Knowledgecenter of Acc_Sriphat

ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับการบัญชีบริหาร

2012-03-12T17:48:00.000+07:00

การบัญชีบริหาร (Managerial Accounting)

โดยส่วนใหญ่แล้ว องค์ประกอบที่สำคัญของการบัญชีบริหารจะประกอบไปด้วย

· การวิเคราะห์งบการเงิน (Financial Analysis) เป็นการดูความสัมพันธ์ของข้อมูลในงบการเงิน เพื่อสะท้อนให้เห็นสภาพ และสามารถนำมาพยากรณ์ธุรกิจ โดยการใช้เครื่องมือการวิเคราะห์แนวดิ่ง (Common-size Analysis) การวิเคราะห์แนวโน้ม (Trend Analysis) และการวิเคราะห์อัตราส่วนทางการเงิน (Financial Ratio Analysis) ซึ่งเครื่องมือดังกล่าวนี้สามารถนำไปใช้ในการบริหารการเงินได้ในปัจจุบัน

· การวิเคราะห์ต้นทุน (Cost Analysis) เป็นการนำข้อมูลด้านต้นทุนมาวิเคราะห์ เพื่อนำไปบริหารจัดการทั้งการวางแผน การตัดสินใจ และการควบคุมการดำเนินธุรกิจให้บรรลุเป้าหมาย ที่ในปัจจุบันมีการพัฒนาแนวคิดนี้ไปสู่ การบริหารต้นทุน (Cost Management) อันเป็นจุดมุ่งเน้นของการบัญชีบริหารสมัยใหม่

การวิเคราะห์งบการเงิน

เป็นกระบวนการค้นหาข้อเท็จจริง เกี่ยวกับฐานะการเงินและผลการดำเนินงานของกิจการ จากงบการเงิน พร้อมหาข้อเท็จจริงมาประกอบการตัดสินใจต่อไป

วัตถุประสงค์ของการวิเคราะห์งบการเงิน

· เพื่อทราบฐานะการเงินและผลการดำเนินงานของกิจการ

· เพื่อทราบจุดแข็งและจุดอ่อนในการดำเนินงาน

· เพื่อชี้ปัญหาทางการเงิน การดำเนินงานและแนวโน้มในอนาคตของกิจการ

ขั้นตอนการวิเคราะห์งบการเงิน

1. กำหนดเป้าหมายการวิเคราะห์ให้ชัดเจน ว่าจะวิเคราะห์ในฐานะอะไร ต้องการอะไรจากการวิเคราะห์ และจะนำผลการวิเคราะห์ไปใช้อย่างไร

2. รวบรวมข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานและฐานะการเงินของกิจการที่ต้องการวิเคราะห์

3. นำข้อมูลต่างๆ ที่รวบรวมมาจัดให้อยู่ในรูปแบบเดียวกันเพื่อประโยชน์ในการเปรียบเทียบ

4. เลือกวิธีการและเครื่องมือที่ใช้ในการวิเคราะห์ให้เหมาะสมกับเป้าหมายที่ต้องการจากการวิเคราะห์

การวิเคราะห์เปรียบเทียบ

เพื่อให้ทราบถึงสภาพของกิจการ จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีการเปรียบเทียบข้อมูลที่เกิดขึ้นเพื่อหาการเปลี่ยนแปลงและจุดที่ทำให้ทราบถึงสาเหตุที่ทำให้สภาพของกิจการเป็นอยู่ในปัจจุบัน และเพื่อใช้ในการพยากรณ์ธุรกิจของกิจการต่อไปในอนาคต โดยจะต้องเปรียบเทียบข้อมูลที่เกี่ยวข้องดังนี้

· ข้อมูลของกิจการในอดีต มาจากงบการเงินของกิจการอย่างน้อย 2 งวดบัญชี ได้แก่ งวดปัจจุบันและอดีต เพื่อทราบการเปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลง และหาสาเหตุประกอบ

· ข้อมูลคู่แข่งในอุตสาหกรรม เป็นการหาข้อมูลจากภายนอกของกิจการ อาจได้มาจากข้อมูลตลาดหลักทรัพย์ หรือสอบถามผู้เกี่ยวข้อง เพื่อทำการเปรียบเทียบ

· ข้อมูลมาตรฐานอุตสาหกรรม เป็นการหาข้อมูลจากภายนอกกิจการ อาจมาจากหน่วยงานราชการที่อ้างอิงได้ และข้อมูลข่าวสารทั่วไป เพื่อเปรียบเทียบกิจการกับภาพรวมธุรกิจ

· ทั้งนี้ในการเปรียบเทียบต่างๆ หากกิจการมีฤดูกาลเข้ามาเกี่ยวข้อง ควรมีการเปรียบเทียบตามช่วงฤดูกาลประกอบด้วย

การวิเคราะห์แนวโน้ม (Trend Analysis)

เป็นการวิเคราะห์หาความสัมพันธ์เพื่อดูการเปลี่ยนแปลงรายการในงบการเงินที่ต่างช่วงเวลากัน มีองค์ประกอบที่ใช้ดังนี้

· จัดทำจากงบการเงินอย่างน้อย 2 งวด

· หาจำนวนเงินที่เปลี่ยนแปลงเพิ่ม (ลด) ของแต่ละรายการของ 2 งวด

· หาอัตราการเปลี่ยนแปลงที่เพิ่มหรือลดลง โดย

อัตราการเปลี่ยนแปลง = (จำนวนเงินในปีปัจจุบัน – จำนวนเงินปีก่อนหรือปีฐาน) x 100

จำนวนเงินปีก่อนหรือปีฐาน

ข้อมูลที่ได้จากการวิเคราะห์แนวโน้ม จะทำให้ทราบถึงการเปลี่ยนแปลงเพื่อวิเคราะห์หาปัจจัยที่มีผลกระทบต่อการทำกำไรหรือฐานะการเงิน หรือเพื่อค้นหาสาเหตุต่อไป เช่น ร้อยละต้นทุนสินค้าที่เพิ่ม หรือร้อยละของหนี้สินระยะยาวที่เพิ่มขึ้น เป็นต้น

การวิเคราะห์แนวดิ่ง (Common – Size Analysis)

เป็นการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของรายการต่างๆ ในงบการเงินเดียวกันในรูปแบบตัวเลขที่เป็นร้อยละซึ่งจะต้องมีวิธีการดำเนินการที่เกี่ยวข้องดังนี้

· งบกำไรขาดทุนเบ็ดเสร็จ ให้ทำการกำหนดค่าขายเป็น 100% โดยรายการอื่นในงบกำไรขาดทุนให้เป็นสัดส่วนที่เทียบกับค่าขายหรือรายได้รวม

· งบแสดงฐานะการเงิน ให้กำหนดสินทรัพย์หรือหนี้สินและทุนรวม เป็น 100% โดยรายการอื่นในงบดุลให้เป็นสัดส่วนที่เทียบกับสินทรัพย์หรือหนี้สินและทุน

ข้อมูลที่ได้อาจจะเป็นการวิเคราะห์เปรียบเทียบข้อมูลของกิจการที่มีทั้งขนาดและรูปแบบของกิจการที่ต่างกันในงวดเวลาที่ต้องการเปรียบเทียบข้อมูลนั้นๆ

การวิเคราะห์อัตราส่วนทางการเงิน (Financial Ratio Analysis)

เป็นการวิเคราะห์หาความสัมพันธ์ของรายการในงบการเงินในงวดบัญชีเดียวกัน โดยตัวเลขหนึ่งเป็นตัวตั้ง อีกตัวหนึ่งเป็นตัวหาร แสดงเป็นอัตราส่วน และสามารถนำไปใช้วิเคราะห์ตามวัตถุประสงค์ของผู้ใช้ข้อมูล โดยพื้นฐานควรจะต้องวิเคราะห์เป็น 4 ส่วน ดังนี้

1. อัตราส่วนสภาพคล่อง (Liquidity Ratio) ใช้ในการวัดสภาพคล่องของเงินสดในระยะสั้น

2. อัตราส่วนความสามารถทำกำไร (Profitability Ratio) ใช้ในการวัดความสามารถในการหารายได้และการควบคุมค่าใช้จ่ายของกิจการ

3. อัตราส่วนวัดประสิทธิภาพ (Efficiency Ratio) ใช้วัดความสามารในการใช้สินทรัพย์ในการดำเนินธุรกิจ

4. อัตราส่วนวัดความสามารถในการชำระหนี้ (Solvency Ratio) ใช้วัดความเสี่ยงที่เกิดจากการใช้หนี้สิน อัตราส่วนนี้เจ้าหนี้ ธนาคาร และผู้ให้กู้ จะใช้ในการประเมินความเสี่ยงจากการได้รับชำระเงินของกิจการ

อัตราส่วนสภาพคล่อง (Liquidity Ratio) ประกอบด้วย 2 อัตราส่วนที่สำคัญ ดังนี้

1. อัตราส่วนทุนหมุนเวียน (Current Ratio)

อัตราส่วนทุนหมุนเวียน = สินทรัพย์หมุนเวียน (เท่า)

หนี้สินหมุนเวียน

อัตราส่วนนี้ทำให้ทราบว่ากิจการมีสินทรัพย์ที่เปลี่ยนเป็นเงินสดได้กี่เท่าของหนี้สินที่จะต้องชำระภายใน 1 ปี ถ้าอัตราส่วนนี้สูง แสดงว่ามีสภาพคล่องสูงและมีความสามารถชำระหนี้ระยะสั้นได้ดี (ควรมากกว่า 1 เท่า และยิ่งสูงยิ่งดี)

2. อัตราส่วนทุนหมุนเวียนเร็ว (Quick Ratio)

อัตราส่วนทุนหมุนเวียนเร็ว

= สินทรัพย์หมุนเวียน – สินค้าคงเหลือ – สินทรัพย์หมุนเวียนอื่น (เท่า)

หนี้สินหมุนเวียน

อัตราส่วนนี้แสดงว่ากิจการมีสินทรัพย์หมุนเวียนที่สามารเปลี่ยนเป็นเงินสดได้เร็ว ได้แก่ เงินสดและรายการเทียบเท่าเงินสด เงินลงทุนระยะสั้นและลูกหนี้การค้า เป็นกี่เท่าของหนี้สินหมุนเวียน ถ้าอัตราส่วนนี้สูง แสดงว่ามีสภาพคล่องสูง และมีความสามารถในการชำระหนี้ระยะสั้นได้ดี (ควรมากกว่า 1 เท่า และยิ่งสูงยิ่งดี)

อัตราส่วนความสามารถในการทำกำไร (Profitability Ratio) เป็นอัตราส่วนที่สะท้อนการบริหารโดยรวมของกิจการ ประกอบด้วย 5 อัตราส่วน ดังนี้

1. อัตราส่วนกำไรสุทธิ (Net Profit)

อัตราส่วนกำไรสุทธิ = กำไรสุทธิ x 100 (ร้อยละ)

รายได้สุทธิ(ขาย)

อัตราส่วนนี้แสดงว่ากิจการมีกำไรสุทธิหลังหักภาษีเป็นกี่ % ของยอดขาย ถ้าอัตราส่วนนี้สูงแสดงถึงกิจการมีความสามารถในการหารายได้และควบคุมค่าใช้จ่ายที่ดี (ยิ่งสูงยิ่งดี)

2. อัตราส่วนกำไรขั้นต้น (Gross Profit)

อัตราส่วนกำไรขั้นต้น = กำไรขั้นต้น x 100 (ร้อยละ)

รายได้สุทธิ(ขาย)

อัตราส่วนนี้ แสดงว่ากิจการมีกำไรขั้นต้นเป็นกี่ % ของยอดขาย ถ้าอัตราส่วนนี้สูงแสดงว่ากิจการมีความสามารถในการควบคุมต้นทุนสินค้าที่ดี และมีโอกาสในการทำกำไรสุทธิดี (ยิ่งสูงยิ่งดี)

3. อัตราส่วนผลตอบแทนต่อสินทรัพย์ (Return on Asset – ROA)

อัตราส่วนผลตอบแทนต่อสินทรัพย์ = กำไรสุทธิ x 100 (ร้อยละ)

สินทรัพย์ทั้งสิ้น

อัตราส่วนนี้แสดงถึงประสิทธิภาพในการใช้สินทรัพย์ทั้งหมดของกิจการในการดำเนินงานว่าสามารถทำกำไรเท่าใด ถ้าอัตราส่วนนี้สูงแสดงว่ากิจการได้ใช้เงินลงทุนไปในสินทรัพย์อย่างมีประสิทธิภาพ

4. อัตราผลตอบแทนต่อทุน (Return on Equity – ROE)

อัตราผลตอบแทนต่อทุน = กำไรสุทธิ x 100 (ร้อยละ)

ส่วนของเจ้าของ

อัตราส่วนนี้แสดงว่าเงินทุนที่เจ้าของหรือผู้ถือหุ้นนำมาลงทุน สามารถทำกำไรได้เท่าใดเป็นกี่ % ของส่วนของเจ้าของ ถ้าอัตราส่วนนี้สูง จะทำให้ผู้ลงทุนเกิดความเชื่อมั่นและพึงพอใจ

5. อัตราส่วนกำไรต่อหุ้น (Earning Per Share – EPS)

อัตราส่วนกำไรต่อหุ้น = กำไรสุทธิ (บาท)

จำนวนหุ้นสามัญที่ออกจำหน่าย

เป็นอัตราส่วนที่ผู้ลงทุนประเมินผลกำไรต่อหุ้น และผู้บริหารนำไปพิจารณาจ่ายเงินปันผล

อัตราส่วนวัดประสิทธิภาพ (Efficiency Ratio) เป็นอัตราส่วนที่แสดงถึงประสิทธิภาพในการดำเนินงานโดยใช้สินทรัพย์ต่างๆ บรรลุเป้าหมายในการบริหารหรือไม่ ประกอบด้วย 5 อัตราส่วน ดังนี้

1. อัตราส่วนหมุนเวียนลูกหนี้ (Receivable Turnover)

อัตราส่วนหมุนเวียนลูกหนี้ = ยอดขายสุทธิ (รอบ)

ลูกหนี้การค้า

อัตราส่วนนี้ทำให้ทราบว่าใน 1 รอบระยะเวลาบัญชี กิจการมีการเรียกเก็บเงินจากลูกหนี้กี่รอบ หรือกี่ครั้ง ถ้าอัตราส่วนนี้สูง แสดงว่า มีการบริหารลูกหนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ สามารถเปลี่ยนลูกหนี้เป็นเงินสดได้เร็ว ซึ่งทำให้มีสภาพคล่องที่ดี (ยิ่งสูงยิ่งดี)

2. ระยะเวลาการเก็บหนี้ = 365 (วัน)

อัตราส่วนการหมุนเวียนลูกหนี้

อัตราส่วนนี้ทำให้ทราบว่าโดยเฉลี่ยแล้วลูกหนี้ของกิจการใช้ระยะเวลาเก็บหนี้กี่วัน ถ้าอัตราส่วนนี้สูงจะต้องมีการทบทวนเงื่อนไขการให้สินเชื่อและการติดตามลูกหนี้ เนื่องจากทำให้เสี่ยงต่อการดำเนินงาน และถือว่าไม่มีประสิทธิภาพในการบริหารจัดการลูกหนี้ (จำนวนวันยิ่งต่ำยิ่งดี)

3. อัตราหมุนเวียนสินค้าคงเหลือ (Inventory Turnover)

อัตราหมุนเวียนสินค้าคงเหลือ = ต้นทุนขาย (รอบ)

สินค้าคงเหลือ

อัตราส่วนนี้แสดงให้ทราบว่าใน 1 รอบบัญชี กิจการขายสินค้าได้กี่รอบ ถ้าอัตราส่วนนี้สูงแสดงว่าสินค้าของกิจการสามารถขายได้เร็ว สะท้อนให้เห็นว่ามีการบริหารจัดการสินค้าคงคลังที่ดี และการบริหารการขายดี (ยิ่งสูงยิ่งดี)

4. ระยะเวลาการหมุนสินค้าคงเหลือ

ระยะเวลาการหมุนสินค้าคงเหลือ = 365 (วัน)

อัตราหมุนเวียนสินค้า

อัตราส่วนนี้แสดงให้ทราบว่าโดยเฉลี่ยแล้ว สินค้าที่จัดหามา ใช้เวลาในการขายกี่วัน ถ้าอัตราส่วนนี้ต่ำแสดงว่า มีความสามารถในการขายสินค้าเพื่อเปลี่ยนเป็นรายได้ได้เร็ว สะท้อนให้เห็นว่ามีการบริหารการขายที่ดี ทำให้เงินลงทุนไม่จมไปในสินค้าคงเหลือมาก (ยิ่งต่ำยิ่งดี)

5. อัตราส่วนการหมุนเวียนของสินทรัพย์ถาวร (Fixed Asset Turnover)

อัตราส่วนการหมุนเวียนของสินทรัพย์ถาวร = รายได้รวม (เท่า)

สินทรัพย์ถาวรสุทธิ

อัตราส่วนนี้แสดงว่า สินทรัพย์ถาวรทั้งสิ้น ที่ลงทุนไปทุก 1 บาท สามารถสร้างรายได้เท่ากับเท่าใด (ควรมากกว่าหรือเท่ากับ1 เท่า และยิ่งสูงยิ่งดี)

อัตราส่วนวัดความสามารถในการชำระหนี้ (Solvency Ratio) แสดงถึงความเสี่ยงของเจ้าหนี้ในการให้กู้ยืมเงินและส่วนของเจ้าของในการก่อหนี้ของกิจการ ประกอบด้วย 3 อัตราส่วนที่สำคัญ ดังนี้

1. อัตราส่วนหนี้สินต่อส่วนของเจ้าของ (Debt to Equity Ratio – D/E Ratio)

อัตราส่วนหนี้สินต่อส่วนของเจ้าของ = หนี้สินรวม (เท่า)

ส่วนของเจ้าของ

อัตราส่วนนี้ทำให้ทราบว่ากิจการมีหนี้สินทั้งสิ้นเป็นกี่เท่าของส่วนของเจ้าของ สะท้อนถึงโครงสร้างเงินทุนของกิจการ ถ้าอัตราส่วนนี้สูงแสดงว่ากิจการจัดหาทุนส่วนใหญ่จากการก่อหนี้ ซึ่งทำให้เจ้าหนี้อาจมีความเสี่ยงในการให้กู้ยืมอีก (ยิ่งต่ำยิ่งดี)

2. อัตราส่วนหนี้สินต่อสินทรัพย์ (Debt to Total Asset Ratio)

อัตราส่วนหนี้สินต่อสินทรัพย์ = หนี้สินรวม (เท่า)

สินทรัพย์รวม

อัตราส่วนนี้ทำให้ทราบว่ากิจการมีหนี้สินทั้งสิ้นเป็นกี่เท่าของสินทรัพย์รวม สะท้อนให้เห็นโครงสร้างการจัดการสินทรัพย์มาจากการกู้ยืม ถ้าอัตราส่วนนี้ต่ำแสดงว่าเจ้าหนี้สามารถได้รับการชำระหนี้เมื่อครบกำหนดได้ และมีความเสี่ยงในการให้กู้ยืมต่ำ (ยิ่งต่ำยิ่งดี)

3. อัตราส่วนความสามารถในการจ่ายดอกเบี้ย (Times Interest Earned Ratio)

อัตราส่วนความสามารถในการจ่ายดอกเบี้ย = กำไรก่อนดอกเบี้ย (เท่า)

ดอกเบี้ยจ่าย

อัตราส่วนนี้ทำให้ทราบว่าใน 1 รอบระยะเวลาบัญชี กิจการมีกำไรขากการดำเนินงานเป็นกี่เท่าของดอกเบี้ยจ่าย ถ้าอัตราส่วนนี้สูงแสดงว่ากิจการมีกำไรจากการดำเนินงานพอที่จะจ่ายชำระดอกเบี้ยที่เกิดจากการก่อหนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับการบัญชีการเงิน

2012-03-11T12:24:00.000+07:00

ต่อเนื่องจากบทความที่แล้วที่ได้กล่าวถึง ความหมายของการบัญชี วัตถุประสงค์ของการจัดทำบัญชี และรูปแบบของข้อมูลทางบัญชี คราวนี้จะนำเสนอเกี่ยวกับ การบัญชีการเงิน ดังนี้

การบัญชีการเงิน (Financial Accounting)

มีหลักเกณฑ์ในการจัดทำบัญชี ดังนี้

1. การบัญชีการเงิน ใช้สำหรับบุคคลหลายฝ่าย มีวัตถุประสงค์ที่ต่างกัน ดังนั้นต้องจัดทำภายใต้หลักการบัญชีที่ยอมรับทั่วไป (Generally Accepted Accounting Principles : GAAP) และเป็นไปตามกฎหมาย

2. ใช้หลักการตามมาตรฐานการบัญชี (Accounting Standards) และมาตรฐานการรายงานทางการเงิน (Financial Reporting Standards) ในการจัดทำบัญชีและการนำเสนอรายงานการเงิน

3. จัดทำบัญชีและนำเสนอรายงานทางการเงินตาม กรอบของ แม่บทการบัญชี (Accounting Framework) โดยมีหลักเกณฑ์พื้นฐาน ได้แก่

· การดำรงอยู่ ถือว่ากิจการมีการดำเนินกิจการอยู่อย่างต่อเนื่อง

· เกณฑ์คงค้าง เป็นการรับรู้รายได้และค่าใช้จ่ายทันที โดยไม่คำนึงถึงเงินสด

· จัดทำโดยถูกต้องตามควรและทันเวลา

ความหมายของงบการเงิน

เป็นรายงานทางการเงิน (Financial Statement) นำเสนอฐานะการเงินและผลการดำเนินงานของกิจการอย่างมีแบบแผน โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเกี่ยวกับฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน และกระแสเงินสดของกิจการ มีงวดบัญชี หรือ ความถี่ในการรายงาน ที่นำเสนองบการเงินอาจเป็น 1 เดือน ไตรมาส ครึ่งปี หรือ 1 ปี

องค์ประกอบของงบการเงินฉบับสมบูรณ์

งบการเงินฉบับสมบูรณ์ ต้องประกอบไปด้วย รายงานทางการเงินที่เกี่ยวข้องดังนี้

1. งบแสดงฐานะการเงิน (Statement of Financial Position) แสดงถึงฐานะการเงิน ณ วันสิ้นงวด ว่ากิจการมีขนาดเท่าใด ประกอบด้วย สินทรัพย์ หนี้สิน และทุน (เดิมเรียกว่า งบดุล)

2. งบกำไรขาดทุนเบ็ดเสร็จ (Statement of Comprehensive Income) แสดงถึงผลการดำเนินงานประจำงวด ประกอบด้วย รายได้ ค่าใช้จ่าย ผลกำไรหรือขาดทุนสำหรับงวด รวมถึงรายการกำไรขาดทุนเบ็ดเสร็จอื่น ซึ่งไม่ได้รับรู้เป็นกำไรขาดทุนสำหรับงวด อาทิเช่น การตั้งราคาสินทรัพย์เพิ่มขึ้นจากราคายุติธรรม การประมาณการราคาหุ้นที่กิจการซื้อขายในราคายุติธรรม ณ ช่วงเวลาสิ้นงวด เป็นต้น

3. งบแสดงการเปลี่ยนแปลงส่วนของเจ้าของ (Statement of Change in Owner’s Equity) เป็นงบที่แสดงถึงการเคลื่อนไหวในส่วนได้เสียของผู้ถือหุ้นของกิจการ สำหรับงวด ให้ทราบว่าผู้ถือหุ้นนำเงินมาลงทุนเท่าใด ได้รับผลตอบแทน และมีกำไรเหลือเท่าใด

4. งบกระแสเงินสด (Statement of Cash Flow) แสดงการเคลื่อนไหวของเงินสดของกิจการประจำงวด ว่ามีการรับและจ่ายเงินสดในกิจกรรมใด จำนวนเท่าใด

5. หมายเหตุประกอบงบการเงิน เป็นคำอธิบายเกี่ยวกับรายละเอียดของตัวเลขในงบการเงิน เช่น นโยบายการบัญชีที่ใช้ และข้อมูลที่เกี่ยวข้องที่ไม่เป็นตัวเงิน เป็นต้น

กระบวนการจัดทำบัญชี

เมื่อเกิดรายการค้าเกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นรายการรับ จ่ายเงิน หรือรายการซื้อ ขายสินค้า กิจการต้องมีการจัดเก็บรวบรวมหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับรายการค้านั้นๆ อาทิเช่น ใบเสร็จรับเงิน ใบส่งของ ใบกำกับภาษี ฯลฯ จากนั้นนำเอาเอกสารหลักฐานดังกล่าว ไปลงบันทึกในสมุดรายวันขั้นต้น แล้วแต่ประเภทของกิจการอาจจะเป็น สมุดเงินสด หรือสมุดรายวันเฉพาะ (สมุดรายวันซื้อ, สมุดรายวันขาย, สมุดรายวันทั่วไป เป็นต้น) จากนั้นนำรายการต่างๆ มาจัดทำการบันทึกในสมุดบัญชีแยกประเภท 5 หมวด ตามหลักการบัญชีที่รับรองทั่วไป ได้แก่ หมวดสินทรัพย์ หนี้สิน ทุน รายได้ และค่าใช้จ่าย ให้ถูกต้องตามแต่ละประเภท จากนั้นจึงทำการรวบรวมหมวดบัญชีต่างๆ เข้าสู่การจัดทำงบทดลอง งบกำไรขาดทุน และงบดุลต่อไป โดยทั้งนี้การจัดทำรายการบัญชีต่างๆ ต้องจัดทำให้ถูกต้องตามมาตรฐานการบัญชีที่รับรองทั่วไปด้วย

ประเภทของการรายการทางบัญชี ประกอบด้วย 5 ประเภท ดังนี้

1. สินทรัพย์ (Asset) หมายถึง ทรัพยากรที่อยู่ในความควบคุมของกิจการ ซึ่งเป็นผลที่เกิดขึ้นในอดีต และกิจการคาดว่าจะได้รับประโยชน์เชิงเศรษฐกิจในอนาคต ประกอบไปด้วย

1.1. สินทรัพย์หมุนเวียน (Current Asset) เป็นสินทรัพย์ที่ก่อให้เกิดประโยชน์ในอนาคตภายใน 1 ปี ได้แก่

· เงินสดและรายการเทียบเท่าเงินสด

· ลูกหนี้การค้าและตั๋วเงินรับ

· เงินลงทุนระยะสั้น

· เงินให้กู้ยืมระยะสั้น

· สินค้าคงเหลือ

· ค่าใช้จ่ายจ่ายล่วงหน้า

1.2. สินทรัพย์ไม่หมุนเวียน (Non Current Asset) เป็นสินทรัพย์ที่ก่อให้เกิดประโยชน์ในอนาคตมากกว่า 1 ปี และเป็นสินทรัพย์อื่นใดที่ไม่เป็นสินทรัพย์หมุนเวียน ได้แก่

· เงินลงทุนระยะยาวและเงินลงทุนกิจการในเครือ

· เงินให้กู้ยืมระยะยาว

· อสังหาริมทรัพย์เพื่อการลงทุน (Investment property) เช่นการนำเอาอาคารและที่ดินไปให้เช่า

· ที่ดิน อาคารและอุปกรณ์ (Property Plant and Equipment) เป็นสินทรัพย์ที่มีตัวตน ใช้ในการดำเนินงานก่อให้เกิดประโยชน์เกิน 1 ปี จะหมดประโยชน์โดยการคิดค่าเสื่อมราคา ตามอายุการใช้งานที่กำหนดในนโยบายบัญชีของกิจการ

· สินทรัพย์อื่น ได้แก่ สินทรัพย์ไม่มีตัวตน เช่น ลิขสิทธิ์ สัมปทาน เฟรนไชนส์

2. หนี้สิน (Liabilities) หมายถึง ภาระผูกพันในปัจจุบันของกิจการ ซึ่งเป็นผลจากการดำเนินงานในอดีต โดยจะชำระสินทรัพย์ในอนาคต ประกอบด้วย

2.1. หนี้สินหมุนเวียน (Current Liabilities) เป็นภาระผูกพันที่ต้องชำระภายใน 1 ปี ได้แก่

· เงินเบิกเกินบัญชีธนาคาร

· เจ้าหนี้การค้า ค่าใช้จ่ายค้างจ่าย

· หนี้ที่ครบกำหนดชำระในปีถัดไป

2.2. หนี้สินไม่หมุนเวียน (Non Current Liabilities) เป็นภาระผูกพันที่กิจการต้องชำระเกิน 1 ปี ได้แก่

· หุ้นกู้ เงินกู้ระยะยาว

· หนี้สินอื่น เช่น หนี้สินประมาณจากการให้ประกันสินค้าแก่ลูกค้า

3. ส่วนของเจ้าของ (Owner’s Equity) หมายถึง ส่วนได้เสียคงเหลือในสินทรัพย์ของกิจการ หลังจากหักหนี้สินออกแล้ว ในกรณีที่เป็นบริษัทจำกัด จะมีโครงสร้างของส่วนของเจ้าของ ดังนี้

· ทุนเรือนหุ้น (Capital Stock) เป็นทุนจดทะเบียนที่เรียกชำระแล้ว

· ส่วนเกิน (ส่วนต่ำ) มูลค่าหุ้น (Premium or discount on share capital) เป็นส่วนเกินหรือส่วนที่ต่ำกว่ามูลค่าจากการจำหน่ายหุ้นราคาที่ตราไว้ให้แสดงเป็นแยกของหุ้นแต่ละชนิด (หุ้นสามัญ, หุ้นบุริมสิทธิ์)

