L a n g p l a

เปลี่ยนตอนนี้ยังทันอย่าให้ลูกหลานท่านเดือดร้อน

2012-10-01T09:33:00.002+07:00

น่าทึ่ง!!! John Titor มนุษย์อนาคตผู้ย้อนเวลามาจาก คศ. 2036

2012-06-10T18:04:00.000+07:00

น่าทึ่ง!!! John Titor มนุษย์อนาคตผู้ย้อนเวลามาจาก คศ. 2036

หลายสิบปีที่ผ่านมา มีข่าวลือมากมายถึงเรื่องมนุษย์จากอนาคต ปรากฏกายขึ้นในโลกปัจจุบันหรือช่วง เวลาที่เป็นอดีตกาลของพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นจอห์น ไตเตอร์ นายทหารจากโลกอนาคตเดินทางย้อนเวลาตามหาเครื่องคอมพิวเตอร์ IBM รุ่นแรก แอนดรูว์ คาร์ลส์ซิน ผู้ใช้ความรู้ทางประวัติศาสตร์สร้างผลกำไรมหาศาลจากตลาดหุ้นและการลงทุน หรืออีลอย โคล เดินทางมายับยั้งการทดลองการสร้างหลุมดำจำลองที่นำไปสู่หายนะของโลกในอนาคต

เรื่องเล่าของคนเหล่านั้นเป็นที่กังขาของคนส่วนใหญ่เพราะขาดวัตถุหลักฐาน ยืนยัน จนกระทั่งเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมามีคนสังเกตเห็นสิ่งผิดปรกติในภาพ ถ่ายอายุ 70 ปีของพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งในประเทศแคนาดา เป็นภาพคนแต่งกายทันสมัยถือกล้องถ่ายภาพขนิดพกพายืนอยู่ท่ามกลุ่มคนและภาพ นี้ได้รับการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญแล้วว่าเป็นภาพถ่ายจริงที่ไม่ผ่านการตบ แต่งแต่อย่างใด

คอมพิวเตอร์กู้โลก

จอห์น ไตเตอร์ (John Titor) ปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในห้องพูดคุยสาธารณะแห่งหนึ่งบนอินเทอร์เน็ต เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 2000 โดยครั้งแรกเขาได้ลงทะเบียนชื่อว่า “Timetravel_0” และได้เปลี่ยนไปใช้ชื่อ “John Titor” ในภายหลัง

แน่นอนว่าชื่อ John Titor เป็นนามแฝง John เป็นชื่อสามัญเหมือนกับชื่อ สมชาย ของคนไทย ส่วน Titor เป็นคำย่อของคำว่า Time Travelor โดยเล่นคำสะกดพยางค์สุดท้าย Travelor ด้วย or แทนที่จะเป็น Traveler สะกดด้วย er

เขา ออกตัวว่าเป็นผู้ที่เดินทางมาจากอนาคตเมื่อปี 2036 ด้วยเครื่องย้อนกาลเวลาที่ผลิตขึ้นในปี 2034 โดยบริษัท GE (General Electronic) เพื่อพิสูจน์ว่าคำพูดของเขาเป็นความจริง จอห์นได้โพสต์ภาพถ่ายเครื่องย้อนกาลเวลา (Time Machine) และคู่มือการใช้งานเครื่องให้ทุกคนได้เห็น

แน่ นอนว่าผู้คนที่เข้าร่วม วงสนทนาไม่เชื่อน้ำมนต์ของนายจอห์น ไตเตอร์ หลายคนพยายามยิงคำถามต่างๆนานาเพื่อจับผิดเขา แต่ดูเหมือนจอห์นจะสามารถตอบคำถามเหล่านั้นได้ทั้งหมด แถมยังสอนมวยกลับมายังคนลองภูมิอีกด้วย

หลายๆคำถามที่จอห์น ไตเตอร์ ยิงกลับมายังผู้ร่วมสนทนา ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังพูดถึงอะไร แต่เมื่อไปค้นคว้าดูในภายหลังพบว่ามันล้วนแล้วแต่เกี่ยวข้องกับฟิสิกส์ชั้น สูงทั้งสิ้น อีกทั้งคำเตือนเรื่องจะเกิดการแพร่ระบาดของโรคสมองฝ่อ (Mad Cow Disease) ได้เกิดขึ้นจริงในปี 2001 ทำให้หลายคนชักจะลังเล

ร่ำรวยด้วยความรู้ประวัติศาสตร์

เดือน มกราคม 2003 หนังสือพิมพ์วีคลีย์เวิลด์ด์นิวส์ (Weekly World News) ตีพิมพ์ข่าวเจ้าหน้าที่ FBI บุกจับกุมตัวแอนดรูว์ คาร์ลส์ซิน (Andrew Carlssin) วัย 44 ปี ในข้อหานำข้อมูลลับภายในไปแสวงหาผลประโยชน์ในตลาดหลักทรัพย์

สำนักงานคณะกรรมการ กำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (Security and Exchange Commission) ได้แจ้งความดำเนินคดีกับนายแอนดรูว์ โดยสงสัยว่าเขานำข้อมูลลับของบริษัทมหาชนต่างๆในตลาดหลักทรัพย์ไปแสวงหาผล ประโยชน์ให้กับตนเอง เพราะแอนดรูว์สร้างความร่ำรวยในเวลาเพียงชั่วพริบตาด้วยการลงทุนเพียง 800 ดอลลาร์ซื้อหุ้นต่างๆแล้วขายออกไป นำเงินที่ได้กลับมาซื้อหุ้นตัวใหม่แล้วทำชอร์ตเซลขายออกไปอีกครั้ง ทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆ จนเงินทุนเริ่มต้น 800 ดอลลาร์เพิ่มพูนขึ้นเป็น 350 ล้านดอลลาร์ในเวลาเพียงไม่กี่สัปดาห์เท่านั้น

แอ นดรูว์รับสารภาพโดย ให้การว่าเขามีข้อมูลว่าหุ้นตัวไหนจะขึ้นในช่วงเวลานั้น เพราะเขามาจากโลกอนาคตในปี 2556 เขาเพียงศึกษาประวัติศาสตร์ข้อมูลทางเศรษฐกิจ นำความรู้ที่ได้ติดตัวเดินทางย้อนอดีตมาในช่วงเวลาดังกล่าวเพื่อช้อนซื้อ หุ้น

เดิมทีนั้นเขาตั้งใจจะลงทุนแบบค่อยๆเป็นค่อยๆไป ไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต หากแต่ความโลภทำให้เขาหักห้ามใจไม่อยู่ เทเงินที่หามาได้ในช่วงแรกๆลงทุนซื้อหุ้นที่เขารู้อยู่แล้วว่ามันจะมีราคา สูงขึ้น จนกระทั่งไปสะดุดตาเจ้าหน้าที่สำนักงาน ก.ล.ต.

หายตัวอย่างลึกลับ

แอ นดรูว์หายตัวไปอย่างลึกลับระหว่างที่ตำรวจควบ คุมตัวขึ้นศาลพร้อมกับข่าวคราวการจับกุมตัวเขา ไม่มีสื่อใดๆเสนอข่าวนี้ เมื่อผู้สื่อข่าวสอบถามไปยังสำนักงาน ก.ล.ต. และ FBI เจ้าหน้าที่ทุกคนล้วนปฏิเสธตรงกันว่าไม่เคยได้ยินชื่อแอนดรูว์ คาร์ลส์ซิน มาก่อน

ปี 2006 แอนดรูว์โผล่ออกมาให้สัมภาษณ์หนังสือพิมพ์วีคลีย์เวิลด์ด์นิวส์อีกครั้ง เขาไม่ยอมเปิดเผยว่าสามารถเล็ดลอดจากการควบคุมตัวมาได้อย่างไร โดยบอกแต่เพียงว่าตอนนี้เขาทำงานบริษัทสำรวจและผลิตปิโตรเลียมแห่งหนึ่งใน แคนาดา

เช่นเคย เขาใช้ข้อมูลที่เป็นประวัติศาสตร์ในยุคสมัยเขาล่วงรู้ว่า “ทรายน้ำมัน” (Tar Sands) เป็นแหล่งน้ำมันขนาดใหญ่ที่จะมาทดแทนบ่อน้ำมันตามที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบัน โดยเฉพาะทรายน้ำมันอัลเบอร์ตา (Alberta Tar Sands) ของประเทศแคนาดาเพียงแห่งเดียว สามารถผลิตน้ำมันได้มากถึง 3 แสนล้านบาร์เรล

การ รีดน้ำมันออกมาจากทรายนั้นไม่ง่ายเหมือนกับการขุดเจาะน้ำมันทั่วๆไป เขาต้องสร้างเครื่องมือพิเศษที่เรียกว่า “คาร์ลส์ซินนิซิตี้” (Carlssinicity) เพื่อใช้ในการแยกน้ำมันดิบออกจากทราย โดยมีค่าใช้จ่ายเพียง 1 ดอลลาร์ต่อ 1 บาร์เรลเท่านั้น

เป็นที่น่าสังเกตว่ามีเพียงหนังสือ พิมพ์วีคลีย์เวิลด์ด์นิวส์เท่านั้นที่ลงเรื่องราวของแอนดรูว์ คาร์ลส์ซิน และหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ได้รับสมญานามว่าเป็นหนังสือพิมพ์ประเภทลงข่าวโคมลอย เพื่อความบันเทิง (Entertainment Tabloid) อย่างไรก็ตาม มันเป็นความบังเอิญอย่างน่าประหลาดที่ต่อมาในปี 2008 สำนักงานพลังงานหลายแห่งทั่วโลกยอมรับว่าสามารถแยกน้ำมันดิบออกจากทราย น้ำมันได้จริง ซึ่งมันจะเป็นแหล่งพลังงานที่สำคัญในอนาคต และ ทรายน้ำมันอัลเบอร์ตาเป็นหนึ่งในแหล่งพลังงานที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง

หยุดยั้งโครงการหลุมดำ

เมื่อ ไม่กี่วันที่ผ่านมา หน่วยรักษาความปลอดภัยองค์กรความร่วมมือระหว่างประเทศในทวีปยุโรปสามารถจับ กุมตัวอีลอย โคล (Eloi Cole) ระหว่างพยายามก่อวินาศกรรมเครื่องเร่งอนุภาคขนาดใหญ่ (Large Hardon Collider) ของห้องทดลองเซิร์น (European Organization for Nuclear Research; CERN) ซึ่งกำลังทำการทดลองสร้างหลุมดำจำลอง (Black Hole)

อี ลอยให้การว่าเขาลอบเข้ามาในห้องทดลองเพื่อหาแหล่งพลังงานให้กับเครื่องเดิน ทางข้ามเวลาของเขา และเตือนว่าการทดลองสร้างหลุมดำจำลองนี้นำไปสู่การสร้างแหล่งพลังงานที่มี อย่างไม่จำกัดในอนาคตอันเป็นการนำไปสู่หายนะของโลกในที่สุด

อีลอยยัง บอกอีกด้วยว่าเขาเองเป็นคนที่ก่อวินาศกรรมเครื่องเร่งอนุภาคขนาดใหญ่ เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2009 ทำให้เครื่องเร่งอนุภาคขนาดใหญ่มีอุณหภูมิสูงขึ้นจนอาจก่อให้เกิดอันตราย ทำให้นักวิทยาศาสตร์จำเป็นต้องหยุดการเดินเครื่องชั่วคราว

เหตุการณ์ในครั้งนั้นนักวิทยาศาสตร์พบว่าต้นเหตุคือเศษขนมปังชิ้นเล็กๆหลุด เข้าไป เครื่องเร่งอนุภาคขนาดใหญ่ โดยเข้าใจว่ามีนกคาบเศษขนมปังบินผ่านเครื่องเร่งอนุภาคขนาดใหญ่แล้วทำเศษขนม ปังหล่นลงมา

ระหว่างที่อีลอยถูกควบคุมตัวในห้องขังเพื่อรอการส่งตัวไป ยังสถานบำบัดโรคทางจิต เขาก็หายตัวไปอย่างลึกลับบนสถานีตำรวจกลางกรุงเจนีวานั่นเอง

หลักฐานชิ้นสำคัญ
เดือน กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา พิพิธภัณฑ์ Bralorne Pioneer Museum ได้แสดงนิทรรศการภาพถ่าย เล่าเรื่องราวเหตุการณ์ในอดีตผ่านทางภาพถ่าย โดยหนึ่งในภาพถ่ายนั้นเป็นภาพกลุ่มคนมุงดูเหตุการณ์น้ำท่วมในปี 1941

ท่าม กลางฝูงชนในภาพ มีชายคนหนึ่งแต่งกายผิดแผกแตกต่างไปจากผู้คนในยุคสมัยนั้น โดยเขามีทรงผมล้ำสมัย สวมแว่นตาดำ ใส่เสื้อยืดสวมเสื้อแจ๊กเกตทับ อันเป็นแฟชั่นในยุคปัจจุบัน ไม่ใช่เมื่อ 70 ปีก่อน แต่ที่สำคัญกว่าการแต่งกายคือชายคนนี้ถือกล้องถ่ายรูปพกพาที่ยังไม่ผลิตออก จำหน่ายในสมัยนั้น
ภาพ ถ่ายใบนี้เป็นภาพถ่ายโบราณของพิพิธภัณฑ์ Bralorne Pioneer Museum ไม่ใช่ภาพถ่ายทั่วๆไปที่คนมือบอนจะนำตบแต่งด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ได้ อีกทั้งผู้เชี่ยวชาญทางคอมพิวเตอร์กราฟิคได้พิสูจน์แล้วว่าภาพนี้เป็นภาพ ถ่ายจริงที่ไม่ผ่านการตบแต่ง มันจึงถูกกล่าวขานว่าเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่พิสูจน์ว่ามีคนจากอนาคตเดินทาง ย้อนเวลามาสู่อดีตจริง

ภาพ ถ่ายภาพนี้จึงกลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ใน สังคมอินเทอร์เน็ตตั้งแต่กลางเดือนเมษายนที่ผ่านมา หลายคนพยายามสืบค้นว่าบุคคลแปลกปลอมในภาพถ่ายเป็นใคร มาจากไหน ในขณะเดียวกันผู้ที่ไม่เชื่อเรื่องการเดินทางย้อนเวลาก็พยายามหาข้อมูลมาหัก ล้าง ซึ่งผลการดีเบตระหว่างคน 2 ฝ่ายนี้จะเป็นอย่างไรเราก็ต้องคอยติดตามข่าวกันต่อไป

หญิงปริศนาเดินคุยมือถือเมื่อ82 ปีที่แล้ว

ฮือฮา!! หญิงปริศนา ย้อนเวลา เดินคุยโทรศัพท์มือถือ ในหนัง ชาร์ลี แชปลิน

บาง ครั้ง การย้อนเวลาสู่อดีตอาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้ หลังจากมีผู้พบเห็นภาพผิดยุคผิดสมัย ในภาพยนต์อมตะอย่าง ชาร์ลี แชปลิน (Charlie Chaplin) ที่ผลิตขึ้นในปี 1928 หรือเมื่อ 82 ปีที่ผ่านมา โดยภาพดังกล่าวปรากฎมีหญิงรายหนึ่ง เดินคุยโทรศัพท์มือถือ ทำเอาคนที่เห็นงงไปตามๆกัน

ฉาก นี้ปรากฎขึ้น เป็นฉากสวนสัตว์แห่งหนึ่งของฮอลลีวูด มีผู้หญิงสวมเสื้อคลุมสีดำ สวมหมวก เดินถือโทรศัพท์มือถือ ขณะเดินผ่านฉากไป ความผิดยุคสมัยนี้ ไม่มีใครสังเกตมาก่อน ซึ่งนายจอร์จ คลาร์ก (George Clark) ผู้ที่เชี่ยวชาญด้านภาพยนตร์ก็รู้สึกงงๆกับคลิปดังกล่าว ซึ่งเขานำไปให้หลายๆคนดู ก็ยังไม่สามารถอธิบายได้ว่า ผู้ที่อยู่ในฉากคือใครกันแน่

ผู้ ชมที่เห็นคลิปดังกล่าวสันนิษฐานว่า อาจเป็นไปได้ว่า เธอกำลังฟังวิทยุพกพาแนบกับหูของเธอ แต่ก็อธิบายไม่ได้เช่นกันว่าเธอพูดอยู่คนเดียวหรืออย่างไร บางคนบอกว่า เธอกำลังใช้วัตถุบางอย่างบังใบหน้าไว้ เพื่อซ่อนตัวเธอจากการถ่ายทำภาพยนตร์

ลักษณะท่าทางของหญิงดังกล่าว เหมือนกับผู้ใช้โทรศัพท์ในยุคปัจจุบัน

ทั้ง นี้ เมื่อนำมือถือเครื่องแรกที่ผลิตขึ้นอย่างของโมโตโรล่า รุ่นวอลคกี้ ทอล์คกี้ ‘Walkie-Talkie ซึ่งผลิตครั้งแรกเมื่อปี 1940 แต่กระนั้น ขนาดของมันก็ใหญ่ราวกับแขนมนุษย์เลยทีเดียว อีกทั้งยังผลิตขึ้นหลังจากที่ผลิตภาพยนตร์ดังกล่าวออกฉายกว่าสิบปี

นายคลาร์ก ยังคงต้องการคำตอบว่า ภาพดังกล่าวเกิดจากอะไร หรือหญิงปริศนาคนดังกล่าวจะเป็นผู้ที่อยู่ในอนาคตแล้วย้อนเวลาไปยังยุคนั้นได้

บางส่วนจากบทสนทนากับ John Titor

What are your memories of 2036?
I remember 2036 very clearly. It is difficult to describe 2036 in detail without spending a great deal of time explaining why things are so different.

In 2036, I live in central Florida with my family and I'm currently stationed at an Army base in Tampa. A world war in 2015 killed nearly three billion people. The people that survived grew closer together. Life is centered on the family and then the community. I cannot imagine living even a few hundred miles away from my parents.

จอห์น กล่าวว่า ในปี 2015 จะสงครามโลกครั้งที่ 3 และคนจะตายเกือบ 3,000 ล้านคน
คนที่เหลือรอดอยู่จะอยู่กระจัดกระจายกันไปเป็นกลุ่มชนรุ่นใหม่

Does anything happen in the year 2012? I've heard stories about the world ending.
In my 2012, I was 14 years old spending most of my time living, running and hiding in the woods and rivers of central Florida. The civil war was in its 7th year and the world war was three years away. Yes, there are unusual events in 2012 but they do not cause the world to end. Unfortunately, I have decided not to discuss events that you or I can do anything about. It is important that they be a surprise. Perhaps you are familiar with the story of the Red Sea and the Egyptians?

ถามว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นในปี 2012 ทีว่ากันว่าจะเป็นปีสิ้นโลกหรือไม่ จอห์นตอบว่า ในปี 2012 เขามีอายุ 14 ปี ใช้ชีวิตดูเเหมือนปกติทั่วไป จะมีเหตุการณ์ผิดปกติเกิดขึ้นแน่นอนแต่ไม่ทำให้สิ้นโลก แต่เขาไม่บอกว่าจะเกิดอะไร อยากให้รอดูเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ บอกให้นึกถึงเหตุการณ์ทะเลแดงที่เกิดกับชาวอียิปต์ในยุคโบราณ (ตามเหตุการณ์ในพระคัมภีร์ไบเบิล) สรุปคือ 2012 โลกไม่แตก

10 อันดับอาหารญี่ปุ่นสุดแปลกในสายตาต่างชาติ

2012-06-10T14:53:00.001+07:00

คราวก่อนเคยจัดอันดับอาหารแปลกๆของเมืองไทยมาแล้ว รอบนี้เลยจะพาคุณผู้อ่านไปชมเมนูพิศดารของประเทศญี่ปุ่นกันบ้างครับ มาดูกันว่าอาหารของใครจะน่ากลัวกว่ากัน

เริ่มที่อันดับ 10 Shirauo no Odori Gui เป็นปลาตัวเล็กๆ เมนูนี้เป็นที่นิยมมากในฤดูใบไม้ผลิ วิธีการกินก็ละม้ายคล้ายกุ้งเต้นบ้านเรานี่แหละ สยองแฮะ

อันดับที่ 9 Shiokara ปลา(หมึก)ร้าสไตล์ญี่ปุ่น อันนี้เหมือนปลาร้าไทยแต่บ้านเขาจะใช้ปลาหมึกมาหมักกับเกลือแทน

อันดับ 8 Kujira & Iruka หรือ เนื้อปลาวาฬ สัตว์ใหญ่ที่เราไม่อยากฆ่ามารับประทาน แต่ชาวญี่ปุ่นกับการล่าวาฬนั้นถือเป็นเรื่องของประเพณีเลยก็ว่าได้

อันดับ 7 Shirako หรือ ถุง,ท่อเก็บน้ำอสุจิของปลา (แหงะ) มักเป็นของปลาคอด ปลาปักเป้าและปลาแองเกลอร์ ให้รสสัมผัสถึงความสดและนุ่มละมุน คำว่าชิราโกะแปลว่า white children หรือเด็กผู้บริสุทธิ์นั่นเอง เป็นเมนูที่จะได้กินกันในหน้าหนาว

อันดับ 6 Hachinoko หรือตัวอ่อนของผึ้ง ที่เก็บมาจากรัง นำมาปรุงกับซอสถั่วเหลืองและน้ำตาล เป็นขนมขบเคี้ยวที่นิยมมากในสมัยก่อน

อันดับ 5 Fugu หรือ ปลาปักเป้า แม้ว่าปลาชนิดนี้จะเป็นปลาที่มีพิษร้ายแรงถึงขั้นทำให้เสียชีวิตได้ และก็มีคนเสียชีวิตเพราะมันอยู่ตลอด (รวมถึงที่ไทยเองด้วย)มันก็ยังเป็นที่นิยมอยู่ดี คำแนะนำสำหรับผู้ที่อยากลองก็คือ ให้ไปหาร้านที่มีความเชี่ยวชาญในการทำปลาชนิดนี้ดีกว่า เพราะตายขึ้นมาไม่คุ้มแน่

อันดับ 4 Natto ถั่วเน่าเหนียวหนึบ เป็นอาหารพื้นเมืองของชาวญี่ปุ่น ทำจากถั่วเหลืองหมักกับแบคทีเรีย ชนิดBacillus subtilis นิยมกินเป็นอาหารเช้าเพราะให้โปรตีนสูง ปรุงด้วยซอสถั่วเหลืองและมิโสะ ทานกับข้าวสวยร้อนๆ

อันดับ 3 Basashi เนื้อม้า! เป็นเนื้อที่นิยมกินกันในไม่กี่ประเทศในแถบยุโรปและแอฟริกาใต้ บาซาชิ คือ เนื้อม้าดิบๆเสิร์ฟมาบนน้ำแข็ง กินกับซอสถั่วเหลือง เคียงมากับใบชิโสะ และหัวไชเท้าญี่ปุ่น

อันดับ 2 inago no Tsukudani ตั๊กแตนทอด กรอบมันได้แคลเซี่ยม แต่ดูธรรมดาสำหรับเราเหมือนกันแฮะ

อันดับที่ 1 Zazamushi แมลงทอดนั่นเอง ไม่แปลกอีกเหมือนกันสำหรับคนไทย แมลงทอดของญี่ปุ่นส่วนมากจะจับมาจากแถวๆ แม่น้ำ และที่ญี่ปุ่นเมนูถูกนำเอาไปเสิร์ฟกันในร้านอาหารกันเป็นเรื่องเป็นราวนะจะบอกให้ ไม่ใช่อยู่บนรถเข็นอย่างบ้านเรา

เพื่อนๆ ว่าเมนูไหนแปลกที่สุดบ้างครับ แต่ที่แน่ๆ อันดับ 1 ของบ้านเขา ดูธรรมดากว่าอันดับท้ายตารางซะอย่างนั้น

เมนูอาหารไทยสุดพิศดารในสายตาชาวต่างชาติ

2012-06-10T14:51:00.000+07:00

เมืองไทยในน้ำมีปลาในนามีข้าว อาหารการกินของเรานั้นนับว่าอุดมสมบูรณ์สุดๆ แต่ในขณะเดียวกันความต้องการเปิบของแปลกๆของเรามันก็ไม่มีที่สิ้นสุดเหมือนกัน จนบางครั้งฝรั่งมังค่าที่มาเที่ยวเมืองไทยพอมาเจอกับเมนูเหล่านี้ถึงกับแทบช็อคไปเลย (แต่บางอย่างเราก็เฉยๆ) ไปติดตามชมกันเลยครับ

จานที่ 1 กุ้งเต้นอย่าเพิ่งขึ้นว่าเขาตั้งชื่อมาฮาๆ แต่ไอ้ที่เต้นน่ะ มันกำลังเต้นอยู่จริงๆ กุ้งตัวจิ๋วนับร้อยนับพันชีวิตจะถูกเสิร์ฟมาในชาม พร้อมกับกระโดดเด้งดึ๋งกันอย่างสุดชีวิตเพื่อให้ได้มาซึ่งอิสรภาพ

คนที่ชอบเขาบอกว่า กุ้งเต้นนี้เป็นอาหารที่ผสมผสานความอร่อยและความสนุกเข้าด้วยกัน วินาทีที่ตักกุ้งน้อยพูนช้อนเข้าปากแล้วงับลงไป จะได้รสชาติเค็มๆมันๆ กรอบอย่าบอกใคร

จานที่ 2 ลาบเลือดเนื้อลืมเรื่องสุขอนามัยทิ้งไปให้หมด เพราะนี่คือเมนูเนื้อดิบๆแดงแจ๋จริงๆ อย่างกับคนคิดเค้าจะกลัวดิบไม่พอก็ยังอุตส่าห์เติมเลือดเข้าไปอีก! (ขอย้ำอีกทีว่าทั้งหมดนี้ไม่ผ่านการปรุงสุกทั้งสิ้น Raw Food สุดๆ) ปรุงรสนิดหน่อยด้วยน้ำลาบ ข้าวคั่ว และใบสะระแหน่

คนที่ชอบเขาบอกว่า เนื้อดิบๆน้ำแดงพวกเนื้อไว้ดื่มแกล้มเหล้าแล้วมันเข้ากันสุดๆ ทั้งนี้ก็ไม่มีใครรับรองชีวิตคุณแน่ๆว่าหลังจากกินเข้าไปแล้วจะมีโรคอะไรตามมาบ้าง

จานที่ 3 กุ้งแช่น้ำปลากุ้งแม่น้ำตัวเขื่องดิบๆ แต่งรสด้วยน้ำปลาทานพร้อมพริกกระเทียม เสิร์ฟมาทั้งตัว

คนที่ชอบเขาบอกว่า รสของมันออกเค็มๆเผ็ดๆ และเนื้อดิบลื่นๆเป็นเมือกของกุ้งนั้นให้รสสัมผัสที่ชวนน้ำลายสอมาก

จานที่ 4 ลาบมดแดงมดตัวน้อยตัวนิดกับไข่บนรังของมันนับว่าเป็นรางวัลแสนพิเศษสำหรับคนที่เจอเลยทีเดียว นำมาปรุงเป็นลาบ แซบหลายอย่าบอกใคร

คนที่ชอบเขาบอกว่า รังมดแดงที่ขึ้นบนต้นมะม่วงนั้นเป็นอะไรที่ฟ้าประทานสุดๆ เพราะในตัวมดจะเต็มไปด้วยน้ำจากใบมะม่วงที่มันแทะเพื่อทำรัง รสเปรี้ยวจี๊ดจ๊าด แถมด้วยความมันที่ได้จากไข่มดอีกต่างหาก

จานที่ 5 ไข่ข้าวชื่อฟังดูซอฟท์ๆ แต่ที่จิงแล้วไข่ข้าวก็คือไข่ต้มเนี่ยแหละ แต่ไอ้ที่มากกว่านั้นก็คือ ข้างในนั้นมันมีตัวอ่อนอยู่ด้วย! เป็นไข่ที่ถูกผสมน้ำเชื้อเรียบร้อยแล้ว แต่ก่อนจะเติบโตมากไปกว่านี้ก็โดนต้มซะก่อน ว่ากันว่าบางฟองเวลาเคี้ยวเข้าไปถึงกับมีขนติดฟันเลย

คนที่ชอบเขาบอกว่า รสชาติก็คล้ายไข่ต้มนั่นแหละ แต่มันมีความเอนเตอร์เทนตรงนี้เวลาได้เคี้ยวตัวอ่อนข้างในเนี่ยแหละ

จานที่ 6 แมลงทอดนับว่าเป็นภาพชินตาสำหรับเราจริงๆ สำหรับรถเข็นขายแมลงทอด ที่ไม่รู้ขนมากี่สายพันธุ์ ทั้งตั๊กแตน จั๊กจั่น หนอน ที่กล่าวๆมายังมีอีกหลากชนิดต่างพันธุ์กันอีกด้วย (ยังไม่รวมที่คนขายอาจจะหาจับได้จากใต้เตียงอีก) ก่อนกินก็แค่เหยาะพริกไทยกับซอสถั่วเหลืองเป็นอันเสร็จพิธี

คนที่ชอบเขาบอกว่า มันอร่อยยิ่งกว่าเฟร้นช์ฟรายซะอีก แถมแมลงบางชนิดเวลากัดเข้าไปยังได้ความมันความหนึบด้วยอีกต่างหาก

จานที่ 7 หมกฮวก"ฮวก" เป็นภาษาอีสาน แปลว่า "ลูกอ๊อด" ใช่แล้ว ลูกอ๊อดทั้งหลายของกบและคางคกนั่นเอง นิยมแค่สองชนิดนี้เพราะมีลูกอ๊อดตัวจัมโบ้ ปรุงกับอีกหนึ่งสุดยอดเครื่องปรุงอย่างปลาร้า แค่นี้ฝรั่งขี้นกก็ร้องจ๊ากแล้ว สำหรับคนไทยส่วนใหญ่ก็คิดว่ามันชวนพะอืดพะอมซะมากกว่านะเนี่ย

คนที่ชอบเขาบอกว่า พอได้ลองแล้วจะลืมไปเลยว่าพวกนี้มันเคยน่ารักขนาดไหน ยิ่งถ้าได้ตัวที่โตจนเริ่มมีขางอกออกมาแล้วยิ่งดี ยิ่งมีสารอาหารเยอะ

ก็ขอจบแต่เพียงเท่านี้สำหรับเมนูอาหารพิศดาร ที่ไม่แค่ฝรั่งหรอก บางอย่างคนไทยเรายังแทบรับไม่ได้เหมือนกัน อันที่จริงถ้าเรามีอันจะกินอยู่แล้วก็อย่าไปเสาะแสวงหาเลยนะ มันเบียดเบียนสัตว์เปล่าๆ แถมยังไปทำลายระบบนิเวศแบบเห็นๆ!

