Ş A İ R A N E

HAYALLERİMİZ

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Sun, 29 Jan 2012 00:54:00 PST

Her insan hayal kurar…Yaşamımızın gökkuşağıdır hayallerimiz, korunağımızdır, sığınağımızdır, bizim…Uçuk kaçık hayallerimizin yanında, kararlarımızın ön izlemesi görevini üstlenen hayallerimiz de vardır…Gözlerimizi kapatıp içine girdiğimiz hayal dünyamız, rahatlatır bizi…Hafifleriz…Renkli bir dünyanın içindeki gezimiz sürdükçe, gerçek dünyanın sorunlarından uzaklaşırız…Mutlu oluruz…

Kimi hayallerimizin gerçekleştiği de olur…Hayalin gerçeğe dönüşmesi, çok sevindirir bizi…Piyangodan paranın çıkması hepimizin hayalidir…Şanslı kişilerin bu hayalleri gerçeğe dönüşür ve birden yaşamları değişir…Bambaşka bir gelecek sarıp sarmalar onları…Uçuk hayalleri gerçekleşen kişilerin dengesi de bozulur, çoğu zaman…Kendini birden bire olağanüstü bir servetin içinde buluveren bu kişilerin, psikolojilerinin de bozulduğu gözlemlenir…İlk işleri hesapsız harcamak ve eşlerini boşamak olur, nedense…Zengin olmanın hazımsızlığını yaşarlar…Kolay gibi görünen zor günler bekler onları…Mafyanın takibinden kurtulamazlar…Akrabalar ve tanıdıklar, rahat nefes aldırmazlar onlara…Herkes yardım bekler…Az tanıyanlar bile çalar kapısını…Bu tür para kazananların acı hikayelerini okuruz gazetelerin üçüncü sayfalarında…

Çok sevdiğimiz bir arkadaşım ve eşiyle birlikteydik geçen akşam…Hayallerden söz ettik uzun uzun…Gerçekleşebilecek; ama bir türlü cesaret edemediğimiz hayallerden…Arkadaşım söze şöyle başladı: “Asım hocam!..Biz Kuşadası’nda yazlık almayı düşünüyoruz…Daha doğrusu hayal ediyoruz…Kuşadası körfezini tepeden gören bir yerde olsun istiyoruz yazlığımız…Sizin de bize komşu olduğunuzu bir düşünün, hayal edin…Sabahleyin, birlikte balık tutmaya gideriz…Sabah yürüyüşü yaparız sahilde…Dalgaların eşliğinde şarkılar mırıldanırız…Denize girer bir güzel yüzeriz…Sonra döneriz evimize…Körfez manzarasına baka baka, köy pazarının doğal ürünlerinden oluşan kahvaltımızı yaparız…Kuş sesleri kulağımızın pasını siler…Keyif çayından sonra, atlarız arabalarımıza, yakında güzel neresi varsa gezer geliriz…Akşam karanlığında ay ışığının aydınlattığı körfezi seyrederiz, yakamozlar dans ederken denizle…Her şeyi unuturuz o anda…” Bu hayal, bir sahil kasabasında yerleşmeyi düşünen eşimle beni çok heyecanlandırdı…Ancak, Beren’in (kızımın) üniversiteyi bitirmesi, hayata atılması, kendi ayakları üzerinde durması ve ekonomik koşullarımızın da uygun olması gerekecek bu hayalin gerçekleşebilmesi için…Ne diyelim, heyecanı bile güzel !..

Bazı hayallerin ise gerçekleşmesi yok denecek kadar azdır… Evinden kaçarak ünlü olacağını düşünen ve bunu hayal eden pek çok genç kızımızın, içine düştüğü tuzaklar malumdur…Etraf, acımasız avcılarla doludur…Gazetelerde bu tuzaklara düşerek yaşamını alt üst eden bu tip hayal kurbanlarını görürüz, üzülürüz…Kazanacağını hayal ederek kumar batağına saplananlar, at yarışlarında hüsrana uğrayanlar, hayallerle yola çıkıp ticarette batanlar, sevdiği kişiyle evlenmeyi hayal edip gerçekleşmeyince çıldıranlar, cana ya da canına kıyanlar…Ne yazık ki, var…Hayal, insan yaşamına renk katmalı, yaşamı rayından çıkarmamalı…

Bir de hayal tacirleri vardır…İnsanların temiz hayallerini sömüren…Saadet zincirleri ile pek çok kişi dolandırılmıştır, farkına varmadan…Devre mülkler, yazlıklar, otomobiller vaat edilerek insanlar bir araya toplanmış, hayaller daha da süslenerek, büyüleyici görsellikler katılarak, acımadan sömürülmüştür…Bu konuda dikkatli olmak, hayallerin sömürülmesine izin vermemek gerekir…

Albert Einstein diyor ki: Hayal kurmak, bilgiden daha önemlidir; çünkü bilgi sınırlıdır, ancak hayal kurma tüm dünyayı kapsar…” İlginç değil mi?..

Sevgiyle kalın!..

Asım ERDOĞAN

GÜNEŞİ ÇAĞIRIRMIŞ YÜREĞİ ÜŞÜMÜŞ HER ÇOCUK

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Sat, 28 Jan 2012 01:53:00 PST

/… sokak lambaları dururken…

boyun bükmek sarı çiğdeme yakışmazmış…/

biraz ayrılık kokarmış her istasyon

verilip de tutulmamış söze… ihanet sorulmazmış

ne kadar sevgiden yoksunsa yürek…o kadar ayazmış

bazen dünyayla savaşırmış insan… kendisiyle barışmak için

bazen yapraklarını dökermiş ağaç…üşümüş gölgesini ısıtmak için

kimi zehir kimi şarap

kimi viski kimi kezzap içermiş

kimi kesmeyi unutmuş makas misali…

hayatı ağzında geveler

kimi de yaşamın zorluklarından gölgesinin suflesiyle geçermiş

...

ağa düşmüş bir balık telaşıyla tutunurmuş insan yaşama

alışırmış yüreği sızılara

uçmayı öğrenirmiş kanatları kırıla kırıla

ve mutluluk bulurmuş gül bakışlı bir yarin gülüşündeki pırıltıda

eğer bir de gönüldaşı olursa…

yatağının boş kalan yanı sıcaklık hasreti çekmezmiş

….

