NamasteNepaliKhabar

बादलदेखि प्रकाशसम्म माओवादीभित्रका चर्चित यौनकाण्डहरु

2012-07-17T03:20:00.000-07:00

प्रकाश दाहाल र अखिल क्रान्तिकारीकी नेत्री विना मगरको सम्बन्ध अहिले चर्चामा छ । तर, माओवादीभित्र यस्तो समस्या पहिलोपटक आएको होइन ।

माओवादी अध्यक्ष प्रचण्डका छोरा भएकाले अहिले ठूलो प्रचार भएको छ । तर, माओवादी मूलधारको राजनीतिमा आएपछि मात्र होइन, गणतन्त्रका लागि बलिदानीपूर्ण आन्दोलन गरिरहेको वेला पनि माओवादीमा यौनकाण्ड भएका थिए । अहिले राज्य समितिस्तरका नेता प्रकाश कारबाहीमा परेका छन्, तर यसअघि केन्द्रीय नेतृत्व तहकै नेता यस्तै काण्डमा मुछिएका थिए ।

प्रकाश माओवादीको राज्य समितिका सदस्य हुन् । राज्य समितिका सदस्यलाई पोलिटब्युरोले कारबाही गरेको भने यो पहिलोपटक हो । माओवादी अध्यक्ष प्रचण्डले आफ्नै प्रस्तावमा छोरा प्रकाशमाथि कारबाही गराएका हुन् ।

जनयुद्धकाल सुरुवातदेखि शान्तिप्रक्रियाको चार वर्षसम्म आउँदा माओवादीभित्र दर्जनौँ 'सांस्कृतिक विचलन' (यौनकाण्ड)का विवाद देखा परे । एकपछि अर्को गरी आउने यस्ता विवादमध्ये कतिपय पुष्टि भए भने केही भने आरोपमै मात्र सीमित भए ।

पार्टीभित्र मात्र होइन यस्ता प्रकरण वेलावेलामा सेना र भ्रातृसंगठनभित्र पनि देखा पर्ने गरेका छन् । यस्ता आरोप पुष्टि हुँदा माओवादीले त्यस्ता पात्रमाथि कारबाही गर्दै आएको छ ।

सशस्त्र जनयुद्धको अन्त्य गरेर शान्तिप्रक्रियापछि पनि माओवादीभित्र यौन विचलनका घटना बाहिर आइरहे । पार्टीका केन्द्रीय तहका नेतादेखि सभासद्समेत मात्र होइन तल्लो तहमा पनि यस्ता प्रकरणबाट कैयौँ माओवादी कार्यकर्ता गम्भीर विवादमा तानिए ।

युद्धकालमा जस्तै यौन विचलनलाई 'अपराध' नै ठान्छ माओवादी । तर, पनि यो अपराधलाई लुकाएर गर्न रुचाउने देखिँदै आएका छन् माओवादीभित्र ।

चर्चित दर्जन काण्ड

विवाद १

जनयुद्धका सुरुका दिन -०५२ फागुन १) देखि अहिलेसम्म आउँदा अन्तरपार्टी कारबाहीका दर्जनौँ घटना बाहिर आए माओवादीभित्र । पहिलो र ठूलो घटना थियो, सांस्कृतिक विचलनसम्बन्धी । आरोपित पात्र सामान्य थिएनन् । उनीहरू पार्टीका कार्यकर्ता मात्र नभई उच्च तहका नेता थिए । जनयुद्धकै योजनाकारमध्येका नेता रामबहादुर थापा बादल र पम्फा भुसाल हिमानीबीचको अनुचित यौनसम्बन्धले उनीहरू दुवैलाई कारबाहीको अवस्थामा पुर्‍यायो ।

माओवादीले बादल र हिमानीबीच भएको कारबाही प्रकरणलाई पार्टी दस्ताबेजमा नै उतारेको छ । दस्ताबेजमा भनिएको छ, २०५३ असारदेखि फागुनसम्म आइपुग्दा करिब नौ महिनाको अवधिमा कमरेड बादल र कमरेड हिमानीबीच सम्बन्ध आश्चर्यजनक तीव्रतासाथ प्रेम र यौनसम्बन्ध एक सीमासम्म पार्टी नेतृत्वविरोधी गठजोड, स्वेच्छिक सम्बन्ध-विच्छेद’ र अन्त्यमा एकअर्काप्रति तीव्र आक्रोश र घृणामा परिणत भयो । पार्टी पोलिटब्युरोको जिम्मेवार सदस्य कमरेड बादल र कमरेड हिमानीबीचको यसप्रकारको घटनाक्रमले स्वाभाविक रूपमा त्यसमा अन्तरनिहित सैद्धान्तिक र नैतिक अवधारणाबारे गम्भीरतापूर्वक विचार गर्नुपर्ने आवश्यकताबाट उत्पन्न हुन गएको छ ।’

विवाद २

जनयुद्ध थालिएको अर्को वर्षमै अर्का केन्द्रीय नेता हरिबोल गजुरेल अर्थात् कमरेड शीतलकुमार पनि सांस्कृतिक विचलन गरेकै विषयमा कारबाहीमा परे । अनैतिक यौनसम्बन्ध राखेको अभियोग लाग्यो उनीमाथि । शीतलकुमार हाल माओवादी सभासद् बनेकी नीरकुमारी दर्लामीसँग यौनसम्बन्ध राखेको अभियोगमा मुछिएका थिए । नीरकुमारीका पति शेरमान कुँवरलाई ०६१ मा सेनाले हत्या गर्‍यो, पछि उनीसँग शीतलकुमार सांस्कृतिक विचलनको आरोपमा कारबाही परे ।

विवाद ३

युद्धकालमै यानप्रसाद गौतम आलोक यौनकाण्डामा मुछिए । जनयुद्धका दौरानमा माओवादीभित्र खुबै चर्चा भयो आलोक प्रवृत्ति । पार्टीका जिम्मेवार नेता थिए, आलोक । तत्कालीन अवस्थामा पार्टी पोलिटब्युरोे सदस्य रहेका आलोक पार्टीका सैद्धान्तिक पक्षको विषयमा विवादमा परे । त्यसबाहेक उनीमाथि गम्भीर सांस्कृतिक विचलनको समस्या देखिएको माओवादीले पुष्टि गर्‍यो । काभ्रे स्थायी घर भएका आलोक त्यतिवेला पूर्वाञ्चल प्रमुख थिए ।

माओवादी केन्द्रीय कार्यालयले ०५६ को फागुनमा आलोकलाई अनुशासनको कारबाही गर्‍यो । तत्कालीन काभ्रे-रामेछाप सेक्रेटरी रुकु चौलागाईं अर्थात् कमरेड रचनासँग अनुचित यौनसम्बन्धमा लिप्त भएको आरोप थियो आलेकमाथि । पछि पुष्टि भयो । उनीहरू कारबाहीमा परे । पार्टीबाट निष्कासन नै भए । माओवादीले उनलाई कारबाही गरेपछि श्रमशिविरमा पठायो । पछि आलोक श्रमकैदमै मारिए । उनी दोहोरो भिडन्तमा मारिएको माओवादी दाबी छ ।

पार्टीबाट कब्जा गरिएका पैसाले काठमाडांैमा घर बनाउने, छापामारलाई सेन्ट्रीमा राखेर सेल्टरभित्रै महिला नेतासँग यौन क्रियाकलापमा लागेेको, सर्वहारा संस्कृतिलाई तिलाञ्जलि दिँदै मीठो खाना र राम्रो पहिरन लगाउनु र उच्च एवं विलासिताको जीवन बिताएर पार्टीभित्र नवसामन्तको अवतारका रूपमा उदाएको आरोप उनीमाथि थियो ।

विवाद ४

आलोक कारबाहीमा परेको आसपासमै माओवादीका अर्का नेता हेमन्तप्रकाश वली 'सुदर्शन'समेत यौनकाण्डमा तानिए । पार्टीले उनीहरूमाथि सांस्कृतिक विचलनकै प्रकरणमा कारबाहीसमेत चलायो । कारबाहीलगत्तै पक्राउ परे सुदर्शन । उनी ०५५ मा पक्राउ परी जेल परेपछि विवाद सेलायो ।

विवाद ५

कात्तिक, ०५७ मा माओवादी एक नेता फेरि घेरामा परे । तत्कालीन विद्यार्थी संगठनका अध्यक्ष कृष्णध्वज खड्कामाथि एकजना महिलाले आरोप लगाइन् । ती महिला पनि विद्यार्थी नै थिइन् । यस प्रकरणमा मुछिएका खड्कालाई माओवादीले ६ महिनाका लागि पार्टीबाट निष्कासन गर्‍यो ।

विवाद ६

अर्को विवादमा तानिए केन्द्रीय नेता शक्तिबहादुर बस्नेत सुरेशसिंह । उनी एकजना पार्टीकै महिला कमरेडलाई गलत नजरले हेरेको अभियोगमा विवादमा तानिएका थिए । उनी त्यतिवेला भेरी-कणर्ाली राज्य समितिका इन्चार्ज थिए, जतिवेला एकजना महिला नेतृसँग उनी जोडिए । माओवादीले उतिवेला उनीमाथि छानबिन गर्‍यो । केही समयका लागि उनी केन्द्रीय समितिबाट निलम्बनमा परे ।

विवाद ७

०६२ चैततिर माओवादीका अर्का केन्द्रीय सदस्य प्रकरणमा तानिए । ती थिए हिमाल राई । उनीमाथि पनि सांस्कृतिक विचलनको आरोप थियो । अन्ततः उनी एक वर्षका लागि निलम्बित भए । जनसेनाको केही छापामार पनि यस्ता प्रकरणमा फसेको जनसेनाका सदस्यहरू बताउँछन् ।

विवाद ८

माओवादी शान्तिप्रक्रियामा आएपछि पनि यौनकाण्ड चर्चामा आइरहे । ०६६ असार/साउनमा माओवादी पोलिटब्युरो सदस्य राम कार्की र सभासद् सुशीला कन्दङ्वासँग जोडिएर अर्को विषय उठ्यो । कन्दङ्वासँगै बस्ने माओवादीकै अन्य सभासद्ले उनीहरूबीच यौनसम्बन्ध रहेको आरोप लगाउँदै पार्टीभित्र यसको छानबिन गर्न नै माग गरे । दुईपटक छानबिन भयो तर आरोप पुष्टि भएन यस विषयको । तर, यो प्रकरणले माओवादीको लिम्बुवान राज्य समितिमा खैलाबैला नै मच्चायो । तर, विवाद मिलाउने जिम्मा पाएका थिए माओवादीका तत्कालीन महासचिव रामबहादुर थापा 'बादल' जो यस्तै काण्डमा विगतमा कारबाहीमा परेका थिए । उनले विवाद मिलाउन सकेनन्, पछि विवाद साम्य भयो ।

विवाद ९

माओवादी नेता राम कार्कीसँगको सम्बन्धले सभासद् कन्दङ्वा छानबिनको घेरामा रहँदा माओवादीकी सभासद् लीला सोमई पनि कारबाहीमा परिन् । सभासद् सोमई पाल्पा क्षेत्र नम्बर २ बाट संविधानसभा निर्वाचनमा प्रत्यक्षतर्फबाट विजय भएकी थिइन् । माओवादी पाल्पा क्षेत्र नम्बर २ कै इन्चार्ज तिलक मल्लसँग 'अनुचित यौनसम्बन्ध' रहेको भन्दै समाचार प्रकाशमा आएको थियो । दुवैलाई माओवादी मगरात राज्य समितिले सांगठनिक कारबाही गर्‍यो । सोमईका पति तीर्थ युद्धकाल -०५९) मा सेनाद्वारा मारिएका थिए ।

विवाद १०

नवलपरासीबाट प्रत्यक्ष निर्वाचनबाट आएकी माओवादी सभासद् सीता बौडेल यस्तो विवादमा तानिएका थिइन् । माओवादी सूत्रका अनुसार माओवादीको अबध राज्य समितिले उनीमाथि कारबाही नै गरेको थियो ।

विवाद ११

एकपछि अर्को प्रकरण देखिएकै वेला ०६६ तिर नै कपिलवस्तुबाट समानुपातिक तर्फबाट सभासद् बनेकी इन्दावती यादव यौन प्रकरणमा मुछिइन् । औपचारिक रूपमा बाहिर नआए पनि उनीहरू दुवै कारबाहीमा परेको माओवादी वृत्तमा चर्चा भइरहन्छ । माओवादीको अबध राज्य समितिले उनीहरूमाथि कारबाही चलाएको थियो ।

विवाद १२

एकपछि अर्को सभासद्माथि आरोप लागिरहेका वेला माओवादीका अर्का सभासद् गुणाखर बस्याल पनि विवादमा तानिए । उनलाई काठमाडौंमा लज सञ्चालन गरेकी एक महिलासँग अनुचित सम्बन्ध राखेको आरोप लागेको थियो । उनी महिनौँसम्म ती महिलासँग बेपत्ता भएका थिए ।