· กำไรสะสม (Retained earnings) เป็นกำไรที่ได้จากการดำเนินงานสะสม ตั้งแต่ต้นจนถึงปัจจุบัน หักด้วยเงินปันผลที่จ่ายออกไป (เงินปันผลจะจ่ายได้ตามกฎหมาย ต้องมีกำไรสะสม)

· องค์ประกอบอื่นของส่วนผู้ถือหุ้น (Other components of equity)

4. รายได้ (Revenue) หมายถึง รายได้ที่เกิดจากการดำเนินกิจกรรมตามปกติของกิจการ และรายการกำไร ซึ่งแสดงถึงการเพิ่มขึ้นของประโยชน์เชิงเศรษฐกิจในรอบระยะเวลาบัญชี ที่ส่งผลให้ส่วนของเจ้าของเพิ่มขึ้น ประกอบไปด้วย

· รายได้จากการดำเนินงาน เป็นรายได้หลักของกิจการ เช่น ค่าขายสินค้า

· รายได้อื่น เป็นผลพลอยได้อื่นจากการดำเนินกิจการ เช่น ดอกเบี้ยรับ กำไรจากการขายสินทรัพย์ เป็นต้น

5. ค่าใช้จ่าย (Expenses) หมายถึง ค่าใช้จ่ายที่เกิดจากการดำเนินกิจกรรมตามปกติของกิจการ และรายการขาดทุน เป็นการแสดงรายการลดลงของประโยชน์เชิงเศรษฐกิจในรอบระยะเวลาบัญชี อันจะส่งผลให้ส่วนของเจ้าของลดลง ค่าใช้จ่ายประกอบไปด้วย

· ต้นทุนสินค้าที่ขาย/การให้บริการ

· ค่าใช้จ่ายดำเนินงาน สามารถแยกเป็น

· ค่าใช้จ่ายทางการตลาด เช่น เงินเดือนฝ่ายการตลาด ค่าส่งเสริมการขาย

· ค่าใช้จ่ายบริหาร เช่น ค่าเงินเดือน ค่าสาธารณูปโภค ค่าเสื่อมราคา เป็นต้น

· ค่าใช้จ่ายอื่น เช่น ขาดทุนจากการขายสินทรัพย์

· ต้นทุนทางการเงิน เช่น ดอกเบี้ยจ่าย และค่าธรรมเนียมธนาคาร

ความสัมพันธ์ของรายการบัญชี

สามารถอธิบายได้ตามสมการบัญชี ดังนี้

สินทรัพย์ = หนิ้สิน + ส่วนของเจ้าของ

รายได้ – ค่าใช้จ่าย = กำไร

สินทรัพย์ = หนี้สิน + ส่วนของเจ้าของ + กำไร

การจัดทำงบการเงิน มีขั้นตอนดังนี้

1. จัดทำงบกำไรขาดทุนเบ็ดเสร็จ ซึ่งประกอบด้วย

· รายได้ ได้แก่ รายได้จากการดำเนินงาน รายได้อื่น

· ค่าใช้จ่าย ได้แก่ ต้นทุนขาย และค่าใช้จ่ายในการดำเนินงาน

· กำไร(ขาดทุน) ระหว่างงวด คำนวณได้จาก รายได้รวม – ค่าใช้จ่ายรวม

2. งบแสดงฐานะการเงิน ประกอบด้วย

· สินทรัพย์ ได้แก่ สินทรัพย์หมุนเวียน และสินทรัพย์ไม่หมุนเวียน

· หนี้สิน ได้แก่ หนี้สินหมุนเวียน และหนี้สินไม่หมุนเวียน

· ทุน ได้แก่ ทุนเริ่มต้น + กำไรสะสมยกมา + กำไรระหว่างงวด

3. งบกระแสดเงินสด แสดงเฉพาะรายการที่เกี่ยวกับการรับและจ่ายจากเงินสด จัดทำจากงบกำไรขาดทุนและงบแสดงฐานะการเงิน ประกอบด้วยกิจกรรม 3 กิจกรรมในการดำเนินงาน ดังนี้

· กิจกรรมจากการดำเนินงาน

· กิจกรรมจากการลงทุน

· กิจกรรมจากการจัดหาเงิน

4. หมายเหตุประกอบงบการเงิน เป็นการให้ข้อมูลเพิ่มเติมในงบการเงิน ดังนี้

· การบอกถึง นโยบายการบัญชีที่สำคัญ เช่น วิธีการตีราคาสินค้าคงเหลือ (FIFO, Average) วิธีการคิดค่าเสื่อมราคาอุปกรณ์ (วิธีเส้นตรง, วิธีลดลงทุกปี เป็นต้น)

· ภาระผูกพันต่างๆ ที่เกี่ยวเนื่องกับกิจการ

· รายการระหว่างกิจการที่เกี่ยวข้องกัน

· รายการที่คาดว่าจะเกิดขึ้น

· รายการหลังวันที่ในงบดุล

การอ่านและวิเคราะห์งบการเงินเบื้องต้น

1. การอ่านงบแสดงฐานะการเงิน

· สินทรัพย์เพิ่มแสดงว่ากิจการขยายตัว

· สินทรัพย์หมุนเวียนมีมากแสดงว่ามีสภาพคล่อง

· หนี้สินมากกว่าส่วนทุนแสดงว่ามีความเสี่ยง

· หนี้สินหมุนเวียนมากแสดงว่ามีภาระที่จะครบกำหนดในงวดบัญชี แต่หากเทียบกับสินทรัพย์หมุนเวียน ถ้ามีสินทรัพย์มากกว่า ยังถือว่ามีสภาพการเงินที่ดีอยู่

· ส่วนทุนมีผลกำไรสะสมมากแสดงถึงความมั่งคั่ง ถ้าขาดทุนมากแสดงว่าประสบปัญหาในการดำเนินงาน

2. การอ่านงบกำไรขาดทุนเบ็ดเสร็จ ให้ดูแต่ละรายการที่แสดงความสามารถในการทำกำไรว่าเกิดจากส่วนใดรายได้ หรือค่าใช้จ่ายและต้นทุนขาย

3. การอ่านงบกระแสเงินสด ให้ดูการใช้จ่ายเงินว่า มีความถูกต้องในแต่ละกิจกรรม หรือมีการใช้ไม่เหมาะสมหรือไม่ เช่น มีการกู้ยืมเงินระยะสั้น มาลงทุนในสินทรัพย์ไม่หมุนเวียน ถือว่าเป็นกิจกรรมการจัดหาเงินทุนที่ไม่ถูกต้อง เนื่องจาก สินทรัพย์ไม่หมุนเวียน ใช้ระยะนานกว่าจะทำให้คืนทุนได้ จึงควรมีการพิจารณาในการกู้ยืมเงินระยะยาว หรือจัดหาเงินทุนด้วยวิธีอื่น โดยให้คำนึงถึงต้นทุนทางการเงินที่ต่ำที่สุด

การใช้ข้อมูลทางบัญชีเพื่อการตัดสินใจ

2012-02-29T11:51:00.000+07:00

ความเชื่อมโยงกิจกรรมทางธุรกิจไปสู่รายงานทางการเงิน

ในสภาพแวดล้อมทางธุรกิจ ประกอบไปด้วยกิจกรรมทางธุรกิจที่สามารถแบ่งได้เป็นกิจกรรมต่างๆ มากมายให้ได้มาซึ่งผลประโยชน์ทางธุรกิจสูงสุด ไม่ว่าจะเป็นการลงทุน การจัดหาเงิน และการดำเนินงานขององค์กร ซึ่งแต่ละองค์กรจะต้องมีการกำหนดกลยุทธ์ทางธุรกิจ อาทิเช่น การกำหนดกลยุทธ์ในการมุ่งเน้นเป็นผู้นำทางด้านต้นทุน (แข่งขันในการทำต้นทุนให้ต่ำที่สุด) หรือกลยุทธ์การสร้างความแตกต่างในธุรกิจ เป็นต้น

การที่จะสามารถทราบได้ว่า กลยุทธ์ต่างๆ ที่ได้ดำเนินการไป บรรลุตามวัตถุประสงค์เป้าหมายขององค์กรหรือไม่ ย่อมจำเป็นจะต้องใช้กระบวนการทางบัญชี เพื่อดำเนินการในการจัดเก็บ รวบรวม และวิเคราะห์ข้อมูลทางด้านการเงินและบัญชี ที่เกิดขึ้นในแต่ละกิจกรรมขององค์กร จึงนำไปสู่ความจำเป็นในการที่จะต้องกำหนดกลยุทธ์ทางบัญชี ได้แก่ การเลือกนโยบายบัญชี การเลือกการประมาณค่า และการเลือกการเปิดเผยข้อมูลทางการเงินที่สำคัญ พร้อมๆ ไปกับการจัดการระบบบัญชีให้มีประสิทธิภาพ เพื่อวัดค่าและรายงานผลการเงินที่เกิดขึ้นจากกิจกรรมทางธุรกิจขององค์กร และนำไปสู่รายงานทางการเงิน ที่มีข้อมูลเพื่อใช้ในการตัดสินใจของผู้บริหารองค์กรต่อไป ทั้งนี้ยังมีสภาพแวดล้อมทางบัญชี ที่ทางนักบัญชีจะต้องมีการติดตามและเพิ่มเติมความรู้ของตนอย่างสม่ำเสมอ ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของมาตรฐานการบัญชี ระบบภาษี และกฎหมายที่เกี่ยวข้องทางบัญชี เป็นต้น

การวิเคราะห์และสิ่งที่ต้องคำนึงถึงในการตัดสินใจทางธุรกิจ

· เป้าหมายของธุรกิจ

· ต้องสร้างมูลค่าสูงสุดแก่องค์กรและผู้ที่เกี่ยวข้อง ในด้านของผลตอบแทนต่างๆ ที่จำเป็น

· เมื่อเริ่มต้นกิจการหรือขยายกิจการ

· ต้องคำนึงถึงการใช้เงินทุน (ลงทุน) ว่าจะใช้เงินทุนเท่าไร ด้วยการสำรวจถึงเงินลงทุนทั้งสิ้นที่จำเป็นต้องใช้ และเงินทุนหมุนเวียนภายในด้วย

· จะหาเงินจากที่ไหน (จัดหาเงิน) ใช้เงินทุน หรือเงินกู้ ต้องคำนึงถึงต้นทุนทางการเงินด้วย ในกรณีที่จะทำการกู้ก็ต้องคำนึงถึงต้นทุนทางการเงินที่ต่ำที่สุด เพื่อลดความเสี่ยงในการประกอบธุรกิจ

· เมื่อดำเนินการ

· จะขายเท่าใด ใช้กลยุทธ์ทางด้านการบริหารจัดการมาเป็นตัวช่วย ประกอบกับการดูแลต้นทุนต่างๆ ขององค์กรอย่างมีประสิทธิภาพ

· จะจัดการกับสินทรัพย์ หนี้สิน อันได้แก่ เงินสด ลูกหนี้ สินค้า เจ้าหนี้ อย่างไร (ต้องอาศัยกลยุทธ์ทางธุรกิจ ร่วมกันกับ กลยุทธ์ทางบัญชี ในการวางแผนบริหารจัดการด้วยความเชื่อมโยงซึ่งกันและกัน)

· ทุกกิจกรรมธุรกิจต้องวิเคราะห์และใช้ข้อมูลการเงินในการตัดสินใจ

· ข้อมูลการเงินมาจากการจัดทำบัญชี แล้วนำข้อมูลที่ได้ไปประกอบการตัดสินใจในการบริหารสู่กำไรต่อไป

ความหมายของการบัญชี

การบัญชี (Accounting) คือ กระบวนการเก็บรวบรวมข้อมูลทางเศรษฐกิจของธุรกิจ นำมาแยกแยะ จัดหมวดหมู่ บันทึก และจัดทำการรายงานผลของข้อมูลทางเศรษฐกิจนั้นๆ เพื่อเป็นข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อผู้ใช้ข้อมูล

ลักษณะและวัตถุประสงค์ของการบัญชี

การบัญชีเป็นกิจกรรมในการจัดทำข้อมูลในรูปของรายงานทางการเงิน เรียกว่า งบการเงิน เพื่อการตัดสินใจในธุรกิจ มีลักษณะที่สำคัญ คือ

· เป็นกิจกรรมที่จำเป็นสำหรับดำเนินธุรกิจ เพื่อประเมินการจัดสรรทรัพยากรได้อย่างถูกต้อง

· เป็นการเสนอข้อมูลทางการเงิน นำไปสู่การหาข้อมูลเชิงคุณภาพ

· เป็นการเสนอข้อมูลในอดีต นำไปสู่การตัดสินใจในอนาคต

รูปแบบข้อมูลการบัญชี

การบัญชีมีการจัดทำรายงานแยกเป็น 2 ลักษณะ ดังนี้คือ

1. การบัญชีการเงิน (Financial Accounting) เป็นการจัดทำบัญชีเพื่อเสนอรายงานทางการเงินต่อบุคคลภายในและภายนอก ที่มีวัตถุประสงค์ต่างกัน การจัดทำเป็นไปตามรูปแบบตามหลักการบัญชีที่ยอมรับทั่วไป ปัจจุบันเป็นไปตามมาตรฐานรายงานทางการเงินระหว่างประเทศ (International Financial Reporting Standard : IFRS)

2. การบัญชีบริหาร (Managerial Accounting) เป็นการจัดทำบัญชีเพื่อเสนอรายงานและข้อมูลต่อผู้บริหารภายในองค์กร สำหรับการวางแผน ควบคุมและตัดสินใจให้บรรลุตามเป้าหมายเชิงกลยุทธ์ที่วางไว้ มุ่งเน้นการเสนอข้อมูลที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต เป็นข้อมูลที่ยืดหยุ่นทันเวลาที่ต้องการใช้ รูปแบบการจัดทำตามวัตถุประสงค์และความต้องการของผู้ใช้ข้อมูล (ผู้บริหาร)

หน้าที่ในการบริหารทรัพยากรมนุษย์

2012-02-09T08:53:00.000+07:00

การบริหารทรัพยากรมนุษย์ (Human Resources Management)

เกี่ยวข้องกับการบริหารปัจจัยหลัก 3 สิ่ง ดังนี้คือ

1. การสรรหาบุคลากร (Recruitment)

2. การดูแลรักษาบุคลากร (Retention)

3. การพัฒนาบุคลากร (Development)

การสรรหาบุคลากร (Recruitment)

การสรรหาบุคลากร มีกลยุทธ์ดังนี้

· มีแผนกำลังคน (Manpower Planning) ที่ชัดเจน โดยต้องคำนึงถึงปัจจัยสำคัญ ได้แก่ การคาดการณ์จำนวนกำลังคนที่ต้องการ ความต้องการด้านกำลังคนของหน่วยงานนั้นๆ ทั้งด้านคุณภาพและจำนวนในอนาคต ที่จะสนับสนุนให้แผนธุรกิจประสบความสำเร็จได้สูงสุด

· มีคุณสมบัติของคนที่ต้องการหา (Qualification) เข้ามาในตำแหน่งต่างๆ ชัดเจน

· รู้จุดขายของบริษัท (Strength) ชัดเจน

· รู้แหล่งผู้สมัครงาน และสามารถเข้าถึงก่อนบริษัทอื่น

· มีวิธีคัดเลือก สัมภาษณ์ผู้สมัคร อย่างมืออาชีพ

· จ้างงานน่าสนใจ

· ให้ความสำคัญกับพนักงานใหม่

· เข้มข้นในการทดลองงาน

การดูแลรักษาบุคลากร (Retention)

การดูแลรักษาบุคลากร มีปัจจัยที่ต้องพิจารณาอยู่หลายประการ หนึ่งในนั้นที่สำคัญต่อการทำให้บุคลากรเกิดความพึงพอใจในการทำงาน ก็คือ การประเมินผลการปฏิบัติงาน (Performance Appraisal)

การประเมินผลการปฏิบัติงาน (Performance Appraisal)

คือ การที่ผู้บริหารประเมินว่าคนทำงานได้ผลเท่าที่ควร จะทำได้ด้อยกว่าหรือดีกว่าที่คาดหมาย และคุ้มค่าเงินเดือนที่กำหนดไว้สำหรับตำแหน่งนั้นๆ หรือไม่

ประโยชน์ของการประเมินผลการปฏิบัติงาน

· พิจารณาขึ้นเงินเดือน หรือ ให้บำเหน็จรางวัล

· เลื่อนตำแหน่ง หรือโยกย้ายงาน

· พิจารณาให้ออกจากงาน

· เพื่อตรวจสอบ และ ปรับมาตรฐานการทำงาน

· เพื่อปรับปรุงวิธีการทำงาน

· เพื่อสร้างสัมพันธ์อันดีระหว่างหัวหน้ากับลูกน้อง

· เพื่อพัฒนาบุคคล

ปัจจัยที่ใช้ในการประเมินผลการปฏิบัติงาน

· ประเมินผลสำเร็จของงาน

· พฤติกรรมในการทำงาน

· ความรู้ในการทำงาน

· ศักยภาพของพนักงาน

ประโยชน์ของการประเมินผลการปฏิบัติงาน สำหรับพนักงาน

· ได้ทราบว่าผลงานของตนเองเป็นไปตามเกณฑ์ของบริษัทหรือไม่

· มีความพึงพอใจในระบบประเมินที่เป็นธรรม

· ทราบแนวทางในการพัฒนาความสามารถ และแนวทางที่จะเจริญก้าวหน้าต่อๆ ไปในบริษัท

· ได้ทราบเป้าหมายและแผนงานที่จะต้องทำ

ประโยชน์ของการประเมินผลการปฏิบัติงาน สำหรับหัวหน้า

· ได้ทราบว่าลูกน้องของตนเองมีขีดความสามารถ มากน้อยเพียงใด

· ใช้ระบบประเมินที่เป็นธรรมดึงดูดให้ลูกน้องอยู่กับบริษัท

· ช่วยให้วางแนวทางในการพัฒนาความสามารถ และแนวทางที่จะเจริญก้าวหน้าต่อๆ ไปในบริษัทของลูกน้องได้ชัดเจน และมีข้อมูลที่ต่อเนื่อง

· บอกเป้าหมายและแผนงานที่จะต้องทำ

· ฝึกทักษะการจูงใจและให้คำปรึกษาลูกน้อง

เมื่อผลการประเมินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ควรมีการแจ้งผลการประเมินให้กับผู้รับการประเมินทราบ เป็นรายบุคคลเพื่อให้ได้เกิดการปรับปรุงแก้ไข โดยผู้บังคับบัญชาควรจะต้องให้คำปรึกษาแก่ผู้ใต้บังคับบัญชา เพื่อให้เกิดการปรับปรุงแก้ไขที่มีประสิทธิภาพต่อไป

โดยการที่จะทำให้เกิดประสิทธิภาพการปฏิบัติงานสูงสุด จะต้องคำนึงถึงสมการดังนี้

ประสิทธิภาพการปฏิบัติงาน = ความสามารถ X แรงจูงใจ

การพัฒนาบุคลากร (Development)

คือ กิจกรรมที่มุ่งเสริมสร้างให้บุคลากรในองค์การ ได้เพิ่มขีดความสามารถในการปฏิบัติงานให้เป็นมืออาชีพมากยิ่งขึ้น ผ่านการฝึกอบรมและการพัฒนา การพัฒนาองค์กร และการพัฒนาวิชาชีพ

องค์กรแห่งความสุข (Happy Workplace)

การที่สามารถทำให้คนทุกคนในองค์กรมีความสุขในการทำงานได้ ย่อมจะทำให้องค์กรนั้น เป็นที่ที่ทุกคนอยากอยู่ อยากทำงานด้วย และสามารถนำไปสู่ความยั่งยืนขององค์กรได้ในอนาคต ซึ่งการจะทำให้องค์กร เป็นองค์กรแห่งความสุขได้ มี 8’s Happy ดังนี้

1. Happy Body การมีสุขภาพดี

2. Happy Heart การมีน้ำใจงาม

3. Happy Soul การมีความสงบนิ่ง

4. Happy Relax รู้จักผ่อนคลาย

5. Happy Brain มีความรู้ที่ดี มั่นศึกษาหาความรู้

6. Happy Money ปลอดหนี้

7. Happy Family มีครอบครัวที่ดี รักครอบครัว

8. Happy Society มีสังคมที่ดี

ที่มา : คู่มือความสุข 8 ประการในการทำงาน Happy Workplace,

สำนักงานกองทุนสนับสนุนการเสริมสร้างสุขภาพ (สสส.)

“ความสุขในการทำงาน เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นภายในจิตใจของบุคคล ที่ตอบสนองต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในการทำงานหรือ ประสบการณ์ของบุคคลในการทำงาน ประกอบด้วย ความรื่นรมย์ในงาน ความพึงพอใจในงาน และความกระตือรือร้นในการทำงาน”

Warr (นักจิตวิทยา)

การบริหารความหลากหลาย (Diversity Management)

2012-02-07T16:42:00.000+07:00

การบริหารความหลากหลาย (Diversity Management)

เป็นการวางแผนและปรับใช้แนวทางปฏิบัติและระบบขององค์กรในอันที่จะบริหารจัดการคนในองค์กรเพื่อให้เกิดข้อได้เปรียบสูงสุดจากความหลากหลาย และเพื่อลดข้อเสียเปรียบอันเกิดจากความหลากหลายให้เหลือน้อยที่สุด

การที่มีความหลากหลายทำให้เกิด ข้อได้เปรียบเสียเปรียบในองค์กรยุคปัจจุบันนั้น ก็เพราะว่าการแข่งขันทางธุรกิจในปัจจุบัน โดยมีปัจจัยสำคัญที่ช่วยผลักดันให้ประสบผลสำเร็จคือ ความสามารถในการปรับตัว และความสามารถในการคิดสร้างสรรค์ เพื่อที่จะตอบสนองความต้องการของลูกค้าและบุคคลที่เกี่ยวข้อง

ปัจจัยความแตกต่างหลากหลายในองค์การ ที่ทำให้แต่ละองค์การมีความแตกต่างกัน

1. อายุของบุคลากรที่ต่างวัย (Generation) สามารถแบ่งได้ ตามรุ่นอายุดังนี้

· Baby Boomers

อายุ 46-62 ปี อยู่ในช่วงวางแผนปลดระวาง ดีดตัวเองออกจากงานง่าย ปัจจุบันเป็นคนกลุ่มใหญ่

ของโลก

· Generation X

อายุ 32-45 ปี ชอบอะไรง่ายๆ ไม่ต้องเป็นทางการ ให้ความสำคํยกับเรื่องความสมดุลระหว่าง

งานและครอบครัว มีลักษณะรู้ทุกอย่างทำทุกอย่างได้เพียงลำพัง ไม่พึ่งพาใคร มีความคิดเปิดกว้าง

· Generation Y

อายุ 16-31 ปี ก้าวเข้ามาสู่วัยทำงาน เกิดมาพร้อมกับความสงสัย เกิดมาพร้อมความเพียบ

พร้อมและความสับสน

· Generation Z

อายุ 14 ลงมา สามารถตัดสินใจซื้อสินค้าได้โดยไม่ต้องคิด เป็นวัยที่ นักการตลาด ชอบมาก

2. ความแตกต่างทางเพศ

3. สถาบันการศึกษา “สถาบันนิยม”

4. ความเป็นภูมิภาคนิยม จังหวัดนิยม “พูดภาษาเดียวกัน คนบ้านเดียวกัน”

5. ธรรมชาติของพนักงานที่ทำงานด้วยกันนั้นจะจับกลุ่มก้อนกันก๊กก๊วน ลูกหม้อ คนเก่าคนแก่

6. บริษัทลงทุนต่างชาติ ต่างวัฒนธรรม ต่างภาษา นำไปสู่ความขัดแย้ง

7. การจ้างแรงงานต่างชาติเข้ามาทำงาน

8. ลักษณะของกลุ่มอาชีพ อัตตาสูง เช่น แพทย์ วิศวกร นักวิชาการ

9. รูปแบบการจ้างงานพนักงานที่ต่างกัน แต่ทำงานในหน่วยเดียวกัน เช่น ข้าราชการ พนักงาน อาจทำให้เกิดการเปรียบเทียบ ถึงความแตกต่าง

10. โครงสร้างขององค์การที่มีการเปลี่ยนแปลง

11. ความแตกต่างของพนักงานที่เป็นสมาชิกสหภาพแรงงาน และไม่เป็นสมาชิก อาจไม่ไว้วางใจกัน

12. ลักษณะของหน่วยงานที่พนักงานมีความขัดแย้ง แข่งขันกันเอง กลายเป็นปัญหาการเมืองภายใน แบ่งพรรคแบ่งพวก

13. กลุ่มพนักงานที่มีความแตกต่างกันทางด้านฐานะ ตระกูล ค่านิยม รสนิยม

14. ด้านลักษณะการทำงาน หรือฐานะตำแหน่งรายได้ที่แตกต่างกัน เช่น เจ้าหน้าที่-อาจารย์

15. พนักงานที่มีสุขภาพร่างกายปกติ หรือพิการ นำไปสู่ความไม่เสมอภาค

Competency (สมรรถนะหลัก) ที่มีความจำเป็นสำหรับการบริหารความหลากหลาย มีดังนี้

· การจัดการความเปลี่ยนแปลง (Change Management)

· การบริหารความขัดแย้ง (Conflict Management)

· การสร้างความไว้ใจ (Building Trust)

· การทำงานเป็นทีม (Teamwork)

· การฟังและการซักถาม (Listening and Query)

· ทักษะความร่วมมือช่วยเหลือ (Collaboration Skills)

กลยุทธ์บริหารจัดการด้านความหลากหลายของพนักงาน (Workforce Diversity)

ความหลากหลายของพนักงานมีผลต่อความสำเร็จ หรือกลายเป็นอุปสรรคในการทำงานก็ได้ จำเป็นที่องค์กรจะต้องมีกลยุทธ์ในการบริหารจัดการที่ดี หากละเลยไม่ดำเนินการใดๆ จะกลายเป็นปัญหาด้านการบริหารคน เกิดความแตกแยก ขัดแย้งหรือบ่อนทำลายกันเองอย่างแน่นอน

การปฏิบัติที่เป็นเลิศ (Best Practice) ของการบริหารความหลากหลายในทางปฏิบัติ เป็นดังนี้

1. ผู้นำต้องมีวิสัยทัศน์ของความหลายหลาย มีความยึดมั่นผูกพันสูงกับความหลากหลาย สื่อสารไป ทั่วทั้งองค์กร

2. นำความหลายหลายมาเป็นส่วนหนึ่งของแผนกลยุทธ์ขององค์กร แผนงานการพัฒนาบุคลากรซึ่งต้องสอดคล้องเป็นแนวทางเดียวกันด้วย

3. เชื่อมโยงความหลากหลายมาสู่ผลการปฏิบัติงาน โดยทำความเข้าใจความหลากหลายและสภาพแวดล้อมในการทำงานที่สามารถจะขยายผลผลิตและช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพในการทำงานของบุคลากร

4. มีการวัดผลทั้งเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพที่มีผลกระทบกับความผันแปรของโครงการ แผนงาน ที่เกี่ยวข้องกับความหลากหลาย

5. ผู้นำมีความแน่วแน่และแสดงความรับผิดขอบในความหลากหลาย เชื่อมโยงกับการประเมินผลการปฏิบัติงานและผลตอบแทนที่นำไปสู่ความก้าวหน้าของการบริหารความหลากหลาย

6. มีกระบวนการเชิงกลยุทธ์สำหรับระบุและพัฒนาความหลากหลายของคนเก่ง คนดีให้มีศักยภาพเป็นผู้นำองค์การในอนาคต

7. มีกระบวนการของการดึงดูดผู้สมัครงานที่มีคุณสมบัติดีเด่นหลากหลาย

8. ให้การสนับสนุนบุคลากรทุกระดับในการขับเคลื่อนความหลากหลายทั้งองค์การ โดยทุกคนเท่าเทียมกัน

9. การฝึกอบรมและพัฒนาบุคลากรต้องมุ่งเน้นความหลากหลายในองค์การ

10. มีการจัดกิจกรรมที่หลากหลาย เชื่อมโยงเรื่องความสุขในการทำงานให้กับทุกกลุ่ม เช่น กลุ่มเพศ เป็นต้น

กลยุทธ์การบริหารความหลากหลายของคน

สิ่งที่ฝ่ายบริหารจะต้องยึดถือเป็นหลักในการบริหารเพื่อ ยุติ ลด ป้องกัน หรือแก้ไขปัญหาความแตกต่างที่หลากหลายคือ

1. การผสมกลมกลืน

2. การแสวงหาจุดร่วม สงวนความแตกต่าง (แตกต่างแต่ไม่แตกแยก)

3. การแบ่งแยกและปกครอง (กระจายการปกครอง ตามหน่วยงานต่างๆ)

เทคนิคที่นำมาใช้ในการป้องกัน และแก้ไขปัญหาความหลากหลาย

1. การวิเคราะห์องค์การ (SWOT Analysis)

2. จัดกิจกรรมการเรียนรู้ซึ่งกันและกัน เช่น การทำงานเป็นทีม ระบบพี่เลี้ยง

3. การสื่อสารอธิบายให้เข้าใจร่วมกัน

4. การฝึกอบรม เช่น ทัศนคติเชิงบวก การคิดเชิงรุก

5. การปรับปรุงสภาพการจ้าง หรือ สิทธิประโยชน์ (คำนึงถึง WIN WIN)

