..മുറിവുകളുടെ വസന്തം..

സ്നേഹം

2021-07-06T04:30:00.001-07:00

ചിലപ്പോഴെങ്കിലും;

നൂലു പൊട്ടി പറക്കുന്ന എന്നെ

വേഗങ്ങൾ അസാധുവാക്കിയും

വേരുകൾ കൂട്ടിക്കെട്ടിയും

ചേർത്ത് നിർത്തുന്ന നീ.

2015-03-15T07:47:00.001-07:00

നനഞ്ഞ വൈകുന്നേരങ്ങൾ -
പരിചയമില്ലാത്ത പുഞ്ചിരികൾ -
വീട് -

കൊട്ടിൽ പടിയിലെ ആഞ്ഞിലി മണം
നെറുകയിൽ നിന്റെ നനഞ്ഞ ശ്വാസം
അരക്കെട്ടിലെ ജ്ഞാനസ്നാനം
ഉർവരതയുടെ പച്ച മണം

കുതിർന്ന തൊലിയുടെ അകമടക്കുകളിൽ
പേരറിയാത്ത നൂറു ഗന്ധങ്ങൾ

ഇരുൾ കമ്പിളിയുടെ
ഉർവര ഗർഭത്തിൽ
തലമുറകളുടെ കൂട്ടകരച്ചിൽ

മഴ -
നിന്നിലെ
കർപ്പുരമണം.

2013-02-12T11:06:00.002-08:00

" യാ മൌലാ..

നിന്‍റെ നാമത്തിലാണ്
ഞാന്‍ ഓരോ ഇഴയും നൂല്ക്കുന്നത്
ഇതിലേത് ഇഴയാണ് നിനക്ക് സ്വീകാര്യമാവുക
എന്ന് എനിയ്ക്കറിയില്ലല്ലോ.."

നെയ്തു കൂട്ടുന്ന ഓരോ ഇഴയിലും അവര്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ ഒളിച്ചു വെയ്ക്കുന്നു ..

ഓരോ ഗലികളിലും വൃദ്ധനായ ആ സൂഫി ഗായകന്‍റെ കാല്പാദങ്ങള്‍ ഇഴയുന്നു..

കിലാ കോട്ടിയില്‍ നിന്നും തിരികെ മടങ്ങുന്ന വഴികള്‍ക്കിടയില്‍ , നിശബ്ദരായ പാറ കൂട്ടത്തിനിടയില്‍ സമര്‍ത്ഥമായി ആരോ ഒളിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നു - ജാഗേശ്വരി ദേവിയുടെ ക്ഷേത്രം.

വെട്ടിയൊതുക്കിയ കാല്‍ വരിയിലൂടെ, കുളപടവുകളുടെ ആഴമേറിയ ദാഹങ്ങളിലേക്ക് - അമ്പലമണിമുഴക്കങ്ങളിലേക്ക്- അവളുടെ അതീന്ദ്രീയമായ ലാവണ്യത്തിലേക്ക്- മറവിയുടെ പുകകുഴലുകള്‍ പോലെ പുറം തൊലിയെ തൊട്ടു വിളിക്കുന്ന അഗര്‍ബതി മണങ്ങള്‍ എന്നെ ഉറക്കി കിടത്തി-

തീര്‍ച്ചയായും ഞാന്‍ മുന്‍പിവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്-

ഒന്നുകില്‍

ഓര്‍മ്മകളില്ലതൊരു കാലത്തിന്‍റെ ചുളിവുകളിലെപ്പോഴോ അച്ഛന്‍റെ കൈവിരലില്‍ തൂങ്ങി-

അല്ലെങ്കില്‍

മഞ്ഞ നിറമുള്ള ഒരു പുസ്തകത്തിന്‍റെ അവസാനത്തെ താളും ഇടത്തോട്ട് മറിച്ചു കൊണ്ട് പ്രിയ കഥാകാരന്‍റെ മടിയിലേക്ക്‌ കണ്ണുകളടയ്ക്കുന്ന നിമിഷത്തിന്‍റെ അപൂര്‍വതകളിലെപ്പോഴോ..

അതുമല്ലെങ്കില്‍-

ഒരുറക്കത്തിന്‍റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട് പോവും മുന്‍പ് ഞാന്‍ കണ്ട നിറവും ഗന്ധവുമുള്ള സ്വപ്നത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു സന്ദര്‍ഭമായിരിക്കണമത്.

ഇവിടെ, ഈ പാറ കെട്ടുകള്‍ക്കിടയിലോ, കല്‍പടവുകള്‍ക്കറ്റത്തോ, ആല്‍മരങ്ങളില്‍ ഉറക്കം തൂങ്ങുന്ന വാവലുകളുടെ ചിറകിനടിയിലോ ഞാന്‍ മറന്നു വെച്ചിടുണ്ട് -

എനിക്ക് പ്രിയപെട്ടതെന്തോ ..

ഇപ്പോഴും എനിക്കത് തിരിച്ചെടുക്കനാവും , ഒരു പോറല്‍ പോലുമേല്‍ക്കാതെ ..

ഇവിടെയുമുണ്ട് വാകകള്‍ -

പൂക്കാന്‍ മടിച്ചു നില്കുന്നത് പോലെ..

ഈ പ്രണയ നഗരത്തിന്,

ഇനിയൊരു വാകപൂവിന്‍റെ ചുവപ്പ് പോലും ആവശ്യമില്ലെന്ന് തോന്നും ..

ഈ വന്യസൗന്ദര്യം ഭ്രാന്തവും കാല്പനികവുമാവുന്ന നഗരരാത്രികളില്‍ ഞാനേറ്റവും കൂടുതല്‍ അറിഞ്ഞത് നിന്നെയാണ് - ലക്ഷ്മണ്‍ മന്ദിറിന്‍റെ മടിയില്‍ രാവും പകലുമില്ലാതെ ഉറക്കം നടിക്കുന്ന പരമേശ്വര്‍ തടാകം.

നിന്‍റെ കല്പടവുകളില്‍ ഇരുന്നാണ് ആ രാത്രയില്‍ ഞാനെന്നെ അറിഞ്ഞത്..

ആകാശം മുഴുവനും നക്ഷത്രങ്ങള്‍ക്കായി മാറ്റിവെച്ച രണ്ടു രാത്രികള്‍

നിന്‍റെ പായല്‍ വഴുക്കുന്ന കല്‍പടവുകള്‍ക്കും, നിന്നില്‍ മുഖം നോക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങള്‍ക്കും, നിന്നിലേക്ക്‌ വീണുറങ്ങാന്‍ കണ്ണുചിമ്മുന്ന വഴിവിളക്കുകള്‍ക്കുമറിയാം..

എന്നെയും നിന്നെയും, - നിനക്കും എനിക്കും അറിയുന്നതിനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍...... .

ഇന്നും എന്‍റെ പ്രഭാതങ്ങള്‍ കണ്‍തുറക്കുന്നത് അന്തര്‍ ഷെഹറിലെ നെയ്ത്തു പുരകളുടെ സംഗീതത്തിലെക്കാണ്..

പകല്‍ സമയങ്ങളില്‍, ഞാന്‍ നടക്കുന്നത്‌, ചന്ദനത്തിരി മണക്കുന്ന നിന്‍റെ ഗലികളിലൂടെയാണ്..

