Yummy Lifestyle.

Sałatka z porów. Prosta i smaczna klasyka.

2012-01-25T13:45:00.000+01:00

Nie od zawsze lubiłam pory. I może nawet nie ma się co dziwić. Mają dość ostry i charakterystyczny smak i zapach, czasem przyprawiają nawet o łzy, jak cebula. Na szczęście jednak z czasem człowiek mądrzeje i wie co dobre ;) Poniższa sałatka gościła na naszym stole z przeróżnych okazji. Była hitem w Święta Bożego Narodzenia i w czasie wielkanocnym, na imieninach i mini imprezach sylwestrowych u babci. A przecież jest idealna na każdy dzień, bez specjalnej okazji. Na śniadanie i na kolację. Prosta, ale jaka smaczna... Czego więcej potrzeba, aby nieprzekonanych namówić do sałatki porowej? ;)

Sałatka z porów

Składniki:

3 pory
4 jajka
1 puszka groszku konserwowego
1 puszka kukurydzy konserwowej
250 g sera żółtego (w jednym kawałku)
2 łyżki majonezu
1 łyżka jogurtu naturalnego
sól, pieprz

Sposób przygotowania:

Jajka ugotować w osolonej wodzie (skorupki będą bez problemu odchodzić). Pory umyć, posiekać w półtalarki, sparzyć wrzątkiem. Ser pokroić w drobną kostkę. Groszek i kukurydzę odcedzić. Jajka obrać, pokroić w kostkę. Wszystkie składniki wymieszać. Majonez rozmieszać jogurtem, dodać do sałatki, wymieszać. Doprawić do smaku solą i pieprzem.

SMACZNEGO!

Sernik w stylu Black Forest Cake

2012-01-09T17:11:00.000+01:00

Każdy z nas zapewne doskonale pamięta swoje pierwsze danie lub ciasto wykonane samodzielnie od początku do końca. Ja swoje kucharzenie zaczynałam od omletu. Z ogromną satysfakcją po pierwszym dobrze rozdzielonym na białko i żółtko jajku, zajadałam go później z dżemem wiśniowym. W kategorii ciast, pierwszy był sernik z serków homogenizowanych z kokosową pierzynką. W wieku kilkunastu lat skrupulatnie czytałam kolejne zdania przepisu i wykonywałam następne polecenia z receptury. Jakaż byłam dumna, kiedy zobaczyłam pięknie przyrumieniony kokos na wierzchu, a smak ciasta był niemal identyczny jak ten w wykonaniu babcinym. Możliwe, że to właśnie dlatego tak lubię serniki. Tradycyjne, z serków homogenizowanych czy bez pieczenia (choć za tymi akurat przepadam najmniej ;-) ). Należę do tej grupy osób, dla których tradycyjny sernik musi mieć rodzynki, no bo jak to... sernik bez rodzynek? A! I koniecznie musi być kruchy lub ciasteczkowy spód. Bez tego sernik jest niepełny...

Ale serniki nie muszą być tylko klasyczne. Bardziej 'skomplikowane' też lubię. I nie chodzi mi tutaj o trudność w wykonaniu a nieco bardziej złożony smak. Dlatego też wpadłam na pomysł zrobienia sernika czekoladowo-kawowego. Upieczony został metodą gazetową, która sprawia, że sernik nie zapada się, nie pęka, jest wilgotny i puszysty, a wierzch jest równiutki jak stół. Spróbujcie, a na pewno nie pożałujecie. Co więcej... Jestem przekonana, że już nigdy nie będziecie chcieli piec sernika bez 'gazetowej obręczy' :)

Sernik w stylu Black Forest Cake

o smaku czekoladowo-kawowym

Składniki:

pół opakowania ciasteczek Digestive
100 g masła
6 łyżek brązowego cukru
500 g twarogu sernikowego (lub tłustego twarogu, trzykrotnie zmielonego)
1 opakowanie serka kremowego
3/4 szklanki cukru
4-5 jajek (w zależności od wielkości)
4 płaskie łyżki mąki pszennej
5 płaskich łyżek mąki ziemmniaczanej
40 g roztopionego masła
1/2 tabliczki mlecznej czekolady
1/2 tabliczki gorzkiej czekolady
3-4 łyżki kawy instant (użyłam rozpuszczalnego espresso)
1/2 szklanki mleka

do dekoracji:

ubita śmietana kremówka (z dodatkiem śmietan-fixu) lub waniliowy krem do tortów
kilka kostek gorzkiej czekolady
kilkanaście wiśni z alkoholu lub kandyzowanych

do pieczenia:

2 kartki z gazety codziennej typu Wyborcza itp (koniecznie z szarego, niekredowego papieru)

Sposób przygotowania:

Tortownicę o średnicy 26 cm wysmarować obficie masłem. Ciastka pokruszyć w woreczku za pomocą tłuczka do mięsa, wrzucić do niewielkiej miseczki, dodać 3 łyżki brązowego cukru. Masło roztopić, dodać do ciasteczek, wymieszać. Wyłożyć nimi spód tortownicy, dobrze ugnieść, odstawić.

Piekarnik rozgrzać do 250 stopni. Gazetę złożyć wzdłuż na pół, a później jeszcze raz na pół (tak żeby pasek papieru był mniej więcej wysokości tortownicy). Kartki zanurzyć w misce z zimną wodą, przygnieść ciężkim przedmiotem, żeby nie pływały.

Żółtka oddzielić od białek. Białka ubić ze szczyptą soli na sztywną pianę, dodając pod koniec ubijania cukier. Żółtka ubić z resztą brązowego cukru, dodać serek kremowy, twaróg, roztopione masło i mąkę pszenną zmieszaną z ziemniaczaną. Wszystko dokładnie wymieszać. Czekoladę roztopić, dodać kawę. Kiedy masa zacznie gęstnieć, dodać mleko, dokładnie rozmieszać, lekko przestudzić, dodać do masy serowej, wymieszać. Do masy serowej dodawać porcjami ubitą pianę, delikatnie mieszając. Otrzymaną masę wyłożyć na ciasteczkowy spód.

Gazety wyciągnąć z wody, obłożyć nimi tortownicę (z zewnątrz). Wstawić na 10 minut do piekarnika (woda parująca z gazet spowoduje, że sernik nie przypiecze się w temp. 250 stopni). Po upływie tego czasu, ciasto wyciągnąć z piekarnika. Piecyk ostudzić do 160 stopni. Ściągnąć gazetowe 'obręcze', ponownie namoczyć w wodzie i obłożyć tortownicę. Sernik wstawić z powrotem do ostudzonego do 160 stopni piekarnika. Piec ok. godzinę. Po upieczeniu, pozostawić w piekarniku przy uchylonych drzwiczkach, ok. pół godziny. Następnie ostudzić i wstawić do lodówki (najlepiej na całą noc). Przed podaniem ozdobić ubitą kremówką lub kremem do tortów, posypać niewielką ilością startej czekolady i udekorować wiśniami.

SMACZNEGO!

ps. Metoda 'gazetowa' jest dobrze znana na forum CinCin dzięki sernikowej mistrzyni, Joannie. Od niej też pochodzi bazowy przepis powyższego sernika, ale został on przeze mnie zmodyfikowany, przede wszystkim w kwestii składników oraz ich proporcji.

Kremowa zupa soczewicowa.

2012-01-04T08:47:00.000+01:00

Ośmielę się powiedzieć, że tegorocznej zimie zdarza się mnie rozpieszczać. Nie ma śniegu, nie ma okrutnych mrozów. Mnie taki stan pogody odpowiada, choć mój Be. nie jest pocieszony aurą za oknem. Od czasu do czasu przyjdzie jednak dużo chłodniejszy od innych dzień. Z przeszywającym do szpiku kości mroźnym wiatrem i złośliwym deszczem. Wracając w takie dni do domu marzę tylko o czymś, co mnie natychmiast rozgrzeje. Czasem jest to malinowa herbata z miodem, czasem gorąca czekolada, innym razem po prostu chwila pod kołdrą lub kocem. Odkryłam jednak kilka dni temu nowy, cudowny rozgrzewacz. Zupa. Kremowa. Takie najbardziej lubię. Aksamitna. Gęsta. Sycąca. Napełniająca ciepłem każdy centymetr ciała natychmiast po spożyciu. Nie da się ukryć, że już sam jej kolor sprawia, że człowiekowi robi się cieplej. Ma lekko wyczuwalny smak curry, który nadaje jej wyjątkowego charakteru. Zapraszam na kremową zupę soczewicową.

Kremowa zupa soczewicowa

Składniki:

250 g czerwonej soczewicy
1 duża cebula
2-3 ząbki czosnku
2 pomidory
1,5 l bulionu (może być z kostki)
2 łyżki koncentratu pomidorowego
sok z 1/2 cytryny
1,5 łyżeczki curry, 0,5 łyżeczki imbiru
słodka i ostra papryka, pieprz, sól, oliwa do smażenia

Sposób przygotowania:

Cebulę obrać, posiekać na drobną kostkę, wrzucić do większego garnka na rozgrzaną oliwę, zeszklić. Czosnek obrać i drobno posiekać, dodać do cebuli. Pomidory sparzyć, obrać ze skóry, wydrążyć pestki, miąższ pokroić w niewielką kostkę, wrzucić do cebuli, smażyć kilka minut. Dodać soczewicę, zalać gorącym bulionem. Doprowadzić do wrzenia, zdjąć szumowiny. Zmniejszyć ogień i gotować ok. 30 minut, aż soczewica zacznie się rozpadać. Dodać koncentrat pomidorowy. Zupę zmiksować mikserem, aby miała gładką konsystencję, dodać curry i imbir, doprawić słodką i ostrą papryką (dodałam ok. 1 czubatej łyżeczki słodkiej papryki i ok. 0,5 płaskiej łyżeczki ostrej) oraz solą i pieprzem do smaku. Przed podaniem dodać sok z cytryny.

SMACZNEGO!

Boeuf Stroganow, czyli znany 'Strogonow"...