สุดสยอง! เผย 13 สัตว์น้ำจืด หน้าตาประหลาดชวนขนลุก

2012-05-11T10:09:00.000+07:00

อันดับที่ 1 สยองสุดปิรันย่าปลาสุดโหด

อันดับ 2 ปลาไหลไฟฟ้า

อันดับ 3 แมงมุมกินนกมีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของแมงมุมที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก

อันดับ 4 ปลาเสือแอฟริกา น่ากลัวด้วยขนาดที่ใหญ่และฟันแหลมคม

5 จระเข้แม่น้ำไนล์ มีชื่อเสียงด้านความดุร้ายและอันตรายที่สุดชนิดหนึ่ง

6 ปลาชะโด ถือเป็นผู้ล่าสุดโหดลำดับต้นๆ

7 เต่ามาตามาต้า เต่าที่มีรูปร่างประหลาดแต่ไม่เป็นอันตราย

อันดับที่ 8 ปลาดุกยักษ์ ปลาที่กินซากสัตว์เป็นอาหาร

9 แมงมุมที่อยู่ในน้ำ มันจะสร้างใยที่บรรจุอากาศไว้ดักกินสัตว์

10 งูอนาคอนดา ตัวใหญ่ที่สุดที่เคยพบมีขนาดยาว 19 ฟุต

11 ปลากระเบนน้ำจืดยักษ์ ชอบฝังตัวในตะกอนใต้น้ำ

12 Vampire Fish มีวางขายตาท้องตลาดในเปรู แต่มันก็มีความน่ากลัวไม่น้อย

อันดับที่ 13 คือปลาไม้จิ้มฟัน ได้ชื่อว่าเป็นสัตว์น้ำจืดที่น่ากลัวที่สุด มีถิ่นกำเนิดในลุ่มน้ำอะเมซอน และมันสามารถอาศัยอยู่ในท่อปัสสาวะของคนด้วย ซึ่งยากที่จะรักษาหากมันเข้าไปในร่างกายแล้ว

ปลาไทเกอร์ฟิช ยักษ์

2012-05-11T09:01:00.003+07:00

หมายเลข 1.ปากสามารถกินได้ตั้งแต่หนูจนถึงหมู
2. ฟันมีขนาดเทียบเท่ากับนิ้วคนมีลักษณะคล้ายสิงโต
3.ตาอาจมีขนาดเท่าเงาะ
4.เหงือกอาจสามารถยัดหนังสือการ์ตูน1เล่มเข้าไปก็ได้นะ
5.ครีบหลังครีบหลังมีขนาดใหญ่(กะไม่ได้ว่าเท่าไร)
6.ครีบอกคล้ายไม้พายเรือ
7.หางมีพละกำลังมหาสารสามารถสะบัดหางแล้วฟาดจะมี
พละกำลังมากกว่าจระเข้
ถิ่นอาศัย:แม่น้ำคองโกในแอฟริกา

วิธีการเลี้ยงหนูแฮมเตอร์

2012-05-10T14:29:00.004+07:00

วิธีการเลี้ยงหนูแฮมเตอร์อาหารหลักที่ควรให้แฮมสเตอร์ คือ ธัญพืชโดยจะโปรยอาหารลงบนพื้นก็ได้เพราะแฮมสเตอร์ไม่มีนิสัยชอบก้มกิน มันจะชอบหยิบอหารออกมากินนอกภาชนะมากกว่า โดยใช้เท้าหน้าจับอาหารกิน แต่การใช้ภาชนะมีข้อดี คือจะทำให้เราได้รู้ว่ามันเอาอาหารออกไปกิน มากน้อยแค่ไหน ถ้ามันป่วยเราก็รู้ได้ นอกจากนี้ การใส่ภาชนะยังทำให้อาหารและขี้เลื่อยไม่ปะปนกันทำให้การเปลื่ยนขี้เลื่อยทำได้ง่ายโ
ยไม่ต้องทิ้งอาหารที่ปนกับขี้เลื่อย
สิ่งที่ควรทราบในการให้อาหารแฮมสเตอร์

1. อย่าให้ผักสด หรือผลไม้สดบ่อยๆหรือมากเกินไป การให้ผักสดควรให้แค่สัปดาห์ละครั้งเพราะอาจจะทำให้แฮมสเตอร์ท้องอืด หรือท้องเสียได้และหากมันกินไม่หมดควรจะเก็บทิ้งทันที

2. พยายามอย่าเปลื่ยนอาหารแบบทันทีทันใด ควรจะค่อยๆ เปลื่ยนอาหารโดยเอาอาหารเก่า ผสมกับอาหารใหม่ และเพิ่มอัตราส่วนอาหารใหม่ให้มากขึ้นเรื่อยๆ จนแทนที่อาหารเก่าในที่สุด อย่าเปลื่ยนแบบฉับพลัน

3. อาหารที่ควรหลีกเลื่ยงช็อคโกแลต โดยเฉพาะ Dark Chocolate เพราะมีสาร Theobromine ซึ่งเป็นพิษต่อแฮมสเตอร์ได้

4. หลีกเลื่ยงผักผลไม้ ที่มีรสเปรี้ยวๆ เช่น มะนาว ส้ม สับปะรด เป็นต้น

5. เราอาจจะเสริมโปรตีนให้กับแฮมสเตอร์ได้ โดยการให้อาหารเม็ดของแมวหรืออาหารสุนัขที่เป็น บิสกิต ใส่ลงไปได้บ้างเล็กน้อย ซึ่งช่วยเสริมโปรตีนและยังช่วยลับฟันแฮมสเตอร์ไม่ให้ยาวเกินไปอีกด้วย

6. อาหารที่ไม่ปลอดภัยสำหรับแฮมสเตอร์ ได้แก่ หัวหอม มันฝรั่งดิบ กระเทียม น้ำอัดลม ลูกกวาด เป็นต้น

7. หลีกเลี่ยงอาหารที่แหลมคม หรือ เหนียวหนืด

8. ขนมหรืออาหารหวานๆเพราะแฮมสเตอร์แคระมีความเสี่ยงต่อการเป็นโรคเบาหวานได้

9. หลีกเลี่ยง อาหารเม็ดของกระต่าย เพราะบางชนิดใส่สารอาหารบางอย่างที่ช่วยกระตุ้น การเจริญเติบโตในกระต่าย แต่เป็นอันตรายต่อแฮมสเตอร์

10. หลีกเลี่ยงผักผลไม้ที่มีกลิ่นฉุน เช่น กระเพรา

อาหารเสริมอื่นๆ

ไข่

หนูแฮมสเตอร์ชอบกินไข่ต้มที่ต้มสุก และไข่ต้มยังมีโปรตีนสูงอีกด้วยโดยเฉพาะในแม่แฮมสเตอร์ที่กำลังตั้งครรภ์ แต่ไม่ใช่ว่าให้ตลอด นานๆ ให้ทีถ้ากินไม่หมดต้องเก็บออกให้หมด

น้ำมันตับปลา

น้ำมันตับปลาจะอุดมไปด้วยวิตามิน A และ D ใช้โดยการหยดเพียงไม่กี่หยดลงบนเมล็ดพืชก็ได้สามารถให้ได้เพียงสัปดาห์ละครั้ง อาจจะให้อาหารเม็ด สำหรับสุนัขที่มีส่วนผสมของน้ำมันตับปลาก็ได้

เนื้อ

เรื่องการให้เนื้อเป็นอาหารแก่แฮมสเตอร์นั้น เป็นเรื่องที่ผู้เลี้ยงทั้งหลายต่อต้านกันมานาน เพราะเชื่อว่า อาหารประเภทเนื้อจะกระตุ้น ให้แฮมสเตอร์ดุร้าย แต่ก็มีรายงานจากผู้เลี้ยงหลายๆ คนซึ่งให้เนื้อเป็นอาหารเป็นประจำว่าไม่มีการก้าวร้าวผิดปรกติแต่อย่างใด โกยอาจจะให้เป็น เนื้อวัวชิ้นเล็กๆ หรืออาจจะให้อาหารสุนัขที่บรรจุกระป๋องก็ได้

นม

อาจจะให้ได้บ้าง โดยเฉพาะแม่หนูที่กำลังท้อง หรือ อาจจะให้เป็นนมอัดเม็ดก็ได้

อาหารนกผสม

สามารถจะให้อาหารเม็ด เช่น เมล็ดพืชสำหรับนกก็ได้โดยให้สัปดาห์ละครั้ง

การผสมพันธ์
แฮมสเตอร์เป็นสัตว์ที่มีอายุขัยสั้น มันจึงต้องแพร่พันธุ์เพื่อดำรงเผ่าพันธุ์ อย่าผสมข้ามพันธุ์แฮมสเตอร์หากท่านยังไม่พร้อม สำหรับชีวิตน้อน ๆ อีกหลาย ๆ ชีวิตที่กำลังจะเกิดขึ้นมา ท่านมีกรงให้พร้อมหรือไม่ท่านมีเวลาเพียงพอสำหรับมันหรือไม่

โปรดศึกษาแฮมสเตอร์ให้เข้าใจก่อนผสมพันธุ์ เพื่ิอให้ลูกที่เกิดออกมาแข็งแรงและไม่มีข้อบกพร่องทางพันธุ์กรรม

SYRAIN

Syrain เป็นแฮมสเตอร์ที่รักสันโดษ หากเราปล่อยให้ Syrainหลาย ๆ ตัวอยู่ด้วยกันมันมักจะกัดกัน ดังนั้นการจับคู่ Syrain เพื่อการผสมพันธุ์นั้น เราจำเป็นต้องระวังมาก ๆ

Syrain เพศเมีจะเป็นฮีทในทุกๆ 4 วัน ในการผสมพันธุ์ต้องเตรียมรังไว้ให้ก่อนโดยการใส่วัสดุปูพื้นใหม่ลงไป และหลังจากนั้นใส่วัสดุตัวผู้ลงไปก่อนและปล่อยให้ตัวผู้เดินไปมาและสร้างกลิ่นก่อนสั
พักหลังจากนั้นจึงค่อยใส่ตัวเมียลงไป หากตัวเมียต่อต้าน ไม่ยอมรับการผสมพันธุ์โดยการจู่โจมหรือการเข้าทำร้ายตัวผู้ ให้รีบแยกตัวตัวเมียออกก่อนที่จะมีตัวใดได้รับบาดเจ็บ ทั้งนี้หากแฮมสเตอร์ตัวเมียไม่ได้เป็นฮีท มันก็อาจจะไม่ยอมรับการผสมจากตัวผู้และอาจจะทำร้ายตัวผู้ได้

หลังจากนั้นอีก 2-3 วันให้ทดลองใหม่อีกครั้ง หากแฮมสเตอร์ตัวเมียเมื่อปล่อยลงไปแล้วยืนอยู่นิ่ง ๆ และเหยียดขาตรง ยกหางชี้ขึ้นแสดงว่าตัวเมียยอมรับการผสมพันธุ์ หลังจากนั้นปล่อยให้แฮมสเตอร์ผสมพันธุ์กันประมาณ 20 นาทีและแยกแฮมสเตอร์ออกจากกัน เพราะหากปล่อยตัวผู้ไว้กับตัวเมียนานเกินไป ตัวเมียอาจจะตัดสินใจกำจัด หรือทำร้ายตัวผู้ได้ หลังจากนั้น 16-18 วันหากผสมติด เราจะได้ลูกแฮมสเตอร์สีชมพูอยู่ในกรง

การเลือกซื้อหนู

ควรเลือกซื้อแฮมสเตอร์ในช่วงเวลาเย็น ๆ เพราะแฮมสเตอร์จะนอนในเวลากลางวันจะงัวเงีย ทำให้ดูยาก เวลาป่วยหรือไม แต่ถ้าเป็นช่วงเวลาตอนเย็น มันจะคึกคักทำให้ดราเลือกได้ง่ายกว่า และเปรียบเทียบได้ง่ายขึ้นระหว่างตัวที่ซึม เพราะป่วยและตัวที่ไม่ป่วย

เลี้ยงหลายตัวได้หรือไม่

อาจจะเลี้ยงแฮมสเตอร์มากกว่า 1 ตัวในกรงเดียวกันได้ แต่ขึ้ยอยู่กับพันธุ์ของแฮมสเตอร์ด้วยถ้าเป็นแฮสเตอร์แคระแล้วหล่ะก็ มันเป็นสัตว์สังคมพอสมควรสามารถจะเลี้ยงด้วยกันได้หากเลี้ยงไว้ด้วยกันตั้งแต่เล็ก มักไม่ค่อยมีปัญหาทะเลาะกันแต่ไม่ควรเลี้ยงแฮมสเตอร์ต่างสายพันธุ์ไว้ด้วยกัน เพราะนิสัยจะแตต่างกันจะทำให้มัเครียดและอาจจะกัดกันจนตายได้ หรือเกิดปัญหาจาการผสมข้ามพันธุ์

อย่าใส่ถุงกระดาษกลับบ้าน ถ้าต้องการเดินทางนาน ๆ

เวลาที่เราซื้อแล้ว ร้านขายสัตว์เลี้ยงอาจะเอาแฮมสเตอร์ใส่กล่องหรือถุงกระดาษนำกลับบ้่าน แต่ถ้าเราต้องใช้เวลาเดินทางนานแฮมสเตอร์อาจจะแทะทะลุถุงกระดาษออกมาและหลบหนีได้ เราจะขอให้ผู้ขายเปลื่ยนจากถุงกระดาษมาใส่ภาชนะพลาสติกแทน

ควรจะเลือกแฮมสเตอร์ที่สุขภาพดี

แฮมสเตอร์ควรจะสะอาด ขนสะอาด ไม่มีอุจจาระเปื้อนหรือเหม็นผิดปรกติ และไม่ผอมผิดปรกติไม่ซึมไม่มีบาทแผลทั้งตัวและนิ้วเท้าหูต้องสะอาดท้งด้านในและด้านน
ก ตาต้องสดใสและสะอาด

ควรจะเลือกแฮมสเตอร์ที่อายุระหว่าง 4-7 สัปดาห์

เพราะเชื่องง่ายถ้าเราเลี้ยงตั้งแต่เล็ก ๆ เพศไหนก็ได้ นิสัยไม่แตกต่างกันมาก

สัตว์ประหลาดทะเล(ตำนานและเป็นตำนาน)

2012-05-04T10:23:00.001+07:00

งูทะเล Olaus Magnus '
ในประวัติศาสตร์การทำงาน Olaus แมกนัส '1555 ของประชาชนภาคเหนือ, เขาอธิบายพญานาคนอร์เวย์เพื่อให้เป็นตัวหนาว่ามันจะออกมาจากถ้ำใต้น้ำของมันในคืนฤดูร้อนที่สดใสลิ้มลองน่องลูกแกะและสุกร สัตว์ร้ายนี้ถูกกล่าวว่าเป็น 200 ฟุตยาว 20 ฟุตกว้างและเชื่อว่าจะมีชีวิตอยู่นอกเบอร์เกน
รบกวนมากที่สุด แต่สัตว์ร้ายนี้ดวงตาเปลวไฟสีแดงและใจชอบสำหรับการรับประทานอาหารของคนคือสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายจะโจมตีเรือและงานฉลองกับคนที่มันยกตัวเองขึ้นตรงจากน้ำ

หมึกยักษ์โอคลาโฮมา

MONSTER สัตว์น้ำจืด?Octopus โอคลาโฮมาเป็นสัตว์ลึกลับโดยทั่วไปกล่าวว่าอาศัยอยู่ในสามทะเลสาบในโอคลาโฮมา (ทะเลสาบธันเดอร์เบิร์ด, เลก Oolagah และทะเลสาบTenkiller) ที่มันโจมตีและฆ่านักว่ายน้ำที่ไม่สงสัย ตามตำนานและข่าวลือปีศาจน้ำจืดขนาดนี้มาตรการของม้าและมีลักษณะปลาหมึกมีหนวดยาวและเหนียวผิวสีน้ำตาลแดงคลางแคลงสงสัยว่าปลาหมึก - สัตว์ทะเล - สามารถอยู่รอดในทะเลสาบน้ำจืด แต่มันเป็นเรื่องง่ายที่จะเชื่อว่าสิ่งมีชีวิตดังกล่าวจะเป็นนักล่าพิลึกปลาหมึกยักษ์แปซิฟิกเช่นมีหนวดที่โม้แต่ละความแรงของมนุษย์200-ปอนด์และจะงอยปากที่มีประสิทธิภาพที่จะใช้ในการฆ่าเหยื่อ

หลักฐานของ OCTOPUS? แม้ว่าไม่มีหลักฐานทางกายภาพที่มีอยู่ในส่วนของปลาหมึกยักษ์โอคลาโฮมาชี้หลายอัตราการตายสูงและจำนวนมากไม่ได้อธิบายใน drowningsทะเลสาบโอคลาโฮมาเป็นสัญญาณที่ชัดเจนของการแสดงตน มีจำนวนมากได้รับรายงานยัง sightings Cryptozoologists ได้ชี้ให้เห็นว่าชนิดของแมงกะพรุนได้รับสามารถที่จะปรับตัวจากน้ำเค็มสภาพน้ำจืดและการปรับตัวเดียวกันอาจจะเป็นไปได้สำหรับยักษ์ปลาหมึกขังอยู่ในทะเลสาบน้ำจืดเมื่อน้ำชายฝั่งทะเลห่าง

พยานาคทะเล

มันยากที่จะโต้แย้งเล็งงูทะเลเมื่อกัปตันของเรือทหารเรือและสมาชิกหลายคนของทีมงานของเขาเรียกร้องทั้งหมดที่จะได้เห็นมัน นั่นเป็นเพียงสิ่งที่เกิดขึ้นในเดือนสิงหาคม 1848,เมื่อ ล. เดดาลัสซึ่งเป็นสมาชิกของกองทัพเรือกองทัพเรือได้แล่นเรือไปเซนต์เฮเลนาในใต้มหาสมุทรแอตแลนติก กัปตันเรือกัปตัน McQuhae เช่นเดียวกับสมาชิกหลายคนของทีมงานของเขาอ้างว่าสัตว์ทะเลประมาณ 60 ฟุตความยาวผ่านเรือของพวกเขาด้วย 4 ฟุตจากหัวของมันยกออกจากน้ำ มันผ่านไปเพื่อให้ใกล้เคียงกับเรือที่กัปตันบอกว่ามันมีความใกล้ชิดของเขาเขาจะต้องรู้จักเขา
มันยังคงอยู่ในสายตาของลูกเรือเป็นเวลา 20 นาทีและหนึ่งในสมาชิกของ HMSDaedalus ตั้งข้อสังเกตมันดูคล้ายสัตว์เลื้อยคลานมากขึ้นกว่าที่คดเคี้ยว เล็งเป็นที่มีชื่อเสียงและยังคงค่อนข้างอินสแตนซ์เดียวของการเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดน้ำนี้โดยเฉพาะ มีรายงานในไทม์ของลอนดอนและในวันนี้ยังคงลึกลับ
ในขณะที่ไม่น่ากลัวงูโดยเฉพาะอย่างยิ่งสัตว์นี้สมควรจุดบน Top 10 ของเรารายการScariest Sea Monsters อยู่ แต่เพียงผู้เดียวกับขนาดและศักยภาพที่จะทำบางความเสียหายอย่างร้ายแรง

สัตว์ประหลาดแห่งแม่น้ำสีขาว

sightings ต้น: ตำนานของมอนสเตอร์ริเวอร์สีขาวจะเริ่มขึ้นในเมืองนิวพอร์ตของภาคตะวันออกเฉียงเหนือในมลรัฐอาร์คันซอ ในปี ค.ศ. 1915 เกษตรกรท้องถิ่นเริ่มรายงานการจัดเก็บของขนาดใหญ่ที่สิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักปิดธนาคารของ White River ในเดือนกรกฎาคม 1937, บัญชีพยานที่สำคัญที่อธิบายสิ่งมีชีวิตที่มีผิวสีเทาและเป็น "ที่กว้างเป็นรถและสามรถเป็นเวลานาน." เคาน์รองผู้อำนวยการกล่าวว่าสิ่งมีชีวิตตัวเอง "ดูเหมือน Sturgeon ขนาดใหญ่หรือปลาดุก."ผลตอบแทน MONSTER: Monster แม่น้ำสีขาวถูกสายตาอีกครั้งในฤดูร้อนของปี 1971ปีนั้นพยานที่พบสิ่งมีชีวิตที่อธิบายว่ามันเป็น "ขนาดของ Boxcar" กับกระดูกที่ยื่นออกมาจากหน้าผากของมัน "มันดูราวกับว่าสิ่งที่ถูกปอกเปลือกทุก แต่มันเป็นประเภทที่ราบรื่นของผิวหนังหรือเนื้อ" หนึ่งกล่าวว่าและจะทำเสียงแปลกที่ฟังเหมือนการรวมกันของ "วัวหมู่และม้าฮี้." บัญชีอื่น ๆ ของมอนสเตอร์แม่น้ำไวท์อธิบายแทร็คที่สามนิ้วเท้า, 14 นิ้วความยาวบนเกาะ Towhead นำลงไปที่แม่น้ำผ่านเส้นทางของต้นไม้และพุ่มไม้ก้มบดตามรายงานในปี 1973 สภานิติบัญญัติแห่งชาติอาร์คันซอสร้างแม่น้ำ Refuge ขาว Monster ทำให้ผิดกฎหมายที่จะ "molest, ฆ่า, กระทืบ, หรือเป็นอันตรายต่อมอนสเตอร์ริเวอร์สีขาวในขณะที่เขาอยู่ในสถานที่พักผ่อน."ผิด IDENTITY? ตามที่นักวิทยาศาสตร์มอนสเตอร์ริเวอร์สีขาวมีโอกาสที่กรณีของตัวตนเข้าใจผิด Cryptozoologist และชีววิทยารอย P. Mackal ได้แนะนำว่าสิ่งมีชีวิตคือ "อินสแตนซ์ที่ชัดเจนจากสัตว์น้ำที่รู้จักกันนอกถิ่นที่อยู่ปกติหรือช่วงของมันและดังนั้นจึงไม่ปรากฏชื่อผู้สังเกตการณ์ที่ไม่คุ้นเคยกับประเภทของ." Mackal เชื่อว่าสิ่งมีชีวิตในความเป็นจริงประทับตราช้างขนาดใหญ่ที่ชายเดินขึ้นลงในแม่น้ำมิสซิสซิปปี White River การวัดค่าเฉลี่ยของ£ 5,000 และ 14 ฟุตความยาว, หุ้นประทับตราช้างเพศชายหลายลักษณะที่อธิบายไว้โดยผู้ที่ได้พบ "ปีศาจ": ผิวสีเทา, แทร็คสามนิ้วเท้า, ลอกคราบฤดูร้อนและการเรียกร้องของสัตว์ในฟาร์มของ แม้แต่ "กระดูก" บนหน้าผากของสิ่งมีชีวิตสามารถอธิบายได้ด้วยลำต้นพองประทับตราช้างเพศชายของ แมวน้ำช้างเพศผู้จะมีการเยี่ยมชมดังนั้นแม่น้ำสีขาว? แล้วก็สามารถที่จะยืนยันว่าพวกเขาและความลึกลับยังคง

คราเคน

ความคิดที่จะกลัวสัตว์ทะเลกลัวที่สุดที่เคยอาศัยอยู่ในน่านน้ำของโลกของเรา, คราเคนถูกกล่าวว่าเป็นมากกว่ากิโลเมตรยาว มอนสเตอร์ที่ถูกเพื่อให้น่ากลัวว่ามันจะทำให้แม้แต่ผู้นำที่ยากที่สุดใน knickers สั่นของเขา นิทานของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้อธิบายพวกเขาว่ามียักษ์หนวดที่จะจัดส่งซองจดหมายและล่ม ในฐานะที่เป็นเรือจะจมลงสู่การตายของพวกเขาสัตว์ที่ถูกกล่าวว่าจะกินเหล่านั้นบนกระดานหรือปล่อยให้พวกเขาจมน้ำตายในการปลุกของเรือ
ย้อนกลับไปในศตวรรษที่ 12 นอร์เวย์, คราเคนตำนานกล่าวกันว่าเป็นสัตว์ประหลาดในทะเลเท่านั้นที่จะมีรากในความเป็นจริง ด้วยแขนจำนวนมากและดวงตากระเปาะก็เชื่อว่าตอนนี้ปลาหมึกยักษ์อาจจะมีการตำหนิสำหรับทุกเสียงขรมทะเลหลวง ทั้งสองวิธีมันทุกคนสงสัยเอาไปทะเลสีฟ้าขณะที่ตำนานนี้คือที่ความสูงของมัน

งูทะเล ยักษ์

นอกชายฝั่งของเกาะกรีนแลนด์ใน 1734, ฮันส์มิชชันนารี Egede รายงานเห็นงูใหญ่เพื่อ,หัวของมันถึงสูงที่สุดเท่าที่เรือของเสาที่ชักธง มันเหมือนน้ำ spoutedวาฬมีผิวหนังเหมือนสัตว์เลื้อยคลานและเป็นที่กว้างเป็นเรือ แต่สี่ครั้งความยาวของมันใบหน้าของมันที่เขาอธิบายว่ามีพวยและเมื่อมันเดินทางมาจากเรือก็ลดลงไปข้างหลังแทนการก้าวไปข้างหน้าเป็นปลาจำนวนมากและสัตว์ทะเลที่น่าสนใจ
ภาพประกอบจากสัตว์นี้มีการกล่าวถึงเป็นหนึ่งในภาพที่เก่าที่สุดขึ้นอยู่กับแหล่งที่น่าเชื่อถือและไว้วางใจได้ ขึ้นอยู่กับภาพที่งูทะเลที่ดีไม่ใช่สิ่งที่บุคคลใดบุคคลเดินเรือหรือเรือควรจะต้องชอบที่จะพบ

สัตว์ประหลาดแม่น้ำเชี่ยงไทน์(ตอนแรกแปลนึกว่าเซียงไฮ้)

กับชายฝั่งยาวและแม่น้ำหลายประเทศจีนเป็นคนแปลกหน้ากับเรื่องราวของสัตว์ทะเลขนาดยักษ์และมีประสิทธิภาพ, สัตว์คดเคี้ยวร้ายแรงไม่มี ตำนานมีว่าที่หนึ่งของเหล่านี้เป็นคนชั่วร้าย, behemoth กิ้งก่าเหมือนที่ lurked ใต้น้ำของแม่น้ำเจียนถัง ที่เรียกว่า Kiau โดยชาวบ้าน, มอนสเตอร์ตัวนี้ถูกกล่าวว่าเป็นดุร้ายและสามารถที่จะพรางตาตัวเองในระหว่างการโจมตีทำให้ไปไม่ได้เกือบสำหรับผู้ที่อยู่ภายใต้การโจมตีที่จะต่อสู้กลับ
หนึ่งของการโจมตีที่มีชื่อเสียงที่สุดคิดที่จะดำเนินการโดย Kiau วันที่กลับไปในปี 488 CEอย่างเป็นทางการของรัฐบาลที่ได้รับการแล่นเรือใบ Chien Tang เมื่อเขาได้พบกับพญานาค 300-ฟุตยาวที่เป็นสีดำ เรื่องที่ไป Kiau อย่างต่อเนื่องเพื่อข่มขวัญแม่น้ำอีกปี600-Plus, จนกว่าการสิ้นสุดของมันที่อยู่ในมือของพระเอกในท้องถิ่นที่กระโจนลงไปในแม่น้ำและใช้เวลาหลายวันในการต่อสู้กับสัตว์ร้ายที่เกิดขึ้นใหม่ก่อนที่ชัยชนะ

ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขง

2012-03-27T08:58:00.001+07:00

ชนิดปลา

(อาทิ)^[3]

[แก้]ปลากระดูกอ่อน

วงศ์ปลาฉลาม
- ปลาฉลามหัวบาตร (Carcharhinus leucas)**ปลาอพยพ
วงศ์ปลาฉนาก
- ปลาฉนากจะงอยปากกว้าง (Pristis microdon)**ปลาอพยพ
วงศ์ปลากระเบนธง
- ปลากระเบนลาว (Dasyatis laoensis)**ปลาท้องถิ่น
- ปลากระเบนราหูน้ำจืด (Himantura chaophraya)
- ปลากระเบนลายเสือ (Himantura oxyrhynchus)

[แก้]ปลากระดูกแข็ง

วงศ์ปลากราย
- ปลากราย (Chitala ornata)
- ปลาตองลาย (Chitala blanchi)**ปลาท้องถิ่น
- ปลาสะตือ (Chitala lopis)
- ปลาฉลาด (Notopterus notopterus)
วงศ์ปลาตูหนา
- ปลาไหลหูขาว (Anguilla marmorata)**ปลาอพยพ
วงศ์ปลาหลังเขียว
- ปลาหมากผาง (Tenualosa thibaudeaui)**ปลาท้องถิ่น
- ปลาซิวแก้ว (Clupeichthys aesarnensis)**ปลาท้องถิ่น
วงศ์ปลากะตัก
- ปลาแมว (Setipinna melanochir)
วงศ์ปลาตะเพียน
- ปลาแปบควาย (Paralaubuca spp.)
- ปลาสะนากยักษ์ (Aaptosyax grypus)**ปลาท้องถิ่น
- ปลาฝักพร้า (Macrochirichthys macrochirus)
- ปลาซิวเจ้าฟ้า (Amblypharyngodon chulabhornae)
- ปลาซิวหนวดยาว (Esomus metallicus)
- ปลาซิวควาย (Rosbora tornieri)
- ปลาซิวควายข้างเงิน (Rasbora argyrotaenia)
- ปลากระโห้ (Catlocarpio siamensis)
- ปลายี่สก (Probarbus jullieni)
- ปลาเอินตาขาว (Probarbus labeamajor)**ปลาท้องถิ่น
- ปลาเอินฝ้าย (Probarbus labeaminor)**ปลาท้องถิ่น
- ปลานางเกล็ด (Thynnichthys thynnoides)
- ปลาตะกาก (Cosmochilus harmandi)
- ปลาตะโกก (Cyclocheilichthys enoplos)
- ปลาโจกไหม (Cyclocheilichthys furcatus)**ปลาท้องถิ่น
- ปลาเสือข้างลาย (Puntius partipentazona)
- ปลาแก้มช้ำ (Puntius orphoides)
- ปลาน้ำฝายหลังดำ (Sikukia stejnegeri)
- ปลาตะเพียน (Barbonymus gonionotus)
- ปลาตะเพียนทอง (Barbonymus altus)
- ปลากระแห (Barbonymus schwanenfeldi)
- ปลาตะพาก (Hypsibarbus wetmorei)
- ปลาปากหนวด (Hypsibarbus vernayi)
- ปลาตะพากส้ม (Hypsibarbus malcolmi)
- ปลาหนามหลังขาว (Mystacoleucus ectypus)**ปลาท้องถิ่น
- ปลาหนามหลัง (Mystacoleucus marginatus)
- ปลากระมัง (Puntioplites proctozysron)
- ปลากระมังครีบสูง (Puntioplites falcifer)**ปลาท้องถิ่น
- ปลาปากเปี่ยน (Scaphognathops spp.)**ปลาท้องถิ่น
- ปลาหว้าหน้านอ (Bangana behri)
- ปลาเพ้า (Bangana sinkleri)**ปลาท้องถิ่น
- ปลาบัว (Labeo dyocheilus)
- ปลากาดำ (Epalzeorhynchos chrysophekadion)
- ปลากาแดง (Epalzeorhynchos frenatum)
- ปลาสร้อยขาว (Henicorhynchus siamensis)
- ปลาสร้อยน้ำเงิน (Cirrhinus jullieni)
- ปลาแกง (Cirrhinus molitorella)
- ปลานวลจันทร์ (Cirrhinus microlepis)
- ปลาสะอี (Mekongina erythrospila)**ปลาท้องถิ่น
- ปลาไน (Cyprinus carpio)**เป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่น
- ปลานวลจันทร์เทศ (Cirrhinus cirrhosus)**เป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่น
- ปลายี่สกเทศ (Labeo rohita)**เป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่น
วงศ์ปลาหมู
- ปลารากกล้วย (Acanthopsis spp.)
- ปลาหมูขาว (Yasuhikotakia modesta)
- ปลาหมูค้อ (Yasuhikotakia morleti)
วงศ์ปลาสร้อยน้ำผึ้ง
- ปลาสร้อยน้ำผึ้ง (Gyrinocheilus aymonieri)
- ปลามูด (Gyrinocheilus pennocki)**ปลาท้องถิ่น
วงศ์ปลากด
- ปลาดุกมูน (Bagrichthys obscurus)
- ปลากดเหลือง (Hemibagrus spp.)
- ปลากดคัง (Hemibagrus wickioides)
- ปลากดหม้อ (Hemibagrus wickii)
วงศ์ปลาเนื้ออ่อน
- ปลาคางเบือน (Belodontichthys truncatus)
- ปลาดังแดง (Hemisilurus mekongensis)**ปลาท้องถิ่น
- ปลาน้ำเงิน (Micropogon apogon)
- ปลาแดง (Micropogon bleekeri)
- ปลาขาไก่ (Krytopterus crytopterus)**ปลาท้องถิ่น
- ปลาเค้าขาว (Wallago attu)
- ปลาเค้าดำ (Wallago micropogon)
วงศ์ปลาสวาย
- ปลาสวายหนู (Helicophagus waandersii)
- ปลาบึก (Pangasianodon gigas)**ปลาท้องถิ่น
- ปลาสวาย (Pangasianodon hypopthalmus)
- ปลาสังกะวาดท้องคม (Pteropangasius pleurotaenia)
- ปลาเทโพ (Pangasius larnaudii)
- ปลาเทพา (Pangasius sanitwongsei)
- ปลาโมง (Pangasius conchophilus)
- ปลาเผาะ (Pangasius bocourti)
- ปลายาว (Pangasius krempfi)
- ปลาสังกะวัง (Pangasius polyuranodon)
วงศ์ปลาแค้
- ปลาแค้วัว (Bagarius bagarius)
- ปลาแค้ยักษ์ (Bagarius yarrelli)
- ปลาแค้งู (Bagarius suchus)
วงศ์ปลาดุก
- ปลาดุกด้าน (Clarias batrachus)
- ปลาดุกอุย (Clarias macrocephalus)
- ปลาดุกรัสเซีย (Clarias gariepinus)**ชนิดพันธุ์ต่างถิ่น
วงศ์ปลากดทะเล
- ปลากดหัวผาน (Hemiarius verrucosus)**ปลาอพยพ
วงศ์ปลากระทุงเหว
- ปลากระทุงเหวเมือง (Xenentodon cancila)
วงศ์ปลาเข็ม
วงศ์ปลาหัวตะกั่ว
- ปลาหัวตะกั่ว (Aplocheilus panchax)
วงศ์ปลาแป้นแก้ว
- ปลาแป้นแก้ว (Parambassis siamensis)
วงศ์ปลาเสือตอ
- ปลาเสือตอลายใหญ่ (Datnioides pulcher)
- ปลาเสือตอลายเล็ก (Datnioides undecimradiatus)**ปลาท้องถิ่น
วงศ์ปลากะพงขาว
- ปลากะพงขาว (Lates calcarifer)**ปลาอพยพ
วงศ์ปลาจวด
- ปลาม้า (Boesemania microlepis)
วงศ์ปลาอินทรี
- ปลาอินทรีทะเลสาบเขมร (Scomberomorus sinensis)**ปลาอพยพ
วงศ์ปลากุเรา
- ปลาหนวดพราหมณ์ (Polynemus paradiseus)**ปลาอพยพ
วงศ์ปลาเสือพ่นน้ำ
- ปลาเสือพ่นน้ำ (Toxotes chatareus)
- ปลาเสือพ่นน้ำเกล็ดถี่ (Toxotes microlepis)
วงศ์ปลาหมอช้างเหยียบ
- ปลาหมอช้างเหยียบ (Pristolepis fasciatus)
วงศ์ปลาบู่
- ปลาบู่หมาจูแม่น้ำโขง (Brachygobius mekongensis)**ปลาท้องถิ่น
วงศ์ปลาบู่ทราย
- ปลาบู่ (Oxyeleotris marmorata)
วงศ์ปลาหมอ
- ปลาหมอ (Anabas testudineus)
วงศ์ปลาหมอช้างเหยียบ
- ปลาดุมชี (Nandus oxythynchus)
วงศ์ปลากัด ปลากระดี่
- ปลากระดี่หม้อ (Trichogaster trichogaster)
- ปลากระดี่นาง (Trichogaster microlepis)
- ปลาสลิด (Trichogaster pectoralis)
- ปลากัดอีสาน (Betta smaragdina)**ปลาท้องถิ่น
- ปลากริมมุก (Trichopsis pumilus)
- ปลากริมอีสาน (Trichopsis schalleri)**ปลาท้องถิ่น
- ปลาแรด (Osphronemus goramy)
- ปลาแรดแม่น้ำโขง (Osphronemus exodon)**ปลาท้องถิ่น
วงศ์ปลาช่อน
- ปลาช่อน (Channa striata)
- ปลาชะโด (Channa micropeltes)
- ปลากระสง (Channa lucius)
- ปลาก้าง (Channa limbata)
วงศ์ปลาหมอสี**ชนิดพันธุ์ต่างถิ่น
- ปลานิล (Oreochromis niloticus)
วงศ์ปลาซิวข้าวสาร
- ปลาซิวข้าวสารสงคราม (Oryzias songkhramensis)**ปลาท้องถิ่น
วงศ์ปลาไหลนา
- ปลาไหลนา (Monopterus albus)
วงศ์ปลากระทิง
- ปลาหลดหลังจุด (Macrognathus semiocellatus)**ปลาท้องถิ่น
- ปลาหลด (Macrognathus siamensis)
- ปลากระทิง (Mastacembelus armatus)
วงศ์ปลาลิ้นหมา
- ปลาใบไม้ (Brachirus harmandi)
วงศ์ปลายอดม่วง
- ปลายอดม่วงเกล็ดถี่ (Cynoglossus microlepis)
- ปลายอดม่วงลาย (Cynoglossus fledmanni)
วงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่
- ปลาปักเป้าทองแม่น้ำโขง (Auriglobus nefastus)**ปลาท้องถิ่น
- ปลาปักเป้าดำ (Tetraodon cochinchinensis)
- ปลาปักเป้าขน (Tretraodon baileyi)**ปลาท้องถิ่น
- ปลาปักเป้าปากขวด (Tetraodon cambodgiensis)
- ปลาปักเป้าควาย (Tetraodon suvatti)**ปลาท้องถิ่น