പേരറിയാത്തൊരു വൃദ്ധ ഗായകനെ പിന്‍തുടര്‍ന്ന് , വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ കുന്നിറങ്ങിയെത്തുന്നത് ജാഗേശ്വരിയുടെ മണി മുഴക്കങ്ങളിലെക്കാണ് ..

"സര്‍വതിനെയും അളന്നു തിട്ടപ്പെടുത്തുന്ന ലോകത്തു നിന്ന്

അഹം ഭാവവും വെറുപ്പും കടന്നു ചെല്ലാത്ത ഒരിടത്തേയ്ക്ക്

ആത്മാവിനെ മോചിപ്പിയ്ക്കുവാന്‍ .."

ഞാനിപ്പോഴും നിന്നില്‍ നിന്നും തിരിച്ചു പോരാന്‍ മടിക്കുന്നു.

കടലില്‍ ..

2012-09-04T08:20:00.002-07:00

ഉറങ്ങി പോയൊരു സ്വപ്നം -
വാ മൂടിയ ചെപ്പുകുടത്തില്‍

അനാഥമായി പോയ വാക്ക് -

ഹൃദയമെത്താത്ത ദൂരത്തില്‍

കാത്തിരിപ്പിന്റെ ചുഴികള്‍ -

നീയെന്നു പേരിട്ട മുറിവിന്റെ ആഴത്തില്‍

എത്ര കപ്പല്‍ ചേതങ്ങള്‍ ..?

ജനിക്കാതെ പോയൊരു കുഞ്ഞു കരച്ചില്‍ -

എന്നിട്ടുമെന്തിനാണ് ..??

ഭൂമിയുടെ കറുത്ത അറ്റത്തേയ്ക്കെന്ന

കള്ളമെറിഞ്ഞ് ,

തനിയെ തുഴഞ്ഞു പോയ നിന്നെ

ഞാനീ കടലിനെക്കാളുമേറെ സ്നേഹിക്കുന്നത്..?

2012-04-04T00:17:00.003-07:00

ചിലപ്പോള്‍ തോന്നും

പെരുവിരലറുത്ത്

വിദ്യയെ വന്ധ്യംകരിച്ചൊരു ഗുരുനാഥന്‍

നിന്‍റെയുള്ളില്‍ കുനിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന്-

അതു കൊണ്ടാണ്

ഉടല്‍ കൊണ്ട് സ്നേഹിക്കുമ്പോഴും

നെഞ്ജില്‍ കൈചേര്‍ത്ത്

പരിചിതമായൊരു മിടിപ്പിനു വേണ്ടി കൊതിച്ചത്-

അത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ്

പെരുവിരലിനും

രഥചക്രത്തിനുമിടയില്‍

നീയറിയാത്തൊരു താഴ്ചയിലേക്ക്

ഇത്രമേലാഴത്തില്‍ ഞാനൊറ്റയ്കായി പോയത്..

ആത്മഹത്യ

2011-12-13T00:14:00.000-08:00

ഓരോ രാത്രിയിലും, ഞരമ്പുകളില്‍

നീ കുത്തിയിറക്കുന്ന ശരീരപാഠങ്ങള്‍ .

ഉരുകി തിളയ്കുന്ന സ്പര്‍ശത്തിലൂടൂ-

ര്‍ന്നുപോയ ആത്മാവിന്‍റെ മിടിപ്പുകള്‍ .

ഒന്നിച്ചുറങ്ങിയപ്പോഴെല്ലാം

ചുണ്ടു പൊട്ടിയ ഗദ്ഗദങ്ങളില്‍ നിന്നും

നീയെന്നെ വീണ്ടെടുത്ത ഗന്ധര്‍വയാമങ്ങള്‍ .

ഇരുട്ടിലൊറ്റയായ് പോയ

നിലാവിന്‍റെ നിഴല്‍ കഷ്ണം.

അറിയില്ല നിനക്ക്-

കൈത്തണ്ട മുറിഞൊഴുകിയ

ദുഷിച്ച രക്തകണങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം

ഒരര്‍ത്ഥശൂന്യതയുടെ ദൂരം മാത്രമേയുള്ളൂ

നിന്‍റെ ശരിക്കും
എന്‍റെ തെറ്റിനുമിടയില്‍ .

നിന്നിലുണ്ട്-

ഉറങ്ങിപോയ പുലരികള്‍ ,

ഇരുണ്ടു പോയ അകമറകളില്‍

ഭദ്രമായി ഞാനൊളിപ്പിച്ച

കാമനകളുടെ താക്കോല്‍ ,

വേണ്ട വേണ്ടയെന്നു തട്ടിമാറ്റുമ്പോഴും

ഞാന്‍ എന്നിലേക്ക്‌ തന്നെ വലിച്ചടുപ്പിക്കുന്ന

ആഗ്രഹങ്ങളുടെ പുതപ്പ്,

ഞാനും നീയുമെന്ന ഇല്ലായ്മകളെ

സാധൂകരിയ്ക്കാന്‍

വീണ്ടും

ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നൊരു താക്കീത്.

2011-11-06T22:24:00.000-08:00

ജോണ്‍ -
മിന്നല്‍പിണരിന്‍റെ ഒറ്റഞരമ്പിലൂടെ
മനസ്സ് മുറിക്കുന്ന രാത്രിമഴ.
ഭ്രാന്തിന്‍റെ വേദസാരങ്ങളില്‍ ,
നീ
ഉയിര്‍പ്പിന്‍റെ മൂന്നാം പകല്‍.
സംശയങ്ങളേതും ബാക്കിവയ്ക്കാത്ത
സഹനവല്‍മീകം-
വിഷലിപ്തമായ നിന്‍റെയേകാന്തത

അമ്മമാര്‍-
അവരുറങ്ങികൊള്ളട്ടെ,
ഒരു തുള്ളി വീഞ്ഞിനും

ഒരു രാത്രിസഭയ്ക്കും വേണ്ടി

നമുക്കീ വേദപുസ്തകം പണയം വെയ്ക്കാം.
രക്തസാക്ഷികള്‍ക്കിനിയൊരു
ദൂതനില്ല-

ഇതാ
എന്‍റെ പഴയ കയറ്റുകട്ടിലില്‍
അക്ഷരമാലാക്രമം തെറ്റിച്ച്‌
ഒരാത്മാവ് കൂടി ചേക്കേറുന്നു.
പനിപിടിച്ച ദര്‍ബാറില്‍ നിന്നും
മുറിവേറ്റ ഒരു പക്ഷി കൂടി ഭൂമി തേടുന്നു.

വിളക്കുമരത്തിന്‍റെ കണ്ണ് കുത്തി പൊട്ടിക്കാന്‍

മുറിബീഡിയുടെ ചൂട്ടു വെളിച്ചം തേടിയവന്‍
നീയെനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവന്‍
ജോണ്‍ -
നിനക്ക് ശേഷവും, ഉയിര്‍പ്പിന്‍റെ-
ഈ ഗുഹാമുഖം തുറക്കാന്‍
ആരുമെത്തിയില്ല.
ഇന്നോളം-
വാഴ്വിന്‍റെ ഒരു വേനലിലും
ഈ താഴ്വര പൂത്തിട്ടില്ല

അറിയപ്പെടാത്ത കാരണങ്ങളാല്‍ രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് -

2011-10-06T21:59:00.000-07:00

എല്ലാവര്‍ക്കുമുണ്ട്,
പറിച്ചു മാറ്റാന്‍ പറ്റാത്തത്രയും ആഴത്തിലേക്ക്
വേരുകളിറങ്ങിപ്പോയ ഒരുപിടി മണ്ണ്

എന്നെ പോലെ നീയും-
കാത്തു വെച്ചിരിക്കുന്നു
കണ്ണിനു താഴെ തെളിഞ്ഞ പച്ച ഞരമ്പിനുള്ളില്‍
മോഹിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സ്വപ്നം..