6. การปรับปรุงสถานที่ทำงานหรือสำนักงาน ทำให้คนอยากมาทำงานมากขึ้น

การบริหารจัดการบุคลากรเพื่อผลลัพธ์ที่ต้องการ

2012-02-06T21:48:00.000+07:00

การบริหารจัดการบุคลากรเพื่อผลลัพธ์ที่ต้องการ

ความอยู่รอดและความเจริญรุ่งเรืองขององค์กร ได้มาจากการทำงานที่มี คุณภาพ(Quality) ประสิทธิภาพ(Efficiency) และมีความประหยัด(Cost) และต้องสามารถสร้างความได้เปรียบในการแข่งขันโดยจะต้องมีความดีกว่า(Better) เร็วกว่า(Faster) และเหมาะสมกว่า(Cheaper)

ความสำเร็จขององค์กรจะต้องประกอบไปด้วยองค์ประกอบดังนี้ คือ

1. การมีเทคโนโลยี (Technology) ที่ดีทันสมัย สอดคล้องกับการดำเนินงานและกลยุทธ์ขององค์กร

2. การมีระบบ (System) ที่ดีมีประสิทธิภาพ สามารถช่วยในการดำเนินงานและการประสานงานทั้งภายในและภายนอกอย่างราบรื่นไม่ติดขัด

3. การมีบุคลากร หรือ คน (Human) ที่มีคุณภาพ มีลักษณะที่เหมาะสมกับองค์กร มีความรู้และความสามารถในงานที่รับผิดชอบเป็นอย่างดี

องค์กรต้องการได้คน อยู่ 2 ประเภท คือ มีความเป็นมืออาชีพ (Professional) กล่าวคือ สามารถป้องกันความเสี่ยงขององค์การจากการทำงาน พร้อมทั้งยังคอยสร้างโอกาสในการเจริญเติบโตขององค์การ และมีความรู้สึกเป็นหุ้นส่วน (Partner) นั่นคือมีความสำนึกที่เป็นส่วนหนึ่งขององค์กร ทุ่มเทให้แก่องค์กร และปกป้องผลประโยชน์ต่างๆ ให้แก่องค์กรอยู่เสมอ

ดังนั้น ในสถานการณ์ปัจจุบัน การบริหารจัดการความเสี่ยงขององค์การ(Organization Risk Management) เป็นเรื่องที่ทุกองค์กรต้องให้ความสำคัญ โดยความเสี่ยงต่างๆ หากมีองค์กรสามารถบริหารจัดการบุคลากรให้มีความเป็นมืออาชีพแล้ว จะสามารถส่งผลต่อระบบการทำงานที่ดีมีประสิทธิภาพ สร้างความสามารถในการขับเคลื่อนองค์กรได้ต่อไปในอนาคต

สาเหตุความล้มเหลว 9 ประการขององค์กร

1. การบริหารจัดการโดยไม่ใช้ข้อมูลจริง

2. ใช้เครื่องมือในการบริหารจัดการ (Management Tools) โดยไม่เข้าใจ

3. กำหนดกลยุทธ์โดยไม่คำนึงถึงความเสี่ยง

4. ไม่รู้ว่าลูกค้าคือใคร

5. ตอบสนองลูกค้าไม่ได้

6. การปฏิบัติการหรือกระบวนการล้มเหลว

7. พัฒนาบุคลากรโดยไร้ทิศทาง

8. รักษาบุคลากรที่ดีไว้ไม่ได้

9. ภาวะผู้นำล้มเหลว

ภาวะผู้นำ

ความยั่งยืนหรือเสื่อมสลายขององค์กรอยู่ที่ผู้นำเป็นปัจจัยสำคัญ โดยที่ผู้นำมีทั้งอำนาจและหน้าที่ อำนาจได้มาจาก สถานะทางสังคม หรือการครอบครองธุรกิจ หรือเป็นผู้บริหารที่ได้รับการแต่งตั้ง วิธีการใช้อำนาจอย่างมีประสิทธิภาพต่างหากที่แสดงถึงภาวะผู้นำ อำนาจที่มีอาจทำให้เรียกว่า เจ้านาย แต่หากไม่มีความรับผิดชอบในหน้าที่ ที่มาพร้อมกันด้วยแล้ว ก็ไม่อาจเป็นผู้นำที่ดีได้

ผู้นำ ไม่ว่าระดับใดมีความสำคัญทั้งสิ้น หากผู้นำดีย่อมมีโอกาสนำองค์กรให้เปลี่ยนแปลงไปสู่สิ่งที่ดีๆ หากผู้นำไม่ดีก็ย่อมมีโอกาสที่จะนำไปสู่ความวิบัติได้ไม่มากก็น้อย

การนำองค์กร

เป็นกระบวนการสร้างองค์กรใหม่ หรือปรับเปลี่ยนองค์กรเดิมเพื่อรับกับสภาวะแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงอยู่แทบตลอดเวลา โดยสามารถแบ่งออกเป็น 4 ขั้นตอนดังนี้

1. กำหนดทิศทาง (Establishing Direction)

ผู้นำต้องสร้างวิสัยทัศน์ด้วยการมองให้สูง มองให้ไกลไปยังอนาคต กำหนดทิศทางและ

กลยุทธ์ เพื่อความเป็นไปได้ในการเปลี่ยนแปลงสู่ความสำเร็จ

2. ให้คนในองค์กรมีส่วนร่วม (Aligning People)

ด้วยการสื่อสาร ถ่ายทอดทิศทางให้คนในองค์กรเกิดความเข้าใจ ยอมรับ ร่วมกันปฏิบัติ

เป็นตัวอย่างในการส่งเสริม ปลูกฝังค่านิยมและวัฒนธรรมเพื่อให้บรรลุเป้าหมายร่วมกัน พัฒนาทักษะความรู้ และลดการแบ่งขอบเขตระหว่างพนักงาน

3. กระตุ้นการสร้างแรงบันดาลใจ (Motivating and Inspiring Them)

ผู้นำต้องเปลี่ยนทัศนคติ ไม่แบ่งชนชั้น วางตัวเสมือนผู้รับใช้ สนับสนุนพนักงานในทุกๆ

ด้าน เปิดใจรับฟังความคิดเห็น สร้างสรรค์พลังให้เป็นหนึ่งเดียว

4. สร้างการเปลี่ยนแปลง (Producing Change)

เป็นผลลัพธ์สำคัญ คือ เกิดการเปลี่ยนแปลงอันนำไปสู่ความสำเร็จที่คาดหวังไว้

“การปฏิบัติตนเป็นแบบอย่างที่ดี เป็นเพียงหนทางเดียวในการจูงใจโน้มน้าวผู้อื่น”

Albert Einstein

องค์กรแห่งการเรียนรู้

2011-12-26T08:55:00.000+07:00

องค์กรแห่งการเรียนรู้ (Learning Organization)

คือ องค์การซึ่งคนในองค์กรสามารถขยายขอบเขตความสามารถของเขาเพื่อก่อให้เกิด ผลลัพธ์ที่ต้องการได้อย่างแท้จริง เป็นที่ๆ ส่งเสริมให้เกิดและขยายแนวความคิดใหม่ๆ ออกไป สามารถแสดงออกทางความคิดได้อย่างอิสระ และเป็นที่ซึ่งคนเรียนรู้ที่จะเรียนรู้ด้วยกันอย่างต่อเนื่อง (ความหมายโดย Peter Senge )

นั่นคือ การที่องค์กรมีทักษะในการสร้างสรรค์ กระตุ้นทุกคนในองค์กร ให้ได้มาซึ่งความรู้ที่สำคัญ และมีการส่งผ่านความรู้เหล่านั้น กระจายให้กับทุกคนในองค์กร เกิดการเรียนรู้ร่วมกัน สร้างพฤติกรรมให้กับองค์กรในการต้องการที่จะเรียนรู้อยู่อย่างเสมอ

วินัย 5 ประการที่ทำให้องค์กร เป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ (The Fifth Discipline by Peter Senge)

1. การครองงาน (Personal Mastery)

2. การสร้างทัศนคติที่ดี (Mental Model)

3. การมีวิสัยทัศน์ร่วมกัน (Shared Vision)

4. การทำงานร่วมกัน (Team Learning)

5. ระบบการคิดและตัดสินใจ (Systems Thinking)

1. การครองงาน (Personal Mastery) คือการครองตน ใส่ใจในการพัฒนาตนเอง โดยองค์การที่เรียนรู้ต้องสามารถส่งเสริมให้คนในองค์การสามารถเรียนรู้พัฒนาตนเอง คือ

· การสร้างจิตสำนึกในการใฝ่เรียนรู้เพื่อพัฒนาศักยภาพของบุคคล

· สร้างสรรค์ผลที่มุ่งหวัง

· สร้างบรรยากาศกระตุ้นเพื่อนร่วมงานให้พัฒนาศักยภาพไปสู่เป้าหมายที่ตั้งไว้

ทั้งนี้ ด้วยการจัดกลไกต่างๆ ในองค์การ เช่น โครงสร้างองค์การ ระบบสารสนเทศ

ระบบการพัฒนาบุคคล หรือ ระเบียบวิธีการปฏิบัติประจำวัน เพื่อให้เกิดการเรียนรู้ได้อย่างต่อเนื่อง

2. การสร้างทัศนคติที่ดี (Mental Model) ด้วยการใช้โมเดลความคิดทัศนคติ เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมความเชื่อให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงของโลก ไม่ยึดติดกับความเชื่อเก่าๆ ที่ล้าสมัย สามารถบริหารจัดการปรับเปลี่ยน กรอบความคิดของตน ทำให้เกิดความเข้าใจในเรื่องราวต่างๆ ได้ สร้างผลที่ดีต่อระบบการทำงานในส่วนรวมร่วมกัน

3. การมีวิสัยทัศน์ร่วมกัน (Shared Vision) เป็นความมุ่งหวังขององค์การที่ทุกคนต้องร่วมกันบูรณาการให้เกิดเป็นรูปธรรมในอนาคต การกำหนดวิสัยทัศน์ร่วม เป็นกรอบความคิด เกี่ยวกับสภาพในอนาคตขององค์การ ที่ทุกคนในองค์การมีความปรารถนาร่วมกัน ช่วยกันสร้างภาพอนาคตของหน่วยงานไปด้วยกัน หรือการสร้างกรอบแนวทางที่จะมุ่งไปสู่จุดเดียวกันของทั้งองค์การ

4. การทำงานร่วมกัน (Team Learning) ด้วยวิธีการเรียนรู้ร่วมกันเป็นทีม คือ การแลกเปลี่ยนความรู้แลtประสบการณ์และทักษะวิธีคิดเพื่อพัฒนาภูมิปัญญา และศักยภาพของทีมงานโดยรวม มีการแบ่งปันแลกเปลี่ยน ถ่ายทอดข้อมูลในระหว่างกันและกัน

5. ระบบการคิดและตัดสินใจ (Systems Thinking) เป็นการสร้างการคิดแบบเชิงระบบ คือ ความสามารถในการคิดเชิงระบบ ให้คนในองค์การสามารถมองเห็นวิธีคิดและภาษาที่ใช้อธิบายพฤติกรรมความเป็นไปต่างๆ ถึงความเชื่อมโยงที่ต่อเนื่องของทุกๆสิ่ง และเหตุการณ์ต่างๆ โดยจะช่วยให้สามารถแก้ไขปัญหาที่สลับซับซ้อนต่างๆ ได้เป็นอย่างดี

“Knowledge Management = Right Knowledge + Right People + Right Time”
"การจัดการความรู้ คือ การบริหารจัดการองค์ความรู้สำคัญที่มีประโยชน์ภายในองค์กรเพื่อถ่ายทอดต่อบุคลากรขององค์กรอย่างเหมาะสมกระตุ้นให้เกิดการเรียนรู้ร่วมกัน ในจังหวะและช่วงเวลาที่ดี เพื่อช่วยให้องค์กรสามารถขับเคลื่อนไปได้อย่างต่อเนื่อง และก้าวสู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ต่อไป"

เรียบเรียงจาก เอกสารประกอบการอบรม CMU Executive Hospital Management รุ่นที่ 1

การจัดการความรู้

2011-12-24T12:22:00.005+07:00

การจัดการความรู้ (Knowledge Management)

ธุรกิจรูปแบบใหม่มีองค์ประกอบที่ต้องการดังนี้

1. ต้องการความได้เปรียบในการแข่งขัน (Competitiveness)

2. ต้องอาศัยการบริหารการเปลี่ยนแปลง และภาวะผู้นำ (Change Management and Leadership)

3. ต้องมีการเรียนรู้ภายในองค์กร (Learning)

4. ต้องมีนวัตกรรม และความคิดสร้างสรรค์ (Innovation)

5. ต้องการความรวดเร็ว (Speed)

6. ต้องมีเป้าหมายเชิงกลยุทธ์ที่ชัดเจน (Strategy Focused)

7. ต้องมีการมุ่งเน้นลูกค้า (Customer Focused)

การบริหารองค์กรยุคใหม่

องค์กรในยุคเดิม จะมุ่งเน้นในการสร้างประสิทธิผลของสินทรัพย์ที่จับต้องได้ เพราะเชื่อว่าแสดงถึงความมั่นคงขององค์กร ซึ่งได้แก่ ที่ดิน (Land) อาคารและสิ่งปลูกสร้าง (Bulding) สาธารณูปโภค (Facilities) และสินค้าคงคลังหรือผลิตภัณฑ์ที่ผลิตได้ (Inventory)

องค์กรในยุคใหม่ จะมุ่งเน้นการสร้างสินทรัพย์ที่จับต้องไม่ได้หรือสินทรัพย์ทางปัญญา ให้แก่องค์กร เพื่อเป็นปัจจัยที่ผลักดันให้เกิดความสำเร็จต่อองค์กรต่อไป ซึ่งได้แก่ การสร้างภาวะผู้นำ (Leadership) การสร้างองค์ความรู้ที่สำคัญ (Knowledge) การสร้างความสัมพันธ์ที่ดีร่วมกันในการทำงาน (Relationship) และการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีขององค์กร (Brand)

ดังนั้นจะเห็นได้ว่า ในปัจจุบันองค์กรยุคใหม่ ให้ความสำคัญกับการให้ความรู้ และการจัดการเกี่ยวกับสินทรัพย์ทางปัญญาขององค์กร เพราะเชื่อว่าสินทรัพย์ทางปัญญาเหล่านี้ จะเป็นองค์ประกอบที่ช่วยส่งเสริมให้การขับเคลื่อนองค์กร เป็นไปอย่างมีระบบ และเกิดการเรียนรู้อยู่สม่ำเสมอ จนกลายเป็นปัจจัยแห่งความสำเร็จในหลายองค์กรในยุคปัจจุบัน ฉะนั้นองค์กรยุคใหม่ จึงจำเป็นที่จะต้องให้ความสำคัญกับการจัดการความรู้

ความหมายของความรู้ (Knowledge)

หมายถึง สิ่งที่รู้ และสิ่งที่ต้องรู้ ซึ่งอาจจะเป็นความจริง หลักการ หรือสารสนเทศ ที่ใช้ในการปฏิบัติงานในบริบทต่างๆ

รูปแบบของความรู้ แบ่งได้เป็น 2 ลักษณะด้วยกันคือ

1. ความรู้ที่ชัดแจ้ง (Explicit Knowledge) ได้แก่

· เอกสาร (Document)

· กฎ ระเบียบ (Rule)

· วิธีปฏิบัติงาน (Practice)

· ระบบ (System)

2. ความรู้ที่ฝังอยู่ในคน (Tacit Knowledge) ได้แก่

· ทักษะ (Skill)

· ประสบการณ์ (Experience)

· ความคิด (Mind of individual)

· พรสวรรค์ (Talent)

โดยความรู้ที่ชัดแจ้ง (Explicit Knowledge) คือ ความรู้ที่สามารถอธิบายได้ แต่ยังไม่ได้มีการถูกนำไปบันทึก ให้ง่ายต่อการถ่ายทอดต่อไป ส่วนความรู้ที่ฝังอยู่ในคน (Tacit Knowledge) คือ ความรู้ที่ไม่สามารถอธิบายได้ หรืออธิบายได้แต่ไม่อยากอธิบาย ซึ่งอาจต้องอาศัยกระบวนการในการดึงเอาความรู้เหล่านั้นออกมา เพราะถือว่าเป็นความรู้ที่อาจจะมีประโยชน์ต่อองค์กร และสามารถนำไปใช้ในการพัฒนางานต่อไปได้

ดังนั้น การจัดการความรู้ (Knowledge Management) เป็นการบริหารจัดการเพื่อให้ “คน” ที่ต้องการใช้ความรู้ได้รับความรู้ที่ต้องการใช้ ในเวลาที่ต้องการ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายการทำงาน

ที่มาและความสำคัญของการจัดการความรู้

โดยส่วนมากแล้วสภาพแวดล้อมภายในองค์กร มักจะมีปัจจัยเหล่านี้เกิดขึ้น

1. ความผิดพลาดซ้ำๆ ของผู้ปฏิบัติงาน

2. ความรู้อยู่ที่ผู้เชี่ยวชาญ เมื่อลาออกไปความรู้ก็จะไปกับผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้น ทำให้องค์กรขาดความรู้นั้นไป

3. องค์กรมี Best Practices แต่ไม่เคยนำมาใช้ และบางครั้ง องค์กรก็ไม่รู้ว่า Best Practices ของตนคืออะไร

4. องค์กรมีความคิดริเริ่มซ้ำซ้อน (Wheel reinvention) หรือ เรื่องเดียวกันตลอดเวลา

5. องค์กรต้องการผลงานที่ดีขึ้นในเรื่องของผลกำไร และการตอบสนองที่ดีต่อลูกค้า

เหล่านี้เอง องค์กรจึงจำเป็นต้องใช้การจัดการความรู้ เพื่อสร้างเกลียวความรู้ให้เกิดขึ้น

เพื่อนำมาใช้แก้ปัญหาและพัฒนางานขององค์กรให้ประสบความสำเร็จ ตามที่แต่ละองค์กรคาดหวังไว้

กระบวนการจัดการความรู้ (Knowledge Management Process)

หมายถึง กระบวนการในการสรรหา หรือกำหนดองค์ความรู้เพื่อจัดเก็บ ถ่ายทอด และแบ่งปันเพื่อก่อให้เกิดมูลค่าเพิ่มในองค์กร ซึ่งประกอบไปด้วย

1. การกำหนดองค์ความรู้ (Define)

2. การสร้างและถ่ายโอนองค์ความรู้ (Create)

3. การแสวงหาและการจัดเก็บองค์ความรู้ (Capture)

4. การแบ่งปันและการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ (Share)

5. การใช้ความรู้ (Use)

1. การกำหนดองค์ความรู้ (Define)

เป็นการกำหนดชนิดขององค์ความรู้ที่ต้องการ เพื่อตอบสนองต่อกลยุทธ์ขององค์กร

หรือการปฏิบัติงาน หรือเป็นการหาว่า อะไรคือองค์ความรู้ที่เป็นหลักสำคัญขององค์กร (Core Competency) และเป็นองค์ความรู้ที่สามารถสร้างความแตกต่าง เพื่อความได้เปรียบในการแข่งขันกับคู่แข่งขันได้อย่างชัดเจน

2. การสร้างและถ่ายโอนองค์ความรู้ (Create)

เป็นการสร้างทุนทางปัญญาหรือการค้นหา และใช้ประโยชน์จากสิ่งที่มีอยู่แล้ว ด้วยการส่งไปศึกษาเพิ่มเติม การสอนงานภายในองค์กร หรือหากเป็นองค์ความรู้ใหม่ อาจจำเป็นต้องหาจากภายนอกองค์กร จากที่ปรึกษา การเรียนรู้จากความสำเร็จของผู้อื่น และการเทียบเคียง

3. การแสวงหาและการจัดเก็บองค์ความรู้ (Capture)

เป็นการเสาะหา และจัดเก็บองค์ความรู้ในองค์กรให้เป็นระบบทั้งองค์ความรู้ที่อยู่ใน

รูปแบบสื่อต่างๆ (Explicit Knowledge) และในรูปแบบประสบการณ์ (Tacit Knowledge) ให้เป็นทุนความรู้ขององค์กร ซึ่งพร้อมต่อการยกระดับความรู้ และขยายความรู้ให้ทั่วทั้งองค์กรได้โดยง่ายต่อไป

4. การแบ่งปันและการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ (Share)

เป็นการแบ่งปัน แลกเปลี่ยน เผยแพร่ กระจาย ถ่ายโอนความรู้ ในหลายช่องทาง เช่น

การจัดงานสัมมนาแลกเปลี่ยนความรู้ซึ่งกันและกัน การสอนงาน การพบปะแลกเปลี่ยนเรียนรู้ซึ่งกันและกัน พร้อมทั้งมีการถ่ายโอนความรู้ให้กันและกัน

5. การใช้ความรู้ (Use)

เป็นการใช้ประโยชน์ ด้วยการประยุกต์นำไปใช้กับงานให้เกิดประโยชน์ และประสบ

ความสำเร็จในงานขึ้น และขยายผลให้ระดับความรู้และขีดความสามารถในการแข่งขันในองค์กรเพิ่มสูงขึ้นตามไปด้วย

ปัจจัยที่เอื้อและส่งเสริม (Enabler) การจัดการความรู้

1. ภาวะผู้นำ และการนำองค์กร ของผู้บริหาร (Leadership) ด้วยการส่งเสริมกระบวนการ

เรียนรู้ต่างๆ อย่างเป็นระบบ

2. โครงสร้างองค์กร (Structure) การจัดโครงสร้างองค์กรที่เหมาะสม มีผู้ดูแลที่ชัดเจนในการดำเนินกระบวนการเรียนรู้ภายในองค์กร

3. วัฒนธรรมองค์กร พฤติกรรมองค์กร และการสื่อสารภายในองค์กร (Culture, Behavior and Communication) การสร้างวัฒนธรรมองค์กร ให้บุคลากรทุกคนเห็นความสำคัญของการจัดการความรู้ และกระตุ้นให้เกิดพฤติกรรมในการอยากเรียนรู้เพิ่มมากขึ้นให้กับบุคลากรในแต่ละระดับในองค์กร รวมถึงการสื่อสารภายในองค์กรที่ดีเพื่อช่วยส่งเสริมให้บรรยากาศในการเรียนรู้สามารถขับเคลื่อนไปได้อย่างราบรื่น

4. เทคโนโลยี และกระบวนการ (Technology and Processes) การนำเอาเทคโนโลยีที่เหมาะสมในการนำมาใช้ในการรวบรวมองค์ความรู้ต่างๆ ที่องค์กรแสวงหามาได้ รวมถึงการจัดการกระบวนการถ่ายทอดความรู้ที่เป็นระบบ จะช่วยส่งเสริมให้การเรียนรู้เป็นเรื่องที่ง่ายขึ้น

5. การให้รางวัล และการยกย่องชมเชย (Rewarding and Recognition) การสร้างแรงจูงใจในการเรียนรู้ ควรมีการผูกติดกับการให้รางวัลและการยกย่องชมเชย เพื่อให้เป็นปัจจัยเสริมความต้องการอยากจะเรียนรู้ของบุคลากรในองค์กร

6. ตัววัดผล (Measurement) การกำหนดตัววัด จะช่วยให้องค์กร ไม่หลงทางในการจัดการการเรียนรู้ภายในองค์กร

7. ความรู้ ทักษะ ความสามารถ และประสิทธิภาพ (Knowledge, Skills, Abilities, Compentences) การจัดเก็บและสร้างปัจจัยเหล่านี้ให้เกิดขึ้น จะช่วยทำให้การจัดการความรู้ประสบความสำเร็จ เพราะความรู้เหล่านี้คือสิ่งที่ฝังอยู่ในผู้เชี่ยวชาญขององค์กร

8. การจัดการ (Management) การบริหารจัดการที่มุ่งเน้นบรรยากาศของการเรียนรู้ จะช่วยส่งเสริมประสิทธิภาพการเรียนรู้ของบุคลากรภายในองค์กร

ทุนทางปัญญา (Intellectual Capital)

เป็นสินทรัพย์ที่สร้างขึ้นโดยใช้กิจกรรมทางปัญญา และใช้ความรู้ใหม่ๆ ในการสร้างความสัมพันธ์ที่มีคุณค่า และการประยุกต์ใช้ประสบการณ์ เทคโนโลยีขององค์กร เพื่อทำให้เพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันในตลาดขององค์กร

โดยในปัจจุบันการประเมินมูลค่าขององค์กร ได้ให้ความสำคัญกับสินทรัพย์ที่จับต้องไม่ได้มากขึ้น (Intangible Assets) ซึ่งได้แก่

· ความรู้ขององค์กร (Knowledge)

· ความสามารถภายในองค์กร (Competency)

· ตรา หรือยี่ห้อสินค้า (Brand)

· ระบบภายในองค์กร (Internal Process)

ส่วนประกอบของ ทุนทางปัญญาขององค์กร

เนื่องจาก ทุนทางปัญญา เป็นสินทรัพย์ที่วัดได้และวัดไม่ได้ขององค์กรที่ใช้ในการดำเนินกิจกรรมและกระบวนการขององค์กร เพื่อความเข้าใจที่มากขึ้น จึงสามารถแบ่งส่วนประกอบของทุนทางปัญญา ได้ดังนี้

· ทุนบุคลากร (Human Capital) เป็นความรู้ ความเชี่ยวชาญ และความสามารถของการทำงานของบุคลากร ทั้งในรูปแบบความรู้ที่ชัดแจ้งสามารถอธิบายได้ (Explicit Knowledge) และความรู้ที่ฝังอยู่ในคน (Tacit Knowledge)

· ทุนโครงสร้าง (Structural Capital) เป็นนโยบาย กระบวนการ วิธีการทำงาน เทคโนโลยี ในองค์กรซึ่งทำให้การปฏิบัติงานในองค์กรมีทิศทาง มีประสิทธิภาพ และประสิทธิผล

· ทุนความสัมพันธ์ (Relational Capital) เป็นความเข้มแข็งและเสถียรภาพขององค์กรที่เชื่อมต่อกับลูกค้า ผู้ขายวัตถุดิบ และผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ซึ่งต้องอาศัยการบริหารความสัมพันธ์

สิ่งที่ควรพิจารณาใน การจัดการทุนทางปัญญาขององค์กร

1. ต้องสร้างความสัมพันธ์เชิงบวกทั้งกับคนในองค์กรและลูกค้า

2. ต้องเสริมสร้าง ทุนบุคลากร ด้วย การแบ่งปันการเรียนรู้ การสร้างทีมงาน

3. องค์กรต้องสามารถจำแนกได้ว่าใครเป็นสินทรัพย์ขององค์กร ใครเป็นต้นทุนที่สำคัญ โดยดูจากความเชี่ยวชาญของบุคลากรนั้นๆ

4. มีการบริหารทุนโครงสร้างที่ดี

5. ต้องให้ความสำคัญทั้งทุนบุคลากร ทุนโครงสร้าง และทุนทางลูกค้าสัมพันธ์ (Customer Capital)

เรียบเรียงจาก เอกสารประกอบการอบรม CMU Executive Hospital Management รุ่นที่ 1

แนวคิดของสารสนเทศ และระบบสารสนเทศ

2011-12-16T14:00:00.000+07:00

ความหมายของ ข้อมูล (Data), สารสนเทศ (Information) และองค์ความรู้(Knowledge)

ข้อมูล (Data)

หมายถึง ข้อเท็จจริงที่ได้จากเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในองค์กร ก่อนที่จะมีการจัดการให้อยู่ในรูปแบบที่คนเข้าใจหรือสามารถนำไปใช้งานได้

สารสนเทศ (Information)

หมายถึง ข้อมูลที่ได้ผ่านการประมวลผลและการจัดการแล้วให้อยู่ในรูปแบบที่มีความหมายหรือเป็นประโยชน์ต่อคนหรือองค์กร

องค์ความรู้ (Knowledge)

หมายถึง การรับรู้ ความเข้าใจในสารสนเทศนั้น และสามารถนำไปใช้แก้ปัญหาได้

ความหมายของระบบสารสนเทศ และเทคโนโลยีสารสนเทศ (Information System and Information Technology)

ระบบสารสนเทศ (Information System)

หมายถึง ส่วนประกอบที่มีความสัมพันธ์กัน ในการนำมาใช้จัดเก็บ ประมวลผล เก็บไว้ในแฟ้ม และกระจายสารสนเทศ เพื่อสนับสนุนการตัดสินใจ การประสานงาน การควบคุม และการวิเคราะห์

เทคโนโลยีสารสนเทศ (Information Technology)

หมายถึง เครื่องมือหรือเทคนิคที่ใช้สนับสนุนการออกแบบและการพัฒนาระบบสารสนเทศ ได้แก่ ฮาร์ดแวร์ ซอฟต์แวร์ ฐานข้อมูล การสื่อสารโทรคมนาคม และระบบรับ-ให้บริการ หรือเรียกใหม่ว่า Information and Communication Technology : ICT

ประโยชน์และคุณค่าของสารสนเทศ

ด้านการจัดการ

· ช่วยให้ฝ่ายบริหารดำเนินการตัดสินใจได้อย่างถูกต้องและมีประสิทธิภาพ เช่นสารสนเทศด้านเศรษฐกิจ การแข่งขัน การเงิน เป็นต้น

· ช่วยในการสร้างกลยุทธ์ให้องค์กร

ด้านการปฏิบัติงาน

· ช่วยในด้านการติดตามข้อมูลเพื่อการปฏิบัติงาน เช่น การผลิต การตลาด การบัญชี เป็นต้น

ด้านการบันทึกข้อมูลในอดีต

· ช่วยให้ข้อมูลในการเปรียบเทียบสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตในช่วงต่างๆ เพื่อการตัดสินใจหรือการปรับปรุง

