MyAvatar

Personal malakizein

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Wed, 16 Mar 2011 03:26:00 +0000

ολτέρνατιβ τάιτλ: Περιστασιακή ζωή

Βαρέθηκα τη μίζερη μου φύση, το οποίο στην παραλλαγή του κυκλοφορεί ως βαρέθηκα τη μίζερη μου στύση. Ένα και το αυτό. Χα! Και πώς καταλήγεις στην απόλυτη βαρεμάρα... Όταν ακούς τα τραγούδια, όταν δηλαδή τα εμπιστεύεσαι. People are strange when you're a stranger. Δεν είναι;

Ε, είναι. Ψάχνεις ανθρώπους μέσα στις pubs, τους δρόμους, πάνω κάτω σε σκαλάκια απλώς για ν' ανταλλάξεις δυο, τρεις λέξεις με ουσία (NO MORE FUCKIN SMALLTALK!) και καταλήγεις πάλι μόνος.

Άλλοι δεν θα έχουν μυαλό να εκφράσουν ούτε καν μια μισή ιδέα. Ούτε καν. Κι άλλοι (υπέροχοι άλλοι) απλώς υπάρχουν και δεν υπάρχουν χαμένοι στην καθημερινότητα και τις κοινωνικές συμβάσεις. Πολύ φοβάμαι κι εγώ αχ αυτό, το να ζω απ' τη μια μέρα στην άλλη. Απ' τη μια μέρα στην άλλη. Φριχτή έκφραση. Την τρέμω σαν το μωρό τον μπαμπούλα-ούγκι-μπούγκι και σρλουπ πίνει το γάλα, τρώει όλο το φαΐ του να εξαλειφθεί η απειλή.

Σαν πρίγκηπες υποκόσμων ιδανικών αυτοί οι άλλοι -λέω- μπορεί να μπερδεύουν καμιά φορά τη διαφορά ανάμεσα στο χόρτο-φούμαρε-μάρλεϋ και στον άνθρωπο που θα τους δώσει την ψυχή του να παίξουν. Αναιρούν το χαμόγελό κι όλη σου τη ζεστασιά μέσα σε ένα βράδυ για να πιουν ένα μπάφο κι εξαφανίζονται, φεύγουν. Έπειτα μένεις με την απορία -πώς και κλαίνε τη δυστυχία τους; Κανονικά θα έπρεπε να την υμνούν. Καθώς την προκαλούν, λάθος;

"Είσαι έξυπνος όταν είσαι ευτυχισμένος. Εγώ δεν είμαι." Κι εγώ διαφωνώ. Είσαι ευτυχισμένος όταν είσαι ελεύθερος. Όταν δεν χάνεις τον εαυτό σου μπροστά στο χαμό που απλώνεται ολόγυρα. Ελεύθερος από την καταδυναστεία του χρόνου, των κοινωνικών δεσμεύσεων, του εθισμού. Εθισμός σε ό,τι έχει προηγηθεί κι αντίσταση στο διαφορετικό ας πούμε. Ο ελεύθερος αφήνεται και στροβιλίζεται μα δεν χάνεται ποτέ απ' το πεντάγραμμό του. Ούτε εγώ είμαι ελεύθερη αλλά ξέρω το μυστικό. Καταρούλα. Και ζω απ' τη μια μέρα στην άλλη; Να, επανήλθε η γαμωέκφραση όλο χάρη και φτερά. Κι ένα μικρό ερωτηματικό στο τέλος σαν ουρίτσα γατίσια. Μπορεί και ίσως.

"Μόνη θα μείνω στο τέλος."
"Οι άνθρωπος μόνος του γεννιέται και μόνος του πεθαίνει."
"Θα μου πεις και το ποίημα;"
"Οι άνθρωποι θα έρχονται, θα φεύγουν. Περιστασιακοί."

Περιστασιακοί. Να πορεύεσαι ως ένας περιστασιακός. Με περιστασιακούς να συνδιαλέγεσαι κλπ ωραία, γλυκούλια και περιστασιακά. Είναι αστείο. Υπάρχει μουσική, κινήσεις απαλές ή ερωτικές, υπάρχουν χρώματα ανθισμένα, φως και βιβλία που όταν έρθουν, δεν φεύγουν. Θα έπρεπε να υπάρχουν και άνθρωποι που σαν καλλιτεχνία να μένουν για πάντα. Πολύ έφηβη είμαι σήμερα. Δεν είμαι;

Ε, είμαι.

Φουυυυυυυ...

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Thu, 10 Feb 2011 10:34:00 +0000

... και σβήνουν 832 κεράκια.

ps. I hate this day of the year.

Όλα

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Fri, 03 Dec 2010 00:43:00 +0000

Μάγκες.

Ας χορέψουμε ινδιάνικο χορό να λιώσουν τα χιόνια και να δούμε ήλιο. Να ξαναπιάσω στα χέρια μου πληκτρολόγιο. Και να μην δω ποτέ στα μάτια μου ξανά μιαν άσπρη μέρα. Let it (not) snow! Fuck! Μαστουριάσματα μουσικά:

Μάγκας γεννήθηκα και μάγκας θα πεθάνω κι ας φυτρώσουν χασισιές στον τάφο μου απάνω.

Icίκλες:

Dead blogger

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Fri, 01 Oct 2010 23:40:00 +0000

298 Posts, last published on 16-Jul-2010... Πωπω ξεφτίλα! Μα απ' τον Ιούλιο;

Έφυγα

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Thu, 15 Jul 2010 22:54:00 +0000

Πάω θάλασσα, ζήλια-ψώρα... Σι γιου λέιτερ. Σμουτς και μπάι.

Η Jane στην εξοχή

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Fri, 02 Jul 2010 22:34:00 +0000

χοχοχοχο και χωρίς βοηθητικές...

Τοίχος

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Mon, 28 Jun 2010 21:33:00 +0000

Πολλοί ψωνίζονται με το γράψιμο.

Μια ιδέα είναι, πως η γραπτή διατύπωση της σκέψης είναι μόνη οδός προς τη λύτρωση ή την ηρεμία, την εκτόνωση εσωτερικών συγκρούσεων και την εξισορρόπηση των αισθημάτων, την τακτοποίηση -ας πούμε- των εγκεφαλικών σου πάντων.

Να γράφεις για τις σκέψεις σου ή τις απόψεις σου, τα όνειρα ή τις φαντασιώσεις σου, να περιγράφεις ό,τι παρατηρείς και να σχολιάζεις κύτταρα μικρά ή μεγάλα του περιβάλλοντος κόσμου.

Ψωνάκι κι εγώ του γραψίματος διατηρώ το μπλογκ μερικά χρόνια τώρα. Κι όταν δεν δημοσιεύω σημαίνει πως δεν γράφω. Δεν έχω χρόνο για να γράψω. Ή... ή απλώς στο μυαλό μου επικρατούν μπουρδέλου καταστάσεις κι έτσι δεν συγκεντρώνομαι ούτε καν για να βάλω δυο, τρεις λέξεις στη σειρά.

Απόψε θέλω να μιλήσω για τοίχους.

Για τους ανθρώπους. Και τις σχέσεις. Όχι απαραίτητα τις ερωτικές. Τις ανθρώπινες σχέσεις.

Είχα επικοινωνία μικρό χρονικό διάστημα με κάποιον άντρα, όταν αυτός έπαψε την επαφή μας φορ νόου παρτίκιουλαρ ρίζον. Ενάμιση μήνα μετά τον συνάντησα τυχαία και ζήτησα εξήγηση. Έβαλα τοίχο, μου είπε.

Ο διάλογος, που ακολούθησε, καθ' όλα μαλακισμένος. Επί της ουσίας κι εν περιλήψει μου δήλωσε: Αν θέλεις να κάνουμε παρέα θ' αποδεχτείς πως σαν επιλέγω να κλειστώ στον εαυτό μου, δεν θα σε βλέπω, δεν θα απαντάω στο τηλέφωνο, δεν θα υπάρχεις για μένα.

Έβαλε τοίχο κοινώς.

Εγώ βέβαια με την ψυχολογία της γάτας, υπερήφανη, ευέξαπτη, συναισθηματική και με γενναίες δόσεις υπερβολής αρνήθηκα να δεχτώ έστω και να τον αντιμετωπίσω κι έτσι έληξε άδοξα η ανθρώπινη σχέση αυτή.