बादल र पम्फालाई कारबाही

सांस्कृतिक विचलनमा परेका नेताहरूको घटना र कारबाहीबारे तत्कालीन नेकपा माओवादीले आफ्नो दस्ताबेजमा लेख्यो । (राबहादुर थापा) बादल र (पम्फा भुसाल) हिमानीमाथिको कारबाहीबारे माओवादीको ०५४ को केन्द्रीय समितिको बैठकमा निकै बहस भयो । यसै बैठकले पारित गरेको जनयुद्धको दोस्रो रणनीतिक योजनाको समीक्षा एवं तेस्रो योजनाको प्रस्ताव’ नामक दस्ताबेजमा उल्लेख छ :

०५३ असारदेखि फागुनसम्म आइपुग्दा करिब नौ महिनाको अवधिमा कमरेड बादल र कमरेड हिमानीबीच सम्बन्ध आश्चर्यजनक तीव्रतासाथ पे्रम र यौनसम्बन्ध एक सीमासम्म पार्टी नेतृत्वविरोधी गठजोड ’स्वेच्छिक सम्बन्ध-विच्छेदँ अन्त्यमा एकअर्काप्रति तीव्र आक्रोश र घृणामा परिणत भयो । पार्टी पोलिटब्युरोको जिम्मेवार सदस्य कमरेड बादल र कमरेड हिमानीबीचको यसप्रकारको घटनाक्रमले स्वाभाविक रूपमा त्यसमा अन्तरनिहित सैद्धान्तिक र नैतिक अवधारणाबारे गम्भीरतापूर्वक विचार गर्नुपर्ने आवश्यकताबाट उत्पन्न हुन गएको छ ।

सुरुमा उहाँहरूबीच पे्रम र यौन सम्बन्धको विकास क्षणिक उत्तेजनामा आएर अथवा एकअर्कोबारे जानकारीको अभावमा होइन । पर्याप्त छलफलपछि जानीबुझी एक निश्चित मान्यताको आधारमा भएको छ । त्यो मान्यता वस्तु पे्रम र यौनसम्बन्ध एकनिष्ठाको आधारभूत माक्र्सवादी सिद्धान्तविपरीत एकता र स्वायत्तताको अराजकतावादी सिद्धान्तमा आधारित बहुनिष्ठतावाद हुन गएको छ । यसले आन्तरिक नियत जुनसुकै भए पनि कमरेड बादल र कमरेड हिमानीमा विद्यमान यससम्बन्धी गम्भीर सैद्धान्तिक गल्तीलाई स्पष्ट गरेको छ ।

त्यसप्रकारको गलत सैद्धान्तिक मान्यताका आधारमा शारीरिक सम्बन्ध कायम गरिसकेपछि त्यसलाई पार्टीबाट भूमिगत राखेर जाने जुन कार्य भयो, त्यसले उहाँहरूमा विद्यमान अनुशासनविहीन एवं चरम व्यक्तिवादी अहंकारलाई अभिव्यक्त गर्छ । पार्टी नेतृत्वले यसप्रकारको सम्बन्धबारे शंका गरेको आभास भएपछि त्यो सम्बन्ध लुकाउन र नेतृत्वलाई दिग्भ्रमित पार्ने कोसिस गरियो र त्यसका बाबजुद नेतृत्वले जबर्जस्त कुरा उठाएपछि एकपटक वास्तविकता स्वीकार गरिसकेर पुनः लुकाउने, नेतृत्वविरुद्ध संघर्ष जुन कसरत अगाडि आयो, त्यसले वस्तुतः राजनीतिक एवं संगठनात्मक रूपले उहाँहरूमा विद्यमान अराजकतावादी व्यक्तिवादी एवं षडयन्त्रमूलक शैलीको गम्भीर कमजोरीलाई स्पष्ट गर्छ । यसका साथै पिबीमा सम्बन्धविच्छेदको निर्णय भइसकेपछि एक अर्कोप्रति आरोप-प्रत्यारोपको सिलसिला आरम्भ भयो । त्यसले एक-अर्कोलाई बुझ्ने तथा वस्तुको मूल्यांकन गर्ने कुरामा उहाँहरूको चिन्तनमा रहेको चरम मनोगतवादलाई प्रमाणित गर्छ ।

पार्टीको नेतृत्वदायी अंगमा रहेका कमरेडका यसप्रकारको चिन्तन र क्रियाकलापले प्रत्यक्ष एवं परोक्ष रूपमा पार्टीको राजनीतिक संगठनात्मक र संघर्षसम्बन्धी काममा असर पुर्‍याएको छ । समग्र पक्षलाई विचार गर्दा यो घटनाक्रममा अभिव्यक्त उहाँहरूको चिन्तन र कार्यशैली लिन प्याओवादी प्रवृत्तितिर उन्मुख भएको कुरा स्पष्ट छ । जसमा मुख्यतः बादलको गम्भीरतालाई उन्मुख गर्छ ।

यो सम्पूर्ण घटनाप्रक्रियामा बाह्य दृष्टिले कमरेड बादल प्रमुख जिम्मेवार हुने कुरा त स्पष्ट नै छ । घटनाक्रमको अन्त्यमा गएर हेर्दा कमरेड हिमानीको भूमिका बढीभन्दा बढी भूमिका तयार पार्ने र कमरेड बादलको सैद्धान्तीकरण गर्ने -वस्तु सिद्धान्तको विकृतीकरण) गर्नुरहेको छ । पार्टी नेतृत्वसँग एकपटक कुरा गरिसकेपछि पुनः त्यसलाई लुकाउने क्रममा कमरेड हिमानीले आफूलाई नितान्त धूर्त र एवं हठी साबित गर्नुभएको छ भने कमरेड बादलले आफूलाई तुलनात्मक रूपले उदार साबित गर्नुभएको छ ।

जहाँसम्म अहिले उहाँहरूले एक-अर्काप्रति लगाएका आरोप छन्, जसमा मुख्यतः कमरेड बादलले कमरेड हिमानीलाई लगाएको 'भयानक षडयन्त्रकारी' र सफल खेलाडीको आरोप तथा कमरेड हिमानीले कमरेड बादललाई लगाएको 'उपभोगवादी'को आरोप ती उपरोक्त गल्ती-कमजोरीकै सन्दर्भसँग सम्बन्धित भएकाले आ-आफ्ना गल्तीको पश्चाताप र आलोचनापछि तिनको खास औचित्य देखिन्न ।

कमसेकम अहिलेसम्म प्राप्त तथ्यले यो घटना प्रक्रियामा कमरेड बादलको आफ्नै कोण भए पनि कसैको षडयन्त्र प्रमाणित हुँदैन । नयाँ तथ्य आएमा पार्टीले त्यसलाई गम्भीरतापूर्वक लिने नै छ । अन्त्यमा आफ्ना गल्ती-कमजोरीप्रति आत्मालोचना गरेर जाने प्रक्रिया उहाँहरूले सुरु गर्नुभएको छ । यसलाई पूर्णता दिने र पुनः पार्टी र क्रान्तिको काममा लाग्ने विश्वास पार्टीले लिएको छ ।

- नेत्र पन्थी/नयाँ पत्रिका

प्रचण्डलाई 'छोरीलाई तलमाथि नहोस् नि' भन्दै सम्धीको धम्की

2012-07-17T03:07:00.000-07:00

काठमाडौ, २ साउन । संविधानसभाको विघटनपछि चर्को राजनीतिक दबाब झेलिरहेका एमाओवादीका अध्यक्ष पुष्पकमल दाहाल प्रचण्ड यतिवेला चर्को पारिवारिक दबाबले पनि थिचिएका छन्। लुकिछिपी धार्मिक र भाग्यवादी कर्ममा पनि लाग्ने प्रचण्डका लागि यो बर्ष भाग्यले साथ दिएको छैन। भारतको सिलीगुडीतिर विहे भएकी छोरीको डिभोर्स र पार्टीका तत्कालीन उपाध्यक्ष मोहन बैद्य नेतृत्वमा एक तिहाई नेता कार्यकर्ताको राजनीतिक डिभोर्सको दबाब सहेका प्रचण्डले २५ असारमा एक्लो छोरो प्रकाशले विना मगर भगाइदिपछि अर्को तनाब झेल्नुपरेको छ। त्यतिले पनि भएन, प्रकाशले छाडेको भोलिपल्ट प्रचण्डले बुहारीतिरका सम्धीबाट अर्को दबाब खानुपरेको छ।

घटना २६ असारको हो। आफ्ना पति विनासागको संसर्गमा लागेको थाहा पाउनासाथ माइती घर पोखरा गएकी प्रकाश पत्नी सिर्जना त्रिपाठी प्रकाश बिना लिएर भागेको भोलिपल्ट बाबुसहित प्रचण्डनिवास लाजिम्पाटमा टुप्लुक्क आइपुगिन्। पारिवारिक स्रोतका अनुसार अरुवेला नातिमात्रै च्यापेर एक्लै पनि आउने गरेकी सिर्जनासँग सम्धी नै आएपछि दाहाल सशंकित हुने नै भए। भागेर सम्पर्क विहीन भएको छोरोको तनावमा रहेका प्रचण्डकहाँ छोरी ल्याइपुर्‍याएपछि सम्धीले 'छोरीलाई तलमाथि नहोस् नै' भनेका थिए।

'जे हुनु भइहाल्यो, छोरी हजुरहरुकै जिम्मा लगाउन आएको हुँ' सम्धीले प्रचण्डलाई भनेका थिए, 'मलाई हजुरहरुसँग पूर्ण विश्वास छ।' नातिको मुख हेरेर गम्भीर भएका सम्धीलाई प्रचण्डले पनि आश्वासन दिँदै भनेका थिए, 'हामी छँदैछौँ, तपाईँले कुनै चिन्ता गर्नुपर्दैन।' सम्धीले पटकपटक छोरी जिम्मा लगाउन आएको दोहोर्‍याउनुलाई प्रचण्ड परिवारले दबाबका रुपमा बुझेको छ। अहिले बुहारी प्रचण्ड निवासमै छन् भने प्रचण्डपत्नी सीताले पनि पहिलेजस्तै सहज व्यवहार गरेको बुझिएको छ।

यसैबीच, विना र प्रकाशको जोडी सिलीगुडीहुँदै रेलचढेर नयाँ दिल्ली पुगेको पत्ता लागेको छ। युद्धकालमा समेत बसेको हुनाले दिल्ली प्रकाशका लागि नौलो स्थान होइन। दिल्ली पुग्नासाथ उनीहरु प्रचण्डका छोरीपट्टिका सम्धी टीबी पाठकको सम्पर्कमा पुगेको बुझिएको छ। प्रचण्ड परिवारले पनि प्रकाश दिल्ली पुगेको खबर पाइसकेको छ। तर, प्रचण्ड परिवारले प्रकाश कहाँ र कस्तो अवस्थामा छ भन्ने वाहेक अरु केही पनि बिषयमा चासो दिएको छैन। पाठकमार्फत प्रचण्डले नेपाल नआउन प्रकाशलाई सल्लाह दिएको पनि पारिवारिक स्रोतले जनाएको छ। प्रचण्डले प्रकाशसँग बोल्न पनि चाहेका छैनन् तर उनकी पत्नी सीताले चाहिँ मोबाइलमा कुराकानीसमेत गरिसकेकी छिन्।

'चउरदेखि लिएर भवनका बीचमा वा फोहोर ठाउमा पनि खेलाडीहरु यौन सम्बन्धमा लिप्त'

2012-07-17T02:44:00.000-07:00

नयाँ दिल्ली, २ साउन (एजेन्सी) - लन्डनमा ९ दिनपछि ओलम्पिक खेलकुद सुरु हुँदा ओलम्पिक भिलेज कामुक महिला र पुरुष खेलाडीका लागि एउटा यौन मेलाको रुपमा परिणत हुने इएसपिएनको एक प्रतिवेदनले जनाएको छ।

इएसपिएनले तयार गरेको मैदान बाहिर हुने खेलाडीको जीवनसम्बन्धी अध्ययन प्रतिवेदनका अनुसार ओलम्पिक भिलेजमा यौन गतिविधि धेरै हुनेगरेको छ। 'ओलम्पिक भिलेजमा खेलाडीबीच यौन व्यवहार सामान्य विषय बनिसकेको छ, त्यसैले लन्डन पनि यसको अपबाद हुनेछैन्,' इएसपिएनलाई उद्यृत गर्दै एक भारतीय अनलाईनले जनाएको छ।

इएसपिएनले विश्व खेलकुदको सवभन्दा ठूलो महोत्सव ओलम्पिक र खेलाडीबारे केही सनसनीपुर्ण तथ्य सार्वजनिक गर्ने क्रममा लन्डन ओलम्पिकका लागि आयोजकले नै १ लाख कण्डम मगाईसकेको छ। सिडनी ओलम्पिक २००० मा अधिकारीहरुले भिलेजका लागि सुरुमा व्यवस्था गरेको ७० हजार कण्डम सकिएपछि थप २० हजार कण्डम व्यवस्था गर्नुपरेको थियो। त्यसपछिका संस्करणमा १ लाख कण्डम सामान्य हुन थालिसकेको छ।

