Alternatif Kültür

Oscar'ı kimler kazanmalı?

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Sun, 26 Feb 2012 14:00:00 +0000

Tom Sherak ve Jennifer Lawrence'in sunumuyla 84. Oscar Ödül töreni adayları açıklandı. Martin Scorsese'nin "Hugo" adlı filmi, "En İyi Film" dahil 11 dalda aday gösterilirken "The Artist" 10 dalda aday oldu. Sinema dünyasının en prestijli ödülleri 26 Şubat'ta Los Angeles'taki Kodak Tiyatrosunda Billy Crystal'in sunuculuğunu yapacağı törenle dağıtılacak.

Oscar' adayları ve bizim favorilerimiz!

En İyi Film
War Horse
Artist (En iyisi)
Moneyball
The Tree of Life
Midnight in Paris
The Help
Hugo
The Descendants
Extremely Loud and Incredibly Close

En İyi Yönetmen
Wood Allen ''Midnight in Paris''
Alexander Payne ''The Descendants''
Martin Scorsese ''Hugo''
Michel Hazanavicius ''The Artist'' (Kesin alır!)
Terrence Mallick ''The Tree of Life''

En İyi Erkek Oyuncu
George Clooney "The Descendants"
Demian Bichir "A Better Life"
Jean Dujardin "The Artist" (En karizmatiği)
Brad Pitt "Moneyball"
Gary Oldman "Tinker Tailor Soldier Spy"

En İyi Kadın Oyuncu
Glenn Close "Albert Nobbs"
Viola Davis "The Help"
Michelle Williams "My Week with Marilyn
Meryl Streep "The Iron Lady" (En güzeli değil ama en iyisi)
Rooney Mara "The Girl with the Dragon Tattoo"

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
Kenneth Branagh ''My Week With Marilyn''(Ödülü alır)
Jonah Hill ''Moneyball'
Nick Nolte ''Warrior''
Christopher Plummer ''Beginners''
Max von Sydow ''Extremely Loud and Incredibly Close''

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu
Berenice Bejo ''The Artist'
Jessiaca Chastain ''The Help''
Melissa McCarthy ''Bridesmaids''
Janet McTeer ''Albert Nobbs''
Octavia Spencer ''The Help''(Kesin Oscar'a uzanacak)

En İyi Yabancı Film
"Bullhead" Belçika
"Footnote" İsrail
"In Darkness" Polonya
"Monsieur Lazhar" Canada
"A Separation" İran ( Bu yılın en iyisi)

En İyi Orijinal Senaryo
The Artist - Michel Hazanavicius (En özgünü)
Bridesmaids - Kristen Wiig, Annie Mumolo
Margin Call - J.C. Chandor
Midnight in Paris - Woody Allen
Bir Ayrılık - Asghar Farhadi

En İyi Animasyon Film
"A Cat in Paris" Alain Gagnol and Jean-Loup Felicioli
"Chico & Rita" Fernando Trueba and Javier Mariscal
"Kung Fu Panda 2" Jennifer Yuh Nelson
"Puss in Boots" Chris Miller
"Rango" Gore Verbinski

En İyi Uyarlama Senaryo
The Descendants - Alexander Payne, Nat Faxon, Jim Rash
Hugo - John Logan
The Ides of March - George Clooney, Grant Heslov, Beau Willimon
Moneyball - Steven Zaillian, Aaron Sorkin, Stan Chervin
Tinker Tailor Soldier Spy - Bridget O'Connor, Peter Straughan

En İyi Görüntü Yönetmeni
The Artist - Guillaume Schiffman
The Girl with the Dragon Tattoo - Jeff Cronenweth
Hugo - Robert Richardson
The Tree of Life - Emmanuel Lubezki
War Horse - Janusz Kaminski

En İyi Kurgu
The Artist - Anne-Sophie Bion, Michel Hazanavicius
The Descendants - Kevin Tent
The Girl with the Dragon Tattoo - Angus Wall, Kirk Baxter
Hugo - Thelma Schoonmaker
Moneyball - Christopher Tellefsen

En İyi Sanat Yönetimi
The Artist - Laurence Bennett, Gregory S. Hooper
Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 - Stuart Craig, Stephenie McMillan
Hugo - Dante Ferretti, Francesca Lo Schiavo
Midnight in Paris - Anne Seibel, Hélène Dubreuil
War Horse - Rick Carter, Lee Sandales

En İyi Kostüm Tasarımı
Anonymous - Lisy Christl
The Artist - Mark Bridges
Hugo: Sandy Powell
Jane Eyre - Michael O'Connor
W.E. - Arianne Phillips

En İyi Orijinal Müzik
The Adventures of Tintin
The Artist
Hugo
Tinker Tailor Soldier Spy
War Horse

En İyi Belgesel
"Hell and Back Again" (Favorimiz)
"If a Tree Falls: A Story of the Earth Liberation Front"
"Paradise Lost 3: Purgatory"
"Pina"
"Undefeated"

En İyi Belgesel (Kısa)
The Barber of Birmingham
God is the Bigger Elvis
Incident in New Baghdad
Saving Face
The Tsunami and the Cherry Blossom

En İyi Kısa Film
Pentecost
Raju
The Shore
Time Freak
Tuba Atlantic

En İyi Kısa (Animasyon)
Dimanche/Sunday
The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore
La Luna
A Morning Stroll
Wild Life

En İyi Müzik
The Artist
The Adventures of Tintin
War Horse
Hugo
Tinker Tailor Soldier Spy

En İyi Şarkı
Man or Muppet ''The Muppets''
Real in Rio ''Rio

En İyi Sanat Yönetimi
The Artist
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2
Hugo
War Horse

En İyi Kostüm
Anonymous
The Artist
Hugo
Jane Eyre
W.E.

En İyi Makyaj
Albert Nobbs
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2
The Iron Lady

En İyi Görsel Efekt
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2
Hugo
Real Steel
Rise of the Planet of the Apes
Transformers: Dark of the Moon

En İyi Ses Kurgusu
Drive
The Girl With The Dragon Tattoo
Hugo
Transformers: Dark of the Moon
War Horse

En İyi Ses Miksajı
The Girl With The Dragon Tattoo
Hugo
Moneyball
Transformers: Dark of the Moon
War Horse

Lavinia / Özdemir Asaf

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Sun, 26 Feb 2012 14:00:00 +0000

“Kuzguncuk tepelerinde tahtaları kararmış bir ahşap evin alt kattaki odası Boğaz’a bakıyor. Odada dört kişi var: ...Birisi Orhan (Borar). Elinde içki kadehi, Sevim’le sözlü. Sedirde oturan genç kız Özdemir Asaf’ın ünlü şiirindeki Lavinia.

“Lavinia’ya aşıktı Özdemir. Oysa o yıllarda Lavinia yere bakan birine tutulmuştu; fırtınalı bir ilişkinin tensel terinde köpüklenen dalgasını yaşarken, gönüllerde dolaşmanın çekiminden de vazgeçemiyordu; ileride bunun hesabını acıyla vereceğinden habersizdi.”
İlhan Selçuk

Sana gitme demeyeceğim
Üşüyorsun ceketimi al.
Günün en güzel saatleri bunlar,
Yanımda kal.

Sana gitme demeyeceğim.
Gene de sen bilirsin.
Yalan istiyorsan yalanlar söyleyeyim.
İncinirsin.

Sana gitme demeyeceğim,
Ama gitme, Lavinia.
Adını gizleyeceğim
Sen de bilme, Lavinia.

Sıra Devlet Opera ve Balesi'ne mi geldi?

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Sun, 26 Feb 2012 13:11:00 +0000

Yeni Akit gazetesinin internet portalı Habervaktim, önceki gün yayımladığı bir haberle Devlet Opera ve Balesi Genel Müdürlüğü (DOBGM) tarafından hazırlanan 2011-2015 Strateji Planı'nı bahane ederek, “Türkler opera ve baleyi sevmiyor” diye buyurdu.

Programında “müstehcen ve politik içerikli oyunlar” yer aldığı iddiasıyla geçtiğimiz günlerde İBB Şehir Tiyatroları’na saldıran Zaman gazetesinin ardından Habervaktim, DOBGM tarafından hazırlanan, kurumun mevcut durumunun ve hedeflerinin değerlendirildiği 2011-2015 Stratejik Planı’ndaki birtakım ifadelerden yola çıkarak Devlet Opera ve Balesi’nin “yıllardır milletin parasıyla ve devletin zoruyla dayatıldığını” iddia etti.

Kuruma ilişkin yalan iddialarla dolu olan haberde, 2011-2015 Stratejik Planı’nda “kurumun karşı karşıya olduğu olumsuzlukların bir bir sıralandığını” öne süren Habervaktim’in sanatı ve sanatçıları çeşitli karalamalarla hedef gösterme konusundaki üretkenliği biliniyor. Bu doğrultuda bir adım daha atarak, Devlet Opera ve Balesi’nin (DOB) “bir avuç özenti kesimin ihtiyaçlarına cevap vermek üzere yıllardır zaman, emek ve para yuttuğunu” ileri süren Habervaktim, son olarak DOB’yi “sorunlu” bir kurum olarak hedef gösterdi.

Habervaktim’in iddialarına göre DOBGM, “sanatsal ve kültürel potansiyelin toplumun yararıyla doğru orantılı olarak yönlendirilmesinde sorunlar yaşandığını; gösterilerin ülke genelinde yaygınlaştırılmadığını; geniş kitlelere ulaşılamadığını; opera, bale ve çok sesli müzik sanatlarının toplumun tüm kesimlerine sevdirilemediğini; Klasik Türk Müziği ve halk müziğinden yararlanılmadığını” 2011-2015 Strateji Planı’nda tespit ederek ne denli “sorunlu” bir kurum olduğunu itiraf etmiş oluyor.

Peki, Devlet Opera ve Balesi gerçekten “sorunlu” bir kurum mu?
2011-2015 Strateji Planı’nda DOBGM’nin “güçlü ve zayıf taraflarının, kuruma yönelik tehditlerin veya fırsatların” neler olabileceğine ilişkin paydaşlar bazında yapılan anket ve analizlerin değerlendirmeleri, Habervaktim’in “DOB’nin sorunlu bir kurum olduğunun genel müdürlük tarafından sonunda itiraf edildiği” iddiasıyla çarpıtılırken, DOBGM’nin ortaya koyduğu hedefleri ve sorumlulukları doğrultusunda hareket ettiği 2011-2015 Stratejik Planı’nda şu sözlerle ifade ediliyor:

“Ülkemizde çoksesli müzik ile opera ve balenin zor ve ulaşılmaz sanatlar olmaktan çıkarılarak, bu alanlara çok sayıda insanımızın sevgi ve merakını kazandırmak, toplumumuzun bu sanatlara talebini arttırmak ve bu sanatları toplumun tüm kesimlerinin yararına sunmak misyonunu taşıyan sanat kurumlarımız yurtiçinde turneler gerçekleştirmek için azami gayret ve özeni göstermekte, birçok orkestra, opera ve bale sanatçımız yurdumuzun dört bir köşesinde halkımız ile buluşmakta ve önemli bir kültür hizmeti verilmektedir.”

Ülke sanatçılarının hazırladığı, bestelediği, sahne düzenlemelerini yaptıkları eserlerinin sayılarının arttırılması ve sergilenmelerinin sağlanması ise 2011-2015 Stratejik Planı’nda belirtilen hedeflerden biri. “Kültürel çeşitliliğin fazla olması ve bu bağlamda kültürlerin kendilerine yakın buldukları müziklerle yapılmış opera, bale ve benzeri sahne sanatlarını izleme eğiliminin artmakta oluşu; (Ağrı Dağı Efsanesi operası gibi) önde gelen yazarların eserlerinin sergilenmesi” de raporda DOBGM’nin fırsatlarından biri olarak sunuluyor.

Ayrıca, Habervaktim’in “sanatçıların yeterli buluşucu, eğitici ve hazırlayıcı bağlamda yetersiz oldukları” iddiasının tersine, kurumun köklü bir sanat geçmişi olduğu, konularında yetişmiş bir kadroya sahip olduğu ve kurumda çok yetenekli sanatçıların bulunduğu, analizlerde kurumun güçlü yönlerinden bazıları olarak ortaya koyuluyor.

Türkiye’de kimse opera ve bale izlemiyor mu?
Habervaktim’in “DOBGM’nin bir avuç özenti kesimin ihtiyaçlarına cevap verdiği” karalamasının aksine, opera ve bale sanatlarında kendilerini geliştirmek isteyen sanatçıların; opera, bale ve çok sesli müzik üzerine çalışan araştırmacılar, eğitimciler ve öğrencilerin; konser veya temsil verilen yurtdışındaki tüm seyircilerin DOBGM’nin sağladığı hizmetlerden yararlanabileceğinin belirtildiği strateji planında, DOBGM hizmetlerinden yararlanma konusunda kimsenin hariç tutulamayacağının altı çiziliyor.

Habervaktim’in DOBGM’nin strateji planına atıfla ortaya attığı “Türkler opera ve bale izlemiyor” savının yersizliği ise, yerleşik sahne etkinliklerinin yanında yurtiçi ve yurtdışı turneleri ile DOB’nin izleyici sayısının giderek arttığı belirtilerek DOBGM’nin strateji planında şöyle ortaya koyuluyor:

“Bilindiği gibi, bilim ve sanata yapılan yatırım, hedeflenen kalkınmanın ölçüsünü belirler. Sevinerek dile getirmek gerekir ki, ülkemizde de bu bilinç olgunlaşmakta ve günümüzde, sanat ürünlerinden yararlanma isteği varlığını daha çok duyurmaktadır. Bu kapsamda bugün opera, bale ve çok sesliliğe duyulan yoğun ilgi çağdaş ve estetik düzeyi yüksek bu sanat dallarını daha çok yaygınlaştırmamız gerekliliğini ortaya koymaktadır.”
DOB’nin esas sorunu sanatın tasfiyesi
Genel Müdürlük birimlerine ve bazı kamu kurumlarına gönderilen anketlerin değerlendirilmesiyle yapılan Paydaş Analizi (PST Analizi) sonucunda tespit edilen sorunlara göre, “sanata yeterli kaynakların aktarılamaması, işsizlik, kültürel ve tarihi değerlerin korunamaması ile toplumsal, siyasal ve ekonomik açıdan sanat üzerinde oluşan baskının olumsuz gelişmelere neden olabilmesi” gibi birtakım faktörler ise orta veya uzun vadede ülkedeki kültür ve sanat alanlarını etkileyecek gelişmeler olarak stratejik planda ortaya konuyor. DOBGM'ye getirilen bütçesel sınırlamalar ve personel istihdamında yaşanan kadro açığı ise kurumun zayıf yönlerinden bir kısmı olarak belirtiliyor.

Ayrıca mevcut sahnelerin hemen hepsinin (İzmir’deki Elhamra Sahnesi dışında) devlet tiyatroları, kültür merkezleri, müze müdürlükleri gibi başka kurum ve kuruluşlarla ortaklaşa kullanıldığının belirtildiği strateji planında, kurumların çalışma mekanlarına ve yeni sahnelere olan gereksinimlerinin giderek arttığı ve sahne eksikliğinin DOBGM’nin amaçları doğrultusunda yapmayı planladığı etkinlikleri olumsuz yönde etkilediği ifade ediliyor. Ancak Muhsin Ertuğrul Sahnesi'nin yıkılmasıyla, AKM'nin boşaltılması sonucu kuruma bağlı birçok sanatçının ve çalışanın ortada bırakılmasıyla ve Emek Sineması'nın yıkılarak alışveriş merkezine dönüştürülmesi tasarılarıyla kamusal sanata olan duyarlılığı malum olan AKP iktidarında, Habervaktim'in tellallığından da anlaşılan o ki, Devlet Opera ve Balesi'nin yeni sahneler açabilmesi pek kolay olamayacak.