//…yürekteymiş en onarılmaz yara

sevip sevilmezse…hiç geçmezmiş…//

sanırdım ki…

-yük saymaz mazlumun külfetini insan olan

yaraya sürülürse...dert içindir her derman-

ama sonunda anladım...!

bahar uğramazmış darağacının acılı dallarına

müebbete sorulmazmış zaman

başkalarının düşünü görürmüşüm

kül sanmışım kendimi...ateş olup yanmadan

her yıldızı alev bilirdim mumların tepesinde yanan

sağa sola sallanan bir köpek kuyruğunun…

mutlululuğu kadar bile değilmiş mutluluğum

meğer gökyüzüymüş renk hırsızı denizleri mavi kılan

…

cücelirmiş büyüdükçe hayat

kamburuna küs bir beden

sıkılmaktan korkulan bir elle

yarını kim yakalayabilmiş ki...ben yakalasam

velhasıl…

bölüşememişiz sevgiyi güvercin payı

"bazıları deva...bazıları ceza" imiş insanlığa

başım dönüyor tut dünyayı…düşecek tutmazsan

….

///…ışık vuracağı yüzü…

ağaç dalına konacak kuşu seçmezmiş

- güneşi çağırırmış yüreği üşümüş her çocuk – hiç vazgeçmezmiş…///

1996

Tahsin Özmen,Bez Bebekler De Üşür,Çatım&Baskı Yay,Ank,2006

BİR BEN ?

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Sat, 28 Jan 2012 01:44:00 PST

B i r b e n b i l i y o r u m

Yorgun gözlerinin altındaki halkaların

Ebem kuşağı olduğunu ve

İstediğinde yedi renk bakabileceğini

Siyah saçlarındaki akların aslında

Hırçın dalgaların gelgitlerinden oluşan

Köpüklerin bulaşığı olduğunu

B i r b e n b i l i y o r u m

Yüreğinin severken,

Ölmekten değil de öldürmekten korktuğu için

Tir tir titrediğini

Kayboluşlarında kendini bulup

Her şeye yeniden başlama hevesini

Yalnızlığının nasıl kursağında bıraktığını

B i r b e n b i l i y o r u m

Dağların eteklerine ziller takıp

Hızla doruklara kaçışından olduğunu

Ruhunun serin esintisinin

Hayatın çarmıhına

Yalpalarda çürüyen tahtaların

Paslı çivileriyle gerildiğini

B i r b e n b i l i y o r u m

Her kundaklama sonrası

Ormanlarının zehrini

Bir hışımla genzine çektiğini

Bu yangınlarla

Ciğerinin de yandığını

Yine de hiç ağlamadığını

B i r b e n b i l i y o r u m

Bu şehrin goncalarını bile sevmediğini

İnim inim inleyen gecelerinde

Demlenemediğini

Bir ben tanıyorum

Ve bir ben seviyorum adamım seni bu şehirde adam gibi?.

Lou Andreas SALOME

RUHUMSUN BENİM, ANLA İŞTE !

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Tue, 24 Jan 2012 13:21:00 PST

‎.-------ღ♥•°¤**¤°•♥ღ-----.

Soğuk…Beyaz…Kar…Tıpkı şehrim gibi. Tıpkı, sensizlikten üşüyen ben gibi. Yüreğim de titreme krizleri. Ağırlaşan ve yorgun düşen bir beden taşıyan ben, sensizlikten, içimi ısıtmaya çalıştığım ve ezberlediğim adın dudaklarımda. Hangi yara bu kadar acıtır ki bir teni. Hangi aşık ki, söylenen her şarkıda bulur kendini. Gidilemeyen, dünyanın en uzak noktası dahi olsan, insan bu denli mi özler birini !

Yalnızlığım... Şarkılar...Sessizliğim… Ve bir tek senin hayalinle avutmaya çalıştığım, artık söz geçiremez hale gelen yüreğim. Bakma sakin ve sessiz duruşuma. İçimde onca dalgalara maruz kalan bir ruha teslim olmuşken, şimdi hangi kıyıdan seslenmeliyim ki sana...

Özlemlerim…Hasretliğim… Sensizliğim… Her aşk böyle yarım mı kalmalı ki, ben sana böylesine muhtaçken ! İçmek zorunda kaldığım şekersiz çay gibi sensizliğim. Ne renk, ne de bir tat var görüp de hissettiğim. Bil ki ben sadece seninle iyiyim.

Beklemek… Düşünmek…Hayal etmek…Seni düşünerek, bekleyerek geçirdiğim hiçbir güne yok kızgınlığım. Bilsem ki geleceksin günün birinde ve düşün ki hayal ederek yaşıyorum o günü, razıyım ben de beklemeye. Ne kadar beklemem gerekirse, ne kadar düşünmem gerekirse, bir o kadar da hayal ederek yaşıyorum seni.

Düşüncelerimden çıkmana izin vermeden, gözlerini ezberleye ezberleye yaşıyorum günlerimi… Görmediğim kadar güzelsin gözümde. Söylenmemiş bir şarkı kadar özelsin bende. Sadece düşlerimi süsleyen değil, hayatımı bağışlamak / varlığınla sonsuzlaşmak istediğim. Haram olanın yanında helalim ol diye beklediğim. Belki de dualarımda şimdiye dek hiç kimseye vermediğim kadar yer verdiğim. Anlamalısın ve duymalısın ki beni, senin için var olduğumu / senin için beklediğimi görebilmelisin. Ve her şeye rağmen, bitecek midir bu bekleyişler diyerekten yaşayıp gitmekteyim sensizlikte….

Ruhum… Sen benim diğer yarım, sen benim aynamsın biliyorum. Gözlerine baktığımda kendimi görüyorum. Uzaklarda, çok uzaklarda duymadığım bir ses kadar yakınsın bana. Sen ve ben, bir elmanın iki yarısı gibiyiz. Sen ve ben bu dünyaya düşen ruh eşleriyiz. Sen benim aydınlığım, sen benim her şeyimsin…. Sen sevdiğim…Daha ne kadar gerekirse söylemekten bıkmadığım ve özlemlerim arasında ismini telaffuz etmekten yorulmadığım, sen var ya sen, ruhumsun benim, anla işte !

‎.-------ღ♥•°¤**¤°•♥ღ-----.

