, lecz kompletnie nie miała czasu wyjść na kawę. Miała nadzieję, że chociaż przebywanie z nią da jej znak, że bardzo jej dziękuję za poprawę obuwia wartego więcej niż jej miesięczne pobory.

- Z miłą chęcią. Myślisz, że się obudzi? - Hinata usiadła przy swoim biurku, gdzie pakowała buty do pudełek oraz przewlekała sznurowadła.

- Czuję, że nastąpi to niebawem. Wczoraj widziałam, jak poruszał dłonią. Martwi mnie tylko jego bladość. - Podała parę dalej, jeszcze wiele rzeczy trzeba było zrobić, nim trafią do rąk Hyugi. - Ty teraz robisz to, co Naruto? - spytała, żeby wiedzieć jak zaznaczyć w dokumentacji ten tydzień.

- Tak, najbardziej wiem, jaki ma zakres. A co u niego?

- Grypa, albo coś. Trudno mi to określić. Nie chce za bardzo wychodzić do nas. Coś go gryzie. - Przygryzła dolną wargę próbując walczyć z materiałem. Obie zajęły się swoją pracą.

- Ciekawa jestem, czy będzie mógł chodzić, czy będzie coś pamiętać. A także reakcji na śmierć jego żony i dziecka. To okropne, co mu się przytrafiło - mówiła Karen, która wraz z Hinatą stały przed szklaną szybą. Czekając, aż lekarze wyjdą z jego sali. Widziała kątem oka, że dla jej znajomej było to trudne. Nie znała jej. Nikt jej w sumie nie znał. Hinata była bardzo cichą i nieśmiałą osobą. Jednak była perfekcyjna w tym co robiła. Była cennym pracownikiem, takim, którego ceniono za talent.

- Ja chcę, żeby żył - powiedziała, w momencie, gdy wchodzili do środka. Karen nie rozumiała jej zachowania, lecz jej wzrok zdradzał, że musiała coś do niego czuć. Nie znała ich relacji. Wiedziała jednak, że pracowała w tej firmie dłuższej niż ona.

- Będzie. Zobaczysz.

- O - powiedziała Hinata. Obie spojrzały na twarz mężczyzny. Miał otwarte oczy, mętnie patrzył przed siebie, Karen wybiegła na korytarz szukając pielęgniarki. Hinata tylko wzięła jego dłoń, ogarnęła kosmyk z jego twarzy, która była taka zagubiona w swoim wyrazie. - Pamiętasz coś? - spytała. Ujrzała tylko kiwnięcie głowy, bo miał rurkę w buzi. Po chwili przeproszono ich, wyszły, żeby powiadomić Mikoto i nie tylko o tej dobrej nowinie.

„Gdy człowiek na początku jest pewny,
kończy na wątpliwości,
a gdy zaczyna od wątpliwości,
kończy na pewności. ” Ramón Gómez de La Serna

Kiba od początku wiedział, że jego ukochana nie jest z nim szczera. Wybaczyłby jej wszystko. Za bardzo mu na niej zależało. Za długo o nią walczył. Słyszał w jej głosie radość, że syn pani Mikoto się obudził. Dla niego to jednak było nutką zazdrości. Nie był głupi. Spojrzał na gips, maleńką przeszkodę, która sprawiała, że był przykuty do kanapy, jak skazaniec do celi.

- Dawno się obudził? - spytał, gdy odrzucił wszelkie emocje na bok. Również był zadowolony z tego wydarzenia. Zastanawiało go, jak teraz życie będzie wyglądało.

~ Nie, nie dawno. Zaraz chyba wrócę do domu. Nic tu po mnie.

Ujrzał Akamaru, który przebudził się słysząc głosy. Zaszczekał, kładąc się przy drzwiach na balkon. Minęło już tyle tygodni, kiedy byli znów razem. Mógł każdej nocy spać przy kimś, kto był i jest jego całym światem. A przez jeden telefon poczuł ukucie w sercu. Spojrzał na drzwi wyjściowe. Zamyślił się na tyle aż usłyszał chrząknięcie.

- Hej, co jest? - spytała widząc bezradność na twarzy ukochanego. - Martwisz się o Takeo czy Naruto? - spytała, a ten odsunął się czując dłoń na policzku.

- Czy ty coś czułaś? - zadał takie pytanie, że spojrzała się na niego jakby pytał, czy niebo jest niebieskie. - Czy pragnęłaś go jak mnie? Czy śniłaś o jego nagim ciele? - atakował na tyle, że Hinata stanęła przestraszona usłyszanymi słowami.

Nie rozumiała, czemu ktoś kto był dla niej ważniejszy niż własne zdrowie pyta o tak absurdalne rzeczy.

- Kiba, Kiba! - wrzasnęła jakby jej podwyższony głos miał go raptem uspokoić. On jednak czuł się jak zburzony ocean, który miał jak tajfun zaatakować ląd. - Coś ty sobie dziś ubzdurał? O kim ty gadasz?! Do cholery! Wróciłam do ciebie, aby myśleć o kimś? Aż tak działa brak pracy na twój mózg? - rzucała obelgami coraz bardziej krzywiąc się, jakby zamiast słów jadła cytrynę.

- Nie kazałem ci wracać! Samo się potoczyło! On i tak był zajęty. Imponował ci, choć myślałem, że spotkałaś kogoś w jakimś klubie, czy bibliotece. - Nie zdążył nic powiedzieć, kiedy Hinata skoczyła na niego bijąc go gdzie po padło. Chwycił jej dłonie, patrzył gniewnie w jej twarz, chcąc na nią splunąć. Widząc jednak jej łzy, przesunął nosem po mokrej tafli, następnie zamienił to na drobne pocałunki. Czuł, że nadal istota siedząca na jego udach sie rzuca, jakby miała atak padaczki. W jednym ułamku sekundy wbił się swoimi ustami w jej. Czuł kąsanie, jaki z upływem czasu zamieniło się w namiętny taniec. Nie myślał teraz o bólu, gipsie czy psie. Chciał okazać, że się pomylił. Hinata stała się jego całym światem od pierwszego wejrzenia. Czuł teraz, że ona pragnęła go tak samo mocno jak on.

- Przepraszam - szepnął, gdy leżeli wtuleni w swoje ciała. Powoli zapominając o co im przed chwilą poszło. Nie na co dzień sobie dokuczali, nawet tego nie umieli, żyli zbyt zgodnie, zbyt idealnie, z tego byli znani. Dziś było całkiem inaczej, ale okazali sobie, że jedno bez drugiego oznacza wielką lukę. Byli jedną spójną harmonią, która buduje się na emocji.

„Życie jest serią początków,
nie łańcuchem zakończeń
- dlatego jest takie piękne. ” Mian Mian

Sachi Ohira przekręcał w dłoni telefon. Od ostatniej imprezy dawno nie widział swojego przyjaciela. Ubrał buty, kurtkę chowając telefon do kieszeni. Wziął jeszcze klucze i postanowił pójść na spacer. Nie zważał na piętrzące się na niebie chmury, delikatny powiew wiatru, milczące ptaki. Zapowiadało się znów na burzę.