Sanatçılar Girişimi: 'Ülkemizin geleceği için kaygılıyız'

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Sun, 26 Feb 2012 12:21:00 +0000

Çok sayıda sanatçının, ülkenin içinde bulunduğu durumdan yola çıkarak biraraya geldiği "Sanatçılar Girişimi" 29 Şubat Çarşamba günü saat 12.00'de bir basın açıklaması gerçekleştirecek. Sanatçılar, "ülkemizin geleceği için kaygılıyız" diyor.

Birçok alandan sanatçının biraraya gelerek oluşturduğu "Sanatçılar Girişimi" bir çağrıda bulundu.

"Ülkemizin geleceği için kaygılıyız" diyen sanatçılar, kaygılarını dile getirmek amacıyla bir basın açıklaması gerçekleştirecek. 29 Şubat Çarşamba günü, saat 12.00'de, İstanbul Beyoğlu'nda bulunan Ses Tiyatrosu'nda gerçekleşecek basın açıklaması için çağrıda bulunan sanatçılar, "Evrensel aydınlanma değerleri, Cumhuriyetimizin kazanımları yok ediliyor" diyor.

Sanatçılar Girişimi tarafından yapılan açıklama şu şekilde:

Bizler, Türkiye’nin yazarları, şairleri, ressamları , heykeltraşları, sinema ve tiyatro sanatçıları, karikatüristleri, fotoğraf sanatçıları, tüm sanat insanları, ülkemizin geleceği için kaygılıyız.

Evrensel aydınlanma değerleri, Cumhuriyetimizin kazanımları yok ediliyor.

Bağımsız düşünce, demir parmaklıklar arkasında.

Sanatsal yaratma özgürlüğü tehdit altında.

Türkiye, sadece Cumhuriyet tarihinin değil, birkaç yüzyıllık demokrasi, bağımsızlık ve uygarlık savaşımları tarihimizin yörüngesinden koparılarak, emperyalist çıkarların Ortadoğu’daki işbirlikçisi olmaya sürükleniyor.

Doğal ve kültürel doku katlediliyor.

Ülke zenginlikleri yağmalanıyor.

Kaygılarımızı Türkiye ve dünya kamuoyuyla paylaşacağımız basın açıklamamıza, yerli ve yabancı medya mensupları ve tüm sanatçı dostlarımız davetlidir.

Sanatçılar Girişimi

Sanatçılar Girişimi'nde kimler var
Birçok alandan sanatçının biraraya gelerek oluşturduğu Sanatçılar Girişimi'nin açıklamasında, Tarık Akan, Edip Akbayram, Onur Akın, Sunay Akın, Üstün Akmen, Alaattin Aksoy, Mehmet Aksoy, Aytaç Arman, Hayati Asılyazıcı, Semir Aslanyürek, Engin Ayça, Orhan Aydın, Rutkay Aziz, Kürşat Başar, Cezmi Baskın, Bedri Baykam, Nihat Behram, Ataol Behramoğlu, Cahit Berktay, Metin Coşkun, Tuncer Cücenoğlu, İsa Çelik, Nevzat Çelik, Haluk Çetin, Meral Çetinkaya, İsmail Hakkı Demircioğlu, Metin Demirtaş, Nuri Dikeç, Atilla Dorsay, Leyla Erbil, Bilgesu Erenus, Genco Erkal, Altan Erkekli, Erdal Erzincan, Mert Fırat, Müjdat Gezen, Altan Gördüm, Mehmet Güleryüz, Tarık Günersel, Hüseyin Haydar, Emin İgüs, Levent İnanır, Özdemir İnce, İlhan İrem, Ekrem Kahraman, Bülent Kayabaş,Yıldız Kenter, Erol Keskin, Suna Keskin, Tuğrul Keskin, Arif Keskiner, Levent Kırca, Mine Kırıkkanat, Nuri Kurtcebe, Mustafa Köz, Küçük İskender, Yılmaz Onay, Zeynep Oral, Yılmaz Onay, Nedim Saban, Vedat Sakman, Sali, Menderes Samancılar, Ferhan Şensoy, Burhan Şeşen, Cihat Tamer, Yavuz Top, Gülsen Tuncer, Cüneyt Türel, Yaman Tüzcet, Metin Uca, Ersan Uysal ve Nejat Yavaşoğulları'nın imzası bulunuyor.

Pozantı Cezaevi Çocuklarına Mektup

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Sun, 26 Feb 2012 12:12:00 +0000

Bu topraklarda bir bebek doğduğunda kulağına fısıldarlar "adınla yaşa" diye. Sizi adınızla yaşatmayanlar bu topraklardan mı? Bu dünyadan mı? Onlar da insan mı?

Cana BOSTAN

İzmir - BİA Haber Merkezi

26 Şubat 2012, Pazar

Hani tarlalara kuşlar gelmesin diye korkuluk koyarlar ve bazı kuşlar yuva yaparlar o korkmaları umulan korkuluğun şapkasına. Korkuluklar neden insana benzer ve siz çocuklar neden bu kadar benziyorsunuz "bazı" kuşlara? Nasıl da aldılar sizi sokaklardan! Bütün dışarılar içeride şimdi...

İnanır mısınız, Van Çocukevi kapatılmış?

İnanırsınız; oradaki çocuklar da inanmış çünkü...

Sonra bir gecede büyüyüvermişler; oyun yasaksa, çocuk olmanın anlamı ne ki?

Başka kentlerde başka çocuklar var; bağıra bağıra istop oynuyorlar. Top havadayken bir çocuğun ismi haykırılıyor uzun uzun. Sizin isimleriniz neden böyle kısa: H.K. Ş.A. A.K.? Tıpkı N.Ç. gibi: hani büyükler saklambaç oynarken kaybolan bir çocuk vardı ya...

Oysa bu topraklarda bir bebek doğduğunda kulağına fısıldarlar "adınla yaşa" diye. Sizi adınızla yaşatmayanlar bu topraklardan mı? Bu dünyadan mı? Onlar da insan mı?

Daha dündü; belki de kâğıttan uçak yapmayı yeni öğrenmişti ama kâğıttan olmayan uçaklarla vurdular onu Uludere'de. Daha dündü; belki annesi bir masal anlatmıştı "gökten üç elma düşmüş" diye ama gökten düşen elma değildi o gece Uludere'de.

Otlattığı havyanlar vardı Ceylan'ın; bir patlama oldu. Diyarbakır'da üç karakolun arasına sıkıştı çocukluğu. Bedeninin parçalarını ise annesi topladı. Klee'nin "Tarih Meleği" gibi bakan gözleri kaldı hafızamızda. Bir felaketi izliyordu sanki o da; bir yıkıntılar yığınını...

O yıkıntılar yığının arasında çocuklarının kemiklerini arayan başka anneler de vardı. Her gün aradılar, en çok da cumartesileri...

Bunlar masal değil. Hiçbir masalın kötüleri bu kadar kötü değil. Ne var ki sizin kanınız mürekkep oldu tarih-yazıcılarının kalemlerine. Yazmak da yazmamak kadar utandırıyor şimdi. Aynı zihniyetin pay sahibi olduğu olayların mağduru olan siz çocuklara "yalnız değilsiniz" diyebileceğimiz bunca acının birikmiş olması nasıl da utanç verici.

Sizin bedeninize dokunan ellerin tokalaştığı başka eller var ki; nicelerinin sırtı o ellerle sıvazlandı.

Ne çoklarının ağzını kapadı o eller; ne çoklarını boğdu. Sizinle hemhal olmanın bütün yollarını tıkadılar, duvarlar ördüler. Belki de o duvarları yıkmak için bir taş almalı insan eline; ruhunu kurtarmak için fırlatmalı bütün gücüyle... (CB/HK)

* Cana Bostan, Ege Üniversitesi Felsefe Bölümü Doktora Öğrencisi.

Ece Sükan Benim Bloguma Yakışan Sony VAIO'yu Seçti... Sıra Sende!

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Sun, 26 Feb 2012 11:09:00 +0000

Sony, en renkli VAIO serisi için Ece Sükan'la güzel bir işe imza attı. Ünlü moda ikonu Ece Sükan, benim bloguma yakışacak olan rengi belirledi. Blogları tek tek inceleyen Ece Sükan içerik, tasarım ve duruşa göre 6 farklı rengi olan Sony VAIO içinden bana siyah VAIO'yu seçti.

Ayrıca Facebook üzerinde yapılmış özel bir aplikasyonla Ece Sükan profil fotoğraflarını inceliyor ve sana yakışan Sony VAIO'yu belirliyor. Sen de fotoğrafa tıklayarak Facebook üzerinden VAIO kazanma şansı yakalayabilirsin…

Bir bumads advertorial içeriğidir.

David Hockney'in Daha Büyük Bir Resmi

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Sat, 25 Feb 2012 17:08:00 +0000

Serginin içeriği ve hazırlanış biçimi, Hockney'nin Yorkshire doğası içerisinde büyülenişini diline dolasa da, son kertede akıllarda kalan Yorkshire'daki ağaçlar değil, 74 yaşındaki usta sanatçının teknolojiyi nasıl sevinçle kucakladığı oluyor.

Sait BAYRAKDAR

sbayraa@essex.ac.uk

Londra - BİA Haber Merkezi

25 Şubat 2012, Cumartesi

Ocak ayının ortalarında Londra'nın en ünlü sanat mekanlarından Kraliyet Sanat Akademisi'nde Pop Art akımının İngiltere'deki en önemli temsilcilerinden David Hockney'nin son dönem işlerinin sergilendiği "A Bigger Picture (Daha Büyük Bir Resim)" isimli büyük bir sergi izleyicilerle buluştu.

Hazırlıkları 4 yıl süren sergi büyük ölçüde Hockney'nin 30 yıl süren Los Angeles macerasından sonra yerleştiği Yorkshire'da büyülenerek gözlemlediği İngiliz kırsalını resmettiği eserlerinden oluşuyor.

Hockney'in son dönem işlerinin izlerini takip edebilmek acısından anlamlı görünen eski eserlerinden nispeten az sayıdaki bir seçki de sergide yer alıyor.

Sergi, gerek mekânının prestiji gerekse sahibinin uzun bir süre için ayrı kaldığı ülkesinin doğasına dair bir kutlama olması sebebiyle olsa gerek, ülkede büyük yankı uyandırdı.

Söylenen o ki, geçtiğimiz yıllarda Van Gogh ve Anish Kapoor gibi farklı dönemlerden çok önemli isimlerin işlerini ağırlayan Kraliyet Sanat Akademisi'nin 244 yıllık tarihindeki en iddialı sergi.

Açılışının üzerinden gecen bir ay sonunda, salonlar hala hınca hınç kalabalık. Çoğu zaman ayakta duracak bir yer bulmak bile mümkün değil. Basında da oldukça geniş yer bulan sergi, elbette ki ülkenin en büyük sanatçılarından birinin son işlerini göstermesi açısından önemli.

Ancak serginin etrafında dönen tartışmaların, basında çıkan eleştiri ve haberlerin önemli bir bölümü Hockney'in sergideki işlerinin de bir bölümünü yaparken kullandığı yeni aşkı, iPad'le olan ilişkisi hakkında.

Hockney'nin dokunmatik ekranda resimler yapmaya başlaması 2008 yılında edindiği ilk iPhone'u ile başlıyor. İki yıl sonra, 2010 yılında ise ilk iPad'ini kucakladığı serginin sesli rehberinde büyük bir hayranlıkla anlatılıyor. 74 yaşındaki Hockney'nin nasıl Birleşik Krallık'taki ilk iPad kullanıcılarından olduğunu, o günden beri bu yeni buluşu nasıl adım adım keşfettiğini hem kataloglardan, hem gazetelerden ayrıntılarıyla okuduk.

Bu resimler önce Hockney'nin yakın arkadaşlarıyla buluştu. Hockney çizdiği resimler sayesinde, kendi deyimiyle arkadaşlarına her sabah taze çiçeklerini gönderebiliyor.

Yakın zamanda ise, Londra'nın yanı sıra, Kopenhag ve Paris gibi şehirlerde de izleyiciler iPad'le yapılmış Hockney resimlerini görme şansına eriştiler. İşaret edilen yeni sanat aracı hepimizin yeni oyuncağı iPad olsa da, işaret eden kişi gerek dünyada gerekse Birleşik Krallık'ta muazzam bir saygınlık kazanmış bir sanatçı olunca, işi biraz ciddiye alıp, ikinci kez düşünmek zorunda hissettik.

Hele hele izlediğimizi Pad resimleri Kraliyet Sanat Akademisi'nin duvarlarına asılmış olunca...

Koca koca bir sürü salona yayılmış olan serginin, sadece küçük bir kısmı iPad'le yapılmış resimleri barındırıyor aslında. Ancak Akademi'nin en büyük salonu iPad'le yapılıp kanvaslara basılmış 51 resmin ve toplamda 32 kanvasın birleştirilmesiyle oluşmuş 4x10 metrelik dev resmin oluşturduğu "Woldgate'e Baharın Gelişi" başlıklı seriye ayrılmış.

2011'in Ocak'ından Haziran'a kadar toplamda 6 aylık bir süre içerisinde yapılmış bu resimlerde, Yorkshire'da mevsimlerin nasıl değiştiğini, gökyüzünün ve ağaçların günün ve hatta yılın farklı zamanlarında nasıl göründüğünü izlemek mümkün.

Bu büyük salondaki resimler, Hockney'nin doğa ile olan ilişkini/aşkını anlatmakta serginin başında gördüğümüz eserlerden fazla bir şey söylemiyor.

Bir patikadaki aynı noktaya defalarca gidip, aynı manzarayı farklı zamanlarda tekrar tekrar resmeden Hockney'nin Yorkshire -ya da daha genelde doğa- aşkının, iPad'le vurgulanmış halini izliyoruz sadece.

Çok sıradan bir soru akla kolayca geliyor elbette: Neden Hockney fırçaları bir kenara bırakıp yüzünü iPad'e dönüyor?

Bu sorunun cevabı sergi ile ilgili yazılmış her yazıda var. Hockney'e göre, iPad ile çok hızlı resim yapılabiliyor. Yakalamak istediği renkleri, kullandığı uygulamanın renk skalasında çabucak buluyor.

Hız, ona resmetmek istediği enstantaneyi kaçırmadan "kâğıda" aktarma şansı veriyor. Dahası iPad'te kâğıdın sonu diye bir şey bulunmuyor.

The Guardian'a verdiği röportajda"Sonu olmayan kâğıt" olarak nitelendirdiği ekranında, Hockney istediği kadar büyük resimler yapıyor. Böylece sergi boyunca gördüğümüz birçok kanvasın birleştirilmesiyle oluşturulmuş dev resimleri yapmak için de bir alternatif izleyicinin aklına geliyor.

Öyle ya sesli rehberde uzun uzun tartışıldığı üzere, Hockney bu büyük resimleri ancak yeterince büyük bir stüdyo sahibi olabildikten sonra yapma sansına erişmişti. Yani, iPad bu fiziksel soruna da çare olmuştu.

Ayrıca, bir resmi dilediğiniz kadar değiştirebiliyorsunuz. Mesela suluboyada kâğıtüç kat boyadan sonra hamurlaşırken, iPad'te parlak bir sarının üzerine açık maviyi dilediğiniz gibi ekleyebiliyorsunuz.

Bu kadar avantajı bir araya getiren iPad resimlerinin gücüne ikna olmaya razıyız seyirci olarak.