Dick Figures [พากย์ไทย]

2012-03-23T09:17:00.002+07:00

เกมตกปลา

2012-03-21T19:55:00.002+07:00

เกมตกปลาทะเล

เกมตกปลาในภูเขา
เกมตกปลาในแม่น้ำ
เกมตกปลาทำแฮมเบอเกอร์
เกมตกปลาทะเลบนผิวน้ำ
เกมส์ตกปลาทูน่า

คาโปเอร่า

2012-03-21T19:54:00.000+07:00

ประวัติ คาโปเอร่า (Capoeira)

คาโปเอร่า (Capoeira) ศิลปะป้องกันตัวแขนงหนึ่ง มีต้นกำเนิด จากบราซิล ที่เกิดจากการผสมผสานของการต่อสู้ การเต้น ดนตรี กายกรรม ปรัชญา คาโปเอร่าเกิดโดยทาสชาวแอฟริกันในบราซิล เริ่มในช่วงประมาณ คริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งมีข้อถกเถียงกันว่า คาโปเอร่านั้นเกิดในแอฟริกา

คาโปเอร่าจะมี 2 รูปแบบคือ การฝึกแบบดั้งเดิม หรือแบบ Angola ที่ใช้เวลาฝึกยาวนานและท่วงท่าเชื่องช้ากว่าแบบ Regional ที่มีการเคลื่อนไหวรวดเร็วกว่า และใช้เวลาสั้นกว่าในการปฏิบัติ

ประวัติ
ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16-19 โปรตุเกสได้ ส่งทาสจากแอฟริกาตะวันตกมายังอเมริกาใต้ ชาวแอฟริกันจำนวนมากถูกนำตัวมายังประเทศบราซิล (ประมาณ 4 ล้านคน) ทาสเหล่านี้ได้นำวัฒนธรรมพวกเขามาด้วย เหล่าทาสได้ถูกแบ่งออกไปเป็นกลุ่ม ๆ เพื่อที่แยกย้ายกันไปทำงานในที่ต่าง ๆ ในทาสกลุ่มนี้จะมีคนจากหลายพื้นที่และต่างวัฒนธรรมมารวมกัน หลังจากที่ทาสเหล่านี้อยู่ด้วยกันต่างก็แลกเปลี่ยนและซึมซับวัฒนธรรมซึ่งกัน และกัน

ในกลุ่มชุมชนเล็ก ๆ นี้ คาโปเอร่าได้เริ่มก่อตัวและพัฒนาเพื่อใช้ในการต่อสู้และป้องกันตัวจากทหารชาวโปรตุเกส และ เริ่มมีการสอนคาโปเอร่าให้กับคนอื่น ๆ โดยที่จะฝึกหัดกันในวันอาทิตย์ ซึ่งเป็นวันหยุดพักของทาส แต่เนื่องจากทาสนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ฝึกศิลปะป้องกันตัว การฝึกจึงถูกแต่งเติมไปด้วยการเต้น ดนตรีร้องเพลง ซึ่งเป็นวัฒนธรรมของชาวแอฟริกันอยู่แล้ว เพื่อที่จะใช้บังหน้าจากการฝึกคาโปเอร่า

ต่อมาหลังจากมีการเลิกทาส ในช่วง ค.ศ 1888 ชาวแอฟริกันบางส่วนเดินทางกลับ แต่บางส่วนยังคงอาศัยอยู่ในบราซิล แต่เนื่องด้วยไม่มีงานทำมากนัก จึงทำให้หลายกลุ่มกลายเป็นอันธพาล พวกเขายังคงฝึกคาโปเอร่าอยู่ และกลายเป็นพวกต่อต้านรัฐบาล ก่ออาชญากรรมเมื่อมีการนำคาโปเอร่าไปใช้ในทางที่ผิด ทางรัฐบาลของบราซิลจึงมีคำสั่งให้ คาโปเอร่านั้นเป็นสิ่งผิดกฎหมาย (ช่วงปีค.ศ 1890) ผู้ฝ่าฝืนจะถูกจับ แต่ก็มีบางส่วนที่ขัดขืนก็จะถูกยิง โดยที่ตำรวจในสมัยนั้นก็ฝึกฝนคาโปเอร่าด้วยเช่นกัน เพื่อที่จะใช้ต่อสู้กับผู้ฝ่าฝืนได้

จนกระทั่งถึงช่วงที่ บราซิลมีสงครามกับปารากวัย รัฐบาลบราซิลได้จัดตั้งกลุ่มนักรบขึ้นมากลุ่มหนึ่ง ซึ่งเป็นนักสู้ คาโปเอร่าโดยเรียกว่า Black Military จะส่งไปรบกับปารากวัย โดยสามารถนำชัยชนะมาให้กับบราซิลได้ นั่นทำให้เหล่านักสู้คาโปเอร่าได้รับการยกย่องอีกครั้ง

Mestre Bimba และ Mestre Pastinha บิดาแห่งคาโปเอร่ายุคใหม่ โดย Mestre Pastinha ได้ก่อตั้งโรงเรียนสอนคาโปเอร่าแห่งแรก(ในปี ค.ศ. 1942)ขึ้นมานี่เป็นก้าวสำคัญที่แสดงให้เห็นว่า คาโปเอร่า เป็นศิลปะการต่อสู้ที่ถูกกฎหมาย และได้ทำให้คาโปเอร่ากลับมาสู่ความนิยมอีกครั้ง

จิงก้า (Ginga)
คือ พื้นฐานของ คาโปเอร่าถ้าเปรียบเทียบกับศิลปะการต่อสู้ชนิดอื่น ๆ ก็คือ การเต้น Footworkโดยพยายามก้าวขาประมาณความกว้างของอก และก้าวเท้าหนึ่งไปข้างหลังและกลับมาที่เดิม เป็นลักษณะสามเหลี่ยมบนพื้น การเคลื่อนไหวแบบนี้จะทำให้ส่วนของร่างกายพร้อมไปกับการเคลื่อนไหวส่วนอื่น
การจู่โจม
โดยพื้นฐาน คาโปเอร่าจะจู่โจมโดยการเตะ การปัด การใช้หัวโขก บางครั้งจะเห็นการใช้มือบ้าง แต่ไม่บ่อยส่วนใหญ่จะใช้ข้อศอกแทน การใช้เข่าเห็นบ้างบางครั้งคาโปเอร่าใช้ความผาดโผนและการเคลื่อนไหวที่แข็ง แรง ที่ใช้เป็นกลยุทธ์ต่อคู่แข่งขันการตีลังกา หรือ อาอู (Au) ,handstands (bananeira), headspins (piao de cabeca), hand-spins (piao de mao), hand-springs (gato), sitting movements,การหมุน,การกระโดด,การดีด ทั้งหมดล้วนเป็นท่าพื้นฐานของคาโปเอร่าขึ้นอยู่กับความสามารถและจังหว
การป้องกัน
การป้องกันประกอบด้วยการหลบและการหมุน ขึ้นอยู่กับทิศทางและจุดประสงค์ของการป้องกัน การป้องกันอย่างง่ายคือการหมุน โดยรวมการหลบและการเคลื่อนตัวช้า และสามารถเคลื่อนย้ายตัวเองมาจู่โจมการหลบอย่างอื่นเช่น rasteira, vingativa, tesoura de mão หรือ queda จะทำให้เคลื่อนและเข้าใกล้หาจุดโหว่ของคู่ต่อสู้ได้
จู่โจมและป้องกัน
มีบางท่าอย่าง au batido ที่เป็นการจู่โจมและป้องกันพร้อมกัน โดยเริ่มจากการตีลังกาหนี จากนั้นใช้ขาเตะออกไปพร้อมกัน การเตะ 2 ครั้งเรียก meia lua de frente และ armada คือการหมุน 2 ครั้งแล้วเตะ

ลักษณะการเล่น
การเล่นคาโปเอร่า เริ่มจากการยืนกันเป็นวงกลม ซึ่งเรียกว่า Roda (ออกเสียงว่า โฮ-ด้า)โดยที่มีเครื่องดนตรีอยู่ตรงหัววง การเล่นจะเริ่มต้นโดยที่ผู้ที่เล่นบีริมเบาว์ (berimbaus)เริ่มเล่นและหลังจากนั้นเครื่องดนตรีอื่น ๆ ก็จะเล่นตามมา เมื่อผู้เล่นบีริมเบาว์ ส่งสัญญาณว่าให้เริ่มเล่นได้ ผู้เล่น 2 คนก็จะเดินมาหยุดตรงหน้าของผู้เล่นบีริมเบาว์ ทำการจับมือกัน และเริ่มต้นเล่น โดยในขณะเดียวกันคนอื่น ๆ รอบ ๆ วงก็จะตบมือพร้อมทั้งร้องเพลง โดยมีผู้เล่นบีริมเบาว์เป็นผู้นำ เมื่อคู่ที่เล่นอยู่ต้องการที่จะหยุดก็จะทำการจับมือกัน เพื่อเป็นสัญญาณว่ายุติการเล่นของคู่นั้น ๆ แต่ในขณะเดียวกัน ถ้าเกิดคนใดคนหนึ่งรอบ ๆ วงมีความต้องการจะเล่นกับคนใดคนหนึ่งในคู่ที่กำลังเล่นอยู่ ก็สามารถทำได้ซึ่งเราเรียกว่า การ Buying Game โดยคน ๆ นั้น จะหาจังหวะเข้าไปแทรกกลางระหว่างคู่ที่กำลังเล่นอยู่ โดยผู้ที่แทรกนั้นหันหน้าไปทางผู้ใดก็คือ ต้องการที่จะเล่นกับคน ๆ นั้น ในการเล่นนั้นจะไม่มีการปะทะหรือกระทบกระทั่งกันรุนแรงนัก เพื่อมิให้เกิดอันตรายและการบาดเจ็บแต่ตัวผู้เล่น

วงศ์ปิรันยา

2012-03-21T19:47:00.003+07:00

ปลาเปคู หรือ ปลาคู้ หรือที่นิยมเรียกกันในเชิงการเกษตรว่า ปลาจาระเม็ดน้ำจืด (อังกฤษ: Pacu) เป็นชื่อสามัญที่เรียกปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่งในวงศ์ปลาคาราซิน (Characidae) ในวงศ์ย่อย Serrasalminae หรือวงศ์ย่อยของปลาปิรันยา

ปลาเปคูมีรูปร่างโดยรวมคล้ายกับปลาปิรันยาซึ่งอยู่ในวงศ์ย่อยเดียวกัน หากแต่อยู่ต่างสกุลกัน โดยปลาเปคูนั้นจะมีรูปร่างที่ใหญ่โตกว่าปลาปิรันยามาก โดยอาจยาวได้ถึง 80-110 เซนติเมตร และอาจหนักได้เกือบ 40 กิโลกรัม และมีพฤติกรรมที่ต่างกัน คือ ปลาเปคูจะกินได้ทั้งพืชและสัตว์ โดยบางครั้งอาจจะขึ้นไปบนผิวน้ำเพื่อรอกินผลไม้หรือลูกไม้ที่ร่วงหล่นจากต้นได้เลย ขณะที่ปลาปิรันยาจะกินแต่เนื้อเพียงอย่างเดียว

อีกประการหนึ่งที่แตกต่างกัน คือ ฟันและกรามของปลาเปคูแม้จะแข็งแรงและแหลมคม แต่ก็ไม่เป็นซี่แหลมเหมือนปลาปิรันยา และกรามล่างจะไม่ยื่นยาวออกมาจนเห็นได้ชัด^[1]^[2]

ปลาเปคูมักอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง กระจายพันธุ์ในลุ่มแม่น้ำขนาดใหญ่ในทวีปอเมริกาใต้เช่น อเมซอน, โอรีโนโก เป็นต้o

เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาเศรษฐกิจในหลายส่วนของโลก^[4]รวมถึงในประเทศไทยด้วย เนื่องจากเป็นปลาที่โตได้เร็วมาก กินเก่ง กินอาหารได้ไม่เลือก อีกทั้งยังพบว่าเป็นปลาที่ช่วยในการกำจัดหอยเชอรี่อันเป็นศัตรูข้าวที่สำคัญได้อีกด้วย^[5] ประกอบกับเนื้อมีรสชาติอร่อยสามารถปรุงเป็นอาหารได้หลากหลาย อีกทั้งนิยมตกกันเป็นเกมกีฬาด้วย แต่ด้วยความแพร่หลายนี้ ทำให้กลายเป็นปัญหาของชนิดพันธุ์ต่างถิ่นในบางพื้นที่

สำหรับในประเทศไทย ชนิดของปลาเปคูที่นำเข้ามาและนิยมเลี้ยงกันอย่างแพร่หลาย คือ ปลาคู้แดง (Piaractus brachypomus) และปลาคู้ดำ (Colossoma macropomum) ซึ่งเป็นชนิดที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งทั้งสองชนิดนี้ยังนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามด้ว

ปิรันยา (อังกฤษ: Piranha) เป็นชื่อสามัญเรียกปลาน้ำจืดกลุ่มหนึ่ง ซึ่งอยู่ในวงศ์ย่อย Serrasalmidae ในวงศ์ปลาคาราซิน (Caracidae) โดยทั่วไป ปลาที่ได้ชื่อว่า "ปิรันยา" นั้นจะหมายถึงปลาในสกุล Pristobrycon, Pygocentrus, Pygopristis และ Serrasalmus แต่ก็อาจรวมถึงปลาในสกุล Catoprionด้วย ส่วนปลาในสกุลอื่นมักไม่นิยมเรียกว่าปิรันยา ถึงแม้จะอยู่ในวงศ์ย่อยนี้ก็ตาม

ปลาปิรันยากินเนื้อเป็นอาหาร มักอยู่รวมกันเป็นฝูงขนาดใหญ่ พบในแม่น้ำอเมซอน ทวีปอเมริกาใต้ มีฟันที่แหลมคมกินเนื้อของสัตว์ที่ตกลงไปอยู่ใกล้ที่อยู่ของมันเป็นอาหาร แต่ถ้าไม่มีสัตว์อะไรเลยตกลงไปในที่อยู่ของมันมันก็จะกินปลาในแม่น้ำเป็นอาหาร เป็นปลาที่อันตรายชนิดหนึ่ง ที่ทั่วโลกรู้จักดี ชนิดที่ดุร้ายมาก ได้แก่ ปิรันยาแดง (Pygocentrus nattereri) ฯลฯ บางประเทศ เช่น ประเทศไทยห้ามนำเข้า "หมายถึงห้ามนำเข้าตัวที่ยังมีชีวิต " เพราะเกรงจะแพร่ลงสู่แหล่งน้ำและขยายพันธุ์ แต่บางประเทศ เช่น ประเทศญี่ปุ่นอนุญาตให้เลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้ ส่วนประเทศไทย ถ้านำเข้ามาในรูปอาหารแช่แข็ง เช่น ปลาปิรันยาแช่แข็ง เพื่อนำมาบริโภคอย่างเช่น ร้านอาหารภัตตาคารหรูในประเทศไทย ถ้าสามารถนำเข้ามาได้ไม่ผิดกฏหมาย

แต่ในพื้นถิ่นแล้ว คนพื้นเมืองนิยมกินปลาปิรันยาเป็นอาหาร และปลาปิรันยาเองก็มักตกเป็นอาหารของสัตว์ที่มีขนาดใหญ่กว่า เช่น ปลาอะราไพม่า(Arapaima gigas) , นากยักษ์ (Pteronura brasiliensis) , โลมาแม่น้ำอเมซอน (Inia geoffrensis) และนกกินปลาอีกหลายชนิด

ปลาชนิดอื่นซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกับปลาปิรันยา แต่ไม่มีความดุร้ายเท่าและสามารถกินได้ทั้งพืชและสัตว์ คือ ปลาเปคู หรือ ปลาคู้ ซึ่งในประเทศไทยถือเป็นปลาเศรษฐกิจและปลาสวยงามด้วย เช่น ปลาคู้ดำ (Colossoma macropomum) และ ปลาคู้แดง (Piaractus brachypomus) เป็นต้น

วงศ์ปลาน้ำจืด

2012-03-11T17:00:00.002+07:00

ปลาช่อน

วงศ์ปลาช่อน (Channidae)

ปลาในวงศ์นี้มีรูปร่างเรียวทรงกระบอก ส่วนหัวโตจะงอยปากยื่น ปากกว้าง ตาโต มีฟันเป็นเขี้ยวบนขากรรไกร หัวด้านบนราบ ถ้าดูจากตอนบนจะโค้งมนคล้ายงู ลำตัวค่อนข้างกลม ครีบหลังและครีบก้นยาว ครีบหางปลายมน ครีบอกใหญ่ ครีบท้องเล็ก เกล็ดใหญ่มีขอบเรียบ (Cycloid) ปลาช่อนมีอวัยวะช่วยหายใจเป็นหลืบเนื้อสีแดงอยู่ในคอหอย เรียกว่า suprabranchia จึงสามารถอยู่ในแหล่งน้ำที่มีออกซิเจนต่ำได้

แพร่พันธุ์โดยการวางไข่โดยตัวผู้และตัวเมียช่วยกันปรับพื้นที่น้ำตื้น ๆ ให้เป็นแปลงกลม แล้ววางไข่ลอยเป็นแพ ตัวผู้เป็นผู้ดูแลไข่จนไข่ฟักเป็นตัวแล้วเลี้ยงลูกปลาจนโต เรียกว่า "ลูกครอก" ซึ่งมีสีแดงหรือส้ม รูปร่างคล้ายพ่อแม่ จากนั้นจึงปล่อยให้หากินเอง

พบในเขตร้อนของทวีปแอฟริกาและเอเชีย ปัจจุบันพบทั้งสิ้น 31 ชนิด (Species) (และยังมีอีกหลายชนิดที่ยังไม่ได้อนุกรมวิธาน) แบ่งเป็น 2 สกุล (Genus) คือ Parachanna 3 ชนิด และ Channa 28 ชนิด พบในแอฟริกา 3 ชนิด สำหรับในประเทศไทยพบประมาณ 10 ชนิด ปลาขนาดเล็กสุดคือ ปลาก้าง (Channa limbata) ซึ่งมีขนาดโตเต็มที่ไม่เกิน 1 ฟุต และใหญ่ที่สุดคือ ชะโด (Channa micropeltes) ที่ใหญ่ได้ถึง 1-1.5 เมตร

จัดเป็นวงศ์ปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญมาก จนอาจกล่าวได้ว่าเป็นปลาน้ำจืดที่คนไทยนิยมบริโภคมากเป็นอันดับหนึ่งก็ว่าได้ โดยปลาช่อนชนิดที่นิยมนำมาบริโภคคือ ปลาช่อนนา (Channa straita) ซึ่งพบได้ทุกแหล่งน้ำและทุกภูมิภาค

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ปลาช่อน

ชื่อสามัญ STRIPED SNAKE-HEAD FISH
ชื่อวิทยาศาสตร์ Channa striata
อยู่ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae)

ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีส่วนหัวค่อนข้างโต รูปร่างทรงกระบอกยาว ครีบหางเรียวปลายมน ปากกว้าง ภายในปากมีฟันเขี้ยวบนเพดาน ลำตัวสีคล้ำอมมะกอกหรือน้ำตาลอ่อน มีลายเส้นทแยงสีคล้ำตลอดทั้งลำตัว 6 - 7 เส้น ด้านท้องสีจางตัดกับด้านบน ครีบสีคล้ำมีขอบสีเหลืองอ่อน ครีบท้องจาง มีขนาดลำตัวประมาณ 30 - 40 ซ.ม. ใหญ่สุดได้ถึง 1 เมตร โดยปลาช่อนสปีชีส์นี้ มีความพิเศษไปกว่าปลาช่อนชนิดอื่น ๆ คือ สามารถแถกไถตัวคืบคลานไปบนบกเพื่อหาที่อยู่ใหม่ได้ รวมทั้งสามารถหลบอยู่ใต้ดินในฤดูฝนแล้งเพื่อรอฝนมาได้เป็นแรมเดือน โดยสะสมพลังงานและไขมันไว้ ที่เรียกว่า " ปลาช่อนจำศีล " พบอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำทั่วประเทศไทย พบไปจนถึงเอเชียใต้ พม่าและอินโดนีเซีย นิยมนำมาบริโภค ปรุงเป็นอาหารได้หลากหลายทั้งสดและตากแห้ง เป็นปลาน้ำจืดเศรษฐกิจที่สำคัญจนอาจเรียกได้ว่าเป็นปลาน้ำจืดเศรษฐกิจอันดับหนึ่ง

เลี้ยงได้ทั้งในบ่อและกระชังตามริมแม่น้ำ นอกจากนี้ยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย โดยเฉพาะตัวที่สีกลายเป็นสีเผือก (Albino) หรือปลาที่พิการตัวสั้นกว่าปกติ (Short Body)

ปลาช่อนในบางพื้นที่ เช่น ที่จังหวัดสิงห์บุรี ขึ้นชื่อมาก ที่เรียกว่า "ปลาช่อนแม่ลา" มีประเพณีพื้นถิ่นคือเทศกาลกินปลา

ปลาช่อน มีชื่อเรียกตามภาษาถิ่นในแต่ละภาคว่า " หลิม " ในภาษาเหนือ " ค้อ " หรือ " ก๊วน "ค่อ" ในภาษาอีสาน เป็นต้น

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ปลาช่อนข้าหลวง

ชื่อสามัญ BLOTCHED SNAKE-HEAD FISH
ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Channa marulioides
อยู่ในวงศ์ปลาช่อน Channidae

เป็นชื่อของปลาช่อนชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายปลาช่อนงูเห่า แต่ลำตัวสั้นป้อมกว่า ลำตัวสีเขียวอ่อน และมีลายสีเหลืองทองส้มสลับกับแต้มสีดำ ครีบมีจุดประสีเหลืองสด ท้องสีจาง

ขนาดโตเต็มที่มีความยาวประมาณ 90 ซ.ม. ในประเทศไทยพบเฉพาะภาคใต้เท่านั้น และพบในมาเลเซีย มักอาศัยตามแม่น้ำสายใหญ่หรือลำธารขนาดใหญ่ในป่าหรือพรรณไม้ชายฝั่งหนาแน่น โดยจะหลบอยู่ใต้ร่มเงาของไม้นั้น เป็นปลาที่พบได้ไม่ยาก แต่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามมากกว่าจะนำมาบริโภค และมีราคาขายที่ค่อนข้างสูง ช่อนข้าหลวง ยังมีชื่อที่เรียกกันในเขตจังหวัดนราธิวาสว่า " ช่อนทอง "

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ปลาช่อนงูเห่า

ชื่อสามัญ GREAT SNAKE-HEAD FISH
ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Channa aurolineatus
อยู่ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae)

ไม่จัดว่าเป็นปลาเศรษฐกิจ เนื่องจากเป็นปลาหายาก พบไม่บ่อยนักในธรรมชาติ มีลักษณะลำตัวค่อนข้างกลมยาว หัวมีขนาดเล็กกว่าปลาช่อนชนิดอื่น ๆ สัลำตัวจะเปลี่ยนไปตามวัยและสภาพแวดล้อม ปกติพื้นลำตัวจะเป็นสีคล้ำเช่น น้ำตาลแกมเขียว หรือสีดำ เมื่อยังเป็นลูกปลาจะมีแถบสีส้มคาดตามความยาวจากหัวจรดโคนหาง โดยบริเวณโคนหางจะมีจุดสีดำล้อมรอบด้วยวงสีส้มสด แลดูคล้ายเครื่องหมายดอกจันทน์ จึงมีอีกชื่อเรียกนึงว่า " ปลาช่อนดอกจันทน์ " เมื่อปลาเริ่มโตขึ้นจะมีแถบดำราว 5-6 แถบคาดขวางลำตัวส่วนที่อยู่ค่อนไปทางท้าย ใต้ท้องสีจาง ลำตัวด้านท้าย ครีบหลัง หาง และครีบท้องจะมีจุดสีตะกั่วเหลือบแวววาวกระจายอยู่ทั่ว

ปลาช่อนชนิดนี้ มีขนาดโตเต็มที่ราว 40-90 ซ.ม. มีรูปร่างเรียวยาวกว่าปลาช่อนชนิดอื่น ๆ ประกอบกับส่วนหัวที่เล็ก ทำให้แลดูคล้ายงูเห่า จึงเป็นที่มาของชื่อ " ปลาช่อนงูเห่า " เมื่อชาวบ้านจับปลาชนิดนี้ได้ บางคนไม่กล้ากินเนื่องจากเชื่อว่าเป็นปลาช่อนผสมงูเห่า มีพิษร้ายแรงกว่างูเห่าทั่วไป แต่ความเป็นจริงแล้ว ช่อนงูเห่าไม่ได้มีพิษแต่อย่างใด

มีการกระจายพันธุ์ค่อนข้างกว้าง โดยพบตั้งแต่ปากีสถาน อินเดีย พม่า ตอนใต้ของจีน ไทย กัมพูชา มาเลเซีย อินโดนีเชีย และคาดว่าอาจจะมีในรัฐฟลอริดาของสหรัฐอเมริกาด้วย

พฤติกรรมมักอยู่อาศัยตามแม่น้ำชายฝั่งที่มีพืชน้ำและพรรณไม้ขึ้นชายฝั่งมีเงาร่ม อาหารได้แก่ ปลา กุ้ง สัตว์น้ำขนาดเล็กและสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำขนาดเล็ก เช่น กบ เขียด รวมถึงแมลงชนิดต่าง ๆ ด้วย
อุปนิสัยเป็นปลาที่ค่อนข้างดุร้ายก้าวร้าว โดยมักจะกบดานตัวนิ่ง ๆ กับพื้นท้องน้ำหรือไม่ก็ลอยตัวอยู่ปริมน้ำ เมื่อพบอาหารจะพุ่งฉกด้วยความเร็วและดุดัน
ปลาช่อนงูเห่า นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามที่มีขายในตลาดปลาสวยงามเป็นบางครั้ง มีชื่อเรียกในภาษาถิ่นต่าง ๆ เช่น " หลิมหางกวั๊ก " ที่ จ.แม่ฮ่องสอน " ก้วน " ในภาษาเหนือและภาษาอีสาน " ล่อน ", " กะล่อน " หรือ " อ้ายล่อน " ในภาษาใต้ เป็นต้น

อนึ่ง มีปลาช่อนอยู่ชนิดหนึ่งที่มีรูปร่าง ลักษณะที่คล้ายคลึงกับปลาช่อนงูเห่า มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Channa marulius หรือ Channa marulia มีถิ่นอาศัยในภูมิภาคเอเชียใต้ ไม่พบในประเทศไทย นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเช่นเดียวกัน

โดยมีชื่อเรียกในวงการปลาสวยงามว่า " ปลาช่อนงูเห่าอินเดีย " แต่ตามแหล่งข้อมูลต่าง ๆ ในปัจจุบัน มักจะให้ปลาช่อนงูเห่าที่พบในประเทศไทยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์เช่นเดียวกับปลา ช่อนงูเห่าที่พบในประเทศอินเดีย

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ปลาช่อนดำ

ชื่อสามัญ Black snakehead
ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Channa melasoma
อยู่ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae)

มีรูปร่างเหมือนปลาช่อน (Channa striata) แต่ลำตัวผอมเพรียวกว่า หัวโต ตาสีดำ ตามตัวไม่มีลวดลาย สีลำตัวสีเขียวอมม่วง ครีบท้อง ครีบหาง และครีบหลังมีสีคล้ำมีขลิบขาวที่ครีบท้อง ขนาดโตเต็มที่ได้ 30 เซนติเมตร กินปลาขนาดเล็ก ลูกกุ้ง และสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ต่าง ๆ

ในประเทศไทยพบได้เฉพาะป่าพรุโต๊ะแดง จ.นราธิวาส และแม่น้ำโกลก ในต่างประเทศพบได้ตั้งแต่มาเลเซีย, สิงคโปร์ไปจนถึงอินโดนีเซีย ปลาช่อนดำมีชื่อเรียกเฉพาะในแวดวงปลาสวยงามว่า "ปลาช่อนเจ้าฟ้า"

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ปลาก้าง

ชื่อสามัญ RED-TAILED SNAKEHEAD
ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Channa limbata

มีรูปร่างคล้ายปลาในวงศ์นี้ทั่วไป แต่มีส่วนหัวมนกลมและโตกว่า ลำตัวสีน้ำตาลอ่อนถึงน้ำเงินคล้ำ และมีลายประหรือจุดสีคล้ำ ท้องสีจาง โคนครีบอกมีลายเส้นสีคล้ำเป็นแถบ 4-6 แถบ ครีบหลัง ครีบก้น และครีบหางมีสีเทาหรือน้ำเงินเรือ ขอบมีสีส้มหรือสีจาง โดยปลาในแต่ละถิ่นจะมีสีสันแตกต่างกันไปตามสภาพแวดล้อมที่อาศัย

มีการกระจายพันธุ์ค่อนข้างกว้างนับจากอินเดีย บังคลาเทศ จนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พม่า ไทย มาเลเซีย อินโดนีเชีย บาหลี โดยอาจพบได้ถึงต้นน้ำหรือลำธารบนภูเขา

ปลาก้าง จัดว่าเป็นหนึ่งของปลาวงศ์นี้ที่มีขนาดเล็กที่สุด กล่าวคือ มีขนาดโตเต็มที่ได้ไม่เกิน 1 ฟุต นับเป็นปลาที่พบได้ทุกแหล่งน้ำของประเทศ โดยอาจจะเรียกชื่อเพี้ยนไปตามถิ่นว่า "กั๊ง" หรือ "ขี้ก้าง" มีพฤติกรรมการวางไข่โดยตัวผู้เป็นผู้อมไข่และเลี้ยงดูลูกอ่อน ปลาก้างยังถือเป็นปลาเศรษฐกิจ แต่ไม่มีการเลี้ยงในเชิงพาณิชย์เหมือนปลาช่อนชนิดอื่น และยังพบเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย

อนึ่ง นี้ยังมีปลาอีกชนิดหนึ่งที่มีขนาด รูปร่างที่คล้ายคลึงกับปลาก้างมาก มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Channa gachua แต่ไม่พบในประเทศไทย โดยปลาก้างชนิดนี้พบในภูมิภาคเอเชียใต้ แต่ข้อมูลปัจจุบันหลายแห่งมักจะใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ของปลาก้างที่พบในประเทศไทย เป็นปลาก้างชนิดนี้

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ปลากระสง

ชื่อสามัญ Blotched snake-head fish
ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Channa lucius
อยู่ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae)

มีรูปร่างคล้ายปลาช่อน (Channa striata) แต่มีส่วนหัวที่แบนกว่า จะงอยปากงอนขึ้นเล็กน้อย และมีรูปร่างที่ป้อมสั้นกว่า สีสันบริเวณลำตัวเป็นสีเขียวมะกอกมีลวดลายคล้ายลายไม้ ลูกปลาขนาดเล็กมีพฤติกรรมอยู่เป็นฝูง มีลายแถบดำพาดตามแนวนอนตลอดตัว มีสีแดง

มีความยาวเต็มที่ประมาณ 40 เซนติเมตร พบได้ในแหล่งน้ำนิ่งและแหล่งน้ำขนาดใหญ่รวมถึงในบริเวณพื้นที่ป่าพรุด้วยทั่วประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้าน

นิยมเอามาบริโภคสดและตากแห้งเหมือนปลาในวงศ์ปลาช่อนทั่วไป อีกทั้งสามารถเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้
ปลากระสง ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น " กระจอน " ในภาษาอีสาน " ช่อนไช " ในภาษาใต้

กระสงน้อย

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ปลาชะโด

ชื่อสามัญ Gian snacke-head fish
ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Channa micropeltes
อยู่ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae)

โดยชะโดจัดเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้ โดยมีขนาดโตเต็มที่ได้ถึง 1 เมตร หรือ 1.5 เมตร หนักถึง 20 ก.ก. มีรูปร่างลำตัวค่อนข้างกลมยาว พื้นลำตัวสีน้ำตาลอมเขียว มีลายประสีดำกระจายทั่วตัว ภายในปากมีฟันแหลมคม เมื่อยังเป็นปลาขนาดเล็กจะมีสีลำตัวเป็นสีน้ำตาลและมีแถบสีดำ ส้ม และเหลืองพาดตามความยาวลำตัว 2 แถบ บริเวณหางสีแดงสด เมื่อเริ่มโตขึ้นมาสีและลายจะเริ่มจางหายไปกลายเป็นสีเขียวอมน้ำตาลคล้ายสี ของเปลือกหอยแมลงภู่แทน

โดยการที่สีของปลาเปลี่ยนไปตามวัยนี้ ชะโดจึงมีชื่อเรียกต่างออกไปตามวัย เมื่อยังเป็นลูกปลาจะถูกเรียกว่า "ชะโด" หรือ "อ้ายป๊อก" เมื่อโตเต็มที่แล้วจะถูกเรียกว่า "แมลงภู่" ตามสีของลำตัว

นอกจากจะเป็นปลาที่ใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้แล้ว ยังมีอุปนิสัยดุร้ายมากที่สุดด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฤดูผสมพันธุ์ปลาตัวผู้ซึ่งเป็นผู้ดูแลไข่และลูกอ่อน จะกัดและทำร้ายสัตว์ทุกชนิดที่ผ่านเข้ามาใกล้รัง ไม่เว้นแม้กระทั่งมนุษย์ จึงมักมีผู้ถูกชะโดกัดทำร้ายบ่อย ๆ ในช่วงนี้ ฤดูผสมพันธุ์ของปลาชะโดจะมีขึ้นในเดือนกรกฎาคม-กันยายน รังมีการตีแปลงใกล้ชายฝั่ง เรียกว่า "ชะโดตีแปลง"

เป็นปลาที่พบได้ทุกภาคของประเทศ และพบในประเทศใกล้เคียงเช่น มาเลเซีย อินเดีย อินโดนีเชีย ตอนใต้ของจีน และประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ด้วย