Był w podobnym wieku i wzroście jak Kakuei Mori. Miał jednak dużo jaśniejsze włosy, niebieskie tęczówki, bardziej męskie rysy twarzy. Przywykł do garnituru, więc nie posiadał zbyt wiele sportowych ubrań. Chyba, że piżamę można do nich zaliczyć. Pracował w wielkiej międzynarodowej korporacji, która była podzielona na mniejsze grupy, te zaś dopasowane były pod jakiś kraj. W sumie, brat Kakueia też tam pracował, jakby Sachi chciał być bliżej jego rodziny, żeby usłyszeć jakieś nowinki o młodym Morim. Nudziła go ta praca, nawet nie studiował na to, żeby teraz robić projekty dla milionerów. Musiał jednak przyznać, że zdobywanie pieniędzy jest uzależniające. Nie wiedział, kiedy pragnął mieć więcej jenów. Mimo wszystko nadal żył skromnie. Część pieniędzy oddawał biednym, część instytucjom, a nawet Domu Dziecka, w jakim się wychował. Nie lubił mówić nikomu o swoim marnym dzieciństwie. Praktycznie tylko Kakuei i Chie Aizawa wiedzieli o tym maleńkim sekrecie. Najbardziej im ufał. Wiele razy mógł na nich liczyć, a oni na niego.

Deszcz lunął na niego, usłyszał huk, wszedł do pierwszego lepszego miejsca. Okazało się to przytulną kawiarenką. Kelnerka widząc przemokniętego człowieka, przybiegła z ręcznikiem.

- Nie trzeba było się fatygować – wymamrotał, a kelnerka tylko odwróciła się, żeby wręczyć mu menu. Zabrał i podziękował jak na dżentelmena przystało. – Gdzie jestem? – spytał, gdyż ciągle patrzył pod nogi. Nie wiedział, do jakiego miejsca go zaniosło.

- Coffee Heaven przy Matsuya-dori – odpowiedziała, gdy zauważyła kolejkę przy kasie. Przeprosiła na chwilę mówiąc, że już idzie.

Usiadł najbardziej odludnym miejscu na wielkim, skórzanym fotelu, przeglądał kolorowe menu, gdy wybrał numer do Moriego.

Zaprosił go na kawę, choć nie było to łatwe. Widać, że był czymś zajęty, lecz po jakimś czasie ujrzał brązowe, przemoczone włosy. Kelnerka znów zainteresowała się osobnikiem bez parasolki.

- Wybacz. Ta burza jest okropna. Brzmiałeś jakby cały świat ci się zawalił na głowę. Um. Pójdę po kawę i zaraz pogadamy. Dobrze? – spytał retorycznie zostawiając na stoliku ręcznik i menu. Znał to kawiarnie, więc mógł bez problemu złożyć zmówienie. Widział, że przyjaciel już coś pije, więc wziął tylko ciastka dla nich obu. – Więc?

- Znasz mnie nie od dziś – Kakuei już czuł, że coś się kroi. Nie wiedział, jednak z której strony ma to ugryźć. Postanowił milczeć nim nie dowie się wszystkiego. Panowała dłuższa chwila, gdy medytowali smak kawy. – Nie czuję do ciebie tylko to co powinienem – powiedział to tak cicho, tak jakby badając grunt.

Mori spoglądał na niego upewniając się, czy na pewno usłyszał to co powiedział. Nie mylił się. Odetchnął głęboko, sam planował nie raz to rozmowę, udawał jednak na tyle obrażonego, żeby go sprowokować. Nie wiedział, czy normalne jest, żeby lubić krzyk. Ale lubił.

- O, Boże! Przepraszam! Nie chciałem! Wybacz, wybacz! Powstrzymam się! – bełkotał, ale Mori nadal miał poważną minę, aby się nie roześmiać wypił ostatni łyk kawy.

- Głupi… - powiedział, uśmiechając się szeroko, zastanawiał się czy to pytania będą miały sens. – Czy myślałeś, że lecę na dziewczyny? Nie zauważyłeś, że mało, a właściwie prawie wcale na nie patrzę? – pytał, analizując jego twarz, obaj byli dorośli, a rozmowy na taki temat były w tej chwili zabawne.

- Domyślałem się, lecz mogłeś z nimi być, ja byłem, nim nie zrozumiałem swoich uczuć. Czy możemy jakoś to zmienić? – Wyjątkowo dużo się dzisiaj pytał. Bał się tak okropnie odrzucenia, że chyba tak maskował strach.

- Możemy. Chcę tego. Ciebie. Ale mam kogoś.

- Kogo? – Nie podobało mu się, ale mu ufał. Chciał tego kogoś poznać. Wybaczyłby mu wszystko i życzył szczęścia. Nie rozumiał niczego w obecnej chwili.

- Chodź ze mną. – Poczekał aż przyjaciel zapłaci za kawę. Zaprowadził go do samochodu, nachylił się nad nim, musnął palcem jego policzek, następnie krótko pocałował spierzchnięte usta.

Ruszył pod swój dom, otwarł drzwi, zdjął buty, o dziwo było cicho. Z salonu zauważył światło, które musiało odbijać się od włączonego telewizora. W fotelu ujrzał śpiącą postać. Wziął Ohirę za dłoń, zaprowadził do małej sypialni i włączył światło.

- Masz dziecko – stał w progu, spoglądając jak jego najlepszy przyjaciel bierze jego córkę, która czując obcą osobę zaczęła płakać, obok siebie poczuł tylko nianię, która tylko powiedziała, że w takim razie już będzie zbierać do domu. Wyszedł tylko za nią, żeby jej zapłacić, lecz nie wiedział ile dziś była godzin, gdyż rano zostawił ją z Yoichi.

- Mam, kocham ją, ale ciebie bardziej. – Sachi słysząc te słowa o mało nie wypuścił małej z rąk. Delikatnie ją położył i podszedł do niego, gdyż Mori nadal stał w progu. Wtulił się w niego, następnie zarzucił ręce na jego ramiona i sięgnął do ust swoimi wargami. Całowali się namiętnie słysząc Eriko w tle, lecz obaj mieli to w poważaniu. Niemniej jednak Mori przeprosił go na chwilę domyślając się, co mogło ją zbudzić. Zajął się nią, nim nie zasnęła. Potem mógł zrobić kolację, którą pierwszy raz nie zje sam w tym domu. Miał nadzieję, że śniadanie będzie równie doskonałe jak ten koniec dnia.

~~R. XI, cz.1 >>~~

Rozdział X - Początek(cz.1)

noreply@blogger.com (d) — Wed, 13 Nov 2013 16:50:00 +0000

<< R.IX,Cz.2

Wersja Sprawdzona.

**

„Na początku było nic.
I rzekł Bóg: „Niechaj stanie się światłość”
i dalej nic nie było,
tylko teraz można to zobaczyć. ” Terry Pratchett

Trzy dni później…

Trząsł się ze zimna, czuł się coraz gorzej, a świat wokół niego odpowiadał jego nastrojowi. Wiele budynków uszkodziło się w wyniku tego trzęsienia ziemi. Niektóre konstrukcje nadawały się jedynie do posprzątania, gdyż nie zostało z nich zupełnie nic. Kichnął wtulając się bardziej w poduszkę. Robiło się coraz widniej. Nie przespał tej nocy, chociaż położył się do łóżka ledwie po dziesiątej wieczór.

Przypomniał sobie wieczór, który miło spędził z Karen oglądając film, gdy nagle poczuł się słabo. Słyszał pytanie, czy wszystko z nim dobrze, ale chciał tylko położyć się spać, jednak nawet tego nie mógł, więc leżał, myślał, wspominał. Dawno nie czuł się aż tak fatalnie jak teraz. Był cały mokry, słaby. Próbował nawet wstać po wodę, gdy tylko był przy schodach wrócił się do swojego pokoju.

Chciał zmienić pościel, lecz nie wiedział, gdzie szukać świeżej, więc chwiejnym krokiem udał się do pokoju Karen. Zapukał dwa razy, otworzyła mu blondynka z zaspanymi oczami, które przecierała dłońmi.

- Co się stało? – spytała przykładając dłoń do jego czoła. – Masz gorączkę – wymamrotała chwytając jego dłoń i kierując do łazienki.

