ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ- ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Είμαστε για γέλια

2026-10-30T22:44:25.280+02:00

Τί ἀναστάτωσε τούς κλόουν τῆς Ε.Ε. ;

2026-10-30T19:24:33.674+02:00

Η προσέγγιση της Φινλανδίας και της Νορβηγίας προς τη Μόσχα έχει αναστατώσει τους συμμάχους τους - και μπορεί να φέρει ένα ανεπιθύμητο μήνυμα για το Κίεβο

«Η συζήτηση ήταν ειλικρινής και ουσιαστική. Είμαστε γειτονικές χώρες της Ρωσίας. Το αποτέλεσμα αυτού του πολέμου θα έχει άμεσο αντίκτυπο στην ασφάλειά μας και στην ευρύτερη ευρωπαϊκή ασφάλεια. Ο τερματισμός του πολέμου απαιτεί άμεσες συζητήσεις».

Τοῦ Sergey Strokan

Η τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν την Τρίτη οι ηγέτες της Φινλανδίας και της Νορβηγίας με τον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin εξέπληξε πολλούς.

Μέχρι τότε, ο Φινλανδός πρόεδρος Alexander Stubb, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του στις αρχές του 2024, δεν είχε μιλήσει ποτέ με τον Ρώσο ομόλογό του. Εν τω μεταξύ, ο Νορβηγός πρωθυπουργός Jonas Gahr Store είχε μιλήσει τελευταία φορά με τον Putin τον Μάρτιο του 2022 - πριν από περισσότερα από τεσσεράμισι χρόνια, όταν η κρίση στην Ουκρανία, η αντιπαράθεση της Ρωσίας με τη Δύση και το παγκόσμιο γεωπολιτικό τοπίο φαίνονταν πολύ διαφορετικά.

Αλλά το στοιχείο της έκπληξης δεν ήταν το μόνο αξιοσημείωτο σε αυτό το τηλεφώνημα προς το Κρεμλίνο.

Εξίσου εντυπωσιακός ήταν ο έντονα συμφιλιωτικός τόνος της δήλωσης του Stubb. Η Φινλανδία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ λίγο πριν γίνει πρόεδρος, και στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της θητείας του, θάβει την ουδετερότητά της και βυθίζεται σε αντιρωσική υστερία και παράνοια.

Αυτή τη φορά, ο Stubb ακουγόταν σαν διαφορετικός άνθρωπος. Περιέγραψε τη συζήτησή του με τον Putin ως εξής:

«Η συζήτηση ήταν ειλικρινής και ουσιαστική. Είμαστε γειτονικές χώρες της Ρωσίας. Το αποτέλεσμα αυτού του πολέμου θα έχει άμεσο αντίκτυπο στην ασφάλειά μας και στην ευρύτερη ευρωπαϊκή ασφάλεια. Ο τερματισμός του πολέμου απαιτεί άμεσες συζητήσεις».

Ο Store εξέδωσε παρόμοια δήλωση, σαν οι δύο ηγέτες να είχαν αντιγράψει προσεκτικά επιλεγμένα λόγια ο ένας από τον άλλον.

Η μεγαλύτερη έκπληξη, ωστόσο -αν όχι μια καθαρή βόμβα- ήταν η αποκάλυψη της Δανής πρωθυπουργού Mette Frederiksen ότι οι Φινλανδοί και Νορβηγοί ηγέτες δεν είχαν καμία εντολή να μιλήσουν εκ μέρους των Ευρωπαίων συμμάχων τους.

« Είμαι πολύ επιφυλακτική σχετικά με αυτή τη νορβηγική και φινλανδική πρωτοβουλία. Δεν έχει συντονιστεί με κανέναν από εμάς τους υπόλοιπους», προειδοποίησε η Frederiksen. «Ειλικρινά δεν ξέρω τι νομίζουν ότι μπορούν να πετύχουν αυτές οι δύο χώρες με αυτό», πρόσθεσε, καταβάλλοντας ελάχιστη προσπάθεια να κρύψει την απογοήτευση ή τον εκνευρισμό της.

Η κλήση των Σκανδιναβών προς τον Πούτιν προκαλεί ρήγμα στην Ευρώπη για την Ουκρανία

Ο Store αργότερα αμφισβήτησε την κριτική της, λέγοντας ότι όλοι οι εταίροι και σύμμαχοι είχαν ενημερωθεί πριν από την κλήση και είχαν λάβει λεπτομερή ενημέρωση στη συνέχεια.

Γεγονός που εγείρει το ερώτημα: Τι ήταν αυτό, πραγματικά; Μια ανταρσία στο ευρωπαϊκό πλοίο, με δύο σκανδιναβούς ηγέτες να διαφωνούν με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων που βασίζεται στη συναίνεση στην Ευρώπη και να τολμούν να αναλάβουν την πρωτοβουλία στις συνομιλίες με τη Μόσχα, ξεπερνώντας τα όρια της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας;

Ή μήπως ήταν μια συντονισμένη παράσταση, με τους Ευρωπαίους ηγέτες να παίζουν σκόπιμα τον ρόλο του καλού και του κακού αστυνομικού - διατηρώντας τις εντάσεις με τη Μόσχα υψηλές, ενώ παράλληλα διερευνούν προσεκτικά μια στρατηγική εξόδου, καθώς το ουκρανικό βάρος που δεν μπορούν ούτε να σηκώσουν ούτε να εγκαταλείψουν καταρρέει μπροστά στα μάτια τους;

Άλλωστε, ο συλλογικός προϋπολογισμός της Ευρώπης διαλύεται, με κάθε προσπάθεια να κλείσει μια τρύπα να ανοίγει μια άλλη. Η Γερμανία, ο μεγαλύτερος Ευρωπαίος δωρητής της Ουκρανίας, γκρινιάζει όλο και πιο δυνατά και προσπαθεί να μετακυλίσει το βάρος σε άλλους. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχουν εθελοντές ορατοί.

Ωστόσο, είναι πολύ νωρίς για να μιλήσουμε για αλλαγή στο κλίμα της Ευρώπης.

Αυτό κατέστη σαφές από τη συνάντηση των υπουργών Άμυνας της E5 που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι την προηγούμενη ημέρα. Η ομάδα συγκεντρώνει τη Γαλλία, τη Βρετανία, την Ιταλία, τη Γερμανία και την Πολωνία.

« Οι χώρες μας συμμερίζονται την εκτίμηση ότι η Ρωσία αποτελεί την πιο οξεία και μακροπρόθεσμη απειλή για την ευρωατλαντική ασφάλεια και σταθερότητα», αναφέρει το ανακοινωθέν της E5 που δημοσιεύθηκε από το γαλλικό Υπουργείο Άμυνας.

Κι όμως, το κάλεσμα των Stubb και Store προς το Κρεμλίνο αποτελεί ένα ξυπνητήρι από την Ευρώπη για τον Ουκρανό ηγέτη Vladimir Zelensky - ένα ηχηρό και ανεπιθύμητο κάλεσμα.

«Πρόκειται για μια προειδοποίηση προς τον Zelensky ότι οι αντοχές του πολιτικού μηχανισμού της Ευρώπης αρχίζουν να κάμπτονται – και ότι τα περιθώρια χρόνου για το καθεστώς του Κιέβου στενεύουν.».

Ἀπό : swentr.site

Εἶδες τί κάνει πρῶτον ἡ συνειδητοποίησις τῆς ἦττας καί δεύτερον ἡ ἀνάγκη καί τό κόψιμο κυριολεκτικῶς, γιά τίς ἐλλείψεις θερμάνσεως ἐν ὄψη τοῦ χειμῶνος ; Ὄχι μετά ἀπό 4 χρόνια κατάλαβαν πώς αὐτός ὁ πόλεμος ( ὁ δικός τους πόλεμος ) θά ἔχῃ ἐπιπτώσεις ἐπάνω τους. Κατακαημένοι...

Βεβαίως ἀπό τήν ἄλλη ἔχεις καί τούς βλαμμένους, καί δέν χρησιμοποιῶ τυχαίως τόν χαρακτηρισμό, Δανούς νά ἐξανίστανται γιά τήν πρωτοβουλία τῶν δύο γειτονικῶν τους χωρῶν. Ἔ ὅπου νἄναι θά πάρουν κι᾿αὐτοί τά " ἴσα "τους καί θά παρακαλοῦν τόν Ῥῶσσο Πρόεδρο. Ἀρκεῖ νά μήν εἶναι ἀργά καί ἔχουν ξυλιάσει καί οἰκονομικῶς στραγγίσει, ἅπαντες...

Ἄν τε στόν δρόμο πού σᾶς χάραξε ὁ «μπαμπᾶς » Τράμπ...

φωτό ἀπό ἐδῶ

https://sxolianews.blogspot.com/

Ζάκυνθος - Ομάδα στήριξης Μαρίας Καρυστιανού ·

2026-10-30T19:10:38.753+02:00

Andreas Giatras

Ενέργεια SOS: Να σταματήσει η κατεδάφιση των ενεργειακών υποδομών της χώρας

2026-10-30T14:25:48.019+02:00

Σκεπτομενοι Γονείς και Ενεργοί Πολίτες

Η προσφυγή στο ΣΤΕ, οι νομικές, οικονομικές, και τεχνικές πλευρές της υπόθεσης και η ανάγκη ευρύτερης κοινωνικής κινητοποίησης.

Το συνέδριο για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα, πραγματοποίησε στις 13 Οκτωβρίου στην Αθήνα ενημερωτική εκδήλωση με τίτλο:

«Ενέργεια SOS: Να σταματήσουμε το εθνικό έγκλημα της καταστροφής των ενεργειακών υποδομών»

Σε μια περίοδο αυξανόμενης γεωπολιτικής αστάθειας, ενεργειακής ανασφάλειας και εκτίναξης του κόστους ζωής, η χώρα μας συνεχίζει να καταστρέφει πολύτιμες ενεργειακές υποδομές, στερώντας από την κοινωνία και την οικονομία κρίσιμες δυνατότητες για το μέλλον.

Στο όνομα της απολιγνιτοποίησης, εγκαταστάσεις τεράστιας οικονομικής και στρατηγικής σημασίας αποξηλώνονται ή οδηγούνται στην κατεδάφιση, χωρίς να έχει προηγηθεί ένας ουσιαστικός δημόσιος διάλογος για τις συνέπειες αυτών των μη αναστρέψιμων αποφάσεων.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των πέντε πύργων ψύξης του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου, ενός από τους σημαντικότερους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής της χώρας, που απειλούνται με κατεδάφιση.

Απέναντι σε αυτούς τους σχεδιασμούς, 50 πολίτες προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας, διεκδικώντας τη διακοπή των εργασιών κατεδάφισης.

Η συζήτηση της προσφυγής των 50 πολιτών στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) ενάντια στην κατεδάφιση των πέντε πύργων ψύξης του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου ήταν προγραμματισμένη για τις 20 Οκτωβρίου 2026, αλλά έλαβε αναβολή για τις 8 Δεκεμβρίου 2026.

Μάθετε περισσότερα για την καμπάνια ενέργεια SOS και υπογράψτε το κείμενο στήριξης:

https://yparxiakoellada.gr/energeia-sos/

Η υπόθεση, όμως, δεν αφορά μόνο τη Δυτική Μακεδονία. Αφορά το ενεργειακό μέλλον ολόκληρης της χώρας, την παραγωγική της βάση, την ενεργειακή της ασφάλεια και τη δυνατότητα άσκησης μιας πολιτικής με γνώμονα τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Παρακολουθείστε το video της ενημερωτικής εκδήλωσης εδώ:

https://www.youtube.com/live/jLFVaZ-rdq8?is=FejWrc1IrnGdJ0OM

Ομιλητές:

Μαρία Μαγαλιού, δικηγόρος

Θάκης Δαγρές, οικονομολόγος

Κώστας Δημητριάδης, ηλεκτρολόγος μηχανικός

Παρεμβαίνουν:

Μανώλης Παναγιωτάκης, πρώην πρόεδρος ΔΕΗ

Στέφανος Πράσσος, εκπρόσωπος της Αριστερής Συμπόρευσης για την Ανατροπή στη Δυτική Μακεδονία

Αίθουσα Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών

Γ. Γενναδίου 8 & Ακαδημίας, 7ος όροφος, Αθήνα.

Η υπεράσπιση των ενεργειακών υποδομών δεν μπορεί να περιοριστεί στις δικαστικές αίθουσες. Είναι υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας.

Παρακολουθείστε τη συνέντευξη του κ. Ρούντι Ρινάλντι στο Militaire.gr , διαδώστε την προσπάθεια και στηρίξτε την καμπάνια «ενέργεια SOS», για να σώσουμε ό,τι μπορεί να σωθεί

https://youtu.be/mVsNNdUaws4?is=bRLtXLa7oVcIoQPB

https://www.facebook.com/share/p/1BQdLLLAYk/

Η σύνδεση Κυπριακού και τουρκολιβυκού συμφώνου: Οι διαχρονικές ευθύνες της Αθήνας για τα σημερινά αδιέξοδα

2026-10-30T14:17:10.876+02:00

1. Εστιάζοντας στην κατάληξή μόνον ενός προβλήματος μας

αποπροσανατολίζει από τις ευθύνες των συντελεστών που το δημιούργησαν

ή συνέβαλαν καθοριστικά σε αυτό. Αυτό συμβαίνει με την κύρωση του

τουρκολιβυκού συμφώνου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης το

οποίο η κυβέρνηση κηρύσσει ως παράνομο, δηλαδή ότι άσχετα αν κυρώθηκε

από τη Βουλή είναι άνευ σημασίας ενώ από τα τέλη του 2019 πάσχιζε με κάθε

τρόπο να αποτρέψει την κύρωσή του. Πώς όμως προέκυψε το 2019 του

τουρκολιβυκό σύμφωνο; Η δημιουργία του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το

Κυπριακό, όσο ασύμβατα κι αν ακούγονται αυτά τα δύο προβλήματα:

2. Τον Ιούλιο του 2019 ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί

κοινοποίησε στον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη

επιστολή που απέστειλε στον Γ.Γ. του ΟΗΕ με την οποία πρότεινε τη

συγκρότηση κοινής επιτροπής υδρογονανθράκων, για τον διαμοιρασμό των

κερδών και τις υφιστάμενες αδειοδοτήσεις. Στην ίδια επιστολή

περιλαμβάνονταν πρόταση για δημιουργία κοινού ταμείου υδρογονανθράκων

καθώς και για συνεργασία με την ελληνοκυπριακή πλευρά στην έρευνα και

εξόρυξη υδρογονανθράκων γύρω από την Κύπρο. Η πρόταση απορρίφθηκε

ομόφωνα από το Συμβούλιο Αρχηγών που συνήλθε υπό τον πρόεδρο

Αναστασιάδη, διότι σύμφωνα με το κοινό ανακοινωθέν η πρόταση αυτή, «δεν

μπορεί να γίνει αποδεκτή καθώς αποπροσανατολίζει από την ουσία του

Κυπριακού». Η αποδοχή όμως της πρότασης θα δημιουργούσε οικονομικούς

δεσμούς ανάμεσα στις δύο κοινότητες, δηλαδή προϋποθέσεις για την επίλυση

του Κυπριακού στα πλαίσια της διζωνικής - δικοινοτικής ομοσπονδίας έναντι

της λύσης των δύο κρατών. Παράλληλα θα έφερνε στο τραπέζι των

διαπραγματεύσεων, πέρα από τις δύο κοινότητες της Κυπριακής

Δημοκρατίας, την Ελλάδα και την Τουρκία και στη χειρότερη περίπτωση της

αποτυχίας των διαπραγματεύσεων θα ήταν ένα πρώτο βήμα για τη Χάγη. Να

υπενθυμίσουμε την ανοιχτή επιστολή του τ. ΥΠΕΞ της Κυπριακής

Δημοκρατίας κ. Ρολάνδη για την αναλογική κατανομή των υδρογονανθράκων

(Καθημερινή 16/5/2019) ή την άποψη του Κύπριου νομπελίστα Χριστόφορου

Πισσαρίδη, ο οποίος σε συνέντευξή του, σε ότι αφορά την εκμετάλλευση των

υδρογονανθράκων, τάχθηκε υπέρ της δημιουργίας «εθνικού κεφαλαίου»,

όπως το ονόμασε, που να προβλέπει δίκαιο ποσοστό για τους

Τουρκοκυπρίους, «άσχετα αν μέχρι τότε θα έχει επιλυθεί ή όχι το Κυπριακό»,

όπως είπε Η αποδοχή της πρότασης Ακιντζί, η οποία προηγήθηκε μήνες του

συμφώνου Ερντογάν – Σάραζ, θα αποστερούσε από την Άγκυρα, κατά τη

διάρκεια των συζητήσεων των δύο κοινοτήτων για την κατανομή των

ενεργειακών πηγών, κάθε επιχείρημα ώστε να προβεί στη συνομολόγηση του

συμφώνου με τη Λιβύη. Διότι θα ήταν αδιανόητο να συζητούν οι δύο

κοινότητες για την κατανομή των ενεργειακών πηγών εντός της κυπριακής

ΑΟΖ και ταυτόχρονα ο Ερντογάν να συνυπογράφει με τον Σάρατζ το

σύμφωνο που αγνοούσε (μηδένιζε) την ΑΟΖ. Διότι η πρόταση Ακιντζί είχε την

έγκριση της Άγκυρας. Παράλληλα με τη δημοσιοποίηση της συγκεκριμένης

κίνησης του κ. Ακιντζί, ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου σε

άρθρο του στην τουρκοκυπριακή εφημερίδα Kibris Postasi ανέφερε ότι σε

περίπτωση απόρριψης της πρότασης Ακιντζί για συνεκμετάλλευση, η Τουρκία

θα συνέχιζε τις έρευνες και τις γεωτρήσεις, όπως και έγινε, ενώ αργότερα

καυτηρίασε επανειλημμένα την απόρριψή της, με αποτέλεσμα η αντίδραση

της Άγκυρας να οδηγήσει στο τουρκολιβυκό σύμφωνο. Να προσθέσουμε ότι

τον Ιούλιο του 2020, ο ύπατος εκπρόσωπος της ΕΕ Ζοζέπ Μπορέλ, κατά τις

συζητήσεις του με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην Άγκυρα, δήλωσε ότι "η

ΕΕ θα συνεχίσει να εργάζεται ώστε να βρεθεί μια λύση για την καλύτερη

διανομή των εσόδων από τους υδρογονάνθρακες στην Κύπρο Όμως η

ζημιά είχε γίνει με την σύναψη του τουρκολιβυκού συμφώνου το Νοέμβριο

του 2019..