2012-01-02T13:02:00.000+01:00

Niejeden Sylwester kojarzy mi się z prezentowanym dzisiaj daniem. Boeuf Stroganow, potocznie zwany w Polsce 'strogonowem', w ostatnią noc roku jadłam nie raz i nie dwa. Nigdy wcześniej jednak nie był on przygotowany własnoręcznie przeze mnie czy przez mamę. Zawsze kupowałyśmy go w barze mlecznym. Tym razem postanowiłam przygotować go sama. Jest idealny na tego typu imprezy, ponieważ to bardzo sycące i rozgrzewające danie. Warto przygotować je przynajmniej dzień wcześniej, ponieważ uważam, że 'strogonow' to jedno z dań, które, tak jak bigos, nabierają smaku z czasem. A więc nie pozostaje mi nic innego, jak przed podaniem przepisu, życzyć Wam wszystkiego najsmaczniejszego w nowym, 2012 roku. :)

Boeuf Stroganow

Składniki:

500 g wołowiny (użyłam mięsa z udźca)
300 g pieczarek
1 duża czerwona papryka
1 duża cebula
ok. 200 g ogórków kiszonych
600 ml bulionu mięsnego (może być z kostki)
100 ml śmietany
kilka łyżek mąki (1-2 do zagęszczenia sosu, reszta do obtoczenia mięsa)
1 łyżka przecieru pomidorowego
papryka słodka i ostra, vegeta, pieprz, kilka ziaren ziela angielskiego, liść laurowy
olej do smażenia

Sposób przygotowania:

Paprykę i pieczarki umyć. Pieczarki obrać i pokroić w talarki. Z papryki usunąć gniazdo nasienne, pokroić w niewielką kostkę. Wrzucić na dobrze rozgrzaną patelnię (bez oleju!). Smażyć kilka minut, aż pieczarki puszczą sok, następnie wrzucić do większego garnka, w którym będzie gotowany 'gulasz'. Cebulę obrać i drobno posiekać. Na patelni (tej samej co poprzednio) rozgrzać odrobinę oleju, zeszklić na niej cebulę, wrzucić do pieczarek i papryki. Mięso umyć i osuszyć ręcznikiem papierowym, następnie pokroić na niezbyt długie paski o szerokości ok. 1 cm. Obtoczyć w mące. Smażyć na dobrze rozgrzanym oleju, dodać do podsmażonych wcześniej warzyw. Zalać bulionem, dodać 2-3 ziarna ziela angielskiego oraz liść laurowy i gotować na niewielkim ogniu, do czasu aż mięso będzie miękkie (ok. 1 godzinę, najlepiej jednak robić to w szybkowarze, mięso będzie miękkie po ok. 20-30 min,). Ogórki pokroić w drobną kostkę, dodać do mięsa i gotować jeszcze ok. 10 minut. Wyjąć ziele i liść laurowy. Śmietanę rozmieszać z przecierem pomidorowym, mąką i odrobiną sosu. Zagęścić 'gulasz'. Doprawić słodka i ostrą papryką, odrobiną pieprzu i vegety. Podawać ze świeżym pieczywem.

SMACZNEGO!

Święta, Święta.... :)

2011-12-24T17:51:00.000+01:00

Drożdżowe bułeczki cynamonowe.

2011-12-12T08:52:00.000+01:00

Śniadanie. Najważniejszy posiłek dnia. Wie to każdy, od małego. Nawet ja. Ale, niestety, ja, wiecznie spóźniona, zawsze pośpieszana, robiąca wszystko na ostatnią chwilę, rzadko kiedy mam czas na poranny posiłek, w domu, w spokoju, bez pośpiechu. Najczęściej pierwszym 'posiłkiem' jest kupiony w biegu, w drodze do szkoły, krakowski obwarzanek. Nowość na rynku obwarzankowym. Razowy, z ziarnami, czasem z serem. Pyszności. Ale czy można to uznać za sycący i wystarczający na pół dnia posiłek, skoro następnym daniem jest obiad jedzony późnym popołudniem ?

A ten czas... No właśnie. Ucieka jak szalony. Dopiero był styczeń, a już niemalże połowa grudnia, za kilka dni wkroczę w wiek amerykańskiej pełnoletności. Kiedy to wszystko tak przeleciało?! Czy Wam też się wydaje, że ten rok trwał jakoś krócej niż poprzednie lata? Czy tylko mnie czas tak pogania do przodu i wszystkie minione dni zlewają się niemalże w jeden, nieco wydłużony?

W weekend miałam czas. Miałam go m.in. nie tylko na sprzątanie, naukę angielskiego do powtarzanej w maju matury czy spotkanie ze znajomymi. Miałam go na tyle, aby zjeść spokojnie śniadanie. Z kubkiem białej kawy zasiadłam do własnoręcznie upieczonych mini-bułeczek cynamonowych. Ciasto drożdżowe robiłam drugi raz w życiu, o dziwo, znowu się udało :) A przypominające babeczki maleństwa pachną cudowną, zawiniętą w spiralkę korą. Spróbujcie, Kochani, nie pożałujecie :)

Drożdżowe bułeczki cynamonowe

(na podstawie przepisu Nigelli, zamieszczonego u Dorotuś)

Składniki:

250 g mąki
25 g drobnego cukru
8 g świeżych drożdży
40 g masła
75 ml mleka
1 jajko
szczypta soli
50 g brązowego cukru
25 g drobnego cukru
1 łyżka cynamonu
40 g masła
1 jajko rozmącone z odrobiną mleka

Sposób przygotowania:

Drożdże rozmieszać z cukrem, aż staną się płynne. Dodać kilka łyżek ciepłego mleka, rozmieszać. Zaczyn odstawić w ciepłe miejsce, aby nieco urósł. Mąkę z solą przesiać do miski, dodać ciepłe mleko, jajko, roztopione masło i zaczyn drożdżowy i wyrobić puszyste ciasto. Przykryć świeżą ściereczką i odstawić w ciepłe miejsce do podwojenia objętości ciasta. Brązowy i drobny cukier wymieszać z cynamonem, dodać roztopione masło, wymieszać. Następnie rozwałkować ciasto na lekko podsypanej mąką stolnicy (powinno mieć kształt prostokąta). Mieszankę cynamonową rozsmarować na cieście, zwinąć w roladę wzdłuż dłuższego boku. Ciasto pokroić na dość grube plastry (u mnie 9). Blaszkę do pieczenia muffinów wysmarować odrobiną tłuszczu, ułożyć w niej bułeczki, odstawić w ciepłe miejsce, aby bułeczki się napuszyły. Przed wstawieniem do piekarnika posmarować rozmąconym jajkiem. Piec ok. 20-25 (pod koniec pilnować, aby się za bardzo nie zarumieniły) w temperaturze 180 stopni.

SMACZNEGO!

A już w poniedziałek...

2011-12-10T22:23:00.000+01:00

Ciekawskich zapraszam na poniedziałek. :) Dowiecie się, po czym zostały tylko okruszki... :)

Jesienna zapiekanka makaronowa.

2011-12-03T13:05:00.001+01:00

Kochani Moi! Zanim przejdę do właściwego wpisu, chciałabym się do Was zwrócić z ogromną prośbą. Jak większość z Was wie, trwają właśnie wybory Kulinarnego Bloga Roku 2011. Od lutego staję w szranki z innymi bloggerami i staram się o ww. zaszczytny tytuł. W tym miesiącu mamy już finałowe zadanie. Każdy blogger może dodać nie jeden, jak do tej pory, ale aż trzy przepisy. Głos oddany na którykolwiek z przepisów jest naliczany do puli punktów pozostałych dwóch. Na każdy przepis można głosować z 3 kont mailowych z jednego komputera. Daje to w sumie łączną liczbę 9 możliwych głosów od jednego głosującego. Oczywiście nie spodziewam się, że ktoś dysponuje aż taką ilością skrzynek pocztowych ;)

Chciałabym się zwrócić do Was, Kochani Czytelnicy, z prośbą o oddanie choć jednego głosu :) Wśród głosujących, zostanie wybranych 10 osób, które zostawią najbardziej kreatywne uzasadnienie głosu (nie jest to koniecznością, to zadanie dodatkowe, dla chętnych ;) ). Dla osób tych przewidziane są nagrody w postaci czerwonej formy do ciasta firmy DUKA. Warto więc spróbować swoich kreatywnych sił :)

Przepisy, z którymi startuję w tym miesiącu to:

1. Tarta Bannoffee
2. Pieguski z masłem orzechowym i bakaliami

3. Ciasto ucierane o smaku piernika

Liczę bardzo na Wasze wsparcie. Oczywiście za każdy głos bardzo serdecznie dziękuję, bo jak wiadomo każdy z nich jest na wagę złota :) Przepisy są podlinkowane, wystarczy kliknąć na wybrany przez Was przysmak, następnie na stronie Konkursu kliknąć czerwony guzik "Głosuję", podać maila, na którego otrzymacie link potwierdzający głosowanie. Kliknijcie link i... gotowe :) Możecie także uzasadnić swój głos i zdobyć szansę na zdobycie wcześniej wspomnianej formy!

Już teraz serdecznie Wam wszystkim dziękuję Kochani! Ale przejdźmy do najprzyjemniejszej części tego posta... :)

~*~

Nie chcąc przedłużać na temat dzisiejszej potrawy powiem tylko kilka słów. Kojarzy mi się ona nieodłącznie z jesienią. Skorupka z zapieczonego żółtego sera tworzy wokół zapiekanki jesienno-zimową aurę. Rozgrzewa swoim kolorem, kusi zapachem. Danie niezwykle proste i niesamowicie pyszne, a do tego baaardzo sycące. Jeśli nie macie pomysłu na szybki obiad, wypróbujcie ten przepis :)

Jesienna zapiekanka makaronowa pod beszamelem

Składniki:

3-4 łyżki masła (+ 1 łyżeczka do posmarowania naczynia)
3-4 łyżki mąki
2-3 ząbki czosnku
ok. 700 ml mleka (może być potrzebne nieco więcej)
oregano, bazylia, tymianek, gałka muszkatołowa, sól, pieprz
1 opakowanie mrożonych warzyw na patelnię (koniecznie z kalafiorem i brokułem)
1 opakowanie (400 g) makaronu (rurki lub kokardki)
ok. 35 dag startego żółtego sera

Sposób przygotowania:

Piekarnik rozgrzać do 200 stopni. Makaron ugotować al dente. W międzyczasie przygotować sos beszamelowy. W garnku roztopić masło, czosnek obrać, przecisnąć przez praskę i podsmażyć chwilkę na maśle (nie wolno przypalić, bo będzie gorzki). Dodać mąkę i za pomocą rózgi dobrze rozmieszać z masłem. Aby nie przypalić naszej 'zasmażki' należy ją cały czas mieszać trzepaczką. Następnie zaprawiamy mąkę niewielką ilością mleka, dokładnie mieszamy i dolewamy resztę mleka, cały czas mieszając. Gotujemy chwilę na niewielkim ogniu aż sos zgęstnieje (jeśli wyjdzie za gęsty, należy dodać jeszcze troszkę mleka). Następnie doprawiamy solą, pieprzem ,gałką muszkatołową i ziołami. Makaron po odcedzeniu wrzucamy z powrotem do garnka i mieszamy z warzywami. Duże prostokątne naczynie żaroodporne smarujemy masłem, wykładamy do niego makaron z warzywami, polewamy sosem, posypujemy startym żółtym serem i wstawiamy do piekarnika. Pieczemy ok. 30 minut do czasu aż ser się przypiecze.

SMACZNEGO!

Jesienne brownies z gruszkami i orzechami.

2011-11-16T12:54:00.000+01:00

Połowa listopada już za nami. W tym momencie bliżej nam już chyba do zimy, niż do jesieni. Przynajmniej, jeśli chodzi o temperatury. Łapią już pierwsze przymrozki, gdzieniegdzie pojawia się pierwszy śnieg. Charakterystyczne dla tej pory roku przeziębienia i grypa dają się we znaki (sama takowym przypłaciłam za brak ciepłego szalika opatulającego szyję). Nastaje czas mleka z miodem i masłem w ramach domowego leczenia (Jeszczenieteściowa dodaje jeszcze czosnek. Piłam. Przeżyłam. Po kilku dawkach się wyleczyłam.) oraz idealna pora na cudowną herbatę z miodem i cytryną (lub z żurawinową konfiturą domowej roboty - miałam okazję spróbować u Pana Be. Coś wspaniałego.).