Θα μου πεις πως σπανίως συναντάς ανθρώπους που στα ίσα θα σε απορρίψουν λόγω τοίχου. Έτυχε αυτός μες στην καφρίλα που τον δέρνει να είναι γνήσιος και να μιλήσει με ειλικρίνεια. Συζητώντας με μία φίλη μου καταλήξαμε πως όλοι one way or another χτίζουν τοίχους και βρίσκουν τρόπους εμμέσως να στο δηλώσουν και να σου δείξουν πως καθείς κινείται στη ζωή για την πάρτη του. Γνωστό. Αλλά είναι ο άνθρωπος κοινωνικό ον; Ιδού απορία. Μπαα...

Δεν υπάρχουν ανθρώπινες σχέσεις. Τέλος και τελεία.

Έστω αν υπάρξουν, διαμορφώνονται με δυσκολία και πολυπλοκότητα.

Πλέον η διάδραση των ανθρώπων σκοπό έχει να ικανοποιήσει ανάγκες που σχετίζονται με το σεξ, το επάγγελμα, και λοιπά συμφέροντα τέλος πάντων.

Η επικοινωνία μεταξύ ψυχών; (ακούγεται τσίζι άι νόου), αλλά... οι πίθηκοι ξεψειρίζουν ο ένας τον άλλον κι είναι μια πράξη τρυφερή κι αγαπησιάρικη που τους φέρνει κοντά και τους δένει -τη στιγμή εκείνη δεν υπάρχει τίποτ' άλλο παρά δυο πιθήκια σ' απόσταση αναπνοής να ηρεμούν και να χαλαρώνουν μέσα από τη σωματική επαφή.

Να αυτό... αυτό το νιώσιμο είναι πια τόσο δυσεύρετο στους ανθρώπους. Να μείνουν δύο στο δωμάτιο, πίνοντας καφέ ή μασουλώντας μια γκοφρέτα, να ξεψειριάζει ο ένας τα μυαλά του άλλου δίχως υποκριτική διάθεση, τυπικότητες, ψεύτικες ευγένειες κι ούτε ακόμα ν' αφήνουν τον εγωισμό να υπονομεύσει την μεταξύ τους ιντελέκτουαλ επαφή. Σκατά.

Δεν "ξεψειρίζονται" σήμερα οι άνθρωποι.

Ξέρουν μόνον να χτίζουν τοίχους. Μεταξύ των.

Για να μην μπλεχτούν, να μην πληγωθούν, να μην εκτεθούν. Με κάθε τρόπο να κρύψουν ή να προστατεύσουν το εγώ τους, να κάνουν λεφτά, παιδιά και να γαμιούνται. Εγωιστικό γονίδιο δηλαδή. Επαναλαμβάνομαι, μ;

Γράφω, αλλά συνεχώς καταλήγω στα ίδια. Αμ μπόρινγκ. Ου γουάτ δε χελλ. Τα λέμε, τσίου.

Gotta write

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Thu, 03 Jun 2010 00:00:00 +0000

Έστω και μπούρδες. Μπούρδες, μπούρδες, μπούρδες.

Συνέβησαν τόσα, διάφορα, εντός, εκτός, γενικώς, ειδικώς. Τεσπα... δεν μπορώ να γράψω τώρα, θα δω south park. Προσεχώς.

ps. screw you guys, i'm going home, next week πετάω για ελλάδα, όχι κι ενθουσιασμένη, δε ρεστ και γιατί σ' επομένο ποστ.

I'm bored

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Thu, 13 May 2010 18:36:00 +0000

...

Χιονίζει

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Mon, 26 Apr 2010 10:38:00 +0000

Μια η σκόνη, τα θρύμματα πάγου, δεντρόφυλλα, πέταλα τρυφερά της άνοιξης.

Πάντως πάντοτε χιονίζει.

Στο συρτό

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Thu, 01 Apr 2010 02:40:00 +0000

Του ανέμου.

Αχ ουρανέ. Ρίξε φωτιά. Κι αν καεί η γαμημένη; Χαχαχαχα!

Πώς ήταν ο στίχος μου; Νομίζεις πως έχω...; μμμ... δεν θυμάμαι, αλλά έπειτα λέει... νομίζεις πως έχω ήθη αμβλυμένα; Στάσου να βρω το κείμενο. Να! το βρήκα... "μνήμη ασθενική, ήθη αμβλυμένα".

Όχι.

Γουφ, γουφ, γουφ.

Ένα σκυλί ουρλιάζει στ' αστέρια -κρύβεται το φεγγάρι- δακρύζει η βραδιά:

Αγάπη αγαπημένη, σε κρεβάτι σ' εγνώρισα εκεί θα σε ξεγράψω. Συλλογιέμαι... Η ψυχή μου από λάθος κάνει κόμμα μαζί σου. Πώς να προσθέσει στον έρωτα εκ νέου οργή και τρυφεράδα -εσένα ζητάει- χύνω μ(’)άλλον δεν γράφει -οι προσταγές σωθήκαν στη στροφή πάνω, που μάτια χαμογέλασαν σε νέα προοπτική. Μη γελάς χαχαχα, πέφτει.

Δεν υπακούν στη λογική τα υπερκόσμια. Γι' αυτό οι ποιητές πεθαίνουν σαν αγαπήσουν. Γι' αυτό η αγάπη δεν τρώει φράουλες στα λευκά σεντόνια, δε ζεις αφηρημένα για δυνατές συγκινήσεις -αποδεκτό;

Θαρρείς μονάκριβή μου, πως έχω μνήμη ασθενική, ήθη αμβλυμένα; Θα μπορούσα -αλήθεια- θ’ αναστέναζα ηδονικά σε νιρβάνα στερητική, θα χτυπιόμουν μαζί σε κλάματα, θα πέθαινε το παιδί που ζει στην καρδιά μου... Ξερνώντας ρόδα θα ξεψυχούσε, ματωμένο από τον έρωτα του ξένου –κι ο καιρός θα το σάπιζε- θα βρωμούσε η ύπαρξη.

Εγώ... εγώ ένας σκύλος ιδρωμένος θα απαρνιόμουν τα βλέμματά σου από ντροπή και σιχασιά. Κανείς δεν υποφέρει την ασχήμια μιας εκσπερμάτωσης συνειδητά. Και ξέρεις, γλυκό μου κορίτσι, τα πάρκα θα χάσουν τότε τη δροσιά τους κι όλα θα είναι ασπρόμαυρα για μύριες βραδιές και βάλε.

Όλα αυτά γιατί η φύση μου το θέλησε: η ορμόνη αραιώνει σε νερό, το χρυσάφι όμως φεγγοβολά δίχως παρεμβάσεις. Αποφάσισα να κάνω ό,τι ζητά η θρησκεία που προσκυνούν στις γαλλικές καφετέριες: Διαλέγω συνοφρυωμένος το δρόμο που υπαγορεύει η μουσική μου.

Ορκίζομαι.

Τώρα.

Ουρλιάζω, σ' αγαπώ, κάνω φτερά και χάνομαι -μισός εδώ- -μισός εκεί- γαμώ το σκοτάδι δυνατά -με τυφλώνει- δε θωρώ την εμορφιά σου.
.
.
.
Σκέφτομαι.

Θαρρείς μονάκριβή μου, παρηγοριά μου, ότι.. Αντιγόνη αέρινη κι αρχαία -ξέρεις- γεννήθηκα για τον ίδιο λόγο που έζησες και πέθανες. Μαλακίες σκέφτομαι. Αλλά και πάλι. Σκέφτομαι.

Αυτά.

I.Hate.Greeklish.

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Wed, 31 Mar 2010 02:37:00 +0000

Den grafw toses meres, dioti technical difficulties m' afairoun tous ellinikous xaraktires.

News. News.

Pasxa sto uk. Xionostrwmeno uk. Dreaming of a white... Pasxa? Aisxos.

Eimai arrwsti. Pou simainei, love, pws mallon den mporw na vgw sta parka na paiksw xionopolemo san ksimerwsei. Tough luck, m?

Kata ta alla. Thelw na skeftw. Eimai pali sti fasi tis pneumatikis adraneias. Les na ftaiei i vafi? Xex to stereotupo ;p

Insomnia. Diavasa ta symptoms kai mou tairiazoun ganti. Fina, m? Vevaia den uparxei arrwstia pou na mi tharrw pws exw.. apaks kai diavasw sumptwmata.. mexri kai karkino tou prostati ama laxei.

O sunaisthimatikos mou kosmos (exw kai tetoion xex wink) kanei toumpes -telos. E kai... Vasika... Kala, asxeto alla aurio tha vgw stous dromous to prwi ki an exoun piasei pago ta pezodromia (polu pithano) tha skotwthw... w xara, afati, afati xara!