അകലെ
ആ പ്രിയപ്പെട്ട നഗരത്തില്‍ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്
നമുക്കിനിയും കൈമോശം വന്നിട്ടില്ലാത്ത തണലുകള്‍
കൈയകലത്തില്‍ മാത്രം കാലഹരണപ്പെടാത്ത
നമ്മുടെ ഭാഷ.
ഹൃദയത്തിന്റെ ചുറ്റളവില്‍
നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത സ്നേഹാതിര്‍ത്തികള്‍

ദന്ദെവാഡയിലും നക്സല്‍ബാരിയിലും ഇനിയുണ്ടാവില്ല
ചിറകു മുളച്ച വെള്ളിമേഘങ്ങള്‍
തേജസ്വിനിയിലും ഇന്ദ്രാവതിയിലുമില്ല
കാലുഷ്യത്തിന്‍റെ ചുഴിയനക്കങ്ങളൊന്നും.

ജനിക്കുന്നതിനും മുന്‍പേ പെയ്ത ഒരു മഴയില്‍
ഭാഷ നഷ്ടപെട്ടു പോയ മനുഷ്യരുടെ സ്വത്വ ദുഖം
ഇന്നെന്‍റെ പുണ്ണ് പിടിച്ച ചിന്തകള്‍ക്ക് മേല്‍
ഉപ്പു തരികള്‍ വീഴ്ത്തുന്നു-

2011-06-19T21:46:00.000-07:00

ഒരു നിമിഷം -

ശാപം കിട്ടിയ വിഷപെയ്ത്തിനെ,

തെല്ലും ഭയമില്ലാതെ
രോഗാതുരമായ ഈ ഋതുവിനെ,
ഞാനെന്‍റെ പനികിടക്കയോട് ചേര്‍ത്തു പിടിക്കട്ടെ

ഓരോ വസൂരികുത്തും
ഇതള്‍ പൊഴിച്ച വേനല്‍ വാകയുടെ
അഞ്ചാമിതള്‍ പോലെ, എന്റെ
ശരീരത്തില്‍ അമര്‍ത്തി ചുംബിക്കും വരെ..

എല്ലാ മുഴയിലും ചുളിവിലും
ഒരു ചുവന്ന ചിരിയുമായി
വീണ്ടും നീ തന്നെ തിണര്‍ക്കും വരെ..

അറിയുന്നുണ്ട് ഞാന്‍ -
പ്രാണന്‍ വേര്‍പെട്ടു പോകുന്ന
നേര്‍ത്ത പാടയ്ക്കു മീതെ,

നീയെന്ന കാന്തക്കല്ലിലേക്കു തന്നെ

വീണ്ടും
മനസ്സ് പായിക്കുന്ന എന്നെ..
അറിയുന്നുണ്ട് ഞാന്‍ -

എന്മകജെ

2011-05-19T00:53:00.000-07:00

ഇത് -
ഞാനും നീയും വ്യാഖാനിച്ച നാനാര്‍ത്ഥങ്ങളാല്‍
ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ച ഒരു നിഘണ്ടുവാണ് .
ഉറവ വറ്റി പോയ വാക്കിന്റെ വന്‍മരം

നിനക്കു ശ്വസിക്കാന്‍
വിഷം കലരാത്ത ആറടി മണ്ണ് ,
ഉറങ്ങാന്‍
നോവ്‌ തീണ്ടാത്ത ഒരു കീറ് ആകാശം ,
മരണത്തിലും
മണോടണഞ്ഞു സ്വപ്നം കാണാന്‍
ഒരു വരള്‍ച്ചയിലും വറ്റാത്ത വാക്കിന്റെ അഗ്നിഹോത്രം

ജനിക്കാതെ പോയ ഒരു തലമുറയുടെ സ്വത്വം -
നിന്റെ സിരകളില്‍ അഗ്നിയാവുന്നുണ്ട് .
ഉടഞ്ഞ ശംഖില്‍ നിന്നും മുറിവേറ്റ ഒരു കടല്‍
ദയനീയമായി നിലവിളിക്കുകയും.

ഭയമാണു,
എതു നിമിഷവും ശിരസ്സില്‍ പൊട്ടിചിതറാവുന്ന ഒരു ചൂണ്ടു വിരലായി
നീ എന്നിലേക്ക് ലക്‌ഷ്യം തെറ്റികൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു..

നമുക്കിടയില്‍ ,
ഇനിയൊരു
നെടുവീര്‍പ്പിന്റെ ദൂരം പോലുമില..

ഇതൊരു പശ്ചാതാപമോ പ്രായശ്ചിത്തമോ ആവുന്നില്ല
എന്നിരിക്കിലും,
നമ്മള്‍ തെറ്റിച്ചു വ്യാഖാനിച്ച നാനാര്‍ത്ഥങ്ങളാല്‍

ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ച ഒരു നിഘണ്ടുവാണിത് ..

ഇതിനകം,
മറവിയിലേക്ക് മടങ്ങി പോയ ഒരു വേനലില്‍ ,
വിഷം തുളച്ച ഒരു ഹൃദയം
വിരല്‍ ചേര്‍ത്തടയ്ക്കുവാന്‍

ഒരിക്കല്‍ കൂടി..

2011-03-06T22:27:00.000-08:00

കൈവെള്ളയില്‍ തരിക്കുന്ന പനിച്ചൂടിലൂടെ

ചുണ്ടുകളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഒരു വഴിയുണ്ട്.

മുറിച്ചു കളഞ്ഞ ചെവിയിലൂടെ

രക്തമുണങ്ങാത്ത ഗോതമ്പുപാടത്തേക്ക്

വിയര്‍പ്പു മണങ്ങളുടെ വസന്തത്തിലൂടെ

നീ തട്ടിമറിച്ചിട്ട ഉരുളകിഴങ്ങു മേശയിലേക്ക്‌.

പ്രിയ വാന്‍ഗോഗ്..,

ജീവിതത്തിനു ഒരു നിറമേ ഉള്ളൂ..

നിന്‍റെ ഭ്രാന്തിന്‍റെ ആയിരങ്ങളില്‍ നിന്ന്

ഇന്ന് ഞാനത് കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു.

....................................................................

ഓരോ സൂര്യകാന്തിയും

ഓരോ മുറിവാണ് വാന്‍ഗോഗ്,

മറവിയിലേക്ക് മിഴിപൂട്ടുന്ന

തണുത്തുറഞ്ഞൊരു മുറിവ്..

നീ അറുത്തെടുക്കാത്ത പെരുവിരലിലേക്ക്

എന്‍റെ ഭ്രാന്ത് കിതയ്ക്കുന്നു.

നാളെ,

ഈ ഭ്രാന്തന്‍ പൂക്കള്‍
ഒരു ചരിത്ര മരണം കൂടി രേഖപ്പെടുത്തും..