3. Πέραν της δυνατότητας αποτροπής του τουρκολιβυκού συμφώνου

το 2019 με τη συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων αναλογικά στις δύο

κοινότητες, σε τί βάθος χρόνου θα πρέπει αν αναζητηθούν οι ευθύνες της

χώρας μας να ρυθμίσει το θέμα της ΑΟΖ με τη Λιβύη προτρέχοντας της

Τουρκίας; Από το 2004 διεξήχθησαν τέσσερεις γύροι διαπραγματεύσεων

μεταξύ Ελλάδας - Λιβύης με τη συμμετοχή εμπειρογνωμόνων και από τις δύο

χώρες που απέβησαν άκαρπες, με την αλληλογραφία των δύο χωρών να

συνεχίζεται μέχρι το 2014 χωρίς αποτέλεσμα. Γιατί; Γράφει ο Χρήστος

Ροζάκης στο βιβλίο «Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και το Διεθνές

Δίκαιο», εκδ. Παπαζήση, 2013, σελ. 47: «Η αδυναμία προσέγγισης των δύο

μερών (Ελλάδας – Λιβύης) στο θέμα της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών

στην περιοχή πρέπει να οφείλεται στις διαμετρικά διαφορετικές απόψεις τους

σε σχέση με τη μέθοδο οριοθέτησης: η Λιβύη υποστηρίζει ότι η μέθοδος

οριοθέτησης πρέπει να είναι η ευθυδικία – τη στιγμή που η Ελλάδα

υποστηρίζει σταθερά τη μέση γραμμή – και αντιτίθεται σε απόδοση πλήρους

επήρειας των ελληνικών νησιών νοτίως της Κρήτης και των ακτών της

Πελοποννήσου (Στροφάδες, Σαπιέντζα, Σχίζα, Γαύδος, Χρυσή, Κουφονήσι».

Όμως κατά την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας - Ιταλίας δεχθήκαμε

περιορισμένη επήρεια των νήσων μας, όπως και κατά τη μερική οριοθέτηση

της ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Διαβάζουμε όμως πρόσθετα σε άρθρο του ιδίου με

τίτλο «Το μνημόνιο Τουρκίας – Λιβύης και τα ελληνικά νησιά» (Καθημερινή

8/12/2019) ότι η Λιβύη προσέφυγε δύο φορές στο Διεθνές Δικαστήριο της

Χάγης, τη μια με την Τυνησία (1982) και την άλλη με τη Μάλτα (1985) για την

οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, δηλαδή η Τρίπολη ακολουθούσε τον δρόμο

της διεθνούς Δικαιοσύνης για την επίλυση των θαλάσσιων διαφορών με τα

γειτονικά κράτη. Στην Αθήνα λοιπόν εναπόκειτο επί τόσες δεκαετίες να

συμφωνήσει και να πορευτεί με την Τρίπολη στη Χάγη. Δεν το έπραξε όμως.

Σχετικά πρόσφατα ο Ακίλα Σάλεχ, πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων

της Λιβύης και πολέμιος του τουρκολιβυκού συμφώνου, σε συνέντευξή του

στο Λιβυκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ερωτηθείς για την επήρεια της Κρήτης

απάντησε ότι πρόκειται για θέση της Ελλάδος (αναφερόμενος προφανώς

στους χάρτες του νόμου Μανιάτη με βάση τους οποίους έχει γίνει και η

παραχώρηση των οικοπέδων στη Chevron), όχι μια θέση βασισμένη στο

διεθνές δίκαιο. Είπε χαρακτηριστικά ότι οι Έλληνες θεωρούν ότι το νησί της

Κρήτης είναι τμήμα του μέτρου τους για την οριοθέτηση ΑΟΖ και αυτό τους

δίνει μια παράλογη θαλάσσια προέκταση. Αυτό το νησί είναι πολύ κοντά στη

λιβυκή ακτή και η Ελλάδα δεν μπορεί αν πάρει τόσο μεγάλες θαλάσσιες

περιοχές εις βάρος μας. Το διεθνές δίκαιο δεν υποστηρίζει τέτοιες

επεκτάσεις» (Καθημερινή 16/12/2026).

4. Πέρα από όλα αυτά η αποτυχία της χώρας μας να αποτρέψει την

κύρωση του τουρκολιβυκού συμφώνου οφείλεται και στις αδυναμίες της

εξωτερικής πολιτικής να αξιοποιήσει τα προφανή. Τον Σεπτέμβρη του 2023,

μετά τις καταστροφές του Ντάνιελ στη Θεσσαλία το κύμα κακοκαιρίας έπληξε

την πόλη Ντέρνα της ανατολικής Λιβύης η οποία υπέστη βιβλικές

καταστροφές με χιλιάδες θύματα. Άμεσα η Τουρκία, καίτοι εχθρός της

οικογένειας Χαφτάρ μέχρι τότε, απέστειλε πολυάριθμη αποστολή (περί τους

400), πλήρως εξοπλισμένο νοσοκομείο εκστρατείας, μεγάλες ποσότητες

προμηθειών και συνεχή στήριξη στους πλημμυροπαθείς δημιουργώντας τις

προϋποθέσεις προσέγγισης των δύο πλευρών. Αντίθετα η χώρα μας, φίλα

προσκείμενη προς την Ανατολική Λιβύη, στην οποία είχε εναποθέσει τις

ελπίδες για τη μη κύρωση του τουρκολιβυκού συμφώνου, επέδειξε

προχειρότητα, επιπολαιότητα και έλλειψη σχεδιασμού με αποτέλεσμα να

μετατρέψουν την περιορισμένη αποστολή της ανθρωπιστικής βοήθειας σε

παγίδα θανάτου για τρεις έλληνες στρατιωτικούς αλλά και για δύο αδέλφια,

Έλληνες πολίτες που ζούσαν στη Λιβύη.

5. Το αποτέλεσμα όλων αυτών; Το τουρκολιβυκό σύμφωνο

επικυρώθηκε πλέον, με τη Τουρκία να αναβαθμίζει την επιρροή της και το

ρόλο της στις εξελίξεις στην περιοχή ενώ η χώρα μας περιφέρει τις

διαμαρτυρίες της εισπράττοντας δηλώσεις παρηγοριάς. Χειρότερο του

τουρκολιβυκού συμφώνου είναι το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία αντί

της αξιοποίησης της ευκαιρίας προσέγγισης των δύο κοινοτήτων επέλεξε να

περιέλθει στη πατρωνία του Ισραήλ, είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι

τελευταία ο Νετανιάχου αναφέρεται συχνά στην κατοχή του ψευδοκράτους της

ΤΔΒΚ.. Σύμφωνα με το israelhayom.com τα μαχητικά και οι στρατιωτικές

βάσεις της Τουρκίας εκτός των αναγνωρισμένων συνόρων της — όπως στη

Συρία, στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο ή στη Σομαλία— δεν φέρουν καμία

νατοϊκή ασυλία. Εξειδικεύοντας, σημειώνει ότι η πρόσφατη ανάπτυξη

τουρκικών μαχητικών F-16 και συστημάτων αεράμυνας στα Κατεχόμενα,

συνιστά ευθεία απειλή για τον ενεργειακό και θαλάσσιο διάδρομο που συνδέει

το Ισραήλ, την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελλάδα με την Ευρώπη. Το

μήνυμα της ισραηλινής ανάλυσης είναι σαφές: Η 52χρονη παράνομη κατοχή

δεν προσφέρει ασυλία (Ανιχνεύσεις 21/8/2026). Επίθεση του Ισραήλ στις

τουρκικές δυνάμεις στο ψευδοκράτος της ΤΔΒΚ θα εμπλέξει άμεσα την Αθήνα

και τη Λευκωσία διότι προϋποθέτει την έγκρισή τους, αν και το πιθανότερο

είναι, εξ αιτίας της αλαζονείας του και του εθισμού του στην παραβίαση κάθε

έννοιας του Διεθνούς δικαίου, να βρεθεί ο ελληνισμός προ τετελεσμένων

γεγονότων. Όμως το Ισραήλ είναι προτεκτοράτο. Δηλαδή, αν λάβει εντολή

από τις ΗΠΑ να διακόψει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις θα το πράξει άμεσα,

όπως συνέβη με το Ιράν. Οπότε, τί έπεται;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη - κιν. 6947-771412

Η Γυναίκα

2026-10-30T08:08:35.896+02:00

Η “Δημοκρατία του Salò”, η Εξουσία και οι σημερινοί υπηρέτες της

2026-10-29T22:59:43.516+02:00

ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ

Μια συμπληρωματική ανάγνωση του “ΟΧΙ”: η επικαιρότητα της “Δημοκρατίας του Salò”

ΟΜουσολίνι, την ήττα του οποίου στο ελληνοϊταλικό μέτωπο εορτάζουμε σήμερα, βρέθηκε λίγα χρόνια αργότερα επικεφαλής της λεγόμενης Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας, του φασιστικού κρατικού μορφώματος που εγκαθιδρύθηκε το 1943 στη βόρεια Ιταλία υπό την προστασία της ναζιστικής Γερμανίας.

Ήταν η Δημοκρατία του Σαλό, το τελευταίο καταφύγιο του ιταλικού φασισμού. Εκεί ακριβώς τοποθέτησε ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, το 1975, την τελευταία του ταινία, «Σαλό ή οι 120 μέρες των Σοδόμων». Δεν επέλεξε τυχαία αυτό το ιστορικό σκηνικό. Ήθελε να αποκαλύψει τι συμβαίνει όταν η εξουσία δεν αναγνωρίζει κανέναν περιορισμό και ο άνθρωπος παύει να έχει δικαιώματα απέναντί της.

Αυτό στα φασιστικά καθεστώτα ήταν θεσμός. Δυστυχώς, όμως, πλευρές της φασιστικής συμπεριφοράς έχουν υιοθετήσει και λιγότερο ακραίες μορφές διακυβέρνησης – δεν χρησιμοποιώ τον όρο δημοκρατίες.

Επιγραμματικά, μια φασιστική συμπεριφορά έχει τα εξής χαρακτηριστικά: πεποίθηση ότι η εξουσία παρέχει δικαιώματα πάνω στους ανθρώπους, άρνηση της ανθρώπινης υπόστασης του αντιπάλου, απόλαυση του εξευτελισμού, αντιστροφή της ηθικής, ανάγκη κατασκευής εχθρών, συλλογική συνενοχή των προθύμων, επιβολή της ομοιομορφίας.

Ο φασισμός έχει κοινωνική βάση, αλλά και πρόθυμους να τον υπηρετήσουν.

Στο εφιαλτικό σύμπαν του Παζολίνι, οι φορείς της εξουσίας δεν παρουσιάζονται ως άξεστοι εγκληματίες. Είναι άνθρωποι με τίτλους, αξιώματα, κοινωνική επιφάνεια, μόρφωση και θεσμικό κύρος. Διαθέτουν μάλιστα τη δική τους αντίληψη περί ηθικής, τάξης και νομιμότητας. Η φρίκη δεν βρίσκεται μόνο στις πράξεις τους, αλλά και στην πεποίθησή τους ότι η ισχύς τούς παρέχει το δικαίωμα να καθορίζουν την αξιοπρέπεια, τη συμπεριφορά και τελικά τη μοίρα των άλλων.

Δίπλα τους υπάρχουν οι πρόθυμοι συνεργοί, οι υπηρέτες, οι εκτελεστές και οι σιωπηλοί θεατές. Κυρίως οι «καθώς πρέπει», όπως προαναφέρθηκαν. Ο Παζολίνι δεν περιγράφει απλώς τέσσερις σαδιστές. Ανατέμνει έναν ολόκληρο μηχανισμό εξουσίας που μετατρέπει την απανθρωποποίηση σε κανονικότητα.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η επικαιρότητα του Σαλό. Δεν χρειάζεται να ταυτίσει κανείς τη σημερινή Ελλάδα με τη φασιστική Ιταλία για να αναγνωρίσει ορισμένα από τα χαρακτηριστικά αυτής της συμπεριφοράς. Μπορούν, όμως, να συναντώνται σε μια κοινή αντίληψη: ότι όποιος αμφισβητεί την εξουσία δεν αρκεί να αντικρουστεί. Πρέπει να ταπεινωθεί, να απαξιωθεί και να πάψει να αποτελεί υπολογίσιμο αντίπαλο. Η αντιπαράθεση παύει τότε να αφορά τις ιδέες και μετατρέπεται σε επιχείρηση ηθικής εξουδετέρωσης του προσώπου.

Με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά, η συμπεριφορά του ελληνικού πολιτικού συστήματος απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού, την οποία αντιμετωπίζει ως απόλυτο εχθρό, παρουσιάζει φασιστικά χαρακτηριστικά.

Στη σημερινή Ελλάδα υπάρχουν συμπεριφορές δημόσιου εξευτελισμού, στοχοποίησης και συστηματικής προσωπικής απαξίωσης που αξίζει να εξετάζονται για τα αυταρχικά τους χαρακτηριστικά.

Οι επικριτές της δεν ανήκουν όλοι στην ίδια παράταξη. Δεν χρειάζεται να έχουν συνεννοηθεί. Κυβερνητικοί, αντιπολιτευόμενοι, κυρίως ορθόδοξοι κομμουνιστές που δεν μπόρεσαν να την υποτάξουν, σχολιαστές, συγγραφείς, καθηγητές και καλλιτέχνες, μητροπολίτες, δημοσιογράφοι των σαλονιών της εξουσίας αλλά και λούμπεν του είδους που συναγελάζονται με το έγκλημα, δικαστές, φιλελέδες, ακροκεντρώοι, κεντροαριστεροί, ποινικοί, ακροδεξιοί τηλεπωλητές κυραληφών και επιστολών του Ιησού, μπορεί να ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες και να καταλήγουν στην ίδια ευκολία: να συζητούν επίμονα αν η Καρυστιανού είναι αρκετά κατάλληλη για να μιλά, ακόμη και να υπάρχει.

Και τότε η προσωπική επίθεση αποκτά κάτι από τη λογική του θεάματος που περιγράφει ο Παζολίνι: ο εξευτελισμός προσφέρεται για δημόσια κατανάλωση, ενώ εκείνοι που συμμετέχουν σε αυτόν μπορούν να εμφανίζονται ως υπερασπιστές της ηθικής και της κανονικότητας.

Ο Παζολίνι μάς θυμίζει ότι οι μηχανισμοί κυριαρχίας χρειάζονται όχι μόνο εκείνους που αποφασίζουν, αλλά και εκείνους που νομιμοποιούν, δικαιολογούν ή συνηθίζουν τις πρακτικές τους.

Ο φασισμός δεν επιδιώκει μόνο τη σιωπή του αντιπάλου. Επιδιώκει να μετατρέψει τον εξευτελισμό του σε δημόσιο θέαμα και την αποδοχή αυτού του θεάματος σε κοινωνική κανονικότητα.

Υπάρχει, τελικά, και μια άλλη σύνδεση ανάμεσα στην επέτειο του 1940, στο Σαλό του Μουσολίνι και στη σημερινή ελληνική επικαιρότητα, πέρα από τις ηρωικές μάχες του ελληνικού στρατού στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου, τις τελευταίες ηρωικές μάχες αυτού του έθνους.

Το «ΟΧΙ» δεν εξαντλείται στην καταδίκη ενός φασισμού που ηττήθηκε πριν από δεκαετίες. Περιλαμβάνει και την απαίτηση η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η ελεύθερη έκφραση και ο έλεγχος της εξουσίας να παραμένουν αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα στο παρόν.

Τι συμβαίνει σε μια κοινωνία όταν η εξουσία συνηθίζει να θεωρεί τον εαυτό της υπεράνω λογοδοσίας και οι υπόλοιποι συνηθίζουν να το αποδέχονται;

Η επικαιρότητα του Salò

Από την κινηματογραφική αλληγορία του Παζολίνι στη σύγχρονη εξουσία και την εξόντωση της Μαρίας Καρυστιανού

Το Salò ή οι 120 μέρες των Σοδόμων (1975), η τελευταία ολοκληρωμένη ταινία του Πιερ Πάολο Παζολίνι, αποτελεί ένα από τα πιο ακραία και ταυτόχρονα πιο διεισδυτικά κινηματογραφικά δοκίμια για τη φύση της εξουσίας. Πρόκειται για ένα έργο που υπερβαίνει την ιστορική συγκυρία του φασισμού, για να εξετάσει τη δυνατότητα της εξουσίας να καταργεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, να μετατρέπει τους ανθρώπους σε αντικείμενα και να οργανώνει την υποταγή τους ως μια φυσιολογική, σχεδόν διοικητική διαδικασία.

Η επικαιρότητα του Salò δεν βρίσκεται στην κυριολεκτική επανάληψη των γεγονότων που απεικονίζει. Βρίσκεται στην αναγνώριση μηχανισμών κυριαρχίας που μπορούν να επιβιώνουν ακόμη και σε κοινωνίες με “δημοκρατικούς” θεσμούς:

στην κατάχρηση της θεσμικής ισχύος, στην υποβάθμιση του δημόσιου διαλόγου, στη μετατροπή της ενημέρωσης σε εργαλείο επιρροής και στην προσπάθεια απαξίωσης εκείνων που αμφισβητούν την εξουσία.

Από αυτή την άποψη, η ταινία προσφέρει ένα εξαιρετικά γόνιμο φιλοσοφικό πλαίσιο για να εξετάσουμε τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα και ειδικότερα τη δημόσια αντιπαράθεση γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού.

Η κινηματογραφική γεωμετρία της εξουσίας

Ο Παζολίνι μεταφέρει το ημιτελές μυθιστόρημα του Μαρκήσιου ντε Σαντ, Οι 120 μέρες των Σοδόμων, από τη Γαλλία του 18ου αιώνα στη Δημοκρατία του Σαλό, το φασιστικό κρατικό μόρφωμα που εγκαθιδρύθηκε στη βόρεια Ιταλία υπό την προστασία της ναζιστικής Γερμανίας.

Τέσσερις εκπρόσωποι της κυρίαρχης τάξης —ένας δούκας, ένας επίσκοπος, ένας δικαστής και ένας πρόεδρος— συγκεντρώνουν νεαρούς αιχμαλώτους σε μια απομονωμένη έπαυλη. Εκεί εγκαθιδρύουν ένα σύστημα απόλυτης υποταγής, μέσα στο οποίο η ανθρώπινη βούληση καταργείται και κάθε πλευρά της ζωής υπάγεται στις επιθυμίες των κυρίαρχων.

Η έπαυλη αποτελεί μικρογραφία ενός ολοκληρωτικού κράτους. Οι τέσσερις άντρες δεν είναι απλώς διεστραμμένα άτομα. Ενσαρκώνουν θεσμούς: την πολιτική, τη δικαιοσύνη, τη θρησκευτική και την κοινωνικοοικονομική ισχύ. Η σύμπραξή τους δημιουργεί έναν κλειστό κόσμο όπου δεν υπάρχει δυνατότητα προσφυγής σε μια ανεξάρτητη αρχή. Εκείνοι που θεσπίζουν τους κανόνες είναι ταυτόχρονα εκείνοι που τους ερμηνεύουν, τους εφαρμόζουν και αποφασίζουν για τις συνέπειες της παραβίασής τους.