Mehpare ÖĞÜT

2012

SENİ DÜŞÜNMEK…

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Tue, 24 Jan 2012 13:17:00 PST

Seni düşünmek…
Bilsen ki ne kadar güzel…
Yağan yağmurda ıslanmak, karların üzerinde yuvarlanmak gibi bir şey işte…
Ne kadar uzağımda olursan ol, yüreğimi seninle doldurabilmek.
Anlatamayacağım kadar huzurlu ve güzelim seninle.
Sadece sen, hep sen, tek sen olduğunu bilebilseydin;
İnanabilseydin keşke.
Ne geçmişten bir iz ne de yüreğimde kalmış bir yara…
Bıraktım ardımda ki her şeyi senin adınla.
Senin gözlerinde bulduğum huzura adadım kendimi yalnızca.
Keşke inanabilseydin…
Keşke benim gibi sevebilseydin…
Keşke gelebilseydin bir kez olsun yanıma…
Bakıp ta gözlerime
Görebilseydin keşke bende ki seni…

Mehpare ÖĞÜT

2012

KATRE-İ MATEM'DEN...

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Tue, 24 Jan 2012 13:09:00 PST

‘’Aşkın sebepleri arasında en inanılmaz olanı belki de rüyada görüp aşık olmaktı. İnsan sevgiliyi rüyada her vakit görür ama rüyada yalnızca bir kez gördüğü birine acaba sevgili der mi? Bunlar olsa olsa Hüsrev ile Şirin, Vamık ile Azra hikâyelerinde olur. Gönlün, hiç mevcut olmayan birine tutulması sanki hiç gerçeği olmayan bir şeyle geçim sağlamak gibi değil midir? Birisi hiç görmediği ve asla göremeyeceği bir güzeli sevdiğini söylerse herhalde aklından zoru olduğunu düşünürler. Ruhu ona telkin ediyormuş, temenni ve arzuları kalbini yönlendiriyormuş, bunlara inanmazlar. Oysa bir âşık, sevgilinin ay mı güneş mi olduğunun bilmese de, aklının bir oyunu mu, hayalinin bir çılgınlığı mı olduğunu kestiremese de, gözlerine her daim onun görüntüsü girdiği müddetçe, âşık değil midir? Âşık olmak için maddi varlık şart mıdır? Allahın güzelliğini rüyasında görüp ona âşık olan dervişe inanıyoruz da neden sevgilisinin hayaliyle özleme tutulan âşıka inanmıyoruz. Eğer ona inanmayacaksak aşk, surete tapmaktan gayrı ne olur ki? O halde insan, sevdiği kişiyi karşısında görmeden de onun âşıkı olabilir. Sevgili için kaygılanmak da, hayaliyle mest olmak da, geceleri uykusuz kalmak ve seherlerde acı çekmek de hep âşıkın sevgiliyi görmeden yaptığı şeylerdir. Bir duvarın arkasında şarkı söyleyen kadını işitmek bazen ona tutulmak için yeterlidir. Bazıları buna temelsiz bir bina gözüyle bakabilir, ancak âşık o binayı inşa etmekte her zaman çok mahirdir. Zihni görmediği bir varlığın tutkusuyla meşgul olan bir kişi, düşünceleriyle baş başa kaldığında hayalinden ona şekiller çizer, kıyafetler giydirir, renk ve koku isnat eder, tavır biçer. Sevgili aşıkın zihninin içinde yapılır. Aşıkın hayal ve bedii düşünceleri sevgilinin güzelliğini artırır. Diyelim sese âşık olan genç sonra o şarkıyı bir yerde görse, aşkı ya sönecek ya da artacaktır. Görme onu yönlendirecektir. İyi de görme yoksa kim şarkıcıya âşık olan kişiyi ayıplayabilir ki? Cenneti de ancak tasvirle tanıyor değil miyiz? Onun söylediği şarkılar kulağımızı doldurup kalbimizi ona yönlendirdiğinde genelde âşık onun güzelliğini sesine göre ölçer. Eğer kendisini gördüğünde aşkı artıyorsa şarkıcı da onu sesine denk bir güzellik görmüş demektir. Ama eğer şarkıcının yüzü sesinden daha güzel ise bu aşıkı, sesten yola çıkarak güzelliği keşfettiği için tebrik etmek gerekmez mi? Cennetin en güzel tasvirleri bile cennetin yanına yaklaşmaktan uzak değiller midir? O halde kâinatta görülen bütün güzelliklerin ‘’Mutlak Güzel’’den bir iz taşıdıkları için güzel olduğunu söyleyen kişi haksız sayılabilir mi?’’

İskender PALA

Katre-i Matem, Syf:189

SÖZCÜKLERLE RESİM ÇİZMEK

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Sun, 22 Jan 2012 09:42:00 PST

Şöyle başlar John Steinbeck, çok beğenilen “Fareler ve İnsanlar” romanına: “Soledad’’ın bir kaç mil güneyinde Salinas nehri, bir tepenin yamacını yalayarak yemyeşil ve derin bir şekilde akar…Suyu ılıktır da…Çünkü bu dar yatağa erişmeden önce, güneş altındaki sarı kumlar üzerinden parıldayarak inmiştir…Nehrin bir tarafında tepenin yaldızlı sırtları, kudretli ve kayalık Gabilan dağlarına kadar kıvrıla kıvrıla uzanır…Ama vadi tarafında nehrin iki yanı ağaçlarla çevrilidir…Her bahar taptaze yeşil bir renk alan yapraklarının alt kısımları kışın kabaran suların bıraktığı izleri taşıyan söğütler, benekli yaprakları ve dalları suyun üstünde bir kubbe teşkil eden Frenk çınarları vardır…Ağaçların altındaki kumsalda, yapraklar kalın bir halı gibidir…Bu halı o derece kurudur ki bir kertenkelenin geçişi bile büyük bir çatırtı yaratır…Akşamları tavşanlar, fundalığın içindeki yuvalarından çıkarak buraya gelir, kumların üstünde otururlar…Kumların nemli yerlerinde geceleri dolaşmış racconların, kocaman ayaklı çiftlik köpeklerinin ve karanlıkta su içmeye gelen geyiklerin çatal tırnaklarının izleriyle kaplıdır…Söğüt ve Frenk çınarlarının arasından dar bir yol geçer…Burası derin suda yüzmek için çiftliklerden gelen çocukların ve yorgun argın geceyi geçirmek için dere kenarına inen serserilerin ayaklarının sertleştirdiği bir yoldur…Dev yapılı bir Frenk çınarının ufka paralel uzanan dalı önünde birçok ateş yakıldığını belli eden kül yığınları vardır…Dal da üzerine oturulmaktan temizlenmiş, cilalı gibi olmuştur…”