प्रतिवेदनमा उल्लेख गरिएअनुसार खेलाडीले विभिन्न उदेश्यले यौनमा लिप्त हुने गरेको पाईएको छ। फुटबल स्टार एवम ओलम्पिक स्वर्ण विजेता होप सोलोले उराठलाग्दो रातलाई उत्तेजक पाराले विताउन सेलिब्रिटी सम्बन्ध वा सान्त्वना पुरस्कारका रुपमा खेलाडीले यौन सम्पर्क राख्ने गरेको खुलासा गरेका छन्।

'मैले भिलेजको खुला चउरदेखि लिएर भवनका बीचमा वा फोहोर ठाउमा पनि खेलाडीहरु यौन सम्बन्धमा लिप्त भएको भेटेको छु,' सोलोले इएसपिएनको म्यागजिनलाई भनेका छन्। ओलम्पिक भिलेज यौन क्षेत्रका रुपमा परिणत हुन थालेको नयाँ समाचार होइन। विगतमा पनि खेलाडीहरु आफ्ना पार्टनरसंग शंकास्पद रुपमा भेटिएका थुप्रै समाचार आउने गरेका थिए।

सरकारको चुनाव केही महिना पर सार्ने तयारी

2012-07-17T02:23:00.000-07:00

काठमाण्डौं, २ साउन । निर्वाचन आयोगद्धारा तोकिएको समयसीमाभित्र कानुनी व्यवस्था नहुने भएपछि सरकारले मंसिर सातमा तोकिएको चुनाव केही महिना पर सार्ने तयारी गरेको छ ।

काँग्रेस, एमालेलगायतका विपक्षि दलहरुले चुनावै अस्वीकार गरेपछि कानुनी जटिलताका कारण प्रधानमन्त्री बाबुराम भट्टराई चुनाव सार्नुपर्ने निष्कर्षमा पुग्नुभएको खबर छ ।

निर्वाचन आयोगले घोषित समयमा चुनाव गराउन एकसय २० दिन अघि नै आवश्यक संवैधानिक व्यवस्था गर्न सरकारलाई साउन ६ गते सम्मको समयसीमा तोकेको छ ।

‘सकभर दलहरुबीच सहमति गरी मंसिरमै चुनाव गराउनुपर्छ भन्ने हो,’ मधेशी मोर्चाका तर्फबाट सरकारमा सहभागी एकमन्त्रीले भने ‘साउन सातसम्म सहमति नभई कानुन बन्न नसके दलहरुबीच सहमति गराउन पनि चुनाव सार्नु नै उपयुक्त विकल्प हो भन्ने प्रधानमन्त्रीको धारणा छ ।’

- नागरिक दैनिक

बिनाले श्रीमानलाई भनिन् : हाम्रो सम्बन्धमा इमानदार रहन सकिनँ कामरेड !

2012-07-16T23:58:00.000-07:00

प्रचण्डपुत्र प्रकाश दाहालसँग भागेपछि यतिखेर बिना मगर चर्चामा छिन् । तीन बर्षअघि बिबाह गरेका श्रीमानलाई छाडेर बिना प्रकाशसँग भागेपछि प्रचण्डको परिवार त टेन्सनमा छ नै त्योभन्दा धेरै टेन्सनमा छन विनाका पति शंकर अधिकारी । नेकपा-माओवादीका कार्यकर्ता रहेका उनले बिना भाग्दाका केही क्षणहरुबारे खुलाएका छन् । शंकरको बयान उनकै भाषामा :

प्रकाश दाहालसित मेरो दोहोरो चिनजान थिएन । चिनजान गर्नुपर्ने आवश्यकता पनि ठानिनँ । एउटै पार्टीमा हुँदा पनि न कहिल्यै हात मिलाइयो न जम्काभेट भयो । प्रचण्डको छोराका रूपमा उनको रवाफबारे सुनेको थिएँ । त्यही व्यक्तिले मेरो जीवनको सबैभन्दा अमूल्य चिज खोस्ला भन्ने के अनुमान थियो र !

अहिले ३१ वर्षको भएँ । करिब १५ वर्षदेखि राजनीतिमा छु । ०५४ सालमा माओवादीको होलटाइमर भएँ । त्यसयता मेरो जीवनको ठूलो हिस्सा राजनीतिक क्रियाकलापमै व्यस्त रहेर बित्यो । जनयुद्धकालमा आठ वर्ष लामो जेल जीवन पनि बिताएँ । पार्टी फुटेपछि नेकपा–माओवादीतिर लागियो । अहिले यस पार्टीको जातीय मोर्चाहरूको जिल्ला समिति सेक्रेटरीका रूपमा कार्यरत छु ।

बीनाजी चार वर्षअघि मेरो जीवनमा आउनुभयो । हामीबीच ख्यालख्यालमै प्रेम बसेको थियो । मैले साथीहरूमार्फत उहाँलाई चिनेको हुँ । उहाँ मेरो साथीहरूको साथी हुनुहुन्थ्यो । बीनाजी पनि माओवादीकै विद्यार्थी संगठनमा आबद्ध भएकाले आन्दोलनका क्रममा तथा पार्टीका विभिन्न कार्यक्रममा हाम्रो बारम्बार भेट हुन्थ्यो । दुई/चार भेटसम्म त सामान्य साथीको व्यवहार भयो । तर, विस्तारै आत्मीयता बढेको महसुस गर्न थालेँ । मनमा प्रेमको बिरुवा हुर्किएर झांगिन थाल्यो । मैले उहाँलाई नै जीवनसाथी बनाउने निधो गरेँ । एउटै प्रोफेसनमा भएकाले हाम्रो वैवाहिक सम्बन्ध जम्ला भन्ने आशा थियो । आखिर मैले उहाँलाई प्रेमप्रस्ताव पठाएँ साथीहरूमार्फत । उहाँले तत्कालै स्विकार्नुभएन । केही समय माग्नुभयो । तर, आखिरमा गल्नुभयो र एस भन्नुभयो । बिहेचाहिँ अलि ढिला गर्ने उहाँको सर्त थियो ।

करिब एक वर्ष प्रेम चल्यो । प्रेमलाई अघि बढाउन त्यति गाह्रो थिएन । पार्टी कामकै सिलसिलामा भेट भइरहन्थ्यो । कहिलेकाहीँ आपसी सहमतिमा अन्यत्रै पनि भेटिन्थ्यो । फोनमा लगातार गफ हुन्थ्यो । भावी जीवनका कल्पना हुन्थे । अन्तत: ०६६ भदौमा हाम्रो बिहे भयो । बिहेपछिको तीन वर्ष ऊर्जाशील थियो भन्छु म । मलाई राजनीतिमा अघि बढाउन उहाँको ठूलो सहयोग रह्यो । उहाँप्रति गुनासो राख्नुपर्ने ठाउँ खासै थिएन । उहाँको चरित्रप्रति शंका गर्नुपर्ने अवस्था पनि कहिल्यै आएन । दुवैजना राजनीतिक कार्यकर्ता भएकाले घर–व्यवहार मिलेर चलाउँथ्यौँ । उहाँ श्रीमतीभन्दा बढी दौंतरीजस्तो लाग्थ्यो । घरधन्दामा मात्रै सीमित भएर बस्न नसक्ने तथा जुनसुकै काम गर्न हिम्मत गर्ने उहाँको स्वभाव मलाई मन पथ्र्यो । हाम्रा बालबच्चा थिएनन् । देशमा राजनीतिक स्थिरता आएपछि मात्र बच्चा पाउने सोच थियो, हामी दुवैको । यसरी जीवन चल्दै थियो ।

केही महिनाअघि मात्र उहाँले सगरमाथा चढ्ने कुरा गर्नुभयो । मलाई सुरुमा अलिक डर लाग्यो । तर, उहाँको साहस र अठोटसित विश्वस्त भएकाले मैले कुनै नाइँनास्ती गरिनँ । सगरमाथा चढेर फर्केपछि जनआस्था पत्रिकाले उहाँको र प्रकाशको विषयमा समाचार लेख्यो । यस्तो समाचार आउँदै छ भन्ने मलाई एक साताअगाडि नै थाहा थियो । त्यही पत्रिकामा काम गर्ने कसैले मलाई देखाएको थियो समाचारको प्रतिलिपि । तर, मलाई त्यसमा कत्ति पनि विश्वास थिएन । यस विषयमा मैले पार्टीका नेताहरूसित पनि कुरा गरेँ । उहाँहरूले तँलाई यसमा कति विश्वास छ भनेर सोध्नुभयो । मैले कत्ति पनि छैन भनेँ । त्यसो भए वास्तै नगर भन्नुभयो ।

जेठ २९ गते हो क्यारे † त्यो समाचार छापियो । त्यतिबेला म पार्टीको राष्ट्रिय भेलाको तयारीमा व्यस्त थिएँ । बीनाजी धनगढीमा हुनुहुन्थ्यो । उहाँले समाचार पढ्नुभएछ । मलाई त्यही दिन फोन गर्नुभयो । ‘जनआस्थाले यस्तो–यस्तो लेखेछ’ भनेर मलाई सुनाउनुभो । उहाँले समाचार पूरै काल्पनिक हो भन्दै आफू काठमाडौं आइहाल्ने कुरा गर्नुभयो । मलाई उहाँको विश्वास थियो । काठमाडौं आउन टिकट मिलाइदिएँ । आएपछि पुन: यो विषयमा छलफल भयो । उहाँले आºनो संगठनमा पनि कुरा राख्नुभयो । त्यसपछि पत्रिकाविरुद्ध मुद्दा लड्ने कुरा गर्नुभो । मैले सहमति जनाएँ । त्यतिन्जेल मलाई पत्रिकाले लेखेको कुरा साँचो होला भन्ने एक प्रतिशत पनि विश्वास थिएन ।

तर, विस्तारै बीनाजीको हाउभाउ र व्यवहारमा परिवर्तन आउन थालेको महसुस गरेँ । मसित अलि दूरी बढाउन खोज्नुभएको आभाष हुन थाल्यो । कहिलेकाहीँ ‘प्रकाशले रक्सी खाएर फोन गरेको गर्‍यै छ’ भन्नुहुन्थ्यो । मैले त्यसलाई सिरियसली लिएको थिइनँ । अलि बढी नै असहज लाग्न थालेपछि एक रात मैले उहाँलाई हात समातेर सोधेँ, ‘किन अचेल अलि फरक हुनुभएको छ ?’ उहाँ त्यस्तो केही नभएको भनेर टार्नुभयो । मैले धेरै जोड गरिनँ । पार्टी अलग भएपछि म वैद्यतिर लागेको थिएँ भने उहाँ संस्थापनपट्टि हुनुहुन्थ्यो । यही भएर पनि दूरी बढेको हुन सक्छ भन्ने लाग्यो ।

असार २१ गते हामी सँगै सुतेका थियौँ । मेरो नेवा: राज्यसमितिको बैठक भएकाले बिहानै उठेर हिँडेँ, उहाँ घरमै हुनुहुन्थ्यो । दिउँसो एकचोटि फोन गरेको थिएँ तर उहाँको फोन स्विच अफ थियो । घर फर्किंदा फेरि फोन गरेँ तर लागेन । घर पुगेपछि थाहा भयो, बहिनीलाई मेसेज छाडेर हिँड्नुभएको रहेछ । प्रोग्राममा जान लागेको, भोलि वा पर्सि मात्रै फर्किन्छु भन्ने खबर उहाँले बहिनीलाई दिनुभएको रहेछ । बहिनीले मलाई सुनाइन् । मैले सामान्य रूपमै लिएँ । भोलिपल्ट बिहान काठमाडौं मलमा पार्टीको कार्यक्रम थियो, त्यसैमा व्यस्त भएँ । दिउँसो विरोध र्‍यालीमा सहभागी भएँ । दिउँसो ३ बजेतिर उहाँलाई फोन गर्ने प्रयास गरेँ, घन्टी गयो तर फोन उठेन । बरु एकछिनपछि उहाँको एसएमएस आयो । ‘कार्यक्रममा छु, भोलि बिहान फर्किन्छु’ भनेर लेख्नुभएको थियो । तर, भोलिपल्ट आउनुभएन । न त फोन नै उठ्यो ।

पर्सिपल्ट अचानक आइडी लक गरेको नम्बरबाट मेरो मोबाइलमा फोन आयो । उठाएँ । बीनाजीको रहेछ । ‘म इन्डियामा छु,’ उहाँले एकदम सहज रूपमा भन्नुभयो, ‘प्रकाशसित हिँडँे । म हाम्रो सम्बन्धमा इमानदार रहन सकिनँ कामरेड †’ के सुन्नुपर्‍यो ! कल्पनामा पनि नचिताएको कुरा । म त स्तब्ध भएँ । अलि सम्हालिएर भनँे, ‘किन यस्तो निर्णय लिनुभयो । तपाईंहरू दुवैजनाको पछाडि परिवार छ, पार्टी छ, राजनीतिक हाइट छ । बरु घर आएर डिसिजन लिँदा राम्रो हुन्छ ।’