- Dasz mi świeżą pościel? – spytał, a Karen tylko wyciągnęła apteczkę, żeby znaleźć coś na zbicie gorączki, przy okazji, znalazła i położyła na półce krople do nosa.

- Zmienię tę pościel. A tobie proponuję prysznic. – Uśmiechnęła się zostawiając go w łazience. Naruto podszedł do szafki wziął w garść tabletki, wahał się, czy w ogóle je zarzyć, ale gdy kaszlnął po raz kolejny, przełknął je popijając wodą z butelki, którą przyniosła Karen. Obawiał się, że obudzą Mikoto, która teraz żyła chorobą syna.

Strumień wody spływał po jego plecach, czoło przyłożył do zimnych płytek. Mógł tak stać, gdyby nie usłyszał przytłumionego głosu za drzwiami. Zakręcił kurek, owinął biodra ręcznikiem, bo nie planował się myć, a ubranie, jakie miał nie nadawało się już nawet do włożenia. Nacisnął klamkę, widział jak przyjaciółka spogląda na jego ciało, ale widząc, że jednak wszystko jest dobrze, skierowała się do swojego pokoju.

Ubrał świeżą piżamę, postanowił dziś nigdzie nie iść. Miał nadzieję, że jego plan się uda. W sumie po lekach czuł się o wiele lepiej, że w końcu zasnął.

„Każdy przecież początek to tylko ciąg dalszy,
a księga zdarzeń zawsze otwarta w połowie. ”
W. Szymborska

Zapach pieczonego boczku rozniósł się po domu. Karen weszła do kuchni uśmiechnięta, głównie dlatego, że dziś poczuję coś ze swoich rejonów. Lubiła tłuste jedzenie i nie kryła się z tym. Domyśliła się, że dziś będzie jajecznica z boczkiem, którą pewnego dnia nauczyła robić Mikoto. Pani domu zauważając ją wstawiła jeszcze wodę, podeszła do kredensu domyślając się, że Karen zażyczy sobie kawy.

- Którą? – spytała, nasypując sobie do zaparzacza sypanej, czarnej herbaty, następnie zalała wrzącą wodą. Spojrzała na drzwi czekając na Naruto. Karen zauważyła ten gest domyślając się, że ten dziś w ogóle może się nie pokazać.

- Sypaną. Dwie łyżeczki. – Wstała do lodówki po mleko, nalała do szklanki, potem je schowała, wzięła kubek do stołu czekając na śniadanie. Mikoto tylko podała jej tostowy, przypieczony chleb oraz masło na metalowym spodku wraz z nożem. – On jest chory – wymruczała, Yumini nie rozumiejąc, o kogo jej chodzi zajęła się przekładaniem na talerze jajecznicy. – No, Naruto – dokończyła zdanie, a wtedy też dostała swoją porcję.

- Bardzo? – spytała. W sumie myślała o swoim synie, Kibie i Hinacie, niż o nich, choć to ich teraz gościła pod swoim dachem. Czuła, że jest obecnie mało gościnna. Musiała jeszcze pójść nakarmić konie, przypominając sobie, iż pasza dla nich powoli się kończy.

- Wydaję mi się, że tęskni za domem. Ale przejdzie mu – powiedziała pewnym głosem, gdy wzięła pierwszy kęs potrawy, aż zamruczała z przyjemności.

- Ty zaś na początku dużo mdlałaś.

- No, dawne czasy, ale ja chociaż wiedziałam gdzie lecę – rozmyślała swoją decyzję, ale nie żałowała. Nawet przypomniała sobie ile czasu, nerwów ją to kosztowało nim w końcu zapisała się na kurs, żeby nauczyć się japońskiego. Co i tak okazało się z praktyką czymś zupełnie innym od teorii.

- Czy podwieźć cię pod fabrykę? – spytała Yumini, gdyż musiała zajrzeć do syna, aż obawiała się najgorszych wieści od lekarza. Czasem myślała, czy walka o niego ma jakiś sens. Samej było trudno jej patrzeć na tak spokojną, uśpioną twarz, obok zaś stały medyczne sprzęty, które trzymały go przy życiu.

- Prosiłabym o to – odrzekła zjadając resztki swojego śniadania.- Zajrzę tylko do Naruto i możemy jechać – odrzekła kładąc swoje naczynia do zlewu. Po drodze zrobiła jeszcze herbatę dla chłopaka.

- To ja jeszcze zajrzę do koni, a może potem też i do Naruto. Mamy jeszcze chwilę czasu, choć bez Kiby to pewnie będzie trudno na magazynie.

- Oj, damy radę, nie pierwszy i nie ostatni raz – odpowiedziała biorąc kubek. Wyszła po schodach do pokoju, którym kiedyś spał Takeo. Nie chciała budzić przyjaciela, ale widocznie sam dźwięk, jaki musiała wydawać stopami oraz dźwięk naciskanej klamki go rozbudził.

Zauważyła jedynie czubek blond fryzury. Jakby postać schowała się pod kołdrą przed całym złym światem. Uciekała daleko od rzeczywistości w jakiej się znalazła. Znała doskonale to uczucie. Postawiła kubek na stoliku, a wtedy Naruto wychylił się spoglądając na nią błękitnymi tęczówkami.

- Cześć. Nie chciałam cię obudzić. – Powiedziała chcąc już pójść. Jednak widząc pogrążone oczy, czerwony nos, spierzchnięte usta oraz blade policzki, coś ją powstrzymywało od tego ruchu. Nie widzialna nić przesuwała ją bliżej, więc usiadła na brzegu łóżka w jego nogach.

- Nie spałem – wychrypiał, siadając, żeby napić się jeszcze ciepłej herbaty. – Głowa strasznie mnie boli, a za cztery dni miałem iść z Kakuei do klubu.

- W piątek? Może ci przyjdzie do tego czasu. Najwyżej damy ci większą dawkę leków. – Jej obiecujący głos rozlał nadzieję na jego sercu. Czuł, że może mu się udać nie odrzucić tej propozycji, która go kusiła.

- Tak. Dzięki. – Odstawił kubek na stolik nocny, położył głowę na poduszkę, aż poczuł ulgę.

- Chcesz coś jeść? – spytała, wiedząc, że jeszcze chwilę czasu ma, a jakoś wcześniej o tym nie pomyślała.

- Mogłabyś mi zrobić to coś z mlekiem. To coś, co mi ostatnio dałaś. Chyba na nic więcej nie mam ochoty – wymamrotał zamykający oczy, był zmęczony, niewyspany, zaczął być głodny, po chwili wstał, żeby pójść do łazienki. Kręciło mu się w głowie, ale po chwili wrócił do pokoju, widząc na stoliku świeżą herbatę, miskę oraz kieliszek, w którym były leki. Zauważył też opartą kartkę o lampkę.

„ Postaram się wrócić jak najszybciej, ale zajrzę jeszcze do Tekeo oraz zrobię zakupy. Napisz mi sms'a, jeśli masz na coś ochotę. K.”

Jedząc myślał nad tym, co by chciał, po czym napisał szybko wiadomość. Położył się ponownie do łóżka, a po chwili zasnął.

„Ten jest najszczęśliwszy z ludzi,
kto koniec życia
umie powiązać z jego początkiem. ”
Johann Wolfgang Goethe

Kiba wyszedł po dwóch dniach ze szpitala, więc teraz tylko leżał na kanapie. Hinata postanowiła, że chociaż ona pójdzie do pracy, gdyż czuła się lepiej. W sumie jakby Kiba nie zrobił z siebie schronu dla niej, ochraniając ją przed walącym się Marketem. Nie złamałby przy tym nogi w trzech miejscach, czy też nie skręcił kolana oraz nie zwichnąłby lewej ręki. Pewnie mógłby udać się teraz do pracy, za którą tęsknił. Z nudów aż oglądał sport, który w zwykłe dni go nudził. Nie mógł uwierzyć, że siła Richtera była aż taka wysoka. Od dawna w Japonii fale sejsmiczne nie wywołały takich strat. Owszem liczyli się, że raz na miesiąc delikatnie poruszają się meble, czasem jakaś książka spadnie, ale nie żeby cały budynek runął jak domek z kart. Takie wydarzenia zdarzały się wyjątkowo rzadko.