ด้านกฎหมาย

· ช่วยเป็นหลักฐานทางกฎหมาย

ระบบสารสนเทศที่สำคัญที่นำมาใช้ในองค์กร

· Transaction Processing Systems (TPS)/Enterprise Systems/Functional Information Systems

· Management Information Systems (MIS)

· Decision Support Systems (DSS)

· Executive Support Systems (ESS) – Business intelligence Systems (BI)

· Knowledge Management Systems (KMS)

· Office Systems/Automation

Transaction Processing Systems (TPS)

คือ ระบบสารสนเทศที่ใช้รวบรวมข้อมูลต่างๆ เข้ามาประมวลผลเบื้องต้น แล้วเก็บไว้เป็นข้อมูลของธุรกิจ เช่น ระบบ Point of Sales (ระบบขายหน้าร้าน) ของ supermarket ต่างๆ

Management Information Systems (MIS)

คือ ระบบการจัดทำรายงานเพื่อให้ผู้บริหารระดับกลางขึ้นไปใช้ช่วยในการตัดสินใจ ส่วนใหญ่เป็นรายงานสรุปการปฏิบัติงานต่างๆ (Summary report)

Decision Support Systems (DSS)

คือ ระบบที่ประกอบด้วยข้อมูล เครื่องมือ และต้นแบบ ที่ช่วยในการตัดสินใจแบบกึ่งมีรูปแบบ (เป็นการตัดสินใจที่เกิดขึ้นเป็นประจำ มีกฎระเบียบที่แน่นอน เช่น การสั่งซื้อวัตถุดิบประจำสัปดาห์) และไม่มีรูปแบบ (เป็นการตัดสินใจที่เกิดขึ้นไม่บ่อย ในสถานการณ์ที่ผิดปกติ นำเสนอตัวเลขเพื่อประกอบการตัดสินใจ เช่น การตัดสินใจย้ายฐานการผลิตไปประเทศอื่น) โดยใช้ข้อมูลที่มาจากภายในองค์กร คือจากระบบ TPS และจากภายนอกองค์กร เช่น ตลาดหุ้น คู่แข่ง มาช่วยในการตัดสินใจ อาศัยต้นแบบมาประมวลผลข้อมูล เพื่อเสนอแนะต่อผู้ใช้งานในการตัดสินใจเลือกทางเลือกใดทางเลือกหนึ่ง

ระบบจะทำการเปรียบเทียบทางเลือกแต่ละอย่าง ตามต้นแบบของข้อมูลที่ต้องการ

Executive Support Systems (ESS)

คือ ระบบที่ช่วยในการตัดสินใจของผู้บริหารระดับสูง ส่วนใหญ่เป็นการตัดสินใจแบบที่ไม่มีรูปแบบที่แน่นอน ใช้ข้อมูลทั้งภายในและภายนอกองค์กรมาประกอบ มีการนำเสนอการทำงานในรูปแบบของเมนู และการประสานงานกับผู้ใช้ด้วยรูปภาพ

Business Intelligence : BI หรือระบบสมองกลอัจฉริยะทางธุรกิจ

คือ สารสนเทศที่ได้รับการกลั่นกรองมาจากที่รวมข้อมูลขนาดใหญ่ ซึ่งโดยปกติคือดาต้าแวร์เฮ้าส์ หรือ ฐานข้อมูลแบบออนไลน์

ระบบสมองกลอัจฉริยะทางธุรกิจ จะค้นพบรูปแบบ ความสัมพันธ์กันของข้อมูล แนวโน้ม และสารสนเทศอื่น เพื่อที่จะเพิ่มผลการดำเนินงานขององค์กร

ส่วนประกอบของโปรแกรม BI

1. คลังข้อมูล (Datawarehouse) เป็นการดึงข้อมูลจากฐานข้อมูลต่างๆ ในองค์กร (Database)

2. การวิเคราะห์ธุรกิจ ได้แก่โปรแกรมประเภท OLAP (Online Analytical Program) ต่างๆ เช่น data mining (การทำเหมืองข้อมูล) ที่จะทำให้ผู้ใช้ข้อมูลมองข้อมูลได้จากหลายมุมมอง โดยการวิเคราะห์หารูปแบบ ความสัมพันธ์กันของข้อมูล แนวโน้ม และนำเสนอในรูปแบบของกราฟ

3. การบริหารติดตามความสามารถในการปฏิบัติงาน (Business Performance Management : BPM)

4. การประสานงานกับผู้ใช้โปรแกรม ได้แก่ Browser, Dashboard

Knowledge Management Systems (KMS) การจัดการองค์ความรู้

เป็นระบบที่ช่วยองค์กรในการค้นหา คัดเลือก จัดการ กระจาย และส่งต่อสารสนเทศที่สำคัญหรือความเชี่ยวชาญต่างๆ ซึ่งรวมอยู่เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำขององค์กร

มีเป้าหมายหลัก คือ ให้องค์กรตระหนักถึงองค์ความรู้ที่บุคคลหรือ องค์กรสั่งสมไว้ และสามารถใช้องค์ความรู้นั้นให้เกิดประโยชน์ต่อองค์กรได้มากที่สุด

KMS เป็นระบบที่สนับสนุนการทำงานของ (ผู้ทำงานด้านการรวบรวมองค์ความรู้) knowledge workers เช่น ระบบผู้เชี่ยวชาญ เป็นต้น

โดยระบบผู้เชี่ยวชาญ (Expert Systems) เป็นระบบที่รวบรวมความรู้ และความสามารถในการแก้ปัญหาของผู้เชี่ยวชาญที่เป็นมนุษย์ มาเก็บไว้ในระบบ แล้วนำไปใช้ในการแนะนำผู้อื่นที่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญในการตัดสินใจหรือการแก้ปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้น

Office Automation System ระบบสำนักงานอัตโนมัติ ได้แก่

· ระบบช่วยการประมวลผลและจัดทำรายงาน

· ระบบการสร้างเอกสาร เช่น Microsoft word

· ระบบสื่อผสม (Multimedia) เช่น Scanner, CD-ROM

· ระบบการประชุมกลุ่มหรือการทำงานกลุ่ม

· ระบบการนัดพบอิเล็กทรอนิกส์ (Electronic Calender)

· การประชุมทางไกล (Tele conferencing)

· กรุ๊ปแวร์ (Document Sharing)

· อินทราเน็ตและอินเทอร์เน็ต

เรียบเรียงจาก เอกสารประกอบการอบรม CMU Executive Hospital Management รุ่นที่ 1

การอ่านกรณีศึกษา (Case Analysis)

2011-12-11T21:52:00.000+07:00

กรณีศึกษาทางธุรกิจ (Business Case Studies) หมายถึง คำบรรยายสถานการณ์จริงซึ่งมักเกี่ยวข้องกับการตัดสินใจ ความท้าทาย โอกาส ปัญหา หรือประเด็นที่บุคคลหรือกลุ่มบุคคลในองค์กรกำลังเผชิญอยู่

โดยส่วนมากแล้ว ในการเรียนการสอนกรณีศึกษา เป็นเครื่องมือในการสอนแนวคิดทางบริหารขั้นสูง กรณีศึกษาถูกสร้างขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ที่แน่ชัดว่าต้องการจะสอนอะไรกับผู้เรียน โดยผู้เรียนจะเป็นผู้ค้นพบด้วยตนเอง

โครงสร้างของกรณีศึกษา ประกอบไปด้วย

· ประเด็นปัญหา ความสำเร็จของกิจการ

· ประเด็นวิกฤติที่ต้องตัดสินใจ

· ข้อมูลพรรณหาความเป็นมาของกิจการ

· ข้อมูลของคู่แข่งและอุตสาหกรรม

· ข้อมูลการบริหารและการดำเนินการของกิจการ

โดยไม่ต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมภายนอก ให้ใช้เฉพาะข้อมูลที่ให้มาเท่านั้น โดยให้สมมุติว่า “ถ้าเป็นผู้บริหารใน

เรื่องและมีข้อมูลเพียงเท่านั้นจะตัดสินใจอย่างไร”

วิธีการอ่านกรณีศึกษา

1. อ่านผ่านๆ อย่างรวดเร็ว 1 รอบเพื่อให้ได้องค์ความรู้กว้างๆ ว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร

2. อ่านอย่างละเอียด หาความเชื่อมโยงของเรื่องราว ให้มีความหมายต่อการวิเคราะห์มากขึ้น แต่ยังไม่ต้องวิเคราะห์ในขั้นนี้ แต่ให้จับใจความให้ได้ว่า

· ใครคือตัวละครเอก มีบทบาทอย่างไร กำลังเผชิญปัญหาอะไร ได้ทำอะไรไปแล้วบ้าง

· กิจการทำธุรกิจอะไร ใครคือลูกค้า คู่แข่ง หรือผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องที่สำคัญของธุรกิจ

· อย่ามองข้ามแผนภาพ ตาราง และหมายเหตุท้ายตาราง มองหาตัวเลข หรือเส้นกราฟที่สนับสนุน แย้งกับเนื้อเรื่อง หรือมีความแตกต่างในเชิงเปรียบเทียบที่สำคัญ

การวิเคราะห์กรณีศึกษา

ให้วิเคราะห์เบื้องต้นด้วยตนเองถึงสาเหตุของความสำเร็จและความล้มเหลวของสิ่งที่กิจการทำ คิดหาทางเลือกในการแก้ไขที่เป็นไปได้

สิ่งที่จะได้จากการเรียนด้วยกรณีศึกษา

1. ได้เรียนรู้และสามารถต่อยอดนำไปประยุกต์ทฤษฏีเข้ากับการปฏิบัติจากประสบการณ์จริงของผู้ที่เคยทำ (พลาด/สำเร็จ) มาแล้ว

2. เกิดทักษะในการตีความ ให้ลำดับความสำคัญอย่างเหมาะสมกับปัจจัยต่างๆ ภายใต้สถานการณ์นั้นๆ

3. เกิดทักษะในการแก้ปัญหาและความกล้าตัดสินใจ

4. เกิดทักษะในการสื่อสารความเห็น ข้อวินิจฉัย และการวิเคราะห์เพื่อโน้มน้าวให้ผู้อื่นเห็นตาม

5. เกิดการเรียนรู้อย่างสร้างสรรค์

6. เกิดการเรียนรู้ด้วยการปฏิบัติเอง

เรียบเรียงจากเอกสารประกอบการอบรม CMU Executive Hospital Management รุ่นที่ 1

องค์ประกอบของธุรกิจ : ทำอย่างไรให้บริษัท มีผลกำไร? (2)

2011-12-10T18:34:00.000+07:00

จากบทความที่แล้วได้พูดถึงองค์ประกอบของธุรกิจที่ควรจะมี อยู่ด้วยกันทั้งหมด 6 องค์ประกอบ

สำคัญด้วยกัน ซึ่งได้พูดไปแล้ว 3 องค์ประกอบ ได้แก่ การบัญชี การเงิน และการบริหารการปฏิบัติ

การ มาดูอีก 3 องค์ประกอบที่เหลือกันครับ

4. การบริหารการตลาด (Marketing Management)

เป้าหมายของการบริหารการตลาด ก็คือ การมุ่งเน้นในการสร้างความพึงพอใจสูงสุด

ของลูกค้า เพื่อกระตุ้นให้เกิดการซื้อซ้ำ หรือใช้ซ้ำ พร้อมทั้งการสร้างความภักดีในสินค้าขององค์กร

โดยมีส่วนประสมทางการตลาดขั้นพื้นฐานที่สำคัญ (Marketing Mix) อยู่ด้วยกัน 4 อย่าง (4P’s) ได้แก่

· สินค้า (Product)

· ราคา (Price)

· ช่องทางการจำหน่าย (Place)

· การส่งเสริมการขาย (Promotion)

นอกจากนี้แล้วยังมีส่วนประสมทางการตลาดบริการ (Services Marketing Mix) มี

องค์ประกอบเพิ่มเติม จาก 4P’s ได้แก่

· ลักษณะทางกายภาพที่สามารถสัมผัสได้ (Physical Evidence)

· กระบวนการในการให้บริการ (Process)

· บุคลากร (People)

โดยรวมทำให้ได้องค์ประกอบของส่วนประสมที่เรียกว่า 7P’s ซึ่งมีความสำคัญมากใน

การบริหารจัดการการตลาดขององค์กรธุรกิจให้บริการ ให้ประสบความสำเร็จได้ตามเป้าหมายที่ต้องการ โดยทุกๆ องค์ประกอบจะต้องขับเคลื่อนไปด้วยกันอย่างเหมาะสมลงตัว

5. การบริหารทรัพยากรมนุษย์ (Human Resource Management) และการจัดการพฤติกรรมองค์กร (Organizational Behavior)

มีพัฒนาการมาจาก การจัดการคน (Personnel Management) ไปสู่ การบริหาร

ความสัมพันธ์ของมนุษย์(Human Relations) ไปสู่ การบริหารทรัพยากรมนุษย์ (Human Resource Management) และเกิดขึ้นเป็น การวางแผนกลยุทธ์ว่าด้วยการบริหารทรัพยากรมนุษย์ (Strategic Human Resource Management)

การบริหารทรัพยากรมนุษย์ มีความสำคัญมากในองค์กร เนื่องจากการบริหารจัดการดูแลให้บุคลากร สามารถทำงานให้กับองค์กร อย่างมีความสุข ทุ่มเท และรักองค์กร จนเสมือนหนึ่งว่าองค์กรเป็นเหมือนครอบครัว และบ้านของตน จะทำให้สามารถเกิดแรงขับเคลื่อนในกระบวนการทำงาน ได้อย่างลงตัว และมีประสิทธิภาพ บรรลุตามเป้าหมายและวัตถุประสงค์ที่องค์กรวางแผนไว้

แม้กระทั่ง ในองค์ประกอบของการบริหารจัดการ ยังต้องมีเรื่องของการบริหารจัดการ

คน เป็นส่วนหนึ่งขององค์ประกอบ ซึ่งได้แก่การว่าด้วยเรื่องของการบรรจุคน (Staffing) โดยองค์ประกอบของการบริหารจัดการประกอบไปด้วย

· การวางแผน (Planning)

· การจัดการระบบงาน (Organizing)

· การบรรจุคน (Staffing)

· การชี้นำ (Directing)

· การประเมินตรวจสอบ (Controlling)

องค์ประกอบของการบริหารทรัพยากรมนุษย์ (Human Resource Functions) ประกอบ

ไปด้วย

· การสรรหา (Recruit)

· การบรรจุแต่งตั้ง (Staffing)

· การให้ค่าตอบแทน (Compensating)

· การวัดผลและประเมินผล (Appraisal)

· การอบรม (Training)

· การพัฒนา (Development)

· การสอนงาน (Coaching)

· การมีระบบพี่เลี้ยงช่วยสนับสนุนการทำงาน (Mentoring)

การจัดการพฤติกรรมองค์กร (Organizational Behavior)

คือการเข้าใจถึง พฤติกรรมของคนภายในองค์กร และพฤติกรรมที่พึงมีขององค์กร เพื่อให้คนที่อยู่ในองค์กร สามารถทำงานร่วมกันได้อย่างมีความสุข และเกิดปัญหาต่างๆ ในองค์กรให้น้อยที่สุด หรือเรียกสั้นๆ ว่า วัฒนธรรมองค์กรนั่นเอง การสร้างวัฒนธรรมภายในองค์กรที่ดี ย่อมก่อให้เกิดความรู้สึกที่ดีในการทำงานร่วมกันของคนทำงานทุกคนในองค์กร โดยมีสิ่งที่ต้องศึกษามากมายในองค์กร เกี่ยวกับพฤติกรรมองค์กร อาทิเช่น

· ความผูกพันต่อองค์กรของบุคลากร (Organizational Commitment)

· คุณภาพชีวิตในการทำงาน (Quality of Work Life)

· ความฝังตรึงในงาน (Job Embeddedness)

· ขวัญและกำลังใจ (Morale)

· ความพึงพอใจในงาน (Job satisfaction)

· ความลงตัวของสัญญาใจ (Psychological Contract Alignment)

· ผลการปฏิบัติงาน (Employee Performance)

· การเรียนรู้อย่างต่อเนื่องขององค์กร (Continuous Organizational Learning)

· ประสิทธิผลของทีม (Team Effectiveness)

· การออกแบบองค์กร และงาน (Organizational Design and Job Design)

· ความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรมองค์กร (Organizational Creativity and Innovation)

6. Strategic Management (การบริหารเชิงกลยุทธ์)

ความสำคัญของสร้างกลยุทธ์ ก็เพื่อเป็นหลักประกันในการสร้างความสามารถในการ

ทำกำไรในอนาคตที่เหนือกว่า (Profitability)

โดยการบริหารเชิงกลยุทธ์มีความแตกต่างกันในหลายมุมมองดังนี้

· Classic View (มุมมองแบบดั้งเดิม) มีการมองการวางแผนกลยุทธ์เป็นกระบวนการ อิงตามทฤษฏีแล้วนำกลยุทธ์ไปปฏิบัติ

· Environmental-Driven View (มองว่าการขับเคลื่อนกลยุทธ์ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อม) กลยุทธ์ที่ใช้กับความสามารถที่ดีต้องสอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อม

· Competitive-Oriented View (มองกลยุทธ์ว่าขึ้นอยู่กับธรรมชาติของการแข่งขันของอุตสาหกรรมนั้นๆ) พิจารณาองค์ประกอบต่างๆในองค์กรเสมอว่า เราจะแข่งกับคนอื่นอย่างไร

· Resources-Based View (มองกลยุทธ์ว่าขึ้นอยู่กับความสามารถภายในองค์กร) กำไรที่เหนือกว่าผู้อื่นขึ้นอยู่กับเราเหนือกว่าผู้อื่น

· Value-Driven View (มองกลยุทธ์ว่าขึ้นอยู่กับความต้องการสร้างคุณค่าให้แก่ผู้บริโภค) ด้วยกระบวนการค้นหาคุณค่า และการใช้แผนที่ทางกลยุทธ์ (Strategy Map) รวมถึงการใช้ Balance Scorecard (คือเครื่องมือที่ใช้ในการบริหารที่ว่าด้วยความสมดุลขององค์กร ผ่านมุมมอง 4 ด้านได้แก่ ด้านการเรียนรู้และพัฒนา ด้านกระบวนการดำเนินงาน ด้านลูกค้าและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย และด้านการเงิน)

สรุป

องค์ประกอบที่จะช่วยส่งเสริมให้ธุรกิจประสบความสำเร็จอย่างยั่งยืน ประกอบไปด้วย

1. การบัญชี (Accounting) มีหน้าที่ในการควบคุมการปฏิบัติงานขององค์กร โดยมีปัจจัยหลักคือการบันทึกและรายงานประวัติศาสตร์ของการบริหารธุรกิจขององค์กร

2. การบริหารการเงิน (Financial Management) เพื่อใช้ในการตรวจสอบสุขภาพและวินัยทางการเงินขององค์กร ไม่ว่าจะเป็นสถานะการเงิน การตัดสินใจประกอบการลงทุน การค้นหาต้นทุนเงินทุนที่ต่ำที่สุด และการบริหารจัดการความเสี่ยง

3. การบริหารการปฏิบัติการ (Production and Operations Management) หรืออีกนัยหนึ่งก็หมายความถึงการผลิตและการบริการ ว่าด้วยการใช้ทรัพยากรที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ขายสิ่งที่ผลิตได้ให้มากที่สุด มีปัจจัยหลักคือรักษาต้นทุนให้ต่ำ มุ่งเน้นผลิตภาพและคุณภาพในการผลิตและบริการ

4. การบริหารการตลาด (Marketing Management) มีหน้าที่บอกองค์กรว่า จะแข่งขันกับคู่แข่งอย่างไร จะขายสินค้าหรือบริการได้อย่างไร มีปัจจัยหลักคือ การสร้างความจงรักภักดีในตัวสินค้า รวมถึงการสร้างความต้องการในตัวสินค้าหรือบริการของเราให้เกิดขึ้นกับผู้บริโภค ให้ตัดสินใจมาใช้สินค้าและบริการของเรา

5. การบริหารทรัพยากรมนุษย์และการจัดการพฤติกรรมองค์การ (Human Resource Management and Organizational Behavior) เป็นการบริหารจัดการทรัพย์สินทางปัญญาให้สอดคล้องไปกับความต้องการของกลยุทธ์ในการดำเนินงาน

6. การบริหารเชิงกลยุทธ์ (Strategic Management) เป็นเครื่องมือที่ใช้เพื่อการสร้างความยั่งยืนของประสิทธิผลทางการบริหารที่ดี สภาพแวดล้อมที่พอดี สร้างความได้เปรียบในการแข่งขัน การแสวงหาการสร้างคุณค่าในการให้บริการ และการจัดเก็บคุณค่าที่ทำได้ให้เกิดความต่อเนื่องและยั่งยืน

เผยแพร่องค์ความรู้จากการอบรม CMU Hospital Management รุ่นที่ 1

องค์ประกอบของธุรกิจ : ทำอย่างไรให้บริษัท มีผลกำไร? (1)

2011-12-10T14:44:00.000+07:00

องค์ประกอบของธุรกิจ : ทำอย่างไรให้บริษัท มีผลกำไร?

องค์ความรู้ที่สำคัญ หรือเรียกได้ว่า หากต้องการให้ธุรกิจประสบผลสำเร็จ แล้วล่ะก็ ต้องมีองค์ประกอบที่สำคัญด้วยกัน 6 ประการ ซึ่งในที่นี้จะขอนำเสนอพอสังเขป ดังนี้ คือ

1. การบัญชี (Accounting)

มีความสำคัญ ในการช่วยบันทึกประวัติศาสตร์ที่สำคัญในการประกอบธุรกิจของ

องค์กร ว่ามีการลงทุนไปเท่าใด(Investing) มีความสามารถในการทำเองได้เท่าใด (Operating) และองค์กร ได้เงินทุนมาจากไหน (Financing) โดยการบอกผ่านเรื่องราวต่างๆ ด้วย งบการเงิน ได้แก่ งบกำไรขาดทุน (Income Statement) ช่วยบอกถึงรายได้และค่าใช้จ่าย รวมถึงผลกำไรขาดทุนที่เกิดขึ้นในแต่ละเดือน งบดุล (Balance Sheet) ช่วยบอกฐานะทางการเงินว่ามีสินทรัพย์ หนี้สิน และทุนในสัดส่วนเท่าใด และงบกระแสเงินสด (Cash Flow) อันจะบอกถึงเงินสดที่ได้จากการดำเนินงาน เงินสดที่ได้จากการลงทุน และเงินสดที่ได้จากการจัดหา

โดยมีการบัญชีเพื่อการบริหาร (Management Accounting) เป็นเครื่องมือที่สำคัญของผู้บริหารในการประกอบการตัดสินใจในการวางแผนขององค์กร ซึ่งความหมายของการบัญชีเพื่อการบริหาร คือ กระบวนการการจำแนก วัด ประมวล วิเคราะห์ เตรียม แปลผล และสื่อสารข้อมูลเพื่อใช้ในกิจกรรมการจัดการอันได้แก่ การวางแผน การประเมิน และการควบคุมภายใน และเพื่อให้แน่ใจว่าเกิดการใช้ทรัพยากรขององค์กรอย่างเหมาะสมและตรวจสอบได้

2. การบริหารการเงิน (Financial Management)

การบริหารการเงิน มีส่วนประกอบที่สำคัญดังนี้

1. ให้เข้าใจถึงสถานะขององค์กร (Understanding status) สุขภาพขององค์กร (Health) โดยการเปรียบเทียบกับคู่แข่ง เป้าหมาย และผลการดำเนินงานในอดีตที่ผ่านมา ด้วยการใช้การวิเคราะห์อัตราส่วนทางการเงิน (Ratio analysis) ช่วยในการวิเคราะห์

2. ใช้ในการวางแผนทางการเงิน (Making financial plan) เพื่อประกอบการตัดสินใจในการจัดหาเงินทุน แหล่งเงินทุน และการจัดสรรเงินเพื่อการลงทุนให้เกิดความคุ้มค่าคุ้มทุนมากที่สุด

3. ใช้ในการจัดโครงสร้างการลงทุน (Designing capital structure) เพื่อประกอบการตัดสินใจในการลงทุน โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อให้มีต้นทุนเงินทุนที่ต่ำที่สุด (Lowest cost of fund) รักษาอัตราส่วนหนี้สินต่อทุน (Optimal D/E Ratio) ให้ต่ำที่สุดเพื่อให้เกิดความเสี่ยงที่น้อยที่สุด

4. ใช้ในการตัดสินใจในการลงทุน (Making investment decision) ด้วยการศึกษาความเป็นไปได้ในการลงทุน (Feasibility study) การศึกษาถึงต้นทุนและผลตอบแทนจากการลงทุน (Cost and Returns of a project)

5. ใช้ในการบริหารจัดการความเสี่ยง (Managing risk) ด้วยการศึกษาการประกันความเสี่ยงต่างๆ ของค่าเงินในการลงทุน การศึกษาถึงโอกาสและผลกระทบที่จะเกิดขึ้นจากภาวะความเสี่ยงต่างๆ (Likelihood and Impact)

3. การบริหารการปฏิบัติการ (Production and Operations Management)

สิ่งที่ดีที่สุดของการปฏิบัติการที่ดีก็คือ การทำให้เกิดต้นทุนในการผลิตที่ต่ำที่สุด และผลลัพธ์ที่ผลิตออกมามีมากที่สุด โดยทั้งหมดจะต้องให้เกิด ประสิทธิผลที่ดีมีคุณภาพ

การมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลที่ดีของกระบวนการ (Efficiency and Effectiveness of Process) ก็คือ การสามารถทำอย่างประหยัดและก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่ดีตรงตามเป้าหมายมากที่สุดในกระบวนการนั้นๆ ที่ต้องการ โดยทั้งหมดก็เพื่อมุ่งสู่คุณภาพของสินค้าและบริการ (Quality of Products and Services) ที่ส่งมอบต่อให้แก่ลูกค้า ให้ลูกค้าเกิดความพึงพอใจสูงสุด ผ่านกระบวนการบริหารจัดการช่องทางการส่งมอบ (Supply Chain Management) หรือการจัดการห่วงโซ่แห่งคุณค่า (Value Chain) นั่นเอง

แล้วมาตามต่อกันในองค์ประกอบที่เหลือในบทความหน้าครับ

แนวโน้มการส่งเสริมพัฒนาธุรกิจเพื่อสุขภาพ

2011-12-04T14:52:00.000+07:00

โครงสร้างของการให้บริการทางด้านสุขภาพ แบ่งได้ดังนี้

1. Funding Sources (ประเภทของแหล่งเงินทุนที่สำคัญ) ได้แก่

· ระบบการประกันสุขภาพ 30 บาทรักษาทุกโรค ของราชการ

· กลุ่มของลูกจ้าง ได้แก่

· กลุ่มข้าราชการเบิกตรง

· กลุ่มลูกจ้างสิทธิเบิกจ่ายกองทุนประกันสังคม

· ลูกจ้างจ่ายเงินเอง แล้วนำใบเสร็จไปเบิกต่อ

· ลูกจ้างใช้สิทธิประกันสุขภาพของบริษัทประกัน

2. กลุ่มผู้ป่วยทั่วไป (Patients)

3. กลุ่มผู้ให้บริการ (Providers)

· โรงพยาบาลและคลีนิค (รวมที่เป็นส่วนบุคคลด้วย)

· โรงพยาบาลในระดับประถมภูมิ (Primary) ได้แก่ สถานีอนามัยต่างๆ ชุมชนทั่วไป

· โรงพยาบาลในระดับทุติยภูมิ (Secondary) ได้แก่ โรงพยาบาลชุมชน และโรงพยาบาลศูนย์ทั่วไป

· โรงพยาบาลในระดับตติยภูมิ (Tertiary) ได้แก่ โรงพยาบาลขนาดใหญ่ โรงพยาบาลเอกชน

· กลุ่มแพทย์ (Doctors)

การพัฒนาธุรกิจเพื่อสุขภาพของโรงพยาบาลบำรุงราษฏร์

มีความต้องการเป็นสุดยอดของโรงพยาบาลในภาคพื้นเอเชียให้ได้ภายใน 10 ปี ดังนั้นจึงได้มีการดำเนินการพัฒนาเพิ่มเติมดังนี้

1. มีการสร้างอาคารใหม่ เพื่อขยายพื้นที่การให้บริการ

2. มีการสรรหาและจ้างบุคลากรทางการแพทย์เพิ่มเติม

3. มุ่งเน้นในการอบรมและพัฒนาบุคลากร (ในส่วนนี้ ใช้เวลาค่อนข้างนาน และใช้งบประมาณไปมาก เพื่อให้บุคลากรทุกคนมีความตระหนักในการให้บริการผู้ป่วยให้เกิดความพึงพอใจสูงสุด

4. มีการใช้ระบบคุณภาพ เพื่อพัฒนาและปรับปรุงกระบวนการให้มีความทันสมัย และมีมาตรฐานสากล อาทิเช่น HA, ISO, JCI และ เกณฑ์รางวัลคุณภาพแห่งชาติ (TQA) เป็นต้น

ปัจจัยที่ควรพัฒนาปรับปรุงเพื่อมุ่งสู่ความเป็นเลิศทางด้านบริการทางการแพทย์ สำหรับศูนย์ศรีพัฒน์ฯ

1. การปรับปรุงสถานที่ การสร้างอาคารใหม่ เพื่อรองรับการเจริญเติบโต และเพื่อการให้บริการได้อย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น