Jedyne o czym marzymy w trakcie mglistego dnia to kubek gorącej czekolady i ciepły koc. Domowe zacisze. Do rozgrzewającego napoju przyda się coś jeszcze. Kawałek świeżego ciasta. Jesiennego. Słonecznego. Z mieszkanką intensywnych aromatów. Wystarczy dodać kilka składników do znanego wszystkim, klasycznego brownies, aby otrzymać ciasto idealne na tę porę roku. Czy wśród Was znajdą się chętni na kawałek takiego smakołyku?

Jesienne brownies z orzechami o gruszkami.

(inspiracja zaczerpnięta od Viridianki)

Składniki:

100 g masła
200 g czekolady (po 100 g gorzkiej i mlecznej)
ok. 100 g posiekanych orzechów (laskowych, włoskich... wg upodobania)
100 g cukru pudru
3 jajka
szczypta soli
3 twarde gruszki
sok z cytryny

Sposób przygotowania:

Małą tortownicę wyłożyć papierem do pieczenia. Piekarnik nagrzać do 180 stopni. Czekoladę roztopić z masłem w kąpieli wodnej. Żółtka ubić z cukrem, dodać lekko ostudzoną masę czekoladową i orzechy. Białka ubić z solą na niezbyt sztywną pianę i dodać w kilku partiach do czekoladowej masy. Ciasto przelać do foremki. Gruszki obrać, usunąć gniazda nasienne, wierzch delikatnie naciąć w paski, skropić sokiem z cytryny a następnie owoce umieścić w cieście. Piec ok. 30 minut, aż gruszki będą miękkie a ciasto odpowiednio wypieczone (sprawdzamy patyczkiem, który po wyciągnięciu powinien być suchy). Po ostudzeniu można posypać cukrem pudrem.

SMACZNEGO!

Kochani! Chciałabym się z Wami podzielić pewną informacją. W ubiegłym tygodniu w sieci ukazał się wywiad ze mną. Jeśli więc jesteście ciekawi kulisów prowadzenia mojego bloga zapraszam Was do lektury. :)))

Chciałabym Was także poprosić o oddanie głosu w Wyborach Kulinarnego Bloga Roku na znane Wam z poprzedniego wpisu ciasto, czyli Halvas. Dla głosujących przewidziane są nagrody w postaci książek pt. "Smaki północnej Italii'. Obrazek poniżej przeniesie Was na stronę mojego przepisu w Konkursie. Z góry dziękuję za każdy głos :))

Pozdrawiam Was ciepło!

Po grecku...

2011-11-08T16:20:00.002+01:00

Listopadowe zadanie w Wyborach Kulinarnego Bloga Roku daje spore pole do popisu. Na warsztat poszła bowiem kuchnia śródziemnomorska. O razu na myśl przychodzi mi bogata kuchnia włoska. Mimo, że jest to akurat jedna z moich ulubionych kuchni, chciałam zrobić w ramach konkursu coś nowego. W 1999 r. w ramach prezentu komunijnego pojechałam z mamą na wczasy na Rodos. Z wyjazdu tego pamiętam przede wszystkim kalmary, które zjadłam ze smakiem, a teraz jakoś nie mam odwagi by je skosztować... Było także wybitne ciasto. Bardzo proste. Przypominało mi trochę w smaku nasze ciasta ucierane. Z taką tylko różnicą, że było dużo pyszniejsze. Bardzo wilgotne, dość tłuste, idealnie słodkie. Było serwowane na śniadanie, dzień w dzień. Nie trudno więc zgadnąć co zjadałam ze smakiem każdego ranka oraz co było kamuflowane w serwetkach i 'nielegalnie' wynoszone z hotelowej restauracji. Receptury ciasta nie udało mi się rozgryźć do dziś. Ale do konkursu startuję z innym ciastem. Halvas to greckie ciasto z kaszy manny i migdałów o intensywnym smaku cytrynowo-pomarańczowym. Jest przepyszne. Ciężkie i mokre od cytrusowego syropu, o ciekawej pomarańczowej barwie. Szczerze powiedziawszy, ze względu na swoją sklerozę, przygotowałam ciasto bez migdałów, ale i tak wyszło wyśmienite. :)

Halvas, czyli greckie ciasto z kaszy manny

Skałdniki:

200 g masła
200 g cukru pudru
6 jajek
115 g drobnej kaszy manny
175 g mielonych migdałów
3 pomarańcze
125 g cukru
50 ml wody
1 laska cynamonu
2 cytryny
jogurt grecki do podania

Sposób przygotowania:

Oddzielić białka od żółtek. Pomarańcze umyć, drobno zetrzeć skórkę, a następnie wycisnąć z nich sok. Tortownicę o średnicy 23 cm wyłożyć papierem do pieczenia. Piekarnik rozgrzać do 180 stopni. Masło i cukier utrzećw dużej misce na gładką i puszystą masę. Dokładnie ubijając, dodawać po kolei po jednym żółtku. Dodać kaszę, mielone migdały, skórkę i sok z pomarańczy. Dokładnie połączyć wszystkie składniki. Białka ubić na sztywną pianę (można dodać szczyptę soli) i delikatnie połączyć z masą. Przelać do tortownicy, wstawić do piekarnika i piec ok. 50-60 min, aż ciasto będzie lekko twarde przy dotknięciu. Cytryny umyć, zetrzeć skórkę i wycisnąć z nich sok. Do garnuszka wsypać cukier, wlać wodę i dodać laskę cynamonu. Gotować ostrożnie na niewielkim ogniu, aż cukier się rozpuści. Doprowadzić do wrzenia i gotować na dużym ogniu przez 4-5 minut, aż mieszanina zgęstnieje. Zdjąć z ognia i skórkę z cytryny oraz sok przelany przez sitko. Ciasto po upieczeniu zostawić na ok. 5 minut w formie. Następnie ostrożnie wyciągnąć na metalową kratkę. Wierzch ciast nakłuć w kilku miejscach patyczkiem do szaszłyków i ciepłe polewać gorącym syropem (uprzednio wyjąć cynamon). Podawać ostudzone z jogurtem greckim posypanym odrobiną cynamonu.

SMACZNEGO!

Jesień....

2011-11-04T08:52:00.000+01:00

W kulinarnej blogosferze zauważyłam ostatnimi czasy lekkie załamanie. Mniejsza ilość postów, zdecydowanie mniejsza częstotliwość ich pojawiania się. W pewnym sensie, w niejednym przypadku jest to, ośmielę się powiedzieć, zmęczenie materiałem. Możliwe też, że inni mają tyle na głowie, że dają swoim blogom odetchnąć. Cóż. I ja niestety należę do grona tych bloggerów, których opanowała writers block (dziś po raz pierwszy miałam do czynienia z tą nazwą i szczerze powiedziawszy podoba mi się taki kamuflaż najprostszego słowa 'lenistwo'). Na nic zdają się być obietnice poprawy. Blokada jest i już. Pozostaje jedynie wierzyć, że te czekające na swoją kolej przepisy ujrzą w końcu światło dzienne :)

~*~

Jeden z nich czeka publikacji od września. Składniki były zdobyte z prawdziwym poświęceniem. Nie moim, o dziwo. Pan Be. zobowiązał się do dostawy jeżyn prosto z lasu. Niestety inni wpadli na równie wspaniały pomysł skorzystania z dóbr lasu i uzbieranie odpowiedniej ilości owoców graniczyło z cudem. Ale udało się. Podrapane przez gałęzie ręce wręczyły mi słoik do połowy wypełniony czernicami. Przykro mi jedynie było, że sam bohater nie miał okazji spróbowania późniejszego wyrobu. Ale nic straconego. Za rok może pójdziemy razem i od razu będę mogła popełnić deser? :)

Deser leśny pod skorupką.

Składniki (na 3-4 porcje):

300 g jeżyn lub malin (mogą być zarówno świeże jak i mrożone)
100 g cukru pudru
4 kieliszki Creme de cassis (opcjonalnie)
250 g serka mascarpone
250 ml kremówki
2 łyżki cukru waniliowego (domowej roboty lub w wersji sklepowej cukru z wanilią)
ok. 4 łyżki brązowego cukru

Sposób przygotowania:

Owoce wrzucić do garnuszka, zasypać cukrem i gotować na średnim ogniu ok. 20 minut, od czasu do czasu mieszając. W tym czasie mikstura powinna zgęstnieć. Naczynie zdjąć z ognia, nieco przestudzić. Wlać likier i wymieszać (w wersji dla dzieci oczywiście pomijamy). Owoce rozdzielić do szklanek (alkohol można wlać także bezpośrednio na owoce w szklankach i delikatnie wymieszać łyżeczką). Odstawić do lodówki do całkowitego ostygnięcia. Kremówkę ubić na sztywno, następnie dodać do serka mascarpone, dodać cukier waniliowy i dokładnie wymieszać. Masę rozlać do szklanek z owocami. Wstawić do lodówki na ok. godzinę. Przed podaniem posypać brązowym cukrem i skarmelizować go za pomocą małego palnika (aby uzyskać efekt skorupki). Można przybrać świeżymi jeżynami lub malinami.

SMACZNEGO!