Ax apsou!

Ti alla? Can't think of anything. Hate greeklish.

Tsiou.

Venceremos, Νικόλα

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Wed, 17 Mar 2010 20:38:00 +0000

Σαν σήμερα το '88. Έφυγε. Ο Νικόλας Άσιμος, ο Σαλόκιν Σόμισα. Από το βιβλίο του "Αναζητώντας Κροκανθρώπους" δηλώσεις:

"Ευτούτο το βιβλίο -κι ας φανεί παράξενο- δεν είναι δυνατό να διωχθεί, γιατί ο συγγραφέας του από πάντοτε παλεύει για την ελεύθερη έκφραση, και τόχει κατακτήσει το δικαίωμα τουλάχιστο για τον εαυτό του, πληρώνοντας αντίτιμο χιλιάδες χαμαλίκια."

"Κάποτε θα με διαβάσεις ίσως, θ ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις. Αλλά δε θα 'μαι πια εγώ. Θα 'ναι αυτή η μάσκα που φορούν στους πεθαμένους. Οσους τους χρησιμοποιούν μετά το θάνατό τους, όταν οι ίδιοι δεν υπάρχουν. Οσο υπήρχα με φοβόσουν. Όσο υπήρχα δε με άντεχες. Δεν είχες καν την δύναμη να μείνεις ένα δευτερόλεπτο κοντά, άμα σου το ζητούσα. Θα προτιμούσα να μη με διάβαζες ποτέ. Είναι καλύτερο ν' αγοράσεις ή να κλέψεις ένα μπλουζάκι με τη φάτσα μου επάνω τυπωμένη. Κι ας σου φαίνεται γελοίο. Κι ας μου φαινόταν γελοίο."

Αγόρι μου.

Αγκαλιά.

Poets think in ink

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Mon, 15 Mar 2010 15:21:00 +0000

From time to time
I make it rhyme
but don't hold that kind
of thing
against
me-
Oh well, what the hell
so it won't sell.
What I want to tell-
is what's on my mind:
'taint Dishes
'taint Wishes,
it's thoughts,
flinging by
before I die-

and to think
in ink.

Marilyn Monroe

Νύχτα Θριαμβεύω

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Sun, 14 Mar 2010 05:22:00 +0000

3 ολόκληρα χρόνια πριν, μου φαίνονται σαν μισός αιώνας. Κι ένα κείμενο σαν να μην το έχω γράψει εγώ. Αναδημοσίευση από παλιό blog.

.
.
.

Θρίαμβος της ανθρώπινης φύσης όταν φτάσεις να πεις: Δε μου αξίζει αυτό. Δηλαδή:

Θρίαμβος να συνειδητοποιείς ότι σε περιμένουν τα κομμένα μέλη του Vangogh, το σκονισμένο παλτό του Kerouac -mad road, maaad road βραχνιάζει μια φωνή- το γέλιο του Amadeus κι ο ααα μμμ αισθησιασμός των ηρώων τύπου Tennesse, η κάπα του Welles, τα βαθιά φιλιά των πειρατών, οι ματιές ενός Kazan...

Θρίαμβος να βλέπεις πως θα έρθει η μέρα μετά τους χρόνους και τους μήνες για να γράψεις "A story about the time, a story about the place, a story about the people, but above all things a story about love. A love that will live forever"... Να νιώσεις πως "the greatest thing you'll ever learn is just to love and be loved in return".

Θρίαμβος είναι ν' αρνείσαι τα φτηνά τανγκό κι ας είναι μουσική... first there is desire, then... passion, then... suspicion, anger, betrayal, jealousy, where love is for the highest bidder, there can be no trust, without trust, there is no love, jealousy will drive you... maaaaaaad! Θρίαμβος να υγραίνεις στην αγκαλιά του, ακολουθώντας τα βήματα του Bregovic, νανουρίσματα, τραγούδια, μμμνανα.

Θρίαμβος είναι να βλέπεις την Minelli κοριτσάκι με ζαρτιέρες να τραγουδά Mein Herr και να γελάς, λέγοντας ναι με μια κίνηση -του λαιμού, του χεριού ή του παλμού. Ο πιο δυνατός θρίαμβος μοιάζει με τα σχήματα του πίνακα -είναι να γεμίζεις με την χαρά των αληθινών ανθρώπων, που δε φοβούνται να ζήσουν και να σε αγκαλιάσουν.

Θρίαμβος εστί να αγαπήσεις περισσότερο τον εαυτό σου από οποιοδήποτε ξένο σώμα. Θρίαμβος να εκσπερματώσεις στο πρόσωπό του και να φύγεις χωρίς να αφήσεις πίσω σου πετσέτα. Θριαμβευτής να κρατήθεις από τον μεγαλύτερο αριθμό -1- γιατί είναι θρίαμβος να μην γίνεις πρόσωπο του πλήθους κι ας προσπαθεί η καρδιά να σε προδώσει -κι ας χτυπιέται, ας κλαίει, ας καυλώνει στις ονειρώξεις, υπερνικάς τη χημεία.

Θρίαμβος είναι να είσαι Εγώ. Υποκλίνεσαι;

G.Gould Quotes

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Wed, 10 Mar 2010 00:45:00 +0000

*I believe that the justification of art is the internal combustion it ignites in the hearts of men and not its shallow, externalized, public manifestations. The purpose of art is not the release of a momentary ejection of adrenalin but is, rather, the gradual, lifelong construction of a state of wonder and serenity.

*I think that if I were required to spend the rest of my life on a desert island, and to listen to or play the music of any one composer during all that time, that composer would almost certainly be Bach. I really can’t think of any other music which is so all-encompassing, which moves me so deeply and so consistently, and which, to use a rather imprecise word, is valuable beyond all of its skill and brilliance for something more meaningful than that — its humanity.

*In the best of all possible worlds, art would be unnecessary. Its offer of restorative, placative therapy would go begging a patient. … The audience would be the artist and their life would be art.

*The mental imagery involved with pianistic tactilia is not related to the striking of individual keys but rather to the rites of passage between notes.

*The nature of the contrapuntal experience is that every note has to have a past and a future on the horizontal plane.

*The prerequisite of contrapuntal art, more conspicuous in the work of Bach than in that of any other composer, is an ability to conceive a priori of melodic identities which when transposed, inverted, made retrograde, or transformed rhythmically will yet exhibit, in conjunction with the original subject matter, some entirely new but completely harmonious profile.

Feeling 9

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Tue, 09 Mar 2010 00:08:00 +0000

nostalgic...

... για ταινιες που ειδα πριν πολλα χρονια. Τοτε που μπορουσαν να με επηρεασουν πιο πολυ. Με ερεθισματα. Ερεθισμους. Ειτε οτιδηποτε.

Lucia y el sexo.

.
.

Lucía: Which do you prefer? Wild sex with a stranger? Or sex with someone you know, someone you love, but also wild?

Lorenzo: What?

Lucía: You have to choose. Wild sex with a stranger, or wild sex with someone who's crazy about you, and who you love? Go ahead. Be frank.

Lorenzo: With you.

Lucía: Finally...

.
.
.

Lorenzo: The first advantage is at the end of the story. It doesn't finish, it falls in a hole. And the story starts again halfway. The other advantage, and the biggest, is that you can change course along the way... If you let me. If you give me time.

Elena: All the time you want.

Give me time... all the time... για μια ιστορια χωρις τελος.

The end, θα λεγαμε.

Desserts

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Mon, 08 Mar 2010 15:48:00 +0000

... is just stressed spelled backwards. Ναι, ειμαι. Πολυ.

Hello y'all, λοιπον. Some random σαχλες, πριν παμε για υπνο...

*Απο τα myavatar-stats της εβδομαδος παραθετω:

1) το ιδιετερο μαθημα αγγληκων ειναι καλυτερο; -ξεκινα, κουκλι μου, απο ιδιαιτερο μαθημα ελληνικων και βλεπουμε.

2) εχω σωμα μοντελου η κοινης θνητης; -δεν γνωριζω, μπορω ομως να σου πω με πασα βεβαιοτητα οτι εχεις εγκεφαλο βλητου, σμουτς.

3) Και το πλεον δημοφιλες, "πως να γινω ανορεξικη" -λοιπον, κοριτσια, αν και δεν ειναι ethical ν' αποκαλυψω το μυστικο:... εμμ... Δεν τρως βρε ζωον!