Usłyszał jak jego dziewczyna otwiera drzwi. Widząc go w takim stanie podeszła do niego trzymając w ręku reklamówki, z ramienia spadała jej torebka. Nachyliła się nad nim i pocałowała. Kiba obawiał się, że może trzymać coś, co może się potłuc, więc pozwolił jej odejść do kuchni, gdzie usłyszał wyciągane garnki i talerze, a po chwili poczuł zapach smażonej cebuli. Nie mógł wytrzymać, wiedział, że ręka nadal go boli, ale musiał się jakoś ruszać. Wziął kule, powoli skierował się w kierunku kuchni.

- Nie powinieneś jeszcze ich używać – skierowała swoje słowa odnośnie kul, ale Kiba tylko usiadł na krześle i przypatrywał się jej związanym włosom oraz jak nachyla się nad garnkiem, co rusz dodając jakieś potrawy czy mięso.

- Jak było w pracy? – spytał, żeby zagadać, jakoś patrzenie cały dzień w telewizor było bardzo nużące, odwykł od takiego trybu życia. Chociaż jak był uczniem, albo bezrobotnym, jakoś tego nie odczuwał. Może, dlatego, że oprócz siedzeniem plackiem przed pudełkiem, także sprzątał, gotował, czy też chodził pobiegać.

- Czym mniej rąk do pomocy, tym ciężej. Dobrze, że coraz mniej mamy zamówień. Czuć w powietrzu, że Mikoto nas zwolni… Firma splajtuje… I ciekawe za co utrzymamy swoje mieszkanie?

- Sprzedamy nasze mieszkania, a za tę forsę kupimy jakąś małą kawalerkę. A ja mogę robić coś bardziej fizycznego od stania przy maszynie. Damy radę, kochanie. – Starał się pocieszać, Hinata w tym czasie, postawiła dwa kubki z herbatą, nadal pilnując obiadu, co by się nie spalił. Nie chciałaby go zawieść pod żadnym względem. Nie po to go odzyskała, żeby stracić. Patrzyła na niego przez dłuższą chwilę, ich spojrzenia skrzyżowały się, patrzyli na siebie, Kiba ujrzał siniaki, ale był z siebie dumny, przynajmniej jeje żadna kość nie pękła.

- Niech będzie – odrzekła, wsypując ryż do garnka z solną wodą. Wyłączyła drugi garnek, przykrywając go szklaną pokrywką, miała jakieś piętnaście minut, żeby pogadać ze swoim chłopakiem.

- Nie martw się na zapas. Co będzie to będzie. Ważne, że chciałaś do mnie wrócić. Tęskniłem za tobą.

- Nawet nie chce sobie wyobrażać ile miałeś kobiet w czasie naszej rozłąki. – Spojrzała się na kubek, skupiła na nim wzrok, smutniejąc z każdą chwilą, gdy poczuła na swoim ręku ten dotyk, który sprawiał, że rumieniła się.

- Tyle ile po pijaku. Nawet nie pamiętam tego. Wybacz, ale chyba z miłości do ciebie oszalałem.

- Weź nie słódź, bo wiem, że życie to nie film – odparła wstając, żeby pomieszać ryż, wyciągnęła jeszcze cedzak stawiając go w zlewie.

- Wiem – odpowiedział, gdy usłyszeli telefon, Hinata wyszła po niego, wróciła podając słuchawkę Kibie.

Akamaru akurat wyszedł z ukrycia, jakoś wcześniej nie zwrócił uwagi, że przybył ktoś do mieszkania. Szczeknął radośnie, skoczył obok swojego pana, kładąc mordę na jego kolanach. Hinata wyszła tylko przygotować im obiad, nalała psu wody do miski, następnie gdy niosła talerze ta mała biała bestia niemalże ją przewróciła.

- Zjemy i pójdę, chyba, co nie? Czy nadal się boi? – spytała konsumując obiad, który nie był wcale skomplikowany, jeśli zrobienie tradycyjnego, japońskiego obiadu graniczy z cudem to nie powinna zaglądać do garnków.

- Myślę, że odespał to. Ucieszy się, akurat ładna pogoda jest… Szkoda, że sam nie mogę jeszcze z nim wyjść – wymruczał, pogłaskał go, widząc jego minę, która wyrażała: „ale bym to zjadł”, jednak nie skusiła właściciela do dania mu, choć trochę do spróbowania. Po chwili Hinata umyła naczynia, wzięła smycz i wyszła z psem.

R.X,cz.2 >>

To już rok.

noreply@blogger.com (d) — Tue, 22 Oct 2013 17:39:00 +0000

Długo zastanawiałam się, czy warto was poinformować. Minął rok, od kiedy postanowiłam pisać coś w fandomie. Chociaż przyznam, że z początku czułam gorycz. Jest to pierwsze opowiadanie, które tworzyłam po trzy miesięcznej przerwie, którą wywołało pewne forum. Miały rację, że jestem beznadziejna, bo uczę się na własnych błędach. Nie mam nikogo, aby mnie adorował oraz mi mówił: co robię źle. Może, dlatego musiałam przysiąść nad ortografią naszego języka, żeby docenić jak bardzo to kocham.

Skończyłam na dniach pierwszy tom, ale teraz tworzę kolejny, który będzie miał wiele zwrotów akcji, jak także wiele odpowiedzi na to co mogłam zaciekawić od samego początku.

Sama wiem, że warto było czekać na te dni, jakie dopiero przyjdą. Od was zależy czas publikacji następnego rozdziału. Muszę jeszcze go dopracować, może ktoś chętny będzie chciał go sprawdzić. Wystarczy tylko gdzieś do mnie napisać. Wszystko zależy od was, bo blog jest z myślą o WAS. Pisanie w Wordzie, czy także praca nocami nad tym co widzicie jest częścią mojego życia.

Powoli ktoś mi sprawdza Pierwszy Tom. Jak będę miała na swoim mailu sprawdzoną wersję, przerobię ją na PDF. Poza tym poinformuję was, że można taką wersję pobrać.

Następna sprawa - może spojler - lecz rezygnuję w drugim tomie z "Konohy". Za to w Chapters pojawiło się coś takiego jak: One-Shoty. Właśnie tutaj możecie zamawiać o kim chcecie jeszcze usłyszeć. Wystarczy tylko prześledzić historię tej części, żeby gdzieś mnie poinformować o jakim bohaterze chcecie przeczytać, a może o jakiej parze. Myślę, że pojedyncze sceny jestem w stanie napisać.

Uhm. Informację mają to do tego, że nie myślę o jakości. Jeśli są błędy to moja wina.

Do usłyszenia niebawem. :3

PS. Notka Informacyjna, powinna być jutro, bo Prolog do tego opowiadania był dokładnie 23 października 2012. :33

"Lepiej bez celu iść naprzód
niż bez celu stać w miejscu,
a z pewnością o niebo lepiej,
niż bez celu się cofać." Sapkowski

Rozdział IX - Światłość(cz.2)

noreply@blogger.com (d) — Fri, 04 Oct 2013 22:19:00 +0000

<< R.IX,Cz.1

~~Nie sprawdzany.