Orzeszku! :)

2011-10-21T12:36:00.001+02:00

Było bardzo ciepłe, sierpniowe popołudnie. Spacerowaliśmy z Be. ulicami Warszawy. Trochę błądziliśmy, kompletnie nie znając miasta. Z Placu Zamkowego dotarliśmy do Złotych Tarasów. Jedliśmy sałatkę z grillowanym kurczakiem na schodach, wystawialiśmy twarz do słońca i zgodnie stwierdziliśmy, że podoba nam się Pałac Kultury, wbrew temu, jaką budynek 'cieszy się' opinią. Jako 'rasowa' kobieta chciałam skorzystać z obecności w centrum handlowym i zapolować na jakąś okazję. Zmęczonego Pana Połówka zaciągnęłam do M&S. Nie chciałam jednak oglądać ubrać i od razu skierowaliśmy się do stoiska spożywczego. Na sklepowych półkach różne smakołyki wręcz wołały, aby za nie zapłacić i zabrać ze sobą do domu. W promocji było akurat masło orzechowe. 'Może bym je wzięła?' popatrzyłam pełnym zwątpienia wzrokiem na mojego Towarzysza. 'Upiekłabym ciasteczka z masłem orzechowym. Podobno są pyszne...' Wpatrywałam się w słoik z orzechową masą jakby miał zaraz do mnie przemówić i osobiście przekonać mnie do zakupu. Be. wyciągnął słoik z moich dłoni. 'Ja zapłacę.'.. Aaaale... 'W Krakowie dokupisz resztę i zrobisz ciasteczka'. No dobrze. Wróciliśmy do domu z masłem orzechowym w walizce, które czekało na swój moment. Mijał dzień po dniu a ciasteczek nie było. Tak samo jak czasu, weny i innych czynników przydatnych przy pieczeniu. Ale w końcu doczekało się użycia. Wyjątkowo pysznego. Kruchego. Intensywnie orzechowego. Doprawdy, wybornego :) Połowa zniknęła wczoraj, jeszcze ciepła, z lekko roztopioną czekoladą w środku. Część doczekała do dzisiaj, zapakowana w celofan pojedzie razem z Be. do moich Jeszczenieteściów i Jeszczenieszwagra. A Wy? Z kim podzielicie się tymi pysznościami? :)

Pieguski z masłem orzechowym

Składniki:

250 g masła orzechowego
70 g miękkiego masła
125 g białego cukru
125 g brązowego cukru
2 jajka
250 g mąki
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
100 g czekolady deserowej
ok. 50 g wyłuskanych orzechów laskowych
ok. 50 g rodzynek (opcjonalnie, nie każdy lubi ;) )

Sposób przygotowania:

Piekarnik nagrzać do 180 C. Do dużej miski wrzucić masło orzechowe, masło i cukier. Utrzeć za pomocą miksera na gładką masę. Orzechy i czekoladę posiekać (niezbyt drobno, mają być wyczuwalne w ciastkach), dodać wraz z rodzynkami do masy maślanej. Wbić jajka, wlać ekstrakt waniliowy i ponownie wymieszać mikserem. Dodać mąkę i proszek do pieczenia i ręcznie wymieszać masę. Formować w dłoniach niewielkie kulki z ciasta (ja odmierzałam porcje łyżką stołową, żeby ciastka były mniej więcej takiej samej wielkości), spłaszczać je (również w dłoniach, aby uniknąć rozpadnięcia się ciastek) i układać na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia w kilkucentymetrowych odstępach. Piec ok. 10-12 minut. Wyciągnąć z piekarnika, ostudzić. Ciastka przed ostygnięciem rozpadają się, więc warto poczekać kilka minut zanim ściągniecie je z blaszek. Z tej porcji zrobiłam ok. 40 ciastek.

SMACZNEGO!

I kto tu jest winny?

2011-10-12T18:28:00.000+02:00

źródło: http://img.interia.pl/wiadomosci/nimg/1/0/Winogrona_najlepiej_jesc_3778168.jpg

Wbrew pozorom dzisiejszy post nie będzie o wymierzaniu kary i ponoszeniu konsekwencji ;) Będzie to post przyjemny i pewnie informacje zawarte w tekście dla niejednej osoby będą pozytywnie zaskakujące. Mogę się bowiem założyć, że wśród czytelników blogów kulinarnych znajdzie się niejeden amator wina. I zdziwiłoby mnie, gdyby przynajmniej połowie z nich nie przytrafiła się sytuacja, w której tak bardzo chciałby się napić choć lampkę tegoż trunku, ale z powodów wszelakich musiał zrezygnować z tej przyjemności. Motywy rezygnacji mogą być różne. Ktoś może być kierowcą na przyjęciu u znajomych, kobieta może być ciężarna, lub np. czyjaś dieta wyklucza spożycie alkoholu. Ale uwaga, uwaga! Jest na to rada :)

Niedawno na polskim rynku win pojawił się produkt przełomowy. Wino bezalkoholowe. Ktoś może pomyśleć: 'Jak to? Skoro wino, to nie może być bezalkoholowe!'. Sama również tak zareagowałam na wiadomość o takim winie. Ale cóż, jak widać, można się pomylić :) Na stronie internetowej WinaBezalkoholowe.pl dostępnych jest kilka różnych rodzajów tegoż napoju. Na czym w ogóle polega jego bezalkoholowość? Otóż wino zostaje poddane procesowi dealkoholizacji. W temperaturze poniżej 30 stopni wino przechodzi przez proces ekstrakcji próżniowej, co pozwala w kilka minut zredukować alkohol niemal całkowicie, bez zmiany smaku i aromatu napoju. Więcej informacji znajdziecie na stronie dystrybutora podanej powyżej :)

Sama miałam przyjemność degustacji (choć właściwie jak na moje możliwości jest to za duże słowo ;) ) czerwonego wina półwytrawnego Carl Jung Merlot. Sommelier ze mnie żaden, na winach się niestety nie znam, więc opinia moja może opierać się jedynie na amatorskich kubkach smakowych ;) Kiedyś już wspominałam, że nie lubię win wytrawnych i półwytrawnych. Jakiś czas temu powoli zaczęłam przekonywać się do tych 'połówek' (wytrawne mają dla mnie wciąż zbyt cierpki smak), jednak kiedy otrzymałam butelkę Carl Jung nieco się przestraszyłam, nie wiedząc czego się spodziewać. Wszelkie obawy były jednak zbędne :) Na stronie internetowej można przeczytać:

Carl Jung Merlot to bezalkoholowe wino w 100% wyprodukowane z wysokogatunkowego szczepu Merlot pochodzącego z południa Francji. Posiada intensywną barwę oraz typowy dla tego gatunku harmonijny bukiet owoców, suszonych ziół i korzeni. Skórki winogron Merlot są cienkie, zatem wino ma niską zawartość tanin, w efekcie czego niską kwasowość i aksamitny smak. Doskonale pasuje do potraw z dziczyzny oraz półtłustych serów. Najlepiej podawać w temperaturze 15-17 °C.

I całkowicie się zgadzam z tym co tam napisane :) Nie znam się na bukietach smakowych, więc nie będę zgrywać profesjonalistki w zakresie degustacji win, ale smak był faktycznie aksamitny i delikatny. Z czystym sumieniem mogę polecić ten napój. :)

UWAGA! PRZEZ NAJBLIŻSZY MIESIĄC NA HASŁO YUMMY LIFESTYLE OTRZYMACIE RABAT W WYSOKOŚCI 10% NA ASORTYMENT SKLEPU WINABEZALKOHOLOWE.PL

Czy aksamit można wlać do szklanki?

2011-09-21T18:21:00.001+02:00

W kuchni lubię eksperymenty: łączenie smaków i różnych kuchni, kontrasty barw i faktur. Nie od dziś mam istnego fioła na punkcie przeglądania przepisów w sieci i zestawiania ich później w nową potrawę. Czasem wpadam na iście genialny pomysł, wydaje mi się, że będzie to genialna rewolucja na talerzu. Zaraz potem jednak przeszukuję internet i z wielkim rozczarowaniem stwierdzam, że niestety ktoś już kiedyś wpadł na tak samo genialny pomysł. Duma trochę słabnie, ale mimo wszystko jakiś poziom satysfakcji pozostaje. Tak było z dzisiejszą potrawą. Wydawało mi się, że odkryłam kulinarną Amerykę, ale myliłam się, bo na polskich blogach występowała ona już niejednokrotnie. Natomiast do tej pory nie widziałam aż takiego zachwytu mojej współlokatorki i tak zajadającego się Pana Be.

Wracając więc do tytułowego pytania... Czy aksamit można wlać do szklanki? Odpowiadam. Można! Co więcej, można go zjeść, cieszyć nim oko i podniebienie! Taka właśnie jest Czerwona zupa-krem z pieczonych warzyw. Gładki krem o intensywnym zapachu, smaku i kolorze. Muszę przyznać, że w czasie pieczenia warzyw przez 10 minut stałam przy piekarniku i wdychałam ich obłędny zapach. Z ręką na sercu mówię: można się zakochać! :)

Czerwona zupa-krem z pieczonych warzyw

Składniki:

1,5 kg pomidorów
1 czerwona papryka
1 pomarańczowa papryka
2 średnie czerwone cebule
1 główka czosnku
2 szklanki bulionu
oliwa z oliwek
przyprawy: pieprz, słodka i ostra papryka, oregano, bazylia, majeranek

Sposób przygotowania:

Piekarnik nagrzać do 180 stopni. W międzyczasie pomidory i papryki umyć, obrać cebule. Z pomidorów wykroić twarde środki i przekroić je na pół. Z papryk pousuwać gniazda nasienne, pokroić na ćwiartki. Cebule pokroić w ćwiartki. Z główki czosnku odciąć 'czubek'. Warzywa układać na blachach wyłożonych pergaminem (czosnek zostawić w całości), skropić oliwą, posypać odrobiną pieprzu i ziół. Piec w piekarniku ok 50 minut. Następnie upieczone warzywa przełożyć do garnka (czosnek najpierw należy wyjąć z łupinek) i zmiksować za pomocą blendera, wlać podgrzany bulion, wymieszać. Doprawić odrobiną pieprzu i obu papryk, w razie potrzeby można odrobinę posolić i dodać szczyptę cukru. Zupę podawać z mini-mozzarellą i paluchami serowymi.

SMACZNEGO!

Niezbędnik kuchenny i paluchy serowe. / Cheese sticks.

2011-09-19T09:03:00.004+02:00

Wyobraźmy sobie taką sytuację: jest sobota, leniwe popołudnie. Odpoczywacie po męczącym tygodniu w szkole/w pracy/w rozjazdach. Wygodny, nieco rozciągnięty już dres nie krępuje ruchów, więc wylegujecie się na kanapie właśnie w takim ubraniu. Znad kubka unosi się siwa para i zapach świeżo zaparzonej herbaty. Czytacie ulubiony magazyn, wciągającą książkę, oglądacie po raz enty wzruszające romansidło lub też trzymający w napięciu film akcji. Ze słodkiego lenistwa wyrywa Was telefon. "Hej! Pomyślałam sobie, że jest dzisiaj idealny dzień na odwiedziny. Nie masz nic przeciwko, żebym wpadła z wizytą?' Nie, oczywiście, że nie. Tylko... No właśnie. Lodówka świeci pustkami. Zabrakło mąki, więc nawet najszybszych na świecie muffinków nie zdołacie przygotować...

Jestem pewna, że każdy z nas przeżył choć raz taką sytuację. ;) Dlatego warto stworzyć sobie listę rzeczy w kuchni koniecznych. Nie tylko ze względu na nieoczekiwanych gości, ale także dla własnego komfortu, żeby w środku nocy nie musieć się martwić skąd wziąć mleko na ciepłe kakao, które pozwala spokojniej zasnąć czy też rezygnować z kanapek, na które tak bardzo macie ochotę, ze względu na brak masła. Ze względu na różne upodobania, nie mogę powiedzieć co trzeba mieć w kuchni, ale mogę wskazać, co się przyda :) Osobiście zawsze staram się mieć w lodówce mleko i jajka. W szafce zawsze musi stać mąka, cukier, zapas proszku do pieczenia i cukru waniliowego oraz olej. Z tych składników można śmiało przygotować szybkie wypieki z okazji wizyty nieoczekiwanych gości lub po prostu z wielkiej ochoty na coś słodkiego. :) Jest jeszcze jeden produkt, który jest niezwykle przydatny. Jest uniwersalny, bo można go przyrządzić na słodko i na słono. Wedle upodobania. Mam na myśli gotowe ciasto francuskie. Amatorzy słodkości mogą przerobić je np na cynamonowe palmiery, a miłośnikom słonych zakąsek na pewno przypadnie do gustu dzisiejszy przepis. Paluchy serowe, bo o nich mowa, są idealne zarówno 'solo' jak i jako dodatek (propozycja podania w następnych poście :) ). Nie pozostaje mi więc nic innego jak zaproszenie Was na serową ucztę :)

Paluchy serowe z ciasta francuskiego

Składniki:

1 porcja gotowego ciasta francuskiego
kilka łyżek przecieru pomidorowego
ok. 100 g startego sera żółtego
1 jajko
sól, pieprz, majeranek, oregano, bazylia

Sposób przygotowania:

Piekarnik rozgrzać do 190 stopni. Ciasto francuskie (w temp. lodówkowej nie zamrażalnika) rozłożyć na stolnicy. Za pomocą noża do pizzy przeciąć wzdłuż na pół.