Hayalimizi de katarak bir tablo oluşturduk bu betimleme ile gözümüzün önünde…Oradayız sanki…O toprak yolda biz de yürüyoruz…Ağaçları, onların yapraklarını, yapraklarının hışırtısını görüyoruz, duyuyoruz…Nehrin oluşturduğu nefis manzara karşımızda…Oraya hiç gitmedik, görmedik aslında; ama yazar bize sözcüklerle bir resim çizdi…O bölgeyi anlattı…Bize hissettirdi…İşte böyle bir şey betimleme…Sözcüklerle resim çizmek bir sanat!..Hiç kolay değil, layıkıyla yapabilmek…Bir romanı roman yapan temel özelliklerden biridir betimleme…O nedenle romanlar filme aktarıldığında hiç beğenmiyoruz…Çünkü yazarın sözcüklerle çizdiği tablo hayalimizde canlandırdığımız gibi aktarılamıyor film karelerine…Aktarılması da mümkün değil…Çünkü anlatırken yüreğini de içine katıyor yazar…

Elimde “Fareler ve İnsanlar” romanı pencereden izliyorum olanı biteni…Eşim elinde kahve fincanları ile odaya giriyor…Mis gibi kokuyor Türk kahvesi…Güler yüzüne kahve kokusu sinmiş eşimin…Birlikte başlıyoruz sohbete…Pencereden bakıyorum dışarı…Hava güneşli; ama puslu…Kar birikintilerinin üzerine düşen güneş ışınları beyaz ışık yansıtıyor etrafına…Güvercinler ve serçeler bir o yana bir bu yana uçuşuyorlar…Komşu apartmanın 3. katı penceresine konulmuş bulgurları ve ekmek kırıntılarını kavga edercesine iştahla yiyorlar kuşlar!..Öğretmen emeklisi hanım onları izlerken çok mutlu…Selamlaşıyoruz pencereden pencereye…Hava çok soğuk…Kaldırımda yürüyen insanlar atkılarını yüzlerine sarmış, buz tutan karların üzerinde düşmemek için itina ile adımlarını atıyorlar…Çocuklar aldırmıyorlar buza…Kayarak gidiyorlar pür neşe…Dershaneye gelen çocuklar kar topu atıyorlar birbirlerine…Kahkahaları kuşların seslerine karışıyor bir anda…Dolmuş son durağında bekleyen insanlar, üşümemek için ritm tutuyorlar ayaklarıyla…Sıra bir hayli fazla…Simitçi görüyorum, yol boyunca yürüyen…Sesi buzlanmış sanki…Kısık kısık çıkıyor…”Simitçi” sesine koşuyor dershane öğrencileri…Birden kalabalıklaşıyor etrafı…Simitçi mutlu…Simitini alan öğrenci ayrılıyor tezgah başından…Her şey yeniden başlıyor…Kahkahalarla karışık bağrışmalar giderek uzaklaşıyor bizden…Bir yaşlı amca, bastonuyla tutunmaya çalışıyor buzların üzerinde…Yardım eden olsa demeye kalmadan bir genç beliriyor hemen…Yaşlı amcanın elinden tutuyor büyük bir şefkatle…Eşimle birbirimize bakıyoruz…Gencin davranışını alkışlıyoruz sessizce…Dolmuşlar geldikçe azalıyor bekleyen insanlar…Yeni bir gün daha başlıyor…Köpüklü kahvelerimiz de bitmek üzere…Ne güzel yaşamak!..Yüreği yaşama sevinciyle doldurmak!..

Büyük betimleme ustası Yaşar Kemal “İnce Memed” romanına şöyle başlar:”Toros dağlarının etekleri ta Akdenizden başlar…Kıyıları döğen ak köpüklerden sonra doruklara doğru yavaş yavaş yükselir…Akdenizin üstünde daima, top top ak bulutlar salınır…Kıyılar dümdüz, cilalanmış gibi düz killi topraklardır…Killi toprak et gibidir…Bu kıyılar saatlerce içe kadar deniz kokar…Tuz keskindir…Düz, killi, sürülmüş topraklardan sonra Çukurovanın bükleri başlar…Örülmüşcesine sık çalılar, kamışlar, böğürtlenler, yaban asmaları, sazlarla kaplı koyu yeşil, ucu bucağı belirsiz alanlardır bunlar…Karanlık bir ormandan daha yabani, daha karanlık!..Biraz daha içeri, bir taraftan Anavarzaya, bir taraftan Osmaniyeyi geçip Islahiyeye gidilecek olursa, geniş bataklıklara varılır…Bataklıklar yaz aylarında fıkır fıkır kaynar…Kirli, pistir…Kokudan yanına yaklaşılmaz…Çürümüş saz, çürümüş ot, ağaç, kamış,çürümüş toprak kokar…Kışınsa duru, pırıl pırıl taşkın bir sudur…Yazın otlardan, sazlardan suyun yüzü gözükmez…Kışınsa çarşaf gibi açılır…Bataklıklar geçildikten sonra, tekrar sürülmüş tarlalara gelinir…Toprak yağlı ışıl ışıldır…Bire kırk, bire elli vermeye hazırlanmıştır…Sıcacık, yumuşacıktır…Üstleri ağır kokulu mersin ağaçlarıyla kaplı tepeler geçildikten sonradır ki kayalar birdenbire başlar…İnsan birden ürker…Kayalarla birlikte çam ağaçları da başlar…Çamların birer billur parıltısındaki sakızları buralarda toprağa sızar…İlk çamlar geçildikten sonra gene düzlüklere varılır…Bu düzlükler boz topraktır…Verimsiz, kıraç…Buralardan Torosun karlı dorukları yanındaymış gibi gözükür…”

Ben Adana’ya hiç gitmedim…Çukurovaya da…Ama Yaşar Kemal sayesinde Çukurovayı da pamuk işçilerinin dramını da Adana sıcağını da iyi bilirim…

Sözcüklerle çizilen resimler hayal dünyamızın coşkulu renkleridir…Gök kuşağı gibi…Büyüleyici ve etkileyici…

Sevgiyle kalın!..

Asım ERDOĞAN

YA RAB !

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Fri, 20 Jan 2012 13:45:00 PST

Yarabbim !

Dilden düş’en dualarıma karşılık / kalbimden kopan çığlıklarım var…

Sen bilirsin elbet hayırlısını / döndür bana nasip olanı ey Yar.

Hayatımın sebebi olsun / mutluluğumun kaynağı…

Seni anan dudaklardan çıkan “amin”lere karıştırsın adımı…

Mehpare ÖĞÜT

2012

....