2011-01-21T06:30:00.000-08:00

ഒരു മഹാനഗരത്തിന്റെ വിഷം,

ഇപ്പോഴും എന്‍റെ സിരകളില്‍ പൊട്ടിച്ചിതറുന്നു..

നമുക്കുള്ളിലെ നേര്‍ത്ത ഞരമ്പുപാളങ്ങളിലൂടെ

ഒരു ഭ്രാന്തന്‍ കവിത
കുതിച്ചു പായുന്നു..
മഞ്ഞ നിയോണിന്‍ തണലില്‍
പനിചൂട് കിളിര്‍ക്കുമ്പോള്‍
അമ്മ വിളമ്പിയ സ്നേഹത്തിലും
അന്യഥാബോധം പുകയുന്നു..
ഗര്‍ഭപാത്രങ്ങളില്‍ കിളിര്‍ത്ത്,
അസ്ഥികളിലവസാനിക്കേണ്ട സ്വാഭാവികതയ്ക്കു കുറുകെ
ബലി ചോറ് കൊത്തിയ പിതൃക്കള്‍
തിരുത്തല്‍ രേഖകളെഴുതുമ്പോള്‍

ബാക്കിയാവുന്നു -

വഴികളെല്ലാം തെറ്റിപോയ ഒരുവള്‍
അപഥസഞ്ചാരിണി.

ശമനൌഷധങ്ങളില്ലാത്ത കാമനകള്‍ .

കയ്പ്പൊഴിയാത്ത രാത്രികള്‍ ..

ഹരാകിരി

2010-12-30T20:52:00.000-08:00

എന്നെന്നേക്കുമെന്ന് ഒരിക്കലുപേക്ഷിച്ച
വഴിയിലൂടെ, ഞാന്‍ വീണ്ടും നടക്കും
മുള്ള് മുറ്റിയ ഉടലാകെ
വാക്കിന്റെ വജ്രമുന പിടഞ്ഞു വിയര്‍ക്കും.
മറവിയുടെ വേനല്‍ , ഞരമ്പുകളില്‍
നിരാസത്തിന്റെ ഭാഷ കോറി വരയ്ക്കും.
മുനകൂര്‍ത്ത വാക്കുകളോരോന്നും
നമ്മുടെതെന്ന് പറയാവുന്ന ശിഷ്ടത്തെ
നിര്‍ദ്ധാക്ഷിണ്യം കുരിശിലേറ്റും.
ചോരയിറ്റുന്ന ഒരു മോതിര വിരല്‍ മാത്രം
ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ,നിനക്ക് വഴികാട്ടും.

അറിയില്ല നിനക്ക്,
നീ ഊതി കാച്ചിയ ഇരുമ്പഴികളുടെ
കനത്തില്‍ നിന്നാണ്
എന്‍റെ സ്വാതന്ത്രത്തിനു ചിറകുമുളച്ചത്
വേരുകള്‍ക്ക് പ്രണയിക്കാന്‍ ആറടി മണ്ണും ,
കണ്‍നിറയെ ഒരു ചതുരാകാശവും
എന്‍റെ അവകാശങ്ങളാണ്.

ഈ ഉപവാസം അവസാനിക്കില്ല
കൈത്തണ്ടയില്‍ കോറിയിടാന്‍
പ്രണയമല്ലാത്തൊരു ഭാഷ,
തുരുമ്പടരാത്തൊരു കത്തിമുന,
അന്നനാളം കവിയുന്ന നിദ്രൌഷധം,
പ്രാണഞരമ്പ്‌ പിടയാനൊരു ചരട്,
അമിതവേഗത്തിലൊരു തീവണ്ടി..
ആരെങ്കിലും എന്നോടിത്തിരി കരുണകാണിക്കുവോളം,
എന്‍റെ പതനം അവസാനിക്കില്ല..

2010-12-25T20:24:00.000-08:00

നിദ്രാശാന്തിയുടെ കടല്‍ തുരങ്കം തകര്‍ത്ത്
നിര്‍ദ്ധാക്ഷിണ്യം എന്നിലേക്ക്‌ പാഞ്ഞുപുളയുന്ന
പുകവണ്ടിയുടെ ആക്രോശങ്ങള്‍ .
ഞെട്ടിയുണര്‍ത്തികൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന
അനാഥഭ്രൂണത്തിന്റെ കരച്ചില്‍ .
ഇരുട്ടില്‍ , അസ്വസ്ഥ മായ കഴുകോലിനു താഴെ
മുറിഞ്ഞ തൊണ്ടയിലേക്ക്
അമ്മ പകര്‍ന്ന കഷായ കയ്പ്പിന് ,
ചുവന്ന പട്ടു കൊണ്ട് വാ മൂടിയ
അച്ഛനെന്ന അനാഥത്വം തരിക്കുമ്പോള്‍ ,
പനികിടക്കയിലെ സ്വപ്നങ്ങളിലൊക്കെയും
സപ്തവര്‍ണങ്ങളിലൊഴുകുന്ന നിള നിറഞ്ഞു കവിയുന്നു .
അരയാള്‍ പൊക്കത്തില്‍
ആത്മഹത്യ പരാജയപെട്ടവന്റെ നിലവിളികള്‍ക്ക്‌
വാക്കാവാത്ത സങ്കടകടലിന്റെ
ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന ആഴം ചുവയ്ക്കുന്നു .
മനസ്സില്‍ ഒരു താക്കോല്‍ പഴുതിന്റെ
തണുത്ത തുരുമ്പ് മാത്രം ശേഷിക്കെ,
ചോര കിനിയാത്ത മുറിവുകളെ ലക്ഷ്യമാക്കി
കാലം തൊടുത്ത ആഗ്നേയങ്ങള്‍
അടയാളങ്ങളടര്‍ന്ന
രക്തസാക്ഷിക്കല്ലിനു ചുവട്ടില്‍
ആത്മശാന്തി തിരയുമ്പോള്‍
അകാരണമായി അസ്വസ്ഥരാവുന്നുണ്ട്-
ഓരോ നാട്ടിലും,,
എത്രയോ അമ്മമാര്‍ .

എന്നോട് ക്ഷമിക്കുക-
വര്‍ത്തമാനത്തിനു കുറുകെ
ആത്മബലമുരുക്കിയ പാലമുറയ്ക്കാന്‍
നിരന്തരമായി തോറ്റുകൊടുത്തവര്‍ക്ക്
തണ്ടെല്ലോടിഞ്ഞ കവിതയുടെ
വൈധവ്യം മാത്രം
ഞാന്‍ കാഴ്ചവെയ്ക്കുന്നു..

2010-11-20T17:40:00.000-08:00

ഉറ കുത്തിയ വാതിലിനപ്പുറം,
ക്ഷമ നശിച്ച നിഗൂഡതകളെല്ലാം
സംഘടിച്ച തടവറയില്‍ നിന്നാണ്
എന്‍റെ തൂലികയ്ക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചത്.
ആദ്യം അത് മുദ്രാവാക്യങ്ങള്‍ തിരുത്താന്‍ തുടങ്ങി
പിന്നെ സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ .
നട്ടെല്ലോടിഞ്ഞ പ്രണയ തത്വശാസ്ത്രങ്ങളുടെ
നീണ്ട മായ്ച്ചെഴുത്ത്..
ഒടുവില്‍ ,അണിയറയിലെ ചായക്കൂട്ടുകളില്‍
മുഖം പൂഴ്ത്തി, ഉറക്കം നടിച്ച
ചരിത്ര യുദ്ധങ്ങളെ സ്പര്‍ശിച്ച അന്നാണ്,
ഞാന്‍ കവിയല്ലാതായത്..