Następnie nałożyć przecier pomidorowy na oba płaty ciasta.

Startym żółtym serem posypać jedną część ciasta, przykryć drugim płatem i lekko docisnąć do sera i skleić krawędzie. Za pomocą noża do pizzy kroić w paski grubości ok 1,5 cm.

Paski zwijać w spirale i układać naprzemiennie na wyłożonych papierem do pieczenia blachach. Jajko rozmącić dodać szczyptę soli i pieprzu oraz zioła. Dokładnie wymieszać. Za pomocą pędzelka smarować paluchy jajkiem.

Piec ok. 15 minut, aż ser się roztopi a paluchy zrumienią. Paluchy są idealną zagryzką na spotkanie ze znajomymi, ale też świetnym dodatkiem. Do czego? Zdradzę w następnym poście :)

SMACZNEGO!

Kochani, przypominam jeszcze o wrześniowym głosowaniu w Wyborach Kulinarnego Bloga Roku 2011. :)

/English version.

Cheese sticks

Ingredients:

1 portion of frozen puff pastry

few tbsp tomato paste

abot 150 g fresh-grated cheese

1 egg

salt, pepper, basil, oregano, marjoram

Preparation:

Preheat oven to 180 °C. Cut puff pastry into two pices. Put a tomato paste on both pices. Sprinke with basil, oregano and marjoram, then put grated cheese on one piece of pastry. Cover the cheese one piece with another and gently press the edges together. Then cut it into 1,5 cm strips and twist them little bit. Put the strips on the baking sheet with baking paper on it. Mix egg with a little bit of salt, pepper and herbs, then apply it on twisted strips. Bake about 15 minutes, until cheese melts and strips become a little bit browned.

Burrito, czyli coś co tygryski lubią najbardziej.

2011-09-16T15:15:00.002+02:00

Lubię gotować dla naszej dwójki. Lubię kiedy Be. pomaga mi w kuchni, nawet jeśli jest to tylko (a właściwie aż!, bo sama tego nie znoszę) zmywanie naczyń po posiłku ;). Lubię patrzeć jak ze smakiem zjada to co jest na talerzu i kiedy nieśmiało pyta czy zostało coś jeszcze. Puchnę z dumy, kiedy po obiedzie pada na oparcie krzesła i stwierdza: 'to było pyszne!'. Uśmiecham się, kiedy już w drzwiach słyszę 'Przywiozłem z domu mięso, można zrobić coś dobrego.' Lista potraw, które mu obiecałam przygotować jest tak długa, że nie wiem czy mi życia starczy, żeby ten plan zrealizować ;) Ale póki co, krok po kroku, odhaczam powoli kolejne punkty i dzięki temu na blogu pojawiają się nowości :)

Dziś króluje u nas kuchnia meksykańska. Jedna z bardziej przeze mnie lubianych, bo mięsna, pikantna i kolorowa. Poniższy przepis to kombinacja własna, daleka pewnie od oryginału, ale dla mnie idealna. Świetna zarówno na zwykły obiad jak i na spotkanie z przyjaciółmi. Każdy będzie zachwycony :)

Burrito

Składniki (na 6 porcji):

ok. 600 g mielonego mięsa
1 duża czerwona cebula
3 ząbki czosnku
1 duża czerwona papryka
1 pomidor
1 puszka czerwonej fasoli
1 puszka kukurydzy
6-7 średnich ogórków kiszonych
200 g przecieru pomidorowego
ok. 200 g tartego żółtego sera
6 pszennych placków do tortilli
przyprawy: sól, pieprz, papryka słodka i ostra
olej do smażenia

Sposób przygotowania:

Cebulę i czosnek obrać. Na dużej patelni (lub w garnku) rozgrzać kilka łyżek oleju, cebulę drobno posiekać i wrzucić na patelnię, zeszklić. Czosnek przecisnąć przez tarkę i dodać do cebuli, smażyć kilka minut. Następnie do naczynia wrzucić mielone mięso (można dolać odrobinę oleju, aby się nie przypaliło) i smażyć ok. 10 minut. Doprawić dużą ilością ostrej i słodkiej papryki. Świeżą paprykę i pomidora umyć, z papryki usunąć gniazdo nasienne, z pomidora twardy środek, pokroić w kostkę (ok. 1 cm), dodać do mięsa i wymieszać. Gotować kilka minut. Kukurydzę i fasolę odcedzić z zalewy, ogórki kiszone pokroić w kostkę, dodać do mięsa wraz z przecierem pomidorowym. Doprawić solą, pieprzem i paprykami, dokładnie wymieszać. Gotować pod przykryciem na niewielkim ogniu ok. 15 minut. Piekarnik nagrzać do 170 stopni. Każdy z pszennych placków przed zawinięciem zagrzać w mikrofali (ok. 20 sekund). Na środku placka układać mięsny farsz, posypać startym serem żółtym i zawijać w kieszonki. (sposób zawijania na prowizorycznej instrukcji obrazkowej ;) )

Burrito zawinąć w folię aluminiową, aby się nie rozwinęły, ułożyć na blasze i piec w piekarniku ok. 10 min. Podawać z kwaśną śmietaną oprószoną słodką papryką.

SMACZNEGO!

~*~

Kochani! Otrzymałam dzisiaj zaproszenie na Blog Forum Gdańsk 2011. Byłoby cudownie dostać się do grona 150 blogerów i spotkać Was osobiście . Czy ktoś z Was planuje wysłać zgłoszenie? :) Szczegóły znajdziecie na oficjalnej stronie internetowej wydarzenia. (klik w obrazek poniżej :) ) Mam nadzieję, że do zobaczenia za miesiąc w Gdańsku! :)

/English version.

Burrito.

Ingredients:

about 600 g mince meat (pork or beef)
1 big red onion
3 cloves of garlic
1 big red pepper
1 can red kidney bean (about 250 g)
1 can sweetcorn (about 350 g)
1 tomato
6-7 medium gherkins
200 g tomato paste
about 200 g grated cheese
6 tortillas
spices: salt, black pepper, sweet and spicy paprika powders
little bit of oil

How to prepare:
Peel the onion and chop it. Heat oil in pot, add onion and fry it few minutes until glossy. Then add smashed garlic, stir and fry for a while. Add meat and fry about 10 minutes. Add sweet and spicy paprika powders (about 1 tbsp each). Wash pepper and tomato, remove cores and cut into cubes. Add to meat and mix together. Strain bean and corn, cut gherkins into cubes and add to meat. Then add tomato paste, season with pepper, paprika powders and salt. Stir and simmer about 10 minutes. Preheat owen to 170 degrees Celsius. Heat tortillas in microwave (19 -15 sec) befor filling. Then put meat mixture on tortilla, sprinkle with grated cheese and create tortilla 'pockets' (picture of how to make the pocket). Wrap burrito with silver foil, place on baking tray and bake in owen about 10 minutes. Serve with sour cream sprinkled with sweet paprika powder.

BON APPETIT!

Sentymentalna podróż do kraju papryki bez opuszczania Krakowa. / Letcho.

2011-09-15T13:22:00.007+02:00

Dziś zabiorę Was w małą podróż do kraju, o którym myślę z pewnym sentymentem. Spędziłam tam bowiem dwukrotnie wakacje będąc jeszcze dziewczynką w wieku podstawówkowym. W pamięci do tej pory mam poranne wypady na targ po świeże owoce i warzywa, arbuzy niewyobrażalnej wielkości, które, chłodzone od rana, po powrocie z basenów smakowały jak nigdy. Skoro pojawiło się słowo 'baseny' pewnie wszyscy już wiedza o jakim państwie mowa. To Węgry oczywiście. Za równo za pierwszym i za drugim razem zatrzymaliśmy się w uroczym Hajdúszoboszló. Całe dnie spędzaliśmy oczywiście na tamtejszym kompleksie basenowym i oprócz śniadań i kolacji żywiliśmy się głównie w budkach z jedzeniem na jego terenie. W głowie do tej pory mam smak kilku tamtejszych dań. Jakaż była moja radość, gdy z początkiem sierpnia wkroczyłam na Mały Rynek w Krakowie, żeby sprawdzić co proponuje Festiwal Spowalniania Czasu. Oczy musiałam mieć wielkie jak pięciozłotówki, bo właśnie tu, w Krakowie, mogłam po raz kolejny zjeść swoje ukochane węgierskie przysmaki. A o czym mowa? Już mówię... :)

Na pierwszy rzut idą niesamowite i nie-do-podrobienia placki drożdżowe smażone w głębokim oleju. Langosze, bo o nich mowa wytwarza się z mąki pszennej, drożdży, gotowanych tłuczonych ziemniaków, mleka, soli cukru i oleju. Podaje się je z czosnkiem, śmietaną, serem żółtym. Ja najbardziej lubię wersję łączącą wszystkie dodatki - placek nasmarowany czosnkiem, na to wielki kleks kwaśnej śmietany, posypany dużą ilością żółtego sera i doprawiony solą. Serio serio - niebo w gębie! :))) Wersja festiwalowa była dość uboga w dodatki, za to te węgierskie aż ociekały śmietaną i serem. Mniam! Sama jeszcze ich nie przygotowywałam, ale mam nadzieję kiedyś się na to odważyć.