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Fri, 20 Jan 2012 12:22:00 PST

‎...Nasıl gözleriniz görmeye, kulaklarınız duymaya yarıyorsa, insan yüreğide zamanı algılamaya yarar. Kör bir insan için gökkuşağının renkleri ve sağır bir insan için kuş sesleri nasıl boşunaysa, bütün bir yürekle algılanamayan zaman da öyle boşuna gider, kaybolur. Ama ne yazık ki, düzgün çarpmasını bildiği halde kör ve sağır nice yürekler vardır.

"Ya kalbim bir gün artık çarpmazsa" diye sordu Momo.
"O vakit senin için zaman biter, çocuğum" diye cevap verdi Hora Usta.

Michael Ende, Momo(Sf.179)

KOLAYIMA GELMEDİN, ZORUMA GİTTİN

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Fri, 20 Jan 2012 12:00:00 PST

Bir kâğıda sığar mı bir yürek?

Ya da bir yürek kadar büyük olabilir mi bir kâğıt?

Daha sana yaralarımı göstermedim.

Kaldı ki ben,

Senden önce kendime tehlikeyim.

Üşüme diye çıkartmıyorum ceketimi.

Astarında paylaşmıştık ortak bir aydınlığı.

Gitmeseydin gözlerimin içinden okuyabilirdin adını.

Biriktirme unutacaklarını!

Oyuncak tabancalar kadar yalan,

Hüzündür yakama iğnelediğim yamam.

Hangi çığlığıma anahtar olabilirdin?

Beni bir gülle bıçakladığın zaman…

Gitmişsin işte çekiştirip durma adımı.

Tülden bekleyişler kımıldanıyor ardın sıra bil!

Ey gözlerimin arka bahçesi!

Bu dağa tırmananlar düşer,

Seyredenler değil.

Yitik bir aşkta uyuyakalmış,

Kırıp kırıp büyüttüğün yüreğim.

Meğer aşkı yazıp yazıp satırlara sıkıştırmışım.

Öyle durulup durulup.

Oysa ölmek ve düşmek ne güzeldi,

Yârin gözleriyle vurulup…

Bir rüzgâr esse senden, geçmişim üşüyor.

Sesin kulağımdan düşüyor.

Ben sadece,

Gidişine dayanabilecek kadar ayaktayım.

Daha fazlasını verme!

Ey yar

Böyle çok çorak bekledim.

Kolayıma gelmedin,

Zoruma gittin...

Kahraman TAZEOĞLU

ÖNCE NİYET ET / SONRA SEV !

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Tue, 17 Jan 2012 13:13:00 PST

Gitmiş olmakla gidilmiyor sadece…

Her gidişin ardında yaralı bir kalp, ağlayan bir göz kalıyor yeryüzünde.

Kapatmazsan kapıları gidenin ardından; ayrılıkta giriyor, hüzünde giriyor içeriye.

Ve ne vakit düşüyor aklına bir şiir gibi,

Vuslatlar imkansızlaşıyor büyüdükçe özlemler yüreğinde…

Kavuşma sahneleri silinip de gidiyor ardından.

İçini kaplayan hüzün dalga dalga vuruyor da vuruyor seni

Bildiğini bilmezden gelmeye çalışıp da

Gelecekmiş gibi davranarak avutuyorsun kendini.

Hep öyle değil miydi zaten !

Hep bir ümit insanı böylesine sevdiren.

Ellerini kollarına bağlayarak beklemek değildi ki zaten sevenin işi.

Seven sevilen için önce “niyet” etmeliydi…

Yürekten istemeliydi ve her şeyden önce de Rabbinden dilemeliydi…

Zaten niyetine yoksa mani…

Gelecektir elbet sevilen kişi…

Sen önce niyet et, ardından sev yeter ki…

Rabbin duyacak ve gönderecektir elbette sevdiğini…

Mehpare ÖĞÜT

2012

KAPATTIM SANA KAPIYI

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Tue, 17 Jan 2012 13:07:00 PST

İflah olmaz kalemim anladım.

Yüz verdikçe istiyor seni .

Gözlerime inmiş muhabbet kuşları, kapanmıyor görmeden seni.

Kalbim hiçbir şey yokmuşçasına yerinde sayıyor.

Dünya alemse uyku da bense nöbetteyim yine.

Anladık bey oğlu, bu gecede düş’tün yüreğe…

Kıymet verdik aldık payımızı.

Kısmette bu da varmış deyip çözdük ağzımızı.

Neyime ki seni sevmek, düşer miydi haddime !

Şimdi işin yoksa uyu bakalım, becerebilirsen düşünmemeyi de.

Ama sakın ola ki bir daha düş’me / düşü’me, düşün/meden…

Yoksa seviyorum demem, kırarım ben de seni hiç düşün’meden.

Kırk kanatlı kapıdan geçsen de gelme artık istemem.

İstersen ebabil kuşundan haber gönder vazgeçtim artık senden.

Desen ki bağışladım dünyayı gözüm yok senden gayrı

Altın tastan sunsan da aşkını

Ne aşkını alırım senin ne de bağışladığın dünyayı…

Benim yüreğim yol geçen hanı değil ki,,,

Kapattım artık sana kapıyı…

Mehpare ÖĞÜT

2012

....

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Tue, 17 Jan 2012 13:03:00 PST

‎"Birine ya da bir şeye sadık olmak zorundaysam, öncelikle kendime sadık davranmalıyım. Gerçek aşkı arıyorsam, karşıma çıkan ortalama aşkları defterden silmeliyim. Edindiğim azıcık deneyim bana gösterdi ki kimse herhangi bir şeyin efendisi değildir, hepsi sadece bir yanılsamadır; maddi zenginlikler de ruhsal zenginlikler de... Çantada keklik sandığını kaybetmiş olan kişi, sonunda hiçbir şeyin ona ait olmadığını öğrenir. Ve hiçbir şey bana ait değilse, benim olmayanlar için kaygılanmamın gereği de yok demektir. Bugün, ömrümün ilk ya da son günüymüş gibi yaşamam daha doğru..."

Paulo COELHO

NASIL YAŞARSAN YAŞA !

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Tue, 17 Jan 2012 12:57:00 PST

Her zaman bir kitabın sonuna yaklaşır gibi yaşa.

Lunaparkta kaybolmuş gibi yaşa.

Oyuncak dükkanında kaybolmuş çocuğun iştahıyla yaşa.