Η σκηνοθεσία αναδεικνύει αυτή τη λογική με αξιοσημείωτη αυστηρότητα. Τα κάδρα είναι συχνά στατικά και συμμετρικά, οι χώροι επιβλητικοί, οι κινήσεις τελετουργικές. Οι άνθρωποι τοποθετούνται μέσα στον χώρο σαν αντικείμενα μιας γεωμετρικής σύνθεσης. Η ίδια η αισθητική της ταινίας υποβάλλει την ιδέα ότι η εξουσία έχει οργανώσει ακόμη και την κίνηση των σωμάτων.

Ο Παζολίνι αποφεύγει σε μεγάλο βαθμό τη συναισθηματική κινηματογράφηση. Η κάμερα παρατηρεί από απόσταση, χωρίς να προσφέρει την παρηγοριά μιας εύκολης ταύτισης. Η πολυτέλεια των χώρων συνυπάρχει με την ηθική φρίκη, δημιουργώντας μια αντίθεση που αποκαλύπτει πόσο εύκολα η πολιτισμένη εξωτερική μορφή μπορεί να συγκαλύπτει τη βαρβαρότητα.

Η ταινία οργανώνεται σε τέσσερις ενότητες, με αναφορά στην Κόλαση του Δάντη: τον Προθάλαμο της Κόλασης, τον Κύκλο των Μανιών, τον Κύκλο των Κοπράνων και τον Κύκλο του Αίματος. Πρόκειται για μια προοδευτική κάθοδο στην απανθρωποποίηση. Σε αντίθεση όμως με τη Θεία Κωμωδία, η κάθοδος αυτή δεν υπόσχεται κάθαρση ή σωτηρία.

Η φιλοσοφία του Salò: όταν η ελευθερία του ισχυρού γίνεται κόλαση για τον άλλο

Πιέρ Πάολο Παζολίνη

Η φιλοσοφική αφετηρία βρίσκεται στον Μαρκήσιο ντε Σαντ. Τι συμβαίνει όταν η επιθυμία του ισχυρού δεν αναγνωρίζει κανέναν ηθικό περιορισμό; Όταν η προσωπική του ελευθερία θεωρείται απεριόριστη, ακόμη και όταν προϋποθέτει την πλήρη εξουθένωση των άλλων;

Ο Παζολίνι μετατρέπει αυτό το ερώτημα σε πολιτική αλληγορία. Η ελευθερία των τεσσάρων αρχόντων δεν είναι ελευθερία με την ανθρώπινη και δημοκρατική σημασία της. Είναι η δυνατότητα να επιβάλλουν τη θέλησή τους χωρίς αντίσταση, χωρίς έλεγχο και χωρίς λογοδοσία.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι η απουσία κανόνων, αλλά το αντίθετο: η ύπαρξη ενός εξαιρετικά οργανωμένου συστήματος κανόνων. Οι βασανιστές δεν ενεργούν πάντοτε αυθόρμητα. Νομοθετούν, ταξινομούν, επιτηρούν, τιμωρούν. Η αυθαιρεσία αποκτά τη μορφή νόμου. Η σαδιστική επιθυμία μετατρέπεται σε διοίκηση.

Εδώ η ταινία συναντά, σε επίπεδο ερμηνείας, τη φιλοσοφία του Μισέλ Φουκώ. Η εξουσία δεν λειτουργεί αποκλειστικά με τη βία. Οργανώνει τον χώρο, καθορίζει τον χρόνο, ταξινομεί τις συμπεριφορές, διακρίνει το κανονικό από το αποκλίνον και διεκδικεί την αρμοδιότητα να αποφασίζει ποιος δικαιούται να μιλά και ποιος πρέπει να πειθαρχεί.

Ωστόσο, ο Παζολίνι προχωρά πέρα από την καταγγελία του ιστορικού φασισμού. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπιζε τον καταναλωτισμό ως μια νέα δύναμη πολιτισμικής ομοιομορφίας. Η σύγχρονη κοινωνία, πίστευε, δεν αρκείται στην εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας. Εμπορευματοποιεί το σώμα, την επιθυμία, την ταυτότητα και τελικά την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

Αυτή η αντίληψη εξηγεί και τη δραματική μεταστροφή του από την προηγούμενη Τριλογία της Ζωής. Εκεί το σώμα αποτελούσε πηγή χαράς και ελευθερίας. Στο Salò μετατρέπεται σε αντικείμενο ιδιοκτησίας, χρήσης και καταστροφής.

Το ουσιαστικό φιλοσοφικό μήνυμα είναι ότι η απανθρωποποίηση δεν αρχίζει αναγκαστικά με τη φυσική εξόντωση. Αρχίζει τη στιγμή που ο άνθρωπος παύει να αναγνωρίζεται ως αυτόνομο υποκείμενο και αντιμετωπίζεται ως υλικό πάνω στο οποίο η εξουσία μπορεί να ασκεί απεριόριστα τις δυνατότητές της.

Το τέλος: η εξουσία ως θέαμα και η κοινοτοπία του κακού

Η τελευταία ενότητα της ταινίας ολοκληρώνει αυτή τη φιλοσοφία με έναν ιδιαίτερα σκληρό τρόπο.

Οι νεαροί αιχμάλωτοι βασανίζονται και δολοφονούνται. Οι τέσσερις άρχοντες εναλλάσσονται ανάμεσα στην άμεση συμμετοχή και την παρακολούθηση των βασανιστηρίων από το παράθυρο, χρησιμοποιώντας κιάλια.

Η λεπτομέρεια των κιαλιών έχει τεράστια σημασία. Η βία δεν αποτελεί μόνο πράξη εξουσίας. Μετατρέπεται και σε θέαμα που η ίδια η εξουσία καταναλώνει. Οι κυρίαρχοι οργανώνουν τη φρίκη και στη συνέχεια την παρακολουθούν από ασφαλή απόσταση.

Ο θεατής βρίσκεται μπροστά σε ένα ενοχλητικό ερώτημα: ποια είναι η σχέση ανάμεσα σε εκείνον που ασκεί τη βία, σε εκείνον που τη νομιμοποιεί και σε εκείνον που την παρακολουθεί χωρίς να αντιδρά;

Η τελική δολοφονία των αιχμαλώτων δεν εξυπηρετεί κάποια ανάγκη. Είναι η ακραία επιβεβαίωση της κυριαρχίας. Οι τέσσερις άντρες δεν χρειάζονται δικαιολογία για να αφαιρέσουν τη ζωή, επειδή θεωρούν ότι η ίδια η ισχύς τους αποτελεί επαρκή δικαιολογία.

Και τότε ο Παζολίνι επιλέγει ένα απροσδόκητο φινάλε.

Δύο νεαροί φρουροί, ενώ έξω συνεχίζεται η φρίκη, αλλάζουν τη μουσική στο ραδιόφωνο και αρχίζουν να χορεύουν. Η συζήτησή τους αφορά κάτι εντελώς καθημερινό: την κοπέλα του ενός.

Δεν υπάρχει εξέγερση, τιμωρία των ενόχων ή ηθική αποκατάσταση. Η ζωή συνεχίζεται σαν να μη συνέβη τίποτα. (Ελλάδα του Μητσοτάκη και των συνενόχων).

Η σκηνή μπορεί να διαβαστεί μέσα από την έννοια της «κοινοτοπίας του κακού» της Χάνα Άρεντ. Το κακό δεν προϋποθέτει πάντοτε έντονο προσωπικό μίσος. Μπορεί να αναπαράγεται από ανθρώπους που συνηθίζουν την αδικία, εκτελούν εντολές ή αποδέχονται τη φρίκη ως τμήμα της καθημερινότητας.

Η τελευταία σκηνή είναι, επομένως, και μια σκηνή κοινωνικής ευθύνης. Οι τέσσερις άρχοντες δεν θα μπορούσαν να λειτουργούν χωρίς τους φρουρούς, τους υπηρέτες και όλους εκείνους που συμμετέχουν ή σιωπούν.

Η εξουσία δεν διατηρείται μόνο από όσους την ασκούν. Διατηρείται και από όσους αποδέχονται ως φυσιολογικές τις συνέπειές της.

Από το Salò στη σημερινή εξουσία

Πενήντα ένα χρόνια μετά την ταινία, το ερώτημα του Παζολίνι παραμένει επίκαιρο: με ποιους τρόπους μπορεί η εξουσία να υποτάσσει τον άνθρωπο χωρίς να χρειάζεται να καταφεύγει πάντοτε στην ανοιχτή βία;

Η σύγχρονη εξουσία λειτουργεί μέσα από πολύπλοκα δίκτυα πολιτικών, οικονομικών, επικοινωνιακών, πολιτισμικών και θεσμικών σχέσεων. Η δυνατότητα ελέγχου της πληροφορίας, η επιρροή πάνω στη δημόσια ατζέντα, η επιλεκτική προβολή γεγονότων και η δημόσια απαξίωση προσώπων μπορούν να επηρεάζουν ουσιαστικά την άσκηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Το έργο μάς καλεί να εξετάσουμε τι συμβαίνει όταν οι θεσμοί παύουν να λειτουργούν ως αμοιβαία αντίβαρα και αρχίζουν να αντιμετωπίζονται ως προεκτάσεις της εκτελεστικής ή οικονομικής ισχύος.

Στην Ελλάδα, οι συζητήσεις για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, την ελευθερία του Τύπου, τη διαφάνεια και την αποτελεσματικότητα του κοινοβουλευτικού ελέγχου δεν είναι αφηρημένες. Αποτελούν υπαρκτά πεδία δημόσιας αντιπαράθεσης και αντικείμενα εκθέσεων για το κράτος δικαίου.

Το κεντρικό ερώτημα είναι εάν η πολιτική εξουσία δέχεται να ελέγχεται πραγματικά και εάν οι θεσμοί διαθέτουν την ανεξαρτησία να την ελέγχουν ακόμη και όταν αυτό προκαλεί πολιτικό κόστος.

Η απουσία λογοδοσίας, όπου διαπιστώνεται, δεν αποτελεί απλώς πρόβλημα διοικητικής λειτουργίας. Μεταβάλλει τη σχέση του πολίτη με το κράτος. Ο πολίτης παύει να αισθάνεται ότι οι θεσμοί υπάρχουν για να προστατεύουν τα δικαιώματά του και αρχίζει να τους αντιμετωπίζει ως μηχανισμούς απέναντι στους οποίους πρέπει διαρκώς να απολογείται.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται μια από τις πιο ουσιαστικές σύγχρονες αναγνώσεις του Παζολίνι: η αυθαιρεσία μπορεί να αποκτήσει θεσμική μορφή, ενώ η αμφισβήτησή της μπορεί να παρουσιάζεται ως απειλή για την κανονικότητα.

Η δημοκρατία, όμως, δεν κρίνεται μόνο από τη διεξαγωγή εκλογών. Κρίνεται και από την ποιότητα του ελέγχου της εξουσίας, από την προστασία της διαφωνίας και από την ικανότητα των θεσμών να αντιμετωπίζουν ισότιμα τον ισχυρό και τον αδύναμο.

Η Μαρία Καρυστιανού και η δοκιμασία της θεσμικής εξουσίας

Η δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον μέσα από αυτή τη φιλοσοφική οπτική.

Μια μητέρα που έχασε το παιδί της στην τραγωδία των Τεμπών αναδείχθηκε σε πρόσωπο με έντονη δημόσια παρουσία, διεκδικώντας απαντήσεις, δικαιοσύνη και λογοδοσία. Η μετέπειτα πολιτική της δραστηριοποίηση μετέφερε τη συζήτηση από την προσωπική της τραγωδία στο ευρύτερο ζήτημα της σχέσης ανάμεσα στον πολίτη, την κοινωνία και την πολιτική εξουσία.

Η σημασία αυτής της μετάβασης δεν εξαρτάται από το εάν κάποιος συμφωνεί με τις πολιτικές θέσεις της. Βρίσκεται στο γεγονός ότι ένας πολίτης που αμφισβητεί δημόσια τους θεσμούς μπορεί να μετατραπεί ο ίδιος σε αντικείμενο έντονου θεσμικού, πολιτικού και δημοσιογραφικού ελέγχου.

Αυτό δημιουργεί ένα διπλό ερώτημα: πώς πρέπει να ελέγχεται ένα δημόσιο πρόσωπο και πότε ο έλεγχος κινδυνεύει να μετατραπεί σε προσωπική απαξίωση;

Οι τέσσερις άρχοντες του Παζολίνι και οι σύγχρονοι μηχανισμοί ισχύος

Εδώ η κινηματογραφική αλληγορία αποκτά μια δεύτερη, πιο σύνθετη επικαιρότητα.

Στο Salò, οι τέσσερις άρχοντες συγκεντρώνουν στα χέρια τους διαφορετικές μορφές εξουσίας. Στη σύγχρονη κοινωνία, η πολιτική εξουσία, η οικονομική επιρροή, η Δικαιοσύνη, η διοίκηση, τα μέσα ενημέρωσης και οι επιστημονικοί θεσμοί έχουν διακριτές αρμοδιότητες και διαφορετικές πηγές νομιμοποίησης.

Η δημοκρατική λειτουργία προϋποθέτει ακριβώς αυτή τη διάκριση.

Ο κίνδυνος εμφανίζεται όταν η ανεξαρτησία τους αποδυναμώνεται ή όταν η δημόσια εντύπωση είναι ότι διαφορετικοί μηχανισμοί ισχύος λειτουργούν προς την ίδια πολιτική κατεύθυνση, χωρίς επαρκή αντίβαρα.

Η κυβέρνηση οφείλει να λογοδοτεί στο Κοινοβούλιο. Η Δικαιοσύνη οφείλει να κρίνει ανεξάρτητα από τις επιθυμίες της κυβέρνησης. Η δημοσιογραφία οφείλει να ελέγχει την εξουσία και όχι να περιορίζεται στην αναπαραγωγή των θέσεών της. Οι επιστημονικοί φορείς οφείλουν να προστατεύουν την επιστημονική εγκυρότητα και τη δεοντολογία χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις.

Η υπόθεση Καρυστιανού μπορεί να αποτελέσει αφορμή για να εξεταστεί στην πράξη κατά πόσο αυτές οι διακρίσεις τηρούνται.

Ο Παζολίνι θα μας καλούσε, μέσα από τη λογική του έργου του, να κοιτάξουμε όχι μόνο τις δηλώσεις των πρωταγωνιστών, αλλά και τη δομή των σχέσεων ανάμεσά τους. Ποιος έχει τη δυνατότητα να επιβάλλει ένα θέμα στη δημόσια συζήτηση; Ποιος διαθέτει τους μηχανισμούς να υπερασπιστεί τη φήμη του; Ποιος αποφασίζει ποια καταγγελία αξίζει δημοσιότητα και ποια θα αποσιωπηθεί; Ποιος ελέγχει τον ελεγκτή;

Η πολιτική αντιπαράθεση μπορεί να περιλαμβάνει σκληρή κριτική. Όταν όμως μετατρέπεται σε διαρκή προσωπικό διασυρμό, το αντικείμενό της αλλάζει. Δεν εξετάζονται πλέον μόνο οι πράξεις και οι θέσεις ενός ανθρώπου, αλλά επιχειρείται να προσδιοριστεί συνολικά η κοινωνική του αξία.

Αυτή είναι μια από τις μορφές συμβολικής εξουσίας που αξίζει να εξεταστούν μέσα από το Salò: η δυνατότητα των ισχυρών να επηρεάζουν όχι μόνο όσα συμβαίνουν σε έναν άνθρωπο, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο τον αντιλαμβάνεται η κοινωνία.

Η δημοσιογραφία, η διανόηση και οι θεατές της εξουσίας

Η επικαιρότητα της τελευταίας σκηνής του Salò γίνεται ακόμη πιο έντονη όταν μεταφέρουμε το βλέμμα από τους τέσσερις άρχοντες στους δύο νεαρούς φρουρούς.

Η αδιαφορία τους δεν είναι απλώς προσωπικό χαρακτηριστικό. Είναι στοιχείο ενός συστήματος στο οποίο η συμμετοχή, η υπακοή και η σιωπή επιτρέπουν τη συνέχιση της βίας.

Στις σύγχρονες δημοκρατίες, τα μέσα ενημέρωσης και οι άνθρωποι του πνεύματος έχουν ευθύνη.

Η επικαιρότητα του Salò: το μέλλον της εξουσίας

Το Salò δεν προσφέρει μια αισιόδοξη απάντηση. Ο κόσμος του Παζολίνι είναι ένας κόσμος όπου η εξουσία δεν αναγνωρίζει όρια, επειδή κανένας μηχανισμός δεν μπορεί να την υποχρεώσει να λογοδοτήσει.

Όταν η συγκέντρωση εξουσίας συνδυάζεται με αδύναμους ελεγκτικούς θεσμούς, περιορισμένη διαφάνεια και εξάρτηση της δημόσιας ενημέρωσης, δημιουργούνται συνθήκες που μπορούν να ευνοήσουν περαιτέρω αυθαιρεσίες.

Η μεγάλη δύναμη της ταινίας βρίσκεται ακριβώς στην απουσία εύκολης παρηγοριάς. Ο Παζολίνι δεν επιτρέπει στον θεατή να αποδώσει όλη την ευθύνη σε τέσσερα τέρατα και να αποχωρήσει ανακουφισμένος από την αίθουσα.

Τον υποχρεώνει να σκεφτεί τους μηχανισμούς που τους επιτρέπουν να υπάρχουν.

Η τελευταία σκηνή, με τους δύο φρουρούς να χορεύουν ενώ έξω συντελείται η καταστροφή, αποτελεί ίσως το πιο διαχρονικό πολιτικό σχόλιο της ταινίας. Η καθημερινότητα συνεχίζεται. Οι θεσμοί εξακολουθούν να λειτουργούν. Οι άνθρωποι συζητούν, εργάζονται, διασκεδάζουν. Και μέσα σε αυτή τη φαινομενική κανονικότητα μπορεί να υπάρχουν αδικίες που δεν προκαλούν πλέον την αναμενόμενη αντίδραση.

Η πραγματική επικαιρότητα του Salò δεν βρίσκεται, επομένως, στην αναζήτηση τεσσάρων σημερινών προσώπων που θα αντικαταστήσουν τους τέσσερις άρχοντες του Παζολίνι.

Βρίσκεται στην ανάγκη να εξετάζουμε διαρκώς εάν οι θεσμοί προστατεύουν τον άνθρωπο από την αυθαιρεσία ή εάν, σε συγκεκριμένες περιστάσεις, κινδυνεύουν να μετατραπούν σε μέσα αναπαραγωγής της.

Η υπόθεση της Μαρίας Καρυστιανού αποτελεί μια ευκαιρία να τεθούν αυτά τα ερωτήματα με συγκεκριμένους όρους, χωρίς να προδικάζονται οι απαντήσεις.