Drugą niesamowitą niespodziankę sprawiło mi stoisko ze świeżo wypiekanymi kürtőskalacsami. Te drożdżowe 'sękacze' (?) są dostępne w kilku wariantach. Kurtoszkalacze wyrabiane są z drożdżowego ciasta, które wałkuje się na paski grubości palca, następnie owija nim drewnianą drążek i obtacza w cukrze. Po wyrośnięciu kurtoszkalacze są wypiekane. W trakcie pieczenia cukier karmelizuje się i tworzy lepką warstwę, która umożliwia obtoczenie ciasta np. w bakaliach. Z Węgier pamiętam te sękacze m.in. z cukrem waniliowym, orzechami włoskimi, kokosem, kakaem, w czekoladzie. Moimi faworytami były te waniliowe i z orzechami. Wersję orzechową udało mi się kupić na festiwalu. Po pierwszym kęsie od razu wróciły wspomnienia z wakacji :)

Do innych, bardzo tradycyjnych węgierskich potraw należy leczo, które z pewnością jest znane wszystkim :) Oryginalne jest przyrządzane z papryki i pomidorów. Ja przygotowuję wersję tzw. 'spolszczoną' i właśnie tym przepisem chcę się z Wami dzisiaj podzielić :)

Moje ulubione leczo

Składniki:

2-3 średnie cukinie (ok. 1,5 kg)
1 papryka czerwona
1 papryka żółta
2 pomidory
1 łyżka oleju
1 laska kiełbasy wiejskiej (najlepiej lekko suchej, a nie bardzo tłustej)
300 g pieczarek
200 g przecieru pomidorowego
przyprawy: vegeta, pieprz, ostra i słodka papryka

Sposób przygotowania:

Cukinię obrać ze skóry, przekroić na pół, wydrążyć pestki. Następnie pokroić w dużą kostkę (ok. 2 cm). Wrzucić do garnka, zasypać łyżką vegety, wlać 50 ml wody i dusić na średnim ogniu pod przykryciem ok 15 minut. Papryki i pomidory umyć. Z papryk usunąć gniazda nasienne, z pomidorów wyciąć twarde środki i pokroić w kostkę. Dorzucić do cukinii. Kiełbasę wiejską pokroić w półtalarki. Rozgrzać olej na patelni a następnie podsmażyć na nim kiełbasę. Pieczarki umyć i obrać, pokroić w talarki, dorzucić do zrumienionej kiełbasy i dusić pod przykryciem kilka minut, aż puszczą sok. Następnie do cukinii wrzucić kiełbasę z pieczarkami, dobrze wymieszać. Dodać przecier pomidorowy. Doprawić odrobiną soli, dużą ilością pieprzu, pikantnej i słodkiej papryki. Dusić do czasu, aż warzywa będą miękkie. Jeśli powstanie zbyt dużo płynu, odparować. Przed podaniem doprawić do smaku. Najlepiej smakuje mi ze świeżym, pełnoziarnistym pieczywem posmarowanym masłem.

SMACZNEGO!

Kochani! Wrzesień trwa, a wraz z nim grzybowe zadanie w Wyborach Kulinarnego Bloga Roku 2011. Z tego miejsca po raz kolejny zwracam się z prośbą o Wasze głosy, gdyż każdy z nich jest na wagę złota :)

/English version.

Letcho (Hungarian Lecsó)

Ingredients:

2-3 medium size courgettes (about 1,5 kg)
1 big red pepper
1 big orange pepper
300 g mushrooms
2 tomatoes
1 stick smoked sausage
1 tbsp oil
200 g tomato paste
spices: salt, black pepper, sweet and spicy paprika powder

How to prepare:

Peel courgettes and cut them into cubes (about 2 cm). Put them into pot, add about 1 tbsp salt, 50 ml water, cover the pot and stew courgettes about 15 minutes. Wash peppers and tomatoes, remove peppercore and cut vegetables into cubes. Put into pot, stew another few minutes. Heat the oil in the frying pan, slice the sausage and put into pan. Fry few minutes (until browned). Then add washed and sliced mushrooms. After about 5 minutes frying put into the pot with vegetables. Add tomato paste, a lot of black pepper and paprika powders (the dish should be spicy). and a little bit of salt if needed. Mix together and stew until vegetables soften. Serve with fresh wholemeal bread with butter.

BON APPETIT!

O zupie, która dotąd jakoś sympatii nie budziła.

2011-09-07T20:41:00.000+02:00

Dziś historia zupy, która początkowo nie podbiła mojego serca. Historia ta sięga czasów mojej podstawówki. Nie da się więc ukryć, że jest to już dobrych kilkanaście lat. Jadałam ją na szkolnej stołówce. Nie byłam jej wielką fanką, dlatego jak dotąd nie próbowałam przygotować jej w domowym zaciszu. Co się zatem zmieniło? Pracując w te wakacje jako niania gotowałam mojemu pracowemu dziecięciu obiady. Najczęściej zupy. Pewnego dnia mama mojej Małej wychodząc rano do pracy powiedziała: Kinia, dzisiaj możesz ugotować krupnik. Wszystko super, ale, o matko!, nigdy nie robiłam krupniku! Dobry kucharz jednak wyzwań się nie boi ;) Pogrzebałam trochę w internecie i leżącej na półce książki kucharskiej. No i tak oto, proszę Państwa, przekonałam się do zupy, która była mi jak dotąd obojętna. Wyszła pyszna. I żeby było śmieszniej, Pan Be., który również nie zaliczał krupniku do kategorii ulubionych, był nim zachwycony. Wręcz zacytuję: 'można by jeszcze kiedyś zrobić ten krupnik, prawda?'. Oczywiście, że można. I zrobimy na pewno :)

Krupnik

Składniki:

ok. 2 litry wody
pęk młodej włoszczyzny (marchew, seler, pietruszka)
1 duża, pojedyncza pierś z kurczaka
3-4 średnie ziemniaki
100 g kaszy jęczmiennej
kilka łyżek śmietany 18 %
przyprawy (liść laurowy, kilka ziaren ziela angielskiego, sól, pieprz)

+ posiekana natka pietruszki do posypania

Sposób przygotowania:

Pierś z kurczaka umyć, usunąć wszelkie błonki, pokroić w dużą kostkę (kawałki ok. 3 cm). Wrzucić do garnka z wodą, zagotować. Następnie zszumować (usunąć ścięte białko z mięsa) i gotować na małym ogniu ok. 10 minut. W międzyczasie umyć i obrać warzywa. Selera pokroić na średniej wielkości kawałki, marchewkę w talarki, ziemniaki w niewielką kostkę. Do wywaru mięsnego wrzucić selera i pietruszkę w całości. Gotować ok. 20 minut. Następnie wrzucić marchew i ziemniaki. Posolić i gotować przez kilka minut. Dodać listek laurowy, ziele angielskie, odrobinę pieprzu. Dodać kaszę i przez kilka minut mieszać zupę, aby kasza nie przywarła do dna garnka. Gotować do czasu aż warzywa i kasza będą miękkie. Zupę zdjąć z ognia, śmietanę 'zahartować' w kubku odrobiną zupy a następnie wlać do garnka. Zupę przed podaniem posypać posiekaną natką pietruszki.

SMACZNEGO!

Kochani! Pamiętajcie, że w dalszym ciągu trwa głosowanie we wrześniowym zadaniu Wyborów Kulinarnego Bloga Roku. Jak co miesiąc bardzo liczę na Waszą pomoc. Dla głosujących przewidziane są nagrody w postaci książek o grzybach. Z góry bardzo, bardzo dziękuję za wszelkie oddane na mnie głosy! :)

Powakacyjny powrót. Pod znakiem grzybów.

2011-09-03T03:45:00.001+02:00

Zazwyczaj ciężko jest mi wracać do moich obowiązków po długiej przerwie w ich wykonywaniu. Wydawałoby się, że te z nich, które są bardziej przyjemne niż obowiązkowe, powinny wręcz działać motywująco do powrotu. Otóż zaskoczę Was. Nie zawsze tak musi być. I mimo, że nie wyobrażam sobie obecnie życia bez kucharzenia i prowadzenia bloga, to jakoś tak nie łatwo powrócić mi do tego, co przed okresem wakacyjnym tak miło wypełniało mi czas.

Tegoroczne wakacje były nieco inne od poprzednich. Każdy tydzień był dobrze rozplanowany, a właściwie podzielony na dwie części. Środek tygodnia. Ta część, która powinna była uciekać szybko, dzień po dniu. Ale ona złośliwe nie chciała uciekać. W zamian dłużyła się niemiłosiernie. Wypełniona pracą, miała wypełniać lukę między jednym weekendem a następnym. Weekend - owszem - był odpoczynkiem. Ale nie dlatego cieszył. Strefa czasowa wydzielana od piątkowy do niedzielnego wieczoru była szczególna, bo dzielona z Nim. To pierwsze takie wakacje, kiedy w moim żołądku dzień w dzień szalała ogromna grupa motyli czy innych latających owadów. :) I nie da się ukryć. Spodobało mi się na tyle, że nie mam zamiaru wyganiać tych stworzeń jeszcze przez bardzo długi czas :) Z tego miejsca Panu Be. dziękuję za poranne pobudki w środku tygodnia (gdyby nie telefon o 5.30 kto wie, czy zdążyłabym do pracy? ;) ) i zaciągnięcie mnie siłą na rozmowę rekrutacyjną do (mogę już powiedzieć) mojej szkoły (ach ten stres!). Za zaproszenie na Podhale i towarzystwo podczas spacerów po Stolicy. :) I mimo tego, że nie odwiedziłam żadnych dalekich krajów, nie stąpałam po ciepłym piasku nadmorskich plaż ani nawet nie przyczyniłam się do zmiany koloru skóry na bardziej brzoskwiniowy, ogłaszam wszem i wobec, że były to udane wakacje :)

Wakacje wakacjami. A tymczasem lato nam ucieka. Za niespełna trzy tygodnie przywitamy jesień. I szczerze powiedziawszy lubię tę porę roku. A przynajmniej jej pierwszą część :) Darzę ją sympatią za rozgrzewające potrawy, które będą miały nieograniczone prawo bytu w moim jadłospisie. Pikantne zupy i gorąca czekolada z chilli to coś co tygryski lubią najbardziej :) Ale oprócz tego są jeszcze grzyby, których sama niestety nie zbieram, bo prędzej bym się otruła jakimś muchomorem, niż zerwała prawdziwka czy inną kanię. I dziś właśnie na danie z grzybami Was zapraszam. Niby nic specjalnego, ale zapewniam, że pyszne :) Niech powakacyjnym powrotem będą pełnoziarniste gnocchi z sosem grzybowym :)

Pełnoziarniste gnocchi z sosem grzybowym

Składniki:

ok. 1 kg ugotowanych i potłuczonych ziemniaków
1 szklanka pełnoziarnistej mąki
1 jajko
40 g suszonych grzybów
1 cebula
1 łyżka masła
100 ml śmietanki 30 %
1 łyżka mąki
sól, pieprz

Sposób przygotowania:

Ziemniaki ostudzić. Na stolnicę wyłożyć ziemniaki, posypać 3/4 szklanki mąki i dodać roztrzepane jajko. Zacznij wyrabiać ciasto, powoli ale dokładnie łącząc składniki i dodając ewentualnie pozostałą część mąki. Pożądana konsystencja to miękkie ciasto, wilgotne, ale nie lepkie. Ciasto podziel na cztery części. Z każdej z nich stwórz wałeczki, pokrój na kawałki mniej więcej tej samej wielkości, najlepiej ok 2 cm. Naciśnij każdą 'kluskę' widelcem, aby stworzyć charakterystyczne dla gnocchi rowki, w których później zatrzyma się odrobina sosu.

Grzyby umyć, zalać 500 ml ciepłej wody i odstawić na 2 godziny. Następnie gotować w wodzie, w której się moczyły, przez ok. 50 minut. Grzyby wyjąć, pokroić w cienkie paski (można je także drobno posiekać). Cebulę posiekać i przesmażyć na maśle. Wlać przecedzony wywar grzybowy na cebulę aż odparuje do ok. 200 ml objętości. Dodać grzyby i śmietankę rozrobioną z mąką, doprawić solą i pieprzem, zagotować.