Zira, ilk salonlarda Hockney'nin teknoloji ile eskiden beri haşır neşir olduğuna tanık olduk. Tek bir açıdan resmedilmiş/çekilmiş görüntülerin derinliği yakalamakta eksik kaldığından yakınan Hockney'nin fotokolaj'a yönelişine tanık olduk.

Yorkshire doğasının hızlı ışık ve renk değişimlerini yakalamaya çalışan Hockney'i gözlemledik. Büyük resimler yapmak isteyen Hockney'nin fiziksel kısıtlamalara nasıl küçük kanvasları birleştirerek çözüm bulmaya çalıştığını öğrendik. Son tutkusu doğayı resmetmek olan Hockney'nin İngiliz kırsalında açık havada çalışmak isteğini duyduk. Bütün bu hikayeleri dinleyip, üretiminin farklı yönlerine aşina olduğumuz noktada, Hockney'nin iPad resimleri ile dolu bir salona uğurlandık.

Peki birçok kolaylığı beraberinde getiren iPad resimleri, yağlı boyanın bıraktığı etkiyi bırakıyor mu? Resimlerin parlak renkleri kimileri tarafından göz doldurucu bulunsa da, bazıları "fırça darbeleri"ni kargacık burgacık diye tanımlıyor.

Kimileri bitmiş eserlerden ziyade karalamalara veya eskizlere benzetiyor. (Serginin son salonlarından birinde eskiz defterinin yanı sıra 5 iPad ekranindan iPad eskizleri de sergileniyor.)

Gözlem gücü ne kadar kuvvetli olursa olsun, dokunmatik ekranda çizilmiş bir ağaç dalı, arkasındaki gökyüzü ile olan uyumunu kaybediyor. Ayrıca, Hockney'nin bir avantaj olarak dile getirdiği hız, dokunmatik ekranda resim çizen parmağın fırça karşısındaki tartışmasız mağlubiyeti ile birlikte, izleyicide eserlerin çalakalem yapıldığı hissini uyandırıyor.

Sonuçta, 6 ay içerisinde çizilmiş 51 resim, bazi ziyaretçiler için inandırıcılığını iyice kaybediyor.

Elbette, teknoloji ile sanatın birlikte kullanılmasının tarihi çok daha eski ve buradan hareketle, kimileri için Hockney'nin iPad resimleri ne enteresan ne "kabul edilemez" gelebilir.

Ancak Hockney'nin işleri, bugüne kadar yapılmış ve değişik teknolojik araçlar kullanmış sanat eserlerinden ayrı olarak tartışılmalı. Çünkü bu işlerin hemen hepsi kullandığı teknolojik araçlarla pratik avantajlarının haricinde bir ilişki kurmuşken, Hockney'nin iPad'inin tek amacı manzaranın daha hisli resmedilmesine katkıda bulunmak.

Ancak, Hockney'nin bugün albenisini büyük ölçüde yitirmiş bir tür olan manzara resimlerine katkısı kargacık burgacık çizimlerden fazlası gibi görünmüyor.

Hockney'nin sıraladığı avantajları dinlerken ikna olmaya çok yaklaşsak da, bu resimlerin ulaştırmaya çalıstığı sanatsal etki kaybolduğunda, renk skalasına kolay ulaşıp renkleri ekrana anında taşımanın katma değeri pek yüksek olmuyor.

Dahası, serginin gerek içeriği gerek hazırlanış biçimi, Hockney'nin Yorkshire doğası içerisinde büyülenişini diline dolasa da, son kertede akıllarda kalan Yorkshire'daki ağaçlar değil, 74 yaşındaki usta sanatçının teknolojiyi nasıl sevinçle kucakladığı oluyor.

En nihayetinde tablet bilgisayar olarak nitelendirilebilecek alet, sergi kataloglarında bir reklam metninde karışılabileceğiniz kadar coşkuyla sunuluyor. Hockney, bir röportajında sadece 450 Sterline nasıl içinde hem kamera hem fotoğraf makinesi olan bir alet alabildiğini heyecanla anlatıyor.

İçinde hem fotoğraf makinesi hem kamera olan aletler arasında daha ucuz seçenekler olduğunu anımsayabilenler, ayarı kaçmış bir iPad kutlamasına prestijli bir müzede maruz kalmanın şaşkınlığını yaşarken, geriye kalanlar 74 yaşındaki usta sanatçının, altı çizildiği gibi, "bu yaşına rağmen" yeniliklerin peşinde olmasını takdir ederek sergiden ayrılıyorlar. (SB/AS)

* Sergi hakkında buradan bilgi alabilirsiniz.

http://www.royalacademy.org.uk/exhibitions/hockney/

* Sergi, 21 Ocak - 9 Nisan tarihleri arasında şu adresten görülebilir: David Hockney RA: A Bigger Picture, Kraliyet Sanat Akademisi, Londra.

'Siz necisiniz Sayın Hakan Şükür?'

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Sat, 25 Feb 2012 16:22:00 +0000

Hakan Şükür’ü futbol sahasının içinde tanıdım. Yok, ben çok ünlü bir futbolcu değilim. Sakarya’da Liselerarası Futbol turnuvasında takımlarımız karşı karşıya gelmişti. Ben çamurlu sahada elim belimde top beklerken, o Türkiye’de daha duyulmamış 'hücum presi'ni tüm ciddiyetiyle uyguluyordu.

Sonuç; hak yerini buldu. Ben iki lisans ve bir yüksek lisans eğitimimin ardından kıt kanaat geçinirken, Hakan Şükür’ün ismi Dünya Kupası tarihine geçti. Futbolunu eleştirenleri hiç anlamam, son vuruşları kusursuz değildi, ancak o Türk futboluna çıta atlatan yegâne futbolcuydu. Ne Tanju Çolak ne de Rıdvan Dilmen düşüncel bir devrim yaratamadı yeşil sahalarda. Bir golcünün alın terini biz Şükür de gördük. Futbolculuğuna İlker Yasin’in İsviçre maçında söylediği gibi şapka çıkarmaktan başka diyebileceğimiz bir şey yok.

Dindarlığı ve bağlı olduğu ‘camia’ya da tek laf edemeyiz. Kendi kişisel seçimidir. Futbol dünyasının kirli dehlizlerine uzak olduğum için yaşananları bilmem de olanaksız. Bir zaman Galatasaray’da günah keçisi mi oldu, kulüp bünyesinde kimler onu istemedi bilemem. Hakkında edilen ‘Para düşkünü’ lafları da beni ilgilendirmez. Benim gençliğimin kahramanları Metin-Ali-Feyyaz parasal yönden Beşiktaş’la ve Süleyman Seba’yla anlaşmazlıklara düşmüşse ve içlerinden biri Fenerbahçe yolunu tutmuşsa, Şükür’ün emeğinin karşılığını istemesinde bir sakınca olamaz.

Söz Fenerbahçe’den açılmışken, Aziz Yıldırım hakkında ettiği sözlere takılmadan edemeyeceğim, ama. Aziz Yıldırım benim gözümde sarı lacivertlilerin başkanı olması nedeniyle tam bir ‘öteki’dir. Onun futbol dünyasındaki egemenliği üzerine çok yazıldı, çizildi. Futbol ‘camiası’na uzak olduğumdan detayları sayın Fatih Altaylı kadar bilemem. Bu yüzden de Yıldırım’ın içinde bulunduğu durumdan onun kadar keyif almam da olanaksızlaşıyor.

‘Futboldaki Ergenekon’ sözüne gelince… 70’lerde yaşamış, 80’lerde ‘Darbe İklimi ’ne karşın okumaya meraklı herkes Devlet içinde bir derin yapılanmanın varlığını hissetmiştir. Darbe heveslilerinin de olduğuna şüphe yok. Ancak Ergenekoncu diye her muhalife damga vurmak da düşünsel kolaycılığa kaçmanın dayanılmaz çekiciliği, sadece.

Şamil Tayyar’a göre Nedim Şener’in Ergenekoncu olmasından başka bir gerçek olamaz!

Aziz Yıldırım TSK ile yakın ilişki içindedir, TSK’nin içinde Ergenekoncular bulunmaktadır, öyleyse Yıldırım da Ergenekoncudur. Birileri böyle düşünenlere Skolastik felsefenin aşıldığını ve Aristo mantığının gerçekleri açıklamak için yetersiz kaldığını anlatmalı!

Eğer böyle bir mantıkla bakarsak, hiç sorulmaması gereken ama akıllara gelen bir soru ilgili ilgisiz herkesin zihnini kurcalayacaktır:

‘Siz necisiniz Sayın Hakan Şükür?’

Sadece eski Galatasaraylı futbolcu ve İstanbul Milletvekili sıfatı gerçeği aydınlatmıyor, zira…

Bülent EFE

'Duvar' filmi değil Pozantı Cezaevi

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Sat, 25 Feb 2012 11:34:00 +0000

Zeynep Kuriş

Medyada "taş atan çocuklar" olarak adlandırılan ve toplumsal olaylar gerekçesiyle gözaltına alınıp tutuklanan Kürt çocukları, cezaevlerinde yaşadıklarını anlattı. Cezaevinde adli tutukluların koğuşlarına konulan çocukların cinsel taciz ve tecavüze maruz kaldıkları iddia edildi. Pozantı Cezaevi'nde 4 ay kalan H.K. (15) adlı çocuk, "Bazı arkadaşlarımıza adli tutuklular tarafından defalarca tecavüz edildi. Bazen zorla pantolonlarımızı indirmeye çalışıyorlardı. Yaşadıklarımız anlatılır gibi değil" dedi. Çocukların anlattıkları Yılmaz Güney'in 1983 yapımı Duvar filminde anlatılanların, 2012 yılında halen bir Türkiye gerçeği olarak yaşanmaya devam ettiğini yeniden ortaya koydu.

Daha önce de, çocuklara yönelik antidemokratik uygulamalarla gündeme gelen Adana Pozantı Cezaevi'nde şimdi de çocuklara cinsel istismar iddiaları var. Siyasi nedenlerle cezaevine giren çocukların, adli mahkumlarla aynı koğuşa konulduğu, cezaevinde çocuklara adli mahkumlar tarafından cinsel istismarda bulunulduğu, şiddet uygulandığı ve ırkçı uygulamalara maruz bırakıldıkları iddia ediliyor. H.K. (15), yakın zamanda 4 ay Pozantı Cezaevi'nde kaldığını belirterek, B-4 koğuşuna yollandığını ve burada bulunan tüm tutukluların adli olduğunu ifade etti. Yanlarında kalan çocukların birçoğunun cinayet, hırsızlık ve uyuşturucu kullanmaktan tutuklu bulunduklarını vurgulayan H.K., söz konusu cezaevinde defalarca tecavüz ve taciz olaylarına tanıklık ettiklerini belirtti. H.K., "Bazı arkadaşlarımıza adli tutuklular tarafından defalarca tecavüz edildi. Bazen zorla pantolonlarımızı indirmeye çalışıyorlardı. Yaşadıklarımız anlatılır gibi değil" şeklinde iddialarda bulundu.

'BOĞAZIMIZA İP TAKIP SIKIYORLARDI'

Ş.A. (17) isimli çocuk ise, mahallelerinde bir sokak eyleminin olduğunu ve polislerce o gün yakalandığını belirterek, polis tarafından darp edildiğini iddia etti. Kendisine ajanlık yapması yönünde dayatmaların yapıldığını öne süren Ş.A., "Niçin? Niye? Kimin ismini istiyorlar anlamadım" dedi. Daha sonra tutuklanarak Pozantı Cezaevi'ne gönderildiğini kaydeden Ş.A., "Orada çok kötü şeyler yaşadım. Adliler, boğazımıza ip takıp sıkıyorlardı. Bizi dövüyorlardı. Terörist olduğumu söyleyip öpmemiz için yüzümüze bayrak uzatıyorlardı. Öpmek istemediğinde ise yine dövüyorlardı" iddialarında bulundu. Koğuşta sabah 5-6 gibi erken saatlerinde uyandırılarak temizlik yapmak zorunda bırakıldıklarını belirten Ş.A., yaşadıklarının etkisinden halen kurtulamadığını ifade etti. Serbest bırakıldıktan sonra da birçok arkadaşının normal yaşamlarına dönemediğini belirten Ş.A., "Arkadaşlarımız bize katılmaya utanıyorlar. Çünkü yaşadıklarını unutamıyorlar" dedi. Cezaevi idaresine defalarca söz konusu uygulamalara ilişkin bilgi verdiklerini, ancak cezaevi idaresinin sessizliğini koruduğunu vurgulayan Ş.A., Pozantı Cezaevi'nde 2 ay kaldığını ve bir ay önce tahliye edildiğini söyledi. Ş.A., "Koğuşlarımızı değiştirmeleri yönünde taleplerimiz oluyor ama, taleplerimiz cevapsız bırakılıyordu" dedi.

'BİZİ EN FAZLA CİNSEL İSTİSMAR ZORLUYORDU'

A.K. (17) ise, iş çıkışı evine doğru gittiğini o sırada bir grup gösterici ile polisler arasında kargaşa yaşandığını belirterek, yaşanan kargaşada atılan gaz bombası nedeni ile gözlerinin yandığını ve can havliyle kendini en yakındaki eve attığını ifade etti. O sırada polisin eve girerek kendisini evin damına çıkardığını ve burada kafasına puşi bağlayarak fotoğraflarını çektiğini iddia eden A.K., polislerin kendisine, "Sen eylemcisin" dediğini ifade etti. Daha sonra polis aracına bindirildiğini ve burda kafasına dipçikle vurulduğunu öne süren A.K, daha sonra çeşitli suçlamalarla tutuklanarak Pozantı Cezaevi'ne gönderildiğini söyledi. Pozantı'da kendilerini en fazla zorlayan sorunun cinsel istismar olduğunu belirten A.K., daha bir çok sorunla boğuştuklarını ifade etti. "Adli suçlular geceleri arkadaşlarımızı zorla yataklarına çağırıyorlardı. Gözümüzün önünde arkadaşlarımızın kafasını kırıyorlardı. Ama cezaevi idaresi her zaman konuyu örtbas etmeye çalıştı" diye konuştu.

'BAŞKASINI ANLATIYORLAR'

2011 yılının Haziran ayında Ankara Çocuk Hakları Platformu'nun "Çocuk ve Adalet" adlı projesi kapsamında Mersin'e ziyaretlerin düzenlendiğini belirten Akdeniz Belediyesi Kadın Danışmanlık Merkezi'nde Pratisyen Hekim olarak çalışan Didem Gediz Gelegen Türkmen, ziyarete gelenlerin, İHD'ye başvuran ve Pozantı Cezaevi'nde kendilerine baskı ve şiddet uygulandığını söyleyen çocuklarla ilgili görüşmeler yapmak istediklerini ve bu amaçla Akdeniz Belediyesi'ne ait tesislerde bir takım etkinliklerin organize edildiğini ifade etti. Belediye çalışanı olması nedeni ile bir çok çocukla tanışma fırsatı bulduğunu kaydeden Gelegen, araştırmalar kapsamında yapılan görüşmelerde cinsel istismara varan baskı ve şiddete maruz kalan çocukları dinlediklerini ve çocukların cinsel istismarı anlatırken, hep bir başkasının başına gelmiş gibi anlattığına dikkat çekerek, "Öyle ayrıntılar söylüyorlardı ki anlattıklarının kendisinin yaşadığı anlaşılıyordu" dedi.