मैले धेरै बोल्न सकिनँ । त्यति पनि किन बोलेछु भन्ने लाग्यो । मुस्किलले ३ मिनेट कुरा भयो होला । मलाई भाउन्न भयो । सपना हो कि विपनाजस्तो । के गर्ने के नगर्ने । त्यसदिन कसैसित यो कुरा गरिनँ । मेरो मिल्ने साथी देवराज गुरुङ मसितै हुनुहुन्थ्यो । उहाँलाई पनि केही भनिनँ । बिहेपछि हामी बीनाको परिवारसँगै बस्ने गथ्र्यौं । कोठामा बीनाको ममी र बहिनीहरू हुनुुहुन्छ । बीनाको बुबाले हल्ला सुन्नुभएको रहेछ । उहाँले ममीलाई फोन गर्नुभएको रहेछ । ममीले मलाई सोध्नुभयो । मैले फोन आएको कुरा भनिनँ । भोलिपल्ट बिहान हिमाल शर्मा आउनुभयो कोठामा । मैले उहाँलाई फोन आएको कुरा बताएँ । उहाँले संगठनले कारबाही गर्ने कुरा गर्नुभयो ।

बीनाजीले भारतबाट उहाँकी दिदीलाई फोन गर्नुभएको रहेछ । ‘नेपाल आउन लागेका थियौँ, तर यहाँ पार्टीबाट निलम्बनमा परेकाले वातावरण बिग्रियो, त्यसैले अहिले आउँदैनौँ,’ भन्नुभएछ । यस घटनाबाट बीनाको परिवारका पनि सबैजना दुखित हुनुहुन्छ । तर, केही भन्नुहुन्न । मलाई अहिले उहाँहरूसित बस्न पनि अप्ठ्यारो भएको छ । राति साथीभाइहरूकहाँ गएर सुत्ने गरेको छु । दिउँसो एकचोटि कोठामा जान्छु । अहिले आºना लागि कोठाको खोजीमा छु । दिनहुँ कोठा खोज्न हिँडिरहेको छु ।

निश्चितै रूपमा अहिले मलाई एक्लिएको महसुस भइरहेको छ । मनस्थिति खल्बलिएको छ । जीवनसाथीले छाडेर हिँड्दा एक्लो महसुस हुनु स्वाभाविक नै हो । सुर्खेतको घरबाट बुबा–ममीले फोन गरेर दुई/चार दिनका लागि घर आइज फ्रेस हुन भन्नुहुन्छ । तर, फुर्सद मिलिरहेको छैन । मेरो विषयमा पार्टीमा पनि छलफल भएको छ । मैले यो पीडा भुल्ने एक मात्र उपाय भनेको पार्टीभित्र आफूलाई अझै व्यस्त राख्नु मात्रै हो । नेताहरूलाई पनि मैले यही कुरा भन्ने गरेको छु । आखिर जे–जसरी पनि जीवन त चलाउनै छ ।

प्रस्तुतीः चिरन्जिवी पौडेल/सौर्य दैनिक

नेपाली साकिरा इन्दिरा जोशी विदेशी गीतमा पनि (भिडियो सहित)

2012-07-16T11:37:00.000-07:00

गायिका इन्दिरा जोशीले विदेशी गीतमा पनि आवाज दिएकी छिन् । श्रीलंकाली गायक इराज विरारत्नेको हिपहप शैलीको गीतमा उनले नेपाली शब्द गाएकी हुन् । उनले मलाई स्वर पठाइन दिन आग्रह गरेपछि नेपालमै रेकर्ड गराएर गीत पठाइदिएकी थिएँ, उनले भनिन् । गायक इराजको जस्ट वान क्लिक बोलको गीतमा उनले सुनन केही भन्छु म भन्ने नेपाली शब्दको प्रयोग गरेकी छिन् ।

गीतमा उनीबाहेक जर्मनका टोनी टी र अस्ट्रेलियाका मार्कियाले समेत स्वर दिएका छन् । हाल इन्दिरा आफ्नो कन्सर्टको क्रममा सिंगापुरमा छिन् । इराजको पछिल्लो एल्बममा समावेश गीतको लागि इन्दिराले काठमाडौंमै रेकर्ड गरी आवाज पठाएकी थिइन् ।

यो मेरो अन्तर्राष्ट्रियस्तरको पहिलो गीत रेकर्ड भएकोले सुरुमा डराएको थिएँ । युट्युबमा दुई हप्तामै धेरैले हेरेको रेकर्ड पाएपछि उत्साहित छु, उनले भनिन् । फिल्मका आइटम गीतहरूको अनुभव भन्दा यसको अनुभव फरक भएको उनले बताइन् ।

दुई लाइनमात्र गाउनुपर्ने थियो । यसका लागि मलाई पहिल्यै थिम दिइएकोले सबै काम राम्रै भएको थियो, उनले भनिन् । म्युजिक भिडियो पनि रिलिज भइसकेकोले श्रीलंकाली श्रोताको संख्या बढेको उनले पाएकी छिन् । म्युजिक भिडियोमा उनी पनि देखिन्छिन् ।

कलाकारले सबै गीत गाउनुपर्छ । फेरि श्रीलंकाली गायकको गीत भए पनि मैले नेपाली नै गाउन पाएकोमा रमाइलो भयो, उनले भनिन् । सेन्टिमेन्टल गीत मन पराउने उनी आफ्नो एल्बम डान्स विथ मी रिलिज भएको एक वर्षमै आइटम गीतले चर्चित भएकोमा छक्क छिन् ।

जातीय पार्टी, फलामको चिउरा : सन्त गाहा मगर

2012-07-16T10:16:00.000-07:00

आदिवासी जनजातिको अलग्गै पार्टी खोल्ने कसरत त भएको छ, तर यस्ता राजनीतिक समूहलाई नेपाली मतदाताले नपत्याउने गरेको विगत चुनावहरूको अनुभव छ ।

नेपाल आदिवासी जनजाति महासंघ, जनजाति गैरसरकारी संस्था महासंघ, जनजाति वकिलहरूको समूह र विघटित संविधानसभाको आदिवासी जनजाति सभासद् सभा (ककस) ले २१-२२ असारमा राजधानीमा गरेको राजनीतिक सम्मेलनले आदिवासी जनजातिको छुट्टै पार्टी आवश्यक भएको ठहर गर्‍यो । जनजाति महासंघका अध्यक्ष राजकुमार लेखी विश्व आदिवासी दिवसको अवसर पारेर ९ अगस्त (२५ साउन) मा नयाँ पार्टी घोषणा गर्ने तयारी भइरहेको बताउँछन् । तर, जनजातिका नाममा यसअघि खुलेका पार्टीप्रति मतदाता त्यति आकषिर्त भएको देखिंदैन ।

२८ चैत २०६४ मा भएको संविधानसभा चुनावमा जातीय मुद्दा बोकेका सात वटा पार्टीबाट कसैले पनि प्रत्यक्ष निर्वाचन जितेनन् भने समानुपातिकमा संघीय लोकतान्त्रिक राष्ट्रिय मञ्च (संलोराम) र राष्ट्रिय जनमुक्ति पार्टी(राजमुपा) का दुइ-दुइ तथा नेपाः राष्ट्रिय पार्टीका एक जना विजयी भए । निर्वाचनमा सात वटै दलले खसेको मतको एक प्रतिशत पनि पाएनन्, जबकि २०५८ सालको जनगणनाअनुसार नेपालमा आदिवासी जनजाति नै करीब ३७ प्रतिशत छन् ।

संविधानसभा चुनावमा संलोरामले ७१,९५८, राजमुपाले ५३,९१०, नेपाःले ३७,५५७, परशुराम तामाङको ताम्सालिङ नेपाल राष्ट्रिय दलले २०,६५७ र जनजाति उत्पीडन बारेको चर्चित किताब ‘नेपालमा अदेखा सच्चाइ’का लेखक गोपाल गुरुङको मंगोल नेशनल अर्गनाइजेशनले ११,५७८ नेपाल समता पार्टीले ४,६९७ र जनमुक्ति पार्टी, नेपालले ३,३९६ भोट पाएका थिए । यीबाहेक जातीय मुद्दा उठाउने प्रजातान्त्रिक जनमुक्ति पार्टी, नेपाल जागृति दल र नेपाली राष्ट्रिय जनभावना पार्टी स‌विधानसभा निर्वाचनमा सहभागी नै हुनसकेका थिएनन् ।

कुनै जाति, भाषा, धर्म, सम्प्रदायका व्यक्ति मात्र सदस्य रहेको दललाई निर्वाचन आयोगमा दर्ता गर्न नपाउने प्रावधानका कारण संविधानसभा निर्वाचनअघि गोपाल गुरुङको मंगोल अर्गनाइजेशनले जनतामा जाने अवसर पाएको थिएन । जातीय मुद्दा उठाउने दलका उम्मेद्वार त्यसअघिका आम निर्वाचनहरूमा पनि विजयी हुन सकेका थिएनन् । २०५६ को प्रतिनिधिसभा सदस्य निर्वाचनमा १३० स्थानमा उम्मेदवारी दिएको राजमुपाले ९४,८६० र २४ उम्मेदवार खडा गरेको जनमुक्ति पार्टी नेपालले ९,६१६ मत पाएका थिए । २०५१ को आम चुनावमा राजमुपाले ७९,९९६ र डा. हर्षहादुर बुढा मगरको राष्ट्रिय जनता पार्टी (राजपा) ले १,५२५ मत पाएका थिए । २०४८ को आम निर्वाचनमा राजपाले ४,४०६, काजीमान कन्दङ्वाको नेपाल राष्ट्रिय जन पार्टीले ५,७३२ र एमएस थापाको नेपाल राष्ट्रिय जनमुक्ति मोर्चाले ३४,५०९ मत ल्याएका थिए । थापा अहिले राजमुपाको नेतृत्व गर्छन् ।

बालुवाबाट तेल

माथिका दृष्टान्तले जातीय विषयमा मात्र केन्द्रित राजनीतिक दलप्रति कमै मतदाता आकषिर्त भएका देखाउँछन् । २०४६ सालमा बहुदलीय व्यवस्था पुनर्स्थापना भएयताका चार वटा निर्वाचनमा राजमुपा बाहेक अरूले निरन्तरता दिन समेत सकेको देखिंदैन । २०४८ मा नेपाल राष्ट्रिय जन पार्टीले मात्र चुनाव लड्न सक्यो भने २०५१ पछि राष्ट्रिय जनता पार्टीको अस्तित्व नै मेटियो । २०५६ र २०६४ मा चुनाव लडेको जनमुक्ति पार्टी नेपाल राजमुपाबाट विभाजित भएर बनेको हो । दुइ समानुपातिक सभासद् जितेको संलोराम माओवादीबाट बाहिरिएका लक्ष्मण थारू तथा राजमुपा छोडेका कुमार लिङ्देन र सन्जुहाङ पालुङ्वाले गठन गरेका थिए । राजमुपाका एक संस्थापक गोपाल किराती किरात वर्कर्स पार्टी हुदै अहिले एमाओवादी पोलिटब्यूरो सदस्य छन् ।

खास धार्मिक र जातीय अधिकारका लागि पार्टी खोल्ने चलन पुरानै हो । र्सार्क राष्ट्रहरू भारत, श्रीलंका, पाकिस्तान र बंगलादेशमा पनि यस्ता पार्टी क्रियाशील छन् । भारतीय जनता पार्टी (बिजेपी) त्यस्तै एउटा पार्टी हो, जो राष्ट्रिय दृष्टिकोणका साथ अगाडि बढेर प्रभावशाली भएको छ । तर नेपाली समाजको मिश्रित संरचना, जातीय मुद्दाप्रति राष्ट्रिय पार्टीको संवेदनशीलता र जातीय पार्टी खोल्ने नेताहरूको लघु दृष्टिकोणले हुनसक्छ, नेपालमा त्यस्तो स्तरमा जातीय पार्टीको विकास भएको छैन । नेपालमा चर्को जातीय नाराका साथ जातीय दल खोल्नेहरूमा प्रायः जसो दरबार समर्थक र अवसरवादी राजनीतिकर्मी छन् ।