Gnocchi wrzucać do gotującej się, osolonej wody. Mieszać przez chwilę, aby nie przykleiły się do dna garnka, a następnie gotować do czasu aż wypłyną na powierzchnię. Podawać na ciepło, polane sosem grzybowym. Wierzch można posypać posiekaną, świeżą zieloną pietruszką.

SMACZNEGO!

Ten przepis bierze udział we wrześniowym zadaniu w Wyborach Kulinarnego Bloga Roku 2011. Jeżeli przypadł Ci do gustu, oddaj proszę swój głos :) Dla głosujących również przewidziane są nagrody! :)

/edit: Po zamieszczeniu notki przypomniałam sobie, że pierwszy post na blogu został zamieszczony właśnie z początkiem września. Z ciekawości zajrzałam aż do archiwum. I wiecie co? Właśnie dziś Yummy Lifestyle świętuje swoje 3 urodziny! :) 3 września 2008 zaczynała coś nowego, początki były, ośmielę się powiedzieć, marne, ale chyba jest coraz lepiej, czy zgodzicie się ze mną? :) Dziękuję wam za to, że wciąż tu jesteście. Raz liczniej, raz w mniejszym gronie, ale mimo wszystko - wciąż. :) Pozdrawiam Was ciepło, Kochani! :)

Dynia Resto Bar.

2011-08-11T18:58:00.000+02:00

Moja przygoda z dzisiaj opisaną knajpką zaczęła się od spotkania w celu przeprowadzenia wywiadu. O dziwo, wywiad był przeprowadzany ze mną (zainteresowanych moimi słowami zapraszam tu). To był przełom 2009/2010. Dynię wybrała poznana na szkoleniu Judyta, która wpadła na pomysł przepytania mnie z mojej 'artystycznej' działalności. To były początki mojego życia w Krakowie. Śmieszne jest to, że nawet nie wiedziałam, gdzie znajduje się ulica Krupnicza. Z pomocą internetu trafiłam jednak do miejsca, które urzekło mnie swoją atmosferą i gorącą czekoladą :) A następnie, nie wiedzieć czemu, odeszło w zapomnienie... O Dyni, po raz kolejny, dowiedziałam się od mojej przyjaciółki, która lubiła tam jadać. I tak od maja tego roku zbieram materiał na notkę :) Spróbowałam kilka potraw i mogę co nieco Wam o rzeczonej restauracji opowiedzieć.

Gdybym miała w kilku słowach opisać Dynię, powiedziałabym przede wszystkim, że to godna uwagi restauracja, serwująca świeże i pyszne jedzenie. W poszczególnych potrawach składniki idealnie ze sobą współgrają. Atmosfera miejsca jest rewelacyjna, spokojna, pozwalająca odetchnąć od zgiełku miasta. Restauracja posiada swój ogródek z mnóstwem zieleni i kusząco wyglądającymi fotelami w rogach (w których jeszcze, niestety, nie udało mi się zasiąść, bo za każdym razem są zajęte ;) ). Ciśnie mi się na usta jedno słowo, gdy pomyślę o tym miejscu - relaks. :)

Obsługa jest przemiła i sprawna. Goście zawsze witani są uśmiechem i ciepłym 'dzień dobry' :) Na jedzenie nie trzeba czekać bardzo długo co stanowi duży atut. A jeżeli chodzi o same potrawy....

Do tej pory miałam okazję zjeść: papardelle z grzybami leśnymi posypane świeżo posiekaną pietruszką oraz kurczaka z tzatzykami i pomidorem, podanego z grillowanymi ziemniakami. Oprócz tego posmakowałam (z nie swojego talerza ;) ): pierogów ze szpinakiem oraz kurczaka w miodzie z glazurowaną gruszką i puree ziemniaczanym. A kwestii smaku... Po kolei ;)

Na pierwszy rzut idzie papardelle z grzybami leśnymi, bo wspomnienia związane z tym daniem są najświeższe i niezwykle pozytywne. Widoczna porcja może nie wydawać się jakąś wybitnie dużą, ale, uwierzcie mi na słowo, jest wystarczająca i bardzo sycąca :) Sos do makarony był przepyszny! Idealnie doprawiony, aksamitny, intensywnie grzybowy. Taki jak być powinien. Jednym zdaniem: strzał w dziesiątkę.

W maju raczyłam swe podniebienie kurczakiem z tzatzykami. Smaczne. Mięso było soczyste, ziemniaki idealnie wygrillowane, pomidor mięsisty. Jedynie tzatziki wymagało mojej ingerencji - jak dla mnie było za mało przyprawione. Mimo wszystko ogólna ocena pozytywna.

Jednym z dań skosztowanych, choć nie zamówionych przeze mnie, jest kurczak w miodzie z glazurowaną gruszką. Tutaj mogę się wypowiedzieć jedynie w kwestii gruszek i puree ziemniaczanego, gdyż porcja mięsa była na tyle niewielka, że nie chciałam Mojej Lepszej Połówki z niego objadać ;) Puree było mało doprawione, brakowało mi przede wszystkim soli. Gruszka za to była idealna. Niezbyt rozpadająca się, ale nie twarda, o intensywnym acz nie dominującym smaku. Z tego co mówił Pan Be. mięso było bardzo smaczne, dobrze doprawione. Ogólnie z posiłku był zadowolony, więc myślę, że to dobra recenzja sama w sobie ;)

W maju kosztowałam też pierogów ze szpinakiem. Pamiętam, że brakowało im soli. Poza tym farsz był smaczny. Pierogi były bardzo nadziane i pękate :) Ciasto idealne. Godne polecenia :) Do rzeczy, które warto także spróbować, należy koktajl bananowy. Aksamitny i intensywnie bananowy. Myślę, że byście się nie zawiedli ;)

Jeżeli chodzi o ceny. Jak na moją kieszeń są dość wysokie, na pewno nie byłoby mnie stać na wypady do Dyni kilka razy w tygodniu ;) ale cóż się dziwić, jestem studentką ;) Kompletny cennik możecie znaleźć na stronie internetowej restauracji. Mimo wszystko jednak, uważam, że dania warte są swojej ceny.

Restauracja nadaje się na śniadanie, lunch, obiad i kolację. Dobra dla każdego. I z pełną odpowiedzialnością ją polecam :)

Ogólne informacje o lokalu:

Dynia Resto Bar

ul. Krupnicza 20

Godziny otwarcia:

poniedziałek - piatek 8:30 - 22:00

sobota 9:00 - 22:00

niedziela 9:00 - 21:00

Wyniki Konkursu.

2011-08-04T09:02:00.000+02:00

Moi Drodzy, przepraszam Was na wstępie za zwłokę z ogłoszeniem wyników, ale cay czas coś mam do zrobienia. Jednakże laureauci są mi już znani i chciałabym się z Wami podzielić informacją o tym, kto zdobył książki :) Ze względu na to, że do wygrania były dwie różne książki a komentarze były dodawane pod jedną notką, nie mogłam skorzystać z popularnej już strony random.org dlatego też losowanie zwycięzców odbyło się 'ręcznie' i zostało udokumentowane zdjęciami. :) A zatem...

Książka Jamiego Olivera 'Włoska wyprawa Jamiego' zajmie zaszczytne miejsce na półce...

IloonkiB :)

Natomiast książka Juli Child "Gotuj z Julią" powędruje do...

Kuchareczki :)

Obu czytelniczkom bloga gratuluję i proszę o przesłanie danych do wysyłki na adres yummy.lifestyle@gmail.com :)

Pozdrawiam Was ciepło,

Kinga :)

Wyróżnień kilka...

2011-08-01T14:01:00.001+02:00

Moi Drodzy, zapewne zauważyliście, że w lipcu na blogu było mnie mało. Powodów jest kilka. Przede wszystkim, jak co roku w okresie wakacyjnym, dorwałam pracę. Nie jest to ciężka praca fizyczna, jestem bowiem nianią przecudownej dwuletniej Olgi, która ze smakiem zjada ugotowane przeze mnie zupy ;) ale po pracy jakoś brak mi motywacji do eksperymentów w kuchni. Po drugie nie stacjonuję teraz w Krakowie, wróciłam na kilka długich tygodni do rodzinnego Brzeska, skąd wszystkie potrzebne mi do gotowania i pieczenia przyrządy zostały wywiezione do krakowskiego lokum. I po trzecie. Kiedy w weekendy uda mi się dotrzeć do Krakowa, dla mojej Bardzo Złośliwej Drugiej Połówki ( :) ) gotuję to, co na blogu już było, bo lista pt. 'to jest bardzo dobre, kiedyś Ci ugotuję' powiększa się przy każdym naszym spotkaniu. Dlatego blog chwilowo cierpi na przerwę w dostawie nowych receptur, ale obiecuję, że po wakacjach, a już na pewno z końcem sierpnia powrócę z nowymi przepisami, którymi bardzo chętnie się z Wami podzielę :)

A w międzyczasie o wyróżnieniach kilku. Jak dobrze wiecie, od lutego, co miesiąc staję w szranki z innymi bloggerami w nowych zadaniach Wyborów Kulinarnego Bloga Roku 2011. Nie udało mi się jeszcze zdobyć wystarczającej liczby głosów, aby znaleźć się na pierwszym miejscu choć w jednym miesiącu, ale w ubiegłym tygodniu zostałam bardzo mile zaskoczona. Jak czytamy na stronie Wyborów

Jury pod przewodnictwem Piotra Bikonta, co miesiąc typuje najciekawsze i najbardziej oryginalne przepisy. Propozycje, które zaskoczą nasze jury kulinarną kreatywnością, wzbogaconą treść książki kucharskiej z najlepszymi przepisami polskich blogerów sygnowanej marką Lurpak.

Jakież było moje zdziwienie, gdy wśród wyróżnionych przepisów znalazłam dwa swoje. Przysmak jogurtowy z galaretką z musu truskawkowego i Staropolski schab z morelą lub bez zdołały wypłynąć na powierchnię z całego morza innych receptur i wygląda na to, że zostaną wkrótce opublikowane w wyżej wspomnianej książce! :) Jest to w pewnym sensie powód do dumy, prawda? :)

Są jeszcze niemniej ważne wyróżnienia. Wyróżnienia samych czytelników. Na blogach wszelakich nie od dziś panuje miły zwyczaj nagradzania pracy innych bloggerów. I ja zostałam zaszczycona takim wyróżnieniem przez Monikę z GastronomyGO i Shinju z Kuchennych Wędrówek. Pięknie Wam za nie dziękuję :) A jakie są zasady zabawy?