'POZANTI CEZAEVİ ÇOCUKLARI'

"Pozantı Cezaevi çocukları diyorum ben onlara" diyen Gelegen, çocuklarla yürüttükleri çalışmalar sırasında can yakıcı gözlemlerinin olduğunu belirtti. Çocukların kendilerini ifade etmekte zorlandıklarını ve yaşadıklarının ne kadar ağır şeyler olduğunu, dayanışmaya ve desteklenmeye ne kadar ihtiyaç duyduklarını ama bir yandan da hem dünyaya hem de insanlara güvenmediklerini fark ettiklerini aktaran Gelegen, yine, Türkiye İnsan Hakları Vakfı'nın gözaltı ve cezaevi deneyimi nedeni ile özellikle eğitimi sekteye uğrayan çocuklar için yürüttüğü psiko-sosyal destek programı çerçevesinde belli çocuklarla görüşmelerinin devam ettiğini ifade etti. O görüşmeler sırasında çocukların kendilerini daha açık bir şekilde ifade etmeye başladığını belirten Gelegen, "Örneğin çocuklardan bir tanesi, çok küçük yaştaki bir çocuğun koğuş sorumlusu tarafından zorla yatağına alındığını, onun çığlıklarını duymamak için kulaklarını kapattığını anlattı. Bunların hepsi ruhlarında derin yaralar bırakacak olaylardı ve çocukların hem birbirileriyle ilişkilerini hem de dünya ile ilişkilerini derinden yaralayan meselelerdi" dedi.

Çocukların yaşadıklarını aileleri ile paylaşmakta dahi sıkıntı yaşadıklarını belirten Gelegen, bu anlamda çocukların kimliklerinin teşhir edilmeden anonim çalışmalar yapılabileceğini ifade etti. Gelegen, "Resmi makamlara resmi başvurular yapılamıyor olabilir. Cezaevinde olup bitenlerden haberdar olan herkes artık bu davanın bir takipçisi olmalı. Devlet çocuk suçluluğunu engellemek istiyorsa, çocukların isyanını önlemek istiyorsa, bunun yolu karakol kurmaktan geçmiyor. Travma yaratan mekanların travmaya uğrayanların lehine yeniden düzenlenmesi gerekir. Mahallelere karakollar kurmak yerine çocukların kendilerini geliştirebilecekleri yerler kursunlar" dedi.

Suç işleyen çocuklara uygulanacak olan cezayı yaptırımlarda çocukların her türlü istismardan korunabileceği ortamların sağlanması gerektiğini belirten Gelegen, "Devlet bir şahıs değil. Kendi vatandaşı çocuklara karşı kin gütsün, bunların birilerine tecavüz etmesine göz yumsun. Devletin böyle bir kin gütmeye ve politika uygulamaya hakkı yok. Bütün çocukların cinsel istismardan arınması, fiziksel istismardan arınması, bir yandan da cezaevlerinin doldurulmadığı bir dünya burada dile getirilmeli" dedi.

Telefonla ulaştığımız cezaevinin ikinci müdürü olduğunu belirten, ancak ismini açıklamayan kişi ise, iddiaları yalanlayarak, "Bu tür ithamlarda sürekli bulunuluyor. Asılsızdır" dedi. (Mersin/DİHA)

DUVAR

Yılmaz Güney'in son filmi Duvar'da 1976'da Ankara Merkez Kapalı Ceza ve Tutukevi'nde, Yılmaz Güney'in de tanıklık ettiği, çocuklar koğuşunda çıkan ve tüm cezaevine yayılan bir isyan konu ediniyordu. Filmde çocukların maruz kaldığı cinsel istismar da anlatılıyordu.

Evrensel Gazetesi

Denizden Gelen Kadın; Camille

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Fri, 24 Feb 2012 10:04:00 +0000

“Yeni bir evrenin yaratılışına katkısı olanların başında geldiğim söyleniyor. Bense, tam tersine, yaşadığımız çağın birçok nedenden ötürü ancak bir takım yeni şeyler doğurabilecek, sona ermiş bir çağ olarak nitelenebileceğine inanıyorum.”
19. yüzyılın diğer büyük oyun yazarları gibi romantik, bireyci ve anarşist bir dünya görüşünün etkisinde yapıtlar veren Henrik Ibsen'in 1887 yılında yazdığı Denizden Gelen Kadın oyununda çarpıcı bir ses yer alıyor.
Camille oynadığı karakteri, karmaşık bir iç çatışma yaşayan, diyalog yoluyla kendini kurtarmak isteyen,trajik bir modern kadın kahraman olarak niteliyor.

Paris'te sergilenen oyun 28 Şubat 17 Mart arasında sahnelenecek.

Su altı heykel müzesi /Jason De Caires Taylor

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Fri, 24 Feb 2012 09:01:00 +0000

İngiliz sanatçı Jason de Caires Taylor,Meksika'nın doğu kıyısı açıklarında 400 heykelden oluşan su altı heykel müzesi hazırladı. Bu yolla bölgedeki canlı organizmalar bu heykellerin üzerinde ürerken turistlerin buraya ilgisinin çekilmesi hedeflendi.

"Düz Saç" ve Postkolonyalizm

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Fri, 24 Feb 2012 08:31:00 +0000

Güney Afrika anayasası ırkçılık ve cinsiyetçilik karşıtlığının eşitlendiği, dünyanın en demokratik anayasalardan sayılıyor. 8 Mart resmi bayram, ayrıca Ulusal Kadınlar Günü var ama her 30 saniyede bir kadın tecavüze uğruyor.

Meral ÇİÇEK

Neu Isenburg - BİA Haber Merkezi

24 Şubat 2012, Cuma

Apartheid sonrası Güney Afrika'nın anayasası, dünyadaki en demokratik ve modern anayasalardan sayılıyor. Kadın haklarını da güvence altına alan ve 1997'de yürürlüğe girenGüney Afrika Cumhuriyeti Anayasası'nın ilk maddesinde sıralanan temel değerler arasında, ırkçılık ile cinsiyetçilik karşıtlığı eşitlenip yer alıyor.

1994'te yapılan ilk özgür seçimlere yüzde 30'luk kadın kotası ile katılan Afrika Ulusal Kongresi (ANC), bu oranı üç sene önce yüzde 50'ye çıkardı. Şu anda da kadınlar, kabinenin yüzde 45'ini oluşturuyor.

Ancak Güney Afrika aynı zamanda en yüksek tecavüz oranına sahip ülke konumunda. İstatistiklere göre ülkede her 30 saniyede bir kadın tecavüze uğruyor.

Ortalama 400 tecavüz davasından sadece birinin, failin mahkumiyeti ile sonuçlandığı dikkate alındığında, tecavüz vakaların sadece yüzde 2.8'inin kayıtlara geçtiği anlaşılıyor.

Yine ülkede her altı saatte bir kadın kocası veya sevgilisi tarafından katlediliyor. Dünyanın en yüksek HIV oranı yine Güney Afrika'dan. 50 milyonluk nüfustan yaklaşık altı milyonunun AIDS virüsünü taşıdığı tahmin ediliyor.

Yapılan anketlerin sonuçları, erkeklerin de yüzde 10'u hayatlarında en az bir kez hemcinsleri tarafından tecavüze uğradığını ortaya koyuyor.

Burada amacım, yasa ile yaşam arasındaki kocaman uçuruma vurgu yapmak değil. Zira bu daha farklı bir tartışma konusu. Ondan ziyade, ulusal kurtuluş = özgürlük formülünün ancak toplumsal kurtuluş ile geçerli olabileceğine uyarı niteliğindeki bir örnektir Güney Afrika.

'Hoşgeldin sınıf ayrımcılığı!'

ANC öncülüğündeki mücadele, Apartheid rejimini sona erdirdi. Çok kısa bir süre içinde, başta da idari alandaki deneyimsizliklere rağmen inkar edilemez başarılar kaydedildi.

Fakat dünyanın en demokratik anayasalarından birine sahip Güney Afrika'da toplumsal alanda durum ne? Ya da Cape Town yakınlarındaki Khayelitsha townshipindeki aktivistMandeeze'nin sözleriyle: "Elveda ırk ayrımcılığı, hoşgeldin sınıf ayrımcılığı!"

Bunları yeniden düşünüp, bu yazıyı yazmama vesile olan, geçtiğimiz günlerde Johannesburg'ta yapılan bir yürüyüş.

Öncesinde şehirde birkaç taksi şoförü, durakta otobüs bekleyen iki kadına önce sarkıntılık ve küfür edip, ardından da fiziki tacizde bulunmuştu. Aynı yerde bu olaydan çok kısa bir süre önce bir grup erkek, mini etekli bir kadını iç çamaşırına kadar soyunmaya zorlamıştı.

Bunun gibi cinsel taciz olayları artık 'normalleşirken', otobüs durağında beklerken saldırıya uğrayan iki kadın 'artık yeter' deyip tacizciler hakkında şikayette bulundu.

Polis, failleri bile bulmazken ANC Kadın Ligi ise, bu olayın ardından bir eylem yaptı. ANC, farklı kadın örgütleri, Komünist Parti ve sendikalardan kadınlar, taciz ve tecavüzlere karşı yürüdü - tabii ki mini eteklerle.

"Özgür bir ülkeyiz, istediğimiz gibi giyinme hakkına sahibiz" diyen eylemciler, aynı zamanda emniyetin ve adli makamların bu konudaki duruşunu protesto etti.

Yürüyüşte konuşma yapan ANC Kadın Ligi sözcüsü Troy Martens, "Kadınlara yönelik saldırılara daha fazla tolerans gösteremeyiz" dedi ve Adalet Bakanı Jeff Radebe'yi tecavüz davalarını hızlandırmaya ve mağdurları ciddiye almaya çağırdı.

Kadın Ligi ayrıca Aralık ayında yapılacak ANC kongresine sunmak üzere eşitlik yasasında değişikliklere gidilmesi için taslak hazırlığında.

8 Mart ve 9 Ağustos resmi bayram

Güney Afrika kadın hareketi, aslında uzun bir geçmişe sahip. ANC Kadın Ligi, 1943 yılında kuruldu. Apartheid'e karşı ortak mücadele yürütmek amacıyla 1954'te, beyaz kadınların da yer aldığı Güney Afrika Kadın Federasyonu (FSAW) çalışmalarına başladı.

ANC Kadın Ligi, özellikle 1994'teki seçimlerden sonra güçlü bir cins mücadelesini yürütüp, kadın haklarının anayasal güvenceye kavuşturulmasını sağladı. Hatta 8 Mart'ın resmi bayram olduğu Güney Afrika'da, bir de Ulusal Kadınlar Günü var.

20 bini aşkın kadının Pretoria'da hükümet konağına yürüdüğü ve çok sayıda tutuklanma ile sonuçlanan 9 Ağustos, 1990 yılında Ulusal Kadınlar Günü ilan edildi. Yine onula birlikte "Kadınlar Ayı" ilan edilen ağustos ayı boyu her yıl kadınlara yönelik farklı etkinlikler düzenleniyor.

'Toplumsal kurtuluşu erteledik'

1994 yılına kadar ANC öncülüğünde Apartheid rejimine karşı mücadeleye kadınlar güçlü bir şekilde, kısmen de kendi örgütlenmeleri ile katıldı.

Kadınlar, Apartheid rejiminde üç boyutlu (etnisite, cins ve sınıf ) bir mağduriyet yaşadı.

Ancak mücadele sömürgeci rejime karşı yoğunlaşırken siyahi, melez ve Asyalı toplumun içindeki şiddet, cinsiyetçilik, ataerkil yapılar yeterli düzeyde gündeme gelmeyip, ayrı veya paralel bir mücadele alanını oluşturmadı hiç.

Bu nedenle de ulusal, daha doğrusu etnik kimlik bilinci ile birlikte siyahi kadınlarda güçlü bir cins bilinci gelişmediği gibi, siyahilerle beyazların bugün de çoğunlukla sınıf temelinde biraraya geliyor olması, ayrıca değerlendirilmesi gereken bir husus.

Bu ayın başında Hamburg'ta yapılan "Kapitalist Moderniteye Karşı Alternatif Konseptler ve Kürtlerin Arayışı" (Link: www.networkaq.net) konferansına konuşmacı olarak katılanGüney Afrika Komünist Partisi (SACP) Merkez Komite üyesi Solly Mapaila, bu durumu "Toplumsal kurtuluşu, devrimden sonrasına ertelemek gibi büyük bir yanlış yaptık" sözleriyle özetlemişti.

Bundan yaklaşık bir yıl önce, Hakikat ve Uzlaşı Komisyonu (TRC) ile ilgili röportaj hazırlamak üzere Güney Afrika'ya gittiğimde, şehir merkezlerindeki işlek caddelerinde, ellerinde A4 büyüklüğündeki bir kart ile duran kadınlar dikkatimi çekmişti.

Aynı tablo ile hem Gauteng (Pretoria), hem Johannesburg hem de Cape Town'da karşılaşmıştım. Merak edip bir tanesine yakından baktığımda, üstünde çeşitli saç modelleri gösteren fotoğrafların olduğunu gördüm.

Meğer kaynak yaptıracak müşteriler aranıyordu. Sonra bir etrafıma baktığımda, gerçekten de kadınların yüzde 80-90'nının saçının takma olduğunu fark ettim. Hatta öyle ki, bazı ufak kız çocuklarına bile düzdü. Çoğunun tercih ettiği renk siyahtı ama kızıl veya sarı takma saçlı kadınların sayısı da az değildi.

Postkolonyal simge olarak 'düz saç'

Sol tarafı internet kafe, sağ tarafı ise kuaför salonu olarak işlev gören bir dükkana girip, neden bu kadar çok kadının takma saçlı olduğunu sorduğumda kuaför, düz saçının "daha güzel" olduğunu söyledi.

"İyi de, ama doğal saçınız güzel değil mi?" soruma önce suskunlukla, sonra da omuz silkmekle yanıt verdi.

Daha sonra bir gün epey uzun bir yolculuk yaptığımda, otobüste arkadaşlarımla bana "bunların da burada ne işi var, neden uçakla gitmiyorlar?" dercesine bakan bir tek siyahiler vardı.

Yanımda, sadece Xhosa dilini bilen bir kadın oturuyordu. Yoksulluğu her halinden belliydi. Bir ara elini bana yaklaştırdı. Bakışlarıyla, bir şey için izin istediğini anlatıyordu ama ne yapmak istediğini anlamadığım halde, başımı salladım.

Sonra saçıma dokunmaya, beni saçımdan okşamaya başladı. Sanırım ilk defa bir beyazın saçlarına dokunuyordu.

Saç, burada tabii ki sembolik bir anlama sahiptir. İçinde yaşadığımız kapitalist sistemin inşa ettiği 'güzellik' idealleri ile 'uyuşmayan' Afrikalı kadınların düz saç ektirmesi veya farklı ülkelerde sağlığa ciddi zarar veren kremlerle daha açık bir ten rengine ulaşmaya çalışması, oryantalist bir bakış açısına düşmeden, kimlik ve iktidar olguları da gözönünde bulundurularak ele alınmalı.

Postkolonyal feminist teori ile bakmak

Sembolizmin ötesine gidebilmek için, ırk, sınıf, cinsiyet, cinsellik ve başka sosyal kategorilerin dinamiklerini kesiştikleri, yakınlaştıkları ve çeliştikleri noktalarda mercek alan postkolonyal feminist teori yararlı olabilir.

Zira ırkileştirme süreçleri, oryantalizm, gendering ve heteronormatiflik, kolonyal egemenliğin bir parçası olup, toplumsal çelişkileri derinleştirir. Bu açıdan Güney Afrika'da beyaz olmayan erkeklerin de on yıllarca beyaz üstleri tarafından kendi 'erkeklik' algılarında aşağılandığı unutulmamalı.