പഴയ പുരുഷാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍

2010-11-04T04:20:00.000-07:00

എണ്ണമറ്റ ചില്ലു കഷണങ്ങളായി ചിതറി തെറിക്കാന്‍
നിന്റെയൊരു ചെറിയ ചിലിയനക്കം.
ഉച്വാസ വായു നിലച്ച ഗുഹാമുഖത്ത്‌
സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കൊരു കറുത്ത ജീവപര്യന്തം.
മറവിക്ക് എന്നുമോര്‍മിക്കാന്‍
സുഖകരമായൊരു കുരിശു മരണം.
മുറിവേറ്റവള്‍ക്ക് ചിരിച്ചു കൊണ്ടോടികയറാന്‍
സുന്ദരമായൊരു കഴുമരം.
ചതുരാകാശങ്ങളില്‍ നിന്നും
കടല്‍ ഭിത്തികള്‍ക്കിടയിലേക്ക്
ഉടല്‍ കറുത്ത കാമനകളുടെ
ജയില്‍ ചാട്ടം.
ബലി പീഡത്തിലെ കറുത്ത വീഞ്ഞില്‍ നിന്നും
രൂപകൂട്ടിലെ ഏകാന്തതയിലെക്കെന്ന പോലെ
കൈ വിരലുകള്‍ക്കിടയിലെ ഇത്തിരി സ്നേഹത്തിലേക്ക്‌
സ്വതമന്വേഷിച്ചൊരു പലായനം.
കണ്‍തടങ്ങളിലവശേഷിച്ച രാത്രിയില്‍ നിന്നും
പ്രണയത്തിന്റെ നിസ്സീമതയിലേക്കൊരു
പരകായപ്രവേശം.
സമയം-
ഭൂതകാല മുഖത്തെഴുത്തില്‍ നിന്നും
അവസാന അടയാളവും വര്‍ത്തമാനവെറുപ്പിനാല്‍
തുടചെടുത്തിരിക്കുന്നു.
മരണ തുരുത്തില്‍
ഒറ്റയടിയളവിനാല്‍
ശിരോലിഖിതങ്ങള്‍ മാറ്റി വരയ്ക്കാന്‍
ഒരേകാകി തുഴഞ്ഞടുക്കുമെന്നോര്‍ത്ത്
വിഡിയായ മനുഷ്യന്‍ ഇന്നും നോയമ്പ് നോല്‍ക്കുന്നു.
ഈ തീരങ്ങള്‍ -
കറുത്ത രണ്ടു മുറിവുകളാണ്.
ഒരു നോട്ടം
ഒരു സ്പര്‍ശം
ഒരിറ്റു സ്നേഹം
മതി
കടല്‍ ക്ഷോഭം രക്ത ചൊരിചിലുകളായി
അവസാനമില്ലാത്ത ഉള്‍ച്ചുഴികളിലൂടെ
മുറിവുകളുടെ മേഘമല്‍ഹാര്‍ തീര്‍ക്കാന്‍.
പിന്നെ-
മാംസമഴുകിയ ചങ്ങലകൊളുത്തുകളില്‍ നിന്നും
സ്വാതന്ത്ര്യഗീതികളുടെ ഒരു ഘോഷയാത്ര..

രാമനുണ്ണിയുടെ ''ഇല്ലാത്ത നിയമങ്ങള്‍ .''

2010-08-26T01:10:00.000-07:00

ആനന്ദിന്‍റെ "ഉള്ള നിയമങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത നിയമങ്ങള്‍ " എന്ന മാതൃഭുമി ലേഖനത്തോടുള്ള കെപി രാമാനുണ്ണിയുടെ പ്രതികരണം അക്ഷരാര്‍തത്തില്‍ എരിതീയില്‍ എണ്ണയൊഴിക്കുന്നതായി..
നിന്ദയും വിമര്‍ശനവും രണ്ടാണെന്ന് അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ പറയട്ടെ: ഏതെങ്കിലും മതത്തില്‍ വിശ്വസിക്കാനും അവിശ്വസിക്കാനും ഉള്ള അവകാശം ഭരണഖടന വിവക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്.
ജനകീയ ജനാതിപത്യ പോരാട്ടങ്ങളുടെ ഒരു മുഖ്യ വെല്ലുവിളി മതഫാസിസ്റ്റു ഭീകരതയെ തിരിച്ചറിയാത്ത ഒരു അറിവ്കെട്ട ജനസമൂഹമാണ്.
അതുപോലെ തന്നെ കണ്ടിട്ടും കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്ന -ക്രൂരമായ നിസ്സംഗത പുലര്‍ത്തുന്ന ഒരു അരാഷ്ട്രീയ ജനവിഭാഗവും.
അവര്‍ക്കാണ്, ശ്രീ രാമനുണ്ണി ലേഖനത്തില്‍ പരാമര്‍ശിച്ച ജര്‍മന്‍ ചിന്താശകലം ഉപകാരപ്പെടുക..
രാമനെയും മുഹമ്മദിനെയും കൃസ്തുവിനെയും ഉപയോഗിച്ച വോട്ടു നേടിയെടുക്കുന്ന ഫാസിസത്തിനെതിരെയായിരിക്കണം നമ്മള്‍ ശബ്ധിക്കേണ്ടത്.
അത് മതത്തോടും മത വികാരങ്ങളോടുമുള്ള അസഹിഷ്ണുതയായി
വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നത്, മേല്‍പറഞ്ഞ അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ടാവാനേ തരമുള്ളൂ..
ഒരുദാഹരണം എടുക്കാം:
r.s.s ന്‍റെ വേദഗ്രന്ഥമായ വിചാരധാരയില്‍ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു:
"നമ്മുടേത് ഹിന്ദു ദേശീയതയാണ്.മറുവിഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് ചെയ്യാവുന്നത്-ഒന്നുകില്‍ ഹിന്ദുദേശിയതയുടെ മേല്‍ക്കോയ്മ അംഖീകരിച്ച് അതിന്‍റെ ഭാഗമാവുക.അല്ലെങ്കില്‍ ഈ രാജ്യം വിടുക."
ഇത്തരം ദുര്‍വ്യാഖ്യാനങ്ങളോടാണ് ആനന്ദ് അസഹിഷ്ണുത പുലര്‍തിയതെന്നു രാമനുണ്ണി കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതെങ്കില്‍,ഞാന്‍ തീര്‍ച്ചയായും ആനന്ദിന്‍റെ കൂടെയാണ്..
ശ്രീ.രാമനുണ്ണി സൂചിപ്പിച്ച ഉദാത്തമായ അവസ്ഥ കേരളത്തില്‍ ഒരുത്തനും ഒരു കാലത്തും ഉണ്ടാവില്ല എന്ന പൂര്‍ണ ബോധ്യത്തോടെ ആയിരിക്കണം അദ്ദേഹം ആനന്ദ് കൊളുത്തിയ തീ ഊതിപെരുപ്പിക്കുന്നത്..മസ്തിഷ്കാ വയവത്തിന്‍റെ പ്രവര്‍ത്തനക്ഷമത എല്ലാവരും സ്വയം പരിശോധിക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു!!!