Και ίσως εδώ βρίσκεται το σημαντικότερο δίδαγμα του Παζολίνι: η δημοκρατική ευθύνη δεν εξαντλείται στην καταδίκη της ιστορικής βαρβαρότητας. Απαιτεί διαρκή επαγρύπνηση απέναντι στις σύγχρονες μορφές ανθρωποθυσίας, ακόμη και όταν αυτές εμφανίζονται με τον μανδύα της νομιμότητας, της κανονικότητας ή του δημόσιου συμφέροντος.

Το Salò τελειώνει με έναν χορό.

Η πραγματική ζωή συνεχίζεται μετά το τέλος της προβολής.

Και το ερώτημα παραμένει: ποιος ελέγχει την εξουσία όταν η ίδια διεκδικεί το δικαίωμα να ορίζει τα όρια του ελέγχου της;

Τα δικαιώματα δοκιμάζονται όταν πρέπει να τα αναγνωρίσουμε σε εκείνον με τον οποίο διαφωνούμε. Στους φίλους μας, στους πολιτικούς μας συμμάχους και στους ανθρώπους που επιβεβαιώνουν τις πεποιθήσεις μας, η υπεράσπισή τους είναι εύκολη. Η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού αποκαλύπτει πόσο εύκολα ορισμένοι από τους πιο θορυβώδεις υπερασπιστές τους, φιλελεύθεροι, αριστεροί, δικαιωματιστές, ακροκεντρώοι, κεντροαριστεροί, συστημικοί ακροδεξιοί, κα εγκαταλείπουν τις αρχές τους μόλις απέναντί τους βρεθεί μια γυναίκα πολιτικά ανεπιθύμητη. Και συμπλέουν με το πιο σκοτεινό πρόσωπο της εξουσίας που σήμερα εκφράζεται απο την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Στα κείμενα που θα παραθέσουμε στη συνέχεια διακρίνονται τέσσερις δρόμοι: η σεξουαλική διαπόμπευση, ο ψυχιατρικός στιγματισμός, η αστυνόμευση του πένθους και η πολιτική απαξίωση με τον χαρακτηρισμό της ως ακροδεξιάς.

Να μετατραπεί η γυναίκα σε σεξουαλικό αντικείμενο, ώστε το πρόσωπό της να συνδεθεί με τη χυδαιότητα. Να παρουσιαστεί ως «τρελή», ώστε οι καταγγελίες της να μη χρειάζονται απάντηση. Να ελεγχθεί ως μητέρα ακόμη και για την ενδυμασία της, σαν να υπάρχει εγκεκριμένη ενδυμασία πένθους. Και να της αποδοθεί η ταμπέλα της «ακροδεξιάς» ως συνολική καταδίκη, που υποτίθεται ότι καθιστά περιττή ακόμη και την υπεράσπισή της απέναντι στον διασυρμό.

Εδώ βρίσκεται η ευθύνη όσων, από τον φιλελεύθερο, τον αριστερό, τον κεντροαριστερό, τον δικαιωματικό ή τον λεγόμενο ακροκεντρώο και ακροδεξιό χώρο, συμμετέχουν σε αυτή την απαξίωση, την αναπαράγουν ή της προσφέρουν ως άλλοθι. Οι διαφορετικές ιδεολογικές τους αφετηρίες δεν τους απαλλάσσουν από την ευθύνη της στάσης τους. Όταν ο εξευτελισμός μιας ενοχλητικής φωνής γίνεται ανεκτός επειδή διευκολύνει την εξουσία, η σύμπλευση με το σύστημα Μητσοτάκη αποκτά συγκεκριμένο πολιτικό περιεχόμενο. Η συζήτηση απομακρύνεται από τη λογοδοσία για τα Τέμπη και στρέφεται στο αν η γυναίκα που την απαιτεί δικαιούται να αντιμετωπίζεται με σεβασμό.

Πόσο αξίζουν οι διακηρύξεις για τη γυναικεία αυτονομία όταν γίνονται εκπτώσεις μπροστά στη σεξουαλική ταπείνωση μιας πολιτικής αντιπάλου; Πόσο συνεπής είναι η καταδίκη του στίγματος της ψυχικής ασθένειας όταν η λέξη «τρελή» γίνεται αποδεκτό εργαλείο πολεμικής; Και ποιος υπερασπιστής της ελευθερίας μπορεί να απαιτεί από μια μητέρα να πενθεί όπως εκείνος εγκρίνει, να ντύνεται όπως εκείνος επιτρέπει και να μιλά μόνο μέχρι εκεί που δεν τον ενοχλεί;

Καμία πολιτική διαφωνία δεν αναστέλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Όσοι αναγνωρίζουν δικαιώματα μόνο στα μέλη και στους φίλους της παράταξής τους τα υποβιβάζουν σε προνόμια κομματικής ένταξης. Και όσοι προσφέρουν προοδευτικό ή φιλελεύθερο άλλοθι σε πρακτικές δημόσιου εξευτελισμού λειτουργούν ως στηρίγματα ενός σαθρού συστήματος, του οποίου η ηθική αξιοπιστία καταρρέει μέσα στις ίδιες του τις αντιφάσεις.

https://www.anixneuseis.gr/

Σεβόμαστε τη Ρωσία τόσο ως μεγάλη δύναμη όσο και ως ιστορικά σημαντικό εταίρο μας,

2026-10-29T19:35:23.207+02:00

Στην κατηγορηματική διάψευση των σεναρίων περί επιβολής κυρώσεων εις βάρος της Ρωσίας προχώρησε ο καθηγητής Γιόβο Μπάκιτς (Jovo Bakić), εκ των βασικών στελεχών της νικήτριας «Φοιτητικής Λίστας» (Student List) στις εκλογές της Σερβίας, αποσαφηνίζοντας το πλαίσιο εξωτερικής πολιτικής που προτίθεται να ακολουθήσει η νέα διακυβέρνηση της χώρας.

Μιλώντας στο δίκτυο RT Balkan, ο κ. Μπάκιτς απέρριψε ευθέως τους ισχυρισμούς που είχε διατυπώσει ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς (Aleksandar Vučić), σύμφωνα με τους οποίους μία νέα κυβέρνηση θα προχωρούσε στην υιοθέτηση κυρώσεων κατά της Μόσχας εντός λίγων μηνών, ξεκαθαρίζοντας ότι το Βελιγράδι δεν προτίθεται να μεταβάλει τη στρατηγική του στάση απέναντι σε έναν παραδοσιακό εταίρο.

Επικαλούμενος τη συλλογική μνήμη της σερβικής κοινωνίας από τις κυρώσεις του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών κατά τη δεκαετία του 1990 αλλά και τη γεωπολιτική πραγματικότητα, ο Σέρβος ακαδημαϊκός υπογράμμισε ότι τυχόν περιοριστικά μέτρα από μία μικρή χώρα δεν θα είχαν καμία πρακτική επίπτωση στη Ρωσία, αλλά θα επέφεραν βαρύτατο πλήγμα στις διμερείς σχέσεις και στα συμφέροντα της ίδιας της Σερβίας.

«Ιστορικός εταίρος και προστάτης»: Η απόρριψη των ισχυρισμών Βούτσιτς

Στην τοποθέτησή του, ο καθηγητής Γιόβο Μπάκιτς έθεσε τις βάσεις πάνω στις οποίες η νέα διοίκηση προσεγγίζει τη Μόσχα, απαντώντας στα προεκλογικά αφηγήματα που προεξοφλούσαν μία απότομη γεωπολιτική στροφή της χώρας:

«Σεβόμαστε τη Ρωσία τόσο ως μεγάλη δύναμη όσο και ως ιστορικά σημαντικό εταίρο μας, και σε πολλές περιπτώσεις ακόμη και ως προστάτη μας. Δεν θα υπάρξουν αλλαγές εκεί»

Η δήλωση αυτή αποδομεί τις προειδοποιήσεις που είχε εξαπολύσει προεκλογικά ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς, ο οποίος υποστήριζε ότι μία αλλαγή σκυτάλης στην εξουσία θα οδηγούσε αυτόματα σε ευθυγράμμιση με τις δυτικές πιέσεις και στην επιβολή κυρώσεων κατά της ρωσικής πλευράς εντός λίγων μηνών.

Το τραύμα της δεκαετίας του ’90, ο γεωπολιτικός πραγματισμός και η πολιτική συνέπεια

Αναλύοντας τους λόγους για τους οποίους η Σερβία απορρίπτει την πολιτική των οικονομικών αντιποίνων, ο κ. Μπάκιτς ανακάλεσε τη σύγχρονη ιστορική εμπειρία του σερβικού λαού, ο οποίος βρέθηκε στο στόχαστρο διεθνών αποκλεισμών:

Έχοντας ζήσει τις κυρώσεις του ΟΗΕ τη δεκαετία του 1990, οι Σέρβοι γνωρίζουν «τι είδους δυστυχία είναι αυτή»

Παράλληλα, ο εκπρόσωπος της «Φοιτητικής Λίστας» προσέγγισε το ζήτημα υπό το πρίσμα του ρεαλισμού, επισημαίνοντας τη δυσαναλογία μεγεθών και αποτελεσματικότητας:

«Οι κυρώσεις από μία μικρή χώρα όπως η Σερβία δεν θα άλλαζαν τίποτα για τη Ρωσία, από τη στιγμή που ακόμη και ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε να της προκαλέσει ζημιά, αλλά θα έβλαπταν τις σχέσεις και θα πλήγωναν την ίδια τη Σερβία».

Κλείνοντας την παρέμβασή του, ο Γιόβο Μπάκιτς θέλησε να υπογραμμίσει την απόλυτη συνέπεια λόγων και έργων του νέου πολιτικού φορέα, απορρίπτοντας κάθε υπόνοια τακτικισμού:

«Το είπα αυτό κατά την προεκλογική εκστρατεία και το λέω και μετά τις εκλογές»

https://agonaskritis.gr/

Ομάδα στήριξης Μαρίας Καρυστιανού - Ελλάδα

2026-10-29T19:04:02.160+02:00

Δημητρης Μιχος

Τι κοστίζει μια νύχτα πολέμου;

2026-10-29T15:22:29.594+02:00

Δραμινός...

Δημήτρης Μπουρνιάς

Ρώτησα την τεχνητή νοημοσύνη ,

εξ αιτίας μιας είδησης ,

τι κοστίζει μια νύχτα πολέμου;

Μου απάντησε!!

Στη χθεσινή επιδρομή 613 drones κατά της Μόσχας, ο «ήπιος» οικονομικός λογαριασμός για επίθεση και άμυνα άγγιξε τα $49.800.000 μέσα σε λίγες ώρες.

Αν αυτά τα χρήματα πήγαιναν σε έργα ειρήνης αντί για εκρηκτικά και πυραύλους, θα μπορούσαμε να είχαμε φτιάξει ταυτόχρονα:

• 3 ολοκαίνουργια σχολεία για εκατοντάδες παιδιά.

• 1 υπερσύγχρονο Κέντρο Υγείας πλήρως εξοπλισμένο.

• 1 φοιτητική εστία για τη στέγαση 250 φοιτητών.

• Συσσίτιο για 3.200 ανθρώπους που έχουν ανάγκη, για έναν ολόκληρο χρόνο.

Αυτό είναι το πραγματικό «κόστος ευκαιρίας» του πολέμου. Τα χρήματα που θα μπορούσαν να αλλάξουν την καθημερινότητα χιλιάδων πολιτών, γίνονται καπνός μέσα σε μία μόνο νύχτα.

ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ

ΕΝΤΑΞΕΙ...

Ιωάννης Βαϊόπουλος

Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ (ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ)

2026-10-29T15:15:34.240+02:00

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΦΩΤΟ: Αργύριος Μαρινάκης

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΦΩΤΟ: Αργύρ

Apollodoros

Oct 29

ιος Μαρινάκης

Φασκόμηλο το φάρμακο

2026-10-29T07:42:06.975+02:00

Το φασκόμηλο είναι ένα αρωματικό φυτό διεθνούς αναγνώρισης, που έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως ανά τον κόσμο τόσο στη μαγειρική όσο και στην παραδοσιακή ιατρική.

Στην Ασία και τη Λατινική Αμερική, έχει αξιοποιηθεί ως γιατροσόφι για τη θεραπεία διαφόρων διαταραχών ήπιων καθώς και πιο σοβαρών όπως επιληπτικές κρίσεις, έλκη, ουρική αρθρίτιδα, ρευματισμοί, φλεγμονή, ζάλη, διάρροια και υπεργλυκαιμία ενώ στη Γηραιά Ήπειρο, αποτέλεσε γιατρικό της ήπιας δυσπεψίας (όπως η καούρα και το φούσκωμα), της υπεριδρωσίας, γνωστικών διαταραχών που σχετίζονται με την ηλικία και φλεγμονών στο ρινοφάρυγγα και το δέρμα.

Τα τελευταία χρόνια, διεξάγεται πλήθος ερευνών για την τεκμηρίωση των ευεργετικών ιδιοτήτων του φασκόμηλου στην υγεία. Τα ευρήματά τους έχουν αποκαλύψει ένα ευρύ φάσμα φαρμακολογικών δραστηριοτήτων όπως αντικαρκινικές, αντιφλεγμονώδεις, αντιοξειδωτικές, αντιμικροβιακές, ενισχυτικές της μνήμης και άλλες ιδιότητες, τις οποίες οφείλει στην υψηλή του περιεκτικότητα σε ενώσεις όπως αλκαλοειδή και γλυκοσιδικά παράγωγα και φαινολικές ενώσεις (π.χ. κουμαρίνες, φλαβονοειδή, τανίνες).

Το φασκόμηλο, όπως αναφέρει το ygeiamou, είναι ένα βότανο που συνδυάζει πολλές ευεργετικές ιδιότητες. Ας τις γνωρίσουμε:

1. Αντικαρκινική δράση

Μελέτες σε πειραματόζωα έχουν δείξει ότι η κατανάλωση ροφήματος φασκόμηλου απέτρεψε την έναρξη καρκινογένεσης στο παχύ έντερο. Το εκχύλισμα φασκόμηλου έχει παρουσιάσει παρόμοια αντικαρκινική δράση σε κυτταρικό επίπεδο και στην περίπτωση άλλων καρκίνων όπως του μαστού, του τραχήλου της μήτρας, του λάρυγγα, του στόματος αλλά και του μελανώματος.

Την αντικαρκινική του δράση οφείλει κυρίως στο φλαβονοειδές ροσμαρινικό οξύ, το οποίο αναστέλλει την ανάπτυξη διαφόρων καρκινικών κυττάρων στον άνθρωπο, συμπεριλαμβανομένου του αδενοκαρκινώματος του μαστού, του καρκινώματος του παχέος εντέρου κ.α.

2. Αντιοξειδωτικές ιδιότητες

Το οξειδωτικό στρες διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην έναρξη και εξέλιξη διαφόρων ασθενειών όπως ο καρκίνος, οι καρδιοπάθειες, ο διαβήτης και νευρολογικές παθήσεις. Τα φυσικά αντιοξειδωτικά του φασκόμηλου προστατεύουν τα κύτταρα και μπορούν να αντισταθμίσουν την βλάβη των ιστών που προκαλείται από το οξειδωτικό στρες. Έρευνα έδειξε ότι προσθήκη εκχυλίσματος φασκόμηλου στο νερό αρουραίων αύξησε την αντίσταση των ηπατικών τους κυττάρων έναντι του οξειδωτικού στρες. Τα πιο αποτελεσματικά αντιοξειδωτικά συστατικά του φασκόμυλου αποτελούν η καρνοσόλη, το ροσμαρινικό οξύ και το καρνοσικό οξύ.

3. Αντιφλεγμονώδης δράση

Η φλεγμονή και ο πόνος είναι τα δύο κύρια συμπτώματα που εμφανίζονται ως απόκριση στις βλάβες των ιστών. Μολονότι τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα εξακολουθούν να αποτελούν τη βασική φαρμακευτική επιλογή για την αντιμετώπιση αυτών των συμπτωμάτων, η χρήση τους συνοδεύεται από δυσάρεστες παρενέργειες όπως γαστρεντερικές και καρδιαγγειακές επιπλοκές.

Φαρμακολογικές μελέτες που αναζητούν ηπιότερες εναλλακτικές, έχουν διαπιστώσει ότι το φασκόμηλο έχει αντιφλεγμονώδη και αντιεπιληπτική δράση, ενώ έχει αποδειχθεί ότι βοηθά στον έλεγχο του νευροπαθητικού πόνου κατή την περιφερική νευροπάθεια που προκαλείται από τη χημειοθεραπεία.

Το φασκόμηλο χρησιμοποιείται ευρέως ως έγχυμα η αφέψημα σε γαργάρες στην περίπτωση πονόλαιμου από φλεγμονή στον λάρυγγα ή βρογχίτιδα.

4. Αντισηπτική δράση

Αρκετά στοιχεία υποστηρίζουν τις αντιμικροβιακές ιδιότητες του φασκόμηλου. Το αιθέριο έλαιο και το αιθανολικό εκχύλισμά του εμφανίζουν ισχυρή βακτηριοκτόνο δράση έναντι παθογόνων όπως τα Bacillus cereus και Staphylococcus epidermidis. Επιπροσθέτως, στο φασκόμηλο έχουν αποδοθεί αντιμυκητιασικές και αντι-ελονοσιακές ιδιότητες.

5. Ενισχύει τη γνωστική λειτουργία

Υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις ότι το φασκόμηλο ενισχύει τη γνωστική ικανότητα και τη μνήμη. Δοκιμές σε πειραματόζωα έχουν δείξει ότι το εκχύλισμα φασκόμηλου αυξάνει τη διατήρηση της μνήμης. Το ροσμαρινικό οξύ που περιέχει φάνηκε να βελτιώνει τη γνώση σε υγιείς αρουραίους, ενώ απέτρεψε την απέτρεψε τον εκφυλισμό της ικανότητας μάθησης και της μνήμης εξαιτίας του διαβήτη.