Kaybolmuşluğu unut, etrafına bak!

Yüzmek gibi yaşa, boğulmak gibi değil.

... Uçmak gibi yaşa, düşmek gibi değil.

Kuş sesleriyle bir ağacın gölgesinde uzanır gibi yaşa.

Kaşık kaşık çikolata yiyip, ellerini beyaz tişörtüne silen çocuk gibi yaşa.

Saatlere bakmadan yaşa.

Beklemeden yaşa.

Yorulmadan yaşa.

Bir tırtılın kelebek olma hayali vardır,

Senin de bir hayalin olsun.

Öyle yaşa işte!

Boynu bükük soru işaretlerini boşver.

Dik ünlemlerin var.

Noktaları at çöpe, kucak dolusu virgül getirdim sana.

Allah'ın sana uzattığı beyaz kağıdı geri çevirme.

Yani diyorum ki;

Yaşa da,

Nasıl yaşarsan yaşa!

Mornie MENEL

İKİ ÖRDEK...

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Tue, 17 Jan 2012 12:53:00 PST

İki ördek kavga ettiğinde – ki hiç uzun sürmez- bir süre sonra ayrıldıklarını ve farklı yönlere uçtuklarını görürüsünüz. Bir birlerinden ayrılınca güçlü bir şekilde kanatlarını çırparlar ve böyle de kavga sırasında topladıkları aşırı enerjiyi atarlar üzerlerinden .

Hiç bir şey olmamış gibi huzurla süzülürler.Eğer ördekler insan zihnine sahip olsalardı, kavgayı düşüncede canlı tutar, hikayeler kurarlardı. Bir ördeğin hikayesi muhtemelen şöyle olurdu: Az önce yaptığına inanamıyorum. On santim yanıma yaklaştı .Sanki gölün sahibi oymuş gibi davranıyor. Özel alanıma hiç saygısı yok.

Bir dahaki sefere beni kızdırmak için başka şeyler yapacak. Bir dahaki sefere ona unutamayacağı bir ders vereceğim.’’ Böylelikle , zihin bir sürü hikayeler kurup durur ve aradan zaman da geçse , öfke ilk günkü gibi devam eder ve unutmaz.Vücuda gelince , düşüncelerde kavga hala devam ettiğinden , vücut da gerçekle düşünceler arasındaki farkı bilmediğinden , bütün düşünceler için hormonal ve enerjisel tepkiler vermeye devam eder. Kavga halini yaşayarak hep kavgaya hazır tutar kendisini.

Bir düşünce bir sonrakini tetikleyerek tamamen düşüncelerden oluşan zincirleme bir reaksiyona dönüşür..Bir insan zihni olsaydı zavallı ördek böyle düşünecekti.

Ama maalesef bir çok insan aynı bu şekilde yaşıyor tüm hayatını. Bir çok olay gerçekte bitmiyor. Ördeğin bize verdiği ders şudur:Kanatlarını çırp yani Hikayelerle beyninin içinde yaşayıp durmayı bırak – ve tek gerçeğe geri dön : Şimdiye , anı yaşamaya.

Eckhart TOLLE

KİTAP OKUNMUYOR !..

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Sun, 15 Jan 2012 12:59:00 PST

Televizyon ve internetin kitap okumayı engellediği haberini okuduğumda, doğrusu hiç şaşırmadım…Çünkü ben de özellikle internetle haşır neşir olalı, kitap okumaya ayırdığım zamanı giderek azalttım…Gerçi interneti, okuma etkinliğinin dışında pek kullanmıyorum… Ama yine de kitap okumaya ayırdığım zamanı internet lehine çalmak, beni rahatsız ediyor…İnterneti de kitap okumayı da çok sevdiğim için, zaman ayarlamasında çoğu zaman dengeyi sağlayamıyorum ve bu duruma çok üzülüyorum…İnternetin yeri ayrı, kitap okumanın yeri ayrı…İkisi de vazgeçemeyeceğim iki etkinlik…Kitap sayfasını çevirdiğiniz zaman duyduğunuz kağıt hışırtısını, internette bulmanız mümkün değil…Kağıda dokunmak, onu hissetmek başka bir haz veriyor bana…Öyle ya!..Gazete sayfalarını çevire çevire okumanın tadını nasıl değişiriz, internette gazete okumaya…Başkadır, kitabı, gazeteyi elimize alarak okumak…

Demokrat Eğitimciler Sendikası (DES) Genel Başkanı Gürkan Avcı, sendikanın Ar-Ge kuruluşu olan DESAM'ın "Kütüphaneler Haftası" dolayısıyla hazırladığı "İnternet ve Televizyon Kitap Okumayı Engelliyor" adlı rapor çalışmasını değerlendirdi… Avcı şunları söyledi: “Ekonomik sıkıntıların ve kitapların pahalı olması, kitap okuma alışkanlığını azaltan unsurlar arasında yer alıyor… 400 kütüphaneye karşılık 400 bin kahvehanenin bulunduğu Türkiye'de, kitap okuma alışkanlığını özellikle televizyon ve internet azalttı… Birleşmiş Milletler tarafından açıklanan raporda, Türkiye, kitap okuma sıralamasında 173 ülke arasında 86. sırada yer aldı… Türkiye'de 12 bin 89 kişiye bir kitap düşmesine rağmen, Japonya'da 25 kişiye bir kitap, Fransa'da 7 kişiye bir kitap düşüyor… Türkiye'de kitap okuyan nüfus günden güne azalıyor… Türkiye'de bugün, 1965 yılına göre, üniversite bitirenlerin sayısının 15 kat artmasına rağmen kitap okuma alışkanlığının yüzde 10 daha düşmesi üzüntü verici… Evde anne ve babasını kitap, gazete okurken gören çocuğun kitap okuma alışkanlığı kazanması daha kolay oluyor… Evde kitaplığın olması, hatta çocuğun kendi kitaplığının olması, çocukta kitap okuma alışkanlığı oluşturuyor…"

“Eğitim şart!..” klişeleşmiş sözü, bizi hem gülümsetir hem de düşündürür, acı acı…İyi de üniversite mezunlarının sayıca arttığı bir dönemde okuma oranının düşmesi nasıl izah edilebilir?..Üniversitelerimizde eğitim verilmiyor mu?.. Niye eğitim alan bu gençlerimiz kitap okumuyor?..Demek ki tek başına üniversite eğitimi, kitap okuma alışkanlığı kazandıramıyor…Kitap okumanın, ders kitabı okumak anlamına gelmediğini bilmemiz gerekiyor…Anneler-babalar, genelde çocuklarının roman, öykü vb. kitap okuduğunu gördüklerinde olumsuz tavır takınırlar…Onların “Bırak o kitabı, boş şeylerle uğraşacağına otur da dersini çalış!..” demelerine hepimiz tanık olmuyor muyuz?..Bu anne ve babaların, ne kadar yanlış düşündüklerini öğrenebilmeleri için, öncelikle eğitilmeleri gerekmez mi?...