2010-08-24T22:48:00.000-07:00

നിറഞ്ഞു പെയ്യുന്ന മഴയില്‍ കൈകോര്‍ത്ത്‌ നടക്കാന്‍ കല്പാത്തി പുഴയോരത്തെ അഗ്രഹാരതെരുവുകളില്‍ നിന്നും ഈ ഉപ്പുകലര്‍ന്ന മണല്‍തരികളിലേക്ക് ഒരുപാടുണ്ട് ദൂരം..
ഇവിടെ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ ഉറങ്ങുന്നുണ്ട്..

ഒറ്റ തൂവലുകള്‍ മാത്രം പൊഴിച്ചിടുന്ന ഒരു രാക്ഷസപക്ഷി, വെറും പെണ്ണിന്റെതായ എല്ലാ വന്യതകളും അതിസാധാരണമായ ഒരു ശരീരത്തിനുള്ളില്‍ ഒളിച്ചു വെച്ചവള്‍..
ഉറക്കമുണരാന്‍ വിനാഴികകള്‍ ബാക്കി നില്‍ക്കെ, അവളെന്‍റെ സ്വപ്നത്തിന്‍റെ അവസാന തുണ്ടും കൊത്തിയെടുത്തു ജനലഴികള്‍ക്കിടയിലൂടെ പറന്നകന്നു ..
തൊണ്ടയില്‍,രാത്രിയുടെതെന്നവകാശപ്പെടാവുന്ന ഒരുള്‍ഭയം മാത്രം കല്ലിച്ചു പൊങ്ങി കിടന്നു .
കൂട്ടിയാല്‍ കൂടാത്ത,മടിച്ചു മടിച്ചു ,ഞാന്‍ പാലിച്ചു പോരുന്ന പന്ത്രണ്ടു മണികൂറുകള്‍ ഒരുപാട് കെട്ടുപിണഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..
വിരല്‍തുമ്പുകള്‍ തമ്മിലറിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഏറെ പൊങ്ങിയ അരമതിലുകള്‍..കോട്ടകള്‍ കണക്കെ തലയുയര്‍ത്തി നിന്ന പയ്യാമ്പലത്തെ മണല്‍ തരികള്‍,മഴയില്‍ വരണ്ടു..
ഇനി സന്ധ്യ-
അകാരണമായി ചുവന്ന സന്ധ്യ.
കുത്തിയൊലിക്കുന്ന മഴകാലവും പിന്നിട്ടു ,ഒരുപാട് വെളുത്ത വരകള്‍ക്കപ്പുറം,കടല്‍ കടന്നു വന്ന നാവികര്‍ തറകല്ലിട്ട നീലിച്ച ചുവരുകളുള്ള ആരാധനാദേവാലയം..അമ്മമാരുടെ കാത്തിരിപ്പുകളില്‍ നിന്നും അറിയാതെ അപ്രത്യക്ഷരായ ജവാന്മാരുടെ പടപാളയങ്ങള്‍..
പ്രതിരോധത്തിന്‍റെ കോട്ടകൊത്തളങ്ങള്‍,മണ്ണിലുറങ്ങുന്നവര്‍ക്ക് സ്നേഹത്തിന്‍റെ ഉപ്പുകാറ്റ്.. നഗരഭ്രാന്തില്‍ ശ്വാസം മുട്ടിമരിക്കുന്ന അന്ഗ്ലോ ഇന്ത്യന്‍ തെരുവുകള്‍..
എല്ലാറ്റിനുമൊടുവില്‍ മഴ പെയ്തു തോര്‍ന്ന പയ്യാമ്പലത്തെ ഉപ്പു തരികള്‍..
എന്‍റെ സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നും വേര്‍പ്പെട്ടു പോയ ചീളുകള്‍ ഇവിടെയായിരികണം ആ രാക്ഷസപക്ഷി ഉപേക്ഷിച്ചത്..ഞാനവ പരതിനോക്കുകയാണ്..

തിരിച്ചേറ്റം

2010-08-22T00:25:00.000-07:00

കരിപിടിച്ച മണ്ണെണ്ണ വെട്ടത്തിലേക്ക്
എഴുപതുകളെന്ന പോലെ
ഈയാംപാറ്റകളുടെ യൗവനം പാഞ്ഞടുതപ്പോഴാണ്
പേനയില്‍ നിറച്ച ഏകാന്തതയ്ക്ക് പകരംവെയ്ക്കാന്‍
പുതിയ വസ്തുക്കളെന്തെന്നു ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയത്..

കാലഹരണപ്പെട്ടതെന്ന് നിങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ
പ്രത്യയങ്ങള്‍ നിറച്ചു നോക്കി-
ഒഴിഞ്ഞ കൊറ്റുകിണ്ണങ്ങളും
നിറഞ്ഞ മടിശീലകളും
വെവ്വേറെ തെളിഞ്ഞു വരഞ്ഞു.

അശാന്തനായ രക്തസാക്ഷിയുടെ
ഇന്നും തിളയ്ക്കുന്ന ചോര നിറച്ചപ്പോള്‍
തെരുവിലെ ഒറ്റുപാത്രങ്ങളില്‍
വഞ്ചനയുടെ കയ്പ്പുദ്രവം കവിഞ്ഞു.

നിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ ചുറ്റും പടര്‍ന്ന
കറുപ്പെടുത്തു നിറച്ചു-
തെരുവ് വേശ്യയുടെ മുഷിഞ്ഞ തുണികെട്ടുകളിലേക്ക്
എന്‍റെ അക്ഷരങ്ങളോടികയറി..

തോക്കിന്‍കുഴലിനറ്റത്ത് ജീവിതം
പൂക്കുമെന്നു വിശ്വസിച്ച
ഒരു കറുത്തവന്‍റെ വിശപ്പും
ദാഹവും പിഴിഞ്ഞൂറ്റി നിറച്ചു നോക്കി-
ഭരണ യന്ത്രത്തിന്‍റെ ആണിചക്രങ്ങളില്‍
കൈവിരല്‍ കോര്‍ത്ത ഒരു ഞരക്കം മാത്രം
കടലാസ്സിലൂര്‍ന്നു വീണു..

ചൂഴ്ന്നെടുക്കപ്പെട്ട രണ്ടു കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ താഴെ
മിന്നല്‍ പോലെ ഒരു ചിരി പടര്‍ന്നത്,
തിരുനെല്ലിയിലെ എള്ളും പൂവും കുതിര്‍ന്ന ജലം
പേനയില്‍ നിറചപ്പോഴാണ്.

ഒടുവില്‍-
കഴുത്തിനേറ്റ ഒരു വെട്ടും,
അറുത്തുമാറ്റപ്പെട്ട ഒരു കൈയ്യും,
വിനാഴികകളുടെ മൂഡസ്വര്‍ഗത്തിലെന്നെ
ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊല്ലാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍
മനം മടുത്ത് ഞാനെഴുന്നേറ്റു.

അന്ന്-
ഞാനെന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട
മഷിപേനയുടെ മുനയൊടിച്ചു കളഞ്ഞു!!!