2. การจ้างแพทย์เพิ่ม เพื่อจะสามารถดูแลผู้ป่วยได้อย่างทั่วถึง ลดระยะเวลาการรอคอยให้น้อยที่สุด

3. ลดอัตราการครองเตียง

4. ให้บุคลากรภายนอกเข้าช่วยในการประเมิน เพื่อจะได้เห็นสิ่งที่ควรจะต้องพัฒนาปรับปรุงในมุมมองของผู้ตรวจประเมินต่างๆ

ที่มา : ศ.นพ.สิน อนุราษฎร์

ผู้อำนวยการด้านการแพทย์ กลุ่มโรงพยาบาลบำรุงราษฏร์

เอกสารประกอบการอบรม CMU Executive Hospita Management รุ่นที่ 1

สรุป

แนวโน้มการส่งเสริมพัฒนาธุรกิจเพื่อสุขภาพ ให้มีความยั่งยืน จะต้องมีการทบทวนปัจจัยที่สำคัญต่างๆ

โดยเฉพาะโครงสร้างที่สำคัญของธุรกิจสุขภาพ การมุ่งเน้นการให้บริการผู้ป่วยให้เกิดความพึงพอใจสูงสุด จะเกิดขึ้นได้หากองค์กรให้ความสำคัญกับการพัฒนาการให้บริการของบุคลากรขององค์กร ด้วยการฝึกอบรมและพัฒนาพฤติกรรมการให้บริการอย่างต่อเนื่อง เพราะในขณะที่มีการแข่งขันกันทางด้านราคาในการให้บริการแล้ว สิ่งที่จะชนะใจลูกค้าและก่อให้เกิดความยั่งยืนได้ ก็คือ การให้บริการที่ดี การสร้างความพึงพอใจให้แก่ลูกค้า การใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ในการให้บริการ รวมถึงคุณภาพในการให้การรักษาที่ดี อันจะนำไปสู่ความสำเร็จอย่างยั่งยืนให้แก่องค์กรต่อไป

ทิศทางการพัฒนาเศรษฐกิจและเศรษฐกิจโลก

2011-12-03T13:23:00.000+07:00

ทิศทางเศรษฐกิจโลกคือ การทำมาหากินของผู้คน โดยมีนักอนาคตวิทยา (Alvin Tofler) ได้ตั้งข้อสังเกตเปรียบเทียบได้ดังคลื่นทะเล ซึ่งมีอยู่ด้วยกัน 3 ระลอกคลื่น (Wave) คลื่นลูกแรกเรียกว่า เศรษฐกิจการเกษตรแบบชนบทเป็นหลัก (สังคมเกษตร) ซึ่งมนุษย์ผลิตปัจจัย 4 จากคลื่นลูกนี้ (ปัจจัย 4 ได้แก่ อาหาร เครื่องนุ่งห่ม ยารักษาโรค และที่อยู่อาศัย) เมื่อมีความเป็นบ้านเมืองและสังคมแล้ว คลื่นลูกที่ 2 ถัดมาคือเศรษฐกิจอุตสาหกรรมและพาณิชย์กรรม (การผลิตและการตลาด) ทำให้มนุษย์ผลิตสินค้าเหลือกินเหลือใช้ เป็นแรงจูงใจให้เกิดการค้าขายไปทั่วโลก ส่วนคลื่นลูกที่ 3 ประมาณหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้พัฒนามาเป็นการบริการและเศรษฐกิจสร้างสรรค์ อาศัยเทคโนโลยีและการบริหารสิ่งแวดล้อม เพื่อให้เกิดการเจริญเติบโตอย่างยั่งยืน

เศรษฐกิจโลกและทิศทางในทวีปต่างๆ ที่สำคัญ

1. อเมริกาและยุโรป เคยเป็นหัวรถจักรทางเศรษฐกิจโลก จนกระทั่งการเกิดวิกฤตแฮมเบเกอร์ในอเมริกา ส่วนในทวีปยุโรปเอง ก็มีปัญหา เช่น ประเทศแถบเมดิเตอร์เรเนียน เช่น กรีซ อิตาลีและสเปน ซึ่งมีนิสัยสบายๆ ทั้งรัฐบาลและพลเมืองของเขา ทำให้เกิดการก่อหนี้ภาครัฐจนรายได้ไม่สามารถพอส่งดอกเบี้ยได้ กลายเป็นเหตุการณ์ก่อจารจลวุ่นวาย ใกล้ล้มละลายในระดับต่างๆ และเนื่องจากประเทศยุโรปที่สำคัญ ได้รวมตัวกันเป็นประชาคมและใช้เงินตราร่วมกัน (เงินสกุลยูโร) จึงมีทิศทางว่าจะฉุดดึงให้ซบเซาทั้งทวีปตามสหรัฐอเมริกาไปด้วย

2. กลุ่มประเทศอเมริกาใต้ มีพระเอกเศรษฐกิจคือประเทศบราซิล ซึ่งมีพื้นที่ขนาดใหญ่สามารถผลิตพืชผลที่เป็นอาหารและพลังงานเลี้ยงชาวโลก (โดยเฉพาะเมล็ดกาแฟ) ได้บ้าง เมื่อรวมทั้งอาเจนติน่า และเม็กซิโกก็จะมีพลังขับเคลื่อนเศรษฐกิจที่ดี แต่ก็พอแค่ช่วยตัวเองได้เท่านั้นจากการที่เคยเป็นเศรษฐกิจซบเซาอยู่หลายทศวรรต

3. ประเทศในแอฟริกา เริ่มเนื้อหอม เพราะยังมีวัตถุดิบและที่ดินมหาศาล เป็นที่ต้องการของตลาดโลกและประเทศผู้ผลิตรายใหญ่ มีลูกค้าเก่าคือแถบยุโรป ส่วนลูกค้าหน้าใหม่ที่สำคัญคือ จีน จึงทำท่าว่าจะมีทิศทางการพัฒนาเศรษฐกิจที่สดใสด้านวัตถุดิบแร่ธาตุและที่ดิน ถ้าสามารถบริหารจัดการการคอรัปชั่น และการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ระหว่างเผ่าต่างๆ ได้ลงตัว

4. ประเทศในกลุ่มอาหรับ ในแถบตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ มีปรากฏการณ์ทางการเมืองที่มีทิศทางการพัฒนาที่อาจนำมาสู่การพัฒนาเศรษฐกิจได้ เรียกปรากฏการณ์นี้ว่า “ฤดูใบไม้ผลิ” (Arab Spring) คือมีการตื่นตัวเรียกร้องประชาธิปไตยของประชาชน (เลียนแบบเรารึเปล่า…ไม่อาจทราบได้) จากผู้นำที่เป็นเผด็จการมีพฤติกรรมกดขี่และคอรัปชั่น ทำให้อาหรับเป็นประชาธิปไตยมีรัฐบาลลดการกดขี่ลงในหลายประเทศ และนำประเทศเข้าสู่การขับเคลื่อนด้านการพัฒนาเศรษฐกิจโลกด้านพลังงาน (น้ำมัน) ได้

5. ประเทศเศรษฐกิจหลักในเอเชีย ขณะนี้ถูกคาดหวังว่าจะเป็นหัวรถจักรทางเศรษฐกิจใหม่ ในการกระตุ้นการเติบโตของเศรษฐกิจโลก มี 4 กลุ่มหลัก ได้แก่ จีน อินเดีย รัสเซียและประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน

เศรษฐกิจเอเชียและทิศทางการพัฒนา (เศรษฐกิจที่จะมาทดแทนในเศรษฐกิจโลก)

1. กลุ่มประเทศ BRIC เป็นตัวย่อของประเทศเศรษฐกิจพัฒนาที่มาแรง ได้แก่ Brazil Russia India และ China ซึ่ง 3 ใน 4 ประเทศนั้นอยู่ในเอเชีย มีพลเมืองและปริมาณเนื้อที่รวมกันไม่น้อย พอที่จะฉุดเศรษฐกิจโลกที่ซบเซาให้มีแนวโน้มตื่นตัวขึ้นได้อย่างสำคัญ โดยนักเศรษฐศาสตร์ชั้นนำกำหนดให้ รัสเซีย เป็นผู้นำด้านการผลิตพลังงานและเทคโนโลยีทางเลือก อินเดีย เป็นผู้นำการผลิตด้านบริการผ่านระบบโทรคมนาคมและเทคโนโลยีซอฟแวร์ ส่วนจีนเป็นผู้นำการผลิตสินค้าบริโภคและอุปโภครวมทั้งครุภัณฑ์ในระดับครัวเรือนสำคัญของโลก แต่ก็มีปัญหาอยู่บ้างคือ รัสเซียอาจมีปัญหาที่กำลังเปลี่ยนผู้นำและท่าทีใน WTO อันจะกระทบต่อนโยบายเศรษฐกิจโลกด้วย ส่วนอินเดียมีปัญหาความยากจนภายในและสมรรถภาพราชการ และจีนมีปัญหาเรื่องตลาดส่งออกซบเซา มีระบบเศรษฐกิจที่แพงเกินไปสำหรับพลเมืองส่วนใหญ่ของตน

2. ASEAN ++ ประมาณปี พ.ศ. 2558 ประเทศอาเซียนกำลังจะกลายเป็นเศรษฐกิจที่สำคัญไม่น้อยกว่า BRIC มีการผนวกประเทศนอกกลุ่มสำคัญ เช่น ออสเตรเลียและเอเซียอื่นๆ (จีน ญี่ปุ่น เกาหลี) จนเป็นที่คาดหวังได้ว่าจะเป็นหัวรถจักรของประชาคมเศรษฐกิจโลกร่วมกับ BRIC ได้

3. ทวีปเอเชียใต้ ประกอบด้วยประเทศขนาดใหญ่และมีศักยภาพไม่น้อย นอกจากอินเดียแล้วยังมี อัฟกานิสถาน (มีศักยภาพด้านแร่หายาก) ปากีสถาน (เทคโนโลยีนิวเคลียร์) และบังกลาเทส (ด้านบริหาร ภาคประชาสังคม) ประเทศเหล่านี้มีสินทรัพย์ติดที่ดินและจำนวนพลเมืองคุณภาพอยู่ไม่น้อย อาจกลายเป็นตลาดเสรีขนาดใหญ่ทดแทนตลาดส่งออกเดิมของไทยได้

4. Old – Tigers กลุ่มเสือแห่งเอเชีย ได้แก่ ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ ไต้หวัน และฮ่องกง เป็นตัวแบบของประเทศที่มีความสำเร็จในการพัฒนาอย่างรวดเร็วและมีวินัยย่านเอเชีย คุณสมบัติเด่นของพลเมืองของประเทศกลุ่มนี้ คือ ใฝ่รู้ ขยันทำงานอย่างมีวินัย เก็บหอมรอมริบด้วยความประหยัด พอเพียงและรักพวกพ้องและครอบครัว เป็นค่านิยมที่ฝรั่งเรียกว่า Confucianism (ลัทธิขงจื้อ) เมื่อตั้งตัวได้จะพัฒนาเป็นเถ้าแก่ได้อย่างรวดเร็ว และนำหน้าใคร ตัวอย่างคือ ประเทศสิงคโปร์

5. SMEs และ Overseas Labours (ธุรกิจขนาดย่อม และแรงงานชุมชนข้ามโพ้นทะเล) ธุรกิจขนาดย่อมมีความสำคัญต่อเศรษฐกิจโลก เพราะเป็นตัวขับเคลื่อนที่สำคัญในระดับขั้นพื้นฐานของเศรษฐกิจโลก

ทิศทางการพัฒนาเศรษฐกิจไทย

ช่องทางและโอกาสการปฏิรูป องค์การการบริหารจัดการทุกระดับ มีเสาหลักที่สำคัญ 5 ประการ คือ

1. ภาครัฐบาลและราชการ ตัวอย่างคือประเทศสิงคโปร์ หรือฮ่องกง ที่มีลักษณะการปรับโครงสร้างรัฐบาลและราชการต่างๆ ให้ปลอดการคอรัปชั่นได้อย่างดีเยี่ยม

2. ภาคการศึกษา ต้องยกเครื่องในมิติต่างๆ ตามแนวทางของผู้นำเศรษฐกิจกลุ่มประชาคมอาเซียน

3. ภาคสุขอนามัย การพัฒนาระบบประกันสุขภาพทั่วหน้า การขับเคลื่อนโรงพยาบาล และสถานอนามัยในระดับตำบล ทำได้เป็นอย่างดีพอสมควรแล้ว ต่อไปคือ การปลูกฝังแนวทาง สร้างก่อนซ่อม กล่าวคือ ประชาขนในระดับครัวเรือน ควรมีบทบาทมากขึ้นในการดูแลสุขภาพเชิงเสริมสร้างและป้องกันด้วยตนเองก่อนหวังพึ่งแพทย์และระบบสาธารณสุข

4. สื่อสารมวลชน ควรปฏิรูปและพัฒนาบุคลากรและสถาบันสื่อสารมวลชนสู่มาตรฐานสากล ปลุกความสนใจการใช้สื่อใหม่ (New Media) ต้นแบบคือ สื่อที่นอกจากความบันเทิงแล้วยังเพื่อการศึกษา การพัฒนาสังคม และความรู้เท่าทันของพลเมืองต่อเศรษฐกิจโลก

5. พลเมืองไทย มีสุขภาพและการศึกษาที่ดีขึ้น แต่ยังติดกับวัตถุนิยมและอยู่ในฐานะผู้เสพมากกว่าผู้สร้างในกระแส “โซ่แห่งคุณค่า” (Value Chain) ซึ่งต้องพึ่งพาเสาหลักทั้ง 4 ประการที่กล่าวข้างต้น

ทิศทางการพัฒนาเศรษฐกิจไทย มี 5 ประการด้วยกันคือ

1. การเป็นครัวของโลก ต้องผู้ผลิตอาหารชั้นนำที่สะอาดปลอดภัยและมีประโยชน์ทางโภชนาการตามหลักสากล

2. เป็นแหล่งการผลิตชิ้นส่วนสินค้าคุณค่าเพิ่มสูง ซึ่งโรงงานที่ทันสมัยเป็นส่วนหนึ่งของโซ่อุปทาน (Supply Chain) ระดับโลกหลายอุตสาหกรรมอยู่ในเศรษฐกิจไทย ซึ่งให้ Value for money (ความคุ้มค่าแก่เศรษฐกิจโลก) อย่างสำคัญ

3. สินค้าไทยส่งออกในตลาดอย่างสมดุล ประเทศไทยพึ่งพาการส่งออกอยู่มาก และมูลค่าได้กระจายอยู่ในตลาดหลักทั่วโลกด้วยน้ำหนักใกล้เคียงกัน เป็นภาวะที่สมดุลกว่าประเทศอื่น คือ โดยประมาณ ตลาดอเมริกา 20% ยุโรป 20% เอเชียด้วยกัน 20% ญี่ปุ่นและจีนรวม 20% และตลาดอื่นๆ กระจายอยู่ทั่วโลกอีกรวม 20%

4. ไทยเป็นตลาดท่องเที่ยวสำคัญ มีสถานที่ท่องเที่ยวที่เหมาะกับ กระเป๋าและรสนิยม ของคนทั้งโลกทุกฤดูกาลและทั่วทุกภาค เช่น ภาคเหนือมีวัฒนธรรมท้องถิ่นที่หลากหลาย ภาคอีสานมีธรรมชาติเขียวขจีและอาหารอร่อย ภาคใต้มีหาดทรายและท้องทะเลชนิดมีแดดได้ทั้งปี และภาคกลางเป็นแหล่งอาหารและช็อปปิ้งที่หลากหลายติดอันดับโลก ประชาชนมีอัธยาศัยดี ต้อนรับนักท่องเที่ยวอย่างประทับใจ

5. Medical Hub การเป็นศูนย์การของการแพทย์หลายชนิดที่ไทย สามารถเลือกมาพัฒนาเป็นหัวรถจักรในการพัฒนาเศรษฐกิจ และสร้างจุดยืนที่โดดเด่นได้ เช่น สมุนไพรและแพทย์ทางเลือก การศัลยกรรมที่สำคัญ โดยมีการบริการทางการแพทย์ทุกระดับ คุ้มค่าเงิน และมีบุคลากรทางการแพทย์และพยาบาลที่มีจำนวน และความชำนาญการหลากหลาย ไม่แพ้ใครในโลก

บทความโดย ศาสตราภิชานไกรฤทธิ์ บุณยเกียรติ

ประกอบการอบรม CMU Executive Hospital Management รุ่นที่ 1

บทวิเคราะห์

ทิศทางการพัฒนาเศรษฐกิจและเศรษฐกิจโลก มีการเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย ซึ่งภาวะเศรษฐกิจเกิดจากการพยายามทำมาหากิน และดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดของแต่ละประเทศ โดยมีปัจจัยที่เกี่ยวข้องได้แก่ เศรษฐกิจ การเมือง สังคม และเทคโนโลยี ปัจจัยเหล่านี้ล้วนแต่เป็นการกำหนดทิศทางของเศรษฐกิจโลกในแต่ละภูมิภาค

ในขณะเดียวกัน ในส่วนของภูมิภาคเอเชียของเรา กำลังมีการพัฒนาและเป็นที่คาดหวังอย่างยิ่งในการที่จะเป็นตัวขับเคลื่อนเศรษฐกิจ โดยมีประเทศจีน ที่เป็นประเทศมหาอำนาจ และมีต้นทุนแรงงานที่ต่ำ ส่วนในเขตที่ใกล้เคียงกับเรา ก็ได้แก่ ประเทศลาว และเวียดนาม ซึ่งปัจจุบันก็มีหลายประเทศเข้าไปลงทุนตั้งโรงงานเพื่อผลิตสินค้าของตน ในปัจจัยเดียวกันก็คือต้นทุนที่ต่ำ

ในด้านของการพัฒนาเศรษฐกิจของไทย มีความเชื่อมโยงกับเศรษฐกิจโลกเป็นอย่างมากเช่นกัน เนื่องจากไทยเรามีสัดส่วนการส่งออกที่ค่อนข้างจะสมดุล กล่าวคือมีการกระจายการส่งออกไปทั่วทวีปต่างๆ ในโลก ซึ่งนั่นก็เป็นการกระจายคุณค่าตามแนวคิดของ โซ่แห่งคุณค่า หรือ Value Chain นั่นเอง ส่งผลให้เกิดการเกื้อหนุนและสมดุลในแง่ของเศรษฐกิจโลก โดยมีแนวทางที่น่าสนใจ จากการได้รับคำแนะนำจาก Michael Potter ผู้เชี่ยวชาญแห่งแนวคิด 5 Force Model (แรงขับเคลื่อน 5 ประการที่มีผลต่อองค์กร) ไว้ดังนี้

1. ประเทศไทย มีศักยภาพที่สามารถจะเป็นครัวของโลกได้ (Kitchen of the world) ในบทบาทของผู้ผลิตอาหารชั้นนำ สะอาด ปลอดภัย และมีประโยชน์ตามหลักสากล

2. ประเทศไทยเป็นแหล่งการผลิตชิ้นส่วนสินค้ามูลค่าเพิ่มสูง เช่น ชิ้นส่วนยานยนต์ ชิ้นส่วนคอมพิวเตอร์ และชิ้นส่วนอุปกรณ์เครื่องใช้สำนักงานและสินค้าทันสมัยมากมาย เพราะคนไทยเรามีฝีมือในด้านนี้มาก จนครั้งนึงมีนักลงทุนกล่าวไว้ว่า คนไทยมีเสน่ห์ที่ปลายนิ้ว (Fingers of Angel) สามารถทำการบัดกรีชิ้นส่วนอิเลคทรอนิกส์ที่ยากๆ ให้เกิดของเสียน้อยที่สุด เมื่อเทียบกับภูมิภาคอื่นๆ

3. ประเทศไทยควรรักษาการส่งออกตลาดที่สมดุล เพราะเท่ากับจะเป็นการเกื้อหนุนสภาวะเศรษฐกิจที่สำคัญของโลกในทางหนึ่งด้วย

4. ประเทศไทยเป็นตลาดท่องเที่ยวที่สำคัญ มีสถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงาม มีวัฒนธรรมที่น่าค้นหา และที่สำคัญสามารถเที่ยวได้ทุกฤดูกาล รวมไปถึงบุคลิกของคนไทยที่มีอัธยาศัยไมตรีที่ดีในการต้อนรับนักท่องเที่ยว

5. ประเทศไทย มีศักยภาพที่จะเป็นศูนย์การของการแพทย์หลายชนิด (Medical Hub) เนื่องจากมีความพร้อมทางด้านการบริการทางการแพทย์ทุกชนชั้นที่หลากหลายและคุ้มค่าเงิน มีบุคลากรทางการแพทย์และพยาบาลที่มีจำนวนมาก และมีความชำนาญการหลากหลาย ไม่แพ้ประเทศอื่นๆ ทั่วโลก

ดังเหตุผลที่กล่าวมาข้างต้น จะเห็นได้ว่า แนวโน้มทางด้านทิศทางเศรษฐกิจต่างๆ มีทิศทาง

เป็นอย่างไร เพื่อประกอบการเตรียมการในการที่จะพัฒนาองค์กรให้พร้อมกับการเปลี่ยนแปลงในสภาวะเศรษฐกิจโลกที่จะเกิดขึ้นในอนาคตต่อไป

ว่าด้วยการจัดการกลยุทธ์

2011-11-08T23:26:00.001+07:00

กลยุทธ์มีความสำคัญต่อนักบริหารหลายคน โดยทั่วไปหมายถึง “วิธีทำงานที่ดีที่สุด” ทำให้มีประสิทธิภาพ และได้ประสิทธิผล โดยใช้ทรัพยากรน้อยแต่สร้างผลสำเร็จได้สูง จากการเห็นช่องทางการทำงานที่ดีกว่า

การจัดการเชิงกลยุทธ์ คือการนำเอามุมมองการวิเคราะห์เชิงบูรณาการ โดยนำเอาวิชาการทุกแขนงมารวมปรับเพื่อวางกลยุทธ์การทำงานหรือแก้ปัญหาให้ได้ผลดีกว่า

การคิดกลยุทธ์ที่เป็น ขั้นเชิงการปฏิบัติการ ไม่ง่าย ต้องอาศัยทั้งความรู้ทั้งทฤษฎี ประสบการณ์ทางปฏิบัติ ผสมผสานกับเหตุการณ์ตามสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป โดยต้องตรงกับความเป็นจริงด้วย

การจำแนกกลยุทธ์ มักแยกเป็น 2 ประเภท คือ

1. กลยุทธ์ที่ได้มีการวางแผนเอาไว้แล้ว (Planned Strategy)

2. กลยุทธ์ที่ไม่ได้มีการวางแผนมาก่อน (Unplanned Strategy)

กลยุทธ์ที่มีการวางแผนคิดไว้ก่อนนั้น เมื่อมองข้ามไปสู่การปฏิบัติตามกลยุทธ์แล้ว จะแยกออกเป็น 2 ลักษณะ คือ กลยุทธ์ที่ตรงกับที่ตั้งใจจะให้เป็น (Intented Strategy) กับ กลยุทธ์ที่เป็นไปโดยไม่ได้ตั้งใจ (Unintened Strategy) ก็ได้ และกลยุทธ์ที่มีการวางแผนเอาไว้แล้วนั้น คือ กลยุทธ์ที่คิดไว้ล่วงหน้า เพื่อผลสำเร็จตามที่ต้องการ

ที่มา-หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ หน้า 10 ฉบับวันอังคารที่ 20 กันยายน 2554

เอกสารจากผู้อำนวยการประกอบการสัมมนาระดับหัวหน้างาน วันที่ 27-28 กันยายน 2554

บทวิเคราะห์

ในการบริหารธุรกิจให้ประสบความสำเร็จ ผู้บริหารและองค์กรโดยทั่วไปมักจะค้นหาวิธีการหรือเครื่องมือทางการบริหารเพื่อนำมาใช้กับองค์กรของตน เพื่อก้าวไปสู่เป้าหมายสูงสุดของแต่ละองค์กรที่ได้ตั้งใจไว้ในการกำหนดวิสัยทัศน์ และพันธกิจต่างๆ ในการประกอบธุรกิจขององค์กรตน

การจัดการเชิงกลยุทธ์ หรือการวางแผนกลยุทธ์ เป็นหนึ่งในเครื่องมือทางการบริหารที่แทบจะทุกองค์กร นำมาใช้ในการกำหนดทิศทางในการบริหาร ไม่ว่าจะเป็นทางด้านของการวางแผนทรัพยากรมนุษย์ การวางแผนด้านการตลาดและลูกค้า รวมไปถึงการวางแผนทางด้านการเงินและงบประมาณขององค์กร

การวางแผนกลยุทธ์ ติดอันดับสุดยอดเครื่องมือทางการบริหาร 5 อันดับแรกที่ทุกองค์กรนำมาใช้ในการบริหารงานของตน

ดังนั้น หากเรามีการวางแผนที่ดีในการปฏิบัติงาน ย่อมจะทำให้เราสามารถบรรลุไปสู่เป้าหมายในการทำงานที่ทุกคนต้องการได้อย่างแน่นอน ไม่หลงทาง ไม่สูญเสียทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดโดยไม่จำเป็น.....ศึกษาและวางแผนงานที่จำเป็นในการทำงานกันเถอะครับ รับรองว่าไม่เสียเวลาเปล่าอย่างแน่นอน

วิธีเติมเสน่ห์ให้ใบหู

2011-11-08T23:19:00.000+07:00

ถ้าเคยมีประสบการณ์ที่นั่งคุยอะไรอยู่กับใคร แล้วรู้สึกว่าอีกฝ่ายทำให้เรารู้สึกว่าเราสำคัญที่สุดในโลกสำหรับเขา ในช่วงที่เราพยายามเล่าอะไรให้เขาฟัง แล้วเขาทิ้งทุกสิ่งเพื่อฟังเราอย่างเดียว ราวกับว่า โลกทั้งโลกหยุดอยู่ที่จุดที่เราอยู่ ทำให้เรารู้สึกเป็นคนสำคัญสำหรับเขา

แต่ ถ้าเคยมีประสบการณ์ที่นั่งคุยอะไรอยู่กับใคร แล้วบอกตัวเองว่า ไม่ต้องขยายความให้ยืดยาว เพราะรู้สึกว่าเขาไม่ได้อยู่กับเรา เขาอาจเหมือนนั่งฟังตาใส แต่สัมผัสได้ว่าใจคงอยู่ที่อื่น เขาฟังให้เสร็จๆ ฟังระหว่างรอพูด ฟังเพื่อตอบ ฟังเพื่อชี้แจง ไม่ได้ฟังเพื่อให้เสียงที่กระทบหู เข้าไปอยู่ในใจ เพื่อจะได้เข้าใจก่อนว่าเราต้องการอะไร นั่นคงทำให้เรารู้สึกแย่มากเลยทีเดียว

วิธีสร้างเสน่ห์ของผู้ฟังที่สะกดผู้พูดให้หลอมละลาย เสริมได้ ไม่ยาก พฤติกรรมหนึ่งที่จะทำให้คู่สนทนาตระหนักว่า ผมอยู่กับคุณ ไม่ไปไหน ผมฟังอย่างตั้งใจ เพื่อให้ เข้าใจ คือ การฟังอย่างรับรู้ (Responsive Listening) ตัวอย่างดังสถานการณ์นี้

คุณตา เป็นผู้ป่วยในเก่า ที่ทีมพยาบาลคุ้นเคย เพราะนอนอยู่โรงพยาบาลด้วยโรคชราเป็นเวลานานหลายเดือน

คุณตา พูดว่า “อยากกลับบ้านแล้ว กลัวไม่มีใครให้ข้าวชาเย็น” คุณตาพูดเสียงแผ่วเบา (ชาเย็น คือลูกสี่ขาหน้ายู่ยี่ แต่รักและภักดีคุณตาสุดตัว และหัวใจเล็กๆ ของพุดเดิ้ลกลางถนน ที่ถูกเก็บมาประคบประหงมจนหน้ายับเยินเปลี่ยนเป็นแค่ยู่ยี่”

คุณพยาบาล 1 : พยักหน้ารับทราบและรีบเดินออกไป เพราะมีผู้ป่วยที่ต้องใส่ใจอีกหลายๆ เตียง (และได้ยินเรื่องชาเย็น จนชาเย็น)

คุณพยาบาล 2 : พูดกับคุณตา “ยังกลับไม่ได้ค่ะ คุณตายังไม่หาย พักผ่อนมากๆ นะคะ” (ไม่ว่าคุณตาเตียงนี้หรือเตียงไหน จะบ่นเรื่องอะไร ก็ตอบเช่นนี้)

คุณพยาบาล 3 : พูดกับคุณตา “คุณตารักชาเย็นเหมือนลูกเลยนะคะ กลัวเขาหิวใช่ไหมคะ คุณตายังกลับไม่ได้นะคะ ต้องพักผ่อนมากๆ จะได้รีบหาย ได้กลับไปให้ข้าวเย็นเองนะคะ” (ระหว่างนั้นส่งสัญญาณด้วยสายตาให้ลูกคุณตา (ที่เป็นคน) ส่งเสียงบอกคุณตาว่าน้องชาเย็นอ้วนพีดี ไม่ต้องกังวล)

จากสถานการณ์ข้างต้นที่กล่าวมา จะพบว่า คุณพยาบาลท่านที่ 3 สามารถบริหารเสน่ห์ที่จับใจคุณตา เพราะได้รับคำยืนยันในสิ่งที่มนุษย์ทั่วไปอยากได้ นั่นคือ “ความเข้าใจ”