*Απο συμφωνια του Μοτσαρτ στο utube, σχολια ποιοτητος:

1) He had white hair as a kid? -ναι, παιδι μου, λουζοταν με ευρηκα ο συνθετης απο την ηλικια του βρεφους... οποιος σου πει πως ηταν περουκα, σε κοροιδευει ο πουστης.

2) Did Mozart play every instrument on this? -καθε πλοκαμι κι οργανο & heil stupidity.

3) Its like titanic! -και το star wars theme να παιζει η ορχηστρα για κλασικη θα το ακουσεις, αφταστα εξασκημενο αυτι μου.

4) Αντε κι ενα ftw: Mozart was and will always be the master, the prophet, the god of music!
Humanity is indeed redeemed through his art.

Αυτα κι αλλα πολλα μια αλλη μερα. Τσιου.

ps. Α! Εφτιαξε ο καιρος! Καπως τουλαχιστον...

Re-posting: Οι αγαπες της εφηβειας

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Sat, 06 Mar 2010 02:36:00 +0000

Αλλο ενα re-posting, πιο πολυ για τον gioru... μιας κι εψαξες τη διαδιχτυα προταση μου για το εν λογω βιβλιο -το post λοιπον γραφτηκε Ιουνιο του 2007 :p χιχιχι.
.
.
.
Πρότεινέ μου έναν τρόπο να σου περιγράψω πόσο βαριέμαι σήμερα. Έμεινα σπίτι για να ξεκουραστώ -υποτίθεται. Το πρωί όμως είχα την φαεινή ιδέα (as always) να φτιάξω ένα κουβά καφέ τον οποίο φυσικά υπερκατανάλωσα.

Από τότε έχω κάνει ό,τι περνάει από το χέρι μου (το πόδι μου και το κεφάλι μου) για να ξετεντωθώ. Τρίχες, φρύδια, νύχια, με όλα ασχολήθηκα. Θα μου πεις, "κορίτσι είσαι μπρος τα κάλλη τι 'ναι ο πόνος", ε ξέρω γω, ΠΟΝΟΣ μήπως;

Αφού τελείωσα με beaute, μαγείρεψα, σκούπισα, διάβασα ό,τι τσεκαρισμένο στην στοίβα περιοδικών πλάι στο κρεβάτι μου, μελέτησα τα bookmarked articles στον υπολογιστή, σέρφαρα μέχρι εξαντλήσεως, ακούγοντας τ' άπαντα του D. Elfman... Και σ' ερωτώ: Τι κάνει ο blogger που βαριέται; Μπλογκάρει! -that's right.

Είμαι ο άνθρωπος της εμμονής, και η εφηβεία είναι η ηλικία της εμμονής. Visualize me τώρα στην εφηβεία... Σκέφτηκα σήμερα να φτιάξω μια λίστα 3x3, τρία κομμάτια από μουσική, κινηματογράφο, λογοτεχνία που με συνόδευσαν στα δύσκολα χρόνια, you know 10+.

Μουσική:

1) Sixpence none the richer, kiss me -η λιτότις σε όλο της το μεγαλείο, τρεις λέξεις οι στίχοι, 2 νότες η μουσική, απλά sweet & light... "Στην πραγματικότητα" δεν δίνεις σημασία, αλλά γουστάρεις όταν το ακούς. Σαν ελαφριά συνταγί με κεράσια μού κάνει :p Η πλάκα είναι πως δεν έκανα ποτέ τον κόπο να βρω album etc. μόνο δύο τραγούδια είχα κρατήσει, χμ... βασικά ένα.

2) Mozart, μου αρέσει in general... αλλά εν καιρώ εξετάσεων ήμουν πεπεισμένη πως ακούγοντας τον θ' απέδιδα καλύτερα στη μελέτη :p Οι πιάνο σονάτες του έπαιζαν συνεχώς -μέχρι σημείου να μάθω απ' έξω τα μέτρα όπου μουρμούριζε ο G.Gould, χαχαχα!

3) Mendelssohn, concerto for violin in E minor από τον J.Bell -έχει συνδεθεί με το "Έγκλημα & Τιμωρία" -κάθε (χειμωνιάτικο) βράδυ έπαιζε το cd χαμηλόφωνα, ενώ διάβαζα τα κατορθώματα του Ρώσου: the darkest kind of delight...

Κινηματογράφος:

1) Ανεμοδαρμένα ύψη (1992), σαν παιδί λάτρευα τις αδελφές Μπροντέ (κοριτσάκι είμαι ντε)... Η ομώνυμη ταινία με δύο από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς (Binoche & Fiennes) με συγκίνησε (καθαρά συναισθηματικά -δεν είχε να κάνει με την ποιότητα του έργου), την έβλεπα απλά ξανά και ξανά!

Δε σου έχω πει πόσο ρομαντική υπαρξη είμαι;

Διότι σαν ταινία είχε τα (πολλά) προβληματάκια της.

Notes: Η S. O'Connor στην εναρκτήρια σεκάνς πολύ όμορφη + η μουσική του R. Sakamoto μαγευτική!! Αν την δεις/την έχεις δει... 6 σκηνές: όταν την ανεβάζει στο άλογο, όταν "παίζουν" στους βράχους, όταν του ορκίζεται πως θα μείνει για πάντα κοντά του (always?), όταν η Catherine ανακοινώνει στην καμαριέρα πως θα παντρευτεί τον Edgar, όταν την επισκέπτεται στο υπνοδωμάτιό της, όταν ο Heathcliff πια την καλεί να τον στοιχειώσει...

2) Rebecca: κάθε φορά που αρρώσταινα κι έχανα σχολείο, την έβαζα στο βίντεο, ξάπλαρα στον καναπέ και τώρα σκέψου... μες στο ντελίριο του πυρετού να βλέπεις Χίτσκοκ.

Παραληρεί η φαντασία σου, ναι ή ου;

Σε πρώτη όψη μπορεί να μην σου θυμίσει βέβαια Hitchcock... κι όμως αποτελεί ρεσιτάλ του σκηνοθέτη, καθαρά ψυχολογικό θρίλερ, που παίζει έντονα με τη σκιαγράφηση χαρακτήρων αδιαφορώντας για τα γεγονότα! Τα λέω στον αέρα -I know- αλλά είναι Χίτσκοκ man, δεν θέλω να σου την χαλάσω με spoilers!

3) Amadeus: είπαμε πιο πάνω πως μ' αρέσει ο συνθέτης -με Μότσαρτ μεγάλωσα, ο Forman είναι καταπληκτικός σκηνοθέτης, ο T. Hulce κι ο F. Murray ηθοποιοί ταλέντα... well, do the math!

Δεκτό η ταινία περιέχει ανακρίβειες, αλλά ποια κινηματογραφική βιογραφία ήταν ποτέ ακριβής;

Άλλωστε το σινεμά είναι Τέχνη όχι Ιστορία.

Η σκηνή του requiem dictation από Μότσαρτ σε Σαλιέρι είναι αριστουργηματικά δοσμένη -δεν γνωρίζω αν το δούλεψε τρελά ο Φόρμαν με τους ηθοποιούς ή απλά τους βγήκε τυχαία (you know, chaos theory etc.) αλλά το αποτέλεσμα καθηλώνει.

Λογοτεχνία:

1) Έγκλημα και Τιμωρία, σε μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου (έχει σημασία): ζωγράφιζα στα θρανία, στα βιβλία τον έρωτα μου με τον Ρασκόλνικοβ, τα μάτια της Σόνια, τη σκηνή με το φονιά και την πόρνη, τα λόγια του ευαγγελίου και να τους φωτίζει μόνο η φλόγα ενός κίτρινου κεριού...

... είχε πέσει δούλεμα από τις συμμαθήτριες απίστευτο! Η διπλανή μου τον αποκαλούσε "παλιόγρια-ρωσίδα", ενώ μία φίλη μου με απειλούσε πως θα αποκάλυπτε το φοβερό τέλος της τραγωδίας (ε δεν φοβόμουν ρε, αφού δεν είχε διαβάσει το βιβλίο :p --τα σαχλά της νιότης είναι αυτά, χαχαχαχα)

2) Πόε, διηγήματα, τα καλοκαίρια στις διακοπές, πάνω σε λευκά σεντόνια θυμάμαι, πάντα διηγήματα, ποτέ ποίηση -ο έντονος λυρισμός, βλέπεις, που με σαγήνευε στα πεζά του παράλληλα με απωθούσε στα ποιήματα...)