ഇരുനിറം

2010-07-30T02:11:00.001-07:00

എഴുതി തീരും മുന്‍പ്
ചുവന്ന മഷി തീര്‍ന് പോയതിനാല്‍,
മറ്റൊരു നിറം കൊണ്ട്
പൂര്‍ത്തിയാക്കേണ്ടി വന്ന ഒരു കവിതയുണ്ട്.
അതിന്‍റെ വാലറ്റത്താണ്,
ആരൊക്കെയോ,
പകുതി കണ്ട ഒരു സ്വപ്നത്തിന്‍റെ
ഞാണ്‍ കൊരുത്തിട്ടത്.
മഷി വറ്റിപോയ വരിയില്‍, രണ്ടു നിറങ്ങളില്‍
ഒരു വാക്ക് വിറങ്ങലിച്ചു കിടന്നു.
അതിന്നു മീതെ, മുറിച്ചിട്ടും മുറിയാതെ
ഒരു രാജ്യത്തിന്‍റെ ഹൃദയം
മിടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
എത്ര ശക്തിയായി കോറിവരച്ചാലും
കുടഞ്ഞാലും,നിറച്ചാലും
മഷി തെളിയാത്ത ഒരു പേനയാണ് ചരിത്രമെന്ന്
ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയ അന്നാണ്,
ആ സ്വപ്നത്തിന്‍റെ ബാക്കിയെനിക്ക് വെളിവായത്-
അതില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു :
''സ്വാതന്ത്ര്യം''
ഇരു നിറങ്ങള്‍ വികൃതമാകിയ ആ വാക്ക്..!!

വാലില്‍ കെട്ടിയിട്ട സ്വപ്നവുമായി,
എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും പറന്നുയാരാനാവാതെ
ഒരു പാട് തുമ്പികള്‍
ചലനമറ്റ ഹൃദയത്തിനു മീതെ
തളര്‍ന്നു വീണു കൊണ്ടിരുന്നു..

ശിവം

2010-07-28T04:12:00.000-07:00

അന്ന്
കൈലാസത്തിലും മഴ പെയ്തിട്ടുണ്ടാവണം
നീ എന്നിലേക്കിറങ്ങി വന്ന ദിവസം.
ഓര്‍ക്കുന്നില്ലേ ??
ബോധക്ഷയത്തിന്‍റെ കൊടുമുടികളില്‍ നിന്നും
ഉദ്ബോധനത്തിന്‍റെ ആഴങ്ങളിലെക്കെന്നെ തള്ളിയിട്ടത്..??

അന്ന്
എന്‍റെയാകാശത്തില്‍ ഒരു മേഘം,
ശൃംഗങ്ങളില്‍ ഒരു സൂര്യന്‍,
മണലിലൊരു തുള്ളി മഴ,
മനസ്സിലൊരു കുടം ഭ്രാന്ത്.

അന്ന്
നിനക്കായിരം കൈകളുടെ കരുത്ത്.
ആയിരം സൂര്യന്മാരുടെ തേജസ്സ്.
ആയിരം രാവണന്മാരുടെ ശൌര്യം.
മുഖത്തോരായിരം മരണത്തിന്‍റെ നിസ്സംഗത..

മുറിവുകള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി കാത്തിരുന്നവള്‍ക്ക്
ആയിരം ചുടുവ്രണങ്ങള്‍ നിന്‍റെ സമ്മാനം..

എന്നില്‍ നീ കൊരുത്തിട്ടത്,
എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത പുലരികള്‍,
ഇത് വരെ
എണ്ണിനോക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഇഷ്ടപെടാത്തത്രയും രാത്രികള്‍.
സ്പര്‍ശങ്ങള്‍ക്ക്
കൊടുംകാടിന്‍റെ മുരള്‍ച്ച
ചിലപ്പോള്‍, ഇളമാവിന്‍റെ മര്‍മരം.
നോട്ടത്തിന്
നിഴലിനെക്കാള്‍ മൂര്‍ച്ച
ചിലപ്പോള്‍, വിയര്‍പ്പിനെക്കാള്‍ വഴുക്ക്.
ചുംബനങ്ങള്‍ക്ക്
യാഗഗ്നിയുടെ ചൂട്
ചിലപ്പോള്‍, ഭസ്മത്തിന്‍റെ തണുപ്പ്.

ഇനി നിനക്കുള്ളത്--
നാഗപാശത്തിന് :
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള മുറവിളി.
ഡമരുഗത്തിന് :
മൌനത്തിന്‍റെ ഒരുള്‍തുടി.
ഒറ്റ ചിലമ്പിന് :
ഇണയെ തിരയാന്‍ രണ്ടു കണ്ണുകള്‍
പുലിതോലിന് :
പിന്നെയും പടം പൊഴിക്കാന്‍,
ഇത് വരെ ആരും അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ഋതു..
മൂന്നാം കണ്ണിന് :
എന്നും തുറന്നിരിക്കാന്‍ ഒരു കറുത്ത ചുംബനം.
എന്നിലേക്ക്‌ തന്നെ പെയ്തുനിറയാന്‍,
ഒരു കുമ്പിള്‍ മഴക്കാലം.
കഴുത്തിലെ നീലിച്ച പ്രണയം വലിച്ചുറ്റിയെടുക്കാന്‍
രണ്ടു ചുണ്ടുകള്‍..
ജടയിലൊളിപ്പിക്കാന്‍
ഇനിയും ഒരു കോടി കണ്ണീര്‍ഗംഗകള്‍
ക്ഷിപ്ര കോപത്തിന്‍റെ താണ്ടവങ്ങള്‍ക്ക്‌-
ഹിമശൃംഗങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ തണുത്തുറഞ്ഞ
കിതപ്പുകള്‍ക്ക്-
ഒടുവില്‍ നമ്മളെ തന്നെയും..

പ്രണയവിഷം

2010-07-22T06:45:00.000-07:00

നിന്‍റെ പ്രണയം
എന്‍റെ വിരലുകള്‍ക്കിടയിലെ പുഴുക്കുത്താണ്..
അഴുക്കുകളെല്ലാം ഞെക്കിപിഴിഞ്ഞ്,
അതെന്നെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു
നിന്‍റെ പ്രണയം
എന്‍റെ കണങ്കാലില്‍ തീണ്ടിയ നീലിച്ച വിഷപ്പാടാണ്..
നീറുന്ന വേദനയെങ്കിലും
അതൊരു പരാജിതന്‍റെ പ്രതിഷേധമാകയാല്‍
ഞാനും അതിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു..

മീരസാധു..

2010-07-20T05:12:00.001-07:00

മഥുരയിലെ കൃഷ്ണക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ ,നാഥനില്ലാത്ത പശുക്കള്‍ മേഞ്ഞു നടക്കുന്ന വഴികളില്‍ ,മുഷിഞ്ഞു നാറുന്ന ഗലികളില്‍ ,എല്ലാം ഞാന്‍ മീരസാധുക്കളെ തേടിയലഞ്ഞു..തല പോയ ക്ഷേത്ര ഗോപുരങ്ങള്‍ കണ്ടു,വൃത്തി കെട്ട വൃന്ദാവന്‍ കണ്ടു. ഉറുമ്പരിക്കും പോലെ കുരങ്ങന്മാരെ കണ്ടു..പക്ഷെ മായിഗറിലെ ഭക്തമീരകള്‍ മാത്രം എന്നോട് കനിഞ്ഞില്ല.അവര്‍ എവിടെയോ ഒളിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു..''രാധേ ശ്യാം'' എന്നലറി വിളിക്കുന്ന ജടാധാരികളും ചരിത്രം തുപ്പുന്ന ഗൈഡുകളും സുലഭം.പകയോടെ സഞാരികള്‍ക്ക് നേരെ ഭിക്ഷാപാത്രം നീട്ടുന്ന ഭക്തമീരകള്‍ മാത്രം??