Konoha

"Wojownik światła wie, że żaden człowiek
nie jest samotną wyspą.
Wie, że nie może walczyć sam.
Jakiekolwiek byłyby jego zamiary,
zawsze potrzebuje innych ludzi." Paulo Coelho

Trzymał kubek z herbatą stojąc w kuchni, nic poza tym nie robił. Był myślami, jakby nie w tym świecie. Musiał tylko wymyślić jak ma załatwić. Zapukał w drzwi prowadzące do brata. Wiedział, że ojciec przekazał mu więcej informacji o świecie shinobi niż komukolwiek.

- Czy możemy pogadać? – spytał formalnie, tak jak zwykle próbował zachować dystans, czasem aż nadto pragnął zachować go przy życiu, że kuło to w jego świadomość. Mógł nigdy nie nauczyć się tego jutsu - nie odzyskać go - co by pewnie teraz wyszło negatywnie w stosunku do spraw jakie musiał rozwiązać.

Cisza. Cisza. Nic zupełnie nie działo się. Powtórzył pytanie, aby po chwili ujrzeć uchylone drzwi.

Wszedł spokojnym, chłodnym wręcz krokiem, do pokoju brata, w którym czuć było piżmo, krew, duchotę, co komponowało się z ciemnością. Od razu zadał sobie pytanie, czy jego straszy brat nie zwariował. Przecież nie zamykał jego drzwi na klucz. Sam dobrowolnie, bez żadnych przymusów - zamykał się w tych czterech kątach - choć obaj wiedzieli, że mają pewien układ. Opierał się na tym, aby nie zaszkodzić sobie nawzajem. Tylko Sasuke mógł sprawić iż jedno słowo sprawiło zamknięcie go w świecie umarłych, skąd praktycznie przybył około dwa miesiące temu.

- Czego chcesz? – Usłyszał ochrypły głos, jakby życie uchodziło z martwego ciała, czego praktycznie nie dałoby się podważyć.

- Czy ojciec opowiadał ci o innym świecie? – spytał prosto, chociażby mógł skomplikować używając swojej pokrętnej logiki. Miażdżąc tym sposobem sposobność dowiedzenia się tego, czego jeszcze nigdy w życiu się nie nauczył. Mimo tego ile czasu poświecił książkom, poszukiwaniu siebie, ukrytych mankamentów w świecie shinobi to czuł w kościach, że nie posiada takiej wiedzy jak aniki.

- Może, a może nie. – Podszedł do swojej szafki, wyciągnął z niej starą księgę i podał bratu. Jakby odpowiadając na to pytanie. Sasuke tylko przyjrzał się temu co trzymał w ręku, zaś w tym mroku na okładce ujrzał znak ich rodu.

- Czemu mi to dajesz? – spytał podchodząc bliższej niego, ujrzał na jego twarzy świeżą ranę, ale nie chciał tego teraz komentować. Nie po to przybył w jego skromne progi, żeby teraz martwić się o jego stan zdrowia.

- Dziadek, wujek, ojciec, na końcu ja pisaliśmy w nim to czego dzieci w szkole nie uczą. – Wymruczał uśmiechając się chytrze, nie chciał tego przekazywać bratu, bo bał się, że najgorsze scenariusze mogą się wydarzyć. Nie było tam nic co mogło pomóc innym, raczej zaszkodzić i to w dużej mierze. Znał swojego brata, wiedział, że po Wojnie dążył do czegoś zupełnie odrębnego niż w trakcie panowania tych ponurych lat, które zniszczyły wioski.

- Nie tego szukam, Itachi. Doskonale wiesz o co mi chodzi. Więc nie udawaj, że w tym czymś – pomachał książką przed jego nosem – znajdę to! – wykrzyczał w jego twarz. Cały trząsł się z emocji, aż pchnął swojego brata, aby poczuć choć trochę ulgi. – Choć powiedz mi jak mam zapieczętować Kyuubiego? – zapytał, widział tylko, że starszy Uchiha podszedł do stolika na którym leżał papier i atrament, po drodze do tego miejsca uchylił zasłony, dając blask na swój brudny pokój. Zakreślił jakieś znaczki, literki, liczby, podał to bratu. Młodszy tylko wyszedł, aby zapoznać się ze wszystkim co do tej pory zdobył.

Zabrał z szafki, stare pudełko w którym była biżuteria jego matki, wysypał to na blat, robiąc przy tym mały hałas, który nawet nie sprawił, żeby jego brat się zainteresował. Zabrał je oraz rzeczy ze stołu, po czym wyszedł kierując się na polanę. Miał pewien pomysł, choć myślał, czy nie pójść po Kakashiego. Doskonale wiedział, że był dobry w te klocki - mógłby mu pomóc, lecz obawiał się, że nie spodoba to się Kuramie. Wolał najpierw spytać się o jego zdanie, nim rozważy jakiekolwiek kroki ku temu.

- Cześć – wymamrotał od razu używając technik ochronnych. – Ruda głowa podniosła się, aż jeden z ogonów uderzył o ziemię. – Wybacz, że cię budzę, jednak chyba już… wiem.

- Słucham, co młody Uchiha Sasuke wie, czego ja nie wiem, co by w sumie dziwne było – odpowiedział, opadając głową o ziemię, był już bardzo wyczerpany. Pragnął tylko znaleźć energię, która postawiłaby go na nogi.

- Drewno nie powinno odepchnąć magnez. Myślę, czy użycie tego pudełka – wskazał na rzeczy, które położył na ziemię, aby rzucić technikę – nie pomoże – dokończył.

- Nigdy, bym na to nie wpadł. Jednak nie znasz pewnie pieczęci? – wyczuł to w jego głosie, oraz spoglądając na jego ruchy, więc prze analizując wszystko zrozumiał zbyt wiele.

- Pójdę po pomoc – odrzekł zostawiając rzeczy przy Kyuubim, bo wiedział, że przypilnuję oraz nikt do niego nie podejdzie...

"By uwierzyć w słuszność własnej drogi,
wojownik światła nie musi udowadniać,
że cudza jest błędna." Paulo Coelho

Wszedł do szkoły. W oczach nie tylko dzieci, a także pracowników ujrzał nienawiść do swojej osoby. Przekręcił głową, jakby chciał to wrażenie wyrzucić z niej. Podszedł do sali, gdzie znajdował się Kakashi. Zapukał, wszedł, a następnie ujrzał jak pochyla się nad kartkami, coś kreśląc na nich.

- Ehm – zaczął nie składnie. – Czy możemy porozmawiać? – spytał, Hatake tylko pokiwał głową, ale nie wiedząc czego ma się spodziewać nadal milczał. Sasuke widział, że nawet on się go obawia, czasem by chciał znów zniknąć z tej Wioski. – Potrzebuję pieczęci na Kuramę, pomożesz mi?

- Znam jedną, starodawną technikę, która powinna być skuteczna. – Odrzekł uśmiechając się, lecz musiał jeszcze przypomnieć sobie dokładnie sentencję.

- Czy mówisz o tej z użyciem ognia? – spytał, choć wydało się dla niego to zbyt absurdalne.

- Dokładnie. Skąd o niej wiesz?

- Od brata. Myślałem, że źle zrozumiałem jego słowa.

- Bo jest zakazana i nie uczymy tego w szkole. Tylko w tym wypadku byłaby najlepsza.

- To czekam na polanie – powiedział odwracając się ku drzwiom, aby po chwili wrócić do Kyuubiego. Mimo, że jeszcze udał się w stronę budowy.

Przystanął kilometr od budowanego domu, po prawej stronie widział Saia, który rysował krajobraz. Lekko po lewej stała Kurenai Yuuki, która powoli rozdawała jedzenie budowlańcom. Gdy jego wzrok skrzyżował się z Nejim, który podszedł do niego trzymając miskę z gulaszem. Po chwili przyszedł także Shikamaru.