Bugün Güney Afrika'da 'erkeklik' çoğu zaman egemenlik, üstünlük, saldırganlık ve 'cinsel fetih' olarak algılanıyor. Aynı zamanda kırım boyutlarına çoktan ulaşmış olan şiddetin - ki buna farklı toplumsal şiddet konstelasyonları dahildir - nedenlerini değerlendirirken, Apartheid rejimine karşı silahlı bir mücadele verildiği göz önünde bulundurulup, toplumdaki militarizmin oynadığı rol ayrıca ele alınmalı.

Sonuç olarak, tekrardan Solly Mapaila'nın sözüne de atıfta bulunacaksam; devrim, bir gün veya bir ay veya bir yılda yaşanan bir şey değildir. Eğer mesele özgürlükse, mücadele de her zaman olacak.

Güney Afrika Cumhuriyeti, Nelson Mandela'nın Devlet Başkanı seçildiği 1994'teki seçimlerle birlikte Apartheid rejimini ve ırk ayrımcılığa dayalı sömürgeci sistemi yendi.

Ama toplumsal olarak sömürgeciliğin derin izlerini hala taşıdığı gibi, bugün ataerkil zihniyetin katliam merkezlerinden biri konumundadır. Bu açıdan bütün mücadeleci halklara, toplumsal kurtuluşun ulusal kurtuluştan sonrasına ertelenemeyeceğini gösteren uyarıcı bir örnek niteliğindedir

Vicdani retçi Halil Savda yine gözaltında

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Fri, 24 Feb 2012 08:21:00 +0000

Vicdani retçi Halil Savda, Ağrı'nın Doğubeyazıt ilçesinde kaldığı otelde gözaltına alındı.

Sabah saat 06.00 sularında otele gelen polis ekipleri tarafından gözaltına alınan Savda, sağlık kontrolünün ardından emniyete götürüldü.

savaskarsitlari'ndan Oğuz Sönmez, Halil Savda'nın "Halkı askerlikten soğutmak" suçlamasıyla 318. maddeden yargılandığını hatırlatarak, bu nedenle gözaltına alındığını söyledi.

İnsan Hakları Derneği (İHD) Van Şubesi'nden Sami Görendağ ise bianet'e yaptığı açıklamada Savda'nın 2006'da 318. maddeden kesinleşen beş aylık hapis cezası nedeniyle gözaltına alındığını tahmin ettiklerini söyledi.

Görendağ, Savda'nın durumunun iyi olduğunu, sağlık kontrolünden çıkarılarak emniyete götürüldüğünü, ilerleyen saatlerde savcılığa çıkarılacağını söyledi.

Muhafazakar kedi yürüyüşü

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Fri, 24 Feb 2012 01:48:00 +0000

İngiliz Müslüman model Shanna Buhari muhafazakar olduğunu söylüyor

'Muhafazakar olmak sadece Müslümanlara özgü değildir.'
Underwraps adlı model ajansının kurucusu Nailah Lymus, Londra Moda Haftası'nın ardından düzenlenen bir partide yeni ajansını tanıtırken her kadının güzel görünmek istediğini vurguluyor.
Lymus, 28 yaşında Birleşik Devletler doğumlu bir Müslüman.
Modelllik yapanların sadece kendi bedenlerini ifşa edecek kıyafetler giymek zorunda olmadığını düşünüyor.
Ajansında sadece Müslüman modeller yok, Londra'da sergilediği koleksiyonunu sunan üç model Yahudiymiş.
Sektörde yer alan diğer ajans sahipleri de bu koleksiyonu ve ajansı yaratıcı fikirler için bir şans olarak değerlendiriyor.
BM Models sahibi Bethania Matheus inanca dayalı moda anlayışının Müslüman modelleri sektöre çektiğini belirtiyor.
'Onlarla çalışmak fotoğrafçılar için sorun olmamalı. Aksine yaratıcı çekimler için bir fırsat bile olabilir.'
İngiliz Müslüman modeli Shanna Buhari, bazı Müslüman örgütlerin yaptığı iş nedeniyle tepki gösterdiklerini söylüyor. Miss Universe gösterisinde yürüdüğünde eleştiri okları ona yönelmiş.
"İşimi yaptıktan sonra kendi muhafazakar dünyama geri dönüyorum. Bazıları bunu anlayamıyor. Günlük yaşantımda dekolte giyinmiyorum."
Sektörle içli dışlı olan bazı Müslümanlarsa kesin bir ayrımdan yana. Müslüman bir moda blogunu yayınlayan Jana Kossaibati,Claudia Schiffer'ı hicap giysileri içinde düşünemeyeceğini söylüyor ve ardından ekliyor.
"Bu benim inancımı azaltır"

İBB Şehir Tiyatroları’nda “NİTELİK” VE İSTATİSTİK

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Thu, 23 Feb 2012 18:41:00 +0000

İstanbul Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatroları’na son dönemde yapılan sistemli “eleştiri”lerin tamamı kulaktan dolma, haksız, mesnetsiz ve maddi hatalarla doludur. Sanatı, genel anlamda tiyatroyu ve asırlık geleneğe sahip bir kurumu “arsızlıkla” niteleyenler, “ödenekli tiyatroları kapatalım” baskısını uygulayanlar Şehir Tiyatroları yönetimi ve sanatçılarıyla yakışıksız bir tartışmayı zorlamaktadır.

Kapatma tartışmaları bir yana 100. yılını kutlamaya hazırlanan Şehir Tiyatroları’nın kuruluş amacı herkes tarafından bilinmektedir: “Bu kurum, bir temel hak olarak Anayasanın güvence altına aldığı sanatın ve özellikle tiyatronun toplumsal görevine uygun olarak halkın kültürel üretiminin, çağdaş eğitiminin, sanat düzeyi ve bilincinin yükseltilmesine katkıda bulunmak; bu katkıyı gerçekleştirmek için yerli ve yabancı tiyatro eserlerinin seçkin örneklerini seyircisine ulaştırmak, Türk Tiyatrosunun geleceğe yönelik yaratıcı atılımlarına önderlik etmek amacı ile kurulmuştur.”

Muhsin Ertuğrul’un şu sözleri bugün tekrar hatırlanmalıdır: “Yeryüzünde tiyatronun binbir derde deva olduğuna inandım bir kez. Bütün kötülüklerin, insanın insandan korkmasından, uzaklaşmasından, birbirlerinin sıcaklığını, sevgisini duyamadıklarından doğduğuna inanç getirdim bir kez. Artık beni bu inançtan, bu kanıdan kurtaramazdı kimse. Onun için bu yolu doğru yol belledim. İyiliğe, güzele, gerçeğe çıkaran yol. Bu sanat dalının toplumun yüreğinde çiçekler açtıracağına inandım.”

Repertuar Politikası

Bütün sanatlar gibi tiyatro da yaşam kalitesini, ülke kültürünü ve bireysel gelişimi geliştirmeye yönelik adımlar atar. Bir repertuar tiyatrosu, oyunlarındaki çeşitlilikle hayatın zenginliğini yansıtabilmelidir. Geçtiğimiz sezon “Avrupa Kültür Başkenti İstanbul” etkinlikleri paralelinde “İstanbul” temalı oyunlar ağırlıktaydı. 2011-12 sezonunda da bu oyunlar seyirciyle buluşmaya devam etmektedir. Yeni sezondaki oyunlardan bazıları ise, Devlet Tiyatroları ile OYÇED (Oyun Yazarları ve Çevirmenleri Derneği) gibi kurumların da yaklaşımına paralel olarak, “demokrasi” kavramı bağlamında değerlendirilerek seçilmiştir. Şehir Tiyatroları repertuarında 56 yetişkin oyunu, 16 çocuk oyunu bulunmakta; 7 oyunun provası devam etmektedir. Antikten günümüze, gelenekselden moderne, komediden tragedyaya bu kadar geniş yelpazeye yayılan oyun dağarcığı, dünya tiyatroları ölçeğinde bir örnektir.

Yaklaşık 15 milyonluk bir nüfusa sahip olan İstanbul kentinde Şehir Tiyatroları, hedef kitlesine ulaşabilmek; onun ilgi, algı ve beğeni düzeyini geliştirebilmek için, oyunlarındaki çeşitliliği artırmayı, her kesimden seyirciyi kucaklamayı amaçlamaktadır.

Dünya Tiyatro Edebiyatı klasiklerinin yanı sıra Ulusal Tiyatronun seçkin örnekleri repertuarda her zaman yerini koruyacaktır. Titizlikle seçilen, büyük emek ve özveriyle çalışılan 60’ın üzerinde oyundan bir tanesi bile böylesine art niyetli bir tartışmanın içine sokulamayacak denli önem taşımaktadır. Kurumumuzun resmi internet sitesi olan www.ibst.gov.tr adresinden oyunların en azından isim – yazar ve konularına göz atan akıl ve izan sahibi hiç kimse “İBBŞT oyunlarında % 80 cinsel sululuk ve müstehcenlik var” çıkarsamasında bulunamayacaktır.

Bir kurum tiyatrosunda çalışanlar için “politik oyun” veya “müstehcen oyun” diye özel bir seçim yoktur; “gerici oyun”, “ilerici oyun” vb. olmayacağı gibi! Ödenekli tiyatrolarda esas olan öncelikle “nitelikli oyun”dur! Dolayısıyla Şehir Tiyatroları, Shakespeare de sahneler Moliere de; Necip Fazıl da sahneler Nazım Hikmet de… M.Ö. 480 yılında doğmuş Euripides’in tragedyasını da bugüne taşır, 17 yaşındaki Fehime Seven’in komedisini de… Oyunlarda Mevlana da konu edilir Galilei de… Binlerce yıldır icra edilen bu meslek bunu gerektirir. Tiyatro sanatı bu yüzden güzeldir ve her şeye rağmen bu çeşitliliğini koruyup sahip çıktığı sürece varolacaktır.

Devlet Tiyatroları’nın da Şehir Tiyatroları’nın da repertuar havuzunda binlerce oyun bulunmaktadır. Bir taraftan çok fazla çalışıp üretim yapmakla “suçlanan” Şehir Tiyatroları’nın, diğer taraftan 5 binden fazla oyunu raflarda neden bekletildiği sorgulanmaktadır. 2500 yıllık Antik oyunlar da bugün yazılmış, çevrilmiş oyunlar da ödenekli tiyatroların repertuarında bulunur. Kurum tiyatroları repertuar havuzunu sürekli genişletmek ve bu birikimi geleceğe aktarmakla yükümlüdür. Bir tiyatronun her sezonda oynayabileceği oyun sayısı bellidir. Şehir Tiyatroları da repertuar politikasına uygun olarak o sezon içinde belirlediği tema doğrultusunda oyunlarını seçer. Burada esas olan toplumun nabzını tutacak, güncele doğru temas edecek geniş yelpazede bir dağarcık oluşturmaktır.

Seçimlerde yazarın isimlerinden ve dünya görüşlerinden öte eserlerinin niteliği ve o sezon repertuarıyla nasıl bütünleştiği önem kazanır. Ayrıca Necip Fazıl Kısakürek’i oyun yazması için teşvik eden ve yönlendiren kişi Muhsin Ertuğrul’dur. Nitekim “Tohum” adlı oyunu sahneye koymuş ve başrolü de yine kendisi oynamıştır. Bunun ardından “Bir Adam Yaratmak” ve “Nam-ı Diğer” adlı oyunları Şehir Tiyatroları’nda sahnelenmiştir. “Bir Adam Yaratmak” en son 2003-04 sezonunda seyirciyle buluşmuştur. Turan Oflazoğlu ise tartışmasız olarak Türk tiyatrosunun en önemli isimlerindendir. Üstelik Şehir Tiyatrosu’nda gerek oyunları gerekse çevirileri en fazla oynanan yazarlardandır. Hali hazırda üzerinde çalışılan ve önümüzdeki sezonlarda sahnelenmesi planlanan birkaç T. Oflazoğlu piyesi İBBŞT repertuar havuzunda bulunmaktadır.

Sonuç olarak tiyatro “eserinde” bir ideoloji, düşünce ve inanç tema olarak işlense de “tiyatro sanatı” hiçbir zaman belli bir zümrenin belli bir inancın belli bir ideolojinin veya baskın siyasi eğilimin emrine girmemiştir. Doğuşundan bugüne varlığının yegâne temeli budur.

Altı çizilen 16 yaş uyarısı öğrencilerini oyunlara getiren hocaların ricası üzerine, çocukların algısının üstünde karmaşık metinler, argo sözcükler içeren ya da sert temaların yer aldığı oyunlarda kullanılmıştır. Bu ibare müstehcenlik ya da erotizm adına koyulmamıştır, bizler tiyatro sanatını icra ediyoruz, başka bir şey değil.

Yaşadığımız bugün için Şehir Tiyatroları’na ne hükümetten ne iktidar partisinden ne de bağlı olduğumuz kurum İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nden repertuara ilişkin herhangi bir “resmi” talep veya baskı gelmiştir. İBB Şehir Tiyatroları Yönetim Kurulu’nda Belediye tarafından atanan üyeler varken, Kültür Daire İşleri Başkanı aynı zamanda Repertuar Kurulu’na başkanlık ederken; dışarıdan hiçbir resmi sıfatı olmayan kişilerin, yüz yıllık bir kurumu ve çalışanlarını “ilgili mercilere” ihbar etme çabası trajikomiktir ve hepsinden önemlisi tiyatro sanatına gönülden destek veren ve her zaman yanımızda olan Sayın Başkan Kadir Topbaş ve ekibine büyük haksızlıktır.

Sanat ve İstatistikler

İBB Şehir Tiyatroları adı üstünde İstanbul Büyükşehir Belediyesin’e bağlı bir kurumdur. Ancak unutulmamalıdır ki, İBBŞT öncelikle bir “sanat” kurumudur. Şehir Tiyatroları, sınırlı olanaklarına rağmen, repertuarındaki 60’ın üzerindeki oyunu 175 sözleşmeli memur sanatçının yanı sıra sınırlı sayıdaki teknik kadrosuyla seyircisiyle buluşturma başarısını gösteren bir yapıdır. Yine Türkiye İstatistik Kurumu’nun verileri doğru kabul edilerek oranlama yapılsa bile tiyatro çalışanlarının azımsanmayacak bir bölümünün en azından “yoksulluk sınırında” ücret aldığı bilinmektedir.

Şehir Tiyatroları’nın “seyirci kaybettiği” yargısı gerçeği yansıtmamaktadır. Buna kaynak olarak verilen İstatistik Kurumu verilerinde (“Zaman” Gazetesi, 20 Şubat 2012 sf. 19) 2009-2010-2011 yılları karşılaştırılmış, buna göre 2009 yılında 401.522 olan seyirci sayısının bir sonraki yıl 421.884’e yükseldiği ancak 2011 yılında 12734 kişi; doluluk oranında ise bir önceki yıla göre %2’lik bir azalma olduğu belirlenmiş.

Şehir Tiyatroları elbette her yıl bir öncekine göre daha fazla seyirciye ulaşmayı hedefler. Ancak sorun edilen rakam 12.734 kişi ise bunu tamamlamak bir kurum tiyatrosu açısından hiç de zor olmasa gerekir. Cemil Topuzlu Harbiye Açıkhava Sahnesi’nde yapılacak birkaç temsille veya –hizmete açılması durumunda– Atatürk Kültür Merkezi’nde gerçekleşecek festival oyunlarıyla bu istatistiklerin üzerine çıkılabilir.

Ayrıca söz konusu haberde hiç değinilmeyen fakat bu yıl 27.’si düzenlenen Çocuk Şenliği’nde 28 farklı oyunla 40 bin’in üzerinde çocuk seyirciye ve yine 27 yıldır düzenlenen Genç Günler’de 65 farklı oyunla 116 gösteri ücretsiz olarak sunularak 50 bin’in üzerinde genç seyirciye ulaşılmıştır.