ชะโดมีการเลี้ยงในกระชังตามแม่น้ำสายใหญ่เช่น แม่น้ำเจ้าพระยา สะแกกรัง และอ่างเก็บน้ำเขื่อนศรีนครินทร์ จังหวัดกาญจนบุรี มักจะบริโภคด้วยการทำเป็นปลาเค็มและตากแห้งมากกว่าปรุงสด เพราะเนื้อแข็งและมีก้างเยอะ นอกจากเป็นปลาเศรษฐกิจแล้ว ยังมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย โดยเฉพาะลูกปลา พบมีขายในตลาดปลาสวยงามบ่อย ๆ และมีราคาถูก

ปลาจีน

ด้วยความรู้ที่มีเท่าหางเขียด พยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มปลาจีนมาได้ระยะนึง(นานพอดู) แต่ที่ได้มาก็คงจะยังไม่สมบูรณ์ดั่งใจหวัง แต่ก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นของตัวผมเอง เผื่อจะมีประโยชน์แด่ผู้ที่ไม่รู้(ผมก็เป็น1ในกลุ่มนี้) แรกๆผมยังเข้าใจเลยว่าปลาจีนคือปลาชนิดหนึ่งซึ่งชื่อปลาจีน ไม่ได้คิดว่ามันคือชื่อของกลุ่มปลาที่มาจากประเทศจีน(รู้งี้เรียนประมงก็ดี)

ปลาจีนเป็นปลาที่มีต้นกำเนิดมาจากลุ่มแม่น้ำแยงซีเกียง ประเทศจีน สามารถเจริญเติบโตได้ดีในประเทศไทย มีอยู่ด้วยกัน 5 ชนิดคือ ปลาไน ปลาเฉา ปลาลิ่น ปลาซ่ง และปลาเฉาดำ แต่มีเพียง 3 ชนิดที่นิยมเลี้ยงรวมกันคือ ปลาเฉา ปลาลิ่น และปลาซ่ง ส่วนปลาไนนั้นเลี้ยงกันจนเป็นปกติวิสัยและบางท่านไม่นับเป็นปลาจีน

ปลาจีนทั้งสามชนิดดังกล่าว ในปัจจุบันสามารถเพาะพันธุ์ได้ในประเทศไทยปี พ.ศ.2509 หลังจากที่ได้ประสพผลสำเร็จแล้วในอินเดีย ( ค.ศ. 1962) ในไต้หวัน ( ค.ศ. 1963) และในสาธารณรัฐสหภาพโซเวียตรัสเซีย ( ค.ศ. 1966 ) ปลาจีนเติบโตได้รวดเร็ว เนื้อมีรสดี แต่ตลาดจำหน่ายค่อนข้างจำกัด

<<<++++++++++++*+*+++++++++++++>>>

ปลาเฉา หรือ เฉาฮื้อ ปลากินหญ้า

ชื่อวิทยาศาสตร์ว่าCtenopharyngodon idellus (Cuv.&val) ( ซี-โน-ฟา-ริ้ง-โก-ดอน-เดล-ลัส)
ชื่อสามัญ (Grass carp)
ส่วนหัวค่อนข้างแบนปากอยู่ปลายสุดเฉียงขึ้นเล็กน้อยขากรรไกร ล่างสั้นกว่าขากรรไกรบน ตาเล็ก ซี่เหงือกติดต่อกับแก้ม ซี่กรองเหงือกห่างและสั้น ฟันที่คอหอยมีอยู่ 7 แถวคล้ายหวี ข้างซ้ายมี 2-5 ซี่ ข้างขวามี 2-4 ซี่ครีบ หลังสั้นมีก้านครีบเดี่ยว 3 ก้าน และก้านครีบแขนง 7 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบเดี่ยว 3 ก้าน และก้านครีบแขนง 8 ก้าน ครีบอกมีก้านครีบเดี่ยว 2 ก้าน ก้านครีบ แขนง 14 ก้าน ครีบท้องมีก้านครีบเดี่ยว 1 ก้าน และก้านครีบแขนง 8 ก้าน เกล็ดขนาดใหญ่บริเวณข้างลำตัว 34-35 เกล็ด ลำตัวรูปกระสวยคล้ายทรงกระบอก หางแบนข้าง ส่วนหลังมีสีดำ น้ำตาล ท้องสีขาว

เป็นปลากินพืชที่มีอวัยวะพิเศษคือ มีฟันในลำคอที่สามารถบดหญ้าให้ขาดและแหลกได้จึงเหมาะที่จะนำมาเลี้ยงเป็นปลาปราบวัชพืช”

<<<++++++++++++*+*+++++++++++++>>>

ปลาลิ่น ปลาเล่ง ลิ่นฮื้อหรือเล่งฮื้อ

มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Hypophthalmichthys molitrix (Cuv.&Val)( ไฮ-โพพ-ทาล-มิค-ทีส์-โม-ลิ-ทริกส์ )
ปลาเกล็ดเงิน (ปลาลิ่น) (Silver carp)
ลักษณะของปลาตัวนี้คือ ส่วนหัวมีขนาดปานกลาง ปากเชิดขึ้นเล็กน้อยอยู่ปลายสุดของหัว ขากรรไกรล่างเฉียงขึ้นมาเล็กน้อย ตาค่อนข้างเล็กและอยู่ต้ระดับกึ่งกลางลำตัว ส่วนหนังของเหลือกไม่เชื่อมสนิทกับแก้มส่วนล่าง

มีอวัยวะ Super branchial อยู่ ซี่กรองเหงือกติดต่อกันเหมือนตะแกรงที่มีลักษระคล้ายฟองน้ำ ฟันที่คอหอยมีข้างละแถวๆ ละ 4 ซี่ พื้นหน้าตัดของฟันแบนเป็นร่องละเอียด ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยว 3 ก้าน และก้านครีบแขนง 7 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบเดี่ยว 3 ก้าน และก้านครีบแขนง 11-14 ก้าน ครีบอกมีครีบเดี่ยว 1 ก้าน และมี ก้านครีบแขนง 17 ก้าน ครีบท้องมีก้านครีบเดี่ยว 1 ก้าน และมีครีบแขนง 8 ก้าน เกล็ดบนเส้นข้างลำตัวมี 110-123 เกล็ดลำตัวรูปกระสวยแบนข้างส่วนท้อง เป็นสันยาวจากอกถึงรูก้น ลำตัวส่วนหลังสีดำ เทา ส่วนอื่นๆ สีเงิน

<<<++++++++++++*+*+++++++++++++>>>

ปลาซ่งหรือซ่งฮื้อ ปลาหัวโต

ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Aristichthys nobilis (Richardson) ( อะ-ริส-ทีส์-โน-บิ-ลีส)
ชื่อสามัญ (Bighead carp)
รูปร่างลักษณะของปลาซ่ง ส่วนหัวมีความยาวประมาณ 1 ใน 3 ของลำตัว ปากอยู่ปลายสูงสุดและ เชิดขึ้นข้างบน ขากรรไกรล่างเฉียงขึ้นข้างบนเล็กน้อยตาค่อนข้างเล็กอยู่ต่ำเยื้องมาทางส่วน หน้าซี่กรองเหงือกถี่และมีขนาดเล็กแต่ไม่ติดกัน ที่คอหอยมีฟัน ข้างละแถวๆ 4 ซี่ พื้นหน้าตัดของฟันแบนและเรียบ

ครีบบนหลังมีก้านครีบเดี่ยว 3 ก้าน และก้านครีบแขนง 11-14 ก้าน ครีบอกมีก้านครีบเดี่ยว 1 ก้านและ ก้านครีบแขนง 17 ก้าน ครีบท้องมีก้านครีบเดี่ยว 1 ก้าน และก้านครีบแขนง 8 ก้าน เกล็ดเล็กที่เส้นข้างลำตัว มี 95-105 เกล็ด ลำตัวกระสวย ส่วนท้องเป็น สัน ตั้งแต่ครีบท้องถึงครีบก้น หางแบนข้างและเป็นสัน ส่วนหลังจะมีสีคล้ำและจุดดำบางแห่งท้องเหลือง

<<<++++++++++++*+*+++++++++++++>>>

ปลาจีนทั้งสามชนิดเป็นปลาจำพวกเดียวกับปลาไน รูปร่างและลักษณะคล้ายกัน มีลักษณะต่างกันมองเห็นได้ง่ายๆคือ ปลาเฉา เป็นปลาที่มีเกล็ดใหญ่เช่นเดียวกับปลาไน ลำตัวกลมยาวคล้ายกระบอกไม้ไผ่ สีตามลำตัวค่อนข้างเขียว ที่สำคัญคือชอบหากินอยู่ตามผิวน้ำ หรือว่ายน้ำยู่ตามผิวหน้าน้ำ

ส่วนปลาลิ่นและปลาซ่งนั้นมีเกล็ดละเอียด ปลาลิ่นตัวแบนข้าง สีเงิน ท้องเป็นสันที่บริเวณตั้งแต่กระพุ้งแก้มเรื่อยไปจนถึงครีบก้น หากินอยู่ตามบริเวณกลางน้ำในระดับ 1-1.5 เมตร ส่วนปลาซ่งนั้น หัวค่อนข้างใหญ่ หลังสีดำ ตัวสีคล้ำ ท้องเป็นสันตั้งแต่ครีบท้องถึงครีบก้น หากินตามพื้นดินก้นบ่อ ปลาจีนทั้งสามชนิดอยู่ในครอบครัวเดียวกัน คือ Cyprinidae (ไซ-บริ-นิ-ตี้ )

การจำแนกเพศปลาจีน

ปลาลิ่น

ลักษณะของปลาเพศผู้ก้านครีบหูส่วนใหญ่มีปุ่มสากเมื่อลูบดูจะรู้สึกสากมือท้องแฟบ เมื่อรีดเบา ๆ บริเวณช่องเพศ จะมีน้ำเชื้อสีขาวขุ่น

ลักษณะของปลาเพศเมียครีบหูมีปุ่มสากเฉพาะก้านครีบบริเวณขอบครีบเท่านั้น ก้านครีบอื่น ๆ เรียบท้องอูมเป่ง ช่องเพศและทวารหนักมีสีแดงเรื่อ ๆ

ปลาซ่ง

ลักษณะของปลาเพศผู้ จะรู้สึกสากมือและกระดูกปิดเหงือกในปลาที่โตเต็มวัยจะสากมือท้องแฟบ เมื่อรีดเบา ๆ บริเวณช่องเพศ จะมีน้ำเชื้อสีขาวขุ่นไหลออกมา

ลักษณะของปลาเพศเมียครีบหูไม่มีปุ่มสาก เช่นเดียวกับกระดูกปิดเหงือกและหัว ช่องเพศและทวารหนักมีสีแดงเรื่อ ๆ

ปลาเฉา

ลักษณะของปลาเพศผู้ ระหว่างฤดูกาลวางไข่ครีบหูด้านบน จะมีปุ่มสากเช่นเดียวกับกระดูกปิดเหงือกและบริเวณหัว ปุ่มเหล่านี้จะพบชัดเจนในน้ำเชื้อเจริญดี เมื่อรีดเบา ๆ บริเวณช่องเพศ จะมีน้ำเชื้อสีขาวขุ่นไหลออกมา

ลักษณะของปลาเพศเมียมีปุ่มสากเกิดขึ้นเล็กน้อยบริเวณส่วนบนของครีบหู แต่บริเวณกระดูกปิดเหงือกและหัวด้านบนไม่มีปุ่มสาก ท้องอูมเป่ง จะนิ่ม

การเพาะพันธุ์ปลาจีน

ปลาจีนทั้งสามชนิดไม่วางไข่กันเองตามธรรมชาติ แต่สามารถใช้วิธีผสมเทียมฉีดฮอร์โมนเร่งให้ปลาวางไข่ได้ พ่อแม่พันธุ์ต้องเลือกเอาที่มีน้ำเชื้อสมบูรณ์และมีไข่แก่เต็มที่ อายุประมาณ 2-4 ปี น้ำหนักประมาณ 1.5-5 กิโลกรัม แม่พันธุ์ฉีดต่อมใต้สมองของปลาไนหรือปลาชนิดเดียวกันในอัตรา 0.5 -2 โดส 2-3 ครั้ง แต่ละครั้งห่างกัน 5-8 ชั่งโมง ครั้งแรกอาจฉีดในอัตราน้อยกว่าครั้งที่สอง พ่อพันธุ์ฉีดต่อมใต้สมองของปลาไน หรือปลาชนิดเดียวกันอัตรา 0.5-1.5 โดส เพียงครั้งเดียว 8 ชั่วโมงก่อนการผสมไข่กับน้ำเชื้อในเวลาเช้ามืด 04:30-6:00 น.

ปลาเฉานั้น ไข่ที่รีดออกมาใหม่ๆมีสีเหลืองปนน้ำตาลเล็กน้อย มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 1.5-2.0 มิลลิเมตร เมื่อผสมน้ำเชื้อแล้ว ไข่จะดูดน้ำเส้นผ่าศูนย์กลางเป็น 4.0-5.0 มิลลิเมตร จะฟักออกเป็นตัวภายในเวลา 13-14 ชั่วโมง อุณหภูมิน้ำ 27-33 องศาเซลเซียส แม่ปลาตัวหนึ่งๆจะให้ลูกปลา 5,000-10,000 ตัว

ปลาลิ่นนั้น ไข่ปลาจะมีสีเทา ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 1.0-1.4 มิลลิเมตร เมื่อผสมน้ำและพองน้ำแล้วจะมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 2.5-5.0 มิลลิเมตร ฟักออกเป็นตัวภายใน 14-16 ชั่วโมง อุณหภูมิน้ำ 27-33 องศาเซลเซียส แม่ปลาตัวหนึ่งๆจะให้ลูกปลา 5,000-10,000 ตัว

ปลาซ่งนั้น ไข่ปลาจะมีสีเหลืองทองปนน้ำตาลเล็กน้อย เส้นผ่าศูนย์กลาง 1.5-2.0 มิลลิเมตร เมื่อผสมน้ำเชื้อและพองน้ำแล้วจะมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 4.0-5.0 มิลลิเมตร ฟักออกเป็นตัวภายในเวลา 15-19 ชั่วโมง แม่ปลาตัวหนึ่งๆจะให้ลูกปลา 10,000-20,000 ตัว ไข่ปลาทั้งสามชนิดฟักออกเป็นตัวโดยใช้ระบบน้ำหมุนเวียนขึ้นสู่ผิวน้ำ

ปลาเนื้ออ่อน

วงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae)

เป็นปลาหนัง (ปลาไม่มีเกล็ด) รูปร่างเพรียวยาว ลำตัวแบนข้างมากส่วนหัวมักแบนราบหรือแบนข้างในบางชนิด ปากกว้าง มีฟันซี่เล็กและแหลมขึ้นบนขากรรไกรและเป็นแผ่นบนเพดาน มีหนวด 2-3 คู่ครีบก้นยาวมากกว่าครึ่งหนึ่งของความยาวลำตัว ไม่มีครีบไขมัน ครีบหลังเล็กมาก ไม่มีก้านครีบแข็งแหลมที่ครีบอกและครีบหลัง ครีบหางเว้าตื้นหรือเป็นแฉก ครีบอกมีขนาดใหญ่ ครีบท้องเล็ก กินเนื้อ ได้แก่ แมลงขนาดเล็ก, ปลาขนาดเล็ก, กุ้งฝอย สัตว์หน้าดินต่างๆ วางไข่แบบจมติดกับวัสดุใต้น้ำ กระจายพันธุ์ไกล พบตั้งแต่ยุโรป, เอเชียตอนบน, อินเดียไปจนถึงอินโดนีเชีย เป็นปลาเศรษฐกิจสำคัญชนิดหนึ่งของประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ประเทศไทย, กัมพูชา เฉพาะที่พบในประเทศไทยมีราว 30 ชนิด ชนิดที่เล็กสุดคือ ก้างพระร่วง (Krytopterus bicirrhis) ที่มีความยาวราว 10 ซม. นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม และชนิดใหญ่ที่สุดคือ เค้าขาว (Wallago attu) ใหญ่ได้ถึง 2 เมตร

++===========================++

1.ก้างพระร่วง

เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Krytopterus bicirrhis อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน Siluridae มีลักษณะลำตัวเพรียวยาวและแบนข้างมาก ตัวโปร่งใส จนสามารถมองเห็นอวัยวะภายในได้ชัดเจน อาจกล่าวได้ว่าเป็น " ปลาที่ตัวใสที่สุดในโลก " ก็ว่าได้ มีหนวดคู่ 2 คู่อยู่ที่ขากรรไกรบนและล่าง โดยหนวดคู่บนจะยาวกว่าคู่ล่างมาก ครีบหลังมีขนาดเล็กและสั้นมากจนแทบมองไม่เห็น ครีบทวารเป็นแนวยาวจรดโคนหาง หางมีลักษณะเว้าลึก อาศัยอยู่ตามแม่น้ำและลำธารที่มีกระแสน้ำไหลแรงในภาคกลาง ภาคตะวันออกและภาคใต้ของ ประเทศ โดยปลาที่พบในแม่น้ำลำคลองตัวจะมีสีขุ่นกว่าที่พบในแหล่งน้ำบริเวณเชิงเขา เชื่อว่าสาเหตุเพราะปลาต้องปรับตัวให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมเพื่อหลีกเลี่ยง ศัตรู ขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 10 ซ.ม. พบใหญ่ที่สุดราว 15 ซ.ม.

อุปนิสัย

อาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่จำนวน 100 ตัวขึ้นไป ชอบเกาะกลุ่มในแหล่งน้ำไหล โดยจะลอยตัวอยู่นิ่ง ๆ และหันหน้าสู้กระแสน้ำไปในทิศทางเดียวกันหมด เป็นปลาขี้ตื่นตกใจมาก เมื่อตกใจจะว่ายกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง จากนั้นก็จะกลับมาเกาะกลุ่มตามเดิม อาหารได้แก่ แมลงน้ำขนาดเล็กและแพลงก์ตอนสัตว์

ก้างพระร่วง เป็นปลาเนื้ออ่อนที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามมากกว่าจะนำมาบริโภค และขึ้นชื่อมานาน โดยเป็นปลาส่งออกด้วย มีปรัมปราเล่ากันว่า พระร่วงได้ เสวยปลาชนิดนี้จนเหลือแต่ก้าง จึงทิ้งลงน้ำและกล่าววาจาสัจว่าขอให้ปลาตัวนี้ฟื้นคืนชีพขึ้นมา จึงได้ชื่อว่า " ก้างพระร่วง " นับแต่นั้นมา นอกจากชื่อก้างพระร่วงแล้ว ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกว่า ผี, ก้าง, กระจก, เพียว เป็นต้น

นอกจากก้างพระร่วงชนิด Krytopterus bicirrhis แล้วยังมีก้างพระร่วงอีกชนิดหนึ่งที่มีความใกล้เคียงกัน มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Krytopterus macrocephalus โดยก้างพระร่วงชนิดนี้จะมีขนาดลำตัวที่ใหญ่กว่า หนวดยาวกว่า อาศัยอยู่เฉพาะป่าพรุโต๊ะแดง ที่จังหวัดนราธิวาส เท่านั้น มีลำตัวที่ขุ่นทึบกว่า โดยมีอุปนิสัยและพฤติกรรมเหมือนกัน ปลาก้างพระร่วงชนิดนี้มีชื่อเรียกว่า ก้างพระร่วงป่าพรุ หรือ เพียวขุ่น

++===========================++

2.ปลาขาไก่

เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Kryptopterus cryptopterus อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) มีรูปร่างเพรียว ลำตัวแบนข้าง ส่วนหัวสั้น ปากเล็ก ตาโตอยู่ต่ำกว่ามุมปาก ส่วนหลังไม่ยกสูง มีหนวดยาว 2 คู่ หนวดที่ริมฝีปากยาวถึงบริเวณขอบฝาปิดเหงือก หนวดใต้คางสั้น ครีบหลังเล็กมากเห็นเป็นเส้นสั้น ๆ ครีบอกใหญ่มีก้านแข็งที่ยาวเกือบเท่าความยาวของครีบ ครีบก้นยาว มีหางเว้าตื้น ตัวมีสีเหลืองอ่อนเหลือบเขียว ตัวค่อนข้างใส ครีบสีจาง ขอบครีบก้นมีสีคล้ำเช่นเดียวกับครีบหาง ครีบอกในตัวผู้ที่โตเต็มวัยมีสีคล้ำ มีความยาวประมาณ 10 ซ.ม. พบใหญ่สุด 20 ซ.ม.

อาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่ มักย้ายถิ่นขึ้นมาในบริเวณน้ำหลากในฤดูฝน โดยกินอาหารได้แก่ แมลงและสัตว์น้ำขนาดเล็ก พบในแม่น้ำของทุกภาค ยกเว้นแม่น้ำสาละวิน บริโภคโดยการปรุงสด หรือนำมาทำเป็นปลาแห้ง ปลารมควัน นอกจากนี้ยังมีการรวบรวมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย แค่ค่อนข้างเลี้ยงยาก เนื่องจากเป็นปลาขี้ตกใจ ตายง่าย

ปลาขาไก่ มีชื่อเรียกที่เรียกกันหลากหลายแตกต่างกันออกไป เช่น " เพียว " ที่ภาคอีสาน " กะปิ๋ว " ที่ จ. ปราจีนบุรี " ปีกไก่ " หรือ " นาง " หรือ " ดอกบัว " ในแถบแม่น้ำโขงและแม่น้ำมูล หรือบางครั้งเรียก " หางไก่ " หรือ " ไส้ไก่ " เป็นต้น

++===========================++

3.ปลาคางเบือน ,ปลาเบี้ยว

เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Belodontichthys truncatus (เดิม Wallago dinema) มีลักษณะส่วนหัวแบนข้างมากเช่นเดียวกับลำตัว รูปร่างเพรียวยาว ด้านท้ายเล็กหัวและจะงอยปากงอนขึ้นด้านบน ปากกว้างมาก คางเชิดขึ้น จึงได้ชื่อว่า " คางเบือน "

มีฟันแหลมคมบนขากรรไกร ตาโตอยู่ตอนกลางของหัว ใกล้มุมปากมีหนวด 1 คู่ยาวจนถึงครีบอก ครีบหลังเล็กมาก ครีบอกใหญ่ปลายแหลม ครีบท้องเล็ก ครีบหางเล็กเว้าตื้น ตัวมีสีเงินวาวหรือเหลือบสีเขียวอ่อน ด้านท้องสีจาง ครีบก้นและครีบหางมีขอบสีคล้ำ มีขนาดประมาณ 35-40 ซ.ม. พบใหญ่สุดถึง 80 ซ.ม.

พบในแม่น้ำสายใหญ่ทั่วประเทศ ยกเว้นแม่น้ำสาละวินและภาคตะวันออก เนื้อมีรสชาติดีและราคาแพง สามารถปรุงเป็นอาหารได้หลายชนิด เช่น ทอดกระเทียม ต้มยำ และยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย

คางเบือนยังมีชื่อเรียกในภาษาอีสานอีกว่า " เบี้ยว ", " ขบ " , " ปากวิบ " หรือ " แก็ก "

++===========================++

4.ปลาเค้าขาว

เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Wallago attu อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) มีส่วนหัวและจงอยปากปากยื่นแหลม ปากกว้างมาก มุมปากอยู่เลยด้านหลังของลูกตา มีฟันแหลมเล็กบนขากรรไกร ตาเล็ก มีหนวดที่ริมฝีปากยาวถึงครีบก้น หัวและลำตัวตอนหน้าแบนข้างเล็กน้อย แต่ตอนท้ายแบนข้างมาก ส่วนหลังป่องออก ครีบหลังอันเล็กมีปลายแหลม ครีบหางเว้า ตื้น ครีบก้นยาว ครีบอกใหญ่ ตัวมีสีเงินวาวอมเขียวอ่อนที่ด้านหลัง ในปลาบางตัวมีแถบยาวสีคล้ำที่ด้านข้างลำตัว ด้านท้องสีจาง บางตัวอาจมีครีบสีคล้ำอมเหลืองอ่อน มีขนาดโดยเฉลี่ย 70 - 80 ซ.ม. พบใหญ่สุดถึง 2 เมตร มักหากินในเวลากลางคืน

อาหารได้แก่ ปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กกว่า เวลาล่าเหยื่อจะว่องไวและดุดันมาก ในบางครั้งที่ล่าเหยื่อบนผิวน้ำกระแทกตัวกับน้ำจนเกิดเสียงดัง พบในแม่น้ำสายใหญ่ ตั้งแต่แม่น้ำสาละวินถึงแม่น้ำโขง พบน้อยในภาคใต้ บริโภคโดยปรุงสด รมควัน มีราคาค่อนข้างสูง และเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้

เค้าขาวมีชื่อเรียกในภาคอีสานว่า " เค้าคูน "

++===========================++

5.ปลาชะโอน

เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Ompok krattensis (เดิม Ompok bimaculatus) อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) มีรูปร่างหัวสั้นและแบนข้างเล็กน้อย ลำตัวแบนข้าง ส่วนหลังยกสูงเล็กน้อย ปากเล็ก ตาโตอยู่เหนือมุมปาก หนวดที่ริมฝีปากยาวถึงบริเวณท้อง หนวดใต้คางสั้น ครีบหลังเล็ก ครีบอกใหญ่ ครีบหางเว้าตื้นมีปลายแฉกมน

ตัวมีสีตามสภาพน้ำ ปลาที่อาศัยในแหล่งน้ำใส ตัวมักมีสีคล้ำและมีจุดประสีคล้ำ ที่เหนือครีบอกมีแต้มกลมสีคล้ำ ในบริเวณน้ำขุ่นมักมีตัวสีขุ่น ขาวซีด ครีบใส มีแต้มสีคล้ำบริเวณโคนหาง มีขนาดประมาณ 15 - 20 ซ.ม. พบใหญ่สุดถึง 40 ซ.ม.

อาศัยเป็นฝูงเล็ก ๆ ในแหล่งน้ำนิ่งและแม่น้ำของทุกภาค ตั้งแต่แม่น้ำแม่กลองถึงแม่น้ำโขง บริโภคโดยปรุงสด โดยเฉพาะทอดกรอบ มีรสชาติดีมาก ปลารมควัน และปลาเค็ม เคยเป็นสินค้ามีชื่อของทะเลสาบเขมรด้วย

อีกทั้งยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะปลาที่เป็นสีเผือก (Albino)

ชะโอน มีชื่อเรียกต่างออกไปตามถิ่นต่าง ๆ เช่น " สยุมพร " " เนื้ออ่อน " ในภาษาอีสานเรียก " ปลาเซือม " หรือ "ปลาเซียม"และเรียกสั้น ๆ ในภาษาใต้ว่า " โอน " เป็นต้น

++===========================++

6.ปลาชะโอนหิน

เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Silurichthys schneideri อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) มีลำตัวแบนข้างและเรียวยาว ตามีขนาดเล็กมาก หัวและปากเล็ก ปากล่างสั้นกว่า มีหนวด 2 คู่ ลำตัวสีน้ำตาลแดงหรือน้ำตาลอมม่วง ลำตัวและครีบมีลายประหรือลายหินอ่อน ครีบหลังอันเล็กมี 2 - 3 ก้าน ครีบหางและครีบก้นต่อเนื่องกัน ปลายครีบหางด้านบนยาวเรียว มีขนาดประมาณ 15 ซ.ม.

พฤติกรรมมักซ่อนตัวอยู่ใต้วัสดุลอยน้ำเช่น ใบไม้ร่วง หากินในเวลากลางคืน โดยอาหารได้กแก่ แมลง และสัตว์น้ำขนาดเล็ก พบอาศัยอยู่ในลำธารน้ำตกในป่า เช่น น้ำตกลำนารายณ์ จ. จันทบุรี เป็นต้น

เลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้ ชะโอนหินมีชื่อเรียกอื่นอีกเช่น " ลิ้นแมว " เป็นต้น

++===========================++

7.ปลาดังแดง

เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Hemisilurus mekongensis อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) มีส่วนหัวแบนข้างเล็กน้อย จงอยปากสั้นและงุ้มเล็กน้อย ปากเล็ก ขากรรไกรมีหนังนิ่ม ๆ หุ้ม มีหนวด 1 คู่ ตาเล็ก ครีบหลังเล็กมากเป็นเพียงเส้นสั้น ๆ ครีบท้องเล็ก ครีบหางเว้าลึกแฉกมนป้าน ตัวผู้มีหนวดเรียวสั้น ตัวเมียมีหนวดเส้นใหญ่ปลายแบนและยาวถึงบริเวณหลัง สีลำตัวมีสีเทาอ่อนอมฟ้า หนังบางค่อนข้างใส ครีบสีจางขอบครีบหางสีคล้ำ ส่วนหัวมีสีแดงเรื่อโดยเฉพาะบริเวณจงอยปาก จึงเป็นที่มาของชื่อ (ดัง แปลว่า จมูก) มีขนาดประมาณ 30-40 ซ.ม.

อาหารได้แก่ หอย ไส้เดือนน้ำ กุ้งขนาดเล็ก มีพฤติกรรมขณะว่ายน้ำจะยื่นหนวดและกระดิกถี่ ๆ เพื่อเป็นการสัมผัส พบเฉพาะแม่น้ำโขงเท่านั้น ถูกจับขึ้นมาขายครั้งละมาก ๆ ในบางฤดูกาลของจังหวัดริมแม่น้ำโขง ตั้งแต่จังหวัดเชียงรายถึงอุบลราชธานี เนื้อมีรสชาติดี มักบริโภคโดยการปรุงสด ดังแดง มีชื่อเรียกอีกชื่อนึงว่า " เจ๊ก "

++===========================++

8.ปลาแดง

ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Micronema bleekeri อยุ่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) มีรูปร่างลักษณะคล้ายปลาน้ำเงิน ซึ่งอยุ่ในวงศ์เดียวกัน (Family) แต่ปากล่างยื่นน้อยกว่า ตาโต ปากกว้าง แต่ส่วนคางไม่เชิดขึ้น มีหนวดสั้น ๆ 2 คู่ที่มุมปากและใต้คาง ส่วนหลังไม่ยกสูง และครีบหางเว้าตื้น ฟันบนเพดานเป็นแผ่นรูปโค้ง ตัวค่อนข้างใสและมีสีเงินวาวอมแดงเรื่อ หรือมีสีเหลืองอ่อนเหลือบเขียวที่ด้านบนลำตัว ครีบก้นสีจาง ไม่มีแถบสีคล้ำ มีขนาดลำตัวประมาณ 30 ซ.ม. พบใหญ่สุด 60 ซ.ม.

บนปลาแดง ล่างปลาน้ำเงิน

มีพฤติกรรมคล้ายคลึงกับปลาน้ำเงิน (M. apogon) และอาศัยในแม่น้ำถิ่นเดียวกัน แต่พบในภาคใต้มากกว่า

มีชื่อเรียกในภาคอีสานแถบแม่น้ำโขงว่า " เซือม " " นาง " หรือ " นางแดง " เป็นต้น

++===========================++

9.ปลาน้ำเงิน

เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Kryptopterus apogon (เดิมMicronema apogon) อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) มีรูปร่างคล้ายปลาเนื้ออ่อนชนิดอื่นที่อยู่ในวงศ์เดียวกัน คือลำตัวเรียวยาวและแบนข้าง ไม่มีเกล็ด พื้นลำตัวสีขาวเงิน ส่วนหลังมีสีดำอมเขียว หัวแบนสั้นและตาเล็ก ปากค่อนข้างกว้าง มีฟันแหลมคมอยู่บนขากรรไกรทั้งสองข้าง ครีบหูใหญ่ปลายมน ครีบท้องมีขนาดเล็ก ครีบก้นเป็นแผงยาว แต่ไม่มีครีบหลัง สันหลังบริเวณต้นคอสูงและลาดต่ำลงไปทางปลายหาง ครีบหางยาวเป็นแฉกเว้าลึก มีขนาดความยาวประมาณ 15 - 77 ซ.ม. พบใหญ่สุดถึง 1.5 เมตร

(บนปลาน้ำเงิน ล่างปลาแดง)

อาศัยตามแม่น้ำสายใหญ่ของภาคเหนือ ภาคอีสาน และภาคกลาง เช่น แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำโขง เป็นต้น โดยมักอยู่รวมกันเป็นฝูงในระดับกลางน้ำ อาหารได้แก่ ปลา สัตว์น้ำขนาดเล็ก และแมลงต่าง ๆ และจะชอบอาหารกลิ่นแรง เช่น แมลงสาบ เป็นที่รู้จักกันดีของนักตกปลาที่ใช้เป็นเหยื่อ

เป็นปลาที่มีรสชาติอร่อยมาก สามารถนำมาปรุงเป็นอาหารได้หลากหลาย เช่น ทอดพริก ทอดกระเทียม เป็นต้น ของจังหวัดตามริมแม่น้ำ และยังสามารถเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย

เคยพบชุกชุมในธรรมชาติ ปัจจุบันพบน้อยลงเพราะการจับมากเกินไปและสภาวะแวดล้อมที่เปลี่ยนไป แต่ปัจจุบันกรมประมง โดยสถานีประมงน้ำจืดจังหวัดชัยนาทสามารถเพาะพันธุ์ปลาชนิดนี้ได้สำเร็จแล้ว โดยวิธีการผสมเทียม

++===========================++

10.ปลาสายยู

เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Ceratoglanis pachynema อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) เป็นปลาไม่มีเกล็ด หัวเล็กมีสีแดงเรื่อ ๆ ปากเล็กอยู่ด้านล่าง มีหนวดสั้นเป็นติ่งขอใกล้จมูก คล้ายสายยูแม่กุญแจ อันเป็นที่มาของชื่อ ตาเล็กมาก ลำตัวแบนข้างมีสีชมพูหรือสีนวล ครีบมีขอบสีคล้ำ ครีบก้นยาวมาก มีลำตัวประมาณ 25 ซ.ม. พบใหญ่สุด 40 ซ.ม.