- Czy potrzebujesz pomocy? – spytał ten pierwszy, nie krępując się wcale, żeby jeść, ponieważ był bardzo głodny.

- Raczej nie… Szedłem tylko na polanę – odmruknął, bo nie chciał z nikim rozmawiać, a że widok odradzającej się Wioski wzbudzał w nim skrajne uczucia, więc przystanął na chwilę, aby ocenić ten rozwój.

- Okej – usłyszał, następnie ujrzał, że został sam z Narą. Mógł w sumie jeszcze kogoś poprosić do tego co chciał zrobić.

- O czym myślisz?

- Nie twój interes – odmruknął, kierując się w stronę polany, nie musiał nikomu zwierzać się ze swoich problemów, zwłaszcza to jak bardzo czuł się nie na miejscu odkąd postanowił wrócić do Wioski.

Kładł kamienie wokół Kyuubiego, aby moc skupiła się wokół nich. Chciał najpierw jak najlepiej wykorzystać energię jaka skupiała się w demonie, nim poprosi go o wejście do tego malutkiego pudełka. Zdawał sobie sprawy, że nie będzie to takie proste jak mu się na początku wydawało. Jednak czuł, że nie będzie stawiał oporów, ponieważ z każdą chwilą był coraz słabszy.

Poczuł jak ktoś chce przejść przez barierę, która narzucił na nich, ujrzał tylko swojego senseia, więc puścił go co nie bardzo spodobało się Kuramie, gdyż nastawiał się do ataku.

- Przestań – uciszył go Sasuke, a Kakashi tylko ocenił co ma do pracy. Uchiha rzucił jeszcze techniki, nim palcem pokazał na pudełko. Kurama nie chętnie chciał się na to zgodzić, gdyż jakoś było mu wygodnie leżąc tak na polanie oraz nie wymagało to jego energii, której miał coraz mniej. Powoli wstał, dotknął jednym ze swoich ogonów środka pudełka, a gdy wieko zamknęło się, kamienie aktywowały się, a Kakashi tylko użył tylko tej zakazanej techniki, Sasuke tylko zajął się kontrolą ognia. Po chwili na pudełku powstały paski i jeden większy kleks ze znakiem Konohy.

- Mam nadzieję, że uda mi się znaleźć Naruto. – Mówiąc to opuścił bariery ochronne, a resztę zostawił naturze.

- Musisz go znaleźć, bo bez niego nawet nie ma jak uczyć dzieci o Wojnie – wymruczał, kierując się w stronę szkoły.

Sasuke tylko postanowił jeszcze przed wyprawą porozmawiać z bratem, wyspać się i coś zjeść. Liczył, że czas nie ma tu nic do gadania, oby zdążył nim całkiem Kyuubi straci całą swoją moc. Tylko to liczyło się obecnie, reszta była jak białe płótno.

"Bądź dla siebie latarnią,
która oświetla twą drogę
i nie poszukuj światła poza sobą." Gautama Budda

Zdumiał się, że zobaczył w swoim pokoju siedzącego na futonie brata. W świetle wyglądał jeszcze gorzej niż w mroku swojego pokoju. Nie rozumiał czemu akurat był w tym pomieszczeniu. Zlekceważył to biorąc czyste rzeczy, gdy Itachi chciał sięgnąć po pudełko.

- Nie otwieraj – powiedział wychodząc z pokoju, aby po chwili wrócić z mokrymi włosami. Nadal widział jak brat trzyma pudełko przyglądając się temu. Doskonale wiedział, że domyśla się prawdy, schował rzeczy do worka, wyciągnął rękę po pudełko, bo chciał już iść spać, ponieważ rano czekała go wyprawa.

- Myślisz, że coś to zmieni? – usłyszał głos, ale usiadł po drugiej stronie materacu, nie mógł patrzeć się na tak brudnego brata.

- A śmierć Nagato coś zmieniła? – ujrzał, że brat wstaje oraz trzasnął mocno drzwiami. Prychnął kładąc głowę na poduszce. Jakby nie ponowny stukot, ale tym razem upadającego mebla o podłogę, wstał rozbudzony, a widząc już na niebie księżyc, wszedł do pokoju dziennego. Zapalił światło, a jego brat był jak w transie, jeszcze używał technik. – Itachi? – spytał, co przyczyniło się do tego, że straszy Uchiha tylko rzucił się na niego i jakby nie refleks młodszego, który chwycił jego nadgarstki pewnie nie ocknąłby się.

- Myślałem, że to kontroluję… - wychrypiał, spoglądając niemo na Sasuke. – Nie chce już żyć. Pozwól mi z nim być. – Błagał jak nigdy wcześniej. Sasuke wiedział, że wystarczą dwa słowa oraz pieczęć, żeby wrócił do krainy zmarłych. Tylko coś uparcie pragnęło, aby żył. Winił się o jego śmierć, a teraz znów miał do tego doprowadzić.

- Dobrze – odrzekł, położył swoją dłoń na jego sercu, a wzrok zrobił się mętny, po chwili zamiast tęczówek były tylko białe gałki. Zamknął powieki, użył techniki, następnie zapieczętował jego ciało, które ulotniło się. W sumie fikcyjnie utrzymywał jego życie, bo już dawno Itachi kroczył wśród zmarłych.

Zrobiło się cicho. Pusto. Nie umiał nic zrobić. Nawet nie mógł zasnąć, bo miał przed oczami zmieniający się wyraz oczów. Po jakimś czasie słońce obudziło go, żeby podążyć za światłością.

Po jakimś czasie czuł skumulowaną energię, która wciągnęła go wir...

Koniec Tomu Pierwszego

"Prawdziwy artysta nie posiada dumy.

Widzi on, że sztuka nie ma granic,

czuje, jak bardzo daleki jest od swego celu,

i podczas gdy inni podziwiają go, on sam boleje nad tym,

że nie dotarł jeszcze do tego punktu,

który ukazuje mu się w oddali,

jak światło słońca." Ludwig van Beethoven

~~TOM DRUGI >>~~

Rozdział IX - Światłość(cz.1)

noreply@blogger.com (d) — Sun, 22 Sep 2013 21:00:00 +0000

<< R.VIII.cz.2

Chce ktoś sprawdzić?

Tokio

"Chciałbym roztopić się w jednej łzie,
w której uwięzłyby promienie słońca,
a ja mógłbym zapłakać u kresu światłości." Emil Cioran

Dawno nic mu się nie śniło. Obudził się cały spocony, zaś przez okno odbijał się blask pełni księżyca. Jakby te dwa czynniki miały coś ze sobą wspólnego. Ze strachu, aż zaczął płakać. Bał się mroku o czym od dawna zapomniał. A może po prostu wyrósł. Teraz czuł niepokój, który nie umiał zlokalizować. Ubrał ciepły polar, który znalazł w szafie i udał się na ganek. Potrzebował świeżego powietrza, choć po drodze skrzypiąca podłoga oraz schody nie sprawiły mu pociechy.

Nerwowo ściskał dłonie, gdy tylko odnalazł klucz w korytarzu, otwarł zamek u drzwi. Zimne, nocne powietrze tylko ożywiło go, zaś księżyc oświetlał jego prawy profil, lekko kierując się na jego oczy, by po chwili centralnie skierować swoje promienie na twarz Naruto. Wpatrywał się w księżyc oraz w chmury, jakie co rusz zakrywały ten oświetlony okrąg. Nie chciał widzieć nawet w marach sennych tego, co przeżył przez całe swoje życie, głównie walk jakie musiał wykonać dla dobra swoich przyjaciół. Chciał ich chronić, teraz czuł, że uciekł od tej małej odpowiedzialności jaką narzuciło go to kim był od urodzenia - zwykłym bohaterem, choć obecnie grał nie siebie, udając zupełne swoje przeciwieństwo. Męczyło to jego umysł, lecz nie umiał znaleźć drogi powrotnej.