คุณพยาบาลท่านที่ 3 ใช้วิธีการง่ายๆ ที่จะทำให้คู่สนทนาสามารถสัมผัสได้ ถึงความจริงใจ สนใจฟัง เพราะสามารถมั่นใจได้ว่าเข้าใจประเด็น ทักษะนี้เรียกว่า การรับรู้ในสิ่งที่คู่สนทนาพูด (Acknowledge)

โดยการรับรู้นี้ ไม่ใช่หมายถึงการแสดงความเห็นด้วยในประเด็นที่ได้ยิน หากแต่หมายถึงการตั้งใจฟัง และรับรู้เข้าไปในใจ ของคู่สนทนาว่ามีความต้องการอะไร เคารพและให้เกียรติคู่สนทนา การ Acknowledge นี้ ช่วยให้คู่สนทนาตระหนักว่าเราฟังอยู่จริงๆ ช่วยทำให้เขาพร้อมที่จะฟังเรามากขึ้นด้วย เพราะเขารู้สึกสบายใจ

การใช้ทักษะการฟังอย่างตั้งใจ จะทำให้การเจรจาข้อขัดแย้งต่างๆ ใช้เวลาน้องลงถึงครึ่งหนึ่ง เมื่อเปรียบเทียบกับการเจรจาที่ทั้งสองฝ่ายเน้นพูดใส่กัน จนต่างฝ่ายตั้งป้อมเสริมกำแพงล้อมลวดหนามสามชั้น

“เอาหูไว้ใช้เห็นใจ ดีกว่าเอาไว้ใช้หาเรื่อง” เมื่อหูมีเสน่ห์ เจ้าของหูย่อมดูดีโดยอัตโนมัติ

ที่มา-หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ (Biz Week) หน้า 2 ฉบับวันที่ 19 กันยายน 2554

บทวิเคราะห์

มนุษย์เรามีประสาทสัมผัส ในการรับรู้ ตั้งแต่ การมองเห็น การได้กลิ่น การได้ยิน และการสัมผัส และแต่ละคนก็จะมีทักษะในการรับรู้ที่แตกต่างกัน แล้วแต่ละบุคคล แต่ส่วนหนึ่งที่เป็นทักษะที่ดีมากในการทำงานด้านการให้บริการและควรจะฝึกฝนกัน นั่นก็คือ “ทักษะการฟัง”

บทความนี้ได้ บอกให้เรารู้ถึงการที่มีทักษะในการฟังที่ดี ซึ่งทำให้เราสามารถรับรู้ถึงความต้องการต่างๆ ที่ผู้บริโภค หรือในงานเราก็คือ ผู้รับผลงานของเรา ต้องการ และนอกจากการที่เราจะตั้งใจฟังคู่สนทนาของเราแล้ว เราจะต้องสามารถแสดงถึง การรับรู้ในสิ่งที่คู่สนทนาพูด (Acknowledge) ซึ่งจะช่วยเติมให้เรามีเสน่ห์ ในการพูดคุยกับผู้อื่น

ลองคิดดูสิครับ จะเป็นการดีแค่ไหนที่เราสามารถที่จะพูดคุยกับผู้อื่น แล้วเกิดความรู้สึกดีๆ ในระหว่างการสนทนา และนำไปสู่การร่วมกันแก้ไขปัญหาของกันและกัน ด้วยความพร้อมและเต็มใจของทั้งสองฝ่าย และสบายใจกันทั้งสองฝ่าย มันคงจะเป็นสิ่งที่วิเศษน่าดูในการทำงาน.....คิดเหมือนกันไหมครับ

ทำงาน “เก่ง” VS ทำงาน “เป็น”

2011-11-08T23:11:00.000+07:00

ในการพัฒนาและดูแลทีมงาน มีองค์ประกอบที่สำคัญอยู่หลายสิ่งด้วยกัน หนึ่งในนั้นคือ ผู้ฝึกสอนงาน (Coach) และผู้ที่คอยให้คำปรึกษาชี้แนะแก่บรรดาลูกทีม (Mentor)

ซึ่งสามารถสรุปถึงความแตกต่างระหว่าง Coach และ Mentor ที่สำคัญได้คือ คนหนึ่งสอน “งาน” อีกคนหนึ่งสอน “ทาง”

Coach ในที่ทำงาน มีบทบาทหลักคล้ายโค้ชกีฬา ที่ทั้งสอนทั้งสั่ง เพื่อให้ลูกทีมเรียนรู้และเพิ่มทักษะในภารกิจที่ทำ โดยมีจุดมุ่งหมายให้ประสบความสำเร็จในงาน ผลที่ได้ก็คือ คนทำงาน “เก่ง”

Mentor คือ ผู้ที่ช่วยให้คนคิดทะลุ มองภาพใหญ่ เนื้องานเป็นเพียงส่วนหนึ่ง เพราะชีวิตคนทำงาน ต้องมีปัจจัยสำคัญอื่นๆ ประกอบ ไม่ว่าจะเป็นการวางตน รู้หนทางเติบโต ตลอดจนแกร่งพอที่จะแก้อุปสรรคที่ต้องเจอได้ โดย Mentor จะทำหน้าที่เป็นคู่คิด เป็นที่ปรึกษา ชี้แนะทางสู่ความสำเร็จในชีวิต ผลที่ได้ก็คือ คนทำงาน “เป็น” Mentor จึงอาจจะไม่ใช่หัวหน้างานโดยตรง แต่เป็นผู้อาวุโสอื่น หรืออาจจะเป็นคนภายนอกองค์กรก็ได้

คนทำงาน “เก่ง” แต่ทำไม่ “เป็น” ไปที่ไหนก็มักจะวงแตก หรือทำตัวแปลกแยก เก่งคนเดียว พฤติกรรมก้าวร้าว สร้างแต่ศัตรู หรือในทางตรงข้าม สู้ไม่เป็น เห็นอุปสรรคแล้วท้อ ยามที่ต้องรุก ก็ขอรับ ยามที่ต้องรับ กลับถอยไม่เป็นกระบวน

คนทำงาน “เป็น” คือ คนที่รู้กาละเทศะ รู้หนัก รู้เบา รู้เร็ว รู้ช้า ตามสถานการณ์ แกร่งโดยไม่จำเป็นต้องก้าวร้าว อ่อนน้อมแต่ไม่อ่อนแอ ชาญฉลาดในการแก้อุปสรรค ทั้งรู้ตัวตนว่าเป็นคนอย่างไร มีจุดอ่อนที่ไหน อนาคตอยากก้าวไปจุดใด

การที่คนหนึ่งคนจะทั้งเก่งและเป็น ต้องใช้เวลา ต้องเรียนรู้จากความผิดพลาด เพราะขาดประสบการณ์ หลายครั้งต้องแลกด้วยน้ำตากว่าจะถึงเส้นชัย

ดังนั้น การให้ความสำคัญถึง Mentor ให้กับลูกทีม นอกจากจะทำให้คนทำงาน “เป็น” แล้ว ยังมีความรู้สึกดีๆ ว่าหัวหน้าและองค์กรใส่ใจดูแล ไม่ใช่สั่งงานให้ทำกันจนตายไปข้างหนึ่ง

การได้ คนทำงาน “เป็น” ที่มีมุมมองทั้งสมดุลย์และกว้างไกล พร้อมทุ่มเทให้ เพราะประโยชน์ที่ได้มีทั้งต่อตัวเอง ต่อทีม และองค์กร สุดท้ายจะเป็นคนที่มีคุณภาพ ให้กับสังคมต่อไป

ที่มา-กรุงเทพธุรกิจออนไลน์ วันที่ 29 สิงหาคม 2554

เอกสารจากผู้อำนวยการประกอบการสัมมนาระดับหัวหน้างาน วันที่ 27-28 กันยายน 2554

บทวิเคราะห์

ทุกคนล้วนอยากจะเป็นคนที่เก่ง และประสบความสำเร็จในชีวิตการทำงานของตน แต่การที่เป็นเพียงแค่คนเก่ง ซึ่งเก่งแต่งานอย่างเดียว โดยหลงลืมคิดถึงปัจจัยอื่นๆ ที่มีอยู่รอบๆ ตัวเรา ไม่ว่าจะเป็นผู้ร่วมงาน ลูกน้อง หัวหน้า และผู้เกี่ยวข้องอื่นๆ อาจจะทำให้เรามีอุปสรรค จากกำแพงต่างๆ ที่เกิดขึ้นโดยที่เราไม่รู้ตัว

การมีจิตวิทยาที่ดีในการทำงาน ซึ่งจะส่งเสริมให้เรา เป็นคนที่ทำงานเป็น รู้จังหวะและเวลา ตามสถานการณ์ เข้ากับผู้ร่วมงานได้เก่ง เจรจากับผู้ที่เกี่ยวข้องก็จะประสบความสำเร็จ เพราะเราได้เรียนรู้ และเข้าหาผู้อื่น ใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่นได้ “เป็น”

ดังนั้น การทำงานให้ประสบความสำเร็จ จึงไม่ได้อยู่ที่การ “เก่งงาน” แต่เพียงอย่างเดียว หากเพียงแต่ในบางโอกาสเราจำเป็นต้อง “เก่งคน” ด้วย คือรู้จักเข้าหาผู้อื่น ได้อย่างถูกจังหวะและเวลาตามสถานการณ์ ดังที่บทความได้กล่าวไว้ข้างต้น สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นศิลปะในการทำงาน ซึ่งต้องอาศัย เวลาและประสบการณ์ในการฝึกฝน และดีที่สุดคือ การหา Mentor ดีๆ ไว้คอยช่วยในการทำงาน เพราะอย่าลืมว่า เราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว รับปัญหาเพียงคนเดียวในการทำงาน เรายังมีผู้ร่วมงาน ทีมงาน และหัวหน้างานให้ช่วยคิด ให้คำแนะนำ ส่งเสริมเราให้สามารถก้าวไปสู่เป้าหมายในการทำงานที่เราต้องการได้อย่างสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

ผู้บริโภคในยุคเศรษฐกิจสร้างสรรค์ โดย ดร.ฐิติพร สงวนปิยะพันธ์ ผู้เชื่ยวชาญด้านศาสตร์ผู้บริโภค สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ ในเครือ บมจ.ซีพี ออลล์

2011-11-08T22:58:00.000+07:00

ปัจจุบันผู้บริโภคหรือผู้ซื้อมีสิทธิเลือกสินค้าได้อย่างเสรีทั้งในด้านคุณภาพและราคา การเรียนรู้และพัฒนาสินค้าและบริการต่างๆ ที่มีอยู่ในตลาดอยู่แล้ว ในยุคโลกไร้พรมแดนกระทำได้ง่าย ประเทศที่มีต้นทุนการผลิตที่ต่ำกว่า เช่น จีน อินเดีย เวียดนาม และประเทศในกลุ่มยุโรปตะวันออก ซึ่งมักจะมีความได้เปรียบในการแข่งขันด้านราคา ด้วยเหตุนี้ ประเทศผู้นำทางเศรษฐกิจหลายประเทศ จึงหลีกเลี่ยงการผลิตสินค้าที่ต้องต่อสู้ด้วยราคาเป็นหลัก และหันมาส่งเสริม การดำเนินนโยบาย “เศรษฐกิจสร้างสรรค์ (Creative Economy)” ซึ่งถูกเผยแพร่ครั้งแรกโดย Mr.John Howkins บิดาแห่งแนวคิดนี้ ในหนังสือที่มีชื่อว่า “The Creative Economy : How People Make Money from ideas”

หัวใจของเศรษฐกิจสร้างสรรค์ คือ แนวคิดหรือแนวปฏิบัติที่สร้างมูลค่าเพิ่มของสินค้าและบริการได้โดยไม่ต้องใช้ทรัพยากรมากนัก แต่ใช้ความคิด สติปัญญา และความสร้างสรรค์ให้มากขึ้นเท่านั้นเอง

Mr.John Howkins ได้พูดถึงแนวโน้มใหม่ของผู้บริโภคในยุคเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ไว้ว่า ผู้บริโภคยุคนี้ จะชอบการตลาดแบบไม่ยัดเยียด ที่มีการแฝงโฆษณาเข้าไปในเนื้อหาการสืบค้น แต่รับได้กับโฆษณาที่เชื่อมโยงเนื้อหาของผลิตภัณฑ์เข้ากับเนื้อหาสร้างสรรค์ได้ อย่างแนบเนียนหรือชาญฉลาด ตรงกับความต้องการในใจและการค้นหาของผู้บริโภค ไม่ใช่การโฆษณาเปิดเผยจุดมุ่งหมายในใจอย่างโจ่งแจ้งโล่งโจ้ง

เพราะฉะนั้นเนื้อหาที่มีศิลปะในการถ่ายทอด ทำให้ผู้บริโภคไม่อาจปฏิเสธและต้อนรับสินค้าอย่างอบอุ่น เนื่องจากเพราะโฆษณาเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงขยะข้อมูลที่รบกวนความสงบสุขในชีวิต แต่กลับสร้างสุนทรียะแปลกใหม่ที่งดงามละเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิต (Lifestyle)

นอกจากนี้แล้ว ผู้บริโภคยุคนี้ ยังให้ความสำคัญต่อการสร้างสรรค์เรื่องเล่า ชอบการนำเสนอผลิตภัณฑ์อย่างมีศิลปะ มีเสน่ห์ น่ารัก สร้างความสัมพันธ์และมิตรภาพกับผู้บริโภคอย่างล้ำลึกและยาวนาน นอกจากเรื่องคุณภาพและนวัตกรรมสินค้า ยังให้ความสำคัญกับผลิตภัณฑ์ที่สามารถขายตนเองได้จากการทุ่มเทเวลาเพื่อ เพิ่มคุณค่าสร้างสรรค์ (Creative Value) เข้าไปในตัวผลิตภัณฑ์

ผู้บริโภคยุคนี้ จะรับข้อมูลข่าวสารจากแหล่งที่ไว้ใจได้เท่านั้น เนื่องจากการโฆษณาแบบเก่าได้หมดความน่าสนใจลงแล้ว และการโฆษณาผ่านสื่อโทรทัศน์ยังมีประสิทธิภาพลดลง ดังนั้นการใช้สื่อใหม่ เช่น บริการ Social Media คือ การส่งข้อความถึงผู้บริโภคแบบโดนใจด้วยแหล่งที่ไว้ใจได้และเป็นจุดตั้งต้นในการบอกต่อกันไปของผู้บริโภค เนื้อหาจึงต้องมีความละเอียดอ่อนในการปรับให้เหมาะสมกับ Social Media ที่แตกต่างกันไป

ผู้บริโภคยุคนี้ มีความต้องการเนื้อหาสาระที่สร้างสรรค์ สดใหม่อย่างต่อเนื่อง เนื้อหาสาระต้องโดดเด่นในการเรียกร้องความสนใจ เช่น รายงานข่าวที่รวดเร็ว ละครน้ำเน่าที่เรียกน้ำตานองหน้าได้ หรือแม้กระทั่งสารคดีที่สาระและความสนุกกลมกลืนกันไป

ดังนั้น ในยุคเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ยุทธศาสตร์ในการนำเสนอสินค้าและบริการให้ถูกรสนิยมที่เปลี่ยนไปของผู้บริโภค จึงเป็นสิ่งที่ทุกบริษัทต้องช่วงชิง และต้องทบทวนกลยุทธ์ในการประชาสัมพันธ์สินค้าของตน เพื่อวางกลยุทธ์แปรเปลี่ยนคุณค่ารูปธรรมของสินค้า ให้กลายเป็นความรื่นรมย์ในจิตใจผู้บริโภค

การเติมเต็มคุณค่าสร้างสรรค์เข้าไปในผลิตภัณฑ์ของบริษัท จะทำให้มีลูกเล่นใหม่ๆ ที่สามารถมาดึงดูดใจผู้บริโภค และสามารถสร้างความเจริญเติบโตให้แก่บริษัทต่อไป

ที่มา-หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ หน้า 30 ฉบับวันอังคารที่ 20 กันยายน 2554

บทวิเคราะห์

เศรษฐกิจสร้างสรรค์ (Creative Economy) เป็นการสร้างสรรค์สินค้าและบริการใหม่ๆ ที่ใช้ความคิดสร้างสรรค์ หรือ ทุนทางปัญญา ในการเชื่อมโยงกับรากฐานทางวัฒนธรรม เทคโนโลยี สังคมและความเป็นอยู่ เพื่อใช้เป็นกลไกในการขับเคลื่อนและสร้างมูลค่าเพิ่มในระบบเศรษฐกิจให้เป็นรูปธรรมทั้งทางตรงและทางอ้อม

ด้วยเหตุนี้ ในยุคสมัยที่ความต้องการของผู้บริโภคมีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว หากว่าเราไม่สามารถสร้างสรรค์สินค้าและบริการที่ตอบโจทย์ความต้องการของผู้บริโภคได้ จะทำให้เราไม่สามารถแข่งขันกับคู่แข่ง และไม่สามารถก้าวหน้าและเติบโตต่อไปได้

ดังนั้นหากเทียบกับส่วนงานของเราแล้ว คงจะถึงเวลาแล้วที่เราควรจะเติมคุณค่าด้วยการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ ให้กับผลงานของเราทุกคน เพื่อให้สามารถสร้างความพึงพอใจให้แก่ผู้รับผลงานของเรา นั่นก็คือ ผู้บริหารและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ในการปฏิบัติงานของเรา เพื่อให้สมกับสิ่งที่เราต้องการจะเป็น “นักบัญชีสมัยใหม่” ต่อไปในอนาคต....สู้สู้ครับทุกคน

ไมโครซอฟท์ บริษัทที่น่าทำงานที่สุดในโลก

2011-11-06T14:36:00.005+07:00

บทความเสริมสร้างกำลังใจและเคล็ดลับดี ๆ ในการทำงานจากผู้อำนวยการที่แจกให้แก่หัวหน้างานทุกคน

บริษัท ไมโครซอฟท์ ได้รับการโหวตจากพนักงานบริษัทใน 45 ประเทศทั่วโลกให้เป็นบริษัทอินเตอร์ยอดเยี่ยมที่น่าทำงานที่สุดในโลก (Worlds Best International Workplace) ตามมาด้วย แซส (SAS) ผู้นำในตลาดซอฟต์แวร์และบริการด้านการวิเคราะห์เชิงธุรกิจ และเน็ตแอพ (Net App) ผู้ให้บริการจัดหาโซลูชั่นสตอเรจและการบริหารจัดการข้อมูล จากการจัดอันดับของ Great Place to work Institute (สถาบันบริษัทยอดเยี่ยมที่น่าทำงาน) ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งประกาศไปเมื่อวันที่ 28 ตุลาคมที่ผ่านมา

ลิซ่า บรัมเมล (Lisa Brummel) ประธานเจ้าหน้าที่บริหารบุคคล ของไมโครซอฟท์ ให้สัมภาษณ์ในงานกาล่าดินเนอร์พิธีประกาศผลที่นครนิวยอร์กว่า “ไมโครซอฟท์เป็นที่ทำงานที่ยอดเยี่ยมมิใช่เพียงเพราะสิ่งที่เราทำ

แต่คุณภาพของวัฒนธรรมองค์กรซึ่งพนักงานของเราร่วมกันสร้างขึ้นมา"

Great Place to Work Institute เป็นบริษัทที่ปรึกษาและจัดอันดับบริษัทที่น่าทำงานในประเทศต่างๆ เผยแพร่ข้อมูลผ่านนิตยสาร Fortune มากว่า 20 ปี สำรวจข้อมูลโดยให้พนักงานบริษัทข้ามชาติที่สมัครเข้าร่วมการแข่งขันทั้ง 350 บริษัท กว่า 2.5 ล้านคน แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับบริษัทที่ตนทำงานอยู่ โดยบริษัทที่เข้าร่วมการประกวดครั้งนี้ ต้องมีพนักงานตั้งแต่ 5,000 คนขึ้นไป และต้องมีพนักงานทำงานประจำในต่างปรเทศอย่างน้อย 40% นอกจากนั้นจะต้องติดอันดับในการโหวต 5 ประเทศ จากการสำรวจ 40 ประเทศ ซึ่งมีการหัวข้อในการประกวดที่สำคัญอยู่ 3 ด้าน คือ ความเชื่อมั่น ความภาคภูมิใจ และความเป็นมิตรระหว่างเพื่อนร่วมงาน

  Great Place to Work Institute มีวัตถุประสงค์ในการจัดตั้ง คือ ต้องการสร้างให้เกิดบริษัทยอดเยี่ยมเพิ่มมากขึ้นในประเทศต่างๆ ทั่วโลก โดยการศึกษาตัวอย่างจากบริษัทอื่นๆ (Case study and Best Pratices) ซึ่งค้นพบสถิติที่น่าสนใจของการจะเป็นองค์กรที่ติดอันดับบริษัทยอดเยี่ยมที่น่าทำงาน 100 อันดับแรก เมื่อเทียบกับบริษัทที่อยู่อันดับท้ายๆ 100 แห่ง ดังนี้คือ
          1. มีการเติบโตเร็วกว่าถึง 2 เท่า
          2.  พนักงานขาดงานต่ำกว่า 70%
          3.  มีคนสนใจสมัครเข้าทำงานด้วยมากกว่า 2 เท่า
          4.  สามารถพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ได้มากกว่า
          5.  มีอัตราการเพิ่มขึ้นของรายได้บริษัทสูงกว่า 23%
              ผลที่ได้ความภาคภูมิใจเหล่านี้ ที่มาเกิดจากพนักงานต่างรักองค์กร และให้ใจในการทำงาน

เกินร้อย องค์กรจึงสามารถประสบความสำเร็จอย่างยั่งยืน

จากนี้เอง Great Place to Work Institute ได้รวบรวมข้อมูลต่างๆ ที่สำรวจได้ มาจัดทำเป็นหนังสือ The Great Workplace, How to Build It, How to Keep It and Why It Matters (ที่ทำงานยอดเยี่ยม จะสร้างอย่างไร รักษาแบบไหน และทำไมถึงสำคัญ) เพื่อเผยแพร่หลักคิด โดยองค์กรที่จะเป็นบริษัทสุดที่รักของพนักงานได้ ขึ้นอยู่กับองค์ประกอบใหญ่ 3 ด้าน ได้แก่ ความเชื่อมั่น ความภาคภูมิใจ และความสัมพันธ์ระหว่างผู้เข้าร่วมงาน

ความเชื่อมั่น (Trust) คือ การที่พนักงานหรือลูกน้องเชื่อมั่นในตัวผู้บริหารและหัวหน้างาน จากการวิจัยพบว่าพนักงานมีแนวโน้มเลือกเชื่อข่าวสารจากผู้ร่วมงานมากกว่าซีอีโอถึง 70% นั่นคือเชื่อข่าวโคมลอยในบริษัทมาก ดังนั้นบริษัทต่างๆ ต้องให้ความสำคัญกับการสร้างความเชื่อมั่นให้กับพนักงาน เริ่มจากการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ พนักงานได้รับข้อมูลที่เพียงพอในการปฏิบัติงานจนบรรลุเป้าหมายขององค์กรร่วมกัน เพราะการมีเป้าหมายที่ชัดเจนเป็นจุดเริ่มต้นของความสำเร็จขององค์กร เพราะทุกคนต่างรู้ขอบเขต บทบาท และหน้าที่ของตน

ตัวอย่างวิธีการสื่อสารของซีอีโอ

ซีอีโอของกูเกิล จัดให้มีการประชุม TGIF (Thank Google Its Friday) ทุกวันศุกร์ตอนบ่าย เพื่อให้ซีอีโอได้สรุปความเคลื่อนไหวที่สำคัญในสัปดาห์ที่ผ่านมา บอกเล่าผ่านการประชุมในห้องประชุมใหญ่และวีดีโอลิงค์ถึงพนักงานทุกคนใน 40 กว่าประเทศทั่วโลก ซึ่งสามารถเข้าไปชมและแชทถามคำถามได้

บริษัทในไทย บริษัท น้ำมันบริโภคไทย จำกัด และบริษัท ไทยร่วมใจน้ำมันพืช จำกัด ผู้ผลิตน้ำมันรำข้าว “คิง” ซึ่งมีโรงงานตั้งอยู่ในจังหวัดอยุธยา ในช่วงวิกฤติการณ์น้ำท่วม ต้องปิดโรงงานชั่วคราว ผู้บริหารของบริษัท สนับสนุนเงินช่วยเหลือให้กับพนักงาน และตัดสินใจให้โบนัสประจำปีพนักงานล่วงหน้าครึ่งหนึ่ง ซึ่งเป็นการแสดงให้เห็นความห่วงใยกับพนักงานที่ทรัพย์สินเสียหาย และพนักงานบางคนยังช่วยกันดูแลรักษาโรงงานให้ปลอดภัยจากน้ำท่วม

ความภาคภูมิใจ (Pride) ในงานที่ตนทำอยู่ ผลงาน ทีมงานและบริษัท เมื่อบรษัทผลิตสินค้าและบริการที่ดี รักษาสิ่งแวดล้อมช่วยเหลือสังคม ดำเนินนโยบายแบบโปร่งใส ก็จะทำให้พนักงานมีความภูมิใจกับงานที่ทำ และทำงานกันอย่างเต็มที่ ผู้บริหารก็จะต้องทำการประชาสัมพันธ์ผลงานและกิจกรรมทางสังคมที่บริษัททำ ให้พนักงานรับทราบ

ตัวอย่างการทำเพื่อสังคมของบริษัท

บริษัท Genentech ซึ่งวิจัยและผลิตยาเพื่อรักษาโรคที่รักษายาก ผู้บริหารประชาสัมพันธ์ภาพขนาดใหญ่ของผู้ป่วยและพนักงานที่พยายามทำงาน เพื่อช่วยเหลือคนเหล่านั้นตามผนังต่างๆ ในสำนักงาน เพื่อให้พนักงานทุกคนตระหนักอยู่เสมอว่าบริษัทสร้างสิ่งที่ดีให้กับสังคม และพวกเขาจะทำงานเต็มที่เพื่อเป็นส่วนหนึ่งที่จะทำให้บริษัทสามารถสร้างผลิตภัณฑ์ยาที่ดีกับคนทั่วโลกต่อไป

ความเป็นมิตรระหว่างเพื่อนร่วมงาน (Camaraderie) คนส่วนใหญ่สมัครงานเพราะรักและชอบบริษัทหรือสินค้าและผลิตภัณฑ์ แต่เมื่อทำงานไป พบว่ามีปัญหาระหว่างเพื่อนร่วมงานหรือมีปัญหากับห้วหน้างานทำให้สุดท้ายตัดสินใจลาออกไป ดังนั้นสิ่งที่ตอบสนองความต้องการภายในใจของพนักงานก็คือ บรรยากาศการทำงานที่เป็นมิตร ช่วยเหลือเกื้อกูลกันระหว่างคนในทีม รวมถึงคนในแผนกต่างๆ เหล่านี้คือความสัมพันธ์ระดับบุคคลที่พนักงานแต่ละคน

“เพราะพนักงานคือ ทรัพยากรที่ล้ำค่าของบริษัท หากพนักงานรักองค์กรให้ใจเต็มร้อยกับองค์กรแล้ว ความสำเร็จของบริษัทก็อยู่แค่เอื้อม”

บทวิเคราะห์

บทความนี้ได้ให้อะไรกับเราบ้าง

ไม่ว่าจะเป็นบริษัทหรือองค์กรที่ยิ่งใหญ่ หรือมีมูลค่าธุรกิจมหาศาลมากมายเพียงใด ไม่ได้เกิดจากความสามารถของตัวองค์กรเอง หากเพียงแต่อยู่ที่พนักงานทุกๆคน ในองค์กรต่างหาก ที่มีส่วนสำคัญในการผลักดัน ความก้าวหน้า ความเจริญเติบโต และความยั่งยืนมาสู่องค์กร ตัวอย่างของบริษัท ไมโครซอฟท์ เป็นหนึ่งในตัวอย่างของ องค์กรที่ให้ความสำคัญกับความเป็นอยู่ของพนักงาน และสามารถสร้างความเชื่อมั่น ความภาคภูมิใจแก่พนักงานว่าหากพนักงานได้ทำงานด้วยแล้วจะมีความมั่นคง และมีความก้าวหน้า เช่นเดียวกันกับการให้ความสำคัญกับการสร้างบรรยากาศที่เป็นมิตรของผู้บริหาร ที่ไม่ปิดกั้นความคิดเห็นของพนักงานทุกๆ ระดับ นั่นก็ช่วยส่งเสริมให้พนักงานเกิดความรู้สึกมีสมดุล ในชีวิตการทำงาน และรักองค์กร จนไม่อยากจะจากไปไหน ทำงานด้วยแล้วมีความสุข

สิ่งเหล่านี้เป็นตัวอย่างให้เราเห็นได้ว่า หากเรามีความเชื่อมั่นในองค์กร และร่วมมือกันปฏิบัติงานตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายอย่างเต็มความสามารถแล้ว รวมถึงการให้เกียรติซึ่งกันและกันในการทำงานร่วมกัน ก่อเกิดความเป็นทีมในการทำงานร่วมกันแล้ว แน่นอน สิ่งที่ตามมาก็คือความผูกพันธ์และรักองค์กรของพนักงานทุกคนนั่นเอง และสิ่งเหล่านี้จะเป็นตัวผลักดันให้องค์กรมีความเติบโต ก้าวหน้า และมีความมั่นคงในอนาคตต่อไป