पछिल्लो समयमा गैर-सरकारी संस्थामा क्रियाशील ‘एक्टिभिष्ट’ हरूले पनि जातीय दलको पैरवी गरिरहेका छन् । विजय गच्छदारको मधेशी जनअधिकार फोरम (लोकतान्त्रिक), जेपी गुप्ताको मधेशी जनअधिकार फोरम (गणतान्त्रिक) र शरतसिंह भण्डारीको राष्ट्रिय मधेश समाजवादी पार्टीको माउ उपेन्द्र यादवको मधेशी जनअधिकार फोरम, नेपाल पनि शुरूमा गैरसरकारी संस्था नै थियो । मधेश आन्दोलनलगत्तै दल दर्ता भएको फोरमले संविधानसभा निर्वाचनमा पाएको सफलता र त्यसपछि मधेशवादी नेताहरूले गरेको रजगज देखेर पनि कतिपय जनजाति ‘एक्टिभिष्ट’ हरूले आदिवासी जनजाति महासंघलाई पार्टीको रुप दिन चाहेको हुनसक्छ । जनजाति पार्टीमा एक दशक बिताएका नाम उल्लेख गर्न नचाहने एक नेता भन्छन्, “संविधानसभा निर्वाचनपछि सत्ताको आधा हिस्सा मधेशी नेताका लागि आरक्षित भएको सबैले देखेका छन् । तर आदिवासी जनजाति राजनीतिक सम्मेलनलाई चाहिं बालुवाबाट तेल निकाल्ने प्रयास भन्नुपर्छ ।”

ती नेताको विश्लेषणमा, गैससका ‘एक्टिभिष्ट’ हावी भएका राजनीतिक सम्मेलनको अवधारणापत्र नेपालका उत्पीडित समुदायको सामूहिक आवाज भए पनि त्यो राजनीतिक दर्शनविहीन छ । “दर्शनविनाको दल र तिनका नेता अवसरवादी र मौसमी मात्र हुनपुग्छन्”, उनी भन्छन्, “मौसम हेरेर सःशुल्क ‘एक्टिभिज्म’ वा राजनीति गर्नेहरूले दल खोल्दैमा उत्पीडितहरूको उत्थान हुन्छ भन्न सकिन्न ।”

वाहुनवादी, पितृसत्तावादी र एकल उच्चजातीय प्रभुत्ववादी नेतृत्वको कब्जामा रहेका प्रमुख राजनीतिक दलहरूले सिंगो मुलुकलाई समेट्न नसकेको हुँदा मानवअधिकार, सामाजिक न्याय, समानता र आदिवासीवादमा आधारित, समानुपातिक र समावेशी राजनीतिक दलको निर्माण आवश्यक भएको भन्ने सम्मेलनको ठहर थियो । त्यही सम्मेलनले साँघुरो जातिवादको शिकार भएका जनजातिमा एकता र राष्ट्रिय दृष्टिकोण तथा तिनका नेता-कार्यकर्तामा दूरदृष्टि र राजनीतिक चरित्रको अभावलाई समस्याको रूपमा औंल्याएको छ । अवधारणापत्रले आदिवासी जनजाति पार्टी जातीय मुद्दामा मात्र केन्द्रित हुनु र सामाजिक न्याय तथा राज्य सञ्चालनका बृहत्तर मुद्दामा अस्पष्ट हुनुलाई जनजाति पार्टी खोल्न नसक्ने कारण मानेको छ ।

संस्थापनसँग असन्तुष्ट एमाले पोलिटब्यूरो सदस्य विजय सुब्बा पार्टी खोल्ने अवस्था आएमा नेतृत्व तहमै अन्य जातिको पनि समानुपातिक सहभागिता गराउने विधान बनाइने बताउँछन् । सम्मेलनको अवधारणापत्र लेख्नेमध्येका एक खगेन्द्र माखिम पनि मेची-काली समेटेर राष्ट्रियस्तरको पार्टी बनाउने दाबी गर्छन् । माखिम अरुणपूर्वका नौ जिल्लालाई लिम्बुवान प्रदेश बनाउन चाहने संलोरामका महासचिव हुन् । तर, साउनमा नयाँ पार्टी घोषणा गर्न तयार पारिएको अवधारणापत्र जनजातिको अधिकार भन्दा बाहिर निस्कन सकेको छैन । अर्कोतिर, एमाले र नेपाली कांग्रेसका असन्तुष्ट बाहेक एमाओवादी र नेकपा-माओवादीका जनजाति नेताले यसमा रुचि देखाएका छैनन् ।

एमालेबाट राजीनामा दिएर छुट्टै पार्टी बनाउन सक्रिय पूर्वसभासद् पासाङ शेर्पा भने प्रमुख दलहरूबाट जनजातिले अधिकार पाउँछन् भन्ने विश्वास हराएकोले नयाँ पार्टीको भविष्य देख्छन् । २९ प्रतिशत भोट पाउने एमाओवादी संविधानसभामा सबभन्दा ठूलो दल बनेको अवस्थामा ३७ प्रतिशत जनजातिको राजनीति चानचुने नहुने शेर्पाको बुझाइ छ । कांग्रेस नेता भीमबहादुर तामाङ भने जनजातिले प्रमुख दलहरूमै बसेर अधिकार खोज्नुपर्ने बताउँछन् । नेता तामाङ भन्छन्, “लोकतन्त्र र राष्ट्रिय हित नहेर्ने कुनै पनि पार्टी स्थायी हुँदैन ।”

१–१५ साउन २०६९ को हिमाल खबरपत्रिकाबाट

सुष्मा आफैले स्तन निचोरेकी रहिछन् !

2012-07-16T02:26:00.002-07:00

चलचित्र विन्दासको फस्ट लुक सार्वजनिक भएपछि नायिका सुष्मा कार्की यसको निर्माणपक्षसग खुवै रिसाईन् । उनले, पोष्टरमा आफ्नो चरित्र हत्या गरेको भन्दै निर्माणपक्षका विरुद्ध मुद्दा हाल्ने समेत धम्की दिइन् ।

त्यसपछि, निर्माणपक्षसँग असन्तुष्टि जनाउँदै हिडेकी सुष्मा आजसम्म निर्माणपक्षको सम्पर्कमा आएकी छैनन् । हाल नम्वर समेत परिवर्तन गरेकाले उनीसँग सम्पर्क हुननसकेको निर्देशक राजु गिरीले वताए । सुष्माको मात्र डविङ गर्न बाँकी रहेको बताउँदै राजुले उनलाई केही दिन कुर्ने र उनी नआए अर्कै आवाजमा डविङ गर्ने बताए ।

नायिका सुष्मा कार्कीले विन्दासमा प्रयोग गरिएको पोष्टर वाहीर आएपछि आफ्नो चरित्र हत्या गर्न खोजिएको भन्दै कप्युटरवाट फोटो मिलाएको वताएकी थिईन् । आफुले सामान्य रुपमा फोटो खिचाएपनि कप्युटरवाट फोटोलाई अश्लिल वनाएको भन्दै उनले निर्माणपक्षलाई कुनै सहयोग नगर्ने वताएकी थिईन् । तर, सुष्माले खिचाएको ‘सम्पादन नगरिए’को तस्वीर प्राप्त भएको छ । जहाँ, नायिका सुष्मा कार्कीले आफ्नो वक्षस्थललाई दुवै हातले निचोरेको देखिन्छ ।

सुष्माले कप्युटरवाट मिलाएको भनेको चलचित्र विन्दासको पोष्टर यस्तो छ ।

अव, सुष्माको सम्पादन नगरिएको फोटो यस्तो छ ।

यि दुई फोटोमा कुनै पनि फरक देखिदैन । यसैले पनि सुष्माले कप्युटरवाट मिलाएको भनेर लगाएको आरोप असत्य देखिन्छ । सुरुमा आफै फोटोसुट गर्ने अनि पछि आफ्नो वेईजत हुने डरले कप्युटरलाई दोष दिने सुष्माको तरीका आफैमा विवादस्पद रहेको देखिन्छ ।

- अनलाइन खबर

दाइ अमेरिकाको राष्ट्रपति, भाइ केन्याको अभावग्रस्त गाउँमा

2012-07-16T02:15:00.001-07:00

न्युयोर्क, १ साउन (एजेन्सी)- संसारकै शक्तिशाली देश अमेरिकाका राष्ट्रपति बाराक ओबामाका भाइ जर्ज ओबामा कहाँ बस्छन् होला ? केन्याको फोहर बस्ती (स्लम) मा!

जर्ज ओबामा र बाराक ओबामाका बाबु एउटै हुन्। ओबामाकी आमाले भने एक इन्डोनेसियालीसँग दोस्रो बिहे गरेकी थिइन्।

यत्रो वर्षसम्म गुमनाम जर्ज ओबामालाई एउटा वृत्तचित्र निर्देशकले केन्या गएर खोजेका हुन्। चुनावको वर्षमा राष्ट्रपति ओबामाको कडा आलोचना गरिएको यो वृत्तचित्रमा जर्जले भनेका छन्- मलाई ती शक्तिशाली दाजुको कुनै सहयोग चाहिएको छैन।

२०१६ : ओबामाज अमेरिका शीर्षकको यो यो वृत्तचित्र यसै साता टेक्ससको हुस्टनमा प्रिमियर हुँदैछ।

हलिउड रिपोर्टरमा राखिएको चार मिनेटको क्लिपमा भाइ ओबामाले भनेका छन्, म उनको परिवारको सदस्य हुँ, तर हुर्किसकेँ। त्यसैले मेरो बाटो म आफै रोज्छु।

जर्जसँग अन्तर्वार्ता दिनेश डिसुजाले लिएका हुन्। उनले गत वर्षको बेस्टसेल द रुट्स अफ ओबामाज रेज शीर्षकको पुस्तक लेखेका थिए। उनले नौरोबीमा गएर जर्जलाई खोजेका थिए।

पहिलो पटक वृत्तचित्रमार्फत् विश्वमा सार्वजनिक हुँदै जर्जले भनेका छन्- 'सन् १९६३ मा टुङ्गिएको बेलायती उपनिवेश शासन केही बढी समय टिकेको भए अहिले धेरै विकास भइसकेको हुन्थ्यो। उनीहरुले हाम्रो विकास गरिसकेका हुन्थे। तर हामी त लडाइँमात्रै गरिरह्यौँ। बेकारको लडाइँ। हामी तेस्रो, दोस्रो विश्व भयौँ।'

बाराक ओबामाका पिता अर्थशास्त्री र प्राज्ञ थिए। उनकी चार पत्‍नी थिइन्। ती मध्ये मानवशास्त्री एन डन्हाम राष्ट्रपति ओबामाकी आमा हुन् भने जाएल ओटाइनो जर्ज ओबामाकी आमा हुन्। जाएल पनि अहिले अमेरिकामै बस्छिन्।

आफ्ना पिताको मृत्यु आफू छ महिना कै बेला कार दुर्घटनामा भएको उनी बताउँछन्।

ललितपुरको 'कोठी'मा छापा, सञ्चालिका र युवती सबै भारतीय

2012-07-16T01:54:00.001-07:00

काठमाडौँ, १ साउन - ललितपुर बल्खुचोकको एक घरमा छापा मारेर प्रहरीले पाँच भारतीय महिलालाई पक्रेको छ। घर भाडामा लिएर कोठी चलाएको अभियोगमा प्रहरीले आइतबार छापा मारेको हो।

बल्खुचोक नजिकैको घरमा भारतीय महिलाले यौनकोठी चलाएको र ग्राहकसँग तीन हजारदेखि पाँच हजारसम्म रकम लिएर युवती उपलब्ध गराउने गरेको सूचनाका आधारमा महानगरीय प्रहरी परिसर ललितपुरको प्रहरीले छापा मारेको थियो।

ललितपुर प्रहरीस्रोतका अनुसार घरमा भेटिएकी सञ्चालिका तारा क्षेत्री र चार जना भारतीय किशोरी फेला परेका थिए। स्रोतका अनुसार कोठाको निरीक्षण गर्दा सो घर यौनधन्दाका लागि प्रयोग हुने गरेको पुष्टि भएको थियो।

प्रहरीस्रोत अनुसार पक्राउ परेका सबै भारत दार्जिलिङका हुन्। प्रारम्भिक अनुसन्धानमा सिंहले तीन महिनाअघि बल्खुमा घरै भाडामा लिएर कोठी चलाउने गरेको खुलेको छ।

सिंहले ग्राहकसँग पैसा लिँदै गरेको र बार्गेनिङ गरेको भिडियो क्लिपसमेत फेला परेको प्रहरी दाबी छ।

- नागरिक

आङकाजीलाई एमालेमा केन्द्रिय सदस्य र माओवादीबाट मन्त्रीको प्रस्ताव आएको खुलासा

2012-07-16T00:02:00.005-07:00

योगेन्द्रमिलन छन्त्याल, लिस्बोन, ३१ असार । नेपाल आदिवासी जनजाति महासंघका महासचिव आङकाजी शेर्पाले एमालेले केन्द्रिय सदस्य र माओवादीले मन्त्री बनाउने प्रलोभन दिएको खुलासा गरेका छन् । जनजाति महासंघ पोर्तुगलको दोश्रो महाधिवेशनको उद्घाटन गर्दै शेर्पाले समस्त जनजातिको हक अधिकारका लागि ब्राह्मणवादीहरुको चक्रव्यूहमा फस्न नहुने भन्दै आफूलाई यस्तो प्रस्ताव आएको बताएका हुन् ।
फोटो हेर्न यहाँ क्लिक गर्नुहोला...