Λιγεία, η Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου, το Εκκρεμές και το Πηγάδι, Βερενίκη, ο Μαύρος Γάτος, η Καρδιά που αποκαλύπτει, Ουίλλιαμ Ουίλσον, ο Άνθρωπος του Πλήθους, το Ερωτικό Ραντεβού, η πτώση του οίκου των Ώσερ και άλλα, και άλλα...

3) Το Σπήλαιο των Ιδεών, το διάβασα σ' εφτά μέρες ακριβώς στο εξοχικό... Νομίζω από κάποια στιγμή και μετά πήγαινε κάθε νύχτα ένα κεφάλαιο -άπλωνα πετσέτες και ξάπλωνα στην μπανιέρα επειδή ήταν δροσερά/για να μην ενοχλώ με φως&κουνούπια την αδερφή μου.

Είναι από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία και πάντα το πρώτο που προτείνω σε κάποιον να διαβάσει. Του Ισπανού ψυχιάτρου Χοσέ Κ. Σομόθα, βασίζεται στη φιλοσοφία του Πλάτωνα, εκλεκτότατο μυθιστόρημα φιλοσοφίας & μυστηρίου, αχ εκείνες οι σκηνές με την εταίρα, αχ αχ οι "κωλοσημειώσεις" του συγγραφέα...

Gioru διάβασέ το, η δομή του βιβλίου απλά θα σ' εντυπωσιάσει :)

Fucktastic Seth

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Thu, 04 Mar 2010 01:08:00 +0000

... marry me.

Γνωστος ο αγιατρευτος ερωτας μου για Seth MacFarlane. Αχ ερωτα κατω απο την ανθισμενη πορτοκαλια, τραγουδαει ενα σπουργιτι και λοιπα -ξεφυγαμε.

Ξεκινησε απο το μηδεν και κατεληξε ενας απο τους πιο ακριβοπληρωμενους tv producers. Στο ονομα του πλεον μιαμιση ωρα της κυριακατικης νυχτας στο fox (μεγαλοκαναλο ρεπουμπλικανων, ο-μι-τζι), με family guy, american dad, & cleveland show (σωστα βρε gioru;) -ακυρος ο cleveland τελειως χεχε. Το αγαπημενο μου family guy παροτι πολυ δημοφιλες πλεον, εχει παρει την κατω βολτα -hate the new stewie & too many fart jokes, ποση κλανια ν' αντεξει ο τηλεθεατης σε 20', μ; Ισως το show βλακεψε επειδη ο Σεθ ανεθεσε το σεναριο σε νεο team συγγραφεων κι ο ιδιος τα ξυνει, who knows.

Παρακολουθησα τις προαλλες μια διωρη συνεντευξη του στην εκπομπη του ευφυεστατου Kevin Pollak και μου εφτιαξε το κεφι.

Some facts που δεν γνωριζα.

H δημιουργια του Stewie προηλθε απο ενα αξιαγαπητα διαβολικο ανηψακι του (;) or something like that. Καθως το τετραχρονο αγορακι κι η οικογενεια του αποχωρουσαν απο επισκεψη στο σπιτι της κυριας MacFarlane, η μαμα του Seth τ' αποχαιρετησε, "Περασαμε πολυ ομορφα σημερα, αγορακι μου. Ελπιζω να σε ξαναδω συντομα" κλπ. ενω ο σπορος της απαντησε: "I'll see you in HELL!" Αχ, να γεννουσα παιδακι σαν τον Stewie κι ας ηταν γκευ (μεγαλη κουβεντα ειπα και θα μου βγει ο γιος κουνιστρα) χεχ.

Κι η δευτερη πιο αγαπημενη μου περσονα ειναι ο Roger the alien (του δινω την ψυχη μου, το κορμι μου, ολα κι ας τ' απερριπτε)... του οποιου την φωνη εμπνευστηκε o μαγκας απο τον -αιωνια του η μνημη- Paul Lynde. Ανεφεραν κι αξιοσημειωτο γεγονος. Ειναι ο πουστρο-Lynde καραμεθυσμενος στο αεροπλανο κι οπως σε καθε πτηση, ενα μωρο εχει φτυσει τα πνευμονια του απ' το κλαμα. Εκνευρισμενος λοιπον αυτος, φωναζει: "Make this baby to shut up before I fuck it!!" Αρρωστιαααα χαχαχαχαχα!!!

Προσφατως ανακαλυψα το καναλι στο utube, sethcomedy με μικρου μηκους κλιπακια στο κλασικο animated υφος του δημιουργου. Θα παραθεσω embedded το πιο hilarious, αν και δεν το συνηθιζω επειδη βαραινει η σελιδα -ολιγον ενοχλητικο- αλλα what the hell, ας γλυτωσετε κι εσεις το multiple tagging for once.

ps. Enjoy και τα υπολοιπα :) τσιου...
ps.2 βλ. Die, Sweet Roadrunner, Die -η τελευταια ατακα ρε γμτ... δολαρια, λιρες και γιεν, ολα τα λεφτα! ξανατσιου.

Feeling 8

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Thu, 04 Mar 2010 00:35:00 +0000

... κουραση. Ακουγοντας Waits. Ανοιχτο παραθυρο, αγαπη μου. Και μυριζει γλυκα η παγωμαρα της ανοιξης. Βραχνη φωνη, μ; Φαινεται ακομα γεματο το φεγγαρι. Νυχτα, (δεν) θριαμβευω. Κουραστηκα.

Ρομαντισμος 3

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Wed, 03 Mar 2010 22:48:00 +0000

Τελευταιο post για το ρομαντισμο... εγκαινιαζοντας βεβαια νεα στηλη -κοψε κορδελα- αυτη του re-posting. Παραθετω, λεπον, post που εγραψα πριν δυο χρονια για το ιδιο βιβλιο το οποιο θα επεξεργαστω βεβαιως-βεβαιως και καρετα-καρετα για να διαβαζεται ευκολοτερα :p

Ρομαντισμος ενας Che και το Facebook.

Ο S. με προσκάλεσε σ' ένα νέο παιχνίδι και για να είμαι ειλικρινής και τρισχαριτωμένη δεν κατενόησα τους κανονισμούς -επίσης θαρρώ πως σχετίζεται με βιβλία αδιάβαστα και βιβλίο αδιάβαστο στο σπίτι δεν μου βρίσκεται (όχι επειδή είμαι βιβλιοσκούληκο, απλώς η βιβλιοθήκη μου θ' αυτοκτονήσει παρέα με το σουτιέν της Τουίγκι, καθώς ζουν ζωή δίχως περιεχόμενο -ουυααααα). Αντί λοιπόν να το παίξω χαζή-δεν καταλαβαίνω τι μου ζητάτε, θα φορέσω κανά φουστάνι με το προσωπείο του Τσε στο μπούστο, κοινώς θα παραβώ τους κανόνες (που υπάρχουν ακριβώς γι' αυτόν το λόγο) και θα επαναστατήσω. Απλούστατα παραθέτω την τελευταία παράγραφο από τις ρίζες του ρομαντισμού, βιβλίο του Berlin:

Επακόλουθα, λοιπόν, του ρομαντισμού είναι ο φιλελευθερισμός, η ανοχή, η αξιοπρέπεια και η εκτίμηση των ατελειών της ζωής -μια αυξημένη ορθολογική αυτεπίγνωση. Πράγματα δηλαδή που δεν ήταν διόλου στις προθέσεις των ρομαντικών. Συγχρόνως όμως -και ως προς αυτό, η ρομαντική θεωρία βγαίνει αληθινή- οι ρομαντικοί ήταν εκείνοι που υπογράμμισαν κατά τον πλέον σαφή τρόπο τον απρόβλεπτο χαρακτήρα κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας. Πιάστηκαν στην ίδια τους την παγίδα. Επιδιώκοντας ένα σκοπό, στο τέλος -και ευτυχώς για όλους μας- σχεδόν πέτυχαν τον αντίθετο.

Ο Berlin αντιμετωπίζει το κίνημα των Ρομαντικών σαν μια επανάσταση μεγίστης σημασίας, όπως λέμε βιομηχανική, οκτωβριανή, του '21, και σκαλίζοντας τις "ρίζες" του ουσιαστικά ερμηνεύει κάποια από τα κλωνάρια της ανθρώπινης ύπαρξης (εεε;;;). Σκέφτομαι πως... (μπορεί να) είναι στη φύση του ανθρώπου η εξέγερση, η εναντίωση, ίσως μας χαρακτηρίζει...