İBBŞT’nin asıl hedefi ise rakamların çok daha üstündedir. Şehir Tiyatroları yönetimi şu kesimden veya bu kesimden değil; o semtten bu semtten değil; ve hatta üç yüz - beş yüz bin de değil 15 milyon İstanbullu’ya ulaşmayı amaçlamaktadır. 2014 ve 2023 yılına dair hedefler doğrultusunda bu yönde dev projelerin hazırlığı yapılmaktadır.

Bütün bunların ötesinde, bir tiyatronun repertuarının niteliğini, bir oyunun başarısını ya da başarısızlığını bu istatistikler belirlemez. Aynı şey tüm sanat ve edebiyat dalları için de geçerlidir. Türk sinemasında 4 buçuk milyon izleyiciye koşan “Recep İvedik” rekor kırarken, Cannes’da “Jüri Büyük Ödülü” alan “Bir Zamanlar Anadolu”da ancak 150 bin kişiye ulaşabilmiştir.

Söz konusu haberde ve istatistiklerde yer almayan şu bilgilerin de kayda geçmesi gerekir: İBB Şehir Tiyatroları aldığı davetlerle yurtiçinde Adana, Adapazarı, Ankara, Bursa, Büyükçekmece, Giresun, İzmir, GAP, Mardin, Silivri’ye; yurtdışında Almanya, Arnavutluk, Kıbrıs, Kırım, Makedonya, Romanya, Sırbistan, Suriye’ye toplam 52 turne düzenlemiş ayrıca 13. Uluslararası Devlet Tiyatroları Sabancı Adana Uluslararası Tiyatro Festivali, 17. Uluslararası İstanbul Kültür Sanat Vakfı Tiyatro Festivali, 16. Uluslararası Bursa Çocuk ve Gençlik Tiyatrosu Festivali, 6. Uluslararası Eskişehir Çocuk ve Gençlik Tiyatrosu Festivali, 17. Romanya Sibiu Uluslararası Tiyatro Festivali’nde ülkemizi ve tiyatromuzu başarıyla temsil etmiş; ulusal ve uluslararası alanda 2009-10’dan bugüne toplam 120 daldaki adaylıktan 74 ödüle layık görülmüştür.

Ayrıca şu da unutulmamalıdır ki, yalnızca tiyatro ve özellikle Şehir Tiyatroları oyunları için değil, herhangi bir kültürel etkinliğin “yaygın” hale gelebilmesi için en önemli unsur tanıtımdır. Şehir Tiyatroları yalnızca birkaç gazeteye ve tiyatro dergisilerine verdiği ilanlarla tanıtım yapmaya çalışmaktadır. Arzu edilen her mecrada reklam ve haberlerin çıkması, belediyelerin sunduğu olanaklarla kentin dört bir yanında İstanbul ve Türkiye seyircisine tüm oyunların tanıtılmasıdır ki önümüzdeki yıllarda bu hayalin de gerçekleşeceğine eminiz...

“Zaman Gazetesi”ndeki eleştirilere cevaben:

Zaman Gazetesi’nin 20 Şubat 2012 tarihli nüshasında önce Türkiye İstatistik Kurumu’nun verileri sunularak seyirci sayısının düştüğü “belirlenmiş” ardından kişisel kanaatler, yanlış bilgilendirme ve yönlendirme sonucu maddi hatalar yapılmıştır.

“Koltuk sayısı artarken seyirci sayısı düşmüştür” anlamakta zorlanıyoruz, salon sayımızda bir değişim olmamıştır -iki küçük çocuk tiyatrosu sahnesi hariç– ki bu iki küçük salon da ifade edilen dramatik artışı oluşturmaktan uzaktır. Devlet Tiyatroları’nın “70 ilde 70 sahne” projesiyle mi karıştırıldık acaba diye düşünmekteyiz.

“Repertuardaki sıkışıklık, eserlerin ‘olgunlaşmadan’ seyirci karşısına çıktığı yönünde eleştirilere sebep oluyor.”

Görsel ya da yazılı basında bugüne kadar böyle bir “eleştiri”ye rastlanmamıştır. Gazeteye bu minvalde “bilgi” sunan Devlet İstatistik Kurumu değilse, eleştiriyi yapan “kişi ya da kişilerin”, bu cümleyi de açıklaması gerekmektedir. Gerek Şehir Tiyatroları’nda gerekse de profesyonel hiçbir tiyatroda bir eser hazırlık sürecini tamamlamadan seyirci karşısına çıkamaz. Şehir Tiyatroları’nda kimi oyunun provası 9 ay, kimi oyunun 2 ay sürer. Bir tiyatro sezonu 3 turda tamamlanır; Mayıs ayında ilk okuma provasını yapan oyunlar Ekim ayında sezon açılışını yaparlar. Kasım ayı itibariyle ikinci tur oyunların provası başlar ve en az iki aylık sürecin sonunda premier yapar. Ocak sonrasında ise üçüncü tur oyunların provaları başlar ve Mart ayında seyirciyle buluşur. Repertuar tiyatroları dünyanın her yerinde bu şekilde çalışır.

“Bazı yönetmenlerin oyunlarını kenar semtlere götürmek istememesi” komik bir iddia olarak görünmektedir. Çünkü Şehir Tiyatroları, sahnelerin teknik imkânları elverdiğince, her oyunu her sahneye götürmeye çalışmaktadır. İddia edildiğinin tam aksine, yönetmenlerin ve oyuncuların talepleri de hep bu doğrultuda gerçekleşir. Bugüne kadar İstanbul’un tarihi mekânlarında, sokaklarında, meydanlarında ve kenar semtlerinde de oyunlar oynanmış bundan sonra da oynanacaktır. Mevsime bağlı olarak özellikle festival ve şenlik açılışları hep açık mekânlarda gerçekleştirilmiştir. Bunun da ötesinde Şehir Tiyatroları yönetimi, teknik anlamda uygun gördüğü her yere oyunlarını göndermektedir. Tiyatro çalışanları da bu konuda özel taleplerde bulunamaz. Aylık Oyun Programı ise Sahne Direktörlüğü tarafından hazırlanıp Genel Sanat Yönetmenliği tarafından onaylanır. Buna göre İstanbul’un çeşitli semtlerindeki her sahnede, hemen hemen her oyunun 2 hafta boyunca oynamasına dikkat edilmektedir.

“Oyuncu performansı” denilen şey de iddia edildiğinin aksine “bir bütündür, bölünemez”; ancak bugüne kadar hep “tiyatro oyuncularının çalışmadan haksız kazanç elde ettiği” türünde yanlış iddiaların göz önüne alınmayarak 4-5 oyunda birden oynayan Şehir Tiyatrosu sanatçılarının özverisine dikkat çekilmesi aslında bir “düzeltme” niteliği taşımaktadır.

Şehir Tiyatroları’nın yoğun bir repertuarı özveriyle sırtlayan bir tiyatro olduğu herkesçe bilinen bir gerçektir. 15 milyonluk nüfusa hitap edebilmek için 60’ın üzerinde oyun, son derece düşük maliyetle ve dar kadroyla gerçekleştirilmektedir. Ve Şehir Tiyatroları, kurulduğu günden bu yana ilk defa çok “ürettiği için” eleştirilmektedir.

“Başarılı oyunların oynatılmaması”: İma edilmeye çalışıldığı gibi hiçbir tiyatro kurumu, başarılı prodüksiyonlarını harcamaya çalışmaz. Üstelik “Dünyanın Ortasında Bir Yer”i buna örnek göstermek hiç doğru olmaz. Çünkü bu oyun Türkiye’de ilk kez şu andaki genel sanat yönetmenimiz Ayşenil Şamlıoğlu büyük beğenisirejisiyle 2007 Devlet Tiyatroları’nda sahnelenmiştir. “Dünyanın Ortasında Bir Yer”in İBBŞT repertuarında da özel bir öneme sahiptir. Oyun iddia edildiğinin aksine bu yıl 14, geçtiğimiz yıl 39, premier yaptığı 2009-10 sezonunda ise 25 gösterim yapmıştır. 2011 Uluslararası Şam Tiyatro Festivali’nde de ülkemizi başarıyla temsil etmiştir. 25 Şubat’ta oynamak üzere Mardin’de düzenlenecek festivale Şehir Tiyatroları yine bu oyunla katılmıştır. 2010 yılında premier yapan “Dört Kişilik Bahçe” bugüne kadar 88 gösterim yapmıştır. Oyun, dekorunun ağırlığından ve teknik güçlüklerinden ötürü bazı sahnelerde oynama imkanı bulamamış ve artık kâfi derecede seyirciye ulaştığı için doğal olarak daha seyrek sahnelenmektedir. Yine 2010 yılında premier yapmış olan “Binali ile Temir” ise bugüne kadar toplam 109 gösterim yapmış, 2012 Ocak’ından bugüne de 14 kez daha oynamıştır.

Geçtiğimiz sezonlara ait oyunların üzerine, sınırlı kadroyla, yeni oyunlar da sahnelenmiştir. Kadro darlığı nedeniyle aynı oyuncuların farklı oyunlarda çakışması söz konusu olabilir. Aylık oyun programı doğal olarak yeni prodüksiyonlara ağırlık verilerek düzenlenir. Dünyanın tüm tiyatrolarında işleyen program süreci bu şekildedir.

Şehir Tiyatroları her şeyden önce bu kentin tiyatrosudur. Bugüne kadar yalnızca tahsis edilen sahnelerde değil, İstanbul’un sokaklarında, köprülerinde, meydanlarında, varoşlarında da oyunlar oynamış bundan sonra da oynamaya devam edecektir. Bir kurum tiyatrosunun herhangi bir sahneye “en zayıf prodüksiyonlarını” göndermesi eleştirisini akılla ve mantıkla izah edebilmek mümkün değildir. “Zayıf” prodüksiyondan kastedilen nedir? Tek kişilik ve hatta dekoru bile olmayan bir oyun, gerek metin gerekse oyunculuk ve görsel anlatım açısından son derece “güçlü” olabilir. Buna örnek pek çok oyun yıllardır her sahneye, yurt içi ve yurtdışı turnelere gönderilmektedir. Dolayısıyla prodüksiyon açısından ne seyirci ne de kurum “zayıf”, “iri”, “dev”, “minik”, “butik” gibi ayrımlar yapar. Şehir Tiyatroları bir sanat kurumudur; besi çiftliği değildir. Küçükçekmece Sefaköy Kültür Merkezi’ne ve diğer merkezlere ancak aylık programın yoğunluğuna göre ayrıca turne yapılabilmektedir. Turne yapılacak sahnelerde ise öncelikle teknik koşulların yerine getirilmesi gösterimlerin selameti açısından önceliklidir.

Sonuç olarak Şehir Tiyatroları repertuarındaki her oyun “sanatsal” anlamda tartışılabilir; ancak her kim tarafından olursa olsun provokatif bir tartışmaya malzeme edilmesini ise ancak üzüntü ile karşılarız. Özünde tiyatro sanatını, bir kurum tiyatrosunun yüz yıllık işleyişi ve repertuar politikasını suçlamaya yönelik mesnetsiz eleştiriler bizi üzülerek de olsa böyle bir açıklama yapmak zorunda bırakmıştır. Kanımızca bu türden manipülatif çaba ve dezenformasyonun daha başka bir amacı olsa gerek. Bu bilgi kirliliğini ortadan kaldırmak ve bu karalama kampanyasını durdurmak için böyle bir yazıyı kaleme almak zorunda kaldık. Ancak bundan sonra Şehir Tiyatroları’nın böylesi karalama ve itibarsızlaştırma çabalarına karşı vereceği cevap sahnedeki oyunlar üzerinden olacaktır.

Saygılarımızla...

İSTANBUL BÜYÜKŞEHİR BELEDİYESİ ŞEHİR TİYATROLARI

Genel Sanat Yönetmenliği – 0212 455 39 00

Basın Halkla İlişkiler – 0212 219 10 78 / Faks: 0212 225 92 76

e-mail: basin.yayin@ibb.gov.tr web: www.ibst.gov.tr

4+4+4= Dindar Nesil + Çocuk İşçi

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Thu, 23 Feb 2012 13:04:00 +0000

TBMM önünde basın açıklaması yapan Eğitim Sen'e göre 4+4+4 yasa tasarısı, çocuk işçi, dindar nesil ve kız çocukların eğitimden uzaklaştırılması anlamına geliyor.

Serhat KORKMAZ

Ankara - BİA Haber Merkezi

23 Şubat 2012, Perşembe

Eğitim Sen üyeleri eğitim sisteminde değişikliği ön gören ve "4+4+4" adıyla anılan yasa teklifini Türkiye Büyük Millet Meclisi (TBMM) Dikmen Kapısı önünde bugün saat 10.30'da basın açıklamasıyla protesto etti.

Basın açıklamasını okuyan Eğitim Sen Genel Sekreteri Mehmet Bozgeyik,"4+4+4" sistemiyle Adalet ve Kalkınma Partisi'nin (AKP) gerçek amacının zorunlu eğitimi 12 yıla çıkarmak olmadığını belirterek, asıl amacın "Dindar nesiller yetiştirmek istiyoruz" ifadesine uygun bir sistem oluşturmak olduğunu söyledi.

Bozgeyik bu sistemin öğrenciler üzerindeki etkilerini ise şöyle sıraladı:

* Zorunlu eğitimin kendi içinde kademelendirilmesiyle birlikte, sekiz yıllık zorunlu eğitimle kapanan İmam Hatip Okulları'nın altıncı, yedinci ve sekizinci sınıfları yeniden canlandırılacaktır.

* 4+4+4 şeklinde formüle edilen zorunlu eğitimin kız çocuklarının okula devamını arttırmamakta, aksine ilk dört yıldan sonra öğrenimlerine "açık öğretim" şeklinde devam etmelerinin önü açmaktadır.

* Zorunlu eğitimin kademelendirilmesiyle, çıraklık yaşı da 14'den 11'e düşecektir. Çocukların 4. sınıftan itibaren okul ortamından uzaklaştırılması, çocuk işçiliğiniyaygınlaştıracak ve çocuk emeğinin sömürülmesini arttıracaktır.

* Zorunlu eğitimimin kademelendirilmesiyle birlikte, beşinci sınıftan itibaren çocukları mesleki alanda bir tercihe zorlamanın hiçbir bilimsel dayanağı yoktur. Bu yaşlardaki çocukları "mesleğe yöneltme" gibi bir tercih zorlaması içine sokmak, çocukların psikolojileri açısından sakıncalıdır.

Eğitim Sen olarak, zorunlu eğitimin 15 yıla çıkarılması gerektiğini belirten Bozgeyik, eğitim sisteminin "3-4 ve 5-6 yaş olmak üzere iki yıl okul öncesi, dokuz yıl ilköğretim ve dört yıl ortaöğretim" şeklinde olması gerektiğini ifade etti.

Camille Pissarro; Anarşist bir ressam

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Wed, 22 Feb 2012 22:00:00 +0000

Özellikle manzara resimleri tanınan ve izlenimciliğin (empresyonizm) kurucularından sayılan ressam Camille Pissarro'nun anarşist kimliği pek bilinmez, zira sanatçı, resimlerinde siyaseti açık bir şekilde yansıtmaktan kaçınmıştır. Fakat Pissarro'nun, anarşist kimliğini ve toplumsal yaşama bakışını açıkça yansıttığı bir resim serisi, "Toplumsal Utançlar", kamuoyunun görüşüne açıldı.

Bu çizimler, 121 yıl sonra ilk defa 2011 yazında Massachusetts'teki Clark Üniversitesi'nde sergilendi. Ardından San Francisco'daki Legion of Honor Müzesi, eserlere ev sahipliği yaptı. Şimdiye dek, Toplumsal Utançlar da dahil olmak üzere sergide yer verilen eserlerin büyük kısmı, yalnızca Pissarro ailesi içinde kalmış, kamuoyunca tanınmamıştı.