जनजातिको आन्दोलन चुनौतिपूर्ण र परिवर्तनको संघारमा आइपुगेको छ, शेर्पाले आन्तरिक तथ्य खोले, 'देश विदेशबाट जनजातिको दल निर्माण गर्न दबाव आएको छ तर हाम्रै जनजाति नेताहरु आ - आफ्नो पार्टी चटक्क छोड्न सकेका छैनन् । अझै पार्टीभित्रै हाम्रा प्रस्तावको सुनुवाइका लागि अन्तिम प्रयास गर्छौं भन्दै दोधारमा छन् ।'

महासचिव शेर्पाले काँग्रेस र एमालेले जनजातिको विश्वास गुमाइसकेको र माओवादीलाई भिरमा जाँदासम्म वुद्ध वुद्ध भन्ने तर ढिकमै पुग्यो भने पछाडिबाट धकेलिदिने बताएका छन् । राजनीतिक दलहरु प्रधानमन्त्रीका कुर्सीका लागि जुनसुकै हर्कत गर्न पनि पछि नपर्ने प्रवृति बढेको छ । शेर्पाको दाबी थियो - 'जनैधारी पार्टीहरु माओवादी, काँग्रेस र एमालेका नेताहरु सधै षड्यन्त्र, झुठ र धोकेवाजको सिद्धान्त अपनाउदै आएका छन् ।'

जनजातिहरु एकजुट हुँदा बल्खु, सानेपा र पेरिसडाँडामा भूइंचालो जाने गरेको छ । दलका नेताहरु कन्भिन्स गर्न सक्दैनन् तर नागरिकहरुलाई कन्फ्युजमा पारेर फुट सृजना गर्न सफल भएका छन् । अब हामी यिनीहरुको फुटाउ र राज गरको बठ्याईदेखि सजग हुनुपर्छ ।

संघीयता बिरोधीहरुलाई भोट दिनु घाँटीमा पासो लगाएर आत्म हत्या गरे सरह हुनेछ । उनको आव्हान थियो, काँग्रेस र एमालेलाई केन्द्रदेखि गाउँसम्म चुनावमा हराउनु पर्छ ।

महासंघले उपत्यकामा जातीय पहिचानसहितको राज्य पुनर्संरचनाको नारा लेख्ता दुई लाख ५० हजार खर्च भएको सम्झदै चित्रबहादुर केसीको थोरै जनमास भएको राष्ट्रिय जनमोर्चाले देशभर संघीयताविरोधी नारा लेख्दा १७-१८ करोड खर्च भएको अनुमान गरे । त्यत्रो पैसा कल्ले दियो ? राजासँग सांठगांठ त छैन ? प्रश्न गरे शेर्पाले ।

नेपाललाई जनजातिहरुले विश्वसामु चिनाउँदा देश टुक्रदैन । हाम्रो पहिचानका लागि राज्यको नामाकरण गर्दा देश टुक्रन्छ ? महासचिव शेर्पाले निकै समय बाहुनहरुको आलोचनामा खर्च गरे । जापान र नेपाल सँगसँगै स्वतन्त्र भएका थिए । जापान विश्वमै सम्पन्न मुलुक भयो, नेपाल विश्वमै कंगाल । उनले व्यंग्य गरे, 'यसको कारण नेपालमा बाहुन क्षेत्री भन्ने चीज पाइन्छ, जापानमा पाइँदो रहेनछ ।' फेरि उनले कुरा मिलाउने प्रयास गरे - 'यी वास्तविक सत्यता हुन्, तथ्य पेश गरेको मात्र हुँ । साम्प्रदायिक सद्भावलाई अक्षुण्ण राख्न महासंघ प्रतिवद्ध छ ।'

हामी अब दलहरुको झोले कार्यकर्ता बन्नु हुँदैन । हाम्रो तीनवटा 'प' (पहिचान, प्रतिनिधित्व र पहुँच) का लागि तन, मन र धन लगाएर जनजाति आन्दोलनलाई सहयोग गर्नुपर्छ । उनको आव्हान थियो ।

दुईवटा संचार माध्यमलाई इंगित गर्दै शेर्पाले उनीहरुले जनजातिका सवाललाई सधै बेवास्ता गरेको आरोप लगाए । उनले कडा आलोचना गर्दै केपी ओलीको खुट्टा मोलेर जनजाति बिर्सनेको वास्ता नगर्ने तर जनजातिको स्वाभिमान र प्रतिष्ठामा आंच आउने अभिव्यक्ति दिनेको जिब्रो थुतेर भुस्याहा कुकुरलाई दिने आफ्नो भनाइ सही भएको दावी गरे ।

महासचिव शेर्पाले रिपोर्टर्स क्लबमा भएको विवादमा आफु चोखो रहेको बताए । अखण्ड सुदूर पश्चिम आन्दोलन, बाहुन - क्षेत्री - दशनामीको आन्दोलन र संविधान नबन्नुमा षड्यन्त्र रहेको अनुमान गरे ।

गैह्र आवासीय नेपाली संघ अन्तर्राष्ट्रिय समन्वय परिषद सदस्य पूर्ण हमालले आफ्नो मन्तव्यमा हामी समग्रमा नेपाली भएकाले जाति जातिका नाममा विभाजन हुन नहुने उल्लेख गरे ।

महाधिवेशनको उद्घाटन सत्रमा एनआरएन पोर्तुगलका अध्यक्ष रमेश गुरुङ र महासंघ जर्मनीका अध्यक्ष ग्याल्जो छिरिंग शेर्पाले पनि शुभकामना मन्तव्य राखेका थिए । अध्यक्ष गणेश लिम्बुको अध्यक्षता, र महासचिव दावा पाख्रिनको संचालन रहेको उद्घाटन सत्रमा मनु तामाङले स्वागत मन्तव्य राखेकी थिइन् ।

बन्द सत्रमा महासचिव पाख्रिनको प्रगति प्रतिवेदन र कोषाध्यक्ष पेम्बा शेर्पाद्वारा प्रस्तुत आर्थिक प्रतिवेदन सर्वसम्मत पारित भएको बताइएको छ । यसैगरी महाधिवेशनबाट दावा पाख्रिनको अध्यक्षतामा १३ सदस्सीय कार्यसमितिको निर्विरोध चयन भएको छ । नवनिर्वाचित कार्यसमितिमा उपाध्यक्षद्वय तीर्थ सुब्बा, लालबहादुर गुरुङ, महासचिव सोमफुरी शेर्पा, सचिव सुनिता मानन्धर र कोषाध्यक्षमा टेकबहादुर पून रहेका छन् । सदस्यहरुमा लक्ष्मण पून, राम गुरुङ, हरी घिसिङ, पाल्जोर लामा, मनु तामाङ, चित्र गौचन, कान्छा शेर्पा र कला राई रहेका छन् ।

नयाँ कार्यसमितिले साँझ खानपीनसहित एक कार्यक्रममा संघीय परिषद सचिवालय महासचिव शेर्पालाई बिदाई र आभार प्रकट गरेको छ । कार्यक्रममा महासचिव सोमफुरीले महासंघको योजना र आन्दोलनलाई सहयोग पुग्नेगरी नयाँ कार्यसमितिलाई सशक्त रुपमा अगाडि बढाउने प्रतिबद्धता व्यक्त गरेका थिए ।

प्रचण्डसित मेरो सम्बन्ध : रामबहादुर थापा ‘बादल’

2012-07-15T22:37:00.000-07:00

हाम्रा सहयोद्धाहरूलाई अहिले अध्यक्ष कमरेडसँग मेरो सम्बन्ध के हो र हेडक्वार्टरप्रति मेरो सम्बन्ध के हो ? भन्ने गम्भीर प्रश्नले उद्धेलित बनाएको पाएको छु । कमरेड प्रचण्डप्रति मेरो धारणा के हो मैले यस किताबमा दुई भागमा बाँडेको छु । उहाँको र मेरो सम्बन्ध वस्तुगत ऐतिहासिक विकासका क्रममा विकसित भएको हो । त्यो वस्तुगत जगत् र इतिहासबाट पृथक रहेर हेर्दा मेरो लिडर, कमान्डर भनेको अध्यक्ष हो भन्ने सिधा देख्न सकिन्छ । तर, इतिहासलाई केलाएर हाम्रो सम्बन्ध हेर्नुभयो भने यति मात्र छैन । हाम्रो सम्बन्ध एउटा कम्युनिस्टको सम्बन्ध छ । कमरेडको सम्बन्ध छ । एउटा आत्मीय सम्बन्ध छ । त्यसकारण यो जो सम्बन्ध हो एकतिरबाट हेर्दा हामी तल र माथि छौ, अर्कोतिरबाट हेर्दा हामी एउटै ठाउँमा छौ । एकातिरबाट हेर्दा अर्को छुट्ने अर्कातिरबाट हेर्दा एउटा छुट्ने । यो विगतमा हुँदै आयो । हाम्रो जो एउटा कम्युनिस्ट, आत्मीय, कमरेडको सम्बन्ध हो । हाम्रो सम्बन्धले कतिसम्म भयो भने हाम्रा श्रीमतीहरू पनि इष्र्यालु भए । हामीले सफलतामा धेरै हर्ष मनायौँ र हाम्रो विफलतामा हामी रातभरि रोयौँ । हामीले जनयुद्ध, नयाँ पार्टी, नयाँ सेना, नयाँ मोर्चा कसरी निर्माण गर्ने भनेर सिरानचोकमा तालिम गर्‍यौँ, मनाङ पुग्यौँ । हामीले सिस्ने जलजलाको भीरमा गोरेटो कोर्ने कोसिस गर्‍यौँ । भीमसेन नगरदेखि मात्र होइन, रामपुर, कर्णालीको किनारदेखि सम्बन्ध सुरु गर्‍यौँ । त्यसयता कम्युनिस्ट संगठन, अध्ययन मण्डल हुँदै यहाँसम्म आइपुगेको छ । यो हाम्रो व्यक्तिगत सम्बन्ध मात्र होइन, कस्तो कम्युनिस्ट पार्टी बनाउने भन्ने कुरामा माक्र्स र एंगेल्सजस्तो सम्बन्ध स्थापित गर्न खोजेका थियौँ । (एंगेल्स भनेर मैले आफूलाई भन्न खोजेको होइन) ।

अहिले २१औँ शताब्दीको पार्टी बनाउने कुरा छ । माक्र्स एंगेल्सको समय १९औँ शताब्दीको हो । यसलाई औपचारिक रूपमा मात्र हेर्ने हो कि अथवा अनौपचारिक रूपमा हेर्ने कि कम्युनिस्ट आधारमा ? हामीले त्यसलाई संगठनका आधारमा मात्र हेर्ने कि हाम्रो कम्युनिस्ट विचारका आधारमा हेर्ने हो ? एउटा सर्वहाराबीचको सम्बन्धलाई यो २१औँ शताब्दीमा कसरी परिभाषित र विकास गर्न जरुरी छ भन्ने सवाल खडा भएको छ । छोटोमा भन्दा यो रिलेसनमा मैले जुन भूमिका खेल्नुपर्ने हो, त्यहाँ मैले के त्रुटि गरेँ ? के कमजोरी गरेँ, म त्यो कमजोरी, त्यो गल्तीलाई आत्मसमीक्षा र एउटा ऐतिहासिक आत्मालोचना गर्न यो कठघरामा उभिएको छु । आज म इतिहासको अगाडि त्यो बयान दिँदै छु । मलाई लाग्छ, एउटा कमान्डरले आºनो सिपाही र फर्मेसनबाट के अपेक्षा गर्छ भने कमान्डरको आदेशलाई नि:सर्त पालना गरोस् । आदेश दिएपछि त्यो मर्न नहिचकिचाओस् भन्ने अपेक्षा गर्छ । सारमा यही हो ।

अर्कातिर हाम्रो सम्बन्धलाई हेर्दा मैले कमान्डरलाई जित्न खोजँे । किनकि, एउटा सिपाहीले जब कमान्डरको आदेश मान्दैन अथवा त्यो आदेशप्रति उदासीन हुन्छ भने त्यो सिपाहीले कमान्डरलाई जित्न खोजेको हुन्छ । मैले कमान्डरलाई जित्न खोजँे । त्यो मेरो नियतले होस् या अज्ञानताले होस् । त्यहाँबाट समस्या पैदा भयो । त्यसले पनि आँसु बगायो । मैले कमान्डरको अगाडि हार्नुपथ्र्यो । मैले नि:सर्त आदेशको पालन गर्नुपथ्र्यो । सायद मैले गरिनँ । त्यसकारण मैले कमान्डरलाई जित्न खोजँे, म हारेँ । म त्यो हार स्वीकार गर्छु यो इतिहासको कठघरामा उभिएर । र, म मेरो कमान्डरलाई जित्न चाहन्छु । तर, म जितेर होइन कि, हारेर जित्न चाहन्छु । त्यसकारण म आºनो कमान्डरसमक्ष आज आफ्नो हार स्वीकार गर्छु । म मेरो कमान्डरको जितमा उहाँलाई मुठ्ठी उठाएर सलाम गर्छु ।