มีพฤติกรรมกระดิกหนวดอย่างรวดเร็วขณะว่ายน้ำ โดยภายในเวลา 1 นาที สามารถกระดิกหนวดได้ถึง 125 ครั้ง สันนิษฐานว่าเป็นการส่งสัญญาณหาอาหารตามท้องน้ำ โดยอาหารได้แก่ สัตว์หน้าดินต่าง ๆ กุ้ง แมลงน้ำ เป็นต้น

พบเพียงที่เดียวในโลกเท่านั้น คือ บริเวณลุ่มแม่น้ำบางปะกง ปัจจุบันมีสถานะเป็นปลาใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤตในธรรมชาติ (Endangered) แต่ก็เป็นที่เสาะแสวงหาของนักเลี้ยงปลาด้วย โดยเป็นปลาที่มีราคาสูงมาก มีชื่อเรียกอื่นว่า " เกด "

สายยูPangasius conchophilus ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae)

ปลาหวีเกศ (Platytropius siamensis) ในวงศ์ปลาหวีเกศ (Schilbedae)

อนึ่ง ชื่อสายยู นี้เป็นชื่อที่เรียกซ้ำซ้อนกับปลาในหลายชนิด (Species) หลายสกุล (Genus) เช่น ปลาในสกุล (Pangasius) ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) หรือปลาหวีเกศ (Platytropius siamensis) ในวงศ์ปลาหวีเกศ (Schilbedae) เป็นต้น

ปลาหมอไทยไทย

ปลาหมอไทย

ชื่อสามัญ Climbing perch
ชื่อวิทยาศาสตร์ Anabas testudineus
ชื่อไทย ปลาหมอ เข็ง สะเด็ด อีแกบูยู

ปลาหมอ ปลาน้ำจืดพันธุ์พื้นเมืองของไทยแต่โบราณ เป็นปลาที่รู้จักและนิยมบริโภคกันอย่างแพร่หลายทั่วทุกภาคของประเทศไทย อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำจืดทั่วๆไป เป็นปลาที่มีความทนทานต่อสภาพแวดล้อม เนื่องจากมีอวัยวะพิเศษช่วยหายใจ(labyrinth organ)อยู่ในช่องเหงือกใต้ลูกตา จึงสามารถอยู่บนบกได้นาน ชอบปีนป่ายขึ้นมายามฝนตก ว่ายทวนน้ำเพื่อไปหาอาหาร และชอบขึ้นมาพ่นน้ำปุดๆ เมื่อน้ำนิ่ง จึงทำให้มันติดเบ็ดได้ง่ายดายกว่าปลาอื่นๆ จนนำมาเป็นสำนวนไทยที่ว่า "ปลาหมอตายเพราะปาก" ซึ่งแปลว่าคนที่พูดพล่อยๆ จนเป็นอันตรายแก่ตนเอง

ปลาหมอสามารถปรับตัวเจริญเติบโตเข้ากับสภาพแวดล้อมที่เป็นน้ำกร่อยที่มีความเค็มไม่เกิน 7 ส่วนในพันได้ ปลาหมอไทยมีชื่อเรียกแตกต่างกันไปในแต่ละท้องถิ่น เช่น ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเรียกว่า ปลาเข็ง ภาคเหนือเรียกว่า สะเด็ด ภาคใต้ตอนล่างเรียกชื่อเป็นภาษายาวีว่า อีแกบูยู ชาวบ้านทั่วๆไปเรียกว่า ปลาหมอ พบมากในแถบจีนตอนใต้ อินโดจีน ไทย มลายู พม่า อินเดีย ศรีลังกา ฟิลิปปินส์ และออสเตรเลีย

รูปร่างลักษณะภายนอก

ปลาหมอไทยมีลำตัวค่อนข้างแบนลำตัวมีสีน้ำตาลดำหรือคล้ำ ส่วนท้องมีสีขาวหรือเหลืองอ่อน ลักษณะเด่นคือ มีเกล็ดแข็งห่อหุ้มตัวโดยตลอด ดวงตากลมโต ปากแยงขึ้นเล็กน้อย กระพุ้งแก้มมีลักษณะเป็นหนามหยักแหลมคมใช้ในการปีนป่าย บริเวณโคนหางมีจุดกลมสีดำ ฟันค่อนข้างแหลมคม เมื่อโตเต็มที่มีขนาดไม่ใหญ่มาก ลำตัวกว้างสักสามนิ้วมือเรา ยาวประมาณ 10-15 ซม

ลักษณะความแตกต่างระหว่างเพศ

ปลาหมอไทยเพศเมียจะมีขนาดใหญ่และน้ำหนักมากกว่า เพศผู้ เพศผู้มีลักษณะลำตัวเรียวยาว ในระยะฤดูวางไข่ส่วนท้องของปลาเพศเมียจะอูมเป่ง

ปลาหมอเป็นปลาที่กินสัตว์น้ำที่มีขนาดเล็กกว่า ชอบกินอาหารที่ผิวน้ำและกลางน้ำ และยังสามารถกิน เมล็ดข้าว ธัญพืช ปลวก ตัวอ่อนแมลงน้ำ ตั๊กแตน กุ้งฝอยหรือลูกปลาเล็กปลาน้อยที่มีชีวิตหรือตายเป็นอาหาร
ปลาหมอไทย เนื้อปลาจะหวานมันเป็นพิเศษ ในช่วงเริ่มเก็บเกี่ยวข้าวใหม่ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนไปจนถึงเดือนกุมภา พันธุ์

ในตลาดสดขายประมาณกิโลกรัมละ 40-50 บาท แล้วแต่ขนาดตัวปลาและแหล่งที่ขาย ถ้าเป็นตามต่างจังหวัดก็ถูกหน่อย และหาซื้อกินได้ง่าย แต่ในกรุงเทพจะเห็นมีเป็นบางตลาดเท่านั้น อย่างตลาดสะพานสูงตรงบางซื่อ ที่แม่ค้าจากจังหวัดนครปฐม และอยุธยา รับปลามาขาย ตลาดสะพานสอง ก็มีเป็นบางวัน

(ต้มส้มปลาหมอ)

วิธีการกินปลาหมอแบบที่อร่อยและทำง่าย กินกันมานมนานแต่โบราณก็คือเพียงเอามาปิ้ง มาย่างทั้งเกล็ด ด้วยเตาถ่าน ใช้ไฟอ่อนๆ ไม่นานเกินรอ ก็ได้กินปลาหมอย่างร้อนๆ กินทั้งเนื้อทั้งเกล็ดก็ยิ่งอร่อย แต่อย่ากินเพลินจนก้างติดคอ เพราะปลาหมอไทยมีก้างเยอะพอๆ กับปลาตะเพียนเลยทีเดียว หรือเอาปลาหมอไปทำกับข้าวจานเด็ดอย่าง ฉู่ฉี่ปลาหมอ แกงส้มปลาหมอ ต้มส้มปลาหมอ หรือจะบั้งถี่ๆ ทอดกรอบกินทั้งเนื้อ ทั้งก้าง ก็อร่อยไปอีกแบบ

<<<++++++++++*+*+++++++++>>>

ปลาหมอตาล

ชื่อวิทยาศาสตร์ Helostroma temmincki
ชื่อสามัญ Temminck's kissing
ชื่อไทย ปลาหมอตาล อีตาล ใบตาล วี ปลาจูบ

อุปนิสัย

สามารถผุดขึ้นมาอุบอากาศเหนือผิวน้ำโดยตรงนอกเหนือจากการหายใจด้วยเหงือกตามปกติ

ความสำคัญ

ปลาหมอตาลเป็นปลาน้ำจืดที่มีความทนทาน อยู่ในแม่น้ำ ลำคลอง หนอง บึง ที่มีกระแสน้ำไม่เชี่ยว เลี้ยงง่าย รสดี พบทั่วไปเฉพาะในนาข้าวหลังการเก็บเกี่ยวเป็นปลากินพืชสามารถเลี้ยงในบ่อได้ ปลาหมอตาลเผือกนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม มีชื่อเรียกต่างๆกัน เช่น ปลาอีดัน ปลาใบตาล ปลาวี ปลาจูบ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่าHelostoma temminckii ( เฮ-โล-สะ-โต-ม่า เทม-มิน-คิ-อาย)

รูปร่างลักษณะ

เป็นปลาน้ำจืดอยู่ในวงศ์เดียวกันกับปลาหมอ รูปร่างป้อมสั้น ลำตัวแบนข้างมากกว่าปลาหมอไทย หัวเล็ก จะงอยปากสั้นทู่ ปากเล็ก ยืดหดได้ ริมปากหนาริมฝีปากบนและล่างเท่ากัน ฟันละเอียด ตาอยู่เหนือมุมปาก เกล็ดเล็กมีอยู่ที่เส้นข้างตัว 44-48 เกล็ด เส้นข้างลำตัวขาดตอนตรงบริเวณใต้ก้านครีบอ่อนของครีบหลัง ครีบหลังและครีบก้นยาว ส่วนที่เป็นก้านครีบอ่อนมีขนาดใกล้เคียงกับหาง ครีบหูยาว ปลายมน ครีบท้องมีปลายเรียวแหลม พื้นลำตัวเป็นสีเขียวปนเทา หรือเขียวอ่อน หลังสีเทาปนดำ ท้องสีขาว ข้างลำตัวมีเส้นลายดำพาดตามยาวลำตัว ตัวโตเต็มที่มีความยาวถึง 32.5 เซนติเมตร อยู่ในครอบครัวเดียวกับปลาหมอ คือ Anabantidae ( อะ-นา-แบน-ทิ-ดี้ )

ปลาหมอตาลขนาด 15 เซนติเมตรขึ้นไปจึงเห็นความแตกต่างของเพศชัดเจน ปลาตัวเมียจะมีก้านครีบอ่อนอันแรกเป็นเส้นยื่นยาวกว่าก้านครีบอันอื่นๆ ท้องนิ่มอูมป่องทั้งสองข้างก้านครีบอ่อนแรกของตัวผู้ไม่เป็นเส้นยื่นยาว เอามือลูบท้องไปทางรูก้นเบาๆจะมีน้ำเชื้อสีขาวคล้ายน้ำนมไหล ตัวผู้มีสีเข้มกว่าตัวเมีย ในชั่วชีวิตหนึ่งๆสามารถวางไข่ได้ถึง 5 ครั้ง ตามธรรมชาติปลาวางไข่ระหว่างเดือนพฤษภาคม ถึง ตุลาคม ปีละครั้ง

อาหารธรรมชาติกินพรรณไม้น้ำ แมลงน้ำ

การจูบกันเองของปลาชนิดนี้นั้น เป็นการขู่ และข่มกัน ก่อนจะเกิดการต่อสู้ครับ หรือถ้าตัวไหนยอมแพ้ตั้งแต่จูบกัน ก็จะถอยไปเอง นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

<<<++++++++++*+*+++++++++>>>

ปลาหมอช้างเหยียบ

ชื่อสามัญ : Striped Tiger Nandid
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Pritolepis fasciatus
ชื่อไทย : ปลาหมอโค้ว ปลาก่า ตะกรับ โพรก หน้านวล หมอน้ำ ปาตอง

ลักษณะทั่วไป

เป็น ปลาน้ำจืดขนาดเล็ก มีรูปร่างป้อมเป็นรูปไข่หรือกลมรี ลำตัวด้านข้างแบน พื้นลำตัวสีเขียวหรือน้ำตาลปนเหลือง (ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อม) มีเกล็ด ปกคลุมทั่วตัว มีแถบสีดำพาดขวางลำตัวประมาณ 8-12 แถบ แถบนี้จะเห็นชัดขณะที่ปลายังเล็ก หัวเล็ก จะงอยปากสั้นทู่ ปากเล็กยืดหดได้เล็กน้อย มีฟันซี่เล็ก ๆ เป็นแถวอยู่บนขากรรไกรบนและล่าง รูจมูกแยกจากกันอย่างเด่นชัดและอยู่ชิดกับตา ครีบหลังมีสองส่วนเชื่อมติดกันเป็นแนวยาว ส่วนหน้าเป็นก้านเดี่ยวมีลักษณะเป็นหนามแหลมคม ส่วนหลังเป็นครีบอ่อน ครีบก้นใหญ่มีก้านครีบแข็งและมีลักษณะแหลมคม ครีบหางใหญ่ ปลายหางมนกลม มีขนาดความยาว 5 - 20 เซนติเมตร

นิสัย : มีนิสัยก้าวร้าว หวงถิ่น มักกัดทำร้ายกันเอง

ถิ่นอาศัย :แหล่งน้ำนิ่งในประเทศไทย และเอเชียใต้ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ประเทศไทย พบตามลำคลอง หนอง บึงทุกภาค

อาหาร : ไข่ปลาทุกชนิด ลูกกุ้ง ลูกปลา แมลงน้ำ

การสังเกตเพศ

ปลาตัวผู้จะมีปลายครีบที่ยาวและชี้แหลมกว่าตัวเมียช่วงใกล้ฤดูผสมพันธุ์เวลารีด ท้องจะมีน้ำเชื้อสีขาวขุ่นไหลออกมาส่วนตัวเมียเวลารีดท้องจะมีไข่ไหลออกมา รูทวาร

แพร่พันธุ์ โดยวางไข่เกาะติดตามวัสดุใต้น้ำ วางไข่ครั้ง ละไม่ต่ำกว่า 1,000 ฟอง ขึ้นไปจนถึงหลายหมื่นฟอง ขึ้นอยู่กับขนาดและความสมบูรณ์ของแม่ปลา

<<<++++++++++*+*+++++++++>>>

ปลาหมอจำปะ

ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Belontia hasselti อยู่ในวงศ์ Belontiinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae มีรูปร่างเหมือนปลาหมอ (Anabas testudineus) ผสมกับปลากัด (Betta splendens) แต่ลำตัวกว้างและแบนข้างมากกว่า ปลายครีบหางมน ครีบท้องเล็ก ลำตัวสีเหลืองทองหรือเหลืองคล้ำถึงน้ำตาลแดง ขอบเกล็ดสีคล้ำและที่ฐานครีบหลังตอนท้ายมีจุดสีดำ ครีบหลังและครีบก้นตอนหน้าสีคล้ำ ตอนท้ายรวมถึงครีบหางมีลายเส้นเป็นตาข่าย

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 20 เซนติเมตร ในประเทศไทยพบได้เฉพาะในป่าพรุโต๊ะแดง จังหวัดนราธิวาส ที่เดียวเท่านั้น ในต่างประเทศพบกระจายไปทั่วแหลมมลายูไปถึงหมู่เกาะซุนดา

ในประเทศอินโดนีเซีย จัดเป็นปลาที่พบได้น้อย มีพฤติกรรมการวางไข่โดยใช้การก่อหวอดและตัวผู้เป็นผู้ดูแลไข่และตัวอ่อน เหมือนปลากัด ปลาตัวผู้มีครีบอกเรียวยาวและมีประแต้มบนครีบ ส่วนตัวเมียครีบจะสั้นกว่าจะไม่มีลวดลาย

(Belontia signata)

อนึ่ง ปลาในวงศ์ Belontiinae นั้น มีเพียง 2 ชนิดเท่านั้น อีกชนิดหนึ่ง คือ Belontia signata (Günther, ค.ศ. 1861) พบในประเทศศรีลังกา มีขนาดเล็กกว่าคือ โตเต็มที่ประมาณ 18 เซนติเมตร

ปลาแค้

วงศ์ปลาแค้ (ภาษาอังกฤษ Sisoridae)

เป็นปลาหนังหรือปลาไม่มีเกล็ดวงศ์หนึ่ง (Family) ในอันดับปลาหนัง ที่แตกต่างจากวงศ์อื่นคือ ส่วนหัวโต ปากกว้างมากและอยู่ด้านล่าง ผิวหนังบนหัวและตัวไม่เรียบ อาจสากหรือเป็นตุ่มนิ่มเล็กๆ บนหัวมีสันตื้นๆ ไปถึงด้านหลัง ครีบไขมันมีขนาดเล็ก มีหนวด 4 คู่ หนวดที่ริมฝีปากเป็นเส้นแบนและแข็ง หนวดที่จมูกสั้น หนวดใต้คางยาว ส่วนมากที่ครีบหลังและครีบอกมีก้านแข็งแหลมคม ครีบท้องใหญ่ ครีบก้นเล็ก ครีบหางเว้าลึก

ในบางสกุล (Genus) เช่น Glyptopthorax มีแผ่นหนังย่นใต้อกซึ่งใช้เกาะพื้นหินได้

กินเนื้อ ตั้งแต่สัตว์หน้าดินจนถึงปลาขนาดเล็กกว่าอาศัยบริเวณพื้นน้ำ โดยหันหน้าทวนกระแสน้ำ ชอบสภาพแวดล้อมพื้นทราย น้ำสะอาดใส มีออกซิเจนสูง มีการกระจายพันธุ์เฉพาะเขตร้อนของทวีปเอเชีย พบมากกว่า 50 ชนิดพบในประเทศไทยประมาณ 17 ชนิดมีขนาดแตกต่างออกไปตั้งแต่ตั้งแต่ความยาวเพียง5ซม. คือ ปลาแค้ขี้หมู (Erethistes maesotensis)ที่พบเฉพาะลุ่มแม่น้ำสาละวินไปจนถึงปลาแค้ยักษ์ (Bagarius yarrelli) ขนาดถึง 2 เมตรโดยชนิดที่พบบ่อยคือ แค้วัว (Bagarius bagarius) หรือแค้ธรรมดา กับ แค้ยักษ์

++++++++++++++++++++++++++++

ปลาแค้วัว

ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Bagarius bagarius อยู่ในวงศ์ปลาแค้(Sisoridae) มีลักษณะหัวแบนราบมีด้านบนโค้งและด้านล่างเรียบ จะงอยปากยื่นยาว มองจากด้านบนจะโค้ง หนวดเป็นเส้นแข็งมีผังผืดที่ริมฝีปาก ตาเล็กอยู่ด้านบนของหัว มีลักษณะคล้ายตาของงูหรือจระเข้ คือ มีม่านตาดำเล็กเป็นช่องแนวตั้ง ปากกว้างมากมีฟันเป็นเขี้ยวแหลมคมอย่างสัตว์ดุร้าย

ส่วนหลังยกสูง ลำตัวแบนราบเล็กน้อย ครีบหลังยกสูงมีก้านครีบแข็งแหลมคมเช่นเดียวกับครีบอก ที่ปลายครีบอก ครีบท้อง ครีบหลัง มีลักษณะเป็นเส้นเรียวยาว โดยเฉพาะในตัวเมีย

ผิวหนังสาก บนหัวมีกระ ไม่เรียบ ตัวมีสีเขียวมะกอกหรือน้ำตาลอ่อนอมเหลือง มีประด่างสีคล้ำและสีดำตลอดลำตัวด้านบนและครีบ ด้านท้องสีจาง ครีบท้องของปลาแค้วัวจะตั้งตรงอยู่แนวเดียวกับด้านท้ายของครีบหลัง เป็นปลาล่าเหยื่อ กินปลาและซากสัตว์เป็นอาหารหรือแม้กระทั่งเหยื่อปลอมของนักตกปลาก็ไม่เว้น อาศัยอยู่ในแม่น้ำสายใหญ่ของทุกภาค พบน้อยในภาคใต้ พบมากในแม่น้ำเจ้าพระยา แค้วัวมีความยาวเต็มประมาณ 30 - 40 ซม. พบใหญ่สุดไม่เกิน 70 ซม. นิยมบริโภคด้วยการปรุงสด เนื้อมีรสชาติดี อร่อย ทำเป็นอาหารได้หลากหลาย เช่น ต้มยำ เป็นต้น มักพบขายในร้านแม่น้ำตามภูมิภาคที่ติดริมแม่น้ำ และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แค้วัว มีชื่อเรียกที่เรียกกันทั่วไปว่า " แค้ " หรือ " แค้ธรรมดา " หรือ " ตุ๊กแก " เป็นต้น

++++++++++++++++++++++++++++

ปลาแค้ยักษ์

ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Bagarius yarrelli อยู่ในวงศ์ปลาแค้(Sisoridae) มีรูปร่างคล้ายแค้วัว (Bagarius bagarius) มากจนสังเกตได้ยาก ที่แตกต่างกันคือ ครีบท้องของแค้ยักษ์จะอยู่เยื้องด้านท้ายของครีบหลัง สีสันก็คล้ายกันมาก แต่อาจมีสีน้ำตาลเข้มหรือคล้ำกว่าในปลาตัวเต็มวัย แค้ยักษ์มีขนาดประมาณ 60 - 70 ซม. พบใหญ่สุดถึง 2 เมตร

อาศัยอยู่ในสายใหญ่ตั้งแต่แม่น้ำสาละวินจนถึงแม่น้ำโขง พบน้อยในภาคใต้ แต่พบมากในแม่น้ำโขง เนื้อมีรสชาติดีและมีสีเหลืองอ่อนรวมถึงหนังและไขมัน ซึ่งต่างจากแค้วัวซึ่งมีเนื้อสีขาว โดยทั้ง 2 ชนิด มักถูกปรุงด้วยวิธีเดียวกัน และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

แค้ยักษ์ ยังมีชื่อเรียกอื่นอีกว่า " แค้ควาย " หรือ " ตุ๊กแก " เป็นต้น

++++++++++++++++++++++++++++

ปลาแค้ขี้หมู

เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Erethistes maesotensis อยู่ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae) มีลักษณะลำตัวเล็ก ด้านท้ายเรียวและแบนข้าง หัวโต ปากมนอยู่ด้านล่าง มีหนวด 4 คู่ ตาเล็กและยกสูง ครีบหลังยกสูง ก้านครีบอกโค้งยาวและมีหยักทั้งด้านหน้าและขอบท้าย ครีบหางเว้าโค้ง ลำตัวสีเทาอมเหลืองหรือน้ำตาลและมีประสีคล้ำ ครีบใสและมีแต้มสีคล้ำ มีขนาดประมาณ 2 ซ.ม. ใหญ่สุดเพียง 5 ซ.ม. นับเป็นปลาที่มีขนาดเล็กที่สุดในวงศ์นี้ (Family)

อาศัยอยู่ตามหน้าดินและซอกหินในลำธารที่น้ำไหลเชี่ยวมีพื้นเป็นโคลนปนทรายของลุ่มแม่น้ำสาละวินที่เดียวเท่านั้น โดยอาหารได้แก่ แมลงน้ำและสัตว์หน้าดินขนาดเล็ก

เป็นปลาที่พบน้อย แต่ก็มีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะผู้ที่นิยมเลี้ยงปลาแปลก

++++++++++++++++++++++++++++

ปลาแค้งู

เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Bagarius suchus อยู่ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae) มีรูปร่างเหมือนปลาแค้ทั่วไป แต่มีสีลำตัวอ่อนกว่า และมีส่วนหัวแบนราบกว่า มีขนาดประมาณ 70 ซ.ม.

โดยอาหารและถิ่นที่อยู่เหมือนกับปลาแค้อีก 2 ชนิด คือ แค้วัว (Bagarius bagarius) และแค้ยักษ์ (Bagarius yarrelli) แต่พบในส่วนที่เป็นหน้าดินกว่า

เป็นปลาแค้ชนิดที่พบได้น้อย นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งเป็นปลาที่มีราคาสูง และมีชื่ออื่นอีกว่า " แค้หัวแบน "

++++++++++++++++++++++++++++

ปลาแค้ติดหินสามแถบ

ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Glyptopthorax trillineatus อยู่ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae) เป็นปลาแค้ในสกุลปลาแค้ติดหิน (Glyptothorax) ชนิดหนึ่งที่มีลำตัวเพรียวยาว ครีบหางเว้าลึก ลำตัวสีน้ำตาลหรือคล้ำอมหเลือง มีแถบสีเหลืองสดพาดลำตัวตามแนวยาวตรงกลางหลังและด้านข้างไปถึงโคนครีบ ครีบสีเหลืองและมีแต้มสีคล้ำ มีขนาดประมาณ 10 - 15 ซ.ม. ใหญ่สุด 30 ซ.ม.

พบอาศัยอยู่เฉพาะลำธารและน้ำตกในระบบแม่น้ำสาละวินเท่านั้น และมีรายงานพบที่จีนด้วย มีพฤติกรรมอาศัยอยู่เป็นกลุ่ม โดยจะหันหน้าสู้กับกระแสน้ำ อาหารได้แก่ แมลงน้ำและลูกปลา ลูกกุ้งขนาดเล็ก

เป็นปลาที่ไม่พบบ่อยมากนัก แต่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ที่บางครั้งพบมีขายในตลาดปลาสวยงาม โดยมีชื่อเรียกว่า " ฉลามทอง "แค้ติดหินสามแถบ มีชื่อเรียกในภาษาเหนือว่า " ก๊องแก๊ง "

++++++++++++++++++++++++++++

หยะเค

เป็นภาษากะเหรี่ยง ที่หมายถึงปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Gagata gashawyu อยู่ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae) มีลักษณะลำตัวทรงกระบอก แบนข้างเล็กน้อย หัวทู่ ตาใหญ่ แต่ม่านตาเล็กคล้ายตางู ปากเล็ก มีหนวด 4 คู่ ครีบหลังยกสูง ครีบไขมันเล็ก ครีบหางเว้าลึก ลำตัวมีสีสันสดใสสวยงาม โดยมีสีฟ้า สีขาว เหลือบเหลืองทองหรือเขียวสลับกันไปทั้งตัวและมีแต้มสีคล้ำ ท้องสีจาง ครีบใส ครีบไขมันมีขอบสีคล้ำ ครีบหางมีแถบสีคล้ำ เป็นปลาขนาดเล็ก ลำตัวกว้างประมาณ 5 ซ.ม. ยาวประมาณ 10 ซ.ม. ใหญ่สุด 13 ซ.ม. อาหารได้แก่ ไส้เดือนน้ำ แมลงน้ำขนาดเล็ก ตะไคร่น้ำ โดยมีพฤติกรรม อยู่ในบริเวณใกล้พื้นท้องน้ำ พบอาศัยอยู่ในน้ำไหลที่มีพื้นเป็นทรายหรือโคลนของลุ่มแม่น้ำสาละวินเท่า นั้น เป็นปลาที่พบได้ทุกฤดูกาล ใช้บริโภคในพื้นที่ และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งนานครั้งจึงจะพบในขายในตลาดปลาสวยงาม และเป็นชนิดที่เลี้ยงยาก เพราะต้องอาศัยอยู่ในน้ำไหลแรงและสะอาดมีปริมาณอ็อกซิเจนละลายในน้ำสูง เหมือนปลาแค้ขี้หมู หยะเค หรือ หยะคุย หรือ ยะคุย เป็นภาษาของชาวกะเหรี่ยง ใช้เรียกปลาในตระกูลปลาแค้โดยไม่แยกชนิด โดยที่คำว่า " หยะ " หรือ " ยะ " แปลว่า ปลา

++++++++++++++++++++++++++++

วงศ์ปลากด(Bagridae)

เป็นปลาหนังไม่มีเกล็ด มีส่วนหัวค่อนข้างแบนราบ แต่ลำตัวแบนข้างไปทางด้านท้าย ปากกว้างอยู่ที่ปลายสุด เป็น ปลาหนังไม่มีเกล็ด มีส่วนหัวค่อนข้างแบนราบ แต่ลำตัวแบนข้างไปทางด้านท้าย ปากกว้างอยู่ที่ปลายสุดของจงอยปาก มีฟันซี่เล็กแหลมขึ้นเป็นแถวบน"ขากรรไกร">ขากรรไกรและ เพดาน มีหนวด 4 คู่ โดยคู่ที่อยู่ตรงริมฝีปากยาวที่สุด ครีบหลังและครีบอกเป็นก้านแข็ง หรือเรียกว่า เงี่ยง ครีบไขมันค่อนข้างยาว ครีบหางเว้าลึก ในตัวผู้มักมีติ่งเล็กๆ ที่ช่องก้น จัดเป็นปลาหนังวงศ์ที่พบมากชนิดที่สุดของไทย โดยพบมากกว่า 25 ชนิด เป็นปลากินเนื้อ มีนิสัยดุร้ายก้าวร้าว มีพฤติกรรมมักกบดานอยู่กับพื้นนิ่ง ๆ ถ้าไม่พบอาหารหรือล่าเหยื่อจะไม่เคลื่อนไหว กินอาหารได้หลากหลาย ตั้งแต่แมลง ปลา กุ้ง ซากพืชซากสัตว์เน่าเปื่อย เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญ นิยมนำมาบริโภคบ่อย ปลาในวงศ์นี้ มีชื่อสามัญเรียกในภาษาอังกฤษว่า naked catfish หรือ bagrid catfish

+++++++++++++++++++++++++++++

วงค์ปลากด (Bagaridae)

วงศ์ปลากด(Bagridae)

+++++++++++++++++++++++++++++

1. ปลากดคัง

ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Macrones wyckioides(เดิมMystus wyckioides) อยู่ใน "วงศ์ปลากด">วงศ์ปลากด (Bagaridae) ที่มีขนาดโตเต็มที่ราว 1.5 เมตร หนักได้ถึง 100 ก.ก. แต่ที่พบโดยเฉลี่ยจะมีขนาดประมาณ 50 - 60 ซม. ลำตัวมีสีเทาอ่อนอมฟ้าหรือเขียวมะกอก ท้องสีจาง

ครีบหางและครีบอื่น ๆ มีสีแดงสดหรือส้มสด ไม่มีแถบขาวบนขอบครีบหางส่วนบนเหมือนปลากดชนิดอื่น ๆ พบในแม่น้ำของไทยทุกภาค และในแหล่งน้ำนิ่งขนาดใหญ่ นิยมนำมาบริโภคโดยการปรุงสด ลวก จิ้ม หรือยำ มีราคาค่อนข้างแพง มีการเพาะเลี้ยงเป็นกระชังอยู่ริมแม่น้ำสายใหญ่บางสาย และยังเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย กดคังมีชื่อเรียกอื่น อีกเช่น "ปลากดแก้ว" "ปลากดเขี้ยว" กดหางแดง กดข้างหม้อ เป็นต้น

ปลากดคังเป็นปลาที่มีลักษณรูปร่าง ยาวเพรียว ส่วนหัวแบนกว้าง ด้านบนของหัวเรียบ ลำตัวด้านบนมีสีม่วงเทาปนดำ ส่วนท้องขาว ปากกว้าง จงอยปากทู่ ตำแหน่งของปากตั้งอยู่ต่ำ ฟันคม ตาไม่มีเยื่อหุ้ม และอยู่ระดับเดียวกับมุมปาก มีหนวด 4 คู่ คือหนวดที่จมูกค่อนข้างสั้น ยาวถึงกึ่งกลางตาเท่านั้น หนวดที่ขากรรไกรยาวเลยครีบหลังเกือบถึงครีบไขมัน โคนหนวดใหญ่ มีเส้นผ่านศูนย์กลางขนาดใหญ่กว่าคู่อื่นอย่างเห็นได้ชัด หนวดใต้คาง และหนวดที่ขากรรไกรล่างยาวถึงฐานครีบอก ครีบหลังมีก้านครีบแข็ง 1 ก้าน มีก้านครีบอ่อน 7-8 ก้าน ก้านครีบแข็งอันแรกของครีบหลังทางส่วนครึ่งล่างของโคนก้านแข็ง มีเงี่ยงแหลมคม แต่ทางส่วนครึ่งบนอ่อน ทำให้ไม่สามารถทำอันตรายต่อคนหรือสัตว์อื่นได้ ครีบอกประกอบด้วยก้านครีบแข็ง 1 ก้าน และก้านครีบอ่อน 8-9 ก้าน ครีบท้องประกอบด้วย ก้านครีบอ่อน 6 ก้าน ครีบก้นประกอบด้วยก้าน ครีบอ่อน 10-11 ก้าน มีซี่กรองเหงือก จำนวน 12 ก้าน ครีบหูมีสีเทาดำ ครีบหางเว้าลึก แฉกบนยาวกว่าแฉกล่าง ครีบหางมีสีแดงเข้มมากกว่าครีบอื่น ๆ ส่วนหน้าของครีบท้องและครีบก้นมีสีขาวปนเหลือง ปลายครีบสีแดง ครีบไขมันมีสีเข้มออกม่วงอมดำ

ปลากดคังจัดเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในครอบครัวนี้ในธรรมชาติส่วน ใหญ่พบปลาขนาดตั้งแต่ 1-3 กิโลกรัม ความยาว 30-50 เซนติเมตร ขนาดใหญ่ที่สุดที่เคยพบมีขนาดความยาวถึง 150 เซนติเมตร น้ำหนัก 30 กิโลกรัม และเคยมีผู้พบปลาขนาดน้ำหนักสูงสุด 70 กิโลกรัม

+++++++++++++++++++++++++++++

2.ปลากดคังสาละวิน

ปลาหนังชนิดหนึ่งมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Hemibagrus micropthalmus อยู่ในวงศ์ปลากด(Bagridae) มีรูปร่างคล้ายปลากดเหลือง (Hemibagrus filamentus) และปลากดคัง (Hemibagrus wyckioides) มาก แต่มีส่วนหัวที่แบนราบกว่า และยื่นยาวกว่า ส่วนหลังยกสูง ครีบหลังเป็นก้านแข็ง ปากกว้าง มีหนวดที่ริมฝีปากยาวมากถึงบริเวณครีบก้น ตาเล็กมาก

ส่วนหัวมองจากด้านบน ค่อนข้างกว้าง ครีบไขมันยาว ครีบหางใหญ่ และเว้าลึก ตัวมีสีเทาอมฟ้า หรือเขียวมะกอก ด้านท้องสีจาง ครีบมีสีคล้ำ ครีบหางสีคล้ำ ขนาดใหญ่สุดถึง 1 เมตร พบทั่วไป 60 – 70 เซนติเมตร จับได้โดยเบ็ดราว ข่ายลอย และดำน้ำยิงด้วยฉมวก อาศัยในแม่น้ำและลำธารที่ค่อนข้างลึก พบเฉพาะในแม่น้ำสาละวินและสาขา และถูกจับขึ้นขายเป็นครั้งคราวใน จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นปลาที่มีรสชาติดี เช่นเดียวกับปลากดขนาดใหญ่ชนิดอื่นๆ และนิยมตกเป็นเกมกีฬา ในต่างประเทศพบในอินเดียและพม่าในแม่น้ำอิระวดี

+++++++++++++++++++++++++++++

3.ปลากดเหลือง

เป็นชื่อของปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Hemibagrus filamentus(เดิม Mystus nemurus) อยู่ในวงศ์ปลากด (Bagaridae) มีรูปร่างคล้ายปลากดคัง แต่มีรูปร่างเล็กกว่า

สีข้างลำตัวเป็นสีเหลือง จึงเป็นที่ของชื่อ ขนาดโตเต็มที่ราว 50 ซ.ม.