''നമ്മുടെതല്ലാത്ത ജീവിതങ്ങളെല്ലാം നമുക്ക് വെറും കെട്ടുകഥകള്‍ മാത്രമാണെന്നിരിക്കെ -എനിക്കാ കഥകള്‍ തന്നെയായിരുന്നു ജീവിതം..
കഥയിലെ മായിയെ കാണാന്‍,ജീവന്‍റെ മുഷിവു മണക്കുന്ന തെരുവുകളില്‍ വന്നതിന്,ഒടുവില്‍ ഞാന്‍ എന്നെ തന്നെ ശപിച്ചു..ഇടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ മാറിടങ്ങളും,ചുക്കി ചുളിഞ്ഞ മുഖവും,പല്ലില്ലാത്ത മോണ നിറയുന്ന ചിരിയുമായി പകയോടെ,പ്രണയത്തോടെ,മഹാശയന്മാരെ തേടിയലയുന്ന..,കൃഷ്ണനെ തന്നെ തേടിയലയുന്ന ഭക്തമീരകള്‍ -എവിടെയാണവര്‍ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്??
വളരെ ലാഖവത്തോടെ നീ ചുരുട്ടി പുകയൂതിയ എന്‍റെ പ്രണയത്തെ ഈ തൂക്കു പാത്രത്തിലെ ഭിക്ഷയായി തിരികെ വാങ്ങാന്‍ -തല മുണ്ഡനം ചെയ്ത്,പരുപരുത്ത കാവി ചുറ്റി ഈ ഊന്നുവടിയുമായി ഞാന്‍ വന്നിട്ടുണ്ട്..
എന്‍റെ പ്രണയം-
പൂതനയുടെ മാറില്‍ വിങ്ങിയ വിഷമാകട്ടെ,കാളിന്ധിയെ കറുപ്പിച്ച അമ്ല മാകട്ടെ, കാലപഴക്കതാല്‍ വിഷം തീണ്ടിയ പാലാകട്ടെ,
എനിക്ക് തിരിച്ചു തരിക..
ചുവന്ന തൂണുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഇരുട്ടായി കാത്തു നില്‍ക്കുന്നവനെ..
ഭ്രാന്തമായ പ്രണയസങ്കല്‍പങ്ങളുള്ളവനെ ..
പ്രണയം കൊണ്ടെന്നെ കളങ്കിതയാക്കിയവനെ ..
ഇതാ പകയുടെ ,പ്രണയത്തിന്‍റെ ,നമ്മില്‍ നാംബെടുത്ത കള്ളസ്വപ്നങ്ങളുടെ ഭിക്ഷാപാത്രം..
എനിക്ക് തിരിച്ചു നല്‍ക്കുക..
നമ്മുടെതായതെല്ലാം -ഇനി;
ഞാനും ഒരു മീര സാധുവാണ്‌...!!!

*മീരസാധു: പ്രശസ്ത കഥാകാരി കെ.ആര്‍ മീരയുടെ ലഖുനോവല്‍ .

കവിതയ്ക്ക്..

2010-07-19T02:01:00.000-07:00

ഉറക്ക ഭ്രാന്ദിനാല്‍ ചുളിഞ്ഞ കിടക്കയില്‍
ഉരുണ്ടുപിരണ്ടും
അറിവില്ലായ്മയുമായി ഇണചേര്‍ന്നു ക്ഷീണിച്ചുമാണല്ലോ
ഞാന്‍ നിനക്ക് ജന്മം നല്‍കിയത്
എന്‍റെ അഹന്തയൊരുക്കിയ മണിയറയിലാണ്
അഞ്ജതയെന്ന അമ്മ നിന്നെ നൊന്തു പെറ്റത്..

ഈ നശിച്ച കാലത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുവാന്‍
ഇനി നീ മറന്നേക്കുക:

അമ്മയുടെ ഗര്‍ഭ പാത്രതിനകത്ത്
ഒളിച്ചു വെച്ച കുട്ടികാലം

വേര്‍പാടിന്‍റെ സൂചിമുനയ്ക്കപ്പുറം
തിരിച്ചു പിടിച്ച പ്രണയം

വരകള്‍ക്കും വരികള്‍ക്കുമിടയില്‍
ചരിത്രം നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ നിന്‍റെ രാഷ്ട്രവും രാഷ്ട്രീയവും..

എല്ലാം മറന്നേക്കുക..

ഗുരുദക്ഷിണ

2010-06-26T02:45:00.000-07:00

എന്നെ മറവു ചെയ്ത ആറടി മണ്ണിലാണ്
നിന്‍റെ വേരുകള്‍ പടര്‍ന്നു കയറിയത്
തണുത്ത ഹൃദയത്തിലേക്ക് ആഴ്നിറങ്ങി,
നിറഞ്ഞ വളകൂറില്‍ നിന്നും ,
പതിവ് പോലെ,
നീ ആര്‍ദ്രമായതെല്ലാം വലിചൂറ്റിയെടുത്തു.
ആയിരം കൈകള്‍ കൊണ്ട് പുണരുമ്പോഴും
നിറഞ്ഞ കള്ളചിരിയിലൂടെ
ചതിയുടെ ഒന്നാം പാഠം നീയെന്നെ പഠിപ്പിച്ചു..

അറിഞ്ഞതും പറഞ്ഞതും
എഴുതി കൂട്ടിയതുമെല്ലാം
അപ്പാടെ മായ്ച്ചു കളയാന്‍ ,
ഒരു മഷിതണ്ടിനെ ഇത്തിള്‍കണ്ണിയായി
ഉടലിലേക്ക് പടര്‍ത്തി അതിജീവനത്തിന്‍റെ
രണ്ടാം ഭാഗവും നീയെനിക്ക് മന:പാഠമാക്കി..

മൂന്നാം പാഠം -
അതാണ്‌ നീയെനിക്കാദ്യം പഠിപ്പിച്ചു തന്നത്
അമ്മയുടെ ഗര്‍ഭപാത്രത്തിലേക്ക്,
അച്ഛന്‍റെ നെഞ്ചിലേക്ക്..
അനുജത്തിയുടെ കണ്ണിലേക്ക്,
ഗുരുവിന്‍റെ വായിലേക്ക്,
കാമുകിയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക്,
കണ്ണുകള്‍ പൂട്ടി ഒളിയംബെയ്യാന്‍ ,
എന്‍റെ അഞ്ചാംവിരല്‍
ഗുരുദക്ഷിണയായി നീ ചോദിക്കാതിരുന്നത്..
പ്രണയം മുഴുവന്‍ വാര്‍ന്നു പോയി
ചുവപ്പ് നഷ്ടപ്പെട്ട അഞ്ജാമിതള്‍ മാത്രം
എന്‍റെ ശവ കല്ലറയ്ക്കുമേല്‍ പൊഴിചിടുമ്പോള്‍ ,
ഇനി-
ഏതു ഫലിത പുസ്തകമാണ്
ഞാന്‍ നിനക്ക് മുന്നില്‍ തുറന്നു വെയ്ക്കേണ്ടത് ..??