Pissarro, 1830'da Karayipler'deki (o dönemde Danimarka'nın sömürgesi olan) St. Thomas adasında doğdu. Babası Portekiz asıllı yahudi bir tüccardı. Daha çocukluğunda, döneminin önyargılarını aşmak için koşullar iyi gelişti. Adadaki beyazların çocuklarının aksine, aile Camille ve kardeşlerini Afro-Karayipli çocukların gittiği karma okula gönderdi. Siyahlarla birlikte büyüyen Pissarro, bu dönemde ırkçı eğilimlerden tümüyle uzak bir kişilik yapısına sahip oldu. Erken yaşlarda çizdiği resimler, siyahları ele alırken dahi dönemin sömürgeci eğilimlerini yansıtmıyor, siyah figürleri "renkli ve eğlenceli" konu mankenleri olarak değil, tıpkı beyaz figürler gibi eşit insanlar olarak ele alıyordu.

Deniz kenarında sohbet eden iki kadın, Saint Thomas, 1856

Kadın düşmanlığı da uzaktı Pissarro'nun aklından. Aksine, kadınları, genellikle de emekçiler olarak, sık sık resimlemişti. Zaten kendisi de eş olarak, annesinin hizmetçisi olan Julie'yi seçmişti.

Küçük taşra hizmetçisi, 1882

Babasının beklentisinin aksine baba mesleğinden uzaklaşmış, kendini resme vermişti gençliğinde. 25 yaşındayken Paris'te resim eğitimi almaya başladı. Ancak akademik eğitimden pek zevk almadı - akademik resim geleneğine olan eleştirel bakışı, hayatını ve sanatını derinden etkileyecekti. 1857'de, ileride kendisi gibi büyük ün kazanacak olan genç dostları Monet, Renoir ve Cezanne ile tanıştı.

1870'te Fransa-Prusya savaşı patlak verince, İngiltere'ye kaçtı. Bu nedenle, Paris Komünü'nde bilfiil yer alma şansını yitirdi. Oysa kendisine örnek aldığı büyük ustalardan Gustav Courbet, komünarlar tarafından Kültür Bakanlığı'na getirilecek, dönemin ilerici ressamlarıyla devrimci siyasetin ilişkisi açısından çok verimli bir dönem olacaktı.

Elma Hasadı, 1888

Komün'de yer alamadı Pissarro belki, ama hayatını siyasi mücadeleyle tamamen buluşturdu. Fransa'da geride bıraktığı 1500 resimden sadece 40 tanesini sağlam buldu döndüğünde - gerisini Prusya askerleri, postalları çamur olmasın diye evin önüne sermişler veya benzer şekilde çarçur etmişlerdi. Tüm çalışkanlığıyla tekrar üretime başladı. Monarşiye karşı Cumhuriyet yanlısıydı ama, görüşleri daha da radikaldi. Kropotkin, Proudhon ve Jean Grave'ın eserlerinden etkileniyor, anarşist fikirleri benimsiyordu.

Kısa sürede anarşizmin bir militanı haline gelecek, harekete sürekli destek verecekti, ama resimlerinde siyaseti asla açık bir biçimde yansıtmıyordu. 1874'te, bir kısmını eskiden beri tanıdığı dostlarıyla birlikte resmi Salon sergisinde eserleri reddedilince, "Empresyonist" sergisini açtılar. Aslında serginin adı "empresyonist" değildi - sergiyi hiç beğenmeyen basının ve eleştirmenlerin yakıştırmasıydı bu. Akademik öğretinin aksine, ışığın nesneler üzerindeki etkisini yakalamak üzere açık havada ve hızla yaptıkları resimleri dalga konusu olmuş, "bunlar resim değil, izlenim" denilerek aşağılanmıştı. Sergiyle ilgili Le Figaro'da çıkan yazıda "Resim olduğunu söyledikleri şeylerden oluşan bir sergi açtılar… 5 veya 6 çılgın adam, biri de kadın, orada buluştular. Bu sözde sanatçılar tuvallerini, boya ve fırçalarını alıp rastgele oraya buraya savurmuşlar ve altına imza atmışlar" deniliyordu. Ancak "izlenimciler" yılmayacak, kendilerini aşağılamak için uydurulan bu tanımlamayı sonradan benimseyecek ve yirmi yıl içerisinde Avrupa'nın en ünlü ressamları haline geleceklerdi.

Siyaseti açıktan yansıtmıyordu eserleri, ama doğru bakan gözün, Pissarro'nun imalarını anlaması zor değildi. Bazen bu imalar, olabildiğince belirgin hale geliyor, alışılmış "kırda vakur zenginler" kompozisyonundaki iki fakir çocuk, zenginlere bakışlarıyla izleyiciye o güne dek gördüğü benzer resimlerin tümünü sorgulatabiliyordu.

La Roche-Guyon'da Eşeğe Binenler

Pissarro'nun ünlü izlenimci ve Seurat ve (kendisi gibi anarşist) Signac'tan etkilendiği noktacı üslupla yaptığı eserler, günümüzde çokça tanınıyor. Arama motorları vasıtasıyla, bu resimler kolaylıkla erişilip incelenebilir. Fakat ilk defa bu yaz sergilenen Toplumsal Utançlar adlı seri, ressamın siyasi görüşünü net bir şekilde yansıttığı tek resim serisi olarak haberimizin asıl konusu.

Pissarro, bu çizimleri 1889'da yeğenleri Esther ve Alice Isaacson'a hediye etmişti. Kendi çocuklarını çok açık görüşlü bireyler olarak yetiştiren Pissarro, belli ki yeğenlerinin gelişimiyle de ilgileniyordu. Seri çizimler, Pissarro'nun oğlu Lucien tarafından ciltlenerek bir defter haline getirilmişti. Her bir sayfada toplumsal utanç, zorluk ya da skandalları anlatan resimler görülüyor, bunlara anarşist yayınlardan ya da kitaplardan alıntılanmış metinler eşlik ediyordu. İlk sayfada bir tepeden Paris'e bakan yaşlı ve sakallı kişi, belli ki Pissarro'nun kendisi. Ufukta ise, güneşle birlikte doğar izlenimi veren Anarşi sözcüğü görünüyor. İlk çizimde "Kapital", yani sermaye başlığıyla bir kapitalist resmedilirken, son çizimde ise "Ayaklanma" betimlenerek umuda işaret ediliyor.

Pissaro'nun eserlerine buradan ulaşabilirsiniz.

Yusuf Kurçenli hayatını kaybetti

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Wed, 22 Feb 2012 13:53:00 +0000

Türk sinemasının ünlü yönetmeni Yusuf Kurçenli hayatını kaybetti

Yusuf Kurçenli kimdir ?
Yusuf Kurçenli İstanbul Üniversitesi’nde gazetecilik okudu. 1973 ile 1980 yılları arasında TRT’de yapımcı ve yönemen olarak çalıştı.

İlk filmi “Ve Recep Ve Zehra Ve Ayşe”yi 1983 yılında çekti. Daha sonraki yıllarda çektiği bir çok film, değişik festivallerde ödüller kazandı. “Baba Evi” ve “Kurşun Kalem” gibi TV dizilerini yönetti.

Yusuf Kurçenli’nin filmleri

Yüreğine Sor 2010
Gurbet Kuşları 2008
Bebeğim 2006
Gönderilmemiş Mektuplar 2002
Kurşun Kalem 2000
Çemberler 2000
Baba Evi 1999
Antika Talanı 1997
Aşk Üzerine Söylenmemiş Her şey 1995
Çözülmeler 1994
Umut Taksi 1993
Taşların Sırrı 1992
Karartma Geceleri 1990
Raziye 1990
Gönül Garip Bir Kuştur 1989
Gramofon Avrat 1987
Merdoğlu Ömer Bey 1986
Ölmez Ağacı 1984
Ve Recep Ve Zehra Ve Ayşe 1983
Savunma 1979
At Gözlüğü 1978
Özgürlüğün Bedeli 1977

Çığlık-Scream / Edvard Munch

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Wed, 22 Feb 2012 10:02:00 +0000

Çığlık / Scream

"İki arkadaşımla bir patikada yürüyorduk. Güneş batıyordu. Aniden gökyüzü kızıla dönüştü. Kendimi yorgun hissettim ve durakladım. Bir çitin üzerine eğildim. Mavi-siyah fiyordların üzerinde ateşin kan kırmızısı ve dili dolanıyordu.Arkadaşlarım yürümeye devam ediyordu. Ben orada anxiety (kaynagi bilinmeyen sikinti, endise durumu) ile titriyordum ve doğanın içinden gelen sonsuz çığlığı hissediyordum."
Oslo'ya bakan bir yol...Ekeberg'te bir tepe... Modern çağın en bilinen dışavurumcu resmi Scream'in ilham kaynağını böyle açıklıyordu, Norveçli ressam Edvard Munch.
1893-1910 yılları arasında tamamlanan bu çarpıcı resimde cinsiyetsiz bir yaratık görülüyor. Kimilerine göre ise tasvir edilen Munch'un manik depresif kızkardeşi Laura Catherine.
1978 yılında, Munch bilgini Robert Rosenblum sanatçının Perulu mumyaları model olarak aldığını iddia etti. Munch bu mumya örneklerinden birini 1889 yılında Paris'te Exposition Universelle'de görmüştü.
Munch'un arkadaşı Paul Gauguin Arles'te üzüm hasadı resminde bu mumya örneğini model olarak kullanmıştı. Gauguin bu resminde bildik soruları yeniden gündeme getirmişti: Nereden geliyoruz? Kimiz? Nereye gidiyoruz?

Arles'te üzüm hasadı

Scream'in atmosferi psikolojide Depersonalizasyon bozukluğu olarak adlandırılan bir deneyimi yansıtıyor. Çevrenin ve bireyin bozulmasının yansıması olarak algılanıyor. ''Çığlık", hastalık, ölüm, hüzün, acı, kaygı gibi temaları işlediği eserler serisinin parçası. Bu eser, sanatsal yönü kadar son yıllarda bir kaç kez çalınmasıyla da ünlü.
Bülent EFE

Edvard Munch'un diğer resimleri:

Büyük Medeniyet Savaşı, Ortadoğu'nun Fethi / Robert Fisk

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Wed, 22 Feb 2012 07:37:00 +0000

Robert Fisk 1970'lerde İrlanda sorununa, 1974'te Portekiz Devrimi'ne, 1979'da Lübnan İç Savaşı'na, İran Devrimi'ne, 2003'e kadar Afganistan'daki Sovyet savaşına, İran-Irak savaşına, Körfez savaşına ve nihayet Irak işgaline dair haberleriyle tanınıyor. Fisk'in temel eseri olan Büyük Medeniyet Savaşı: Ortadoğu'nun Fethi, gazetecilik deneyiminin okuyucusuyla buluşacağı kapsamlı bir çalışma. Yazarın daha önce The Times, Middle East ve The İndependent'te yayınlanan makalelerden oluşan kitap, Ortadoğu'da cereyan eden modern savaşların tanıklığının ürünü olmakla beraber Ermeni soykırımı ve Cezayir Savaşı'na dair de bölümler de içeriyor. Özgün olarak 2005 yılında basılan kitap, Birleşik Krallık'ın ve Birleşik Devletler'in Orta Doğu politikalarına dair yetkin bir eleştiri sunuyor. Türkiyeli okurlar için kitabı çekici kılacak unsurlardan birisi de çevirisinin, Türk edebiyatının güçlü isimlerinden Murat Uyurkulak'a ait olması

Javier Bardem: 'Kartları aralarında bölüşen oyuncular her yerde aynı'

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Wed, 22 Feb 2012 07:17:00 +0000

Batı Sahra sorunu hakkında yaptığı belgesel ile Berlin Film Festivali’ne katılan oyuncu Javier Bardem, gözlerden adeta kaçırılan bir sorunun üzerine gidiyor. Bardem, bağımsızlığı Fas tarafından gölgelenen Batı Sahra’da yaşananlar konusunda çalışmalarını sürdüreceğini söylüyor.

İnternette yayın yapan Mısır kökenli haber portalı Bikya Masr’a Batı Sahra hakkında yaptığı belgesel ile ilgili konuşan İspanyol oyuncu Javier Bardem Fas tarafından kontrol edilen Batı Sahra’nın “görünmezliğini” batının stratejik ve ekonomik çıkarlarına bağlıyor.

2008 yılında bölgedeki mülteci kamplarına gerçekleştirdiği gezilerden sonra bu konu hakkında birşeyler yapmaya karar veren Bardem’in belgeseli Hijos de las Nubes: La Ultima Colonia'nın (Bulutların Çocukları: Son Koloni) ilk gösterimini Berlin Film Festivali’nde gerçekleştiriyor.

“Sağduyu reel politikaya kurban ediliyor”

Bölge uluslararası hukuk tarafından “non-self governing state”(kendini yönetemeyen ülke olarak tanımlanıyor. Sömürgecilik döneminden kalma bu terim Batı Sahra’dan başka artık sadece eski emperyalist ülkelere bağlı çok küçük ada devletler için kullanılıyor.

Bikya Masr’ın sorularını yanıtlayan Bardem mülteci kamplarına ilk gittiğinde onca yokluğa rağmen sahip olduğu her şeyi paylaşan insanları gördüğünü ve onları orada bıraktıktan sonra bir şeyler yapmaya karar verdiğini anlatıyor.

Bardem, Berlin Film Festivali direktörü Dieter Kosslick’in Batı Sahra’dan belgesel sayesinde haberdar olduğunu söylemesi üzerine sorulan konu hakkında neden bu kadar az şey bilindiği sorusuna ise, “Batı Sahra davası tamamen görünmezdir ve bunun neden böyle olduğunu dürüstçe söylemeliyiz. Bu görünmezlik Fas’ın arkasına Birleşmiş Milletler'de veto hakkına sahip bir ülke olan Fransa’yı almasındandır. Çelişki, burada insan hakları ve özgürlüğün hayatiliği konularında önemli temelleri olan ülkelerden bahsediyor olmamız. Bu ortaklık ise jeopolitik, stratejik, ekonomik ihtiyaçlar ve çıkarlardan oluşuyor. Bununla ilgili sinir bozucu olan kısım da bu” sözleri ile cevap veriyor.

Belgeselde Batı’nın iki yüzlülüğünün vurgulandığına ilişkin yorum hakkında ise, sadece Batı Sahra’da değil heryerde, örneğin bugün Suriye’de de "oyun"un kartları kendi aralarında bölüşen aynı oyuncularla oynandığını ve sağduyunun reel politika uğruna hiçe sayıldığını sözlerine ekliyor. Ünlü oyuncu, belgeselin yaşananların arkasındaki gerçeklerin diğer örneklere bir açıklama olması için de gösterildiğini söylüyor.

Bardem, “Hissettiğin şeyleri anlatmak çok zor olsa da yapman gereken anlar gelir”
Berlin Film Festivali’ne de Arap Dünyası"ndaki gelişmelerin damgasını vurması hakkında ne düşündüğü sorulduğunda ise Bardem, dünyadaki değişimin insanlar tarafından fark edilmesinin sıradışı olduğunu düşündüğünü belirtiyor ve ününün, sözlerinin önüne geçip geçmeyeceği hakkında bir kaygısı olmadığını söylüyor.