พบในแหล่งน้ำนิ่งและแม่น้ำขนาดใหญ่ทั่วประเทศ ยกเว้นแม่น้ำสาละวิน บริโภคโดยการปรุงสด รมควัน และปลาแห้ง และมีการเพาะเลี้ยงในกระชังเหมือนปลากดคัง

มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลากดช่องหลวง" "ปลากดนา" "ปลากดขาว" หรือ "ปลากดคัง" เป็นต้น
ลักษณะที่แตกต่างระหว่าง ของHemibagrus filamentusกับHemibagrus nemurus

ครีบหลังยาวถึงจุดเริ่มต้นของครีบไขมันคือปลากดเหลือง Hemibagrus filamentus

ถ้าครีบหลังไม่ถึงจุดเริ่มต้นของครีบไขมันก็เป็นปลากดเหลือง Hemibagrus nemurusครับ ขอบคุณน้าจิรชัยจากเวปสยามฟิชชิ่งที่ให้ความรู้วิธีการแยก 2 ชนิดนี้ครับ

+++++++++++++++++++++++++++++

4.ปลากดหม้อ

เป็นชื่อปลาน้ำจืดไม่มีเกล็ดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Hemibagrus wyckii (เดิม Mystus wyckii) มีรูปร่างค่อนข้างสั้นป้อม หัวและลำตัวตอนหน้าแบนราบกว่าปลาชนิดอื่น ๆ ปากกว้าง ตาค่อนข้างเล็ก ส่วนหลังยกสูง ครีบหลังมีก้านแข็ง ครีบไขมันค่อนข้างยาว หนวดที่ริมฝีปากยาวถึงบริเวณหลัง ตัวมีสีเทาคล้ำหรือดำ ด้านท้องสีจาง ครีบสีคล้ำขอบบนและขอบล่างของครีบหางมีแถบสีขาวเห็นชัดเจน

มีขนาดประมาณ 30 ซ.ม. ใหญ่สุด 70 ซ.ม. พบในแม่น้ำสายใหญ่ทุกภาคของประเทศ และพบไปถึงบอร์เนียว เป็นปลากดที่มีราคาสูงชนิดหนึ่ง นิยมบริโภคด้วยการปรุงสดเหมือนปลากดคัง และยังเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย ปลากดหม้อ ยังมีชื่อเรียกที่ต่างออกไปเช่น ปลากดดำ, ปลาสิงห์ดำ, ปลากดหางดอก

ชื่อที่ใช้เรียกในวงการปลาสวยงามคือ"มรกตดำ"แต่มีนิสัยดุร้ายก้าวร้าวมาก ไม่สามารถเลี้ยงรวมกับปลาชนิดอื่นได้เลย

+++++++++++++++++++++++++++++

5.ปลากดหัวเสียม

เป็นปลาหนังมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Sperata acicularis(อดีตAoriichthys seenghala)
ในวงศ์ปลากด(Bagridae)มีลักษณะสำคัญ คือ ส่วนหัวและจะงอยปากยื่นยาวมากที่สุดในกลุ่มปลากดทั้งหมด หัวแบนราบเล็กน้อย ลำตัวทรงกระบอก แต่ด้านหลังยกสูง และเรียวไปทางด้านท้าย ตาเล็กอยู่ด้านบนของหัว ริมฝีปากตัดตรงอยู่ปลายสุดของจะงอยปาก หนวดที่ริมฝีปากยาวมาก ครีบหลังไม่มีก้านครีบแข็ง ครีบไขมันยาวมาก ครีบหางใหญ่เว้าลึก ตัวมีสีเทาอมฟ้า หรือเขียวอ่อน ด้านท้องสีจาง ครีบสีจาง ครีบไขมันมีดวงสีดำเด่น ขอบขาวที่ตอนปลายท้ายสุด ครีบหางมีสีแดงเรื่อ ๆ

ขนาดพบใหญ่สุดถึง 1 เมตร ขนาดที่พบทั่วไป 50 เซนติเมตร จับได้โดยเบ็ดราว ข่ายลอย พบเฉพาะในแม่น้ำสาละวิน และสาขาและแม่น้ำตะนาวศรีในพม่า นิยมบริโภคในท้องถิ่นโดยปรุงสด มักถูกจับขึ้นขายในท้องตลาดของ จ.แม่ฮ่องสอน และ อ.แม่สอด จ.ตาก เป็นครั้งคราว

เนื้อมีรสชาติดีพบมีการทำรังวางไข่โดยขุดแอ่งขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง1เมตร และเลี้ยงลูกอ่อนถึงขนาด3–4 เซนติเมตร หรืออาจจะใหญ่กว่า แต่ตัวผู้หรือตัวเมียเป็นผู้เลี้ยงยังไม่ทราบแน่ชัด รังที่พบอยู่ในระดับความลึกประมาณ 2 เมตร ในเดือนเมษายน ที่แม่น้ำปายมีพื้นเป็นทรายปนโคลนมีกรวดปนและใกล้กับกองหิน

นอกจากนี้แล้วกดหัวเสียมยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย มีชื่อเป็นภาษากะเหรี่ยงว่า " แก๊ด "

+++++++++++++++++++++++++++++

6.ปลาดุกมูน

ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Bagrichthys obscurus (อดีตBagrichthys macropterus) อยู่ในวงศ์ปลากด (Bagaridae) มีส่วนหัวสั้น จะงอยปากเล็ก ตาเล็กมาก มีหนวดสั้น 4 คู่ คู่ที่อยู่ด้านล่างจะเป็นเส้นแบนบิดเป็นเกลียว ริมฝีปากเล็กเป็นจีบ ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย ส่วนหลังยกสูง ครีบหลังสูง ครีบไขมันยาวมาก ครีบหางเว้าลึก ครีบหลังยกสูงและครีบอกแข็งเป็นก้านแข็งปลายคม ตัวมีสีคล้ำหรือน้ำตาลอ่อน ด้านท้องสีจาง บางตัวอาจมีแถบเฉียงสีจางพาดขวางลำตัว ครีบสีจาง หางใส มีขนาดประมาณ 15 ซ.ม. พบใหญ่ที่สุด 30 ซ.ม.

พบชุกชุมในแม่น้ำสายใหญ่ ๆ ตั้งแต่แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำบางปะกง แม่น้ำโขง มีพฤติกรรมมักหากินบริเวณท้องน้ำที่มีน้ำขุ่น นิยมยริโภคด้วยการปรุงสด เนื้อมีรสชาติดี อร่อย มีราคาสูง

ดุกมูน ยังมีชื่อเรียกอื่นๆ อีกว่า "ปลาแขยงหนู" "ปลาแขยงหมู" "ปลากดหมู" หรือ "ปลาแขยงดาน" เป็นต้น

วงศ์ปลากราย(Notopteridae)

วงศ์ปลากราย (ภาษาอังกฤษ Notopteridae)

เป็นปลาที่อยู่ในอันดับ (Order) Osteoglossiformes คือ ปลาที่มีกระดูกแข็งบริเวณส่วนหัวและลิ้น พบตั้งแต่ทวีปแอฟริกา, เอเชียใต้จนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีทั้งสิ้น 4 สกุล (Genus) 8 ชนิด (Species) ปลาในอันดับนี้ เช่น ปลาตะพัดเป็นต้น พบในประเทศไทย 4 ชนิด คือ ปลากราย, ปลาตองลาย, ปลาสะตือ และปลาสลาด โดยในไทยมักจะเรียกปลาทั้ง 4 ชนิดนี้ว่า ปลาตอง รวมกันหมด เป็นปลาน้ำจืด มีรูปร่างแบนด้านข้างมาก และเรียวไปทางด้านท้าย ครีบหลังเล็ก ครีบก้นและครีบหางยาวติดกัน จึงใช้ครีบก้นที่ยาวติดกันนี้โบกพริ้วในเวลาว่ายน้ำ ครีบท้องมีขนาดเล็กมาก ปากกว้าง เกล็ดเป็นแบบขอบบางเรียบ (Cycloid) และมีขนาดเล็กละเอียด กินเนื้อ เมื่อวางไข่ตัวผู้และตัวเมียช่วยกันดูแลไข่ ไข่เป็นก้อนสีขาวทึบ ติดเป็นกลุ่มกับวัสดุใต้น้ำเช่นตอไม้หรือเสาสะพาน

++++++++++++++++++++++++++++++++

ปลากราย

ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Chitala ornata (เดิม Notopterus chitala)

อยู่ในวงศ์ปลากราย (Notopteridae) มีปากกว้างมาก มุมปากอยู่เลยขอบหลังลูกตา ในตัวเต็มวัยส่วนหน้าผากจะหักโค้ง ส่วนหลังโก่งสูง ในปลาวัยอ่อนมีสีเป็นลายเสือคล้ายปลาสลาด แต่จะเปลี่ยนเป็นสีเทาเงินและมีจุดกลมใหญ่สีดำขอบขาวที่ฐานครีบก้นตั้งแต่ 3 - 20 ดวง ซึ่งมีจำนวนและขนาดแตกต่างกันออกไปในแต่ละตัว มีขนาดโดยเฉลี่ย 60 ซ.ม. ใหญ่สุดที่พบคือ 1 เมตร หนัดถึง 15 ก.ก.

มักอาศัยอยู่ในบริเวณที่มีกิ่งไม้ใต้น้ำหรือพืชน้ำค่อนข้างหนาแน่น อยู่รวมกันเป็นฝูงเล็ก อาหารได้แก่ ปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กพบในแหล่งน้ำทั้งแหล่งน้ำนิ่งและแม่น้ำทั่วประเทศไทย แต่ปัจจุบันพบน้อยลงมาก ปลากรายนับเป็นปลาน้ำจืดอีกชนิดหนึ่งที่คนไทยนิยมบริโภค โดยเฉพาะใช้เป็นวัตถุดิบผลิตทอดมันหรือลูกชิ้น ราคาขายในตลาดจึงสูง ส่วนบริเวณเชิงครีบก้น เรียกว่าเชิงปลากราย ก็เป็นส่วนที่นิยมรับประทานโดยนำมาทอด แม้ว่าเนื้อจะมีก้างมาก แต่ก็เป็นที่นิยมเพราะมีรสชาติอร่อย นอกจากใช้เป็นอาหารแล้ว ยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาเศรษฐกิจ เช่น เลี้ยงในท้องร่องสวน

และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย ที่เลี้ยง ง่าย อดทน และจะมีราคาแพงยิ่งขึ้นในตัวที่จุดเยอะ หรือตัวที่สีกลายเป็นสีเผือก (Albino) หรือสีทอง ขาว (Platinum) หรือในตัวที่เป็นปลาพิการ ลำตัวสั้นกว่าปกติ (Short Body) มีชื่อเรียกอื่น เช่น " หางแพน " ในภาษากลาง " ตอง " ในภาษาอีสาน " ตองดาว " ในภาษาเหนือ เป็นต้น

++++++++++++++++++++++++++++++++

ปลาตองลาย

ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Chitala blanci (เดิม Notopterus blanci)

อยู่ในวงศ์ปลากราย (Notopteridae) มีรูปร่างเหมือนปลาทั่วไปในวงศ์นี้ แต่มีส่วนหลังและหน้าผากลาดชันน้อยกว่าปลากราย สีลำตัวเป็นสีเงินแวววาว ลำตัวด้านท้ายมีลายจุดและขีดจำนวนไม่แน่นอนคาดเฉียงค่อนข้างเป็นระเบียบ มีขนาดประมาณ 60 ซ.ม. ใหญ่สุด 1 เมตร

พบเฉพาะแม่น้ำโขงและลำน้ำสาขาที่ไหลสู่แม่น้ำโขง โดยมีรายงานพบเมื่อปี พ.ศ. 2510 และมีรายงานพบที่แม่น้ำน่านด้วยเมื่อไม่นานมานี้ ซึ่งถือว่าเป็นมีแค่เพียงสองแหล่งนี้ในโลกเท่านั้น

เป็นปลาที่หายากชนิดหนึ่ง แต่ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

++++++++++++++++++++++++++++++++

ปลาสะตือ

ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Chitala lopis (เดิม Notopterus borneensis)

อยู่ในวงศ์ปลากราย (Notopteridae) มีรูปร่างคล้ายปลากราย แต่ท้ายทอยเว้าลึกและลำตัวมีเกล็ดละเอียดกว่า โคนครีบอกมีแต้มคล้ำ และข้างลำตัวมีจุดประสีคล้ำเล็ก ๆ มีขนาดลำตัวประมาณ 60 ซ.ม. พบใหญ่สุดได้ถึง 1.5 เมตร นับเป็นปลาชนิด (Species) ที่ใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้

นับเป็นปลาที่หายากอีกชนิดหนึ่ง ในประเทศไทยพบอาศัยเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น คือ แม่น้ำตาปี แม่น้ำโขง พบน้อยที่แม่น้ำเจ้าพระยาและสาขา ในต่างประเทศพบที่มาเลเซีย บอร์เนียว โดยอาหารได้แก่ สัตว์น้ำขนาดเล็ก ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

มีชื่อเรียกอื่นอีก เช่น " ตองเเหล่ " ในภาษาอีสาน " สือ " ในภาษาใต้ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า " ตือ " เป็นต้น

++++++++++++++++++++++++++++++++

ปลาสลาด

ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Notopterus notopterus

อยู่ในวงศ์ปลากราย (Notopteridae) มีปากกว้างไม่เกินลูกตาเหมือนปลาในวงศ์นี้ชนิดอื่น ๆ พื้นลำตัวมีสีเรียบ ยกเว้นปลาวัยอ่อนจะมีลายบั้งเหมือนปลากรายวัยอ่อน มีขนาดประมาณ 20 - 30 ซ.ม.

จัดเป็นปลาที่เล็กที่สุดในสกุลนี้ (Genus) พบในแม่น้ำและแหล่งน้ำนิ่งทั่วประเทศไทย เป็นปลาที่หาง่าย มักอยู่รวมเป็นฝูงใหญ่ อาหารได้แก่ ลูกกุ้ง ลูกปลา สัตว์น้ำขนาดเล็ก เป็นปลาที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจชนิดหนึ่ง และนิยมนำเนื้อไปทำทอดมันแทน เนื้อปลากรายซึ่งมีราคาแพงกว่าได้

นอกจากนี้ยังแปรรูปเป็นอาหารอื่น ๆ ได้อีก เช่น ลูกชิ้นสับนก หรือรมควัน เป็นต้น และยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีก โดยเฉพาะปลาที่กลายสีเป็นสีเผือก (Albino)

ปลาสลาด ยังมีชื่อเรียกอย่างอื่นอีก เช่น " ตอง " " ฉลาด " หรือ " ตองนา " เป็นต้น

รูปสัตว์น่ารัก

2012-02-26T15:34:00.002+07:00

ความหมายของการปล่อยสัตว์

2012-02-26T15:31:00.003+07:00

คุณรู้ไหมว่า...ปล่อยปลาแต่ละชนิดมีความหมายอย่างไร

เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมาได้ไปทำบุญ และได้ทราบถึงการทำบุญปล่อยปลาต่าง ๆ

เลยนำมาฝากเพื่อน ๆ กันค่ะ

เวลาที่คุณทำบุญโดยการปล่อยสัตว์ โดยเฉพาะสัตว์น้ำ

ประเภทปลาซึ่งมีอยู่หลายชนิดนั้นซึ่งแต่ละชนิดมีความหมาย

ในการทำบุญแตกต่างกันไป เรามาดูกันว่า ปลาแต่ละชนิดและสัตว์น้ำ

บางชนิด มีความหมายในการทำบุญด้วยการปล่อยอย่างไร เพื่ออะไรบ้าง

บางคนอาจปล่อยสัตว์เหล่านี้ตามจำนวนมากกว่าอายุเรา 1 ปี

หรือบางคนอาจยึดหลักตามกำลังวันเกิดของเราเอง

ความหมายของการปล่อยสัตว์

ปลาไหล หมายถึง การเงิน การงาน การเรียนจะราบรื่น

ปลาหมอ หมายถึง เพื่อสุขภาพ

ปลาบู่ หมายถึง ทดแทนผู้มีพระคุณ

ปลาดุก หมายถึง ศัตรูคู่แข่งแพ้พ่าย

ปลานิล หมายถึง ทรัพย์สินเพิ่มพูน

ปลาช่อน หมายถึง ช้อนเงินทอง สิ่งที่ซ่อนเร้นจะได้พบ

ปลาทับทิม หมายถึง ทำอะไรราบรื่น

ปลาสวาย หมายถึง เงินทองคล่องตัว

ปลาขาว-ปลายี่สก หมายถึง ปลานำโชค

ปลาจารเม็ด หมายถึง จะได้เงินเต้มเม็ดเต็มหน่วย

ปลาใน หมายถึง ได้เป็นเจ้าคนนายคน

ปลาดุกเผือก หมายถึง ปลามงคล

ปลาขาว หมายถึง มีโชคมีลาภ

ปลาดำราหู-ปลาดุกดำ หมายถึง สะเดาะเคราะห์

ปล่อยกบ หมายถึง ขออุทิศให้แก่เจ้ากรรมนายเวร

หอยขม หมายถึง ทิ้งความขมขื่น จะร่มเย็นเป็นสุข

หอยโข่ง หมายถึง หนทางโล่งเป็นผู้นำ ข้าทาสบริวารมาก

ปุนา หมายถึง มีคนอุปถัมภ์ค้ำชู

ตะพาบ หมายถึง ภัยคุกคามต่างๆจะราบ อัมพาตจะดีขึ้น อายุมั่นขวัญยืน

การปล่อยสัตว์ ตามกำลังวัน

วันอาทิตย์ ปล่อยจำนวน 9 ชีวิต

วันจันทร์ ปล่อยจำนวน 15 ชีวิต

วันอังคาร ปล่อยจำนวน 8 ชีวิต

วันพุธ ปล่อยจำนวน 17 ชีวิต

วันพฤหัสบดี ปล่อยจำนวน 12 ชีวิต

วันศุกร์ ปล่อยจำนวน 21 ชีวิต

วันเสาร์ ปล่อยจำนวน 10 ชีวิต

คำอธิษฐาน การปล่อยสัตว์

ข้าพเจ้าชื่อ.........นามสกุล เกิดวันที่.....เดือน.พ.ศ......อายุ....ปี
ได้ปล่อยสัตว์...............จำนวน......ตัว
ปล่อยเพื่อให้เป็นที่พึ่งแก่ตนเอง เพื่ออุทิศส่วนกุสลให้แก่ศัตรู และเจ้ากรรมนายเวรทั้งหลาย
ตัวที่เป็นที่พึ่ง ขอให้นำความสุขและโชคลาภมาให้ข้าพเจ้า
ตัวที่ให้กับศัตรูและเจ้ากรรมนายเวร จงนำเอาสรรพทุกข์ สรรพโศก

สรรพโรค สรรพภัย สรรพเคราะห์ เสนียดออกไปจากข้าพเจ้า

ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ขอให้พระแม่ธรณี พระแม่คงคา, เทพเทวา เจ้าที่เจ้าทาง,หลวงพ่อโต,และพญานาคราช
จงป็นสักขีพยานรับทราบกุศลเจตนาของข้าพเจ้า และคุ้มครองชีวิตสัตว์ให้ปลอดภัยจนสิ้นอายุขัย
ด้วยอำนาจของกุศลผลบุญนี้ จงสะเดาะเคราะห์ร้ายของข้าพเจ้าให้กลับกลายเป็นดี
มีความร่มเย็นเป็นสุข ประสพความสำเร็จสมหวังในสิ่งที่พึงปรารถนา
มีความเจริญก้าวหน้า มีชีวิตที่สดชื่น มีความสุขความเจริญ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปด้วยเทอญ.

ตกปลาตัวเป็นล้าน

2012-02-19T12:37:00.003+07:00

อุปกรณ์ประมงน้ำจืดไทย

2012-02-19T10:26:00.009+07:00

1.เบ็ดธง

ประกอบด้วยไม้ไผ่เหลาและสายเบ็ด ใช้ปักตามริมน้ำเพื่อให้ปลามากินเหยื่อโดยที่ปลายสายเบ็ดจะถูกเกี่ยว

กับร่องที่โคนคันเบ็ด เมื่อปลากินเหยื่อก็จะหลุดออกแล้วปลายคันเบ็ดจึงดีดกระตุกเกี่ยงปากไว้ ใช้จับปลาช่อน ปลาดุก และปลาหมอ

2.เบ็ดราว

เป็นเครื่องมือเบ็ดที่มีเบ็ดหลายตัวใน 1 ชุด โดยมีสายคร่าว* ที่ยาวได้ตั้งแต่ 50 - 200 ม. มีทั้งชนิดที่เกี่ยวเหยื่อและไม่เกี่ยว แต่ที่ไม่ใช้เหยื่อมักมักมีจำนวนสายเบ็ดถี่มากกว่า ระยะของสายเบ็ดจึงมีึตั้งแต่ 20-50ซม.

การใช้นั้นก็จะทิ้งขวางกระแสน้ำโดยผูกปลายด้านหนึ่งของสายคร่าวไว้กับเรือ หรือผูกขว้างลำน้ำไว้เลย และมีทุ่นลอยผูกไว้เป็นเครื่องหมายในบางช่วง มักใช้เหยื่อ เช่

น ข้า

วสุกผสมรำกล้วยปั้นเป็นก้อน หรือใช้กุ้ง

แมลง แกลบ โดยทิ้งไว้ราว 2-4 ชม. แล้วจึงกู้ขึ้นโดยใช้เรือพายไปตามแนวสายคร่าว ปลาที่จับได้มักมีขนาดใหญ่ เช่น ปลาช่อน ปลาชะโด ปลาสวาย ปลาเทโพ ปลาเค้า ปลากด บางครั้งก็ติดปลากระเบนหรือปลากระโห้ขนาดใหญ่มาก ๆ

*สายคร่าว หมายถึง สายเชือกหลักที่ผูกสายเบ็ดไว้เป็นระยะ

3.ลันและอีจู้

เป็นเครื่องมือขนาดขนาดเล็ก รูปทรงกระบอก ลันเป็นบ้องไม้ไผ่ที่มีทางเข้าด้านเดียว แต่อีกปลายจะทำช่องแคบๆ ให้กลิ่นของเหยื่อออกมาได้ เหยื่อมักเป็นหอยโข่งเน่า ปลาเน่า อีจู้เป็นเครื่องมือจักสานใช้ได้โดยไม่ต้องใส่เหยื่อ ทั้งสองอย่างนี้ใช้ดักปลาไหลโดยเฉพาะ โดยวางไว้ตามท้องนาหรือแหล่งน้ำตื้น ๆ

แล้วพรางด้วยใบไม้และกิ่งไม่ต่าง ๆ

4.ไซ

เป็นเครื่องมือจักสานจากหวายหรือไม้ไผ่จักตอกประกอบกันเป็นรูปทรงยาวปลายเรียว มีช่องให้ปลาว่ายเข้า 2 ทาง คือ ตอนหัวกับด้านข้าง ช่องปลาเข้าจะมีงาแซง*ทำด้วยไม้ไผ่ประกอบเป้นกรวยปากแคบเพื่อกันไม่ให้ปลาว่ายออกมา มักวางตามแหล่งน้ำไหลที่ตื้นหรือริมหนองน้ำ ใช้ดักพวกปลาดุก ปลาช่อน ปลากระทิง และ

ปลาขนาดเล็กอื่นๆ ไซมีหลายขนาดและหลายรูปร่าง

*งาแซง หมายถึง ซี่ไม้ปลายแหลมใช้เสียบสวนทางออกของปากช่อ

งดักปลา

5.ลอบ

ประกอบด้วยวัสดุจักตอกเช่นกัน แต่มีลักษณะเป็นทรงกระบอกมีประทุน**เรียกว่าลอบนอน หรือทรงสูงแนวตั้งเรียก ลอบยืน มีปากทางเข้าอยู่ด้านหัวหรือด้านหน้าในลอบยืน และมีงาแซงเป็นแนวยาว มักใช้ในบริเวณน้ำลึกอาจถึง 1-2 เมตร ทั้งในแม่น้ำและแหล่งน้ำนิ่ง โดยวางไว้ตามทางน้ำที่คาดว่าปลาว่ายผ่าน

ให้ปากลอบหันทวนน้ำ มักวางไว้ 2-3 วันจึงมากู้ ใช้ดักปลาที่มีขนาดใหญ่ เช่น ปลาชะโด ปลาแรด ปลาตะเพียน

**ประทุน หมายถึง ส่วนโค้งด้านบนของตัวลอบ

6.ตุ้ม

เป็นเครื่องจักสานขนาดใหญ่ มีรูปกรวยตั้ง ด้านบนเป็นปลายแคบมีขนาดต่างๆ อาจสูงถึง 1.5 ม. มีรูปร่างหลายแบบแล้วแต่ท้องถิ่น บางแบบก็อาจสร้างให้ใช้แนวนอน มักมีปากทางเข้าที่ด้านล่าง โดยใช้เหยื่อใส่ไว้ภายใน เช่น มด ปลวก ข้าวหรือรำปั้น ปลาร้า ฯลฯ มักใช้ในแม่น้ำ โดยวางที่ริมฝั่งทิ้งไว้ 1-2 วัน แล้วจึงมากู้

ใช้ดักปลาที่อยู่รวมกันเป็นฝูง เช่น ปลาแขยง ปลาสังกะวาด ปลาตะเพียน ปลาสร้อย

7.แห

เป็นเครื่องมือที่เรารู้จักกันดี แต่ผู้ใช้จะต้องมีความชำนาญ

คลิปหนอนลึกลับที่ไอซ์แลนด์

2012-02-12T11:20:00.002+07:00

ปลาที่ใหญ่ที่สุดในโลก

2012-02-08T18:31:00.002+07:00

ปลาซ่อนอเมซอน ( Arapaima ) เป็น หนึ่งใน ปลาน้ำจืด ใหญ่ที่สุดในอเมริกา

ปลา แพนด้ายักษ์ แม่น้ำ ( Chinese Paddlefish ) เนื่องจากความหายาก จึงถูกเรียกว่าแพนด้า เคยเป็นปลา ใหญ่ที่สุดในโลก (ปัจจุบันคาดว่าสูญพันธุ์ ไปแล้ว) มีการกล่าวอ้างว่าตัวที่ ใหญ่ที่สุด มีความยาว 7 เมตรหนักกว่า 500 กิโลกรัม ไม่มีหลักฐานยืนยัน (ในรูปเป็นตัวบนที่จมูกยาวๆ)

ปลา สเตอร์เจียน สายพันธุ์ จีน ( Chinese sturgeons ) สองตัวกำลังว่ายน้ำอยู่ในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำในกรุงปักกิ่ง ประเทศจีน พวกมันสามารถมีความยาวได้ถึง 5 เมตร น้ำหนักกว่า 500 กิโลกรัม มีอายุได้ถึง 50-60 ปี ด้วยวงจรชีวิต ที่พวกมันจะว่ายน้ำจากทะเล เข้ามาวางไข่ในแม่น้ำแยงซีเกียงทุกปี แต่เขื่อน Gezhouba Dam ที่สร้างในปี 1980 ไ้ด้เข้าขัดขวางวงจร ประกอบกับมลภาวะทางน้ำ ยิ่งช่วยเร่งให้ พวกมันเข้าไกล้การสูญพันธุ์อย่างรวดเร็ว ปลาสเตอร์เจียน สายพันธุ์จีน เป็นสายพันธุ์ที่มีขนาด ใหญ่ที่สุด ในสายพันธุ์ปลาสเตอร์เจียน

ปลากะโห้ ( Giant Barb ) พบได้ตามแหล่งในเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ ลักษณะเด่นของปลาพันธุ์นี้คือ หัวใหญ่ ปากใหญ่ จึงเป็นที่มาของชื่อ กะโห้

ปลาสเตอร์เจียนทะเลสาบ (Lake sturgeon ) พบได้ตามทะเลสาบในทวีปอเมริกาเหนือ และทางเหนือของมแม่น้ำ มิสซิสซิปปี ( Mississippi River ) ที่น่าประหลาด เมื่อมีการจับปลาสเตอร์เจียนทะเลสาบ ได้ในแคนนาดาในปี 1053 มันมีอายุกว่า 152 ปี และมีขนาดกว่า 2 เมตร

ปลาบึก ( Mekong Giant Catfish ) เป็นปลาที่ได้รับการบันทึกอย่างเป็นทางการว่าเป็น ปลาน้ำจืด ใหญ่ที่สุดในโลก โดย ปลาบึกตัวนั้นถูกจับได้ บริเวณทางเหนือของประเทศไทย ในปี 2005 มีความยาว 2.7 เมตร และน้ำหนักกว่า 293 กิโลกรัม

ปลาจระเข้ (alligator gar) ในรูปเป็นภาพภ่ายปลาจระเข้ที่จับได้ที่ทะเลสาบ Mhoon ในรัฐมิสซิสซิปปี ในปี 1910 พวกมันเป็น ปลาน้ำจืด ใหญ่ที่สุดในโลก อันดับ2 รองจากปลาบึก

ปลา Taimen เป็นปลาในตระกูลปลาแซลมอน ที่ ใหญ่ที่สุดในโลก เป็นปลาที่ตะกละ และดุร้ายมาก เนื่องจากพวกมันกินทุกอย่างที่ตัวเล็กกว่ามัน ไม่ว่าจะเป็น ปลา นก เป็ด หรือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดย่อม

ปลากระเบนราหู ( Giant stingray ) เป็นปลาน้ำจืด ที่มีลักษณะแบน ตัวใหญ่ที่สุดในโลก บางตัวมีความกว้างกว่า 5 เมตร หนักกว่า 600 กิโลกรัม พบได้บริเวณตะวันออกเฉียงใต้ของเอเซีย

การตีเหยื่อปลอมชายฝั่งทะเล-การทำเหยื่อปลอม

2012-02-08T18:11:00.001+07:00

การตีเหยื่อปลอมชายฝั่งทะเล

hor: admin

การตีเหยื่อปลอมชายฝั่งทะเล โขดหิน

ในปัจจุบัน การตกปลาชายฝั่งทะเลโขดหินนั้น นับว่าเป็นที่สนใจสำหรับนักตกปลาส่วนใหญ่ ที่ชื่นชอบกับปลาทะเล และธรรมชาติอันงดงามของชายฝั่งทะเล ซึ่งนอกจากได้ตกปลาแล้ว ยังได้พักผ่อนท่องเที่ยว ไปในตัวอีกด้วย โดยทั่วไปรูปแบบการตกปลาชายฝั่งทะเลนั้น นอกจากการ ตกปลาโดยใช้เหยื่อจริง(ทั้งเหยื่อเป็น และเหยื่อตาย)แล้วนั้น การตกปลาโดยใช้เหยื่อปลอม หรือ การตีเหยื่อปลอม ก็เริ่มเป็นที่นิยมกันในหมู่นักตกปลาบ้านเรา โดย เฉพาะ แถบชายฝั่งทะเล อันดามัน อาทิเช่น แถบ จ.พังงา , ภูเก็ต , ตรัง ก็เริ่มมีการตกปลาโดยวิธีนี้กันบ้างแล้ว เนื่องจาก ปลาที่ตกด้วยวิธีนี้ ส่วนใหญ่จะเป็นปลาล่าเหยื่อที่มีขนาดค่อนข้าง ใหญ่ และมีพละกำลังมาก เช่น ตระกูลปลากะมง ปลาสาก ปลาสีเสียด อินทรีย์ ปลาเก๋า ปลากะพง ฯลฯ ปลาบางชนิดก็เป็นปลาเกมส์ เช่น ปลากะมงพร้าว เป็นต้นทำให้มีอรรถรส ในการตกปลามากกว่า

ขอนำข้อมูลดีๆที่ ได้จากทีม Shadow Fishing Club Phuket ซึ่งได้รวบรวมเทคนิคต่างๆ นำเสนอให้ทุกท่านที่กำลังสนใจการตกปลาประเภทนี้ เพื่อเป็นความรู้ และเป็นประโยชน์ ในการตกปลาด้วยเหยื่อปลอม ให้ได้ผลมากที่สุด

รูปแบบการตีเหยื่อปลอม

ในปัจจุบัน รูปแบบการตีเหยื่อปลอมชายฝั่งทะเล มีมากมาย แต่ส่วนใหญ่ที่นิยมในบ้านเรานั้น ก็คือการตกปลาในรูปแบบ แนวราบ (Horizontal) ซึ่งมีทั้งการตกปลาแบบ ผิวน้ำ กลางน้ำ และการตกปลาจากบนฝั่ง และตีเหยื่อปลอมบนเรือ ตีเข้าหาชายฝั่ง

เหยื่อผิวน้ำ

โดยส่วนใหญ่จะเน้นเหยื่อประเภท Popper ซึ่ง ขนาดที่ใช้ขึ้นอยู่กับประเภทปลาที่จะตก โดยมาก จะมีขนาด ตั้งแต่ 9 – 18 เซนติเมตร ซึ่งผู้เขียนเองส่วนใหญ่จะเน้นเหยื่อ ขนาด ประมาณ 12 cm จะครอบคลุม ปลาที่กินเหยื่อได้กว้างกว่า ปลาที่หวังผลปลาจำพวก กะมงพร้าว กะมงขาว ปลาสากเหลือง ปลาสากดำ ปลาสีเสียด ปลาอินทรีย์ ปลาโทง ฯลฯ

เหยื่อกลางน้ำ /ดำน้ำ

โดยทั่วไปเป็นเหยื่อประเภท Plug แบบ Floating (ลอยน้ำ) และ เหยื่อประเภท sinking (เหยื่อจมน้ำ) เหยื่อ Plug สาเหตุที่แนะนำแบบ Floating นั้น เนื่องจากสภาพภูมิประเทศของชายฝั่งทะเล เป็นลักษณะโขดหิน การใช้เหยื่อ ประเภทนี้จะแก้ปัญหาโอกาสเหยื่อติดหินได้ เพราะเมื่อเราหยุดหมุน เหยื่อก็จะลอยน้ำขึ้นมาได้นั่นเอง เช่น X-rap 10-18 Cm , Longcast 10-12 cm หรือพวก Magnum 9 -11 cm หวังผลปลาล่าเหยื่อทั่วๆ ไป เช่นกะมง ปลาสาก ปลาเสียด ปลาเก๋า ฯลฯ