...η αναγκαιότητα της επανάστασης:

Σε επίπεδο ομάδας, εξεγείρονται έθνη, μειοψηφίες, πλειοψηφίες, γυναίκες ή άντρες, hell ακόμα και ιδέες. Στο μάτι της κοινωνίας μάλιστα το στοιχείο της ανατροπής προσδίδει ενίοτε γοητεία στον κάτοχό του, κι οι ηγέτες που αγαπήθηκαν δεν υπήρξαν συνεχιστές, αλλά θεμελιωτές ενός νέου τρόπου σκέψης. Another example, στον δυτικό κόσμο τη σήμερον είναι in... η ιδεολογία της αριστεράς με τ' αντιδραστικα της καθως καταδικάζει (πλεον) θεωρητικά το καπιταλιστικό (τροπικότατο :p) κλίμα, ενώ ακόμα κι η δεξιά "ανανεώνεται" -υποκρίνεται δηλαδή- πως αλλάζει στάση απέναντι στην ίδια την ιδεολόγιά της, προκειμένου να προσελκύσει πελάτες. I know, τα παρουσιάζω ολίγον complicated, αλλά συγχωρέστε με, το κρασί...

Ως άτομα πάλι, εντοπίζουμε κάθε φορά ένα φορέα εξαναγκασμού (οικογένεια, θρησκεία εκπαιδευτικό σύστημα, κοινωνικές συνθήκες γενικότερα) κι επιλέγουμε ανάλογα τρόπο αντίδρασης -δες Μαντόνα, που μεγάλωσε σαν καλή καθολική κι έπειτα αποφάσισε να "απελευθερώσει" σεξουαλικά την ποπ κουλτούρα (αν και δεν στάθηκε άξια επαναστάτης καθώς εμπνεύστηκε από τον καταπιεστή της, παίζει πολύ βίτσιο στον καθολικισμό μαν. Χαχαχαχα!!!)

Πολλές φορές όμως, κινούμαστε άσκοπα προκειμένου να ικανοποιήσουμε overwhelmingly την τόσο πεινασμένη φύση μας (πότε πρόλαβε μωρέ να πεινάσει, αρσενικό στομάχι διαθέτει; κατά το θηλυκό μυαλό)...

... κυκλοφορούμε ως επαναστάτες χωρίς αιτία, στρέφεται για παράδειγμα η νεολαία κατά των γονέων, χάνεται η αγάπη, η ευγνωμοσύνη -παρατηρείται θα έλεγα μια νέα τάση που μοιάζει λίγο με τον ρομαντισμό από την άποψη πως επιθυμητή είναι η αλλαγή στον τρόπο που η ανθρωπότητα αντιλαμβάνεται την πορεία της στο χρόνο. Ισως κι αυτή η τάση μέσα από την παράνοια και τον φανατισμό της να οδηγήσει σε κάποια έκρηξη, που eventually μετουσιώνεται σε ηρεμία, "στον φιλελευθερισμό και την αξιοπρέπεια". Κύκλους κάνει η ζωή άλλωστε κι αν υπάρχει Θεός "μη μου τους κύκλους τάραττε", θα φωνασκεί από ψηλά.

Μήπως όμως τελικά, μμμ η εμμονή στη διαρκή εξέγερση οφείλεται κάπου αλλού;

Υπάρχει αιτία βαθύτερη, βαθύτατη, βάθος, deeeeep, ντιπ για ντιπ...;

Μήπως (πολλά "μήπως" έχει αυτό το post, να κόψω τίποτα;) έχει ενταθεί η πάλη με το εγωιστικό γονίδιο κι εκεί οφείλεται ο υπερκαταναλωτισμός, η λύσσα κι η ατσαλιά με την οποία προσπαθούμε να επιβληθούμε σε αυτό; Γινόμαστε ομοφυλόφιλοι, μαζοχιστές, παιδεραστές, κακοί γονείς, αυθάθεις απόγονοι, ασυμβίβαστα μέλη της κοινωνίας που μας τροφοδοτεί και δικαιώνει τον ορισμό "άνθρωπος, ζώον πολιτικό". Γινόμαστε ουσιαστικά αδύναμοι μόνο και μόνο για να πάμε κόντρα στην επιθυμία του να μείνει ισχυρό; Ζητάμε να μην επιβιώσει, να μην περάσει από γενιά σε γενιά, να μην συνεχίσει το ταξίδι του στην αιωνιότητα αθάνατο κι απείραχτο; What kind of a freaky thought is this? Brrrr!

Wait a minute! Μήπως (αντε παλι χεχ) με τη στάση μας πυροδοτούμε μεταλλάξεις στην ανθρώπινη ψυχή; Τελικά ο άνθρωπος επαναστατεί ενάντια στον γενετικό κώδικα που ορίζει oh dear την ίδια του τη φύση;

Σε παρένθεση:

Το μόνο που θα μείνει αναλλοίωτο ανά τους αιώνες, θαρρώ πως θα 'ναι η ανάγκη του ατόμου να ανήκει και να κατέχει.

Διότι πίσω από τη ζήλεια σε μία σχέση κουρνιάζει (γουτσουγουτσου διάθεση μμμρρ) μονάχα ο έρωτας;

Πίσω από την απόλαυση του σαδιστή μόνο η ανωμαλία;

Πίσω από το silly application στο facebook "friends for sale" μόνο το χιούμορ και πίσω απ' την πλάτη μου μια τσάντα, αυτό με πίεζε τόση ώρα!;!;

Για δες: Σαν μια δεύτερη Μαντόνα, δεν στεκόμαστε άξιοι επαναστάτες, μιας κι εμπνεόμαστε άκρως από τον καταπιεστή μας -διατηρούμε, με τη χάρη ενός ναρκισσιστή, τον εγωισμό, ο οποίος ενισχύει βέβαια τις πιθανότητες επιβίωσης μέσα από το πρίσμα της κτήσης-υποδούλωσης. Όσο κι αν επιζητούμε την κατάργηση των κοινωνικών θεσμών και κανόνων, γνωρίζουμε πως η διάλυση της ίδιας της κοινωνίας θα αποτελούσε την εξόντωση του είδους μας -λογω αυτου αναδεικνύεται η αναγκαιότητα της ανθρώπινης επαφής. Φυσικά για να συμβιώσουν δύο ή και δισεκατομμύρια άνθρωποι σε τούτη τη γη οφείλει καθένας να συμβιβαστεί με τους κοινούς κανόνες που κάπως, κάποτε καθιερώθηκαν.

Which can only mean one thing:

Selfish gene still rules!

Κι έτσι επαναλαμβανόμαστε, κύκλους κάνουμε με διαβήτη την ειρωνία και play it again James Dean. Χαχαχαχαχαχα!

Κλείνει η παρένθεση... Θέλω τώρα να αγοραστώ και να αγοράσω!

ps. Τελικα δεν αλλαξα πολλα, μετα απο τοσο καιρο δυσκολευομαι κι η ιδια να καταλαβω τα γραφτα μου χεχ ;p

Ρομαντισμος 2

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Tue, 02 Mar 2010 22:54:00 +0000

Isaiah Berlin, "Ριζες του Ρομαντισμου".

Σε αναζητηση ορισμου...

Ρομαντισμος ειναι το πρωτογονο και το ανεπιτηδευτο, ειναι η νιοτη και ο συναρπαστικος τροπος με τον οποιο αντιλαμβανεται τη ζωη ο φυσικος ανθρωπος• ειναι ομως και ωχροτητα, πυρετος, αρρωστια, παρακμη, η maladie du siecle, La Belle Dame Sans Merci, ο Χορος του Θανατου, ο ιδιος ο Θανατος.

Ειναι ο πολυχρωμος γυαλινος θολος του Shelley και η παλλευκη ακτινοβολια της αιωνιοτητας.

Η συγκεχυμενη και εκρηκτικη πληροτητα και πλησμονη της ζωης, η Fulle des Lebens, πολλαπλοτητα ανεξαντλητη, αναταραχη, βια, συγκρουση, χαος, αλλα και γαληνη, ενοτητα με το μεγα «Ειμαι», αρμονικη συνυρπαξη με τη φυσικη ταξη, η μουσικη ολων των σφαιρων, διαχυση μεσα στο αιωνιο συμπαντικο πνευμα.

Ειναι το παραξενο, το εξωτικο, το γκροτεσκο, το μυστηριωδες, το υπερφυσικο, τα ερειπια, το σεληνοφως, τα μαγεμενα καστρα, τα βουκινα, τα αερικα, οι γιγαντες, οι γρυπες, το νερο που πεφτει απο ψηλα, ο παλιος μυλος στον ποταμο Φλος, το ερεβος και οι δυναμεις του ερεβους, τα στοιχεια, οι βρικολακες, ο ακατανομαστος τρομος, το παραλογο, το αφατο.