1. Umieścić u siebie link do bloga osoby, która przesłała nominację.
2. Wkleić logo na swoim blogu.

3. Napisać 7 rzeczy o sobie.

4. I w końcu nominować 16 osób i poinformować je o wyróżnieniu, publikując u nich na blogu odpowiedni komentarz.

W kwestii 7 rzeczy o mnie:

1. Jestem strasznym leniuchem! Moje słodkie nicnierobienie jest co gorsza dość zaraźliwe o czym niektórzy się doskonale przekonali ;-) Staram się z tym walczyć, ale wszelkie próby kończyły się jak dotąd fiaskiem. Może muszę spróbować innych metod motywacji? :)

2. Wpadam w dołki emocjonalne z powodu złej pogody. Do prawidłowego funkcjonowania potrzeba mi promieni słonecznych. Brak słońca równy jest brakowi jakiejkolwiek chęci aktywnego życia. Najlepszą formą egzystencji jest wtedy wegetacja ;)

3. Jedną z niewielu czynności, która jest w stanie pobudzić mnie do życia w przypadku awarii z punktu 2 jest gotowanie i pieczenie. Początkowo ciężko jest mi zebrać się do kuchni, ale po kilku pierwszych ruchach wśród kuchennych naczyń powoli nabieram chęci do działania. A jak już się rozkręcę, to nic mnie nie zatrzyma :)

4. Oprócz słońca do życia potrzeba mi muzyki. Wszelakiej. Choć bywają momenty, że i wszechobecna ogarniająca cisza jest wspaniałą muzyką :)

5. Jestem skłonna do podejmowania dość odważnych a nawet drastycznych decyzji prowadzących pośrednio lub bezpośrednio do spełniania moich marzeń. Jedną z takich decyzji była niedawno podjęta, dotycząca rzucenia moich studiów. (odpowiadam z wyprzedzeniem, wcale nie żałuję :) była to decyzja przemyślana i dobrze mi się z nią żyje :) ) Trochę adrenaliny się w życiu przydaje.

6. Jestem strasznym łasuchem. Do mojej listy TOPowych słodyczy należą m.in. żelki wszelakie, ChupaChupsy, niebieskie pralinki Lindt czy Rafaello. To jedne z tych słodkości, które w moim domu nie zagrzeją długo miejsca na półce, a raczej znikną w mgnieniu oka.

7. Lubię wino półsłodkie. Białe, różowe, czerwone. Wszystko jedno. Najlepiej smakuje mi w towarzystwie mojej najlepszej przyjaciółki, z którą obecnie możemy delektować się smakiem wina tylko wirtualnie, bo stacjonuje teraz w South Easton, MA. Ale jeszcze bardziej od wina lubię samą Klaudię (i żebyście wiedzieli jak za nią tęsknię!)

Wielu z tych, których chcę polecić już wzięło udział w zabawie, dlatego w tym miejscu zabawa z mojej strony stanie. Jest poza tym tyle blogów, wartych polecenia, że trudno byłoby mi się zmieścić w liczbie tych 16 :) Dziękuję więc jeszcze raz za wyróżnienie i pozdrawiam Was ciepło!

Ach! I zapraszam jutro po wyniki Konkursu. Poznamy w końcu dwóch szczęśliwców, którzy na swoich półkach postawią nową książkę :)

Przypomnienie o konkursie i zupa koperkowa.

2011-07-18T17:54:00.000+02:00

Moi Kochani, przypominam Wam o Konkursie trwającym na blogu. Wszelkie szczegóły dotyczące jego zasad możecie znaleźć klikając na zakładkę KONKURS lub w obrazek po prawej stronie (pod translatorem Google). Czas trwania Konkursu został wydłużony do 31 lipca, abyście mieli więcej czasu na decyzję, którą książkę chcecie postawić na swojej półce :) A do wyboru macie takie pozycje: 'Włoska wyprawa Jamiego' i 'Gotuj z Julią'.

W kwestii zup. Niejednokrotnie już pisałam, że jestem ich fanką, bo nadają się na każdą porę roku. Jeżeli dodamy do nich odpowiednie składniki, mogą z powodzeniem być jedynym daniem obiadowym. Potrafią bowiem być bardzo sycące. Dziś na warsztat trafia jedna z moich ulubionych zup. Koperkowa z ryżem. Pamiętam jak bardzo się cieszyłam czując jej zapach na szkolnej stołówce. Nie potrafię Wam powiedzieć, dlaczego aż tak za nią przepadam. Może za to co w zupach lubię najbardziej - szybkość wykonania, a może po prostu za delikatny smak? To nie ważne, bo czy wszystko musimy lubić za coś? :)

Marchewki umyć, obrać i pokroić na talarki. Koperek opłukać, osuszyć i drobno posiekać. Ryż również opłukać. Wrzucić wszystko do gotującego się bulionu i gotować na małym ogniu do czasu aż ryż i marchewki będą dość miękkie. Następnie dodać śmietankę, w razie potrzeby doprawić solą i pieprzem.

SMACZNEGO!

Ponownie też proszę Was o głosy na mój przepis w lipcowym zadaniu w Wyborach Kulinarnego Bloga Roku. :)

Czy wiesz jaki jest Twój... Schweppes Appeal? I Konkurs! :)

2011-07-11T15:33:00.006+02:00

Moi drodzy, czy zastanawialiście się kiedyś jaki jest Wasz Schweppes Appeal? Czy wiecie w ogóle co to takiego? Jeśli nie, to jeszcze nic straconego :) Na Facebooku ruszyła bowiem zabawna kampania Schweppes'a (link), w której każdy może popracować nad swoim Schweppes Appealem. :) Guy Gadbois, mistrz uwodzenia, nauczy Was w mgnieniu oka jak mówić bardziej... 'Schweppesy'. Ja już swój Schweppes Appeal ćwiczę. Póki co jestem prawie w 90 % Schweppesy :) A Wy? Jaki osiągnęliście wynik? :)

Kampania na Facebbooku jest częścią działałań prowadzonych w ramch nowej strategii komunikacyjnej marki Schweeps przygotowanej przez Menno Braakman’a. Za koncept i realizację aplikacji odpowiedzialna jest holenderska agencja interaktywna Red Urban.

Moi Drodzy, serdecznie zapraszam Was do wzięcia udziału w tymże konkursie. Przewidziane są nagrody dla dwóch osób. Do wygrania jest 1 egzemplarz książki Włoska Wyprawa Jamiego oraz 1 egzemplarz książki Gotuj z Julią. Sami wybieracie, którą z nich chcecie otrzymać :)

Aby wziąć udział w Konkursie, należy polubić Yummy Lifestyle oraz Schweppes'ową aplikację na Facebooku, a następnie w komentarzu pod tą notką napisać, którą z podanych powyżej książek chcielibyście wygrać do swojej kuchennej biblioteczki i dlaczego. :) Spośród wszystkich wpisów, drogą losowania, zostaną wyłonieni dwaj szczęśliwcy, którzy otrzymają wybraną przez siebie książkę.

edit: Moi Drodzy, czas trwania Konkursu zostaje wydłużony do niedzieli 31 lipca (do 23:59), natomiast wyniki zostaną opublikowane na blogu najpóźniej we wtorek, 2 sierpnia. Macie więc teraz więcej czasu na zdecydowanie, którą książkę chcielibyście postawić na swojej półce. :)

Przypominam Wam także o głosowaniu w Wyborach Kulinarnego Bloga Roku :)

Bezjajeczne muffiny kawowe. / Coffee muffins (no eggs needed).

2011-07-02T22:53:00.003+02:00

Chłodna letnia sobota. Godzina 17 a ja dalej siedzę w piżamie opatulona szlafrokiem. Pluszowe skarpetki grzeją zmarznięte stopy. Popijam herbatę. W takie dni jak ten ciepła herbata smakuje lepiej. Serio, serio! Dopada mnie ochota na coś słodkiego. 'Dawno nie było muffinków' - pomyślałam. Leniwie człapię do kuchni, patrzę na półkę, jest mąka, proszek do pieczenia takoż. Nie mam zwykłego kryształowego cukru. Ale jest cukier puder. Dam nieco więcej. Olej stoi spokojnie w butelce między przyprawami. Otwieram lodówkę. Mam pół kartonu mleka, wystarczy. Ale co z jajkami? Gdzie są jajka ja się pytam?! Ostatnie dwie sztuki zużyłam kilka dni wcześniej do kakaowych naleśników. I co teraz? Portfel świeci pustkami, karta użyteczna od kwoty 20 zł. Choćbym chciała to jajek nie kupię. Trudno. Zrobię bez. I zrobiłam. Wyszły inne niż zwykle. Na wierzchu utworzyła się lekko lepka skorupka. Ale zwilżone odrobiną mleka są naprawdę smaczne. Dodatkowo suszone śliwki dają ciekawy posmak. Spróbujecie? :)

Sposób przygotowania:

Piekarnik rozgrzać do 180 stopni. Kawę rozpuszczalną rozpuścić w kilku łyżkach gorącej wody. Cukier puder i mąkę przesiać przez sitko (głównie w celu uniknięcia grudek cukru). Dodać proszek do pieczenia a następnie wlać kawę, mleko i olej. Wymieszać. Śliwki pokroić na mniejsze kawałki, dodać do ciasta, wymieszać. Masę przełożyć do blaszki muffinowej wyłożonej papilotkami i piec ok 25 minut. Wyjąć z piekarnika, ostudzić i posmarować odrobiną mleka.

SMACZNEGO!

Moi Drodzy. Zaczął się lipiec a wraz z nim rusza kolejne zadanie w Wyborach Kulinarnego Bloga Roku. Tym razem Organizatorzy chcą z nas, kulinarnych blogerów, wyciągnąć przepisy na potrawy nadające się do spożycia na świeżym powietrzu: w trakcie pikników, śniadań na trawie czy wieczornych spotkań z przyjaciółmi przy grillu. Moją propozycją jest znana Wam już Oszukana pizza na francuskim cieście. Zechcecie mi pomóc i zagłosować? Obrazek poniżej przeniesie Was na stronę głosowania. Dla głosujących są także przewidziane cenne nagrody, w tym miesiącu jest to 10 koszy piknikowych ufundowanych przez Dukę. :)

/English version.

Today I really wanted to eat something sweet. But it was 5 pm and I was still wearing my pyjamas. I haven't baked muffins for ages, so I decided to prepare some. I had almost everything I needed: flour, sugar, milk, oil and baking powder. But I didn't have any eggs. Actually I was to lazy to go to shop and buy some. That's why I decided to bake non-eggs ones. They are little bit different than normal muffins, but still yummy. Just check them out :)

Non-eggs coffee muffins with prunes.
Ingredients:

1 1/2 glass flour
5 tsp instatnt coffee
1 glass milk
1 1/2 glass powdered sugar (or 1 glass granulated sugar)
2 tsp baking powder
1/2 glass vegetable oil
about 100 grams prunes

How to prepare muffins:
Preheat oven to 180°C. Dissolve instant coffee in few tablespoons of hot water. Sift flour and powdered sugar into bowl. Then add baking powder, milk, oil and dissolved coffee. Cut prunes into small pieces and put into bowl. Mix ingredients together. But batter into muffins pan and bake them about 25 minutes. Place muffins on cooling rack. At the end brush the top of chilled muffins with little bit of milk by pastry brush.

BON APPETIT!