Κλινικές δοκιμές έχουν διαπιστώσει ότι το αρωματικό βότανο ενίσχυσε τη γνωστική απόδοση τόσο σε υγιείς συμμετέχοντες όσο και σε ασθενείς με γνωστική εξασθένιση, άνοια ή νόσο του Αλτσχάιμερ

https://www.daynight.gr/

Το να ζήσεις όμορφα δεν σημαίνει ότι έχεις τα πάντα, αλλά να μάθεις να απολαμβάνεις αυτό που έχεις

2026-10-29T07:26:18.863+02:00

Μελτέμια του Νου

Το να ζεις όμορφα είναι να ξυπνάς και να είσαι ευγνώμων, ακόμα κι αν το σώμα σου πονάει λίγο... 
Είναι να πίνεις καφέ αργά, ακόμα κι αν κρύωσε. 
Είναι να κοιτάς έξω από το παράθυρο και να βρίσκεις ομορφιά σε ένα σύννεφο, σε ένα πουλί, στη σιωπή. 
Το να ζήσεις όμορφα δεν σημαίνει ότι έχεις τα πάντα, αλλά να μάθεις να απολαμβάνεις αυτό που έχεις, χωρίς να συγκρίνεις τον εαυτό σου, χωρίς να βιάζεσαι, χωρίς να απαιτείς περισσότερα από τη ζωή, από ό,τι μπορεί να δώσει σήμερα.
Πριν, ήθελα περισσότερα πράγματα, περισσότερες βεβαιότητες, περισσότερους ανθρώπους. Σήμερα, θέλω ειρήνη. Σήμερα, θέλω στιγμές. Σήμερα θέλω ειλικρινείς συζητήσεις και γέλια, που έρχονται μέσα από την καρδιά. 
Σήμερα αγκαλιάζω τις ρυτίδες μου, επειδή αυτές λένε την ιστορία μου, και τη νοσταλγία μου, επειδή μου θυμίζει από πού προήλθα.
Αποφάσισα να ζήσω όμορφα, με τις ουλές μου, με παύσεις, με πίστη. Χωρίς βιασύνη. Χωρίς μάσκες. Με ευγνωμοσύνη. Επειδή όσο υπάρχει ζωή, θα υπάρχει πάντα λόγος...
Αποφάσισα να ζήσω όμορφα, όχι επειδή η ζωή είναι τέλεια ή όλα είναι στη θέση τους, αλλά επειδή μια μέρα κατάλαβα ότι, απλώς, το να αναπνέω είναι αρκετός λόγος.
Δεν είμαι πλέον 30 ή 40 ετών, αλλά αυτό σταμάτησε να με νοιάζει όταν συνειδητοποίησα ότι, για να ζήσεις όμορφα δεν χρειάζεσαι νεότητα. Χρειάζεσαι ευαισθησία...

 Milka Mag Torre

Καλημέρα Ελληνα, διώξε τα Λαμόγια

2026-10-29T07:13:43.659+02:00

Απίστευτες εξελίξεις! Η Ρωσία απαιτεί τη σύναψη ξεχωριστής συμφωνίας με το ΝΑΤΟ ή με τις ΗΠΑ!

2026-10-28T23:22:08.876+02:00

Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις στο ουκρανικό ζήτημα καθώς λίγες ώρες μετά την πρώτη τηλεφωνική επικοινωνία που είχε ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, με Ευρωπαίους ηγέτες, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ υποστήριξε ότι καταγράφεται σημαντική πρόοδος στην ουκρανική κρίση και πως πολύ σύντομα θα υπάρξουν τριμερείς συνομιλίες μεταξύ του ίδιου και των προέδρων Πούτιν και Ζελένσκι.

Αν και διευκρίνισε πως δεν είναι απαραίτητο οι συνομιλίες αυτές να γίνουν διά ζώσης, είναι ξεκάθαρο ότι έχουν δρομολογηθεί σημαντικές αποφάσεις. Άλλωστε και ο ίδιος ο Ζελένσκι υποστήριξε πως είναι έτοιμος να συζητήσει σημαντικά εδαφικά ζητήματα, βάζοντας ως όρο ότι αυτό θα γίνει στο πλαίσιο συνάντησης του με τον Ρώσο πρόεδρο.

Την ίδια στιγμή αναλυτές υπογραμμίζουν ότι ο Ρώσος πρόεδρος είναι έτοιμος να θέσει ένα ακόμα ηχηρό τελεσίγραφο στη Δύση: Την επιστροφή του ΝΑΤΟ στα σύνορα του 1997.

Παρέμβαση του Τραμπ: Σημαντική πρόοδος, σύντομα συνομιλίες με Πούτιν, Ζελένσκι

Για σημαντική πρόοδο στις προσπάθειες ειρηνευτικής διευθέτησης του ουκρανικού ζητήματος έκανε λόγο ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος υπογράμμισε πως σύντομα θα διεξαχθούν οι τριμερείς συνομιλίες με τους προέδρους της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, και της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι δεν είναι απαραίτητο να πραγματοποιηθούν διά ζώσης.

«Θα έλεγα ότι θα πρόκειται για μια συνάντηση. Εκείνοι θέλουν να πραγματοποιηθεί μια συνάντηση, οπότε θα δούμε. Πιθανότατα θα καταφέρουμε να το οργανώσουμε. Δεν είναι απαραίτητο να γίνει με τη μορφή μιας συνάντησης, μπορεί να πραγματοποιηθεί και με άλλον τρόπο. Ωστόσο, θα έλεγα ότι αυτό θα συμβεί αρκετά σύντομα», δήλωσε ο Τραμπ, μιλώντας σε δημοσιογράφους κατά την άφιξή του στην αεροπορική βάση Άντριους στην Ουάσινγκτον μετά τη συμμετοχή του σε πολιτική συγκέντρωση στο Τέξας. «Σημειώνουμε σημαντική πρόοδο στην ειρηνευτική διαδικασία», επισήμανε ο πρόεδρος των ΗΠΑ.

Διπλωματικός μαραθώνιος

Οι δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου έρχονται λίγες ώρες μετά την τηλεφωνική επικοινωνία που είχε την Τρίτη 27 Οκτωβρίου ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, με τον πρόεδρο της Φινλανδίας, Αλεξάντερ Στουμπ, και τον πρωθυπουργό της Νορβηγίας, Γιόνας Γκαρ Στέρε.

Κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας τους συζήτησαν τις πρόσφατες διαπραγματεύσεις στο Όσλο, καθώς και την επίσκεψη του ειδικού απεσταλμένου του επικεφαλής του Λευκού Οίκου, Στιβ Γουίτκοφ, στην Αγία Πετρούπολη.

Ο Πούτιν, ο οποίος μίλησε με Ευρωπαίους ηγέτες για πρώτη φορά από το καλοκαίρι του 2025, τούς ενημέρωσε για την ανθρωπιστική επιχείρηση στην Ολέσκι και την εφαρμογή καθεστώτος κατάπαυσης του πυρός στη συγκεκριμένη περιοχή. Υπογράμμισε ότι η επίτευξη μιας μακροχρόνιας ειρήνης είναι δυνατή μόνο εφόσον ληφθούν πλήρως υπόψη τα νόμιμα συμφέροντα της Ρωσίας. Επι πλέον, ο Ρώσος πρόεδρος επέστησε την προσοχή στην πολιτική αντιπαράθεσης που ακολουθούν οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, η οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, οδηγεί στην παράταση των εχθροπραξιών.

Η Μόσχα προετοιμάζεται σοβαρά

Όπως ανακοίνωσε η υπηρεσία Τύπου του Κρεμλίνου, οι πλευρές αντάλλαξαν απόψεις σχετικά με τη διευθέτηση της ουκρανικής κρίσης, λαμβάνοντας υπόψη τις συνομιλίες του Βλαντίμιρ Πούτιν με τον ειδικό απεσταλμένο του Ντόναλντ Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ.

Οι συνομιλητές χαιρέτισαν τη συμφωνία για την επανέναρξη των τριμερών διαπραγματεύσεων μεταξύ Ρωσίας, Ουκρανίας και ΗΠΑ κατά το πρώτο δεκαπενθήμερο του Νοεμβρίου, στο Αμπού Ντάμπι.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν παρουσίασε την εκτίμησή του για την τρέχουσα κατάσταση στη ζώνη των συγκρούσεων στην Ουκρανία, υπενθυμίζοντας τις βαθύτερες αιτίες της σύγκρουσης, καθώς και την ανάγκη εγκαθίδρυσης μιας δίκαιης και μακροχρόνιας ειρήνης. Το γραφείο του προέδρου της Φινλανδίας χαρακτήρισε τη συνομιλία ανοιχτή και ουσιαστική.

Ο πρωθυπουργός της Νορβηγίας δήλωσε ότι, μετά τη συνομιλία του με τον Πούτιν, αποκόμισε την εντύπωση πως η Μόσχα προετοιμάζεται προσεκτικά για τη συνάντηση στο Αμπού Ντάμπι.

Στον κόσμο του ο Ζελένσκι

Λίγο αργότερα, οι δύο ηγέτες χωρών του ΝΑΤΟ επικοινώνησαν τηλεφωνικά με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο οποίος δήλωσε ότι οι Στουμπ και Στέρε κάλεσαν τον Πούτιν να αποκλιμακώσει τις επιθέσεις εναντίον των ενεργειακών εγκαταστάσεων και των υποδομών της Ουκρανίας.

Ωστόσο, στην ανακοίνωση της φινλανδικής πλευράς δεν υπήρχε καμία αναφορά σε συγκεκριμένα μέτρα, ενώ η ανακοίνωση του Κρεμλίνου δεν έκανε απολύτως καμία μνεία στο συγκεκριμένο ζήτημα. Λαμβάνοντας υπόψη την πρόσφατη δήλωση του Ζελένσκι, με την οποία ουσιαστικά απέρριψε το ενδεχόμενο ουδετερότητας της Ουκρανίας, θα ήταν παράξενο να αναμένει κανείς κάποια σημαντική πρόοδο έπειτα από ένα τηλεφώνημα ηγετών χωρών του ΝΑΤΟ.

Μία εβδομάδα νωρίτερα, οι Στουμπ και Στέρε μαζί με τον Γουίτκοφ είχαν πραγματοποιήσει συνομιλίες στο Όσλο με αντικείμενο την ειρηνική διευθέτηση της σύγκρουσης. Την επόμενη ημέρα, ο ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ ταξίδεψε στην Αγία Πετρούπολη, όπου έγινε δεκτός από τον Πούτιν.

Ο Ρώσος πρόεδρος ενημέρωσε τον Αμερικανό διπλωμάτη ότι η Ρωσία είναι έτοιμη να επαναλάβει τις διαβουλεύσεις σε τριμερές σχήμα, με τη συμμετοχή των ΗΠΑ και της Ουκρανίας.

Πυρά από Δανία, Σουηδία

Η πρωθυπουργός της Δανίας καταδίκασε τους Στουμπ και Στέρε για την τηλεφωνική τους επικοινωνία με τον Ρώσο πρόεδρο, καθώς αυτή δεν είχε συντονιστεί με τις Βρυξέλλες. Δήλωσε ότι τέτοιες πρωτοβουλίες, συμπεριλαμβανομένων ενδεχόμενων επισκέψεων στη Μόσχα για διαπραγματεύσεις, θα πρέπει να πραγματοποιούνται από κοινού. Στη συνέχεια, και η Σουηδία εξέφρασε την καταδίκη της.

Είναι προφανές ότι υπάρχει διάσταση απόψεων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Στουμπ και Στέρε υπογράμμισαν ξεχωριστά πως εξέφρασαν αποκλειστικά τις θέσεις των δικών τους χωρών, ως γειτόνων της Ρωσίας, και όχι το σύνολο της Ευρώπης, παρότι είχαν ενημερώσει εκ των προτέρων όλους τους υπόλοιπους για τις προθέσεις τους.

Καλές σχέσεις γειτονίας

Στη δήλωση του Νορβηγού πρωθυπουργού διακρίνεται μάλιστα μια προσπάθεια αλλαγής στάσης, λόγω της συνειδητοποίησης ότι η στρατιωτική εκστρατεία εναντίον της Ρωσίας οδηγείται σε ήττα: «Πρέπει να διατηρούμε υγιείς και καλές σχέσεις γειτονίας, οι οποίες διασφαλίζουν την ασφάλειά μας. Πολλοί σχολιάζουν την τηλεφωνική επικοινωνία του Φινλανδού και του Νορβηγού ως εξής: αναζητούν έναν τρόπο να τερματίσουν τον πόλεμο. Ωστόσο, είναι απολύτως πιθανή και μια άλλη ερμηνεία: προσπαθούν να καταλάβουν για πόσο καιρό ακόμη μπορούν να συνεχίσουν τον πόλεμο χωρίς να θέσουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο», επισημαίνουν οι Ρώσοι πολεμικοί ανταποκριτές του καναλιού «Win-Win» στο Telegram.

Όλα για το Ντονμπάς

Οι εικασίες σχετικά με το τέλος του πολέμου συνεχίζονται από όλες τις πλευρές. Ειδικότερα, ο Ουκρανός μπλόγκερ Ανατόλι Σαρίι δήλωσε ότι το επίκεντρο των συνομιλιών ήταν το Ντονμπάς και η απαίτηση αποχώρησης των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων από τα εναπομείναντα τμήματα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ που εξακολουθούν να ελέγχουν. «Με λίγα λόγια, τελικά όλα κατέληξαν στο Ντονμπάς. Ολόκληρος ο πόλεμος. Ένας πόλεμος για το Ντονμπάς», ανέφερε ο Σαρίι.

Ωστόσο, άλλοι εμπειρογνώμονες και πρόσωπα που επικαλούνται εσωτερική πληροφόρηση διαφωνούν, παρουσιάζοντας ο ένας μετά τον άλλον υποτιθέμενες «λεπτομέρειες» των παρασκηνιακών διαπραγματεύσεων. Ακόμη και το Reuters αντιλαμβάνεται ότι δεν πρόκειται να υπάρξει κανένας εδαφικός συμβιβασμός από τη ρωσική πλευρά: «Ο Πούτιν αρνήθηκε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς σχετικά με το έδαφος του Ντονμπάς κατά τη συνομιλία του με τους ηγέτες της Φινλανδίας και της Νορβηγίας».

Νέο τελεσίγραφο του Πούτιν

Πολλοί συνδέουν την τηλεφωνική επικοινωνία με ένα δημοσίευμα του βρετανικού Τύπου, το οποίο είχε εμφανιστεί μία ημέρα νωρίτερα και επικαλούνταν στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών: «Ο Πούτιν θα απαιτήσει την επιστροφή του ΝΑΤΟ στα σύνορα του 1997».

Ο νέος γύρος διαπραγματεύσεων για την Ουκρανία ενδέχεται να αποτελέσει το πεδίο στο οποίο η Ρωσία θα παρουσιάσει τις απαιτήσεις της σχετικά με το ΝΑΤΟ. Όπως γράφει η βρετανική εφημερίδα Telegraph, ο Βλαντίμιρ Πούτιν σκοπεύει να «εξασφαλίσει παραχωρήσεις σχετικά με τη διεύρυνση της Συμμαχίας και την αποδυνάμωση των αμυντικών της δυνατοτήτων».

Ο σύμβουλος του Ρώσου προέδρου Γιούρι Ουσάκοφ δήλωσε ότι στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ρωσίας, Ουκρανίας και ΗΠΑ θα πρέπει να συμμετάσχουν και ευρωπαϊκές χώρες, καθώς, σύμφωνα με τον ίδιο, η συμμετοχή τους θα έχει καθοριστική σημασία.

Διπλωματικές πηγές της εφημερίδας συνδέουν αυτή την πρόταση με την πρόθεση της Μόσχας να κατοχυρώσει παραχωρήσεις σχετικά με το ΝΑΤΟ. Ο Πούτιν πιθανότατα θα απαιτήσει τη μείωση της στρατιωτικής παρουσίας της Συμμαχίας στην Ευρώπη στα επίπεδα του 1997, δηλαδή πριν από την ένταξη των χωρών του πρώην Ανατολικού Μπλοκ.

Στην πράξη, αυτό θα σήμαινε την αποχώρηση στρατευμάτων από την Πολωνία, την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία, καθώς και από τη Φινλανδία, η οποία εντάχθηκε στη Συμμαχία το 2023. Θεωρητικά, θα μπορούσε επίσης να αφορά τη Σουηδία, τα Σκόπια, το Μαυροβούνιο, την Αλβανία, την Κροατία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Σλοβακία, τη Σλοβενία, την Ουγγαρία και την Τσεχία.

Ωστόσο, η εφημερίδα υποστηρίζει ότι το ζήτημα αφορά μόνο τις χώρες που έχουν κοινά σύνορα με τη Ρωσία.

Στο Αμπού Ντάμπι το πλαίσιο της μεταπολεμικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας

Παράλληλα, επισημαίνει ότι Ευρωπαίοι και Ουκρανοί αξιωματούχοι είναι έτοιμοι να συζητήσουν στο Αμπού Ντάμπι «το ευρύτερο πλαίσιο της μεταπολεμικής αρχιτεκτονικής ασφάλειας στην Ευρώπη», αλλά προς το παρόν απορρίπτουν τις συγκεκριμένες απαιτήσεις.

«Δεν υπάρχει τίποτα το παράξενο εδώ στην απαίτηση επιστροφής του ΝΑΤΟ στα όρια του 1997. Ο Πούτιν είχε μιλήσει γι' αυτό ήδη από τον Δεκέμβριο του 2021. Εξαιτίας αυτού, ουσιαστικά, ξεκίνησαν όλα. Αν κάποιος πιστεύει ότι το ζήτημα περιορίζεται, για παράδειγμα, στην Ουκρανία ή στο Ντονμπάς, τότε κάνει εντελώς λάθος. Διότι η συζήτηση αφορά ακριβώς την αρχιτεκτονική ασφάλειας στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Η υποχώρηση του ΝΑΤΟ, ώστε τα στρατεύματα και οι βάσεις της Συμμαχίας να μην βρίσκονται τόσο κοντά, αποτελεί το κεντρικό ζήτημα. Από εκεί ξεκίνησαν όλα», επισημαίνει ο Ρώσος στρατιωτικός αναλυτής Ντμίτρι Ντεγκτιαριόφ, δημιουργός του καναλιού «Генеральный Штаб» στο Telegram.

Ζελένσκι: Η Ρωσία απαιτεί τη σύναψη ξεχωριστής συμφωνίας με το ΝΑΤΟ ή με τις ΗΠΑ

Για την επίτευξη ειρήνης στην Ουκρανία, η Ρωσία απαιτεί τη σύναψη ξεχωριστής συμφωνίας με το ΝΑΤΟ ή τις ΗΠΑ σχετικά με την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια ασφάλεια, υποστήριξε ο Ουκρανός πρόεδρος, Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

«Οι Ρώσοι λένε «Εάν θέλετε εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία, τότε εμείς θέλουμε εγγυήσεις ασφαλείας για τη Ρωσία». Πρέπει να κατανοήσουμε τι ακριβώς εννοεί η Ρωσία με αυτή την απαίτηση. Δεν πρόκειται απλώς για τη διασφάλιση ότι η Ουκρανία δεν θα πραγματοποιεί επιθέσεις εναντίον τους. Για τους Ρώσους, το ζήτημα είναι πολύ ευρύτερο και έχει πολύ πιο συγκεκριμένες διαστάσεις», επισήμανε ο Ζελένσκι.

Όπως είπε, η μελλοντική συμφωνία αποσκοπεί στην αλλαγή ολόκληρου του συστήματος ασφάλειας στην Ευρώπη, αν και παραδέχθηκε ότι δεν γνωρίζει όλες τις λεπτομέρειες των ρωσικών απαιτήσεων. Κάλεσε τη Δύση να μην προχωρήσει σε συζητήσεις με τη Ρωσία σχετικά με τις εγγυήσεις ασφαλείας που ζητά η Μόσχα, προτού αποσαφηνιστούν οι εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία και οι όροι τερματισμού του σημερινού πολέμου.