สำหรับเหยื่อประเภท sinking นั้นจะเน้นไปจำพวกเหยื่อ โลหะ เช่น ไรเดอร์ , Maniact ,snipperซึ่งถ้าเป็นการเลือกใช้งานเหยื่อประเภทนี้ ก็ขึ้นอยู่กับสภาพภูมิประเทศของชายฝั่งด้วย เช่น เหยื่อไรเดอร์ จะเป็น เหยื่อที่มีน้ำหนักมาก และจมเร็ว เหมาะสำหรับ ชายฝั่งทะเลโขดหินน้ำค่อนข้างลึก และสถานที่ต้องการทำระยะไกลๆ เป็นต้น ส่วนเหยื่อ Maniact ลักษณะเหยื่อค่อนข้างบาง น้ำหนักไม่มาก จึงทำให้เหยื่อจมลงได้ช้ากว่า เหมาะกับสภาพน้ำไม่ลึกมากนัก และไม่ต้องการทำระยะมาก ปลาหวังผล ส่วนมาก ปลากะมงพร้าว กะมงขาว ปลาสีเสียด ปลาสาก ปลาหางแข็ง เรนโบว์รัน เนอร์ และปลาโทง เป็นต้น

การเลือกชุดอุปกรณ์ในการตีเหยื่อปลอมชายฝั่งทะเล

การเลือกชุดอุปกรณ์ในการตีเหยื่อปลอมชายฝั่งนั้น ไม่ตายตัว ดังนั้นผู้เขียนขอยกตัวอย่างอุปกรณ์สำหรับ Light Popping เป็นตัวอย่างครับ ซึ่งค่อนข้างครอบคลุมการใช้งานได้หลากหลายนอก จากการPopping แล้ว เช่น ใช้งานประเภทเหยื่อ Plug และ เหยื่อ โลหะ Sinking เช่น ไรเดอร์ หรือ Maniact ก็สามารถใช้งานได้

โดยทั่วไปการเลือกชุดอุปกรณ์ สำหรับตกปลานั้น เราต้องคำนึงถึงประเภทการใช้งาน และชนิดของปลาที่เราจะตกเป็นอันดับ แรก ซึ่งแน่นอน การตกปลาประเภท Light Popping ชายฝั่งทะเลโขดหินนั้น เน้นปลาล่าเหยื่อที่มีขนาดตั้งแต่ 1 กิโลกรัม จนอาจถึง 20 กิโลกรัม ในสภาพภูมิประเทศที่เสียง และอุปสรรคมากมาย อุปกรณ์ต่างๆ ก็ต้องเน้นความแข็งแรงและความคล่องตัวเป็นพิเศษ ดังนั้นชุดอุปกรณ์จะเน้นไป ทาง spinning มากกว่า เพราะเน้นความคล่องตัวสูง อีกทั้งการตกปลาแบบ Light Popping นั้นสามารถเลือกได้กว้างกว่า อุปกรณ์ชุดใหญ่ เพราะ เราสามารถใช้คันที่ไม่ใช่คันประเภทPopper rod มาใช้งานประเภทนี้ได้ แต่เพียงเรา เลือกคุณสมบัติของคัน ให้เหมาะสม กับปลาที่จะตกก็เพียงพอสำหรับตกปลาประเภทนี้ แล้ว และยังได้อรรถรส มากกว่า ซึ่งบางท่าน นำชุดใหญ่เกินไปตี ซึ่งมันไม่เหมาะสม กัน (บางท่านคงรู้สึกว่า เวลาอัดปลาใหญ่ด้วยชุด อุปกรณ์ที่เหมาะสมกัน จะทำให้ มีอรรถรส มากกว่า ) แต่ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าสถานที่นั้นมีปลาล่าเหยื่อขนาดใหญ่ด้วยหรือ ไม่ ซึ่งก็ต้องประมาณอุปกรณ์เผื่อไว้ด้วยเพราะท่านคงไม่อยากเสียโอกาส เมื่อเจอผิดคิว

การเลือกคันเบ็ด

คันเบ็ดที่ใช้ สำหรับตีเหยื่อปลอมชายฝั่งนั้น ไม่จำเป็นต้อง เป็นคัน Popper ก็ได้ครับ ขึ้นอยู่กับขนาดของปลาที่ตก เช่น กะมงพร้าว ไม่เกิน 3 กิโลกรัม ปลาประเภทอื่น ก็ได้ถึงขนาด ไม่เกิน 7-10 กิโลกรัม ก็ใช้ชุดนี้ได้ครับ

คุณสมบัติ ของคันเบ็ด

1) การตีเหยื่อปลอมชายฝั่ง ควรมีความยาว( Length) 8 ฟุต ขึ้นไป เพราะส่วนใหญ่ต้องทำระยะค่อนข้างมาก แต่ถ้าตีจากบนเรือ ความยาวของคันควร ไม่เกิน 9 ฟุต เพราะคันยาวเกินไป ทำให้การนำปลาขึ้นจากเรือทำได้ยาก แลการตีจากบนเรือเราไม่ต้องทำระยะมากกว่าฝั่ง
2) ถ้าเป็นคัน ประเภท spinnig ธรรมดา weight ของคันควร ค่อนข้างสูง ควรจะ 15-30 lb ถ้าอ่อนกว่านี้จะทำให้ การ Popping ทำให้ไม่ดี และมีผลกับการ Set hook ทำให้ปลาหลุดง่าย รวมถึงการงัดปลา ก็ทำได้ยาก ทำให้ใช้เวลาในการสู้นานเกินไป ทำให้ปลาหลุด หรือถ้าคันอ่อนไป อาจทำให้การรั้งปลาไม่ให้วิ่ง ทำได้ยากกว่า ซึ่งอาจทำให้ปลาเข้าหินขาดได้ง่าย และยังมีผลกับการขว้างเหยื่อ โดยสายที่ออกมาจากรอก ออกมาเร็วกว่าจังหวะคันดีดตัวกลับ ทำให้สายพันได้ เป็นต้น
ถ้าเป็นคันประเภท Popper ได้ ก็จะดีกว่า แต่ควรเป็นคัน Popper เวทที่ไม่แข็งจนเกินไป ซึ่ง ต้องให้เหมาะสมกับปลาที่ตกด้วย เช่น weight line 15-40 lb 8 ft หรือ ขนาด PE 4-6
3) คันควร มีน้ำหนักเบา และ สปริงตัวได้เร็ว เช่น คันประเภท กราไฟท์ และกำลังค่อนข้างสูงสปริงตัวดีดกลับได้ดี (ขณะที่ปลาฮุปและกระชากเหยื่อออก ไป คันไม่ดี คันอาจหักได้)
4) ด้ามคันยาวพอสมควร เพราะเราใช้ขว้างเหยื่อ ถ้าด้ามสั้น คงลำบากแน่
5) ในส่วนของไกด์ตัวบนสุด หรือ TipTop นั้น ควรใช้ที่มีประสิทธิภาพดี เช่นของ Fuji ประเภท รูกว้าง ไม่แนะนำรูขนาดเล็ก เพราะสาย จะออกได้ยาก เพราะสายที่ใช้ อาจมีการควั่นสาย หรือต่อสายหน้าที่เป็น เอ็น ซึ่งแน่นอนต้องมีปมช่วงรอยต่อ ก็ต้องใช้ไกด์ ที่มีขนาดของรูวงใหญ่หน่อย อีกทั้งเป็นสายPE หรือ Dyneemaด้วย โอกาสสายพันแล้วติดไกด์ มีสูง
และไกด์ จะต้องรองรับการเสียดสีของสายในรอก ซึ่งส่วนใหญ่จะใช้สาย PE หรือ Dyneema ซึ่งโอกาสสายบาดไกด์มีสูงมาก

การเลือกรอก

รอกตีเหยื่อปลอมชายฝั่งนั้น ต้องเน้นความแข็งแรงเป็นพิเศษ เนื่องจากการตกปลาประเภทนี้ค่อนข้างใช้งานหนักมาก เนื่องจากต้องตีเหยื่อ อยู่บ่อยครั้ง อัตราการหมุนของรอกจะมากว่าการใช้งานรอกตกปลาประเภทอื่น มากเลยทีเดียว

คุณสมบัติ ควรมีดังนี้

1) รอกมีระบบการจัดเรียงเก็บสายได้ดี ซึ่งจะมีผลมาก เพราะถ้ารอกเรียงสายได้ ไม่ดี สายจะฟู่ง่ายเมื่อขว้างเหยื่อ บ่อยๆ ครั้งขึ้น ซึ่งอาจทำให้เหยื่อขาดได้
2) ควรเป็นรอกระบบเดินหน้าทางเดียว เพราะขณะ เราPopping เราจะหมุนไปด้วย ถ้าปลาเกิดฉวยเหยื่อ โอกาสที่รอกจะหมุนกลับมีสูงทำให้ขาด หรือหลุดได้ครับ
3) ระบบปิดหน้ารอก ควรมีประสิทธิภาพ ไม่ดีดกลับง่าย
4) จุสายได้พอสมควรครับ แนะนำรอกขนาด เบอร์ 4000 ขึ้นไป ถ้าเป็นตระกูล Shimano อย่างต่ำ ก็ 4000 แต่ แนะนำให้เล่น เบอร์ 5000 เพราะจุสายเยอะ อย่างน้อยๆ PE 4 ควรไม่ต่ำกว่า 150-200 เมตร โอกาสได้ตัวจะเยอะเมื่อเจอผิดคิว และควรจะเป็น รอก Hard body เพราะจะทนกว่า
ตะกูล Shimano เช่น Ultegra Biomaster
ถ้าเป็นตระกูล Daiwa ก็ เบอร์ 4000
เช่นDaiwa Cy ,Daiwa Fream Kik ,Daiwa caldia Kik
5) ตัว ไลน์โรลเลอร์ เกลี่ยสาย ต้องแข็งแรง ไม่บีบเข้าหา spool เมื่อเจอแรงดึงสูง
6) รอกมีกำลังเบรกค่อนข้างสูง เพราะ ถ้าเบรกน้อยไป ก็ไม่เป็นผลดี โอกาสปลาเข้าหินได้ มีสูง

การทำเหยื่อปลอม

ภาพที่ 1บทความนี้ ต้องขออภัยท่านที่ทำเหยื่อปลอมเ ก่งอยู่แล้ว นี่เป็นคำแนะแนวให้กับผู้ที่เริ่มต้น สามารถนำไปทำใช้เอง หรือจะประกอบเป็นอาชีพเสริม ก็ได้คับ จะได้มีการพัฒนา ทักษะการทำเหยื่อ สามารถนำไปดัดแปลง กับเหยื่อรูปแบบอื่นๆ ได้หลากหลาย ทั้งมือเก่าและมือใหม่ ผมคิดว่าบทความนี้ น่าจะมีประโยชน์ กระตุ้น ความคิดสร้างสรรของหลายๆท่าน จะได้มีเหยื่อสวยๆ คุณภาพดีๆ ราคาประหยัด ให้เพื่อนๆท่านอื่นหาเลือกซื้อที่ตัวเองชอบเพิ่มขึ้น ได้หลากหลาย หากไม่มีเวลาทำเอง ก็อุดหนุดท่านที่ทำจำหน่ายบ้างนะคับ เริ่มจากหาไม้ให้ได้ขนาดคับ กว้างประมาณ 2-2.5 นิ้ว ไม่มีไม้โมกมัน ใช้ไม้อะไรก็ได้คับ ที่สะดวกที่สุด แบบแห้งๆนะคับ เบาดี (รายละเอียดไม้โมก เสริท กลูเกิ้ลคับ)
ภาพที่ 2นำมาตัด 45 องศา หนาประมาณ 1.5นิ้วคับ
ภาพที่ 3ถ้าจะทำไว้ใช้ หลายๆตัวหน่อย เผื่อตีขาด ก็ตัดเยอะหน่อยคับ
ภาพที่ 4นำมาแกะเปลือก แล้วก็ตกแต่งรูปแบบตามใจชอบ เอาแบบง่ายๆ รูปทรงในบทความนี้ มีลิขสิทธิ์แล้ว ทำใช้เอง 5 ตัว 10 ตัว คงไม่เป็นไรของผมเองคับ มีทุกมุมมอง ดูดีๆ มอดเจาะนิ่ หากจะทำขาย ไม่ได้นะคับ มีผลกับการทรงตัวในน้ำ
ภาพที่ 5สมมุติว่า แต่งแล้วได้รูปทรงแบบนี้ (ไม่จำเป็นต้องเหลาแบบนี้ก็ได้คับ) แล้วแต่ไอเดียคับ
ภาพที่ 6นำมาเจียรตกแต่ง ส่วนหัวคับ ถ้าอุปกรณ์ไม่พร้อม ลบมุมด้านบน พอสวยงามก็ได้คับ
ภาพที่ 7ส่วนโค้ว สว่นเว้า ก็กะๆเอาคับ นำสว่านมาเจาะรูส่วนที่เป็นลูกตา หากต้องการใส่ลูกตาปลอม หรือไม่ต้องเจาะ หากอยากเขียนเอาคับ แต่ต้องให้ได้ขนาดกับลูกตา ที่ต้องเตรียมมาก่อนนะคับ รูก็ประมาณ 2 หุนครึ่ง ไม่ลึกมาก แค่ฝังพ้นนิดหน่อย
ภาพที่ 8เสร็จแล้วนำมาเซาะร่องอกคับ ก็ดูให้ เสมอกันคับ เลยไปทางด้านหลังกน้เหยื่อเยอะหน่อย เวลาลากจะไม่ส่ายคับ
ภาพที่ 9จะแกะลายหน่อยก็ได้คับ ถ้าเครื่องมือไม่พร้อม ก็เขียนลายเอาคับ
ภาพที่ 10นำมาเจาะรูฝังลูกปืนคับ จะให้เหยื่อหนักแค่ใหน เลือกขนาดลูกปืนตามใจชอบ ลองขนาด 2 หุนครึ่งก่อนคับ มีขายตามร้านจักรยาน กล่องละ 30 กว่าบาท 100ลูก วิธีการเจาะให้ได้ตำแหน่ง ที่ถูกต้อง เลยจุดศูนย์กลาง มาทางด้านท้ายเหยื่อ 1เท่าตัวของขนาดลูกปืนคับ เอาแค่ฝังพ้นส่วนที่เป็นร่องอกคับ หากฝังตรงจุดศูนย์กลาง เหยื่อจะส่ายก้นคับ แต่เวลาลง ไม่มีหงายท้องคับ (ตัวเหยื่อต้องหนาหน่อย)
ภาพที่ 11อย่าเพิ่งฝังลูกปืนนะครับ นำมาเจาะร้อยลวด ขนาดดอกสว่าน 3/94 ไม่แน่ใจ กล่องมันหายอ่ะคับ เอาเป็นว่า สอดลวดได้ละกัน เจาะจากใต้คางให้ไปทะลุที่ตรงที่จะฝังลูกปืนก่อน แนะนำมือใหม่ ลองลวดเป็น ที่ใช้ทำตะกร้อดูก่อนก็ได้คับ
ภาพที่ 12จากนั้น เจาะทางก้นเหยื่อ มองดูให้ตำแหน่งทะลุตรงกัน กับรูด้านหน้า ภาพนี้กลัวไม่ชัด เลยปรับขนาดให้ใหญ่หน่อยคับ ลองสอดลวดดูคับ หรือถ้ายากไป จะผ่าเอาก็ได้นะครับ แต่วิธีนี้ เวลาเจอชะโด ก็จะมั่นใจได้เลยว่า จะแตกยากซักหน่อย
ภาพที่ 13เมื่อได้แล้ว จะเป็นประมาณนี้ครับ ลวดใช้แบบที่สะดวกคับ ควรเลือกที่แข็งแรงหน่อยก็ดี
ภาพที่ 14ม้วนลวดข้างหน้าตีเกลียวดีๆคับ กะว่าเวลาเจอปลาใหญ่ ลวดจะไม่คลายตัว / ไม่ขาด / ไม่บิด ดันเข้าไปให้ได้ตำแหน่ง หยอดกาวร้อน ยึดให้แน่นหนา (เฉพาะส่วนใต้คาง) เสร็จแล้วนำลูกปืนมาฝังคับ หากติดลวด ให้ดันลวดลงไป จนลูกปืนไม่โผล่ แต่ให้ชิด ด้านใต้ท้องที่สุดคับ เวลาตี เหยื่อจะไม่หงายท้องคับ นี่หละครับ หัวใจสำคัญ ด้านหางปล่อยไว้ก่อนคับ
ภาพที่ 15เอาผงไม้ที่เราเหลามาปิดแน่น หยอดกาวตราช้าง(กาวร้อน) ขัดให้เรียบคับ ปลายลวดด้านหางยังคง ปล่อยไว้ก่อนคับ
ภาพที่ 16นำไขควงขนาดเล็ก มาม้วนลวดแล้วพันแบบนี้คับ ซัก 4-5 รอบ จับด้วยคีมปากจิ้งจกคับ ระยะห่างวงกลมของลวด กับท้ายเหยื่อประมาณ 0.5 ซม เผื่อผูกพู่ยาง จะได้ไม่ชิดตัวเบ็ด อันนี้สำคัญ อย่ามองข้ามคับ แล้วบิดวงลวด ให้ได้ศูนย์กลางคับ
ภาพที่ 17นำมาตกแต่งลวดลาย ส่วนปากคับ อันนี้ไม่จำเป็น เขียนเอาก็ได้คับ หากเครื่องมือไม่พร้อม
ภาพที่ 18นำไปขัดด้วย กระดาษทรายขัดไม้เบอร์ 4 (หยาบ) แต่งด้วยกระดาษทรายขัดไม้ละเอียดเบอร์ 0 (แผ่นละ 8 บาท) แล้วนำมาจุ่มชะแลค เคลือบไม้ ซัก 2-3 ครั้ง กันน้ำเข้า กันเชื้อรา แล้วแต่งให้เรียบ ก่อนนำไปทำ สีรองพื้นสีขาว แบบเป็นกระป๋อง จุ่มแล้วยกตากเลยคับ ง่ายดี
ภาพที่ 19สมมุติว่าผมทำสีเขียวนะคับ ขั้นตอนต่อมา นำมาทำลวดลายตามใจชอบ จะใส่ลูกตา หรือจะเขียนเอง ก็ตามถนัดคับ ดุแล้วก็ไม่ยากเท่าไร ผมใช้เวลาทำ 1 ตัว จนถึงพร้อมจุ่มเคลือบกันน้ำ กันเชื้อรา 15 นาทีก็เสร็จคับ พอแห้งแล้วแล้ว นำมาเคืลอบ น้ำยา ใช้แลคเกอร์ใส ก็ได้คับ นำมาพูกพู่ยาง ขอเป็นแบบให้มากหน่อย ด้านใต้ท้องยาวถึงกลางลำตัวเหยื่อ หากเจอสวะ มันจะม้วนกลับไปทางด้านหลัง ดันตัวเบ็ดขึ้น นิดหน่อย ทำให้ไม่ค่อยติดสวะคับ (ความคิดเห็นส่วนตัว)
ภาพที่ 20นำไปลอยน้ำดูคับว่าตัวเบ็ดห้อยลงเยอะใหม มันเป็นประโยชน์ เวลาปลาฮุบจากใต้ใบบัวคับ อยากได้แบบไหนก็ตกแต่ง เพิ่มเติม แล้วลองนำไปตีดู หากยังหงายท้องตอนลง / ข้วางได้ไม่ไกล เพิ่มขนาดลูกปืนคับ ลูกตาปลอม หาซื้อได้ที่ร้านกิ๊ปช๊อบราคาคู่ ละ1 บาท รายละเอียดอื่นๆ ทิ้งกระทู้ไว้คับ หรือรอความคิดเห็น ของเพื่อนสมาชิกท่านอื่นๆ ขอบคุณน้าๆทุกท่านที่ติดตามชม....ทำเสร็จแล้ว นำมาลองโพสท์ให้ชมบ้างนะคับ หากต้องการจำหน่าย ติดต่อผมได้คับ ดูที่นี่คับ

10 อันดับสัตว์มีพิษที่อันตรายที่สุดในโลก

2012-02-02T19:23:00.003+07:00

อันดับ 10 Puffer Fish - ปลาปักเป้า

ปลาปักเป้า คือสัตว์มีพิษ ที่มีคนนิยมบริโภคมาก โดยเฉพาะในแถบประเทศญี่ปุ่น (ปลาปักเป้าภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า ฟูกุ) และเกาหลี (ในส่วนของภาษาเกาหลีจะเรียกว่า บ๊อค ฮัง) โดนเนื้อปลาปักเป้านั้น จริงๆแล้ว ไม่ได้มีพิษ แต่ส่วนที่มีพิษก็คือพวก ผิวหนังและเครื่องในของปลาปักเป้านั่นเอา แต่พิษเหล่านี้มักจะซึมเข้าไปในเนื้อตอนแล่ พ่อครัวที่จะแล่ปลาปักเป้า ต้องมีใบอนุญาติกันเลย ถ้าหากกินพิษของปลาปักเป้าไป อาจจะทำให้เสียชีวิตได้ในทันที

อันดับที่ 9 Poison Dart Frog - กบลูกดอก

กบลูกดอกสีน้ำเงินนั้นเป็นสัตว์ที่อยู่ในป่าฝนในทวีป อเมริกากลาง และ ใต้ เป็นกบที่มีสีสันสวยงามแต่พิษของมันร้ายแรงมาก พิษของกบลูกดอก 1 ตัว สามารถคนได้ถึง 10 คนและหนูถึง 20000 ตัว พิษของมันเพียง 5 ไมโครกรัม (เท่ากับปลายเข็ม) ก็สามารถฆ่าคนและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีขนาดใหญ่ๆได้

พิษของมันถูกนำมาใช้ในลูกดอกอาบยาพิษของอินเดียแดง มันจึงถูกเรียกว่ากบลูกดอก

อันดับที่ 8 Inland Taipan - งูไทปันโพ้นทะเล

งูไทปันถูกพบได้มากในทวีปออสเตรเลีย เป็งูที่มีพิษร้ายแรงมาก พิษที่มันปล่อยออกมาจากการกัดหนึ่งครั้ง สามารถฆ่าคนได้ถึง 100 คน หรือหนู 250000 ตัว พิษของมันสามารถฆ่าคนได้ภาพใน 45 นาที แต่อย่างไรก็ตาม งูไทปันเป็นงูที่ค่อนข้างขี้อาย ไม่เคยมีการบันทึกว่ามีคนตายจากพิษของมัน

อันดับที่ 7 The Brazilian wandering spider -แมงมุมบราซิล

แมงมุมบราซิลหรือแมงมุมกล้วย ได้รับการบันทึกลงในกินเนสเวิลด์เรคคอรด์ว่าเป็นแมงมุมที่มีพิษร้ายแรงที่ สุดในโลก พิษของมันมีพิษทำลายประสาท พวกมันจะอันตรายอย่างมาก เพราะโดยนิสัยของมันแล้วมันชอบแอบอยู่ตามรองเท้า ตู้เสื้อผ้า แม้กระทั่งในรถยนต์ พิษของมันถ้าโดนกัดนอกจากจะทำให้เจ็บปวดอย่างมากแล้ว มันจะทำให้อวัยวะเพศของเราควบคุมไม่ได้ และ ถ้ารอดตายจากการโดนมันกัด มันก็จะทำให้เราเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ<< อย่างงี้ยอมโดนกัดให้ตายดีกว่ามั้ย?

อันดับ 6 Stonefish - ปลาหิน

ถ้าแข่งกันในเรื่องของความสวยงามแล้ว ปลาหิน ท่าทางจะแพ้อย่างขาดลอย แต่ถ้าแข่งกันเรื่องความรุนแรงของพิษแล้วละก็ เจ้าปลาหินไม่เป็นรองใครอย่างแน่นอน มันได้ชื่อว่าเป็นปลาที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลก พิษของปลาหินนี้จะอยู่ในหนามของตัวมันเอง มีคนบอกว่า ถ้าคุณโดนมันแทงเข้าละก้อ คุณจะได้ลิ้มรสความเจ็บปวดเท่าที่มนุษย์จะเจ็บได้เลยทีเดียว นอกจากจะเจ็บสุดๆแล้ว มันจะทำให้คุณเป็นอัมพาต แล้วก็ตายได้ในที่สุด

มาต่อกันที่ 5 อันดับสุดท้าย ใครจะได้ครองแชมป์ สัตว์ที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลก

อันดับที่ 5 Death Stalker Scorpion - แมงป่องพันธุ์ เดธท์ สตอลเกอร์

แมงป่องโดยทั่วไปนั้น ถึงแม้ว่าจะโดนกัด พิษของมันก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรมนุษย์ได้มากนัก อาจจะเจ็บปวดนิดหน่อย แต่.....มันไม่ใช่สำหรับแมงป่อง พันธุ์ เดธท์ สตอลเกอร์ เลย เพราะพิษของมันสามารถทำลายระบบ ประสาทได้ ถ้าคุณโดนมันกัด คุณจะปวดอย่างมหาศาล จากนั้นจะตามมาด้วยอาการไข้ขึ้น เป็นอัมพาต และตายในที่สุด แต่ถึงแม้พิษมันจะร้ายแรงมาก แต่มันก็ไม่สามารถฆ่ามนุษย์ที่เป็นผู้ใหญ่ได้ แต่ว่า มันจะเป็นอันตรายต่อ เด็ก ทารก คนแก่ อย่างมาก ถึงแม้ว่ามันไม่สามารถที่จะฆ่าผู้ใหญ่ได้ แต่มันก็ทำให้เป็นอัมพาตได้นะ =.=

อันดับที่ 4 Blue-Ringed Octopus - ปลาหมึกแหวนน้ำเงิน

ปลาหมึกแหวนน้ำเงินนั้นมีขนาดที่เล็กมาก ขนาดประมาณลูกกอลฟ์เท่านั้นเอง แต่ขนาดไม่ใช่ปัญหาสำหรับความรุนแรงของพิษมันเลย เพราะพิษมันสามารถฆ่าคนได้ภายในไม่กี่นาที และที่สำคัญ มันยังไม่มียาแก้พิษ =.= ถ้าโดน ปลาหมึกแหวนน้ำเงินกัดละก็ คุณจะไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรมากหรอก แต่ว่า พิษมันจะเริ่มทำลายระบบประสาทของคุณ หลังจากนั้นคุณจะรู้สึกอ่อนแอ และคุณก็จะเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ ระบบหายใจการจะเริ่มล้มเหลว หลังจากนั้น ก็ตายในที่สุด>> น่ากลัวไหมล่ะครับ เล็กพริกขี้หนูจริงๆ

เข้าสู่ 3 อันดับสุดท้ายกันแล้วววว

อันดับที่ 3 Marbled Cone Snail - หอยเต้าปูนลายหินอ่อน

หอยเต้าปูน ตัวเล็กๆ สีสันสวยงาม แต่ พิษของมันนะหรอ เพียงแค่หยดเดียว สามารถฆ่าคนได้ถึง 20 คน ถ้าคุณเล่นน้ำที่ทะเลที่มันค่อนข้างอุ่นๆ แล้วเห็นเจ้าตัวนี้อยู่ อย่าคิดที่จะหยิบมันมาเล่นเลยนะครับ แค่ดูมันอยู่ห่างๆก็พอแล้ว เพราะถ้าคุณโดนพิษมันเล่นงานละก็ คุณจะปวด หลังจากนั้นก็จะเริ่มบวม ระบบกาหายใจเริ่มล้มเหลว ร่างกายจะคันหยุกหยิก เป็นอัมพาต แล้วก็ตายในที่สุด แต่ยังไงก็ตาม มีรายงานว่ามีแค่ 30 คนเท่านั้นที่ตายเพราะหอยเต้าปูน

อันดับที่ 2 King Cobra - งูจงอาง

งูจงอางหรือชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Ophiophagus hannah เป็นงูพิษที่มีลำตัวยาวที่สุดในโลก ด้วยขนาดโตสุดที่ 5.6 เมตร งูจงอางนั้น เรารู้กันว่าอาหารโปรดของมันก็คือ งู นั่นหมายความว่ามันกินสัตว์ตระกูลเดียวกัน และเพียงแค่โดนมันกัดเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้คนตายได้อย่างง่ายๆ และพิษของมันนั้น สามารถฆ่าช้างที่โตเต็มวัยได้เพียงแค่ 3 ชั่วโมง ในส่วนของมันนั้น ส่วนประกอบของมันแตกต่างกับพิษงูโดยทั่วไป ที่สำคัญ มันพบได้ทั่วไป ในทวีปเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ และในประเทศไทย

อันดับ 1 ได้แก่ Box Jellyfish - แมงกระพรุนกล่อง

และแล้วแมงกระพรุนกล่องก็ได้เป็นแชมป์สัตว์ที่มีพิษร้ายแรงที่สุดใน โลก รายงายว่ามันฆ่าคนไปแล้ว 5,567 คน พิษของมันนั้นจะไปทำลาย หัวใจ ระบบประสาท ผิวหนัง และที่สำคัญ ถ้าโดนพิษมันจะเจ็บปวดอย่างที่สุด ส่วนใหญ่คนที่โดนพิษมันนั้น จะ ช๊อค และหัวใจล้มเหลว ก่อนที่จะกลับเข้าถึงฝั่ง แต่ถ้าคุณโดนพิษมันก็ยังมีโอกาสที่จะรอดอยู่นั่นคือ ต้องรีบเอาน้ำส้มสายชู มาล้างอย่างน้อย 30 วินาที เพราะมันจะทำลายพิษของแมงกระพรุนกล่องก่อนที่มันจะเข้าไปสู่กระแสเลือด

สัตว์มีพิษอื่นๆ

้ั

ปลาแมงป่อง

อันตรายของพิษ:ทำให้เกิดอาการปวดบวมเป็นเวลาหลายวัน

คลิป ufo และ เหตุการณ์ที่นอกโลกกระทำ กับ มนุษย์ต่างดาวของแท้

2011-12-18T10:49:00.005+07:00

มารู้จักปลากันหน่อยม่ะ มา..ม่ะ

2011-12-09T10:42:00.000+07:00

แฮ่ ๆ ก็ได้แนะนำปลาหลายชนิด ให้ความรู้เกี่ยวกับปลาไปก็มาก

แต่ยังไม่ได้บอกเลยว่า ปลาคืออะไร อะไรคือปลา

ดังนั้น วันนี้ เราจะทำความรู้จักสัตว์ที่เราเรียกกันว่า ปลา กันนะฮะ

ปลา เป็นสัตว์มีกระดูกสันหลังกลุ่มหนึ่งที่อาศัยอยู่ในน้ำ เรียกได้ว่าเป็น " สัตว์น้ำ " ที่มนุษย์รู้จักกันดีที่สุดก็ว่าได้ ลักษณะทางชีววิทยาของปลาแตกต่างจากสัตว์น้ำกลุ่มอื่น ๆ ที่เด่นชัดก็ได้แก่

ซากฟอสซิลของปลาโบราณ

1) หายใจโดยใช้เหงือกกรองออกซิเจนที่ละลายในน้ำโดยการอมน้ำไว้ในปาก

2) มีระยางค์เป็นครีบ มีทั้งครีบคู่ ได้แก่ ครีบอก ครีบท้อง และอีกหลาย ๆ ครีบ ปลาบางชนิดไม่มีครีบเลยก็มี เช่น ปลาไหล หรือบางชนิดก็มีครีบบางส่วนหายไปเช่น ปลาปักเป้า

ปักเป้ากล่อง

3) ผิวหนังมีเมือกหุ้ม และส่วนใหญ่มีเกล็ดปกคลุม ปลาบางกลุ่ม เช่น ปลากด ปลาดุก ไม่มีเกล็ด ส่วนปลาไหลนาหรือปลาไหลทะเลนั้นมีเกล็ดเล็กละเอียดฝังอยู่ใต้ผิวหนัง จึงไม่สังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่า

4) มีหัวใจเพียง 2 ห้อง และรับเฉพาะเลือดที่ใช้แล้ว [เลือดดำ] ผ่านไปฟอกยังเหงือก

ปลาเป็นสัตว์ที่ได้ถือกำเนิดในโลกมาตั้งแต่ก่อนยุคออร์โดวิเชี่ยน หรือ 500 ล้านปีก่อน เชื่อกันว่าวิวัฒนาการมาจากสัตว์ที่มีกระดูกสันหลังเป็นกระดูกอ่อน เรียกว่า แอมฟิออกซัส และกลายมาเป็นปลาปากกลมที่ไม่มีขากรรไกร หลังจากนั้นจึงเป็นปลาโบราณที่มีเกล็ดแข็งหรือเกราะหนาหุ้มตัว ว่ายอยู่ในทะเล และเริ่มมีปลากระดูกอ่อนจำพวก ฉลาม กระเบน ถือกำเนิดในยุคดีโวเนี่ยน หรือ 360 ล้านปีก่อน

ปลาซีลาแคนท์ฟอสซิลที่ยังมีชีวิต

ปลามีรูปร่างที่แตกต่างหลากหลายตั้งแต่แบนข้าง ซึ่งเป็นรูปทรงที่พบเห็นได้ทั่วไป หรือแบนราบ ทรงกลม ทรงกระบอก หรือมีส่วนท้ายที่เรียวไปถึงโคนครีบหาง ส่วนหัวของปลามักมีขนาดใหญ่และไม่มีคอ ปลาจึงต้องหันซ้ายหันขวาไปพร้อมกับลำตัว ปลาบางชนิดมีตาอยู่ด้านเดียวกับหัว เช่น ปลาตาเดียว หรือปลาลิ้นหมา

ปลาลิ้นหมา

ปลามีทั้งปากกว้างและปากเล็ก มีทั้งฟันคมและไม่มีฟันเลย เช่น ปลาตะเพียน ปลากระบอก ในปลากินเนื้อมักมีปากกว้าง และมีฟันแหลมคม เช่น ชะโด ปลาช่อน ปลาฉลาม เป็นต้น

ปลาเสือ (ไทเกอร์ ฟิช) ปลาที่เห็นฟันได้ชัดเจนมากชนิดหนึ่ง

ปลาบางชนิดก็มีปากยาวยื่นเป็นคีมคีบเช่น ปลากระทุงเหว ปลาเข็ม ตำแหน่งปากของปลาเป็นการบ่งบอกถึงพฤติกรรมการหาอาหารได้เป็นอย่างดี ปลาที่อยู่บริเวณผิวน้ำมักจะมีปากที่เฉียงลง เช่น ปลาตะพัด ปลาเสือพ่นน้ำ

การงับเหยื่อของปลาตะพัด

แต่ปลาที่หากินบริเวณหน้าดินหรือชอบแทะเล็มจะมีปากอยู่ด้านล่าง เช่น ปลาซัคเกอร์ ปลากา ปลาหมู ปลากระเบน