कमरेडहरू, सायद म अलि भावनाको उत्कर्षमा आएँ । तर, मलाई लाग्छ, मैले सही गरिराखेको छु । कमरेडहरू, मेरो यति मात्रै कमजोरी छैन । म अझ बढी कमजोरी स्वीकार गर्न चाहन्छु । हामीले यो पार्टी निर्माण र क्रान्तिको सुरुआत गर्ने क्रममा एक–अर्काबीच वाचा गरेका थियौँ कि दुनियाँका सबै जल्लादले जतिसुकै आँधीबेहरी सृष्टि गरे पनि हाम्रो यो आत्मीयता र सम्बन्ध कहिल्यै टुट्ने छैन । हामी सिद्धिने छौँ तर हामी झुक्ने छैनाँै, टुट्ने छैनौँ । हामीले गरेका वाचा पटक–पटक स्मरण पनि गरेका हौँ । तर, कमरेडहरू हुरी आयो, तुफान आयो र ती हुरीबतासले हामीमा दरार पैदा गर्‍यो । त्यो दरारबाट धेरै धमिरा पसे र आज हाम्रो पार्टी, सम्बन्धमा धमिरा लागेको जस्तो भयो । त्यो पूरा भत्किएको, ध्वस्त भएको त छैन तर धमिरा पस्यो त्यो दरारबाट । मलाई लाग्छ, त्यसमा मेरो मुख्य कमजोरी रह्यो । मैले कमरेड प्रचण्डलाई भन्ने गर्थें, म उचाइ होइन कमरेड, म शिखर होइन । म शिखर हुन चाहन्न र मेरो त्यो विशेषता पनि होइन । म त आधार हँु कमरेड । म त एउटा जग हँु । सायद त्यो उचाइलाई कायम राख्न जग मजबुत हुनुपथ्र्यो । जग मजबुत भएन भने उचाइको अर्थ रहँदैन । त्यो गल्र्यामगुर्लुम ट्वीन टावरजसरी ढल्छ । त्यो उचाइ धेरै भयो भने जग भासिन्छ । विडम्बना, हाम्रो सम्बन्धमा एउटा चिज धमिरा बनेर घुस्यो । त्यहाँ लिनप्याओ घुस्यो । हाम्रो सम्बन्ध अब होक्जा र लिनप्याओको भयो वा बनाइदिए । साँच्ची यो हो त ? होक्जा र लिनप्याओ को हो त ? इतिहासका तथ्यहरूले साबित गर्छन् । हामी होक्जा हाँै ? लिनप्याओ हो त म ? मैले कमरेड अध्यक्षको सत्ता उल्ट्याउन खोजेकै हो त ? मैले इतिहासमा यसको जवाफ दिनुपर्छ । र, म त्यो जवाफ दिन यहाँ उभिएको छु । मैले आºनो आत्मीयलाई सिध्याउन उहाँसँग मितेरी गाँसेको होइन । कुनै पनि तथ्यले त्यो पुष्टि गर्दैन । तर, कमरेड किन हामीबीचमा कुरो मिल्दैन त ? किन शंकाहरू रहन्छन् त ? इतिहासलाई यो प्रश्न मेरो पनि हो । म पनि त जनता हँु, म नेता मात्र होइन । जनता र नेताको ºयुजन हुँ । म जनताको हैसियतले यहाँ उपस्थित नेताहरूलाई सोध्छु, के म लिनप्याओ हो त ? इतिहासले यो जवाफ दिनुपर्छ ।

आजको २१औँ शताब्दीका जनताले जवाफ दिनुपर्छ । कमरेड अध्यक्ष होक्जा नै हो त ? त्यो जवाफ दिनुपर्छ । यो जवाफ नदिईकन हामी अगाडि बढ्न सक्दैनौ । यो सम्बन्धको मैले ऐतिहासिक समीक्षा गर्दा म एउटा मगर जातिबाट आएँ कमरेड । मगर भएर जन्मन मेरो इच्छा थिएन । मगर भन्ने एउटा जाति हो । जनताको एउटा हिस्सा हो । र, यो मगर जातिको परिवेश र संस्कारसहित म आएँ । तपार्इं (अध्यक्ष प्रचण्ड) एउटा ब्राह्मण परिवारमा जन्मेर आउनुभयो । ब्राह्मणमा जन्मिन्छु भनेर जन्मेको होइन । त्यो ऐतिहासिक परिवेश र संस्कारसहित आउनुभयो । र, यहाँ इतिहासले हामीलाई नारायणी किनारमा मिलन गराइदियो । एउटा कम्युनिस्टका रूपमा हाम्रो त्यहाँ फ्युजन भयो ।

ज्ञान र चेतनाको हिसाबले माक्र्सवादले सत्ता र नेतृत्व चाहिन्छ, एउटा संक्रमणकालीन सत्ता हुनुपर्छ भन्छ । त्यो चेतनाको हिसाबले म सहमत छु । त्यही हो माक्र्सवाद । तर, मेरो संस्कारले मलाई पछाडि तान्छ । सायद मेरो संस्कार र चेतनाबीचको अन्तरविरोध यहाँनेर छ । सत्ता र नेतृत्वको महत्त्व बुझ्ने कुरामा तपाईंं मभन्दा अगाडि हुनुहुन्छ । यो इतिहासले पुष्टि गरेको कुरा हो । तर, त्यसको महत्त्वलाई अति जोड दिँदा त्यो सर्वसत्तावाद र नोकरशाहीमा जान्छ । त्योसँग कम्युनिस्ट सम्बन्ध हुन सक्दैन । र, अर्को मेरो संस्कारले मानौँ यहाँ साम्यवाद आइसक्यो, जम्मै यहाँ गौप्राणी भए सबै हामी बराबर हौँ भन्ने सोचाइ राख्छ । यतातिरबाट हेर्दा त्यो एकदम उग्रजस्तो देखिन्छ । मैले एकैचोटि साम्यवादमा पुगेर त्यहीँ डिल गर्न खोजे । अहिले तात्कालिक अवस्थाबाट हेर्दा म पछि परेँ त्यहाँ । नेतृत्वसम्बन्धी अवधारणामा अथवा त्यसको प्रयोगमा मेरा कमजोरी रहेकाले यी शंकाहरू पैदा भए । जस्तो गोरखा मिटिङको बारम्बार कुरा आउँदा मैले गोरखा मिटिङमा लिडरसिपको विरोध गरे । मैले मन्दताको कुरा गरँे तीव्रताको गरिनँ । पटक–पटक लिनप्याओ गोरखा सिटिङबाट पुष्टि हुन्छ । त्यताबाट अझ सिज अभियानमा पनि आउँछ । यो एउटा शृंखला बनेको छ । साँच्चै त्यस्तै हो कि यो कृत्रिम हो ? यो अवसरवादी शृंखला हो कि यो क्रान्तिकारी हो ? मभित्र के अन्तरविरोध छ ? मैले यहाँ आत्मसमीक्षा गर्न खोजेको हो । मभित्र भएको कमजोरीलाई उल्लेख गर्न खोजेको हो । गोरखा सिटिङको, यो हाम्रो फर्मल रिलेसन र एउटा इन्फर्मल सम्बन्ध, एउटा कम्युनिस्ट रिलेसनबीचको डाइलेक्टिक्सलाई मैले राम्रोसँग हेन्डल गर्न सकिनँ । धेरैलाई लाग्छ किन यसले चाहिँ लिडरसिपको कुरा उठाउँछ ? हैन, मैले त मानिराखेकै छु, सहयोग गरिराख्या छु । सायद यसको बुझाइमा उहाँ (प्रचण्ड) ले मलाई बुझाउन नसक्ने र मैले उहाँलाई बुझाउन नसक्ने भएको होला । उहाँले त्यहाँ कुरा उठाउनुभएको थियो, त्यसमा मैले साथ दिनुपथ्र्यो । यहाँ विनम्रतापूर्वक के भन्नुपर्छ भने लिडरसिपसम्बन्धी प्रश्नमा मैले कमरेड प्रचण्डका लागि जुन भूमिका खेल्नुपथ्र्यो त्यो सचेत वा अचेत संस्कारको कमजोरी या मेरो प्रवृत्तिको कमजोरीले खेल्न सकिनँ । म उक्त कमजोरी नयाँ उचाइका साथ हटाउने कमरेड प्रचण्डलाई विश्वास दिलाउन चाहन्छु । म कमरेड अध्यक्षको अपेक्षामा अधिकतम खरो रूपमा उत्रिने प्रयास गर्नेछु । र, कमान्डरको हरेक आदेशलाई नि:सर्त पालन गर्ने संकल्प लिन चाहन्छु ।

(एमाओवादीको चुनवाङ बैठकमा रामबहादुर थापाले दिएको मन्तव्यको सम्पादित अंश । पत्रकार नेत्र पन्थीको सोमबारदेखि बजारमा आउने पुस्तक ‘माओवादी अन्तर्संघर्ष’ बाट साभार ।)

कारागारबाटै ठगे चाल्स शोभराजले

2012-07-15T22:31:00.000-07:00

काठमाण्डौं, १ साउन । केन्द्रीय कारागार गोलघरका कैदी चाल्स शोभराजले लेवनानी नागरिक कमललाई ठगी गरेका छन् । भिसाभन्दा बढी समय बसेको आरोपमा समातिएका उनलाई वकिल मार्फत चाँडै छुटाउने भन्दै शोभराजले सात सय अमेरिकी डलर ठगी गरेको कारागार स्रोतले जनाएको छ ।

एकसाता अघि पूर्व चौकीदार बीरबहादुर तामाङले कैदीबाट पैसा दिएको खबर पाएपछि कारागार व्यवस्थापन विभागबाट गएको अनुसन्धान टोलीले यस्तो थाहा पाएको हो । शोभराजले सासू सकुन्तला थापा वकिल रहेको र डलर दिएर छुटाउन पहल गर्ने भन्दै डलर लिएको स्रोतको दाबी छ ।

‘अँग्रेजी बोलेर बाहिरबाटै पैसा असुलेछ’, एक अधिकृतले भने, ‘सकुन्तलाले वकालतनामा गराएर कागज लिएर बाहिरबाटै पैसा लगेको लेवनानीले बताएका थिए ।’

उनको साथबाट बेला बेला मोवाईलका सीम भेटिने भए पनि प्रहरीले उनको चेकजाँच गरिहेको हुन्छ । तर उनले पत्रिकामा शौच गरेर थुपारिदिने गरेको कारागारका नाईकेहरुको भनाई छ ।

- कान्तिपुर दैनिक

अब देशभरका मोबाइलमा लोकल कल लाग्ने

2012-07-15T22:25:00.000-07:00

काठमाण्डौं, १ साउन । नेपाल टेलिकमले आजदेखि लागु हुने गरी ल्यान्डलाइन टेलिफोनबाट देशभरिका मोबाइलमा लोकल कल सुरु भएको छ। यसअघि अर्को अञ्चलको मोबाइलमा फोन गर्न एसटिडी सुविधा भएको ल्यान्डलाइन फोन हुनैपर्ने बाध्यता थियो।

९२ प्रतिशत सरकारी सेयर रहेको दूरसञ्चार सेवा प्रदायक नेपाल टेलिकमले एसटिडी नभएको ल्यान्डलाइनबाट पनि अर्को अञ्चलको मोबाइलमा कल गर्न सक्ने व्यवस्था गरेको हो।अब ल्यान्डलाइनबाट देशभरि जहाँसुकैको मोबाइलमा कल गर्दा पनि मिनेटको एक रुपैयाँमात्र महसुल लाग्ने टेलिकमले जनाएको छ ।

एसटिडी नभएको फोनबाट अर्को अञ्चलमा फोन गर्न मिल्ने हो भने कल संख्या र समयसमेत बढ्ने अपेक्षा टेलिकमको छ। विराटनगर वा नेपालगन्जमा रहेका टेलिकमका मोबाइल ग्राहक काठमाडौं आउँदा यहाँ स्थानीय कलमात्र भएको ल्यान्डलाइनबाट कल हुन सक्दैनथ्यो। आजदेखि यो व्यवस्था हटाएर स्थानीय कलको सुविधामात्र भएको ल्यान्डलाइनबाट पनि देशभरि जहाँसुकैका मोबाइलमा सिधै कल गर्न मिल्ने प्रावधान थपिएको हो ।

- अनलाइन खबर

बस दुर्घटनामा मृत्यु भएका ३५ को लाश निकालियो (भिडियोसहित)

2012-07-15T02:52:00.000-07:00

पोर्तुगलमा आङकाजीलाई स्वागत

2012-07-15T02:42:00.002-07:00

नमस्ते नेपाली संवाददाता, लिस्बोन । शनिबार पोर्तुगलका जनजातिहरुले नेपाल आदिवासी जनजाति महासंघका महासचिव आङकाजी शेर्पालाई स्वागत गरेका छन् । जनजाति महासंघ पोर्तुगलको दोश्रो महाधिवेशनका लागि प्रमुख अतिथि बनेर लिस्बोन आएका शेर्पालाई शेर्पा किदुक पोर्तुगलको आयोजनामा जनजातिहरुले स्वागत गरेका हुन् ।