Ειναι επισης το οικειο, η αισθηση της ιδιαιτερης παραδοσης του καθενος μας, η χαρα μπροστα στη χαμογελαστη πλευρα της καθημερινοτητας της φυσης, οι ηχοι και οι εικονες που εχουν μαθει να ακουν και να βλεπουν οι αυταρκεις, απλοι ανθρωποι της υπαιθρου –η διαυγης και προσχαρη σοφια των ροδοπαρειων παιδιων της γης.

Ειναι το αρχαιο, το ιστορικο, οι γοτθικοι ναοι, η αχλυς της αρχαιοτητας, οι αρχαιες ριζες και η παλαια ταξη με τις απροσπελαστες ιδιοτητες και τη βαθια μα αφραστη πιστη, ειναι το ασυλληπτο, το ασταθμητο.

Κι ακομη ειναι η επιδιωξη του νεωτερισμου, της επαναστατικης αλλαγης, το ενδιαφερον για το φευγαλειο παρον, η επιθυμια να βιωνεις καθε ξεχωριστη στιγμη της ζωης, η απορριψη της γνωσης, παρωχημενης και μελλοντικης, η ευτυχισμενη αθωοτητα των ποιμενικων ειδυλλιων, η χαρα για τη στιγμη που περνα, η αισθηση του.

Νοσταλγια, ρεμβη ονειρα μεθυστικα, μελαγχολια γλυκια, μελαγχολια πικρη, απομονωση, τα δεινα της εξοριας, η αισθηση της αποξενωσης, η περιπλανηση σε μερη μακρινα –Ανατολη- και χρονους μακρινους –Μεσαιωνας.

Μα ειναι επισης η ευτυχης συνεργασια στο πλαισιο μιας κοινης δημιουργικης προσπαθειας, η αισθηση οτι ανηκεις σε μιαν Εκκλησια, μια ταξη, μετρικη ιεραρχια, οι ιπποτες και οι ακολουθοι, τα εκκλησιαστικα αξιωματα, οι οργανικοι δερμοι της κοινωνιας, η μυστικιστικη ενοτητα, μια πιστη, μια γη, ενα αιμα, «la terre et les morts», κατα τη φραση του Barres, η μεγαλη κοινωνια των νεκρων, των ζωντανων και των ακομη αγεννητων.

Ειναι ο συντηρητισμος [Toryism] του Scott, του Southey και του Wordsworth, αλλα και ο ριζοσπαστισμος του Shelley, του Buchner και του Stendhal. Ειναι ο αισθητικος μεσαιωνισμος του Chateaubriand, αλλα και η απεχθεια του Michelet για το Μεσαιωνα.

Η λατρεια του Carlyle για την εξουσια, αλλα και το μισος του Hugo για την εξουσια. Ειναι ο ακραιος μυστικισμος της φυσης και ο ακραιος αντιφυσιοκρατικος αισθητισμος. Ειναι ενεργεια, δυναμη, βουληση, ζωη, etalage du moi• ειναι αυτοβασανισμος, αυτοκαταστροφη, αυτοκτονια.

Ειναι το πρωτογονο, το αδολο, ο κορφος της φυσης, τα πρασινα λιβαδια, οι τροκανες, τα κελαρυστα ρυακια, η απεραντοσυνη του γαλανου ουρανου. Εξισου ομως ειναι και ο δανδισμος, η επιθυμια μεταμφιεσης, τα κοκκινα γιλεκα, οι πρασινες περουκες, τα γαλαζια μαλλια –ολα αυτα που φορουσαν και εκαναν οι οπαδοι του Nerval καποτε στο Παρισι. Ειναι ο αστακος που εβγαζε βολτα ο Nerval, δεμενον μ’ ενα λουρι, στους δρομους του Παρισιου.

Ειναι ο εξωφρενικος επιδεικτισμος, η εκκεντρικοτητα, η μαχη του Ερνανη, η ennui, η taedium vitae, ειναι ο θανατος του Σαρδαναπαλου, σε πινακα του Delacroix, σε συνθεση του Berlioz, σε ποιημα του Byron. Αναταραχες σε μεγαλες αυτοκρατοριες, πολεμοι, σφαγες, η συντριβη των κοσμων. Ειναι ο ρομαντικος ηρωας –ο επαναστατης, l’ home fatal, η καταραμενη ψυχη, οι Κουρσαροι, οι Μανφρεντ, οι Γκιαουρ, οι Λαρα, οι Καιν, ολος ο πληθυσμος των ηρωικων ποιηματων του Byron.

Ειναι ο Melmoth, ο Jean Sbogar, ολοι οι αποβλητοι, οι Ισμαηλ, οι καλοκαρδοι αυλικοι και οι γενναιοψυχοι καταδικοι της μυθοπλασιας του 19ου αι. Ειναι το να πινεις μεσα απο μια νεκροκεφαλη, ειναι ο Berlioz που ειπε πως ηθελε να ανεβει στον Βεζουβιο για να ερθει σε επικοινωνια με την αδερφη ψυχη.

Ειναι τα σατανικα ξεφαντωματα, η κυνικη ειρωνια, το διαβολικο γελιο, οι μαυροι ηρωες, αλλα και το οραμα του Blake για το Θεο και τους αγγελους του, η μεγαλη χριστιανικη κοινωνια, η αιωνια ταξη και «οι εναστροι ουρανοι που μετα βιας δυνανται να εκφρασουν το απειρον και το αιωνιον της χριστιανικης ψυχης».

Ειναι, κοντολογις, ενοτητα και πολλαπλοτητα.

Ειναι η αφοσιωση στο συγκεκριμενο, στους πινακες λ.χ. με θεμα τη φυση, μα και η αινιγματικη και βασανιστικη θολοτητα του περιγραμματος. Ομορφια και ασχημια. Η τεχνη για την τεχνη και η τεχνη ως οργανο για την κοινωνικη λυτρωση. Δυναμη κι αδυναμια, ατομικισμος και κολεκτιβισμος, αγνοτητα και διαφθορα, επανασταση και αντιδραση, ειρηνη και πολεμος, αγαπη για τη ζωη και αγαπη για το θανατο.

Ομορφια και ασχημια, Αγαπη μου... Αγνοτητα και διαφθορα, ακου... Αγαπη για τη ζωη και αγαπη για το θανατο. Χωρις αμφιβολια απ' τη στιγμη π' ανθισε, η ρομαντικη μας φυση δε θα σβησει ποτε. Μαλλον ο ανθρωπος ηταν και ειναι φυσει ρομαντικος, απλως δυσκολα το συνειδητοποιει κι ακομα δυσκολοτερα το ελεγχει.

ps. ... ακουγοντας μια σερενατα για τη σεξουαλικη απουσια.
ps.2 Και μια ρομαντικη αλεπουδα στο διπλα σπιτακι μας χεχ.

Ρομαντισμος

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Tue, 02 Mar 2010 00:13:00 +0000

“Romanticism has never been properly judged. Who was there to judge it?...” Διερωταται ο Ρεμπω και ερχεται ο Berlin να τον αποστομωσει. Οι ριζες του Ρομαντισμου το βιβλιο -παραθετω το πρωτο αποσπασμα που απαντα στην ερωτηση:

Ποια ειναι η σχεση -καλυτερα η συνδεση- της Γαλλικης Επαναστασης με το κινημα του ρομαντισμου στα τελη του 18ου αι.;

Σχεση ρομαντικου κινηματος-Γαλλικης Επαναστασης: Εχουμε, κατ’ αρχας, τον γαλλικο dix-huitieme –αιωνα καλαισθητο, στον οποιο καθετι ξεκινα την πορεια του ηρεμα ηρεμα, ομαλα, ανθρωποι ακολουθουν συγκεκριμενους κανονες στην τεχνη και στη ζωη, ο Λογος εν γενει προωθειται, η ορθολογικοτα προοδευει, η Εκκλησια υποχωρει, το παραλογο υποκυπτει στα δεινα πληγματα που δεχεται απο τους Γαλλους philosophes.

Επικρατει ειρηνη, ηρεμια, οικοδομουνται καλαισθητα κτιρια, κυριαρχει η πεποιθηση οτι ο οικουμενικος Λογος πρεπει να χαρακτηριζει τοσο τις ανθρωπινες υποθεσεις, οσο και την καλλιτεχνικη πρακτικη, την ηθικη, την πολιτικη, τη φιλοσοφια.