- Naruto? – usłyszał zaspany głos, pełen troski, obawy, że mogło wydarzyć się coś złego. Spojrzał w tamtym kierunku, widząc w progu domu Mikoto Yumini. Osobę, która pozwoliła mu uwierzyć, że z dala od domu, można żyć i być, co było dla niego z początku bardzo trudne.

- Przepraszam, że ciebie obudziłem – wymamrotał, bardziej zaciskając swoje ręce na torsie, jakoś zrobiło mu się zimniej.

- Wejdź do środka. Zrobię ci mleka. Nie chce, byś znów był chory. – Odezwała się, Naruto tylko pokiwał głową, gdy tylko zniknęła w domu, zapewne kierując się do kuchni, wytarł rękawem twarz, gdyż płakał. Bał się, że w świetle żarówki, może ktoś ujrzeć jego ból, jaki krył pod powiekami.

- Widzę, że znalazłeś sweter.

- Hai, uznałem, że jest ciepły. Miałem go potem odłożyć na miejsce – wymamrotał siadając przy stole, następnie Mikoto podała mu kubek. Może było późno, ale jakoś oboje nie mogli spać. Oczywiście z dwóch różnych powodów – Mikoto z troski, a Naruto z tęsknoty. W tej chwili te uczucia były do siebie podobne.

- Muszę ci coś powiedzieć.

- Co? – spytał, podnosząc głowę z nad kubka, oblizał tylko białe wąsy.

- Śpisz w starym pokoju Takeo. To jego sweter – spojrzała tęsknie na ten kawałek materiału, jej oczy wyrażały, że przypomniała sobie pewną chwilę związanym z tym ubiorem. – Pamiętam jak ubierał go nocami, aby zejść do salonu albo kuchni, tak jak ty teraz, żeby pomyśleć. Nie wiem, czy brał go automatycznie, czy miało to głębszy sens. Czasem tylko stałam w ciemnym rogu, przyglądając się jego zamyślonej minie, chwilami proponowałam mleko. Najtrudniejsze chwile były, kiedy się zakochał… - Przerwała, jakby obawiając się, że Naruto nie chce tego słuchać, kiedy tylko ujrzała w jego w oczach zaciekawienie, wzięła głębszy oddech i kontynuowała – bo… umiał chodzić po pomieszczeniu, a następnie siadał przy oknie, czasem na podłodze, wtedy widziałam, że to coś poważnego. Bałam się odezwać, więc wracałam do swojej sypialni. Cieszyłam się, że przestawił mi swoją dziewczynę, z którą fakt faktem wziął ślub. Teraz… teraz… jej już nie ma… - Z każdym słowem jej głos zaczął się łamać, powoli łzy znajdowały wyjście, spływając po jej starczej twarzy. Naruto tylko wstał, podszedł do niej oraz przytulił, zarzuciła swoje ręce, aby wtulić się bardziej. Ten gest był dla niej ważny, ponieważ Takeo mało, kiedy okazywał swoje uczucia w jej otoczeniu.

- Mam nadzieję, że obudzi się dla nas, my zaś będziemy dla niego, gdy przyjdzie moment prawdy. Widzę, że jest bardzo emocjonalnym chłopakiem, domyślam się po kim to ma… - Naruto tylko ciepło uśmiechnął się ku niej, wziął kubki do zlewu myjąc je, a w tle usłyszał tylko pisk walczących ze sobą kotów. To było takie charakterystyczne w tym miejscu. Aż czasami samo to go budziło w środku nocy. Nie dziwne, bo parę kilometrów dalej było wysypisko śmieci. Pewnie każde zwierzę mogło coś dla siebie tam znaleźć, następnie nie pozwolić nikomu odebrać swojej zdobyczy.

- Dziękuję. Pójdę spać. Rano przed pojechaniem do szpitala, chętnie bym pojechała do Fabryki.

- Kiba pilnuję, abyśmy porządnie pracowali. – Przypomniała mu się sytuacja z rano, gdy rozkładali towar, jakby nie starania Inzuki to pewnie do jutra, by tego nie rozłożyli, a tak mogli spać spokojnie.

- Miałam takie obawy, jak go zatrudniałam. Widzę, że nie warto było tracić nadziei.

- Dokładnie. Ja już idę. Dobranoc.

Wszedł do pokoju, w którym nadal świeciła się lampka obok łóżka. Spoglądał na to pomieszczenie, wydawało się jakieś inne. Może fakt jaki przemawiał za tym kto był jego właścicielem, nim sam tutaj zamieszkał wzbudzał pewien respekt. Odłożył sweter na swoje miejsce. Jego odsłonięte ręce owiał chłód, jaki wywołał w nim ciarki. Jakoś cała sytuacja wzbudziła nostalgię. Tęsknił za Wioską, chociaż w dzień nie odczuwał takich wielkich emocji. Zaczął żyć dla tych ludzi, którzy obecnie byli z nim. Cieszył się, że jest dla kogoś ważny. Jednak nie mógł tego zastąpić tym, czym było życie przed trafieniem w to miejsce. Usiadł chwilę na łóżku, spojrzał tęsknie w kierunku okna. Widząc za nim posuwające się po niebie chmury. Powoli kładł nogi na materac uświadamiając sobie, że kiedyś syn Mikoto spał w tym samym miejscu. Nie długo potem ciemność pomieszczenia zmieszała się w głęboki sen.

"Nie da się zmienić ciemności w światłość
ani apatii w ruch,
bez udziału emocji." Carl Gustav Jung

Spał na fotelu, gdy mocny kaszel obudził go ze snu. Rzucił koc, jakim był przykryty, ujrzał, że mała Eriko dusi się, przybierając coraz bardziej bledszych kolorów. Natychmiast wezwał pomoc. Bał się, że nic nie uratuje jego małej kruszynki. Musiał wyjść, ponieważ było to dla niego zbyt wiele. Łzy popłynęły po jego policzkach, zaś z nerwów uderzył pięścią najbliższą ścianę. Ten ból ukoił częściowo rozdarte emocje. Zamknął oczy, słuchając odgłosów, które uspakajały go, choć łzy płynęły swoją drogą. Przystanął przy oknie. Za jego plecami, stał rząd krzesełek, na których lada moment usiądą chorzy czekający na swoją wizytę u lekarza. Zaś za oknem widział wschód słońca, pierwsze samochody, które pędziły do pracy oraz biegnących ludzi na podmiejską kolejkę. Stał tak nim nie zrobiło się gwarnie. Poszedł do łazienki, potem do sali, gdzie leżała jego córka. Teraz spokojnie spała. Była już bardziej kolorowa nim przed jego wyjściem. Na twarzy miała małą maskę, obok stały sprzęty medyczne, a do rączki miała przypiętą kroplówkę. Na ten widok, chciał wszystko odpiąć i uciec od tego miejsca. Uświadomił sobie, że jej matka mogła o wszystkim wiedzieć, dlatego nie była w stanie walczyć o nią. Wiedział, że nic nie rozdzieli go z Eriko, a nawet nikt. Będzie o nią walczyć, nawet jeśli by musiał kłócić się z urzędnikami. Nie pozwoli, aby nawet choroba zabrała ją do świata zmarłych.

Odwrócił się czując czyjąś obecność. Jego starszy brat spoglądał na jego pochyloną sylwetką. Czuł, że musiało zdarzyć się coś złego. Twarz brata nie wskazywała na dobre wieści.

- Czy wszystko z nią dobrze? – spytał, choć widząc coraz bardziej smutniejszą twarz, następnie łzy, zrozumiał, że potrzeba cudów, aby było lepiej.