Batı Sahra’da gözlerden uzak yaşananlar
Batı Sahra İspanya kolonisiyken önce Fas’a devrolduktan sonra Şubat 1976'da Polisario Özgürlük Hareketi 'nin yürüttüğü savaş sonucunda bağımsızlığını ilan etti ve Sahra Arap Demokratik Cumhuriyeti adını aldı. Fas'ın, Polisario Cephesi'ni terörist bir örgüt olarak ilan etmesi sonucu savaş uzun yıllar boyunca devam etmişti. Ancak 1984'te Afrika Birliği'ne kabul edilmesiyle uluslararası arenada tanınması konusunda çok önemli bir adım atılan ülke, BM’de beklediği karşılığı bulamadı. 1991 yılında Fas ve Polisario hareketi arasında imzalanan ateşkes sonrasında ise bugün hâlâ devam eden çözümsüzlük ortaya çıktı. Bu çözümsüzlük sonucunda binlerce kişi mülteci kamplarında çok zorlu hayat şartları altında yaşamlarını sürdürmeye çalışıyorlar.

'Ben Bertolt Brecht' / Dostlar Tiyatrosu perdesini yeniden açtı

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Wed, 22 Feb 2012 07:11:00 +0000

Dostlar Tiyatrosu yıllar sonra yeniden epik tiyatronun büyük ustası Bertolt Brecht’i konu alıyor. Genco Erkal oyunu tanıttığı yazısında izleyiciye Brecht’in bir şiiri ile sesleniyor: Bozuk adalet yeter artık / Acemi ellerde yoğrulan, iyi pişmemiş adalet yeter / Yeter dura dura bayatlayan adalet”

Genco Erkal yönetimindeki Dostlar Tiyatrosu yeni dönemde kabare oyunları “Ben Bertolt Brecht” ile seyirci karşısına çıkacak. Genco Erkal oyunun tanıtım yazısında şu ifadeleri kullanıyor:

“Öyle yazarlarım var ki yıllar boyu peşimi bırakmıyorlar, peşlerini bırakmıyorum. İşte Nâzım Hikmet, Aziz Nesin… işte Brecht. Tanışmamız 60’lı yıllar. İlk Brecht oyunum Ankara Sanat Tiyatrosu’nda Asaf Çiyiltepe’nin yönettiği Arturo Ui’nin Önlenebilir Yükselişi, yıl 1966. Bir önceki oyunuma Nâzım Hikmet’le 35 Yıl demiştim. Demek ki bu yıl da Bertolt Brecht’le 46 Yıl diyebilirim. Gene uzun bir yolculuk.

… Onun için şimdi Brecht zamanı diyorum. Marks’ın Dönüşü’nden sonra bu da Brecht’in Dönüşü olsun. Onun o sivri dilini özledik. Düşünmeyi keyfe, eğlenceye dönüştüren zekasını, gülmece dehasını özledik. İnsanın gözünü açan, ufkunu genişleten, sorduğu sorularla kışkırtan, uyaran, baştan çıkaran yazarımızı yeniden sahneye davet ediyoruz. Günümüz üstüne söyleyeceklerini dinleyelim. Bir de onun gözüyle bakalım Nereye Gidiyoruz?

Brecht’in şiirleri, şarkıları epey uğraştırdı bizi. 1978’de Brecht Kabare Ankara turnesinde yasaklandı. 12 Eylül döneminde sahnelediğimiz, Nazım Hikmet, Haldun Taner ve Aziz Nesin’in yapıtlarının yanı sıra Brecht’in şiir ve şarkılarının yer aldığı Her Gün Yeni Baştan yasaklandı. Bakalım bu kez Brecht usta ülkemizde nasıl karşılanacak?”

“Ben Bertolt Brecht” oyununun Şubat ayı programı şu şekilde:

17 Şubat 20.30 Muammer Karaca Tiyatrosu

18 Şubat 20.30 Kozzy Kültür Merkezi

21 Şubat 20.30 Ataköy Yunus Emre K.M.

24 Şubat 20.30 Muammer Karaca Tiyatrosu

25 Şubat 20.30 Kadıköy Halk Eğitim Merkezi

29 Şubat 20.30 Caddebostan Kültür Merkezi

Fetih 2012 / 'Kahpe Bizans'ın son izleri siliniyor

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Wed, 22 Feb 2012 07:06:00 +0000

Türkiyeli Bizans tarihi uzmanı 51 akademisyen imzaladıkları bir metinle son dönemde ortaya çıkan Tarihi Yarımada’yı talan görüntülerinden kaygı duyduklarını açıkladı. Metnin imzacılarından Prof. Dr. Engin Akyürek, böyle giderse çok önemli bir tarihin yavaş yavaş yok edilebileceğini söyledi.

Sultanahmet’te otel inşaatı sonucu tarihi Bizans duvarlarının yok olmasını protesto eden 51 akademisyen, kamuoyuna duyurdukları imza metniyle herkesi Tarihi Yarımada’ya sahip çıkmaya çağırdı. Metnin imzacılarından İstanbul Üniversitesi Sanat Tarihi Bölümü Bizans Sanatı Anabilim Dalı öğretim üyesi ve Sosyalistlerin Meclisi üyesi Prof. Dr. Engin Akyürek, yaşananları soL’a değerlendirdi.

İnşaata ve tarihi duvarların yıkılmasına göz yumuldu
Sultanahmet'teki otel inşaatı sonucu tarihi duvarların yok olmasını protesto etmek amacıyla bir araya gelen 51 Türkiyeli Bizans uzmanı, yetkilileri ve kamuoyunu Tarihi Yarımada'ya sahip çıkmaya çağırdı.

Otelin kurulduğu yerin çevresindeki temel kazısında karşılaşılan Bizans ya da Bizans öncesi döneme ait tarihi duvarların yerle bir edildiğini ifade eden öğretim üyeleri, yıkımın raporla tespit edildiğini hatırlattı.

Tarihi duvarların yıkımın, İstanbul Arkeoloji Müzeleri uzmanları tarafından 15 Aralık 2011'de yazılı raporla tespit edilmesine rağmen Şubat 2012'de bölgeye beş katlı bina inşa edildiğine dikkat çeken akademisyenler açıklamada şunları dile getirdi:

"Yıkımın 4 Numaralı Koruma Kurulu'nun gündemine 18 Ocak 2012 tarihinde, yani bir ay gibi çok geç bir tarihte alınması ve Fatih Belediyesi yetkililerinin iddia ettikleri gibi müteaddit kereler kontrol yapmalarına ve iki kez mühürlemelerine rağmen inşaatın beş katının da bitmiş olması açıklama gerektiren durumlardır. 8 Şubat 2012 tarihinde Kültür Bakanlığı ve Fatih Belediyesi'nin yeni yapılan binayı yıkma yönünde karar almaları kendi içinde doğru bir karar olsa da yok edilen duvarları geri getirmeyecektir. Önce sorunun ortaya çıkmasına katkıda bulunup sonra onu çözmeye çalışmak yerine olası sorunların önlemini baştan almak ilerde başka tarihi eserlerin yok olmasını engelleyecektir."

"Yapılaşma vurgunu ve tarihi eser kaçakçılığı var"
Metnin imzacılarından olan Prof. Dr. Engin Akyürek, bölgedeki tek sorunun otel binası sonrasındaki yıkım olmadığını bunun da gazetelerde çıkan haberler sonrasında rahatça anlaşıldığını dile getirdi. Bölgede birçok binanın bir küçük delik bile kalmadan tahtalarla çevrilerek restorasyon kılıfıyla talan edildiğine dikkat çeken Akyürek, bölgenin altının tarihi eserlerle dolu olmasının define ve tarihi eser kaçakçılığı yapıldığını düşündürdüğünü ifade etti.

Otel inşaatında yaşanan yıkımın oldukça vahim olduğuna değinen Akyürek, her iki durumunda Tarihi Yarımada’nın korunmadığının kanıtı olduğunu söyledi. Ortada hiçbir denetim ve kontrolün olmamasının anlaşılamaz olduğunu vurgulayan Akyürek, “Hem yapılaşma rantından hem de kaçakçılık rantından çok önemli alanın kaybedilmesi tehdidi doğmuştur” dedi.

"Bölge açık alan müzesi olmalı yoksa yok olacak"
İstanbul’un birçok noktasında oldukça değerli tarihi alanlar olduğuna dikkat çeken Akyürek, günümüz dünyasında talanın bu tarihi alanlar üzerinden gerçekleştiğini dile getirdi.

İstanbul’da Ayasofya’dan Ahırkapı’ya kadar bölgenin saraylar bölgesi olduğunu belirten Akyürek şöyle konuştu: “Bu bölgede hiçbir yapılaşmaya izin verilmemesi gerekiyor. Bununla yetinilmeyip geçmişte yapımına izin verilen alanlarında yıkılması gerekiyor. Bu sayede bölgenin bir açık alan müzesine dönüştürülmesi gerekiyor. Bu söylediklerim hayal olarak algılanırsa yüz yüze olduğumuz şey, bölgenin tarihi tüm eserlerinin yavaş yavaş yok olması olacaktır. Bunun için bir an önce gerekli önlemler alınmalıdır.”

Kitle Süsü / Sigfried Kracauer

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Wed, 22 Feb 2012 07:00:00 +0000

İletişim çalışmalarında güçlü bir akım olan Frankfurt Okulu'nun eleştirel teori geleneğinin temsilcilerinden birisi olan Siegfried Kracauer'in gazetecilik, kültür eleştirisi, film teorisi ve sosyoloji ile sınırlandıramayacak geniş bir çalışma alanıyla anılan bir isim. İlk olarak 1963 yılında basılan Kitle Süsü, yazarın daha önce yayınlanan makalelerini seçerek bizzat hazırladığı bir derleme. Düsturu "Hakikate girişin yolu dünyevinin içindedir bugün" olarak özetlenebilecek derleme, buna sadık biçimde gündelik alanın kavramlarıyla düşünmenin olanaklarını sorunsallaştırıyor. Bu bağlamda karşımıza çıkan eleştiri odakları şöyle sıralanabilir: Alışveriş merkezleri, seyahat, dansçı kızlar, fotoğraf, çok satan kitaplar, otel lobileri, biyografiler ve sinema üzerinden yalıtılmışlık, yabancılaşma, can sıkıntısı, şehir kültürü ve birey-grup ilişkisi. Kültür endüstrisi tartışmalarında önemli bir yer kaplayan kitle kültürünü, bu odaklar paralelinde düşünmek günümüz yeni medya ve iletişim teknolojilerine eleştirel bir bakışın olanaklarını da işaret etmesi sebebiyle ayrıca önemli. Kracauer'in film kuramlarında çığır açan Caligari'den Hitler'e: Alman Sinemasının Psikolojik Tarihi (2011, Deki) kitabının da çevrildiğini hatırlatmakta fayda var.

Siegfried Kracauer (çev. Orhan Kılıç)

Yayınevi: Metis Tarihi: Aralık 2011

Nuray Mert: Zorunlu Açıklama

noreply@blogger.com (Bülent Efe) — Tue, 21 Feb 2012 16:18:00 +0000

İşte Nuray Mert'in Medyatava'ya gönderdiği "Zorunlu Açıklama" başlıklı açıklaması:
"Zorunlu Açıklama"
Milliyet gazetesindeki son ‘durumum’a ilişkin okuyucularım ve medya çevreleri başta olmak üzere, yaygınlaşan merak ve tepkiler dolayısı ile bir açıklama yapmak zorunluluğu hissediyorum.
Farklı spekülasyonlara yol açan durum, 12 Şubat tarihli yazımın sonunda izne ayrıldığım şeklinde bir not ile başladı. 11 Şubat Cumartesi günü Milliyet yönetimi beni telefonla arayarak benimle ilgili ‘sıkıntılı’ bir durum oluştuğunu, konunun netleşmesi için zamana ihtiyaç olduğunu söyleyerek, bu süre içinde ‘izne’ çıkmamım mümkün olup olmadığını sordu. Böyle başlayan bir sürecin nasıl sonuçlanacağını gayet iyi tahmin ettiğim halde, yönetimi zor durumda bırakmamak üzere, konuyu hafta içinde netleştirmek üzere, daha önce göndermiş olduğum yazımın sonuna ‘izne’ ilişkin notun konulmasını kabul ettim. Zaten tam o esnada çok ciddi bir sağlık sorunu nedeniyle gittiğim doktor randevumdan henüz çıkmış, o konuda ne yapacağımı düşünmekle meşguldüm.
Olaylar hiç arzu etmediğim ancak tahmin ettiğim şekilde devam etti; Milliyet’deki durumum netlik kazanmadı. Bu koşullar altında, gerekli açıklamayı gazetemin yapmasını bekledim, ancak bu gerçekleşmediği gibi, bir noktadan sonra gazete yönetimi ile iletişim imkanı bulamadım. Şu an itibarıyla beni en çok rahatsız eden husus budur.
Hiçbir medya kurumunun hiçbir yazarının istihdamını devam ettirmek gibi bir zorunluluğu olmadığını da, mevcut medya özgürlük ortamının sınırlarını da gayet iyi biliyorum. Ancak, asgari medeni davranış ve nezaket, hiç olmazsa net bir açıklamanın yapılmasıdır, bunun yapılmamış olması fazlasıyla üzüntü verici oldu. Dahası, 11 Şubat tarihine kadar gazete yönetiminden bana iletilen hiçbir rahatsızlık ve dolayısı ile ‘baskı’ diye nitelenebilecek bir yaklaşım söz konusu olmamıştır. Şu ana kadar gönderdiğim halde basılamayan bir yazım olmadı, sorun yazılarımın gönderemediğim, bu imkanın kapatılması dolayısı ile basılamamasıdır.
Söylemeye gerek yok, siyasal görüşlerimin tek sorumlusu benim, bağlı bulunduğum medya kuruluşunun benim yüzünden bedel ödemesini hiçbir zaman beklemedim. Bu konuda mesele, bu ülkede siyasi görüşlerin ifadesinin bedelinin, bu görüşleri ifade etme imkanının elinizden alınmasıdır. Bu ne ilk kez benim başıma geliyor, ne de benim başıma ilk kez geliyor. Türkiye’de özgürlükler ortamının geldiği nokta hepimizin malumudur. Siyasi görüşlerimi beğenen veya beğenmeyenler olabilir ancak beğenmeyenlerin tuttuğu yol susturmak veya susturulunca sevinmek değil, tartışmak veya hiç dikkate almamak olmalıydı, olmadı.
Bu noktada, en acıklısı, bu tür durumlarda, meslektaşlarımızdan pek çoğunun madur olanı itham yolu ile maduriyetlere meşruiyet kazandırma davranışıdır. Şimdiye kadar olan budur, benim başıma aynısı gelirse hiç şaşırmam. Bunun ötesinde değerlendirmeyi takdirlerinize bırakıyorum.
Son olarak, içinde bulunduğum durum konusunda duyarlık gösteren tüm okuyucu ve meslektaşlarıma çok çok teşekkür ederim. Böyle durumlarda en önemlisi yalnız kalmamaktır. Bana bu duyguyu yaşatmadıkları için hepsine tekrar tekrar teşekkür ediyorum. İzninizle, en sevdiğim yazarlardan Arif Altan’ın sözleri ile bitireyim;
“Kendine yetemeyen, kendine söz geçiremeyen, kendinden bir yapıt, kendinden bir güzellik meydana getirecek güçten yoksunların saplandıkları hükmetme arzusu… İktidar, tanrının ya da doğanın, insanın kusurlu varlığına kestiği bir ceza. Kimsenin sahip olamayacağı, ona göz dikenlerin onun kölesi olacağı, onun herkese sahip olabileceği korkunç bir hastalık… İktidarla mutlu gelecek arayan, düşüncenin hangi doruklarında parende atarsa atsın bugünü de yitirmekle mükellef…”
Selam ve sevgilerimle…
Nuray Mert