Και τοτε επερχεται μια αιφνιδια, καταφανως ανεξηγητη αναστατωση. Οι ανθρωποι αρχιζουν να ενδιαφερονται για τα γοτθικα κτιρια και την ενδοσκοπηση. Εντελως ξαφνικα αποκτουν νευρωσεις και γινονται μελαγχολικοι• αρχιζουν να θαυμαζουν τις ανεξηγητες εκφανσεις του διανοητικου αυθορμητισμου.

Σημειωνεται μια γενικη απομακρυνση απο την υφισταμενη συμμετρικη, καλαισθητη, αψυχη κατασταση πραγματων. Παραλληλα ομως λαμβανουν χωρα και αλλες αλλαγες. Μια μεγαλη επανασταση ξεσπα• επικρατει δυσαρεσκεια• το κεφαλι του βασιλια πεφτει• η Τρομοκρατια ειναι γεγονος.

Δεν ειναι ξεκαθαρη η σχεση μεταξυ αυτων των 2 επαναστασεων.

Καθως διαβαζουμε ιστορια, μας δημιουργειται γενικως, η αισθηση πως κατι καταστροφικο συνεβη περι τα τελη του 18ου αι. Ενω στην αρχη ολα εδειχναν ωραια και καλα, εντελως ξαφνικα επηλθε μια επανασταση. Αλλοι την καλοδεχονται, αλλοι την καταδικαζουν. Αυτοι που την καταδικαζουν θεωρουν πως η εποχη τους ειναι μια εποχη καλαισθητη και γαληνια: οσοι δεν την γνωρισαν, δεν γνωρισαν την πραγματικη plaisir de vivre, οπως ειπε ο Talleyrand.

Καποιοι αλλοι διατεινονται πως επροκειτο για μια κιβδηλη και υποκριτικη εποχη και πως η Επανασταση ηταν αποτοκη της γενικης αναγκης για περισσοτερη δικαιοσυνη, ανθρωπια, ελευθερια, αλληλοκατανοηση.

Οπως κι αν εχει το πραγμα, το ερωτημα παραμενει εκκρεμες: Ποια ειναι η σχεση μεταξυ της καλουμενης ρομαντικης επαναστασης –της ξαφνικης επαναστασης στους κολπους της τεχνης και της ηθικης αυτης της νεας και τρικυμιωδους τασης- και της επαναστασης που εγινε κοινως γνωστη ως Γαλλικη Επανασταση;

Οι ανθρωποι που χορεψαν πανω στα ερειπια της Βαστιλης, οι ανθρωποι που πηραν το κεφαλι του Λουδοβικου ΙΣΤ’, ηταν αραγε οι ιδιοι που επηρεαστηκαν απο την ξαφνικη λατρεια του πνευματος, την ξαφνικη εκρηξη του αισθηματισμου, για την οποια μαθαινουμε, η τις ξαφνικες αναταραχες που κατεκλυσαν τον δυτικο κοσμο;

Προφανως οχι.

Δεν υπαρχει αμφιβολια οτι οι αρχες εν ονοματι των οποιων εγινε η Γαλλικη Επανασταση ηταν συνδεδεμενες με τον οικουμενικο Λογο, την ταξη, τη δικαιοσυνη, αλλα κατ’ ουδενα τροπον με την αισθηση της μοναδικοτητας, τη βαθια αισθηματικη ενδοσκοπηση, τη συναισθηση των διαφορων μεταξυ των πραγματων των ανομοιοτητων μαλλον παρα των ομοιοτητων, με τις οποιες συνδεεται το ρομαντικο πνευμα.

... to be continued & κουκουρουκου νιντζα.

Flip them off Αφρουλα

avatar-jane_e@hotmail.com (Jane E.) — Thu, 25 Feb 2010 23:25:00 +0000

Ειναι η κατασταση γαμησε τα, εχουμε γινει ρεντικολο παγκοσμιως -η αφροδιτη φερουσα κωλοδαχτυλον σας πειραξε... κομπλεξικα ατομα.

Δεν το βρηκα καθολου προκλητικο, κριμα που δημιουργηθηκε αναστατωση, ειπωθηκαν πολλα και τελικα εγινε γνωστο τοις πασι οτι ο Ελλην διαθετει χονδροτερο psycho-προβλημα κι απο γκομενα που βιαστηκε μικρη.

Μιλαμε γι' απαραδεκτες αντιδρασεις! Τυπου:

"Πως τολματε εσεις οι απολιτιστοι που πριν μισο αιωνα ξεκληρισατε το γενος των εβραιων και ισοπεδωσατε τη μιση ευρωπη via ναζισμου και δε συμμαζευεται."

(σημειωσις: Ειναι κατι παραπανω απο 50 χρονια αλλα σε περιοδους κρισης οι Ελληνες εκδηλωνουν μιαν αγαπη στις περικοπες.)

Η Γερμανια ειχε και συνεχιζει δυναμικα να βγαζει μεγαλες προσωπικοτητες, διανοητες, καλλιτεχνες, επιστημονες, αλλ' αυτοματως με τον 2ο παγκοσμιο διαγραφεται η πολιτισμικη κληρονομια τους και κουβαλουν το στιγμα του ανελεητου ναζι μεχρι σημερα...

... που αδικως πια επιτιθεται στους ελληναρες - κι ειμαστε απογονοι Μεγαλου Αλεξ., Πλατωνα και Λεωνιδα, ετσι; Ξου ρε βοδια, που μαθατε το Λεωνιδα απ' το 300, this is spartaaaaaa ενω δεν ξερετε να ξεχωρισετε τον Μεγα Αλεξανδρο απ' τον Κολοκοτρωνη.

Τολμουν οι Νεοελληνες του 21ου αι. να μιλησουν για πολιτισμο;; Εσεις που μεχρι χτες κρεμοσασταν απ' το βρακι της Μενεγακη θα εχετε τωρα γνωμη για την Αφροδιτη της Μηλου;

Δε ξερετε βρε ουτε καν τα στοιχειωδη για την ιστορια του γλυπτου και σας επιασε ενας πονος στην καρδια! Αλλου ειναι η ουσια, η χωρα πηρε την κατηφορα -η Ελλαδιτσα μας αντιμετωπιζει μεγαλη κριση και αυτο σχολιαζουν σ' ολο τον κοσμο!

Παρενθεση: Εκαναν πολλοι δηλωσεις. Διαβασα εξαιρετικα posts που απαντουν σε αυτες. Προσωπικα θα ηθελα ν' αναφερθω ομως στο Ραδιο Αρβυλα.

Βλεπω για τα ανεκδοτα και το χαβαλε -ειχα σχολιασει βεβαια οτι μ' ενοχλει η εμμονη με την trash tv, ηθελα κατι παραπανω. Τελικα το μετανιωσα. Οταν ειδα πως αντιμετωπισαν το εξωφυλλο του focus, δεν θα ηθελα να περιγραψω.

Ρατσισμος, λαικισμος, χυδαιοτητα και απυθμενο το κομπλεξ τους -μικροαστουληδες της κακιας ωρας διχως ιχνος πολιτικης κρισης. Ας κανουν απο εδω και στο εξης αυτο που ξερουν καλυτερα -να λενε χαζα ανεκδοτα και ν' ασχολουνται με το μουνι της Μπεκατορου.

Οκ Κανακη;

Κλεινει η παρενθεση. Λοιπον.

Οταν τα us/eu media "μας στολιζουν με γλυκυτατο τροπο" δεν μας καιγεται καρφι!! Με μια αστειευομενη εικονα ενος ρωμαικου αντιγραφου -που δεν εκτιθεται καν στη χωρα μας- θιχτηκε η ελληνικια ψυχη μας. Καλα ρε ειδατε στον υπνο σας τον Καρατζαφερη κι αποφασισατε ξαφνικα να μου γινετε χρυσαυγιτακια;;

Βεβαια κι οι Γερμανοι εχουν χεσμενη τη φωλιτσα τους (βλ. μιζενς), αλλα να βρε! οι καημενοι μετα απο την αποτυχια του γ' ραιχ σκεφτηκαν ν' αλλαξουν στυλ (χεχεχε) κι υιοθετησαν την τακτικη οικονομικης διεισδυσης απο βρετανια μερια. Απλως δεν το 'χουν εξασκησει ακομα και τους βγηκε σε σκανδαλο ;p -θα τους κανουν οι δικοι μας εντατικο φροντιστηριο αλλαξοκωλιας, κλεψιας και βουτας και θα μαθουν, που θα παει.

Φιλακια κι αφροδισιακα κωλοδαχτυλα :)