कार्यक्रममा अनौपचारिक रुपमा जनजाति आन्दोलन र वर्तमान परिस्थितिकाबारेमा छलफल भएको थियो । देशभित्र वा प्रवासमा रहेका सबै जनजातिहरु सचेत र सजग भइ अहिलेको चुनौतिपूर्ण तर अवसरको समयमा महत्वपूर्ण भूमिका निर्वाह गर्नलाई शेर्पाले जोड दिए ।

'अहिले उपयुक्त जिम्मेदारी पूरा गर्न सकेनौ भने हामीले त दुख बेहोरीरहेका छौ नै, हाम्रा भावी पुस्ताहरुले पनि अझै लामो समयसम्म समस्यामा जेलिदै जिउनुपर्नेछ ।' उनले आव्हान गरे, 'अब हामी शासितहरुको जालमा विभाजित हुनु हुँदैन । हाम्रो अधिकारका लागि एकजुट हुनुपर्छ ।'

जनजातिहरुले साँझमा समेत संगसंगै खानपीन, भेटघाट र छलफल गरेका छन् । आइतबार उनीहरुको दोश्रो महाधिवेशनको कार्यक्रम रहेको छ ।

आयोडिनयुक्त नुनमा बालुवा मिसाएको भेटियो : प्राइम स्टोरी

2012-07-15T02:08:00.000-07:00

नवलपरासीमा बस दुर्घटना, ३६ को मृत्यु

2012-07-15T01:56:00.002-07:00

नवलपरासी, ३१ असार - नवलपरासीमा आइतवार दिउँसो बस दुर्घटना हुदा ३६ जनाको ज्यान गएको छ । भारतीय सिमा क्षेत्र झुलानीपुरबाट त्रिबेणीका लागि बोलबम यात्रुहरु लिएर छुटेको लु १ ख २३ ५६ नम्बरको बस नवलपरासीको कुडिया र त्रिवेणीको बिचमा पर्ने रानीनगर नजिकैबाट गण्डक नहरमा खसेको हो । ३६ जनाको शव बाहिर निकालिएको स्थानीयबासिन्दा धनिराम महतोले बताउनभुयो ।

बसमा १ सय २५ जना यात्रु रहेको प्रहरीले जनाएको छ । अहिले नहरमा पानी सुकाएर घाईतेको उद्धार गर्ने काम भैरहेको महतोले बताउनभुयो । ज्यान गुमाउनेहरु धेरै भारतीय तिर्थयात्री रहेको र केहि नेपाली समेत परेको प्रहरीले जनाएको छ ।

चिकित्सकको लापरबाहीले बिरामीको मृत्यु, क्षतिपूर्ति दिने सहमति

2012-07-15T01:52:00.000-07:00

एमालेले मौका पाए ओली प्रधानमन्त्री

2012-07-15T00:29:00.000-07:00

काठमाडौं, ३१ असार । सरकारको नेतृत्व गर्ने मौका पाए एमालेले तेस्रो बरियताका नेता केपी शर्मा ओलीलाई प्रधानमन्त्रीको उम्मेदवार बनाउने तयारी गरेको छ । सहमतीय सरकार गठन हुँदा कांग्रेसले आन्तरिक किचलोका कारण उम्मेदवार तोक्न नसक्ने र प्रधानमन्त्री आफ्नो पोल्टामा पर्ने एमालेको बुझाइ छ ।

सहमतीय सरकारको नेतृत्व गर्न एमालेले कांग्रेसलाई सार्वजनिक रूपमा आह्वान गर्दै आएको छ । सँगसँगै उसले कांग्रेस अघि नसरे आफूले जिम्मेवारी लिने बताउँदै आएको छ । प्रधानमन्त्री उम्मेदवारको चाँडो टुंगो लगाउन पनि एमाले नेताहरूले कांग्रेस नेतृत्वलाई दबाब दिँदै आएका छन् ।

स्रोतका अनुसार कांग्रेस सभापति सुशील कोइराला, वरिष्ठ नेता शेरबहादुर देउवा र उपसभापति रामचन्द्र पौडेलबीच प्रधानमन्त्री बन्ने विषयमा रस्साकस्सी हुने निष्कर्ष एमाले नेताहरूले निकालेका छन् । ओली र उनीपक्षीय नेताहरूले यसबारे कांग्रेस नेताहरूसित छलफलसमेत चलाइरहेको स्रोतले जनाएको छ ।

सरकारको नेतृत्व गर्ने मौका एमालेले पाए ओलीलाई प्रधानमन्त्री बनाउने विषयमा अध्यक्ष झलनाथ खनाल र वरिष्ठ नेता माधवकुमार नेपाल पनि सहमत छन् । एमाले स्रोत त तीन नेताबीच ओलीलाई प्रधानमन्त्री बनाउने अनौपचारिक सहमति भएको एमाले स्रोतको दाबी छ । तीन नेताबीचको सहमतिकै आधारमा एमालेले कांग्रेससितको छलफलमा ‘चाँडो उम्मेदवार टुंगो लगाऊ’ भनेर दबाब दिने गरेको स्रोतले जनाएको छ ।

सहमतीय सरकार बनाएर राजनीतिक र संवैधानिक गतिरोध अन्त्य गर्नुपर्ने बताउँदै आएका कांग्रेस, एमालेका दुईपक्षीय वार्तामा एमालेले विगतको सहमतिअनुरूप कांग्रेस नेतृत्वमा सरकार गठनका लागि समर्थन गर्ने तर कांग्रेसले सहमतिमा उम्मेदवार अघि नसारे एमालेलाई जिम्मेवारी दिन आग्रह गर्दै आएको छ । १७ असारमा आºनै निवास डल्लुमा कांग्रेस सभापति सुशील कोइरालासँग भएको छलफलमा अध्यक्ष खनालले सहमतीय सरकारको नेतृत्वका लागि छिटो आन्तरिक तयारी सक्न भनेका थिए । खनालले कांग्रेस सरकारको नेतृत्वका लागि तयार नभए एमाले त्यसका लागि तयार रहेको बताएका थिए ।

पार्टीभित्र खनाल र नेपाल–ओलीको ध्रुवीकरण अन्त्य गरी गत माघमा आन्तरिक विवाद समाधान गरेपछि दुवै पक्षका युवा नेताहरूको पनि सरकारको नेतृत्व गर्ने अवसर आए पार्टीले ओलीलाई नै अगाडि सार्ने बुझाइ छ । ओलीलाई पार्टीको तेस्रो बरियता प्रदान गर्ने निर्णयसहित एमालेले पार्टीका अन्य विवाद सल्ट्याएको थियो । त्यतिबेला अध्यक्ष खनालले आºनै निवासमा ओलीसित गरेको छलफलमा ओलीलाई प्रधानमन्त्री र नवौँ महाधिवेशनबाट पार्टी अध्यक्ष बनाउने मौखिक सहमति भएको दाबी गरिएको थियो । ‘पार्टीका शीर्षस्थ नेताहरू र दोस्रो जेनेरेसनका नेताबीच पनि अब केपी कमरेडले सरकारको नेतृत्व गर्नुपर्छ भन्ने अन्डरस्ट्यान्डिङ भएको छ,’ ओलीनिकट स्रोतले भन्यो, ‘आवश्यक परे र एमालेले नेतृत्व गर्ने अवसर आए पार्टीको औपचारिक बैठकबाटै निर्णय हुन्छ ।’

विगतमा अन्य शीर्ष नेतासँग निकट रहेको भनिएका पोलिटब्युरो र केन्द्रीय कमिटीका युवा नेताहरू पनि पार्टीलाई नेतृत्वको अवसर आए ओलीलाई नै अघि सारिने बताउँछन् । ‘पार्टीभित्र औपचारिक छलफल त भएको छैन, बेला नआई छलफल गर्ने कुरा पनि भएन,’ पोलिटब्युरो सदस्य रघुजी पन्तले सौर्यसँग भने, ‘पार्टी अध्यक्ष र वरिष्ठ नेता एकपटक प्रधानमन्त्री भइसक्नुभएको छ, स्वाभाविक रूपमै तेस्रो बरियतामा रहेका र प्रभावशाली व्यक्तित्व भएकाले केपी ओलीलाई पार्टीले प्रधानमन्त्रीमा पठाउन सक्छ ।’

एमालेले सरकारको नेतृत्व गर्ने मौका पाए राष्ट्रिय राजनीतिमा स्पष्ट दृष्टिकोण र अडान राख्न सक्ने नेता भएकाले ओलीलाई प्रधानमन्त्री बनाइने दाबी उनीपक्षीय युवा नेताहरूको छ । ‘फर्मल निर्णय त केही छैन तर अब पार्टीले सरकारको नेतृत्व गर्दा केपी ओली नै निर्विकल्प नेता हो,’ केन्द्रीय सदस्य कर्णबहादुर थापाले भने, ‘काल्पनिक हिसाबले अहिले नै निर्णय गर्न नमिल्ने भएकाले मात्र हो ।’ यसअघि खनालनिकट भनी चिनिएका केन्द्रीय सदस्य घनश्याम भुसाल र योगेश भट्टराईलगायतका युवा नेता पनि ओलीको नेतृत्वमा सरकार गठन गर्नुपर्ने पक्षमा छन् ।

पार्टी उपाध्यक्ष विद्या भण्डारीले यसअघि नै सार्वजनिक कार्यक्रममा अबको प्रधानमन्त्री ओली भएको दाबी गरेकी थिइन् । सरकारको नेतृत्व गर्ने अवसर आए ओलीलाई अघि सार्ने कुरामा उपाध्यक्ष वामदेव गौतमसमेत सहमत छन् । अध्यक्ष खनाल र ओलीको सम्बन्ध सुमधुर बनाउन सक्रिय रहँदै आएका उपाध्यक्ष गौतमले यसअघि नै एमालेलाई महत्त्वपूर्ण जिम्मेवारी आउन सक्ने सार्वजनिक अभिव्यक्ति दिइसकेका छन् ।

सहमतीय सरकारबारे दलहरूबीच सार्थक संवाद नै आरम्भ नभएकाले ओली आफैँले भने प्रधानमन्त्री बन्न पहल थालेका छैनन् । तर, कांग्रेस केन्द्रीय सदस्य सुजाता कोइरालासहितको एउटा पंक्ति ओलीलाई प्रधानमन्त्री बनाउने पक्षमा रहेको ओलीनिकट स्रोतको दाबी छ । पछिल्लो समय कांग्रेस सभापति कोइराला आºनै नेतृत्वमा सरकार गठनको गृहकार्यमा लागेपछि उपसभापति पौडेल पनि रुष्ट बनेका छन् । आफू प्रधानमन्त्री नहुने अवस्थामा ओलीलाई बनाउने पक्षमा उनी रहेको ओलीनिकटहरूको बुझाइ छ ।

त्यस्तै, कांग्रेस वरिष्ठ नेता देउवाले पनि आफू नहुने अवस्थामा ओलीलाई प्रधानमन्त्री बनाउन सघाउने ओलीनिकट नेताहरूको बुझाइ छ । कांग्रेस उपसभापति पौडेल र केन्द्रीय सदस्य कोइरालासँग ओली नियमितजस्तै सम्पर्कमा रहने गरेका छन् । अहिलेको अवस्थामा ओली मात्रै माओवादीको ‘डिफेन्स’ गर्न सक्ने नेता भएको कांग्रेका ती नेताको भनाइ रहने गरेको ओलीनिकट नेताहरूले बताए ।

पार्टीको पहिलो बरियतामा रहेका अध्यक्ष खनाल वर्तमान सरकार गठनअघि प्रधानमन्त्री थिए भने वरिष्ठ नेता नेपाल खनालअघिको सरकारका प्रधानमन्त्री हुन् । ओली एमालेमा तेस्रो बरियतामा छन् । भट्टराई सरकार कामचलाउ भइसकेकाले राष्ट्रपतिले सहमतीय सरकार गठन प्रक्रिया आरम्भ गर्नुपर्ने माग एमालेले गर्दै आएको छ ।

- सौर्य दैनिक

सम्झी सम्झी नरुवाउनु दिनु चोट दिएपछि : अन्जु पन्त

2012-07-14T23:35:00.000-07:00

दैनिक पत्रपत्रिका (१५ जुलाई २०१२)

2012-07-14T23:31:00.002-07:00

आजको राशीफल (१५ जुलाई २०१२)

2012-07-14T23:30:00.000-07:00

काठमाण्डौंमा ७, ८ हजारको जागिर मिलाइदिन्छु भनेर रहस्यमय हत्या

2012-07-14T23:27:00.000-07:00

आमाको गर्धन तरवारले छिनाएर हत्या गर्ने विवेकहीन छोरा

2012-07-14T23:16:00.000-07:00