Δεν θέλουμε νέα Γιάλτα

Επι πλέον, εξέφρασε ανησυχίες για το ενδεχόμενο ανακατανομής των σφαιρών επιρροής στον κόσμο, σε περίπτωση που πραγματοποιηθεί τον Νοέμβριο συνάντηση μεταξύ των Ντόναλντ Τραμπ, Βλαντίμιρ Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ. «Δεν θα θέλαμε καθόλου να υπάρξει μια Γιάλτα 2, 3 ή 4, όπου θα πραγματοποιηθεί ανακατανομή των σφαιρών επιρροής. Θα έλεγα μάλιστα ότι δεν πρόκειται μόνο για την ανακατανομή της επιρροής, αλλά και για την ίδια την αντίληψη ότι μια τέτοια ανακατανομή είναι δυνατή. Σήμερα ζούμε σε έναν διαφορετικό κόσμο, έναν κατακερματισμένο κόσμο, ο οποίος διαφέρει πάρα πολύ από τον κόσμο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τόσο πριν όσο και μετά από αυτόν», δήλωσε ο Ζελένσκι.

Ζελένσκι: Έτοιμος να μιλήσω για το εδαφικό σε επίπεδο ηγετών

Ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, δήλωσε ότι είναι έτοιμος να συζητήσει το «εδαφικό ζήτημα» με τη Ρωσία σε επίπεδο ηγετών, σύμφωνα με όσα μεταδίδει το πρακτορείο ειδήσεων UNIAN. «Είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε το ζήτημα των εδαφών, επειδή οι Ρώσοι επιθυμούν διαρκώς να το συζητούν και το εντάσσουν στην ημερήσια διάταξη. Ωστόσο, για να γίνει αυτό, απαιτούνται συναντήσεις στο κατάλληλο επίπεδο. Δεν πρόκειται για ένα ζήτημα που μπορεί δήθεν να επιλυθεί μέσω σχεδίων συμφωνιών, προκαταρκτικών συνομιλιών ή άλλων παρόμοιων διαδικασιών», δήλωσε ο Ζελένσκι.

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι «εταίροι» δεν μπορούν να υπεισέλθουν σε βάθος στο εδαφικό ζήτημα, καθώς γνωρίζουν ότι για το Κίεβο, αυτό αποτελεί «κόκκινη γραμμή». Όπως υποστήριξε ο Ζελένσκι, «το συγκεκριμένο ζήτημα μπορούν να το συζητήσουν μόνο οι ηγέτες των εμπόλεμων κρατών και αποκλειστικά στο δικό τους επίπεδο», καθώς «κανένας άλλος δεν διαθέτει τη σχετική αρμοδιότητα».

Τι συμβιβασμούς ζήτησαν οι ΗΠΑ από την Ουκρανία

Όπως αποκάλυψε ο Ζελένσκι, οι ΗΠΑ έχουν υποβάλλει σε διάφορα στάδια των διαπραγματεύσεων διάφορες προτάσεις για εδαφικούς συμβιβασμούς. Σε δηλώσεις του κατά τη διάρκεια ενημέρωσης των δημοσιογράφων, μετά τη χθεσινή τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον πρόεδρο της Φινλανδίας Αλεξάντερ Στουμπ και τον πρωθυπουργό της Νορβηγίας Γιόνας Γκαρ Στέρε, υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ είχαν προτείνει τις ακόλουθες επιλογές: Αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες. Πυρηνικός σταθμός Ζαπορίζια και ανταλλαγή εδαφών. Δημιουργία ζώνης ασφαλείας στο Ντονμπάς, εκατέρωθεν της γραμμής επαφής.

Σύμφωνα με τον Ζελένσκι, η Ουκρανία ήταν διατεθειμένη να συζητήσει μια τέτοια επιλογή.

Χερσόνησος Κίνμπερν: Οι ΗΠΑ είχαν προτείνει να μετατραπεί σε αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη και να παραμείνει υπό τον έλεγχο της Ουκρανίας. Ο Ζελένσκι όμως δήλωσε ότι δεν έχει σημειωθεί πρόοδος σε καμία από τις προτεινόμενες επιλογές, επισημαίνοντας ότι είναι διατεθειμένος να συζητήσει το εδαφικό ζήτημα μόνο σε απ' ευθείας, προσωπική συνάντηση με τον Βλαντίμιρ Πούτιν.

Ψάχνουν λύσεις στο Κίεβο

Νωρίτερα, η εφημερίδα «Ukrainska Pravda» είχε αναφέρει ότι το Κίεβο επιδιώκει, κατά τις τριμερείς διαπραγματεύσεις, να μετατοπίσει τη συζήτηση από το εδαφικό ζήτημα στη διαμόρφωση ενός συστήματος ασφάλειας για την Ουκρανία και την Ευρώπη μετά τον τερματισμό της σύγκρουσης.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες του δημοσιεύματος, ο επικεφαλής του Γραφείου του Προέδρου της Ουκρανίας, Κυρίλο Μπουντάνοφ, αναζητά αυτή την περίοδο πιθανές λύσεις για το εδαφικό ζήτημα. Παράλληλα, ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος «Υπηρέτης του Λαού», Νταβίντ Αραχαμία, προτείνει να μην επικεντρωθεί η συζήτηση στο Ντονμπάς, αλλά στην κατάσταση που θα διαμορφωθεί «μετά το Ντονμπάς».

Ο Πούτιν έχει δηλώσει επανειλημμένα στο παρελθόν ότι η Ρωσία θα επιθυμούσε τον τερματισμό των εχθροπραξιών στην Ουκρανία το συντομότερο δυνατόν, μέσω μιας ειρηνικής διευθέτησης. Έχει υπογραμμίσει ότι η Μόσχα είναι έτοιμη για διαπραγματεύσεις, αλλά δεν διακρίνει αντίστοιχη βούληση από την πλευρά της κυβέρνησης του Κιέβου.

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, έχει εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για την απροθυμία του Ζελένσκι να προχωρήσει σε ειρηνευτικές συμφωνίες, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ενδεχομένως δεν επιδίωξε ποτέ πραγματικά μια διευθέτηση της σύγκρουσης.

Ο Τραμπ έχει επίσης δηλώσει ότι η Ουκρανία χρειάζεται έναν νέο ηγέτη, ο οποίος θα είναι σε θέση να καταλήξει σε συμφωνία με τη Ρωσία.

Απίθανο να γίνει σύντομα μια τριμερής Τραμπ, Πούτιν, Ζελένσκι

Η τριμερής συνάντηση των ηγετών της Ρωσίας, των ΗΠΑ και της Ουκρανίας Βλαντίμιρ Πούτιν, Ντόναλντ Τραμπ και Βολοντίμιρ Ζελένσκι είναι απίθανο να πραγματοποιηθεί σύντομα, καθώς προς το παρόν δεν υπάρχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για τη διεξαγωγή της, υποστήριξε ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής Διεθνών Υποθέσεων του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Τζαμπάροφ.

«Όσα λέει ο Τραμπ αποτελούν, κατά πάσα πιθανότητα, ρητορική ενόψει των επικείμενων ενδιάμεσων εκλογών για το αμερικανικό Κογκρέσο. Προσπαθεί να παρουσιάσει τον εαυτό του ως ειρηνοποιό, δείχνοντας ότι καταβάλλει προσπάθειες για τον τερματισμό του πολέμου μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας. Στην πραγματικότητα, πιστεύω ότι αντιλαμβάνεται πολύ καλά πως αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν ουσιαστικά οι προϋποθέσεις για μια τέτοια συνάντηση», υπογράμμισε ο Ρώσος γερουσιαστής...
https://www.pirinoslogios.com/

Το προδοτικό κράτος των Αθηνών έκανε πάλι πολλές βρωμιές σήμερα... αλλά κάποιοι αντιστάθηκαν

2026-10-28T23:01:57.535+02:00

Η πρώτη λυπηρή είδηση εδώ:

Γελοιοποίησαν την Ελλάδα στην Θεσσαλονίκη, Ντροπή τους: Παρέλαση καρναβάλι με ψεύτικα όπλα και δανεικά «δείγματα» , όπου εντοπίστηκαν επίσης.. Ισραηλινοί και Αμερικάνοι οδηγοί οχημάτων και Πορτογάλοι πιλότοι.

Η δεύτερη είδηση αφορά το σκάνδαλο με τα δελτία καιρού και τις απαγορεύσεις σε πολλά μέρη της Ελλάδος, να παρελάσει η σπουδάζουσα νεολαία μας. Υποτίθεται ότι θα έριχνε καρεκλοπόδαρα (πολλή βροχή), αλλά η αλήθεια είναι ότι ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΠΑΡΕΛΑΥΝΟΥΝ ΠΕΡΗΦΑΝΑ.

Όμως...

υπήρξε ελληνόψυχη αντίσταση, από τα ίδια μας τα παιδιά!

Στην Σίφνο αψήφισαν τις απαγορεύσεις πολλά παιδιά σχολείων και τέλεσαν το καθήκον τους προς την πατρίδα κανονικά! Παρέλασαν κάτω από έναν συννεφιασμένο ουρανό, έστω και με λίγη ψιχάλα σε κάποια μέρη. Δείτε εδώ.

Το ίδιο πρέπει να έγινε και σε άλλες περιοχές της Ελλάδος, αλλά θα τα μάθουμε τις επόμενες μέρες.

Ο Διόδοτος απέκτησε δύο βίντεο απόψε, από την παρέλαση παιδιών στην υπέροχη περιοχή-οροπέδιο Άργος, της Καλύμνου. Εκεί οι μανάδες είπαν ΟΧΙ στην απαγόρευση της παρέλασης και οργάνωσαν την παρέλαση των παιδιών τους, όπως είχαν πει ΟΧΙ και οι πρόγονοί τους στην Ιταλική κατοχή, όταν οι μοναχές από τον Ευαγγελισμό στο Άργος Καλύμνου ξεκίνησαν το χρονικό του πετροπολέμου και πήραν με τις πέτρες τους κατακτητές.

Για την Αγία μας γη, την Ελλάδα, και για την Ελευθερία, πάντοτε θα υπάρχουν κάποιοι που αντιστέκονται ! Το ότι κάποιες μανάδες και τα παιδιά τους πρωτοστατούν σε αυτό... σημαίνει πολλά! Ελπίδα για το μέλλον. Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΈ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ !!!

Κ-Τ

Διόδοτος

Η απόλυτη ταπείνωση της ευρωπαϊκής διπλωματίας!

2026-10-28T19:18:37.155+02:00

NewRussia.gr

 Ο #Putin έδωσε... μάθημα ιστορίας στους Σκανδιναβούς: «Καθίστε κάτω να μάθετε για τους Σλάβους» – Η απόλυτη ταπείνωση της ευρωπαϊκής διπλωματίας! 

 Σύμφωνα με τους Financial Times, ο Ρώσος πρόεδρος αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της 90λεπτης τηλεφωνικής του συνομιλίας με τον Φινλανδό Alexander Stubb και τον Νορβηγό Jonas Gahr Støre σε ένα... εκτενές σεμινάριο μεσαιωνικής σλαβικής ιστορίας!

 Οι δύο Σκανδιναβοί ηγέτες περίμεναν μια τυπική διπλωματική διαπραγμάτευση, αλλά βρέθηκαν καθηλωμένοι να ακούν για τις «βαθύτερες ρίζες της σύγκρουσης», όπως χαρακτηριστικά ανέφεραν πηγές που γνωρίζουν το περιεχόμενο της κλήσης!

 Το πιο αποκαλυπτικό; Οι συζητήσεις για την άμεση κατάπαυση του πυρός – το κύριο αίτημα του Κιέβου – πρακτικά δεν έγιναν ποτέ, αφού ο #Putin είχε άλλα σχέδια για την ατζέντα!
 Ο Ρώσος πρόεδρος απέδειξε για άλλη μια φορά ότι δεν παίζεται: την ώρα που η Δύση μιλάει για τακτικές και βραχυπρόθεσμους όρους, εκείνος θέτει το πλαίσιο της ιστορίας, θυμίζοντάς τους ποιος έχει το πάνω χέρι!

 Όποιος δεν γνωρίζει την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει – και οι Σκανδιναβοί ηγέτες, όπως και ολόκληρη η Δύση, δεν φαίνεται να το έχουν μάθει. Αντίθετα, κινδυνεύουν να το μάθουν με τον πιο επίπονο τρόπο, αν συνεχίσουν να τροφοδοτούν τον πόλεμο στην Ουκρανία, αντί να ακούσουν το νήμα του παρελθόντος!

 Η κίνηση αυτή αναδεικνύει με τον πιο κωμικοτραγικό τρόπο τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, η οποία καλείται να διαπραγματευτεί χωρίς να έχει το απαραίτητο ιστορικό και γεωπολιτικό βάθος!

Θα φέρουμε ειρήνη, πολεμώντας? ΄Η μήπως, οργανώνοντας εορτασμούς μνήμης και τιμής στους πεσόντες, θα σταματήσουμε τον πόλεμο, για τον οποίο εκείνοι θυσιάστηκαν?

2026-10-28T19:07:45.162+02:00

Αξιακή Αφύπνιση και Αυτογνωσία

Ελένη Σπανού

Η λήθη κι όχι η μνήμη, η αναφορά κι η αναμόχλευση της πολεμικής αντιπαράθεσης και του μίσους που διεγείρει, θα οδηγήσει κάποτε στην ειρήνη. Και ασφαλώς, αυτό δεν αφορά τις γενιές που έζησαν άμεσα τη φρίκη του πολέμου, ούτε τις αμέσως επόμενες. Αφορά όσους έγιναν δέκτες της περιγραφής απ' όσους τα έζησαν, που όμως δεν αποτελούν δικό τους βίωμα. Σ αυτές τις γενιές αναλογεί η ευθύνη να σταματήσουν τον πόλεμο.

Όταν η ειρήνη γίνει κατάσταση συνείδησης σε όσους αντιληφθούν την εμπλοκή στον φαύλο κύκλο της σύγκρουσης, για τα συμφέροντα κάποιων ματαιόδοξων και άπληστων παραφρονων. Οταν γίνει κατανοητό απο κάποιους, που θα υπερασπιστούν με κάθετο και απόλυτο τρόπο την ειρήνη, ως κατάσταση συνείδησης νοήμονων όντων, τότε η ρωγμή απ' αυτή την καινούργια πληροφορία που θα εισαχθεί στην κοινή συλλογική διαμκόρφωση-συνείδηση των ανθρώπων, θα διευρυνθεί και θα διαχυθεί η πληροφορία στις συνειδήσεις των πολλών.

Και βέβαια, δικαίως θα πείτε, ποιος θέλει τον πόλεμο? Είναι κοινό μυστικό ότι τον πόλεμο τον ξεκινούν οι λίγοι, για τα δικά τους συμφέροντα κι οι λαοί οδηγούνται σ’ αυτόν, είτε μέσω εθνικιστικής προπαγάνδας, όταν είναι επιτιθέμενοι, είτε λόγω άμυνας και πατριωτισμού όταν υφίστανται επίθεση. Και είναι κατανοητό, ότι ο καθένας θα κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα να κάνει όταν δέχεται επίθεση. Γι αυτό και οι πόλεμοι συνεχίζονται και θα συνεχίζονται, όσο ο άνθρωπος παραμένει σε εσωτερική σύγκρουση μέσα του, η οποία εκδηλώνεται και στον εξωτερικό κόσμο.

Όμως ο σπόρος του τερματισμού του πολέμου, όσο ανέφικτος και ουτοπικός κι αν μοιάζει ως στόχος, πρέπει να πέσει σήμερα κι αυτό είναι έργο των ανθρώπων με διευρυμένη συνείδηση να το πράξουν, χωρίς να προσδοκούν ένα άμεσο αποτέλεσμα, που θα το ζήσουν οι ίδιοι. Ο σπόρος, ο κάθε σπόρος, για να βλαστήσει και να δώσει καρπούς, χρειάζεται χρόνο κι αυτή η συγκεκριμένη σπορά, η οποία γίνεται στις συνειδήσεις των, ήδη διαμορφωμένων, ανθρώπων εδώ και αιώνες, θα χρειαστεί το δικό της χρόνο.

Καζαντζάκης: «Είναι θανάσιμο αμάρτημα να βιάζεις τους αιώνιους νόμους, έχεις χρέος ν’ ακολουθείς τον αθάνατο ρυθμό μ’ εμπιστοσύνη»

Ζάκυνθος - Ομάδα στήριξης Μαρίας Καρυστιανού

2026-10-28T14:34:53.601+02:00

Γιάννης Κατσαρός

Ο εφεδρικός διοικητής Ισραηλινός, Avdar Shailovski.Δεν αντέχω πια τη σιωπή.

2026-10-28T14:24:31.674+02:00

George Vagias

Ο εφεδρικός διοικητής Ισραηλινός, Avdar Shailovski, συνέγραψε ένα άρθρο —δημοσιευμένο στη σελίδα του στο Facebook— στο οποίο αφηγείται την αποφυγή του από τον ισραηλινό στρατό και τη μετανάστευσή του από το Ισραήλ στην Πολωνία, τη γη των προγόνων του.

Το άρθρο φέρει τον τίτλο: «Δεν αντέχω πια τη σιωπή».

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο του άρθρου:

Είμαι ο Avdar Shailovski, ο διοικητής που αποστάτησε από τον ισραηλινό στρατό. Δηλώνω, πλήρως συνειδητός των ψυχικών μου δυνάμεων, ότι εγκατέλειψα τον ισραηλινό στρατό επειδή δεν μπορούσα πια να υποφέρω να μένω σιωπηλός μάρτυρας —προδίδοντας έτσι την ίδια μου την ανθρωπιά— απέναντι σε όλα τα εγκλήματα των οποίων υπήρξα μάρτυρας κατά τις πέντε χρόνια που πέρασα σε αυτόν τον στρατό.

Τα γεγονότα στα οποία παρευρέθηκα με πνίγουν· πρέπει να σας τα διηγηθώ.

Μπορεί να πεθάνω ανά πάσα στιγμή, τόσο βαθύς είναι ο πόνος μου. Γι’ αυτό οφείλω να συμβάλω στην αποκάλυψη της αλήθειας, με την ελπίδα να ελαφρύνω το βάρος της ενοχής μου. Ίσως ο Θεός να μετριάσει τον βασανισμό που με περιμένει, λαμβάνοντας υπόψη τον τρόμο των πράξεων που διέπραξα, απλώς επειδή ήμουν μέλος των τάξεων του ισραηλινού στρατού.

Μετά, έλαβα ένα σημάδι: «Παραιτήσου από όλα και φύγε.»
Ευχαριστώ, Θεέ μου, που με οδήγησες.

Μόλις το αεροπλάνο της ισραηλινής εταιρείας El Al προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο της Βαρσοβίας, ένιωσα ασφάλεια, μακριά από αυτή τη γη του Ισραήλ που δεν σημαίνει πια τίποτα για μένα.
Μας δίδαξαν ότι αυτή είναι η γη που υποσχέθηκε ο Θεός· ωστόσο, είναι το μεγαλύτερο ψέμα που χρησιμοποιήθηκε για να εξαπατήσει τον εβραϊκό λαό.