คนมหัศจรรย์ “สเวนเซ่นส์” สุวรรณี จันทร์ศรีเกสร

2011-11-06T12:40:00.006+07:00

คนมหัศจรรย์ “สเวนเซ่นส์” สุวรรณี จันทร์ศรีเกสร

วันนี้จะขอนำเสนอ บทความที่ผู้อำนวยการได้มีการเผยแพร่ให้แก่ หัวหน้างานต่างๆ ได้ทำการอ่านกัน ซึ่ง เป็นบทความที่เกี่ยวข้องกับ เคล็ดลับความสำเร็จ ของ คุณสุวรรณี จันทร์ศรีเกสร Operation Director ของบริษัท สเวนเซ่นส์ (ไทย) จำกัด สรุปความได้ดังนี้

คุณสุวรรณี จันทร์ศรีเกสร เริ่มต้นทำงานกับร้านสเวนเซ่นส์สาขาแรก ในตำแหน่งแคชเชียร์ โดยในขณะนั้นต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย จนปัจจุบันสามารถก้าวสู่ตำแหน่ง Operation Director (ผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการหรือดูแลทางด้านการให้บริการ)

เคล็ดลับความสำเร็จของตัวเธอเอง ในการบริหารจัดการงานให้บริการ ก็คือ คำว่า “ลูก” นั่นคือ “ลูกค้า” กับ “ลูกน้อง” สิ่งที่เธอให้ความสำคัญคือ ความพึงพอใจของลูกค้า ซึ่งเกิดจากการให้บริการของพนักงานหรือลูกน้อง เพราะร้านไอศกรีม สเวนเซ่นส์ นั้นขายการให้บริการ เธอได้กำหนดคำขวัญให้ลูกน้องจดจำอยู่เสมอ นั่นคือ “ยิ้มแย้ม เริงร่า พูดจาฉะฉาน ทำงานกระฉับกระเฉง”

หัวใจของงานบริการคือ รู้และเข้าใจถึงความต้องการของลูกค้า มีการจัดทำคู่มือการทำงาน ที่เสมือนเป็นคัมภีร์ในการทำงานของพนักงาน และมีระบบพี่เลี้ยง ในการช่วยให้คำแนะนำแก่ น้องๆ ว่าต้องทำงานอย่างไรให้เกิดประสิทธิภาพและประทับใจลูกค้า

ด้วยการที่คุณสุวรรณี มักจะคิดเสมอว่า การทำงานจะประสบความสำเร็จได้ ขึ้นอยู่กับความขยัน มุ่งมั่น และลงมือทำ ต้องสนุกกับการทำงานและพยายามเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ จึงได้มีการผลักดันให้เกิดกิจกรรมที่พัฒนาศักยภาพและความสามารถของพนักงานหลาย ๆ กิจกรรม และที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง คือ โครงการ “Swensen’s Excellence” มีแนวคิด ว่าจะพัฒนาทักษะ ความสามารถพนักงานร้านไอศกรีม สเวนเซ่นส์ ให้เป็นได้มากกว่านั้น

กิจกรรม “Swensen’s Excellence” ทำอย่างต่อเนื่องมาถึง 15 ปี จากเดิมที่สเวนเซ่นส์ในเวลานั้นมีอยู่แค่ 45 สาขา จนปัจจุบันขยายถึง 240 สาขา โดยรูปแบบของกิจกรรมนี้คือ ให้พนักงานแต่ละสาขามาแข่งขันเพื่อวัดตลอดจนแลกเปลี่ยน ความสามารถกันว่าแต่ละสาขาเก่งด้านไหน มีอะไรเด่น การแข่งขันมีทั้งการสอบข้อเขียนในเรื่องของทฤษฎี วัดทัศนคติและกระบวนการทำงานต่างๆ ของพนักงาน ในส่วนภาคปฏิบัติ ให้พนักงานลงมือปฏิบัติจริง ไม่ว่าจะทำไอศกรีมจริง ตักไอศกรีมจริง ไปจนถึงการบริการลูกค้าจริงๆ

ผลลัพธ์ของกิจกรรมนี้ ช่วยกระตุ้นแรงฮึดของพนักงานให้ทำงานกันอย่างสุดฝีมือ และผลพลอยได้ที่กระทำจะไปอยู่ที่ลูกค้า เกิดความพึงพอใจในการให้บริการของพนักงาน

ทั้งนี้ กิจกรรมนี้ได้ทำให้เห็นถึง แววของคนเก่ง หรือ Talent ได้เป็นอย่างดี และทำให้สามารถได้รายชื่อของคนเก่ง มารวมกันเพื่อเตรียมพัฒนาไปสู่ตำแหน่งงานที่เหมาะสมกับความสามารถต่อไป ซึ่ง วิธีนี้ทำให้ สเวนเซ่นส์ ไม่ขาดแคลนคนเก่ง

คุณสุวรรณี แนะนำกรอบปฏิบัติสู่เส้นทางความสำเร็จไว้ดังนี้

กฎ 5 ข้อ ที่ควรทำ (Do)
          1. เมื่อโอกาสมาต้องรีบคว้าเอาไว้ อย่ากลัวกับสิ่งที่กำลังจะเข้ามาแม้ว่าอาจจะต้องเสี่ยงก็ตาม
          2. ซื่อสัตย์และมีวินัยต่อองค์กรและตัวเอง
          3.     รู้จริง ในระบบและรักษามาตรฐานของระบบการทำงานอย่างดี แม้ว่าจะเป็นผู้บริหารระดับสูงแต่ต้อง

รู้ เข้าใจ และทำงานทุกอย่างเช่นเดียวกับพนักงานบริการหน้าร้าน
4. คิดระบบใหม่ๆ เพื่อประสิทธิภาพในการทำงาน เพื่อตอบสนองความต้องการของลูกค้าอย่างดีที่สุด

เช่น มีการใช้ Pocket PC รับออร์เดอร์จากลูกค้าพนักงานทำงานสะดวก และลูกค้าไม่ต้องรอนาน
5. ผลักดันให้พนักงานทุกคนทำงานตามขั้นตอน เพราะถ้าทำงานข้ามขั้นตอนก็จะไม่สามารถบรรลุเป้า

หมายได้อย่างครบถ้วน ในทุกสัปดาห์มีการตรวจเช็คคุณภาพ รวมถึงคุณภาพการให้บริการของพนักงานด้วย
ตั้งแต่เปิดร้านไปจนถึงการให้บริการ

ทางร้านมีการตรวจเช็คอยู่เสมอ ถ้าตรงไหนบกพร่องก็จะมีการพัฒนาและปรับปรุงแก้ไข โดยเน้นมาก

ในเรื่องการบริการหน้าร้าน มีผู้จัดการร้านที่เปรียบเสมือนโค้ช คอยสอนน้องๆ ในร้าน มีการจัดอบรมเพื่อพัฒนาทักษะและศักยภาพให้กับผู้จัดการ อย่างสม่ำเสมอ

กฎ 5 ข้อ ที่ไม่ควรทำ (Don’t)

1. ไม่ซื่อสัตย์และไม่มีวินัยในการทำงาน ไม่มาทำงานสาย และไม่ทำงานข้ามขั้นตอนในการทำงาน

2. ทำตัวเป็นแบบอย่างที่ไม่เหมาะสมกับแบรนด์และสินค้า ไม่ว่าจะเป็นการพูดจา การแต่งกาย

3. ไม่รู้จริงทำไม่ได้จริง

4. ไม่มีมนุษยสัมพันธ์

5. ไม่เคยสร้างผลงานใดๆ ให้องค์กร

บทวิเคราะห์

บทความนี้ได้ให้อะไรกับเราบ้าง

สเวนเซ่นส์ เป็นธุรกิจประเภทขายการให้บริการ โดยต้องการที่จะตอบสนองความพึงพอใจของลูกค้าให้ได้มากที่สุด แต่ก่อนที่จะสามารถทำอย่างนั้นได้ สิ่งที่องค์กรที่ดำเนินธุรกิจด้านการให้บริการจะต้องให้ความสนใจ คือ บุคลากรขององค์กร ที่จะต้องมีความรู้ ความสามารถ และทักษะในการให้บริการลูกค้าที่ดี ซึ่งทุกๆ องค์กรจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องหาแนวทางในการพัฒนาทักษะการให้บริการดังกล่าว ให้กับบุคลากรของตน เพื่อให้การส่งมอบสินค้าและบริการขององค์กรไปสู่ลูกค้าแล้วมีผลลัพธ์คือทำให้ลูกค้าเกิดความพึงพอใจ และกลับมาใช้บริการซ้ำ อันจะทำให้เกิดความเจริญเติบโต และความมั่งคั่งอย่างยั่งยืน มาสู่ทั้งตัวองค์กรเอง และตัวของบุคลากรทุกคน

ด้วยแนวคิดดังกล่าว สเวนเซ่นส์ ได้มีแนวทางของตนในการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ของตน ด้วยการส่งเสริมพนักงาน ไม่ว่าจะเป็นการจัดโครงการ “Swensen’s Excellence” เพื่อพัฒนาทักษะความสามารถพนักงานร้านไอศกรีม สเวนเซ่นส์ หรือการกำหนดคำขวัญ หรือค่านิยมองค์กร (Core Value) นั่นคือ “ยิ้มแย้ม เริงร่า พูดจาฉะฉาน ทำงานกระฉับกระเฉง” รวมไปถึงแนวคิดของกฏ 5 ข้อ ของคุณสุวรรณี ซึ่งหากพนักงานสามารถปฏิบัติได้จริงๆ คงจะเป็นสิ่งที่ทำให้พนักงานทุกคนมีโอกาสที่ดีในการทำงาน และประสบความสำเร็จในชีวิตอย่างแน่นอน

เล็กๆ น้อยๆ สำหรับการเลือกซื้อโน้ตบุ๊คใหม่

2011-10-23T17:52:00.000+07:00

ตอนนี้ เชียงใหม่เราก็จะมีงานคอมฯ อีกแล้ว รู้สึกว่าจะมีวันที่ 3 -6 พฤศจิกายน 2554 นี้แล้วล่ะมั้ง ที่หอประชุม มช. เช่นเคย

พอถึงงานคอมฯ ทีไร อดไม่ได้ทุกทีเลย ที่จะต้องแวะไปดู ไปหาเลือกซื้อ อุปกรณ์ต่อพ่วงต่างๆ ไว้ใช้กับคอมฯ ของตัวเอง Mp3 Mp4 ว่ากันไปปะปราย รวมถึงการแวะดูโน้ตบุ๊ดใหม่ๆ ที่น่าสนใจ

วันนี้ก็เลยเอาบทความที่น่าสนใจเกี่ยวกับ การเลือกซื้อโน้ตบุ๊ค ให้คุ้มค่าและโดนใจเรามากที่สุด มีวิธีง่ายๆ ดังนี้ครับ

1. สำรวจงบประมาณของตนเอง สำคัญเลยครับข้อแรก ถ้าข้อแรกไม่ผ่านนะ ไม่ต้องไปดูข้ออื่นๆ แล้ว อย่าว่างั้นงี้เลย สมัยนี้งบประมาณเป็นเรื่องสำคัญครับ แต่ ณ ปัจจุบันอาจจะโชคดีซะหน่อยที่ ราคาคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค มีราคาที่ลดลงพอจะจับต้องกันได้บ้าง เอาเป็นว่าเริ่มต้นประมาณ 18,000 บาท ถึง 30,000 กว่าบาทกันเลยทีเดียว ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเราในการจับจ่ายครับ

2. เมื่องบประมาณมีแล้ว ทีนี้ก็มีความมั่นใจหน่อยละ ลุยเลย ขึ้นต่อไปต่อไป แล้วจะเอายี่ห้ออะไรดีล่ะ อันนี้แล้วแต่จะชอบครับ แต่ถ้าจะให้แนะนำล่ะก็ ดูที่การใช้งานก่อนไหมครับ เราจะซื้อไปทำอะไรเอ่ย????? เสนอไป 2 สถานการณ์แล้วกัน

- ทำงาน = สเปคเครื่องอาจจะไม่ต้องสูงมาก ราคาก็จะไม่แพงพอสู้ไหวก็ได้ตั้งแต่เริ่มต้นเลยครับ 18,000 บาท สำหรับ CPU Core 2 Duo ที่เมื่อก่อนดังๆ นั่นแหละเยี่ยมยอดเกินพอแล้วครับ อีกอย่างที่ควรดูครับ คือ แบตเตอรี่ ใช้งานได้นานไหม นานแค่ไหนถึงจะพอเหรอ อันนี้ตอบยากครับ แต่มาตรฐานน่าจะประมาณ 6 ชั่วโมงก็ดีนะครับ (เผื่อไว้ก่อนเหอะ)

- เล่นเกมส์ = สเปคเครื่องต้องสูงหน่อยแล้วล่ะ เน้นตรงที่ CPU การ์ดจอ แล้วก็ Ram ด้วย CPU ที่เหมาะสำหรับคอเกมส์นะ ควรจะเป็น Intel Core i5 หน่วยความจำของการ์ดจอต้องประมาณ 1 GB ขึ้นไป Ram ก็ต้อง 2 GB ขึ้นไป ถึงจะพอไหว ไอ้พวกนี้ก็ประมาณ 23,000 ขึ้นไปล่ะ

3. ความแข็งแรงทนทานของ ฝาปิดเครื่อง อันนี้สำคัญมากเหมือนกัน ลองคิดดูนะครับว่าเราต้องเปิดปิดมันวันนึงกี่ครั้ง การเลือกรูปร่างของตัวเครื่องให้แข็งแรงคงทนก็สำคัญไม่แพ้ไปกว่าความงามของเครื่องนะ (อย่าเอาแต่งามอย่างเดียว ใช้ปีเดียวก็พัง)

4. น้ำหนักของเครื่อง เราต้องแบกน้ำหนักของเครื่องเดินไปเดินมา วันนึงกี่กิโลกัน ปัจจุบัน น้ำหนักของเครื่องมาตรฐานอยู่ที่ประมาณ ไม่เกิน 2.4 kg ซึ่งก็หนักเอาการอยู่แล้ว ถ้าเราต้องเดินทางไกล ลองดูนะว่าตนเองมีความสามารถในการแบกรับน้ำหนักได้เท่าไหร่กัน แต่สิ่งหนึ่งที่มักจะตามมาสำหรับคอมฯ ที่น้ำหนักเบาคือ ราคามันจะแพงเอาเรื่องเหมือนกัน หรือ สเปคเครื่องอาจจะไม่ได้อย่างที่ต้องการก็ได้

5. ช่องเสียบต่ออุปกรณ์ต่อพ่วงต่างๆ มีให้เราเพียงพอ และสะดวกต่อการใช้งานไหม อย่าประมาทไปเชียวนะครับข้อนี้ เพราะปัจจุบัน อุปกรณ์ต่อพ่วงต่างๆ ที่ผลิตกันขึ้นมาใช้ USB เป็นส่วนใหญ่เลยทีเดียว เพราะฉะนั้นให้มีช่องเสียบเยอะๆ ไว้ก่อนก็ดีนะ ที่สำคัญ มันอยู่ข้างที่เราถนัดรึเปล่าลองดูกันนะ

6. โปรแกรม Windows หรือโปรแกรม Anti Virus ที่ลงให้เรา ที่โฆษณาว่า เป็นของแท้นั้น มีอะไรยืนยันให้เรารึเปล่า เช่นการลงทะเบียนต่างๆ รหัส Serial Number ของโปรแกรม และความสามารถในการอัพเดทต่างๆ ไหนๆ ก็เสียตังค์ซื้อแล้วก็ให้ได้ของแท้ๆ ไปเลยก็ดีนะ ยังไงซะ ของแท้ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว

7. เมื่อรู้แล้วว่าจะเอาไปใช้งานอะไร และได้สเปคเครื่องเราเบื้องต้นแล้ว ทีนี้ก็ไปดูตามบูทต่างๆ ได้ มีมากมายหลายยี่ห้อให้เลือกกันตาลาย ทีนี้มันจะชนะขาดกันตรงไหนล่ะ ในเมื่ออุปกรณ์ภายในก็ตรงตามที่เราต้องการแล้ว นี่เลยครับทุกคน การรับประกันหลังการขาย สำคัญมากนะขอบอก ผมว่า 1 ปี มันน้อยไป หาให้ได้นะประเภท 3 ปี น่ะ แต่ถ้าไม่ได้จริง ๆ แถมประกันเครื่องหายหน่อยก็ดีนะ คือ เอาเป็นว่าต่อรองกันให้ดีล่ะกัน (ยังไงเราก็ผ่าน ข้อ 1 มาแล้วเอากันให้เต็มที่)

8. เมื่อกลับถึงบ้านแล้ว ทำตามคำแนะนำต่างๆ ของพนักงานขาย เกี่ยวกับคอมฯของเราให้ครบถ้วน แล้วดำเนินการใช้คอมฯ ภายใน 7 วันแรกให้เต็มที่ เพราะอย่าลืมนะครับ ภายใน 7 วันเราสามารถเปลี่ยนเครื่องใหม่ได้ หากคอมฯของเรามีปัญหา (อย่าลืมเก็บใบเสร็จไว้ด้วยนะ) เช่น การใช้แบตเตอรี่ครั้งแรกให้หมด แล้วชาร์จให้เต็ม แล้วใช้แบตเตอรี่ให้หมด ประมาณ 3 ครั้งในการใช้คอมฯ ใหม่ของเรา ลองอุปกรณ์ทุกอย่างที่มีในเครื่อง ช่องเสียบต่างๆ สามารถใช้งานได้ทุกช่องหรือไม่

9. สนุกกับคอมฯ ใหม่ของคุณให้เต็มที่ ใช้งานให้คุ้มค่าที่สุด เหมือนกับงบประมาณที่คุณหามาเพื่อครอบครองมัน....

เจอกันบทความหน้าครับ....บ๊ายบาย!!!!

เมื่ออีเมล์ติดไวรัส

2011-10-23T16:36:00.003+07:00

สวัสดีครับ พี่น้องชาวบัญชีศรีพัฒน์ทุกท่าน

ปัจจุบัน เรามีการใช้ Internet กันอย่างมากขึ้น โดยเฉพาะการใช้บริการ อีเมล์ ไม่ว่าจะเป็น Hotmail yahoo google ซึ่ง ขณะนี้มักจะมีปัญหาว่ามี อีเมล์ แปลกปลอมที่เราไม่ได้ติดต่อไว้ แอบเข้ามาวุ่นวาย และรบกวนเราอยู่เป็นประจำ วันนี้ผมมีวิธีจัดการ เจ้าอีเมล์ขยะพวกนี้ให้ไม่สามารถมารบกวนเราได้อีก

ก่อนอื่น เราจะรู้ได้อย่างไรว่า อีเมล์ นั้นคือ อีเมล์อันตราย (อีเมล์ขยะ) ลักษณะของมันเท่าที่เคยเจอกับตัว จะมีการถูกส่งต่อมาจากเพื่อนๆ ของเรา ที่เรามีรายชื่อติดต่อไว้ โดยเพื่อนๆของเราไม่ได้เป็นผู้ส่งเอง หน้าตาและหัวข้อของจดหมายจะเป็นลักษณะประมาณนี้ครับ

พวกนี้ละครับ ตัวแสบทั้งนั้น อย่าเผลอไปคลิกเชียว!!!!!!!

ทีนี้ถ้าบังเอิญเราติดไวรัส เข้าไปแล้วล่ะทำไงดี ใจเย็นๆ ครับมีวิธีง่ายๆ ดังนี้ครับ

1. หาตัวช่วยครับ ได้แก่โปรแกรมในการสแกนไวรัส ประเภทนี้โดยเฉพาะ เนื่องจากไวรัส ประเภทนี้มันมีความสามารถพิเศษ ในการหลุดรอด ไวรัสสแกนโดยทั่วไปที่เราใช้งานอยู่ ไม่ว่าจะเป็น Nod32 Antivir (ร่มแดง ที่ว่าฟรีๆ กันนั่นแหละครับตัวดีเชียว) ฯลฯ

ผมมีอยู่ตัวนึงที่ใช้อยู่และขอแนะนำให้ใช้ ไปดาวน์โหลดกันได้ฟรีเลยที่ http://www.emsisoft.de/en/software/antimalware

ติดตั้งเสร็จแล้วอัพเดทซะหน่อย แล้วจัดการสแกนซะให้สิ้นซาก โดยในระหว่างสแกนอยู่ ให้ตัดการทำงานของ Internet ซะก่อนนะ

2. หลังจากสแกนและทำการทำลายไวรัสต่างๆ สิ้นซากไปแล้ว ให้ รีสตาร์ทเครื่องหนึ่งครั้ง

3. เมื่อเปิดเครื่องขึ้นมาใหม่ ให้ทำการต่อ Internet แล้วเข้า อีเมล์ของเรา

4. ทำการเปลี่ยนรหัสผ่านในอีเมล์ให้เรียบร้อย

5. ที่สำคัญที่สุด แม้ว่าเราจะทำทุกขั้นตอนผ่านมาแล้ว ให้ระมัดระวังเสมอในการเปิดอีเมล์ ว่า เมล์ใด แม้แต่จะเป็นเพื่อนเราส่งมา ถ้าหัวข้อในการส่ง มีลักษณะแปลกๆ ให้นึกไว้ก่อนเลยว่านั่นคือไวรัส แต่หากว่าอยากจะเปิดอ่านจริงๆ ถามเพื่อนมันก่อนเหอะว่าส่งอะไรมา จะได้ไม่พลาดนะ

6. มั่นทำการอัพเดทไวรัสสแกนประจำเครื่องของทุกท่านอยู่เสมอ เพื่อให้โปรแกรมสามารถรู้จักไวรัสตัวใหม่ๆ ได้ดีขึ้น

ถ้าทำทุกอย่างแล้วยังไม่สามารถจัดการได้ ให้ถามผมได้เลยนะ เดวจัดการให้.....

สรุปคำกล่าว สุนทรพจน์ที่น่าจดจำของ Steve Jobs

2011-10-09T16:35:00.000+07:00

มีบางคนมักพูดอยู่เสมอว่า “เมื่อเรามีชีวิตอยู่ จงใช้ชีวิตทุกวินาทีของคุณให้คุ้มค่ามากที่สุด และเป็นประโยชน์ต่อตัวเราเองและคนรอบข้างของเราอยู่เสมอ เพราะเมื่อเราจากพวกเค้าไป สิ่งหนึ่งที่พวกเค้าจะนึกถึงเราได้ คือ ประโยชน์และคุณค่าที่เราได้ทำไว้กับเค้านั่นเอง” ซึ่งผมก็เป็นคนหนึ่งที่เชื่ออย่างนั้นมาโดยตลอด

ในปี 1993 มีคำพูดที่ว่า “การเป็นคนรวยที่สุดในสุสานไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ แต่การที่ผมได้นอนหลับบนเตียงและพูดว่า วันนี้เราได้สร้างสิ่งมหัศจรรย์ทิ้งไว้ให้กับโลก คือสิ่งที่ผมต้องการมากที่สุด” นี่คือคำพูดของชายที่ชื่อ สตีฟ จ๊อบส์

จนถึงเมื่อ 5 ตุลาคม 2554 ที่ผ่านมา โลกก็ต้องพบกับความสูญเสีย ที่ผมเชื่อว่ามีผู้คนไม่มากก็น้อยที่เสียใจมากที่สุดเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้ นั่นก็คือ “สตีฟ จ๊อบส์” ผู้ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้ง บริษัทที่มีมูลค่ามากมายมหาศาลในโลกนี้ ที่มีชื่อว่า “บริษัท แอปเปิล”

ผมเป็นคนหนึ่ง ที่ชื่นชอบความทันสมัย และเทคโนโลยีสมัยใหม่ ไม่ต่างจากทุกๆคน และผลิตภัณฑ์ของ Apple ก็สามารถพลิกโลกใบนี้ได้อย่างมหัศจรรย์ที่สุด สตีฟ จ๊อบส์ ได้คิดค้นผลิตภัณฑ์ที่ทุกๆ คนในโลก อยากได้มันมาครอบครองมากที่สุด ไม่ว่าจะเป็น iPod iPhone และ iPad ซึ่งแต่ละอย่างล้วนเป็นนวัตกรรมที่พลิกโฉมวงการเทคโนโลยี ทำให้เป็นต้นแบบและเกิดการลอกเลียนแบบกันอย่างแพร่หลายมากที่สุด (อาทิเช่น มือถือจากประเทศจีน ไม่เว้นแม้กระทั่ง บริษัท ซัมซุง ที่ได้ถูกแอปเปิล ฟ้องร้องไปเรียบร้อยแล้ว)

เป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อจริงๆ สำหรับคนที่ไม่จำเป็นต้องเรียนจบมหาวิทยาลัย ไม่ได้เป็นลูกคนรวยมีเงินมีทอง (ทุน) มากมายในการประกอบธุรกิจ สิ่งที่เค้ามี คือความศรัทธา และความกล้าหาญในการตัดสินใจในการพลิกโลกใบนี้ด้วยสิ่งที่เค้าเชื่อ

ทีนี้ เราลองมาดูว่าสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นมาของ Apple ซึ่งเกิดจาก สตีฟ จ๊อบส์ เค้ามีแรงบันดาลใจอย่างไร ในการค้นพบสิ่งที่น่าทึ่งนี้

ครับ ในวันที่เค้าจากไป มีบทความต่างๆ มากมายเหลือเกินที่ วงการต่างๆ ได้ตีพิมพ์และนำเสนอให้กับเราๆ ได้อ่านกัน สิ่งหนึ่งซึ่งผมรู้สึกประทับใจมากที่สุด นั่นก็คือ สุนทรพจน์ ที่สตีฟ จ็อบส์ ได้กล่าวไว้ในพิธีมอบปริญญาบัตร มหาวิทยาลัย สแตนฟอร์ด วันที่ 12 มิถุนายน 2005 ซึ่งถือว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงมากมายแห่งหนึ่งในโลก ซึ่งเชื่อว่าหลายคนคงได้อ่านและชมคลิปวีดีโอของเค้ามาบ้างแล้ว ผมจะขอสรุปใจความที่น่าสนใจ ดังนี้นะครับ

เรื่องแรก เกี่ยวกับการเชื่อมโยงต่อจุดแต่ละจุด

สตีฟ จ๊อบส์ เรียนไม่จบมหาวิทยาลัย เพราะเค้าค้นพบว่าวิชาที่เค้าถูกบังคับให้เรียนในหลักสูตร ไม่สามารถทำให้ตัวเค้าประสบความสำเร็จได้ เค้าจึงเลือกใช้ชีวิต ด้วยการขอเลือกเรียนเฉพาะสิ่งที่ตนเองสนใจเท่านั้น และจุดเริ่มต้นจุดแรกในชีวิตของเค้าคือการสนใจที่จะศึกษาเกี่ยวกับ การออกแบบตัวอักษรแบบ Sefif และ San Serif เรียนเกี่ยวกับการจัดวางองค์ประกอบและช่องไปของอักษรต่างชนิด เรียนสิ่งที่ทำให้การจัดวางที่ดีสร้างอักษรประดิษฐ์ที่งดงาม มันสวย มีความเป็นมาอันยาวนาน เป็นศิลปะที่ลึกซึ้ง ซึ่งลำพังวิทยาศาสตร์ไม่อาจสร้างมันได้ ในตอนนั้น จ๊อบส์ ยังไม่รู้เลยว่าจะสามารถนำสิ่งเหล่านั้นมากประกอบอาชีพอันใดในชีวิต แต่แล้ว 10 ปีหลังจากนั้น เมื่อเค้าเริ่มออกแบบเครื่องคอมพิวเตอร์ Macintosh เครื่องแรก เค้าได้นำความรู้เรื่องการประดิษฐ์ตัวอักษรเหล่านั้น มาใช้ในเครือง Mac เครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องแรกของโลก ที่มีการจัดวางอักษรที่งดงาม จนกระทั่งต่อมา Windows ก็ต้องเลียนแบบการประดิษฐ์ตัวอักษรของเค้าตามมา

เรื่องนี้สรุปได้ว่า เราไม่มีวันเชื่อมโยงเหตุการณ์ หรือจุดต่างๆ ของชีวิตเข้าด้วยกัน ด้วยการมองไปข้างหน้าในขณะนั้น แต่การย้อนกลับไปมองสิ่งต่างๆ ที่ผ่านมาในอดีต ที่เราได้เรียนรู้และทำมาต่างหาก ที่ทำให้ทุกอย่างกระจ่างและชัดเจนขึ้น

“คุณไม่มีวันเชื่อมโยงเหตุการณ์ได้ด้วยการมองไปข้างหน้า คุณโยงเส้นต่อจุดนี้ได้ก็เพราะว่ามองมันกลับมา ดังนั้น สิ่งที่คุณต้องทำก็คือการเชื่อมั่นว่า จุดต่างๆนั้น จะเชื่อมต่อกันทางใดทางหนึ่งในอนาคต คุณต้องศรัทธาในบางสิ่ง อาจจะเป็น พลังแห่งความกล้าหาญ, โชคชะตา, ชีวิต, กรรม หรืออะไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้เอง ที่ทำให้ผมไม่เคยสิ้นหวัง และกล้าที่จะเผชิญความเปลี่ยนแปลงต่างๆในชีวิตต่อมา”

เรื่องที่สอง เกี่ยวกับความรัก และความสูญเสีย

บริษัท แอปเปิล ถูกก่อตั้งมาในโรงเก็บของในโรงรถ ตอน จ๊อบส์ อายุ 20 ปี ภายใน 10 ปี บริษัทแอปเปิล เติบโตจากโรงเก็บของที่มีพนักงาน 2 คน (สตีฟ จ๊อบส์ และสตีฟ วอซเนียก) เป็นบริษัทมูลค่า 2 พันล้านเหรียญ ที่มีพนักงานกว่า 4000 คน แต่หลังจากนั้น จ๊อบส์ กลับถูกไล่ออกอย่างเป็นทางการต่อสาธารณะชน จากบริษัทที่เค้าให้กำเนิดมา