Gelelim asıl konumuza…Televizyon ve internet, zaten düşük olan okuma oranını daha da düşürüyor…Televizyon izlemek, okuma tembelleri için harika bir etkinlik…Al eline çayı, bir tarafta hamur işleri diğer tarafta televizyon programları keyfine bak!..Düzeysiz programlarda sergilenen aile facialarını, duygu sömürülerini izle…Kavuşamamazlık üzerine kurgulanmış senaryoların pençesindeki dizileri izle…Bol bol ağla ya da anlamsız sözlere kahkaha at!.Ya kitap!..İşte onu hiç sorma…En son okuduğu kitabı sorsanız, anımsayamaz, bu sadık televizyon izleyicileri…

İnternet ise hepimizin gözdesi…İyiye kullanıldığında harika bir bilgi kaynağı…Vazgeçilmez, o oranda da yararlı bir etkinlik…Ayıracağınız zaman ne kadar olmalı internete…Sorun burada…İpin ucu kaçıyor bazen…Ben, bir saatliğine diye oturuyorum, bir bakıyorum ki öğle olmuş…Zamanın nasıl geçtiğini fark edemiyorum bile…Benim en büyük keyfim, kitap okumaktır…En sevdiğim saatler de sabah saatleridir…İşte o zaman kitap okuma saatimi internet çalmış oluyor ve bundan dolayı da büyük rahatsızlık duyuyorum…Kitap okumaya ihanet gibi geliyor, bu davaranış bana…İnternette de yazılarımı yayınlamak, yorumlar almak hoşuma gidiyor…İnternet ile kitap okuma etkinliği zaman dilimi içi içe olduğundan bu gel gitler hep oluyor…Sanıyorum, internete ayırdığım zaman dilimini azaltmak en gerçekçi çözüm olacak benim için…3 grubun kurucusu olarak bunu nasıl başaracağım, bilemiyorum…Ama deneyeceğim…Televizyon izleme zamanını minimuma indirerek kitap okuma saatine katmam da yeterli olmadı çünkü…

Sizlerde de bu rahatsızlık vardır sanırım…Nasıl bir çözüm ürettiğinizi de merak ediyorum doğrusu…Hele benim gibi emekli değil çalışan iseniz işiniz daha da zor…Her halükârda çözüm bulmak zorundayız…Çünkü kitap okumaktan vazgeçemeyiz öyle değil mi sevgili dostlar!..

Asım ERDOĞAN

BEKLEMEK

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Sun, 15 Jan 2012 12:47:00 PST

Beklemek bizim yaşamımız

Vapur beklemek

Gün beklemek

İnsan beklemek

Çiçeklerin açmasını

Gecenin geçmesini

Sayfaların dolmasını beklemek

Beklemek sayrılığa dönüşmesin

Yönetmesin bizi beklemek

Kardeşleri var çok güçlü

Ümit etmek ve ertelemek

Gelişini beklemek

Uyanmanı beklemek

Çözülmeni beklemek

Başka bir yerde yaşamayı beklemek

Anlaşılmayı beklemek

On beşinde beklemek

Kırkında beklemek

Beklemek mi bizim yaşamımız

Beklemek bizim yaşamımız.

Bülent ORTAÇGİL

....

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Sun, 15 Jan 2012 12:10:00 PST

‎"Sevgili, seninle ben pergel gibiyiz

İki başımız var, bir bedenimiz

Ne kadar dönersem döneyim çevrende

Er geç başbaşa verecek değil miyiz?"

Ömer HAYYAM

KAR MÛSIKÎLERİ

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Sun, 15 Jan 2012 11:57:00 PST

Varşova 1927

Bin yıldan uzun bir gecenin bestesidir bu.

Bin yıl sürecek zannedilen kar sesidir bu.

Bir kuytu manastırda duâlar gibi gamlı,

Yüzlerce ağızdan koro hâlinde devamlı,

Bir erganun âhengi yayılmakta derinden...

Duydumsa da zevk almadım İslav kederinden.

Zihnim bu şehirden, bu devirden çok uzakta,

Tanbûri Cemil Bey çalıyor eski plâkta.

Birdenbire mes'ûdum işitmek hevesiyle

Gönlüm dolu İstanbul'un en özlü sesiyle.

Sandım ki uzaklaştı yağan kar ve karanlık,

Uykumda bütün bir gece Körfez'deyim artık!

Yahya Kemal BAYATLI

BOSNALI LEYLA

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Sat, 14 Jan 2012 06:46:00 PST

Annem hep, “Başkaları için savaş bitti. Ama bizim için daha yeni başladı” diyor…

PEGASUS YAYINLARI – Ullstein Buchverlage Gmbh, Berlin, 2001 yılında Ulstein Taschenbuch Verlag tarafından yayınlanmış ve ülkemizde ise ilk baskısı 2010 yılına ait olan “Leyla” Alexandra CAVELİUS tarafından kaleme alınmıştır…

Leyla, henüz 16 yaşında bilmediği ve anlam veremediği bir savaşın içine düşmüş Bosnalı bir genç kızın, kabuslarla dolu yıllarını anlatmaktadır. Leyla ile birlikte binlerce kadının gözleri önlerinde öldürülen eş, çocuk, akrabalarıyla birlikte, evlerini terk etmek zorunda kalmalarına, genç/yaşlı demeden çocukları ile birlikte hapsedildikleri toplama kamplarıhda uğradıkları toplu tecavüzleri, geçirdikleri travmaları anlatmakta olan oldukça yürekleri burkan ve okurken insanı olayların içindeymişçesine yaşatan hikayelerini anlatmakta. Ve bu hikayenin en büyük kahramanlarından biri de Bosnalı Leyla’dır. Başından geçen onca şeye karşın içinde her daim küçücük de olsa umut barındırabilmiş ve bir gün yaşadığı bu kabusların biteceğine olan inancıyla ayakta kalmayı başarabilmiştir…

Ayrıca savaşın karanlık yüzünü ve insanlar üzerinde bıraktığı ruhsal bozukluklara da değinmesi açısından da oldukça önemli…

Kitap hakkında çok fazla detaya inmek istemiyorum ama kitaplığımda sona sakladığım kitaplardan biri olarak, sadece bir günde okuduğumu söyleyebilirim. Oldukça sürükleyici ve bir sonra ki sayfada Leyla’nın başına gelebilecek şeyin merakını uyandıran, herkesin anlayabileceği sade bir dille yazılmıştır.