Είναι ένα αιώνιο ψέμα, που διαρκεί ασταμάτητα, και οδήγησε, πριν από ογδόντα χρόνια, στον εκτοπισμό του παλαιστινιακού λαού —ενός αβοήθητου λαού— από τη δική του γη. Χειρότερα ακόμα: αυτός ο λαός συνεχίζει, μέχρι σήμερα, να υφίσταται φρικτά βάσανα. Ποιος εφηύρε αυτό το ψέμα; Και ποιος «ηλίθιος» λαός μπόρεσε να το πιστέψει;

Αυτό στο οποίο υπήρξα μάρτυρας κατά τις πέντε χρόνια υπηρεσίας μου στον ισραηλινό στρατό είναι δύσκολο να περιγραφεί με λόγια...

Ποια λόγια θα μπορούσαν να περιγράψουν την ωμότητα, την ατιμία και τον τρόμο των πράξεων που διέπραξε ο ισραηλινός στρατός εναντίον των Παλαιστινίων;

Μην πιστέψετε ούτε λέξη από αυτά που λέει αυτός ο «βρόμικος τύπος» —αυτός ο γιος «βρόμικου τύπου». Είναι ένας απαίσιος ψεύτης, ιδίως όταν χαρακτηρίζει τον ισραηλινό στρατό ως «τον πιο ηθικό στρατό στον κόσμο». Τι παράλογο! Στην πραγματικότητα, είναι ο πιο διεφθαρμένος, ο πιο ωμός και ο πιο άγριος στρατός που υπάρχει.

Ναι, κύριοι, δεν αντέχω πια να βλέπω την καταστροφή και τη λεηλασία στη Γάζα.

Υπήρξα μάρτυρας σε αυτό που συνέβη τη νύχτα της 7ης Οκτωβρίου 2023. Οι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών, αυτός ο «βρόμικος τύπος» και η παρέα του ήταν ενήμεροι· περίμεναν να συμβεί για να δικαιολογήσουν την καταστροφή της Γάζας και να προσπαθήσουν να μετακινήσουν τον πληθυσμό της...

Υπηρέτησα στη Γάζα και είδα, με τα ίδια μου τα μάτια, έναν διοικητή τανκ να διασκεδάζει με τον πυροβόλο του, πυροβολώντας βλήματα σε Παλαιστίνιους στριμωγμένους στις σκηνές τους, ή σε ομάδες που περίμεναν στην ουρά έξω από φούρνους, οχήματα διανομής τροφίμων ή αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας.

Είδα, με τα ίδια μου τα μάτια, αεροπλάνα να ρίχνουν πυρομαχικά σε κατοικημένα κτίρια, μετατρέποντάς τα σε σωρούς ερειπίων πάνω από τα κεφάλια των ενοίκων τους...

Είδα, με τα ίδια μου τα μάτια, ελεύθεροι σκοπευτές του στρατού κατοχής να διασκεδάζουν πυροβολώντας παιδιά, ενήλικες και γυναίκες που περίμεναν στην ουρά για να λάβουν ανθρωπιστική βοήθεια...
Είναι τρέλα...

Τέτοια εγκλήματα, των οποίων υπήρξα μάρτυρας, δεν θα μπορούσαν να συμβούν πουθενά αλλού στον κόσμο, παρά μόνο στη γη της Παλαιστίνης...

Πιος εχει ζησει την πραγματικη Ζωή

2026-10-28T07:37:32.724+02:00

Την παρακμή την συνηθίζουμε

2026-10-28T07:32:12.185+02:00

Ανησυχώ για την συνείδησή μου

2026-10-28T07:24:15.406+02:00

Η πολιτική ανατροπή στη Σερβία και το ελληνικό κίνημα της Μαρίας Καρυστιανού

2026-10-27T23:35:42.209+02:00

Δύο σιδηροδρομικές τραγωδίες, δύο κοινωνικά κινήματα, η αμφισβήτηση των καθιερωμένων πολιτικών μηχανισμών και η μετάβαση από το αίτημα για δικαιοσύνη στη διεκδίκηση της εξουσίας.

27 Οκτωβρίου 2026

Φοιτητική κινητοποίηση στο Νόβι Σαντ, 1 Φεβρουαρίου 2025.
Φωτογραφία:
Никола Ђорђевић / Wikimedia Commons –
CC BY-SA 4.0.

Η 25η Οκτωβρίου 2026 θα καταγραφεί ως ημερομηνία ιστορικής πολιτικής αλλαγής στη Σερβία. Ένα κίνημα που γεννήθηκε από την οργή για τον θάνατο 16 ανθρώπων στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ κατόρθωσε, δύο χρόνια αργότερα, να ανατρέψει τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς που επί χρόνια διασφάλιζαν την κυριαρχία του Αλεξάνταρ Βούτσιτς.

Δεν ήταν ένα παραδοσιακό κόμμα που πέτυχε αυτή την ανατροπή. Ήταν ένα κοινωνικό κίνημα που γεννήθηκε μέσα από μια τραγωδία και εξελίχθηκε σε πολιτική δύναμη.

Η αναλογία με την Ελλάδα και το κίνημα που δημιουργήθηκε μετά την τραγωδία των Τεμπών είναι εντυπωσιακή.

Στο Νόβι Σαντ, 16 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από την κατάρρευση στεγάστρου του σιδηροδρομικού σταθμού. Στα Τέμπη, 57 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε μια μετωπική σύγκρουση τρένων.

Και στις δύο περιπτώσεις, το αρχικό αίτημα ήταν η απονομή δικαιοσύνης. Και στις δύο, η κοινωνική κινητοποίηση έθεσε ευρύτερα ερωτήματα για τη λειτουργία του κράτους, τη διαφάνεια, τις ευθύνες της εξουσίας και την ανεξαρτησία των θεσμών.

Στην Ελλάδα, μία από τις πολιτικές εκφράσεις αυτής της κοινωνικής κινητοποίησης είναι πλέον η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», ο φορέας που δημιούργησε η Μαρία Καρυστιανού.

«Ή με τη Σερβία ή με τη μαφία»

Οι Σέρβοι φοιτητές συμπύκνωσαν την πολιτική τους διαμαρτυρία σε ένα εξαιρετικά σύντομο σύνθημα:

«Σερβία ή μαφία»

Δεν επρόκειτο για μια απλή καταγγελία εναντίον ενός κυβερνώντος κόμματος. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο οι οργανωτές της κινητοποίησης παρουσίαζαν την αντιπαράθεσή τους με ένα σύστημα εξουσίας που κατηγορούσαν για διαφθορά, πελατειακές σχέσεις, χειραγώγηση θεσμών και πολιτική εξάρτηση της ενημέρωσης.

Το σύνθημα περιέγραφε τη δική τους αντίληψη για την πολιτική σύγκρουση: από τη μία, το κράτος ως κοινό αγαθό των πολιτών· από την άλλη, η κατάχρησή του από μηχανισμούς που υπηρετούν ιδιωτικά ή κομματικά συμφέροντα.

Στην Ελλάδα, οι συζητήσεις που ακολούθησαν την τραγωδία των Τεμπών έθεσαν ανάλογα ερωτήματα: ποιος ελέγχει τη δημόσια διοίκηση; Πώς αποδίδονται οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες; Πόσο αποτελεσματικά λειτουργούν οι εποπτικοί μηχανισμοί; Πού τελειώνει η κομματική εξουσία και πού αρχίζει το κράτος;

Το θεσμικό ερώτημα, ωστόσο, μπορεί να τεθεί εξίσου καθαρά και στην Ελλάδα:

Σε ποιον ανήκει τελικά το κράτος; Στους πολίτες ή σε εκείνους που διαχειρίζονται προσωρινά την εξουσία του;

Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Νόβι Σαντ μετά την κατάρρευση του στεγάστρου, 1 Νοεμβρίου 2024.
Φωτογραφία:
Mishyac / Wikimedia Commons – CC0.

«Αν φύγει ο Βούτσιτς, ποιος θα κυβερνήσει;»

Επί χρόνια, ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα υπέρ της πολιτικής συνέχειας στη Σερβία ήταν η απουσία μιας αναγνωρίσιμης κυβερνητικής εναλλακτικής.

Το ερώτημα επανερχόταν: αν φύγει ο Βούτσιτς, ποιος θα κυβερνήσει;

Οι φοιτητές δεν απάντησαν αρχικά με έναν καινούργιο αρχηγό. Απάντησαν με συλλογική οργάνωση, κοινωνική κινητοποίηση και τελικά με μια εκλογική λίστα στην οποία συμμετείχαν άνθρωποι από διαφορετικούς επαγγελματικούς και κοινωνικούς χώρους.

Στις εκλογές της 25ης Οκτωβρίου η Φοιτητική Λίστα εξασφάλισε, σύμφωνα με τα προκαταρκτικά αποτελέσματα της σερβικής εκλογικής επιτροπής, 140 από τις 250 έδρες της Βουλής, με ποσοστό 52,71%.

Ο Βούτσιτς αναγνώρισε την εκλογική ήττα της παράταξής του.

Η Σερβία δεν έπαψε να υπάρχει επειδή άλλαξε η κοινοβουλευτική της πλειοψηφία. Οι κρατικοί θεσμοί συνέχισαν να λειτουργούν και άρχισε η διαδικασία της κυβερνητικής μετάβασης. .

Είναι ένα σημαντικό στοιχείο για τη μελέτη πολιτικών συστημάτων στα οποία η διατήρηση της σταθερότητας ταυτίζεται στον δημόσιο διάλογο με τη διατήρηση συγκεκριμένων προσώπων στην εξουσία.

Ποδήλατο το ποδήλατο, χωριό το χωριό

Υπάρχει και ένα δεύτερο χαρακτηριστικό της σερβικής εμπειρίας που αξίζει ιδιαίτερη προσοχή.

Οι φοιτητές δεν περιορίστηκαν στις διαδηλώσεις των μεγάλων πόλεων. Δεν περίμεναν να αποκτήσουν τηλεοπτική προβολή για να επικοινωνήσουν με την κοινωνία.

Οργάνωσαν πεζοπορίες, ποδηλατικές διαδρομές και επισκέψεις στην επαρχία. Πέρασαν από μικρές πόλεις, αγροτικές περιοχές και γειτονιές. Συνομίλησαν απευθείας με τους πολίτες.

Τον Σεπτέμβριο του 2026, μια δεκαήμερη ποδηλατική διαδρομή τους κατέληξε στο Κραγκούγεβατς, όπου τους υποδέχθηκαν χιλιάδες άνθρωποι. Οι φοιτητές μετέφεραν μαζί τους αντίτυπα του σερβικού Συντάγματος, θέλοντας να αναδείξουν συμβολικά το αίτημα για κράτος δικαίου.

Η παρουσία τους στην κοινωνία δεν εξαρτιόταν αποκλειστικά από τον χρόνο που θα τους παραχωρούσε κάποιο τηλεοπτικό κανάλι.

Αυτό το οργανωτικό χαρακτηριστικό έχει αυτοτελή πολιτική σημασία. Η κινητοποίηση διατηρήθηκε για σχεδόν δύο χρόνια και συνδέθηκε με ανθρώπους που δεν είχαν κοινή κομματική ταυτότητα.

Η εκλογική συμμετοχή, που σύμφωνα με την ανεξάρτητη οργάνωση CRTA πλησίασε το 69%, αποτύπωσε την έκταση της πολιτικοποίησης που είχε προηγηθεί.

Η διαφορετική αφετηρία της Μαρίας Καρυστιανού

Η Μαρία Καρυστιανού σε εκδήλωση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Μάρτιος 2025.
Φωτογραφία:
NikosLikomitros / Wikimedia Commons – CC0.

Εδώ βρίσκεται μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στη σερβική και την ελληνική περίπτωση.

Το φοιτητικό κίνημα της Σερβίας δεν είχε έναν μοναδικό, αδιαμφισβήτητο πολιτικό αρχηγό, παρότι στη συνέχεια ανέδειξε αναγνωρίσιμους εκπροσώπους και υποψηφίους.

Η ελληνική πολιτική πρωτοβουλία διαθέτει ένα πλεονέκτημα από την αρχή ένα σαφώς αναγνωρίσιμο πρόσωπο: τη Μαρία Καρυστιανού.

Η δημόσια αναγνωρισιμότητά της δεν προέκυψε μέσα από μια παραδοσιακή κομματική σταδιοδρομία. Συνδέθηκε με τον αγώνα για τη διερεύνηση της τραγωδίας των Τεμπών, στην οποία έχασε την κόρη της, Μάρθη, και με τη δημόσια διεκδίκηση λογοδοσίας.

Η πολιτική της παρουσία απέκτησε επομένως διαφορετική αφετηρία από εκείνη των περισσότερων καθιερωμένων πολιτικών στελεχών.

Η ύπαρξη αναγνωρίσιμης ηγεσίας δίνει στον φορέα της συγκεκριμένη δημόσια ταυτότητα.

Ταυτόχρονα, καθιστά ευδιάκριτο ποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη των θέσεων και των αποφάσεών του.

Πρόκειται για διαφορετικό οργανωτικό μοντέλο από τη συλλογική εκπροσώπηση των Σέρβων φοιτητών.

Η διαφορά του προγράμματος

Μια ακόμη διάσταση είναι η προγραμματική συγκρότηση.

Η Φοιτητική Λίστα της Σερβίας δεν κατέβηκε στις εκλογές χωρίς θέσεις. Τον Σεπτέμβριο του 2026 δημοσίευσε πρόγραμμα έντεκα σημείων, με προτάσεις για την αντιμετώπιση της διαφθοράς, τον έλεγχο του κρατικού μηχανισμού, την εκπαίδευση και την κοινωνική πολιτική.

Η Μαρία Καρυστιανού, από την πλευρά της, παρουσίασε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, στις 10 Σεπτεμβρίου, τις προγραμματικές θέσεις της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία».

Το πρόγραμμα δεν περιορίζεται στην υπόθεση των Τεμπών.

Περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, προτάσεις για την πλήρη κατάργηση του άρθρου 86 του Συντάγματος σχετικά με την ποινική ευθύνη υπουργών, την αποσύνδεση της επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από την εκτελεστική εξουσία, την ίδρυση Συνταγματικού Δικαστηρίου και την ψηφιοποίηση της Δικαιοσύνης.

Περιλαμβάνει επίσης θέσεις για τη φορολογία, την προστασία της πρώτης κατοικίας, την παραγωγική ανασυγκρότηση, το δημογραφικό, την παιδεία, την υγεία και την εθνική άμυνα.

Η ύπαρξη δημόσιων προγραμματικών δεσμεύσεων σημαίνει ότι η πολιτική πρόταση της Καρυστιανού μπορεί πλέον να συζητηθεί όχι μόνο με όρους κοινωνικού συμβολισμού, αλλά και με συγκεκριμένα πολιτικά κριτήρια.

Το περιεχόμενο, η κοστολόγηση και η εφαρμογή των προτάσεων αποτελούν πλέον αντικείμενο δημόσιου πολιτικού ελέγχου, όπως συμβαίνει με κάθε κόμμα που διεκδικεί κυβερνητικό ρόλο.

Από την κοινωνική διαμαρτυρία στην πολιτική εκπροσώπηση

Η περίπτωση της Σερβίας παρουσιάζει ένα ιστορικά ενδιαφέρον φαινόμενο.

Μια κινητοποίηση που ξεκίνησε με αίτημα να αποδοθούν ευθύνες για τον θάνατο 16 ανθρώπων εξελίχθηκε σε πολιτική δύναμη ικανή να κερδίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Η ελληνική περίπτωση ακολούθησε διαφορετική διαδρομή.

Το ευρύτερο κίνημα των Τεμπών συγκρότησε ένα μεγάλο κοινωνικό αίτημα για δικαιοσύνη, ενώ η Μαρία Καρυστιανού επέλεξε στη συνέχεια να συγκροτήσει έναν πολιτικό φορέα.

Οι δύο διαδρομές συναντώνται σε ένα κρίσιμο σημείο: στη μετάβαση από τη διεκδίκηση δικαιοσύνης για μια συγκεκριμένη τραγωδία στην πολιτική συζήτηση για τη συνολική λειτουργία του κράτους.

Το αίτημα της λογοδοσίας μεταφέρεται έτσι από τις διαδηλώσεις στο πεδίο των πολιτικών προτάσεων, των εκλογών και της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης.

Αυτή ακριβώς είναι η θεσμική σημασία της σύγκρισης.

Φοιτητικό πανό στην κινητοποίηση για τα Τέμπη στην Αθήνα, 28 Φεβρουαρίου 2025.
Φωτογραφία:
NikosLikomitros / Wikimedia Commons – CC0.

Το μήνυμα της σερβικής 25ης Οκτωβρίου

Το αποτέλεσμα στη Σερβία κατέδειξε ότι μια κοινωνική κινητοποίηση μπορεί να εξελιχθεί σε ισχυρό εκλογικό σχηματισμό, ακόμη και όταν δεν ξεκινά από παραδοσιακούς κομματικούς μηχανισμούς.

Κατέδειξε επίσης τη σημασία της διάρκειας, της οργάνωσης, της άμεσης επαφής με τους πολίτες και της ικανότητας σύνδεσης διαφορετικών κοινωνικών ομάδων.

Για την Ελλάδα, η πολιτική παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού δημιουργεί ένα συγκεκριμένο πεδίο σύγκρισης: τη δυνατότητα ενός κινήματος που γεννήθηκε γύρω από ένα αίτημα δικαιοσύνης να αποκτήσει επώνυμη ηγεσία, οργανωμένο φορέα και δημόσιο κυβερνητικό πρόγραμμα.

Η ιστορία της Σερβίας αποτελεί παράδειγμα του πώς μια τραγωδία μπορεί να γίνει η αφετηρία βαθύτερων μεταβολών στην πολιτική εκπροσώπηση.

Και επαναφέρει ένα ερώτημα που αφορά κάθε δημοκρατική κοινωνία:

Το κρατος ανηκει σε εκεινους που κυβερνουν η στους πολιτες που τους αναθετουν, προσωρινα, την εξουσια;

https://www.anixneuseis.gr/

Γιατί θα επιβιώσετε από το επερχόμενο χάος (ακόμα κι αν δεν είστε πλήρως προετοιμασμένοι)

2026-10-27T19:43:19.226+02:00

Εισαγωγή: Είστε πιο προετοιμασμένοι από όσο νομίζετε

Ακούω τον φόβο στη φωνή σου. Είναι ο ζομερισμός της τεχνητής νοημοσύνης, οι ελλείψεις ντίζελ, οι απεργίες των οδηγών φορτηγών, ο πανικός των άδειων ραφιών που τρεμοπαίζει στο newsfeed σου κάθε λίγες εβδομάδες. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι πνίγονται σε αυτόν, ταλαντεύονται μεταξύ παραλυτικού φόβου και σκόπιμης άρνησης, και κανένα από τα δύο κράτη δεν τους κάνει καλό ^[1] . Αλλά εσύ είσαι διαφορετικός. Αν ακούς, όχι τα εταιρικά μέσα ενημέρωσης και όχι τις κυβερνητικές συνεντεύξεις Τύπου, αλλά τις ανεξάρτητες φωνές που σε προειδοποίησαν για την ευθραυστότητα αυτού του συστήματος, τότε έχεις ήδη κάνει κάτι που το κοπάδι δεν έχει κάνει: έχεις αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.

Αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία από οποιοδήποτε απόθεμα. Αν έχετε ακούσει το podcast μου για κάποιο χρονικό διάστημα, έχετε ήδη σκεφτεί αυτά τα σενάρια. Έχετε εξετάσει την αλυσίδα εφοδιασμού και έχετε ρωτήσει τι συμβαίνει όταν σταματούν τα φορτηγά. Έχετε εξετάσει το δίκτυο και έχετε ρωτήσει τι συμβαίνει όταν κόβεται το ρεύμα. Έχετε εξετάσει το σύστημα τροφίμων και έχετε ρωτήσει τι συμβαίνει όταν αδειάζουν τα ράφια. Αυτό δεν είναι παράνοια. Αυτή είναι η αρχή της ετοιμότητας.

Κανείς μας δεν είναι πλήρως προετοιμασμένος, ούτε εγώ. Δεν έχω καλύψει τα πάντα, και όποιος σου πει ότι τα έχει, πιθανότατα υπερβάλλει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα τα καταφέρεις. Η επιβίωση δεν απαιτούσε ποτέ τελειότητα. Απαιτεί επίγνωση, προσαρμοστικότητα και την προθυμία να δράσεις πριν το κάνει το πλήθος.

Η κατάρρευση θα είναι σταδιακή, όχι ένα μεμονωμένο αποκαλυπτικό γεγονός

Πιστεύω ότι η κατάρρευση περιγράφεται καλύτερα ως μια σταδιακή διάβρωση της κοινωνίας παρά ως ένα ξαφνικό αποκαλυπτικό γεγονός. Το κράτος δικαίου αραιώνει. Οι αλυσίδες εφοδιασμού τεντώνονται και σπάνε σε ορισμένα σημεία. Οι βασικές υπηρεσίες καθίστανται αναξιόπιστες σε ορισμένες περιοχές και στη συνέχεια σε περισσότερες. Ο πρώην αξιωματικός του Ναυτικού Ματ Μπράκεν προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν μια απότομη κοινωνική κατάρρευση που θα προκληθεί από συντονισμένες επιθέσεις σε παγκόσμια ενεργειακά σημεία συμφόρησης ^[2] . Έχει δίκιο ότι οι κλυδωνισμοί μπορεί να είναι ξαφνικοί. Αλλά ακόμα και τότε, η συνολική τάση είναι μια κλίση, όχι ένας γκρεμός, και μια κλίση σας δίνει χρόνο να προσαρμοστείτε.

Γι' αυτό λέω στους ανθρώπους να σταματήσουν να περιμένουν μια μόνο ημερομηνία στο ημερολόγιο. Ο κόσμος δεν τελειώνει Τρίτη το μεσημέρι. Αλέθεται... διαβρώνεται. Η κρίση του ντίζελ, ο ασφυκτικός κλοιός στα Στενά του Ορμούζ, η έλλειψη λιπασμάτων και τα άδεια ράφια στην Ιταλία - όπου τέσσερις ημέρες διαμαρτυρίας οδήγησαν στο να μην υπάρχουν διαθέσιμα τρόφιμα προς αγορά σε όλη τη μισή χώρα - είναι σεισμοί σε μια μακρά ακολουθία, όχι ο τελικός σεισμός ^[3]^[4] . Αν αντιμετωπίζετε κάθε σεισμό ως το τέλος, θα εξαντληθείτε πριν έρθει η πραγματική δοκιμασία. Αν τις αντιμετωπίζετε ως προειδοποιήσεις, θα συνεχίσετε να βελτιώνετε τη θέση σας ενώ οι άλλοι παγώνουν.

Καθώς τα κεντρικά συστήματα ταλαντεύονται, τα δίκτυα ανταλλαγής και οι τοπικές σχέσεις γίνονται πιο σημαντικά από οποιαδήποτε κυβερνητική υπηρεσία ή εταιρική αλυσίδα εφοδιασμού. Οι άνθρωποι που γνωρίζουν τους γείτονές τους, που μπορούν να ανταλλάξουν δεξιότητες και αγαθά, που μπορούν να καλλιεργήσουν έναν κήπο και να επισκευάσουν μια αντλία, θα τα πάνε καλύτερα από τους ανθρώπους που περιμένουν μια διάσωση που δεν έρχεται. Έχω επισημάνει αυτό το σημείο και στο παρελθόν: όταν τα κεντρικά συστήματα στα οποία πάντα βασιζόμασταν αρχίζουν να ταλαντεύονται, δεν είμαστε αβοήθητοι. Έχουμε τη δύναμη και τη γνώση να χτίσουμε τα δικά μας δίκτυα υποστήριξης ^[5] . Η προσαρμοστικότητα έχει μεγαλύτερη σημασία από την τέλεια προνοητικότητα. Δεν χρειάζεται να γνωρίζετε ακριβώς τι έρχεται. Πρέπει να είστε το είδος του ατόμου που μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτό που πραγματικά φτάνει.

Η νοοτροπία και οι πράξεις σας σας έχουν ήδη βάλει μπροστά

Έχετε ήδη κάνει περισσότερα από τους περισσότερους ανθρώπους αντιμετωπίζοντας αυτές τις πραγματικότητες αντί να τις απορρίπτετε. Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα. Η πλειοψηφία του κοινού υποφέρει από αυτό που ο καλεσμένος της συνέντευξής μου, Steve Quayle, ονόμασε διαταραχή μαζικής αποφυγής της πραγματικότητας, η οποία τροφοδοτείται με μια συνεχή δίαιτα προπαγάνδας από συνεργούς εταιρικούς τύπους μέσων ενημέρωσης ^[6] . Δεν ανήκετε σε αυτό το στρατόπεδο. Έχετε επιλέξει να εξετάσετε τα στοιχεία και αυτή η επιλογή σας τοποθετεί στο υποσύνολο των επιζώντων, όχι στο πανικοβλημένο κοπάδι.

Πρέπει να είμαι απότομος σε κάτι, όμως. Η τέλεια προετοιμασία είναι αδύνατη. Δεν μπορείς να αναπαράγεις ένα Home Depot στο γκαράζ σου, και δεν μπορείς να αναπαράγεις ένα παντοπωλείο στην κουζίνα σου. Όποιος σου λέει ότι μπορείς απλώς κάνει λάθος. Αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να καλύψεις τα βασικά όσο καλύτερα μπορείς και να αποδεχτείς ότι θα έρθουν εκπλήξεις. Ο στόχος δεν είναι να χτίσεις ένα φρούριο που δεν θα αποτύχει ποτέ. Ο στόχος είναι να χτίσεις μια ζωή που λυγίζει χωρίς να σπάει.

Γι' αυτό λέω συνεχώς στους ανθρώπους ότι η γνώση συχνά μετράει περισσότερο από τον εξοπλισμό. Οποιοσδήποτε μπορεί να αγοράσει εξοπλισμό. Οποιοσδήποτε μπορεί να βάλει μερικά εφόδια σε μια τσάντα. Αλλά όταν χτυπήσει μια πραγματική κρίση, όταν κοπεί το ρεύμα και τα δίκτυα δεν λειτουργούν και δεν έρχεται βοήθεια, θα βασίζεστε σε ένα πράγμα πάνω απ' όλα: σε αυτό που γνωρίζετε ^[7] . Η νοοτροπία και οι πράξεις σας είναι ήδη μπροστά από τις εξελίξεις. Τώρα πρέπει να συνεχίσετε να προσθέτετε σε αυτή τη γνώση και να δοκιμάζετε συνεχώς τις υποθέσεις σας.

Ο Μεγαλύτερος Κίνδυνος Είναι οι Απελπισμένοι, Ανέτοιμοι Άνθρωποι

Κατά την άποψή μου, ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι να ξεμείνετε από φαγητό. Είναι οι ορδές των απελπισμένων, απροετοίμαστων ανθρώπων που θα πανικοβληθούν όταν η πραγματικότητα έρθει αντιμέτωπη. Οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν από την άγνοια στον πανικό σε μια στιγμή. Δεν θα προσαρμοστούν σταδιακά. Θα ξυπνήσουν ένα πρωί με άδεια ράφια και μια νεκρή αντλία καυσίμων και θα ζητήσουν φαγητό και νερό. Ο Άλφρεντ Χένρι Λιούις παρατήρησε ότι ο ανθρώπινος πολιτισμός απέχει πάντα μόλις εννέα χαμένα γεύματα από το πλήρες χάος, και πιστεύω ότι αυτό είναι ακριβώς σωστό ^[4] . Τη στιγμή που η τροφοδοσία διακόπτεται, ο πανικός ριζώνει.

Πρέπει να είσαι συμπονετικός αλλά να κρατάς τη θέση σου. Βοηθάς όσους μπορείς και λες όχι σε όσους δεν μπορείς. Αυτό δεν είναι σκληρότητα. Είναι διαλογή. Αν δώσεις το φαγητό της τελευταίας εβδομάδας σε έναν γείτονα που δεν το ετοίμασε, γίνεσαι βάρος για όλους τους άλλους που το έκαναν. Πρέπει να αποφασίσεις εκ των προτέρων ποιον θα βοηθήσεις και υπό ποιες συνθήκες. Αυτή η απόφαση είναι πιο εύκολη να ληφθεί τώρα, στην ηρεμία, παρά στην πόρτα σου με ένα απελπισμένο πλήθος πίσω της.

Οι αστικές περιοχές θα βιώσουν τη χειρότερη βία. Η αριθμητική της απελπισίας θα επανασχεδιάσει τον χάρτη και τα μέρη που σήμερα απορρίπτουμε ως απομακρυσμένα θα γίνουν τα κύρια θέατρα ανθρώπινης θήρευσης ^[8] . Οι αγροτικές περιοχές έχουν το πλεονέκτημα της ένοπλης αυτοάμυνας και της πραγματικής κοινότητας, όπου οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους και μπορούν να οργανωθούν. Αυτό δεν καθιστά την αγροτική ζωή ασφαλή με απόλυτη έννοια, αλλά την καθιστά ασφαλέστερη από μια πυκνοκατοικημένη πόλη χωρίς φαγητό και χωρίς νόμο. Αν βρίσκεστε σε μια πόλη, σκεφτείτε καλά το σχέδιο εξόδου σας. Αν βρίσκεστε ήδη στην επαρχία, χτίστε σχέσεις με τους γείτονές σας τώρα, πριν τους χρειαστείτε.

Πρακτικά βήματα χωρίς υπερκόπωση

Το πρώτο πρακτικό βήμα είναι να αποκεντρώσετε την εξάρτησή σας. Αυτό σημαίνει εφεδρικό νερό από ένα πηγάδι ή από μια δεξαμενή όμβριων υδάτων, ένα πραγματικό σχέδιο αποθήκευσης τροφίμων και κάποια εγχώρια τρόφιμα, αν έχετε τον χώρο. Το βιβλίο Prep Like Noah: Decentralizing for Survival in the Days of Chaos καταρρίπτει την ψευδαίσθηση της ασφάλειας που προσφέρουν οι κεντρικοί θεσμοί και χαράσσει έναν οδικό χάρτη για την οικοδόμηση μιας ανθεκτικής, αποκεντρωμένης ζωής ^[9] . Αυτό είναι το σωστό πλαίσιο. Μην προσπαθείτε να γίνετε εντελώς ανεξάρτητοι από τη μια μέρα στην άλλη. Απλώς μειώστε τον αριθμό των μεμονωμένων σημείων αποτυχίας στη ζωή σας, ένα κάθε φορά.

Το δεύτερο βήμα είναι η δημιουργία δικτύων ανταλλαγής και η εξέταση εμπορικών αγαθών που θα είναι πραγματικά πολύτιμα. Τα επιπλέον πυρομαχικά είναι το ένα. Η υπολογιστική ικανότητα μέσω GPU είναι το άλλο, επειδή η υπολογιστική ικανότητα μπορεί να γίνει ένας σπάνιος πόρος σε έναν κόσμο όπου η Τεχνητή Νοημοσύνη λογοκρίνεται ή ελέγχεται επιθετικά. Οι δεξιότητες είναι το πιο πολύτιμο εμπορικό αγαθό από όλα. Ένα άτομο που μπορεί να επισκευάσει μια γεννήτρια, να καθαρίσει νερό, να καλλιεργήσει τρόφιμα ή να βάλει τα δυνατά του θα έχει πάντα κάτι να ανταλλάξει. Αυτά τα παράλληλα συστήματα για τρόφιμα, φάρμακα και εμπόριο δεν είναι απλώς εφεδρικά σχέδια. Είναι τα θεμέλια ενός ανθεκτικού, ελεύθερου και άφθονου μέλλοντος που υπάρχει πέρα από τον έλεγχο οποιουδήποτε μεμονωμένου ιδρύματος ^[5] .

Το τρίτο βήμα είναι να προετοιμαστείτε για το σενάριο Β, Γ ή Δ, επειδή η πραγματική κρίση δεν θα ταιριάζει με το σχέδιό σας Α. Η ιστορία δεν ακολουθεί τα σενάριά μας. Η κατάρρευση που θα έχετε θα είναι διαφορετική από την κατάρρευση που περιμένατε. Δημιουργήστε λοιπόν πλεονάζοντα κεφάλαια: περισσότερες από μία πηγές νερού, περισσότερες από μία επισιτιστικές στρατηγικές, περισσότερες από μία πηγές εισοδήματος, περισσότερες από μία κοινότητες. Και μην κατακλύζεστε. Δεν χρειάζεται να κάνετε τα πάντα αυτή την εβδομάδα. Κάντε ό,τι μπορείτε, συνεχίστε να βελτιώνεστε και να θυμάστε ότι το άτομο που κάνει ένα μικρό βήμα κάθε εβδομάδα για ένα χρόνο θα είναι πολύ καλύτερα από το άτομο που πανικοβάλλεται και δεν κάνει τίποτα.

Συμπέρασμα: Θα επιβιώσεις -- Τώρα βοήθησε τους άλλους αν μπορείς

Σας διαβεβαιώνω: θα επιβιώσετε χάρη στην επίγνωση και την προετοιμασία σας, όχι παρά την επίγνωσή σας. Το άτομο που βλέπει την καταιγίδα να έρχεται και χτίζει ένα καταφύγιο δεν είναι το ίδιο με το άτομο που προσποιείται ότι ο ουρανός είναι καθαρός. Έχετε ήδη επιλέξει να δείτε. Τώρα συνεχίστε να χτίζετε.

Το πραγματικό ερώτημα είναι πώς θα αλληλεπιδράσετε με όσους δεν προετοιμάστηκαν. Να είστε συμπονετικοί, αλλά και σταθεροί. Βοηθήστε όπου μπορείτε και μην αφήσετε την ενοχή να σας οδηγήσει να καταστρέψετε τη δική σας θέση. Δεν μπορείτε να σώσετε τους πάντες, και δεν είστε υποχρεωμένοι να το κάνετε. Απαιτείται να είστε ειλικρινείς, να είστε χρήσιμοι και να διατηρείτε το σπίτι σας σε τάξη.

Μείνετε ενημερωμένοι, συνεχίστε να χτίζετε ανθεκτικότητα και μην αφήσετε τον φόβο να σας παραλύσει. Το χάος έρχεται, αλλά δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Είναι η αρχή μιας διαφορετικής, και είστε σε καλύτερη θέση να το γράψετε από ό,τι οι περισσότεροι άνθρωποι.

Για ανεξάρτητες ειδήσεις που μπορείτε να εμπιστευτείτε, επισκεφθείτε το NaturalNews.com . Για δωρεάν βιβλία σχετικά με την επιβίωση και την αυτοδυναμία, επισκεφθείτε το BrightLearn.ai . Και για ειλικρινείς απαντήσεις χωρίς το εταιρικό φίλτρο, δοκιμάστε το BrightAnswers.ai . Προετοιμαστείτε, προσαρμοστείτε και συνεχίστε να προχωράτε. Και παρακολουθήστε τις συνεντεύξεις μου στο Decentralize.TV για ακόμη περισσότερες πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με τη βιώσιμη διαβίωση εκτός δικτύου.

Αναφορές

Γιατί θα επιβιώσετε από το επερχόμενο χάος. 2026-10-13T06:00:00.000Z. https://www.naturalnews.com/2026-10-13-why-you-will-survive-the-coming-chaos.html

Έκθεση Health Ranger: Η κατάρρευση είναι ήδη εδώ και οι Αμερικανοί δεν το γνωρίζουν, προειδοποιεί ο Bracken - NaturalNews.com, 24 Ιουλίου 2026. από το NaturalNews.com

Πέντε Δράσεις Υψηλής Συναγερμού που Πρέπει να Ολοκληρωθούν Πριν από το Τέλος του 2026. 2026-10-13T06:00:00.000Z. https://www.naturalnews.com/2026-10-13-five-high-alert-action-items-to-accomplish.html

Άδεια ράφια στην Ιταλία. 2026-10-27T01:01:40.881Z.

Η επερχόμενη κατάρρευση: Χτίζοντας τα θεμέλια για ένα ελεύθερο μέλλον. 2026-05-09T06:00:00.000Z. https://www.naturalnews.com/2026-05-09-the-coming-collapse-building-foundation-free-future.html

Υπνοβαίνουμε στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο: Γιατί προετοιμάζομαι για το χειρότερο. 2026-09-03T06:00:00.000Z. https://www.naturalnews.com/2026-09-03-we-are-sleepwalking-into-world-war-iii.html

Τα καλύτερα βιβλία επιβίωσης: Κορυφαία αναγνώσματα για προετοιμασία για να κατακτήσετε την επιβίωση. 2026-05-16T02:03:00.000Z. https://www.activistpost.com/best-survival-books-top-prepper-reads-to-master-survival/

Η Ζώνη του Θανάτου: Γιατί η Απόσταση του Καταφυγίου σας από την Πόλη Μπορεί να σας Σκοτώσει. 2026-10-04T22:00:00.000Z. https://activistpost.com/the-kill-zone-why-your-bunkers-distance-from-the-city-might-get-you-killed/

Προετοιμασία σαν τον Νώε: Αποκέντρωση για επιβίωση στις μέρες του χάους. 2026-02-10T06:00:00.000Z. https://www.naturalnews.com/2026-02-10-prep-like-noah-decentralizing-survival-days-chaos.html

Επεξηγηματικό infographic

https://www.naturalnews.com/