มันเป็นความสูญเสีย ครั้งใหญ่สำหรับจ๊อบส์ ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเค้า แต่เค้ายังคงมีความรักในงานของเค้า จึงตัดสินใจจะเริ่มมันขึ้นมาใหม่ ปรากฏว่าการถูกไล่ออกจากแอปเปิลนั้น เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นในชีวิตของจ๊อบส์ แรงกดดันของการประสบความสำเร็จ ถูกแทนที่ด้วยความปลอดโปร่งของการเป็นมือใหม่อีกครั้ง สามารถคิดได้อย่างอิสระ และเกิดการสร้างสรรค์สิ่งที่ดีที่สุดช่วงหนึ่งในชีวิต

ซึ่งมันทำให้เกิดบริษัท NeXT, บริษัท Pixar ผู้ผลิตภาพยนตร์อนิเมชั่นเรื่องแรกของโลก ที่ชื่อว่า Toy Story ปัจจุบันเป็นบริษัทอนิเมชั่นที่ประสบความสำเร็จสูงสุดแห่งหนึ่งของโลก และช่วงเวลานีเอง จ๊อบส์ ก็ได้ตกหลุมรักหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งคือ ลอว์เรนซ์ ซึ่งต่อมาเป็นภรรยาสุดที่รักของเค้า

“บางครั้งชีวิตก็กระแทกคุณที่หัวด้วยก้อนอิฐอย่างแรง จงอย่าสูญสิ้นศรัทธา ผมมั่นใจมาตลอดว่า สิ่งเดียวที่ทำให้ผมยังคงก้าวไปข้างหน้าก็คือ เพราะผมรักในสิ่งที่ผมทำ คุณเองก็ต้องค้นหาสิ่งที่คุณรัก ทั้งงานที่คุณรัก และคนที่คุณรัก งานของคุณจะเติมเต็มในส่วนใหญ่ของชีวิต และทางเดียวที่จะพอใจอย่างแท้จริงก็คือการทำสิ่งที่คุณเชื่อว่ามันยิ่งใหญ่ และทางเดียวที่จะทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้ก็คือ คุณรักในสิ่งที่คุณทำ ถ้าคุณยังหาสิ่งนั้นไม่พบ ขอให้พยายามต่อไป อย่าหยุดยั้ง ใช้ทุกส่วนของหัวใจ คุณจะรู้เมื่อคุณได้พบมัน และ, ก็เหมือนกับมิตรภาพที่ยิ่งใหญ่, มันจะค่อยๆปรากฏชัดขึ้นเรื่อยๆเมื่อเวลาผ่านไป ดังนั้น จงค้นหาความฝันจนกว่าคุณจะพบมัน อย่าหยุดยั้ง”

เรื่องที่สาม เกี่ยวกับความตาย

สตีฟ จ๊อบส์ เคยตรวจพบมะเร็งที่ตับอ่อน ซึ่งแพทย์ได้บอกกับเค้าว่า ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ อาจมีชีวิตอยู่เพียง 3 ถึง 6 เดือนเท่านั้น จ๊อบส์ได้ทำการตรวจรักษาอย่างละเอียดและพบว่ามะเร็งได้ลุกลามไปเพียงส่วนน้อย สามารถรักษาได้ด้วยการผ่าตัด เค้าจึงเข้ารับการผ่าตัด แล้วก็หายเป็นปกติดีในเวลาต่อมา แต่ทว่าหลังจากนั้น เค้าก็ต้องล้มป่วยลงอีกครั้ง เมื่อมะเร็งนั้นยังมีเนื้อร้ายที่ลุกลามซ่อนอยู่ จนต้องมาเสียชีวิตในเวลาต่อมา

ก่อนหน้านั้นสิ่งที่จ็อบส์ ถามตัวเองในทุกเช้าคือ “หากวันนี้เป็นวันสุดท้ายในชีวิต เราจะทำในสิ่งที่เรากำลังจะทำหรือไม่?” หากคำตอบคือ “ไม่” หลายๆครั้งต่อๆกัน นั่นแสดงให้เห็นว่าชีวิตต้องมีการเปลี่ยนแปลงบางสิ่งแล้ว

การคิดว่าเรากำลังจะตายนั้น เป็นความคิดอันสำคัญที่สุดที่ช่วย จ๊อบส์ ในการตัดสินใจในสิ่งที่ถูกต้อง เพราะว่า ความคาดหวังจากคนรอบข้าง เกียรติยศศักดิ์ศรี การกลัวความล้มเหลว สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรเลยเมื่อต้องเผชิญกับความตาย ดังนั้นเราควรคิดถึงแต่สิ่งที่จำเป็นอย่างแท้จริงเท่านั้น

“เวลาของพวกคุณมีจำกัด ดังนั้นจงอย่ามัวเสียเวลากับการใช้ชีวิตแทนผู้อื่น อย่ามัวตกอยู่ในกฎเกณฑ์ความเชื่อที่ผู้คนงมงาย อย่าให้เสียงของคนอื่นๆดังกลบเสียงที่อยู่ในภายในของคุณ และที่สำคัญที่สุด จงกล้าที่จะเดินตามหัวใจปรารถนา เพราะลึกๆในหัวใจคุณรู้อยู่แล้วว่า อะไรคือสิ่งที่คุณต้องการจะเป็น สิ่งอื่นๆนั้น ล้วนแต่เป็นเรื่องรอง”

และสุดท้ายสตีฟ จ๊อบส์ได้ฝากข้อความที่ว่า “Stay Hungry, Stay Foolish” (จงกระหายอยู่เสมอ และจงอยู่อย่างโง่เขลาเสมอ) นั่นก็คือ จงอย่าหยุดเรียนรู้ และพัฒนาตนเองอยู่อย่างเสมอ ที่ผมมักจะบอกตัวเองและคนรอบข้างที่ผมรักเสมอ.....Thankyou verymuch My teacher and Rest in peace Steve Jobs.

Stay Hungry, Stay Foolish……..

สวัสดีครับ...ไว้เจอกันบทความหน้านะ

แนวคิดทางการบัญชีเบื้องต้น

2011-10-09T01:48:00.010+07:00

สวัสดีครับ พี่น้องชาวบัญชีทุกท่าน หลังจากที่เราได้รับความรู้ในเรื่องของการเขียน Service Profile จากพี่กานต์กันมาแล้ว ผมคาดว่าทุกคนคงกำลังขมักเขม้น ในการที่จะช่วยกันระดมความคิดในการเขียน Service Profile ของพวกเรากันอย่างเต็มที่ ดังนั้นผมจึงขอนำเสนอบทความนี้ เพื่อเป็นประโยชน์ประกอบในการเขียน Service Profile ของหน่วยงานนะครับ ลองดูนะครับว่า...พอได้ไอเดียรึป่าว......?????

ก่อนอื่นขอเกริ่นนำนิดนึงก่อนนะว่า การดำเนินธุรกิจจะเริ่มต้นด้วยการจัดหาเงิน ซึ่งนำไปสู่การลงทุนเพื่อการดำเนินงานของธุรกิจ โดยมีกิจกรรมพื้นฐานทางธุรกิจ 3 ประเภทคือ

1. กิจกรรมจัดหาเงิน (Financing activities) คือ กิจกรรมในการจัดหาเงินทุนเริ่มต้นของธุรกิจ และการจัดหาเงินทุนเพื่อนำไปใช้ในการขยายการดำเนินงานในอนาคต การจะรู้ถึงฐานะการเงินของธุรกิจได้ต้องใช้การบัญชีจัดทำ

2. กิจกรรมการลงทุน (Investing activities) คือ กิจกรรมเพื่อให้ได้มาซึ่งสินทรัพย์เพื่อใช้ในการดำเนินงานของธุรกิจ และต้องพิจารณาอัตราผลตอบแทนที่จะได้รับจากการลงทุน ก็ต้องพิจารณาจากข้อมูลทางการบัญชี

3. กิจกรรมการดำเนินงาน (Operating activities) คือ กิจกรรมที่ก่อให้เกิดการขายสินค้าและบริการในกรดำเนินกิจกรรมดังกล่าวต้องเสียค่าใช้จ่าย หมายความว่าจะต้องมีรายได้จากการดำเนินงานเพียงพอที่จะหักกับค่าใช้จ่าย ซึ่งต้องใช้เครื่องมือที่สำคัญคือการบัญชี

ดังนั้นจะเห็นได้ว่าการบัญชี เป็นเครื่องมือที่สำคัญของกิจกรรมทางธุรกิจ เพื่อให้ได้ข้อมูลทางการบัญชีและข้อมูลทางการเงินเพื่อเป็นประโยชน์ต่อการตัดสินใจในเรื่องต่างๆ ที่ผู้บริหารและผู้ใช้ข้อมูลต้องการ

ความหมายของการบัญชี

การบัญชี (Accounting) คือขั้นตอนของระบบการรวบรวม การวิเคราะห์ และการรายงานข้อมูลทางการเงิน

การบัญชีมีความหมายที่สำคัญ 2 ประการคือ

1. การทำบัญชี (Bookkeeping) เป็นหน้าที่ของผู้ทำบัญชี (Bookkeeper) ซึ่งมีขั้นตอนการปฏิบัติดังนี้

1.1. การรวบรวม (Collecting) หมายถึง การรวบรวมข้อมูลหรือรายการค้าที่เกิดขึ้นประจำวันและหลักฐานข้อมูลที่เกี่ยวกับการดำเนินธุรกิจ เช่น หลักฐานการรับและจ่ายเงิน เป็นต้น

1.2. การบันทึก (Recording) หมายถึง การจดบันทึกรายการค้าที่เกิดขึ้นแต่ละครั้งให้ถูกต้องตามหลักการบัญชีที่รับรองทั่วไป

1.3. การจำแนก (Classifying) หมายถึงการนำข้อมูลที่จดบันทึกไว้แล้ว มาจำแนกให้เป็นหมวดหมู่ของประเภทบัญชีต่างๆ เช่น หมวดสินทรัพย์ หนี้สิน ส่วนของเจ้าของ รายได้และค่าใช้จ่าย

1.4. การสรุปข้อมูล (Summarizing) เป็นการนำข้อมูลที่ได้จำแนกให้เป็นหมวดหมู่ดังกล่าวมาแล้วมาสรุปเป็นรายงานทางการเงิน (Accounting report) ซึ่งแสดงถึงผลการดำเนินงานและฐานะการเงินของธุรกิจ รวมถึงการได้มาและใช้ไปของเงินสดในรอบระยะเวลาบัญชีหนึ่ง

2. การให้ข้อมูลทางการเงิน เพื่อประโยชน์แก่บุคคลที่เกี่ยวข้องหลายฝ่าย เช่น ฝ่ายบริหาร ผู้ให้กู้ เจ้าหนี้ นักลงทุน เป็นต้น ข้อมูลทางการเงินยังสามารถนำไปใช้ประโยชน์ในการวิเคราะห์ทางด้านการเงิน การจัดทำงบประมาณ การปรับปรุงระบบบัญชี เป็นต้น

หลักการบัญชี

หลักการบัญชี (Accounting principles) หมายถึงแนวทางที่แนะนำให้นักบัญชียึดถือเป็นหลักปฏิบัติในการรวบรวม จดบันทึก จำแนก สรุปผล และรายงานเหตุการณ์เกี่ยวกับเงิน

หลักการบัญชีที่รับรองทั่วไป (General accepted accounting principles) หมายถึง แนวทางที่ได้รับการรับรองและยอมรับเป็นส่วนใหญ่จากผู้มีอำนาจหน้าที่ในวิชาชีพการบัญชี เพื่อให้นักบัญชีใช้ยึดถือเป็นหลักปฏิบัติ ในการรวบรวม จดบันทึก จำแนก สรุปผล และจัดทำงบการเงินอย่างมีหลักเกณฑ์มีมาตรฐาน โดยทำอย่างสม่ำเสมอ

หลักการบัญชีที่รับรองทั่วไป จะอยู่บนสมมติฐานทางการบัญชี เช่นหลักการใช้หน่วยเงินตรา หลักการจับคู่ระหว่างรายได้และค่าใช้จ่าย หลักราคาทุน หลักรอบระยะเวลา เป็นต้น

ประเภทของนักบัญชี แบ่งได้ 3 ประเภท ดังนี้

1. นักบัญชีส่วนบุคคล หรือนักบัญชีบริหาร (Management accountants) หมายถึง นักบัญชีที่มีอาชีพในการรับจ้างทำบัญชีในองค์การธุรกิจต่างๆ มีหน้าที่รับผิดชอบการเก็บรวบรวมข้อมูลจดบันทึกรายการเพื่อเตรียมจัดทำงบการเงินและอธิบายผลของข้อมูลทางการเงินให้ผู้บริหารใช้ในการตัดสินใจ

หน้าที่การปฏิบัติงานของนักบัญชีมีดังต่อไปนี้

1.1. การบัญชีทั่วไป (General accounting) หมายถึง การบัญชีเกี่ยวกับการบันทึกรายการที่เกิดขึ้นโดยทั่วไปของธุรกิจ เช่น รายการค้าทางด้านรายรับ รายจ่าย และการนำข้อมูลทางบัญชีไปจัดทำงบการเงินของกิจการ เป็นต้น

1.2. การบัญชีต้นทุน (Cost accounting) หมายถึง การบัญชีที่เน้นการบันทึกรายการที่มีผลต่อการคำนวณหาต้นทุนสินค้าหรือบริการ

1.3. การจัดทำงบประมาณ (Budgeting) เป็นการบัญชีที่ทำหน้าที่ทางด้านการตั้งงบประมาณการรายรับและรายจ่าย งบประมาณเป็นตัวควบคุมการดำเนินงานให้บรรลุผลตามเป้าหมายที่ตั้งไว้และเพื่อให้ผู้บริหารใช้สำหรับเปรียบเทียบในการวิเคราะห์ผลการดำเนินงานที่เกิดขึ้นจริงว่าเป็นไปตามงบประมาณที่ตั้งไว้หรือไม่

1.4. การบัญชีภาษี (Tax accounting) เป็นการวางแผนกลยุทธ์ทางด้านภาษีและการเตรียมการขอคืนภาษีขององค์การธุรกิจ เป็นการจัดทำบัญชีหรือปรับปรุงบัญชีเพื่อให้ถูกต้องตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการประมวลรัษฎากร

1.5. การตรวจสอบภายใน (Internal auditing) เป็นงานด้านการตรวจสอบเกี่ยวกับการจัดทำบัญชีและการปฏิบัติว่าถูกต้อง ตรงตามระเบียบข้อบังคับของกิจการหรือไม่ งานด้านการตรวจสอบภายในมีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับฝ่ายบริหาร เป็นการทำหนาที่แทนฝ่ายบริหารในการควบคุมดูแลการดำเนินงานของกิจการให้เป็นไปโดยถูกต้องเรียบร้อย และสำเร็จตามเป้าหมายที่กำหนดไว้ ซึ่งต้องอาศัยการตรวจสอบภายในทำหน้าที่รายงานข้อมูลผลการปฏิบัติต่างๆ ของหน่วยงานให้ทราบทุกขณะ ฝ่ายบริหารจึงจะสามารถวางแผนการดำเนินงานได้ถูกต้องต่อไป

2. นักบัญชีสาธารณะ (Public accountants) หมายถึงนักบัญชีที่มีอาชีพทำงานเป็นอิสระ และให้บริหารด้านบัญชี ภาษีอากร และให้คำปรึกษาด้านการบริหารโดยได้รับค่าบริการ ให้บริการงานต่างๆ ดังนี้

2.1. การสอบบัญชี (Auditing) เป็นงานที่ผู้สอบบัญชีรับอนุญาตทำการตรวจสอบบัญชีและงบการเงินของธุรกิจ ว่าได้จัดทำข้นตามหลักการบัญชีที่รับรองทั่วไปหรือไม่ เพื่อเป็นประโยชน์ต่อผู้ใช้งบการเงิน

2.2. บริการด้านภาษี (Tax services) เป็นงานที่ให้บริการด้านการให้คำแนะนำเกี่ยวกับด้านภาษีต่างๆ เช่น ภาษีเงินได้นิติบุคคล ภาษีมูลค่าเพิ่ม เป็นต้น

2.3. บริการให้คำปรึกษาด้านการบริหาร (Management advisory services) ที่เกี่ยวข้องกับทางด้านการบัญชี เช่น ปรับปรุงระบบบัญชี การวางแผนทางการเงินทั่วๆ ไป เป็นต้น

3. นักบัญชีรัฐบาล (Government accountants) หมายถึง นักบัญชีที่มีอาชีพทำงานให้หน่วยงานของรัฐบาลหรือองค์การธุรกิจที่ดำเนินธุรกิจไม่ได้หวังผลกำไร

รายงานทางบัญชีและผู้ใช้ข้อมูลทางการบัญชี

รายงานทางการบัญชี (Accounting reports) เป็นรายงานที่จัดทำขึ้นโดยนักบัญชี เมื่อมีรายการค้าเกิดขึ้น ผู้ทำบัญชีจะจดบันทึกรายการค้าเหล่านั้น จัดหมวดหมู่รายการ และทำการเก็บรวบรวมข้อมูลทางการบัญชีไว้เป็นศูนย์ข้อมูล เรียกว่า ระบบสารสนเทศทางการบัญชี (Accounting information system) และนำข้อมูลทางการบัญชีเหล่านั้นไปจัดทำรายงานทางการบัญชี รายงานทางการบัญชี แบ่งเป็น 3 ประเภทดังนี้

1.     รายงานทางการบริหาร (Managerial reports) เป็นรายงานที่จัดทำขึ้นเพื่อเสนอต่อผู้บริหาร เพื่อทำการตัดสินใจ การวางแผนและควบคุมงานด้านต่างๆ
2.    รายงานเฉพาะ (Special reports) เป็นรายงานที่จัดทำขึ้นเฉพาะเรื่องเสนอต่อผู้สนใจศึกษาข้อมูลทางการเงินประเภทนั้นๆ เช่น การจัดทำรายงานเพื่อเสียภาษีเงินได้เสนอต่อกรมสรรพากร
3.   งบการเงิน (Financial statements) เป็นรายงานที่จัดทำขึ้นเพื่อเป็นประโยชน์ต่อผู้ใช้งบการเงินเพื่อตัดสินใจในด้านต่างๆ เพราะงบการเงินทำให้ทราบถึงผลการดำเนินงานและฐานะทางการเงินของธุรกิจ และแหล่งที่ได้มาของเงินสดรับและแหล่งที่ใช้ไปของเงินสดจ่ายในกิจกรรมทางธุรกิจ

ผู้ใช้ข้อมูลทางการบัญชี (User of accounting information) คือ ผู้ใช้ประโยชน์จากรายงานทางการบัญชี

ดังนั้นหน้าที่ความสำคัญของนักบัญชี คือ ทำให้เกิดความมั่นใจต่อข้อมูลที่เกิดขึ้น และมีการตรวจสอบอย่างทั่วถึง เพื่อให้เกิดความพอใจกับผู้ใช้รายงานทางการบัญชีเพื่อสามารถนำข้อมูลไปใช้ในการวิเคราะห์และตัดสินใจได้ถูกต้อง

ขั้นตอนทางการบัญชี

ขั้นตอนทางการบัญชี (Accounting process) หรือ วัฏจักรทางการบัญชี (Accounting cycle) คือ ลำดับขั้นตอนการบัญชี เริ่มจากการบันทึกรายการบัญชีที่เกิดขึ้น จนถึงการเสนอรายงานทางการเงินของรอบระยะเวลาบัญชีที่สิ้นสุด

ขั้นตอนทางการบัญชีมี 3 ขั้นตอน

ขั้นที่ 1 ข้อมูลพื้นฐาน (Basic data) คือเอกสารต่างๆ ในการดำเนินธุรกิจ ประกอบด้วย ใบเสร็จรับเงิน ใบกำกับสินค้า ใบกำกับภาษี และเอกสารอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับรายการค้าทุกรายการ เมื่อรวบรวมเอกสารต่างๆ แล้วจึงดำเนินการวิเคราะห์รายการค้าจากเอกสารเหล่านั้นว่ามีผลกระทบต่อบัญชีต่างๆ อย่างไร ตามหลักสมการบัญชีและหลักการบัญชีคู่เพื่อใช้ในบันทึกบัญชีในขั้นต่อไป

ขั้นที่ 2 กระบวนการ (Processing) ของการบัญชี แบ่งเป็น 3 ขั้นตอน ดังนี้

2.1 การบันทึก (Record) เป็นการบันทึกรายการค้าประจำวันในสมุดรายวัน (Journals) ซึ่งแบ่งเป็น 2 ประเภทดังนี้

(1) สมุดรายวันทั่วไป (General journal) คือ สมุดขั้นต้นที่ใช้บันทึกรายการค้าโดยทั่วไปตามลำดับขั้นของรายการค้าที่เกิดขึ้น พร้อมกับสรุปคำอธิบายการบันทึกรายการ

(2) สมุดรายวันเฉพาะ (Specialized journals) คือ สมุดขั้นต้นที่ใช้บันทึกรายการค้าที่เกิดขึ้นเฉพาะและเป็นรายการที่เกิดขึ้นเป็นประจำ สมุดรายวันเฉพาะ ประกอบด้วย สมุดเงินสดรับ สมุดเงินสดจ่าย สมุดรายวันซื้อ สมุดรายวันขาย เป็นต้น

2.2 การจัดประเภท (Classifly) เป็นการบันทึกข้อมูลต่อจากสมุดรายวันทั่วไปหรือสมุดรายวันเฉพาะ โดยจะถูกโอนย้ายจากสมุดรายวันทั่วไปหรือสมุดรายวันเฉพาะ โดยจะถูกโอนย้ายจากสมุดรายวันทั่วไปหรือสมุดรายวันเฉพาะไปยังสมุดแยกประเภททั่วไป เรียกกระบวนการนี้ว่า

การผ่านรายการ (Posting)

สมุดแยกประเภททั่วไป (General Ledger) คือ สมุดบัญชีที่มีการแยกบัญชีของทุกบัญชีออกจากกันให้เป็นหมวดหมู่ เช่น บัญชีแยกประเภทเงินสด บัญชีแยกประเภทสินค้า บัญชีแยกประเภทเจ้าหนี้การค้า บัญชีแยกประเภทรายได้และบัญชีแยกประเภทค่าใช้จ่าย

2.3 การสรุป (Summarize) สรุปจากบัญชีแยกประเภททุกบัญชีในตอนสิ้นรอบระยะเวลาบัญชี เพื่อเตรียมจัดทำงบทดลอง

งบทดลอง (Trial balance) คือการสรุปยอดคงเหลือของบัญชีแยกประเภททุกๆ บัญชีในตอนสิ้นรอบระยะเวลาบัญชี

ขั้นที่ 3 การจัดทำงบการเงิน (Financial statement) งบการเงินของธุรกิจถูกจัดเตรียมจากข้อมูลที่ปรากฏอยู่ในงบทดลอง ข้อมูลจะแสดงให้อยู่ในรูปแบบมาตรฐานเพื่อให้ผู้ใช้ข้อมูลทางการเงินจะได้พิจารณาเรื่องต่างๆ ของธุรกิจได้ง่ายและเข้าใจ โดยจะจัดทำต่อเมื่อมีการปิดบัญชีของธุรกิจในตอนสิ้นรอบระยะเวลาบัญชี ประกอบไปด้วยงบที่สำคัญ 3 งบคือ งบดุล งบกำไรขาดทุนและงบกระแสเงินสด

ทั้งหมดที่นำเสนอ หวังว่าคงจะมีประโยชน์ต่อการนำไปประกอบการจัดทำ Service Profile ของแต่ละหน่วยงานของแผนกบัญชี (หน่วยรายจ่าย หน่วยรายรับและหน่วยวิเคราะห์ข้อมูล) โดยทั้งหมดเป็นแนวคิดของการบัญชีเบื้องต้น ซึ่งสามารถบอกเราได้ถึงกระบวนการหลักที่สำคัญของกระบวนการทางการบัญชี....ไว้พบกันบทความหน้าครับ

The A-Team หนึ่งทีมหนึ่งเดียว

2011-09-17T15:56:00.000+07:00

บทความนี้ก็เป็นส่วนต่อจาก บทความที่แล้วที่ได้นำเสนอไป

ในองค์กรเราตอนนี้ คำว่า "ทีมเวิร์ก" เป็นที่ต้องการมากที่สุด การสร้างทีมให้เป็น The best นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายแต่ก็ไม่ยากเกินความสามารถของเราทุกคน แต่ต้องหาคนที่มีลักษณะให้ตรงกันสักหน่อย

หนังเรื่อง A-Team เป็นหนัง Action มันส์ๆ เล่าเรื่องของทหารหน่วย Ranger 4 นาย ระดับหัวกะทิที่มีความสามารถเกินพิกัด ภารกิจที่เสี่ยงตายเป็นเรื่องง่ายๆ สำหรับพวกเขา โดยไม่ต้องเสียเหงื่อเพียงสักหยด
เมื่อเข้าร่วมปฏิบัติการลับสุดยอดที่เปิดโปงกระบวนการลักลอบโจรกรรมแบบพิมพ์แบงค์ดอลล่าร์อเมริกัน แต่ทว่า มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น
พวกเขากลับกลายเป็นแพะรับบาป ถูกใส่ร้ายป้ายสีจนต้องแหกคุกออกมาเคลียร์ชื่อเสียงให้กับพวกเขาเองและมันก็สำเร็จเสียด้วย....

การมีหัวหน้าทีมจอมวางแผนอย่างฮานนิบาล หนุ่มลุ่มลึก นักแก้ปัญหาและมีวาทะศิลป์เป็นเลิศอย่างเฟส ฝ่ายบู๊ระห่ำ ฝีมือขับรถสุดเจ๋งอย่างบีเอ และนักบินที่หาตัวจับยากอย่างเมอร์ด๊อค

โดยทั้ง 4 คนมีคุณสมบัติโดดเด่นที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่ทำงานเป็นหนึ่งเดียวกันได้แบบฉลุย มีสำนวนติดปากหัวหน้าทีมและลูกทีมประจำคือ "ผมชอบเวลาที่งานสำเร็จชะมัด"

การเข้าจังหวะ กะเวลา และมอบหมายหน้าที่ที่เหมาะสมกับแต่ละคน เป็น Key success (กุญแจสำคัญในความสำเร็จ) ของแต่ละภารกิจที่สำเร็จตามเป้าหมาย โดยไม่ผิดพลาดแม้แต่น้อย

แต่การทำงานในวิถีชิวิตปกติ จะหาข้อผิดพลาดแบบไม่ได้เลยย่อมยากมากกว่าในหนัง ดังนั้น การเลือก "Team Work" เป็นสิ่งที่ต้องให้ความสำคัญขององค์กร เพราะแต่ละคนมีลักษณะที่ไม่เหมือนกัน หัวหน้าทีมต้องมีสายตาที่แหลมคม
และต่อให้มีทีมที่ดี ที่ว่า Work แล้ว แต่วันเวลาอาจสั่นสะเทือนความเป็นทีมได้เช่นกัน การเจอะเจอกันบ่อยๆ แลกเปลี่ยนปัญหา ไม่เฉพาะงาน แต่รวมถึงปัญหาชีวิตด้วย ให้ลูกทีมรู้สึกว่าได้เข้าไปมีส่วนร่วมของกันและกัน ไม่ว่าสุขหรือทุกข์ เป็นสิ่งที่ดีในการสร้างทีม

จุดหนึ่งของหนัง A-Team บอกกับเราเรื่องนี้คือ เมื่อฝ่ายผู้ระห่ำอย่างบีเอ ประกาศชัดว่าจะไม่ฆ่าคนอีกต่อไป ทำให้งานเกิดอุปสรรค เพราะถ้าเราไม่ฆ่าเขา เราก็ต้องตาย สิ่งที่หัวหน้าทีมอย่างฮานนิบาลพูดสะกิด บีเอ คือ "การทำความถูกต้องให้เกิดไม่ได้แปลว่าเราต้องไม่ฆ่าใคร แต่มันอยู่ที่การพิสูจน์ตัวเราเองอย่างสุดความสามารถต่างหาก"

การวางเป้าหมายของทีมหนึ่งทีมไม่ใช่อยู่ที่ KPI (ตัวชี้วัด) วัดความสำเร็จเมื่องานเสร็จเท่านั้น หากต้องมองระยะยาวว่า หากใครคนใดคนหนึ่งในทีมเกิดพลาดพลั้งเสียหลัก ทีมจะเป็นที่พักพิง และฉุดให้ "เดอะทีม" กลับมาได้อย่างไร

"หนึ่งทีม อาจจะไม่ต้องประกอบด้วยหัวกะทิทั้งหมด แต่หนึ่งทีมต้องการส่วนผสมอะไรบ้าง??? งานของเราเท่านั้นที่ให้คำตอบได้ดีที่สุด"

หวังเป็นอย่างยิ่งว่า บทความนี้จะทำให้เกิดแรงบันดาลใจใน การสร้างทีมเวิร์กที่สำคัญในการปฏิบัติงานร่วมกันต่อไป อย่าลืมนะครับว่า เราอยู่ที่ทำงานมากกว่าอยู่ที่บ้านซะอีก ส่วนตัวยังมีความคิดเลยว่า "ที่นี่มันเหมือนบ้านหลังที่สองของเราจริงๆ"
ไว้เจอกันในบทความหน้านะครับสมาชิกบ้านบัญชีศรีพัฒน์ทั้งหลาย.....