เกบ็ดปลามีหลายประเภท ขึ้นอยู่กับกลุ่มหรือชนิดของมัน ฉลามและกระเบนมีเกล็ดเป็นตุ่มหรือสันคมอันเล็ก ๆ ขนาดต่างกัน สากคล้ายกระดาษทราย เกล็ดแบบนี้เราเรียกว่า พลาคอยด์ (Placoid scale) ซึ่งไม่เจริญเติบโตไปตามตัวปลา

ในปลากระดูกแข็งที่มีเกล็ดที่เป็นแผ่นค่อนข้างกลม และมีการเจริญเติบโตตามขนาดตัวปลา เกล็ดแบบนี้จะเรียงซ้อนกันแบบกระเบื้องมุงหลังคาบนผิวหนัง มีขนาดแต่งออกไปตามชนิดของปลา มีลักษณะ 2 แบบ คือ

ไซคลอยด์ (Cycloid scale) มีขอบที่บางเรียบ พบในปลาตะเพียน ปลากราย

และ ทีนอยด์ (Ctenoid scale) มีขอบเป็นซี่หรือหยัก เมื่อลูบบนผิวทวนขึ้นมาด้านหน้าจะรู้สึกว่า สาก พบในกลุ่มปลาหมอ ปลากะพง

ปลาหลายชนิดมีเกล็ดที่ดัดแปลงไปเป็นลักษณะแปลก ๆ เช่น ปลาปักเป้าที่เป็นหนาม ปลาจิ้มฟันจระเข้ ม้าน้ำ ที่เป็นเกราะหุ้มลำตัว

มังกรทะเล ปลาในตระกูลม้าน้ำอีกชนิดหนึ่ง

ประเภทของปลา

ปลาในโลกที่พบแล้วมีกว่า 2 หมื่นชนิด แบ่งเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ ได้ 3 กลุ่มดังนี้ คือ

ปลาปากกลม (Agnatha)

เป็นปลาที่ไม่มีขากรรไกร มีปากเป็นท่อใช้ดูดเลืดจากเหยื่อเท่านั้น เช่น ปลาHagfish พบเฉพาะทะเลลึกหรือเขตหนาว และปลา Lamprey มีปากกลมและมีตะขอเล็ก ๆ รอบปาก พบเฉพาะในทะเลหรือน้ำจืดเขตหนาวเท่านั้น ปลาจำพวกนี้มีรูปร่างยาว ทรงกระบอก หางแบนมน ตาเล็ก ไม่มีครีบคู่และเกล็ด ปลากลุ่มนี้เคยพบในเขตน้ำน่านไทยในทะเลลึกกว่า 200 เมตรในฝั่งอันดามันด้วย

ฟันของปลาปากกลม

ปลากระดูกอ่อน (Cartilaginous fish)

เป็นปลาที่มีโครงกระดูกที่ประกอบด้วยเซลล์ของกระดูกอ่อนอย่างเดียว โดยมีหินปูนมาประกอบเป็นบางส่วน ส่วนมากมีเหงือกที่แยกออกเป็น 5 ช่อง มีเกล็ดแบบพลาคอยด์ ตัวผู้มีระยางค์เพศที่ครีบท้องเป็นติ่งยื่นออกมา เรียกว่า แคลสเปอร์ (Clasper) ส่วนมากออกลูกเป็นตัว ขากรรไกรแยกออกจากกะโหลก ได้แก่ ปลาฉลาม ปลาฉลาก กระโทง และกระเบนชนิดต่าง ๆ ซึ่งพบรวมกันประมาณ 800 ชนิดทั่วโลก ส่วนมากพบในทะเล ในน้ำจืดพบแค่ไม่กี่ชนิด

แคลสเปอร์ของกระเบน

และนี่ก็ของฉลาม

กระเบนราหูเจ้าพระยา กระเบนน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก

และปลากระดูกแข็ง (Bony fish)

มีโครงกระดูกที่ประกอบด้วยเซลล์กระดูกแท้ ๆ เป็นส่วนมาก มีเหงือกรวมกันและเปิดออกเป็นช่องเดียวกัน มีเกล็ดคลุมผิวหนังแบบต่าง ๆ ขากรรไกรติดกับกะโหลก มีรูปร่างแตกต่างกันแล้วแต่ชนิด ได้แก่ ปลาทั่ว ๆ ไปที่พบมากกว่า 12,000 ชนิด ทั่วโลกพบทั้งทะเลและน้ำจืด เช่น ปลากะพง ปลาทู ปลาดุก ปลาปักเป้า ฯลฯ

ส่วนในประเทศไทยของเรานั้น พบปลาน้ำจืดประมาณ 700 ชนิด และปลาทะเลอีกกว่า 2,000 ชนิดฮะ

ปลาปอดออสเตรเลีย ปลาปอดที่หายากที่สุด ปลาโบราณ ฟอสซิลที่ยังมีชีวิตอีกชนิดหนึ่ง

เคโรโระ ขบวนการอ๊บอ๊บป่วนโลก

2011-12-07T18:51:00.001+07:00

เคโรโระ ขบวนการอ๊บอ๊บป่วนโลก (ญี่ปุ่น: ケロロ軍曹 Keroro Gunsō ^?) (อังกฤษ: Sgt. Frog หรือ Sergeant Keroro) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็น เขียนโดย มิเนะ โยชิซากิ (Mine Yoshizaki)

เนื้อหา

[ซ่อน]

[แก้]เนื้อเรื่อง

กองทัพเคโรน (ЯOЖOR) ได้เตรียมการยึดครองโลกมนุษย์ด้วยกำลังทหารแต่ในปฏิบัติการวันแรก สิบโทเคโรโระซึ่งเป็นหัวหน้ากองร้อยเคโรโระที่เข้ามาแทรกซึมบนโลกเป็นแนวหน้าได้ถูกพี่น้องฮินาตะจับตัวได้โดยบังเอิญ เมื่อกองทัพหลักทราบเรื่องจึงถอยทัพกลับ และสั่งให้พวกเคโรโระปฏิบัติการยึดครองโลกไปตามลำพัง พวกเคโรโระได้ดำเนินการสารพัดวิธี เพื่อหาทางยึดครองโพโคเพน (ชื่อดาวโลกที่มนุษย์ต่างดาวในเรื่องเรียก ในฉบับอะนิเมะเปลี่ยนชื่อมาเป็นเพโคปอง) แม้ว่าทุกครั้งจะประสบความล้มเหลวเพราะนิสัยของตัวเคโรโระเองก็ตาม ขณะเดียวกันก็ต้องปกป้องโลกจากอันตราย และมนุษย์ต่างดาวกลุ่มอื่นด้วย

[แก้]ตัวละคร

[แก้]ตัวละครหลัก

[แก้]ตัวละครประกอบ

ฮินาตะ อากิ: เป็นแม่ของนัทสึมิและฟูยูกิเป็นเสาหลักของบ้านฮินาตะเธอเป็นบรรณาธิการคนเก่งของแผนกหนังสือการ์ตูนที่งานยุ่งมากจนไม่มีเวลาอยู่กับลูก ๆ ซักเท่าไหร่แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังมีความผูกพันกับลูก ๆ อย่างเหนียวแน่นแล้วที่สำคัญถึงเธอจะมีลูกตั้งสองคนแล้วเธอก็เป็นคุณแม่ยังสาวที่หุ่นสวยเซ็กซี่มากแต่บางวิธีคิดของเธอก็ค่อนข้างแปลกกว่าคนอื่นซักหน่อยอย่างตอนที่รับเคโรโระเข้ามาอยู่ในบ้านเธอก็ตกลงอย่างแสนจะง่ายดาย เพราะ เธอกำลังสนใจตัวละครที่เป็นมนุษย์ต่างดาวอยู่ เธอยังได้สนิทกับคุรุรุมากที่สุด เพราะ เวลาเธอคุยกับคุรุรุเมื่อไหร่คุรุรุจะเข้าใจ และช่วยเธอให้สมหวังโดยการสร้างอุปกรณ์ต่าง ๆ ขึ้นมาและคุรุรุยังสร้างหุ่นยนต์ให้เธออีกด้วยเธอยังเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในบ้านฮินาตะด้วย

มุทสึมิ ซาบุโร่ (มุทสึมิ 623): เพื่อนรุ่นพี่โรงเรียนเดียวกับพี่น้องฮินาตะเป็นเด็กหนุ่มที่หน้าตาดีแต่ไม่ค่อยมีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ถ้าเรียกดีๆหน่อยก็เรียกว่าคนลึกลับ แต่ก็ด้วยลักษณะนิสัยแบบนี้ละม้าง ถึงได้เป็นคู่หูกับสิบเอกคุรุรุได้แล้วนัทสึมิก็แอบชอบเขาอยู่ และเขาก็ชอบนัทสึมิอยู่บ้าง เขาได้ไปทำรายการมุทสึมิที่นัทสึมิชอบฟังโดยที่นัทสึมิไม่รู้ว่ามุทสึมิที่จริงแล้วก็คือรุ่นพี่ซาบุโร่ มีผมสีเทาใส่หมวกสัญลักษณ์คุรุรุ

คุรุรุสร้างปากกาให้โดยปากกานี้จะสามารถวาด หรือ เขียนอะไรแล้วจะเป็นความจริงขึ้นมา เคยช่วยเคโรโระไว้ตอนที่เกือบจะตายซาบุโร่ได้ใช้ปากกาวาดภาพเคโระบอลออกมาช่วยเคโรโระอีกด้วย ในภาคมังงะใช้ชื่อว่า มุทสึมิ โฮโจ้

แองโกล โมอา (มัวร์): ลูกสาวของเผ่าแองโกลที่อาศัยอยู่ในอวกาศตัวจริงของเธอคือจอมราชาแห่งความน่ากลัวผู้ที่จะมาทำลายล้างโลก ความจริงเธอน่าจะมาถึงโลกตั้งแต่ปี 1999 แต่เพราะหลับเพลินไปเกือบ 5 ปีก็เลยมาที่ญี่ปุ่นในศตวรรษที่ 20 เธอรู้จักกับเคโรโระมาตั้งแต่เด็กแถมยังหลงรักเคโรโระด้วยที่เธอยังไม่ลงมือทำลายโลกก็เพราะ เคโรโระนี่แหละ; ปกติเธอจะใช้ชีวิตในร่างของนักเรียน ม.ปลายคอยให้ความช่วยเหลือเคโรโระ และตอนที่มีใครมาทำร้ายเคโรโระ โมอาก็จะแปลงกายเป็นแองโกลโมอา และใช้พลังทำลายคนคนนั้นด้วยอามาเกด้อนเป็นคล้ายๆหอกเทพด้านบนเป็นรูปพระจันท์ครึ่งเสี้ยวด้านล่างเป็นรูปค้อนกลมๆใหญ่ๆ และยังเรียกเคโรโระว่าคุณอาอีกด้วยในเรื่องเธอได้ทำลายโลกไปสามครั้งแต่ไม่สำเร็จ

นิชิซาว่า โมโมกะ: ลูกสาวของตระกูลนิชิซาว่าซึ่งเป็นตระกูลอภิมหาเศรษฐีระดับโลกโมโมกะไปเจอทามามะโดยบังเอิญแถมยังใจดีให้ที่พักพิงแก่ทามามะโดยไม่ไปแจ้งตำรวจ แต่ความจริงก็ไม่ได้ใจดีอะไรหรอกทีทำไปเพื่อเอาทามามะซึ่งเป็นมนุษย์ต่างดาวมาเป็นข้ออ้างที่จะได้ใกล้ชิดกับฟูยูกิซึ่งชอบเรื่องลึกลับต่างหาก โมโมกะเป็นเด็กสาวมีสองบุคลิกเหมือนกับทามามะ ปกติเธอจะเป็นเด็กสาวที่ขี้อายที่แอบชอบฮินาตะฟูยูกิมาตั้งแต่ชั้นประถมแต่อีกด้านหนึ่งเธอจะเป็นเด็กสาวที่บู๊แหลกลาญเลยล่ะ โมโมกะจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ใกล้ชิดกับฮินาตะฟูยูกิเก่งกีฬาทุกประเภทเธอเป็นสมาชิกคนที่สองของชมรมเรื่องลึกลับ เพราะจะได้ใกล้ชิดกับฟูยูกิเวลาเธอโกรธผมสองแง่จะตั้งแหลมขึ้น และบู๊แหลกลาญจะออกร่างโหดก็ต่อเมื่อเวลาโกรธ โมโมกะมีเกราะพาวเวอร์สูทเหมือนกับนัทสึมิแต่รูปร่างจะไม่เหมือนกัน; ท่าไม้ตายของโมโมกะ คือ โมโมกะอิมแพ็คซึ่งจะคล้ายๆกับทามามะอิมแพ็คโมโมกะเป็นผู้หญิงที่หน้าตาดีเวลามีใครมาเข้าใกล้ฟูยูกิ หรือ มาสนิทกับฟูยูกิโมโมกะจะหึงมาก และกลายเป็นอีกคนหนึ่งเช่นเดียวกับทามามะนั่นเอง

อาสึมายะ โคยูกิ: สาวน้อยนินจาจากหมู่บ้านนินจาโอคุโตเกียวอยู่ในประเทศญี่ปุ่นเธอเพิ่งย้ายเข้ามาเรียนที่โรงเรียนเดียวกับพี่น้องฮินาตะไม่ได้นานก็ได้รู้จักกับโดโรโระเธอให้ที่พักพิงแก่โดโรโระ และยังร่วมมือกับโดโรโระปฏิบัติภารกิจพิทักษ์โลกอีกด้วยถึงเธอจะยังเป็นเด็กแต่เรื่องฝีมือนี่รับรองเฉียบขาดมากชนิดที่พวกมนุษย์ต่างดาวกินเธอไม่ลงเลยแถมยังเป็นเพื่อนกับนัทสึมิอีกเวลาเป็นนินจาจะมีผ้าสีฟ้าปิดขอบตาไว้เพื่อเวลาสู้รบตาจะได้ไม่หันเหไปทางอื่นมุ่งอยู่ที่การต่อสู้; โคยูกิชอบไปดื่มชากับโดโรโระปัจจุบันบ้านที่เธออาศัยอยู่เป็นบ้านไม้ทำด้วยไม้ไผ่อยู่ในป่าลึกกับโดโรโระ

โมริยาม่า พอล: พ่อบ้านของบ้านนิชิซาว่าส่วนใหญ่จะคอยดูแลโมโมกะเป็นส่วนใหญ่เห็นบุคลิกสุขภาพนุ่มนวลแบบนี้ความจริงแล้วเขายังเป็นหัวหน้าทีมต่อสู้เพื่อปกป้องคุ้มครองบ้านนิชิซาว่าด้วยนะพลังความสามารถของเขาสุดจะหยั่งเลยล่ะ สมัยก่อนเขาเคยเป็นทหารรับจ้างระดับแนวหน้ายศพลตรีอยู่ที่ประเทศฮอลแลนด์ พอลมาเป็นพ่อบ้านของบ้านนิชิซาว่าก็ เพราะว่า พอลเคยสัญญาว่าถ้าต่อสู้แล้วแพ้ก็จะเป็นคนรับใช้ การต่อสู้ในสตรีทไฟช์กับพ่อของโมโมกะที่ชื่อ ไบโอแล้วแพ้จึงมาเป็นคนรับใช้ เป็นศัตรูกับสิบตรีกิโรโระอีกด้วย เพราะฝีมือเท่ากันจึงจะต่อสู้เพื่อหาผู้เก่งกว่า

นักสืบอวกาศโคโกโร่ (556): เป็นเพื่อนของเคโรโระตั้งแต่เด็กอยากจะเป็นตำรวจอวกาศแต่สอบตกจึงมาตั้งสำนักงานนักสืบแทน โคโกโร่จะหัวเราะตลอดเวลาไม่ว่าจะอยู่ในอารมณ์ไหนก็ตามและมีเพียงน้องสาวราบี้เท่านั้นที่อ่านสีหน้าหรืออารมณ์เขาออก; เคโรโระเคยช่วยโคโกโร่หางานให้แต่ก็ไม่สำเร็จโคโกโร่จึงต้องตกงานทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นงานตำรวจอวกาศหรืองานนักสืบไม่ค่อยมีบทบาทในเรื่องสักเท่าไหร่; โคโกโร่ชอบหัวเราะตลอดเวลา มีสัญลักษณ์เลขคือ 556 จะแปลงกายได้เวลาโกรธ หรืออารมณ์ร้อนเท่านั้นส่วนสูง 198 ซม.น้ำหนัก 52 กิโลกรัม และตั้งแต่โดนไล่ออกก็ได้แต่นอนที่โรงแรมโอคุ นอนบนตู้เก่าๆ เพราะไม่มีเตียงจึงต้องลำบากหน่อยแต่ไม่ถึงกับว่าไม่มีอะไรเลย เพราะยังมีราบี้ได้ไปแสดงหนังและหาเงินมาช่วยโคโกโร่

ราบี้: เป็นน้องสาวของโคโกโร่เธอมีความสามารถพิเศษคืออ่านใจโคโกโร่ได้ตอนนี้เธอทำงานอยู่ที่หน้าร้านขายของเธอตั้งร้านขายเนื้อหมูเนื้อไก่และราบี้ยังได้ทำงานนั่นก็คือการแสดงหนังเรื่องจัสติราบี้พอมีเงินบ้างและราบี้ยังมีปืนติดเครื่องจับหาคนอีกด้วยไม่ว่าโคโกโร่จะทำอะไรราบี้จะช่วยทุกอย่าง

ซูโมโมะ: ซูโมโมะเป็นชาวอโปตรอนสามารถแปลงร่างได้ตามใจในหนังสือซูโมโมะเป็นนักร้องไอด้อลชื่อดังอวกาศซึ่งเคโรโระชื่นชอบเขาเอามากๆ แต่ชาวเพโคปองกลับไม่มีใครรู้จักเธอเลยแม้แต่คนเดียวมีเพียงฟูยูกิและนัทสึมิที่คอยให้ความช่วยเหลือแก่เธอจึงทำให้เธอรู้จักมิตรภาพ และได้กลับไปดาวเคโรนเหมือนเดิมเธอเป็นมนุษย์ต่างดาวที่มาหาความรักบนโลกแต่ก็ไม่พบเธอมีสัญลักษณ์เป็นรูปหัวใจด้านข้างเป็นคล้าย ๆ ลูกโป่งสามแฉกตัวสีชมพูปนขาว และเวลาตอนเธอแปลงร่างเป็นมนุษย์ก็มีรูปร่างคล้ายกับนัทสึมิและฟูยูกิก็เกิดอาการปิ๊งเธอขึ้นมาทันที

ร้อยโทการูรุ: เป็นหัวหน้ากองกำลังพิเศษสังกัตการบุกยึดจักรวาลหัวหน้าหน่วยจู่โจมพิเศษมาจากดาว เคโรนเป็นพี่ชายของสิบตรีกีโรโระมีความสามารถในการยิงปืนแม่นมากกว่ากีโรโระถึงห้าเท่า เคยมาที่โลกเพื่อช่วยในการยึดโลกแต่ที่จริงแล้วมาทดสอบฝีมือของพวกเคโรโระ ว่าจะสามารถยึดครองดาวเพโคปองได้ต่อหรือไม่ แต่พอเห็นความสามารถของพวกเคโรโระแล้วก็ชื่นชมและกลับดาวไป การุรุชอบขัดปืนเหมือนกับกีโรโระมีสัญลักษณ์รูปลูกไฟตัวสีส้มปนแดงมือข้างซ้ายไม่ค่อยถนัดในการจับสิ่งของเพราะ 2 ปี ที่ผ่านมาในวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2541ได้สู้กับกองทัพมนุษย์ต่างดาวอีกฝ่ายเลยใช้แขนข้างซ้ายไม่ค่อยถนัด; ในภาคอะนิเมะระบุว่าการูรุมีฉายาว่า ฝันร้ายแห่งเกโรมอน ซึ่งล้อเลียนตัวละคร อนาเวล กาโต้ ในกันดั้ม 0083 การูรุยังใช้ปืนและโล่ซึ่งมีลักษณะแบบเดียวกับกันดั้มไฟซาลิสอีกด้วย

ทารูรุ: รุ่นน้องของทามามะซึ่งนับถือทามามะมาก และเวลาทามามะพูดอะไรก็เชื่อไปซะทุกอย่าง ทารูรุจะเรียกทามามะว่าอาจารย์ด้วยครั้งแรกที่ปรากฏตัวจะมีหางลูกอ็อดเหมือนกับทามามะด้วยแต่ในเวลาต่อมาได้เป็นหนึ่งในกองกำลังยึดจักรวาลที่อยู่กับการูรุ และไม่มีหางเพราะเริ่มโตขึ้นเมื่อพ่ายแพ้ทามามะก็ยิ่งนับถือเข้าไปใหญ่เลยทีเดียว ทารูรุหน้าเหมือนทามามะมากมีสัญลักษณ์เป็นรูปถั่วมีเส้นแบ่งครึ่งตรงกลางข้างหนึ่งสีเหลืองอีกข้างสีน้ำเงินอ่อน ตัวเป็นสีน้ำเงินอ่อนทารูรุเป็นมนุษย์ต่างดาวที่ชอบพูด พูดซะจนทามามะโดนอัดซะน่วมไปแล้ว เพราะว่าทามามะเคยไปคุยโอ้อวดว่าตัวเองเก่งกว่าใครเลยสุดท้ายก็ให้ทารูรุรีบกลับไปเพราะไม่งั้นโดนหนักกว่านี้แน่แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะทารูรุก็เป็นมนุษย์ต่างดาวที่น่ารัก

เวเทิลแมน: เป็นมนุษย์ต่างดาวที่พวกของเคโรโระสร้างขึ้นเพื่อแก้แค้นนัทสึมิ เวเทิลแมนเป็นตัวคล้ายซูปเปอร์ฮีโร่แต่สุดท้ายก็ทำไม่สำเร็จโดนนัทสึมิอัดซะอ่วมไปเลยเคโรโระจึงไม่ใช้งานเวเทิลแมนอีกเลยเวเทิลแมนมีลักษณะตัวสีดำใส่หมวกเกราะแต่กำลังน้อยมีสัญลักษณ์เป็นรูปดาวกระจายแปดแฉกเวเทิลแมนถูกพวกเคโรโระ; ได้รับฉายาว่า อสูรแห่งการพ่ายแพ้ วันที่ถูกทำลายทิ้งคือวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 พอหลังจากนั้นก็ไม่ใช้งานเวเทิลแมนอีกเลย

เมสันอาร์ค: เป็นปีศาจที่พวกเคโรโระสร้างขึ้นเพื่อให้โลกมนุษย์ และพวกมนุษย์หมดอาลัยตายอยากแต่ด้วยความที่อาร์คไม่แกร่งพอที่จะรับมือกับคนแกร่งแห่งบ้านฮินาตะอย่างนัทสึมิได้จึงต้องล้มเลิกแผนการนี้ และไม่ใช้งานอาร์คอีกเลยอาร์คถูกผลิตที่โรงงานกันพลาในเมืองโอคุโตเกียว และพอหลังจากนั้นตอนพิเศษคือเคโรโระขบวนการอ๊บอ๊บป่วนโลก สุดยอดเดอะมูฟวี่ 5 ตอนผจญภัยดินแดนพีระมิด ซึ่งอาร์คได้ออกกมาช่วยพวกเคโรโระเอาไว้

คาราระ: เป็นชาวดาวเคโรนเหมือนกับเคโรโระแต่เป็นผู้หญิงซึ่งคาราระรักทามามะมาก และจะขอเป็นภรรยาด้วยแต่ทามามะไม่อยากเป็นจึงหาข้ออ้างต่างๆ เพื่อให้คาราระเกลียด แต่เพื่อน ๆ กับส่งเสริมให้ทามามะ ทามามะจึงต้องตัดสินใจงัดแผนสุดท้ายออกมาใช้นั่นก็คือการปิดผนึกทามามะอิมเพ็คแต่ทำอย่างไรคาราระก็ไม่เกรียด ทามามะจึงต้องยอมไปก่อนแต่สุดท้ายคาราระโดนพ่อมาตามกลับดาวเคโรน เพราะคาราระไม่ได้บอกพ่อเรื่องแต่งงานแต่ทามามะสู้ไม่ไหวและเพื่อน ๆก็สู้ไม่ไหวมีคนเดียวที่หยุดพ่อของคาราระได้นั่นก็คือสิบเอกคุรุรุใช้ปืนรังสีคุรุรุไนท์แอนด์ออฟพิชเช้ลสูทจึงทำลายยานได้คาราระจึงเปลี่ยนใจไปหลงรักคุรุรุเข้า แต่พอจะกลับมาขอคุรุรุก็กลับโดนไล่ด้วยความซนของคาราระแล้วก็ไปเล่นซนในหุ่นยนต์ยึดเพโคปอง และกดปุ่มระเบิดตัวเองแต่โดโรโระมาช่วยก็เลยหลงรักโดโรโระ ต่อมาก็มาเป็นกิโรโระ หลังจากนั้นก็มาเป็นเคโรโระ

เนบิวล่า: สิ่งมีชีวิตจากดาร์คโซน รูปร่างกลมดำมีหูสองข้าง แต่มีตาเดียว เขาเป็นดาร์กฮันเตอร์ คอยตามล่าเผ่าพันธุ์แห่งความมืด ซึ่งก็คือ พวกมนุษย์ต่างดาว วิญญาณนั่นเอง แม้เนบิวลาจะจำรายละเอียดไม่ได้แล้ว แต่เดิมทีเขามาจากเนบิวลามืดซึ่งถูกเผ่าแองโกลทำลายไปแล้ว ในเวลาปกติเนบิวลาจะอยู่ในสภาพที่คาดหัวของอลิซ่า และเปลี่ยนร่างตามการใช้งาน

อลิซ่า เซาเทิร์นครอส: เด็กผู้หญิงที่เนบิวล่าเลี้ยงไว้เหมือนลูกสาว เพื่อออกเดินทางหาวิธีให้เธอกลายเป็นมนุษย์จริงๆ หลงรักฟูยุกิอยู่ ปกติแล้วจะหน้าดุ และไม่ค่อยฟังใครนัก

ไวเปอร์: ศัตรูคู่แค้นตลอดกาลของกองทัพเคโรน สวมชุดแดงรัดรูปและคาบซิการ์ มีปืนไซโคกัน คล้ายกับคอบร้าในเรื่อง คอบร้า เห่าไฟสายฟ้า
นิชิซาว่า ไบโอะ: พ่อของโมโมกะเป็นเจ้าของนิชิซาว่า พีช กรุ๊ปและเป็นอภิมหาเศรษฐี เขาเคยเป็นนักสู้เหมือนพอลและแม่ของโมโมกะ ได้สู้กับแม่ของโมโมกะแล้วหลงรักจึงแต่งงานกัน ผมทรงเดียวกับโมโมกะแต่ยาวกว่าหน่อยและเป็นสีน้ำเงิน
นิชิซาว่า โอกะ: เป็นแม่ของโมโมกะ ปัจจุบันเป็นนักสู้ที่ออกเดินทางต่อสู้ในสถานที่ต่างๆ มีสองบุคลิกเหมือนโมโมกะ บุคลิกที่หนึ่งคือจะอ่อนหวานเมื่อดีใจ ผมสองข้างจะหย่อนลง อีกบุคลิกคือจะต่อสู้เก่ง ส่วนใหญ่จะเป็นบุคลิกนี้มากกว่า ผมสองข้องจะตั้งขึ้น โอกะมีผมสีเดียวกับโมโมกะคือสีฟ้าอ่อน

[แก้]ไอเท็ม

เคโระบอล - อุปกรณ์ลักษณะคล้ายลูกบอลสีดำ สามารถเนรมิตรทำอะไรได้ทุกอย่าง จำเป็นอย่างมากสำหรับหัวหน้าทีม

หมวกกองทัพดาวเคโรน - หมวกธรรมดา แต่พิเศษตรงที่มีแอนตี้บาเรีย ป้องกันไม่ให้มนุษย์โลกเห็น (ยกเว้น คนในบ้านฮินาตะ ที่สามารถมองเห็นได้ และสามารถเลือกได้ว่าให้ใครเห็นได้อีกด้วย)

ปืนถ้าชีวิตมีสองครั้ง - ปืนที่ประดิษฐ์โดยคุรุรุ เป็นปืนที่ยิงแล้ว คนที่ถูกยิงนั้นกลายร่างเด็ก

ปืนกระโดดสู่ความเป็นผู้ใหญ่ - ปืนที่ยิงแล้ว คนที่ถูกยิงนั้นกลายร่างเป็นผู้ใหญ่

ปืนไร้เทียมทาน - ปืนที่เปลี่ยนชาวเพโคปองเป็นยักษ์สาวพลังไฟฟ้าที่น่าหลงใหลได้ (คนที่ถูกยิงจะแต่งตัวคล้ายๆกับ ลามู)
เพโคปองสูท (โพโคเพนสูท) - เป็นชุดพิเศษออกแบบให้เหมือนกับร่างกายของมนุษย์ เหมาะสำหรับชาวเคโรน

ปากกาวิเศษ - เป็นปากกาของ623 (มุทซึมิ) หรือ ซาบุโร่ ที่คุรุรุประดิษฐ์ให้ เป็นปากกาที่สามารถวาดสิ่งของออกมาเป็นจริงได้โดยเขียนรูปแล้ว By.623 จริงๆปากกานี้มีอยู่2ด้ามแต่คุรุรุบอกว่าหายไปในวันที่เจอกับซาบุโร่ เคโรโระกับทามามะและกิโรโระก็เข้าไปในความทรงจำของคุรุรุในวันที่เจอกับซาบุโร่เพื่อเอามาใช้ในการรุกราน สุดท้ายปากกาด้ามนั้นก็ถูกทำลายด้วยฝีมือของทามามะในอดีต ซึ่งวันนั้นเป็นวันที่เคโรโระลอบเข้าไปในโรงเรียนของพวกฟุยูกิและเจอกับทามามะที่โลก ในตอนนั้นจะมีช่วงที่ทามามะยิงทามามะ อิมแพ็ค ซึ่งตอนที่ยิงคือตอนที่ปากกาถูกทำลาย (และเคโรโระในตอนปัจจุบันก็โดนลูกหลงไปด้วย)

เคโรนิคัลครัช เชลซิ่ง คริสตัล สแลมดังค์ - ท่าไม้ตายสุดยอดของกองทัพเคโรโระ (เมื่อครบ 5 คน) ปรากฏตอนที่ 56 ในฉบับมังงะ ลักษณะเป็นการสร้างลูกบอลพลังและส่งต่อกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเหลือให้โดโรโระ เพื่อเผด็จศึก (โดโรโระทำท่าเลียนแบบซากุรางิ ในสแลมดังค์) (ลอกโกเรนเจอร์มาดุ้นๆ นับว่าเก่งมากที่ไอ้คนวาดไม่โดนเก็บค่าลิขสิทธิ์)

ปืนเปลี่ยนสัตว์เป็นอาวุธสงคราม - ปืนเปลี่ยนสัตว์โลกในเพโคปองให้กลายเป็นมนุษย์ มีจุดประสงค์เพื่อชักชวนให้เข้าร่วมกองทัพเคโรน (แต่ก็ไร้ผล)

ซูเปอร์ อาร์มอร์ - เกราะพิเศษพัฒนาโดยนิชิซาว่ากรุ๊ป เป็นชุดรบสำหรับโมโมกะ
นาโนล่า - ของเหลวที่อิ่มตัวด้วยนาโนแมคชีน สามารถเปลี่ยนวัตถุให้กลายเป็นอาวุธสงคราม
แองโกลสโตน - หินที่ชาวดาวแองโกลแพ้ทาง สามารถขังชาวแองโกลไว้ในนั้นได้
ลูกบอลอิจฉา - เป็นท่าไม้ตายอีกท่าของทามามะ ที่รวบรวมความอิจฉาริษยาที่เกิดขึ้น แล้วปลดปล่อยออกมาเป็นลูกบอลสีดำ (ล้อ บอลเกงกิ ในดราก้อนบอล)
เนียวโรอวกาศ - สิ่งมีชีวิตกึ่งพืชกึ่งสัตว์อาศัยอยู่ริมน้ำบนดาวเคโรน ใช้แทนเชือกได้
ตับเคลเบรอสอวกาศ - มีสรรพคุณในการรักษาโรคสารพัดชนิดให้หายดี แต่กว่าจะได้มันมานั้นยากน่าดู
ปลิงอวกาศ - สิ่งมีชีวิตดาวเคโรนอยู่ตามแหล่งน้ำ มีประโยชน์ในทางการทหารเพื่อเค้นเอาคำตอบจากเหยื่อ
โอโคโนมิยากิอวกาศ FX - โอโคโนมิยากิเวอร์ชันอวกาศ ที่ชวนแหวะซะเหลือเกิน
แฟลชพูล - เป็นช้อนที่เมื่อชูขึ้นบนฟ้าจะขยายร่างได้ (ล้อ เบต้าแคปซูลในอุลตร้าแมน แต่มีเวลาอยู่ 3 วัน)
อามาเกด้อน - พลังของท่านมัว จะมีระดับที่แตกต่างกัน จาก 1/ล้านล้าน ที่เคยทำให้ฐานทัพเคโรโระพังไปแล้ว ไปจนถึง 1/1 ที่สามารถทำให้โลกแหลกสลายได้
พาวเวอร์ สูท - ชุดรบสำหรับนัทสึมิ ติดตั้งอาวุธไว้หลายชนิด (แต่ออกจะดูโป๊ไปหน่อย)

[แก้]รายชื่อตอนในเคโรโระ ขบวนการอ๊บอ๊บป่วนโลก

รายชื่อตอนเคโรโระ ขบวนการอ๊บอ๊บป่วนโลก

ปัจจุบันมีภาค 1 2 3 4 5 จำหน่ายโดยบริษัท Rose Media and Entertainment นะจ๊ะ ^^

[แก้]อ้างอิง

หนังสือเคโรโระ ( keroro book second season )
หนังสือเคโรโระเล่มที่ 1
หนังสือเคโรโระเล่มที่ 3
หนังสือเคโรโระเล่มที่ 12
วีซีดีเคโรโระผ่นที่ 1,2,3,4,5,9,18,25 และ 26
หนังสือเคโรโระโชเน็นอัลฟ่าที่ประเทศญี่ปุ่น เล่มที่ 5 หน้าที่ 195,199,250,302,305,312 และ 362

[แก้]แหล่งข้อมูลอื่น

ประวัติเคโรโระ