- Ona mogła dziś umrzeć! – Upadł na podłogę, chowając twarz w swoje dłonie, nie chciał już tutaj być, udawać odpowiedzialnego, dorosłego człowieka. Jeszcze pół roku wcześniej chodził do różnych barów i na prywatne imprezy, teraz tylko szukał wymówek, aby być z przyjaciółmi jak najmniej. Za dużo wziął na swoje ramiona, ale nie mógł zaprzeczyć, że nie był z tego dumny. Bo był. Trząsł się nim, nie poczuł ciepłej dłoni, która głaskała jego ramię.

- Ototo – wymamrotał Yoichi, a jego brat rzucił się w jego otwarte ramiona, pragnął w tej chwili czuć wsparcie w kimś. Nawet, jeżeli była to jego własna rodzina, która tyle lat poświęciła, żeby go znienawidzić za to kim był. – Ona wyzdrowieje. Musi. W końcu jesteś szczęśliwy. Nie pozwolę tym razem tego zepsuć.-

Wstał, otrzepał spodnie i podszedł do łóżeczka swojego dziecka, pogłaskał jej główkę. Tak, był szczęśliwy, co teraz doskonale czuł.

- Dziękuję, że jesteś – odezwał się, a z nadmiaru emocji i głodu zemdlał. Yoichi wezwał pomoc, ale wystarczyła chwila, aby otwarł oczy. Wymamrotał coś o jedzeniu, a brat pobiegł do knajpki po kanapki. Pielęgniarka w tym czasie podała mu jakieś witaminy oraz poprosiła, aby poszedł do domu wyspać się. W sumie mógł, ponieważ miał z kim zostawić dziecko.

"Światło jest nietrwałe,
gaśnie na wietrze,
zapala się od błyskawicy,
trudno je uchwycić, niczym promień słońca
- a jednak warto o nie walczyć." Paulo Coelho

Wracał spokojnie do domu, a w ręku trzymał smycz. Jakoś obawiał się, że w takiej godzinie hałas samochodów może przestraszyć Akamaru. Co rusz pisk opon wydobywał się, jego wierny przyjaciel przy nodze dygotał ze strachu. Nie lubił godzin szczytu, jednak ufał swojemu panu, kroczył dzielnie, gdy powiew wiatru oznajmił burzę. Chyba już ostatnią w tym roku. Obawiał się, że może ona spowodować trzęsienie ziemi. Liście powiały w ich kierunku, spojrzał w bok,gdzie ujrzał park, postanowił chwilę w nim posiedzieć. Chłodny wiatr sprawiał w nim radość. Odpiął smycz, usiadł na ławce, chwilami spoglądając na białą bestię, która biegła wśród zielonej, dość dużej trawie. Kiedy poczuł w kieszeni wibrację, następnie dźwięk uderzanej monety o ziemię. Wyciągnął telefon, a na nim ujrzał kopertę. Nacisnął na nią, wpierw przeczytał: „Będę w Riun.” i nie musiał wcale sprawdzać kto to był. Tylko Hinata umiała wyrazić swoje myśli w jedno, proste zdanie. Odprowadzić Akamaru do domu, nasypał mu karmy oraz dolał wody do miski. Po czym wyszedł kierując się do Marketu.

Wszedł do metra, gdzie ponownie wyciągnął telefon, aby napisać wiadomość zwrotną. „Zostawiłem psa. Już jadę. Czekaj.”. Nie otrzymał odpowiedzi. Usiadł na chwilę, a obraz mignął rozlewając się w jedną mozaikę. Usłyszał stację Riun jako następną, wstał kierując się do drzwi, po chwili ujrzał za oknem tabliczkę, więc wysiadł. Słyszał, że zaczęło mocno padać. Jak wyszedł na zewnątrz, ujrzał błyski na niebie, które żegnało dzień, dlatego intensywność błyskawic była taka wyrazista.

Hinata siedziała przy głównych drzwiach, gdzie był największy ruch. Nie lubiła być w centrum uwagi, jednak nie chciała być szukana.

- Hinata! – usłyszała, potem została delikatnie przytulona, jednak położyła dłoń na jego torsie odsuwając go na bezpieczny dystans, dając znak, że jest to dla niej trudne. – Czemu po prostu nie wróciłaś do domu? – spytał.

- Chciałam zrobić zakupy – drgnęła słysząc głośny huk, jak bardzo nie lubiła burzy, co teraz próbowała ukryć. – Trzeba lodówkę uzupełnić, szafkę z ziołami, makarony kupić… Pomyślałam też o ubraniach. – odparła, kierując się w głąb sklepu, żeby tylko być dalej od drzwi.

-Mogłem w sumie samochód wziąć, ale obawiałem się pogody. Damy jakoś radę. Dobrze, że komunikacja jest dosyć blisko domu. Ach, boję się, że zdarzy się coś złego – wymamrotał, gdy Hinata skierowała się do pierwszego sklepu z ubraniami. Zamilkł spoglądając na jej ciało, ruchy, mimikę, potem razem z nią poszedł do przebieralni. Wybrała jakieś sukienki oraz koszulkę mówiąc, że nie potrzebuję ekstrawagancji w pracy. Nie lubiła się wyróżniać w normalny dzień. Inaczej, jeśli miała iść na zabawę z Kibą. Wtedy była zupełnie inną osobą, zwłaszcza, gdy chociaż trochę napiła się się saki.

Kiba spojrzał na podłogę. Leżący na nim patyczek po lizaku poruszył się, przesunął o dwa centymetry, zatrzymał się. Czy to mogło oznaczać coś gorszego? W sklepie nie powinno to wydarzyć się, podłoga była równa, budynek był równy, grawitacja powinna być stabilna. Hinata pociągnęła go za dłoń, kierując do kolejnych sklepów, gdy ludzie zaczęli krzyczeć. Wszystko zaczęło się trząść, rzeczy z półek spadać, deszcz mocno uderzał w okna, a światło nagle zgasło. Hinata wtuliła się w Kibę, oboje siedzieli na podłodze, gdyż była to najbezpieczniejsze miejsce, poczuł słone krople na swojej koszulce, więc tylko bardziej wtulił w siebie swoją dziewczynę. Szeptał, że za chwilę wszystko wróci do normy.

Nagle jego telefon zaczął grać, wyciągnął go, ciągnąć Hyuuge do łazienki, chociaż tam nie było okien, a dużo osób kierowało się właśnie do takich miejsc.

- Kiba! Jesteś cały? – usłyszał głos po drugiej stronie słuchawki. – Boże, jaka nawałnica i wstrząsy! Potrzebujesz pomocy?

- Jeszcze tak… - wychrypiał, ponieważ sam się bał, nie tyle o własne życie, jak o to, które trzymał w swoich ramionach. – Jak tam Naruto i Mikoto? Karen, jesteś? Odezwij się! – krzyczał, bo pisk dzieci i kobiet, utrudniał zrozumienie własnych myśli, a co mówić o rozmowie przez telefon.

- Schowaliśmy się do schronu. Choć pani chce do syna. Mówimy, że teraz jest bezpieczny. Szpitale mają mocne mury. Gdzie jesteś? – spytała Karen, która jedną ręką odstawiła słoik na podłogę. Bała się, że zaraz zleci na ich głowy, robiąc problemy. Znów wstrząs, tym razem mocniejszy, chociaż tutaj oprócz tego słoika nic nie mogło im się stać.

- W Riun. Z Hinatą. – odparł krótko, gdy jego telefon wypadł, słyszał tylko pisk swojej przyjaciółki. I nic poza tym.

Świat rozmazał się w deszczu jak cegła w pył.

R. IX, cz.2 >>