Bu arada yazar hakkında da kısa bir bilgiyi paylaşmak istiyorum.

Alexandra CAVELİUS, 1967 yılında doğmuş ve serbest çalışan bir gazetecidir. Alman gazete ve dergilerinde yazı yazmaktadır. Cavelius savaş sonrasında Uluslar arası Mahkeme’ye çıkmaya hazırlanan kadınlar üzerine yaptığı bir araştırmayı hazırlarken Saray Bosna’da bir köyde Leyla ile tanışmıştır. Kitapta kişilerin ve yerlerin isimleri değiştirilmiştir. Cavelius aynı zamanda Rabia Kadir’in yaşam öyküsünün yer aldığı Ejderha Savaşçısı adlı bir kitap yazmış olup, Berlin’de yaşamaktadır.

Bu arada kitabı okuyan ve arka kapakta yer alan birkaç eleştirmeninde düşüncelerini paylaşmakta yarar görüyorum…

Allt on Böcker

-Bu kadar acı ve yürek burkucu bir kitap okumadım. Ağlayarak elimden bıraktığım kitaba her seferinde geri döndüm. Korkunç bir öyküydü. Bir zamanlar basın organlarında Yugoslavya’nın adıyla birlikte duyduğum “etnik temizlik”, “toplama kampı”, “toplu tecavüz” gibi sözcüklerin en anlattığını bu kitapta anladım.

Svenska Dagbladet

-Balkanlarda neler olup bittiğini anlatan sarsıcı bir kitap. Leyla kendisinin ve başka kadınların yaşadıkları cehennemi haykırıyor. Bu kitabı sonuna kadar okuyup bitirmeden duramıyorsunuz.

Dagens Nyheter

-Eğer yetkim olsa her okula insanlık dersi diye bir ders koyar ve bu kitabı herkesin okumasını zorunlu kılardım.

Kitapla ilgili bu düşüncelerden sonra eminim okuma istediği duyacaksınızdır. Hala okumayanlarınız varsa mutlaka bu kitabı edinip okuyun derim…

Bir başka kitapta buluşmak üzere,,,

Mehpare ÖĞÜT

UZUN YAĞMURLARDAN SONRA

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Wed, 11 Jan 2012 11:57:00 PST

Sen yağmurlu günlere yakışırsın

Yollar çeker uzak dağlar çeker uzak evler

Islanan yapraklar gibi yüzün ışır

Işırsa beni unutma

Alır yürür sıcak mavisi gökyüzünün

Kuşlar döner uzun yağmurlardan sonra bir gün

Bir yer sızlar yanar içimde büsbütün

Her şeye rağmen ellerin üşür

Üşürse beni unutma

Yeni dostlar yeni rüzgârlar gelir geçer

Yosun muydum kaya mıydım nasıl unuttular

Kahredersin başın önüne düşer

Düşerse beni unutma.

(Rüzgâr Saati)

Gülten AKIN

Kaynak: Aşk Şiirleri Antolojisi, Alpay Kabacalı, Özgür Yayın-Dağıtım, 1991

SEVGİLİM BİR KIR ŞİİRİ

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Wed, 11 Jan 2012 11:37:00 PST

Sevgilim Bir Kır Şiiri

Bağbozumunda Buldum Onu

Erkekler Şarap İçiyordu

Kadınlarsa Eski Sarhoş

Sevgilim Bir Kır Şiiri

Bir Elmada Buldum Onu

Erkeklerin Gözünde Uyku

Kadınlarsa Ezilmiş Üzüm

Sevgilim Bir Kır Şiiri

Kulübede Buldum Onu

Erkekler Horluyordu

Kadınlarsa Düş Çobanı

Sevgilim Bir Kır Şiiri

Yatağında Buldum Onu

Gözlerimi Kapayınca

Açıldı İçteki Duygu

Sevgilim Bir Kır Şiiri

Bağlar Çoktan Bozuldu

Sevgilim Bir Kır Şiiri

Beni Unuttuğunu Da Unuttu

Lina SALAMANDER

YANGIN YER YER DEVAM EDİYORDU...

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Wed, 11 Jan 2012 11:19:00 PST

Bırak Sevgilim Yol Senden Geçsin

Önce Davranan, Sevgilim, Bu Kez Bağışla

Kalanları, Biz Gidenleri Kutlamak İçin

Alkış Arıyoruz Kimin Elinde Kaldıysa

Bırak Sevgilim Bu Yangını Sen Bağışlama

Bunca İz, İşaret Bağışladın Dünyaya

Dikkat Çocuklar! Bıraktın, Biz Geçtik

Biz Geçip Gitmek İçin Bırakılanlar

Kimsem Çok, Gidenim Yok! Demek İçindik

Sevinmek İçindik; Göç Gidiyordu İşte,

Sır Kalıyordu, Kurtulan Kurtulana Gibiydik

Birbirimize Katılıyorduk Ama: -Yangın Bizden

Kurtuldu! Diyenimiz De Yoktu, Ateşin Tersine

Dönmesinden Korkan En Duyarlımız Bile:

-Yangından Ben Kurtuldum, Ruhum Kül Oldu!

Çaprazında Tutuşmuştu: -Hangi Yangını Seçsem

İki Ateşin Arasındayım, Ruh Ve Ten!

Yangın Yer Yer Devam Ediyordu...

Bırak Sevgilim Şimdi Yangın Şehirdir

Sana Bıraktığım Sessizlikten Birkaç Kelime

Kalmıştır Hâlâ Yangından Konuşmak İçin,

Şimdi Erdem Herkesle Sır Olmakta Değil,

Hangi Kışa Rastlasan Konuk Olmakta!

Kuşlar Gördüm Ne Kuşu Ne Kış Konuğu

Kuşlar Gördüm Bir Dalı Bir Dal İçin Kırıyorlardı

Öyle Üşüdüm Ki Kafesimde Onlardan Çok...

Şimdi Kuş Ateşe Düşmemiş Olmaz

Ateş Beslemeli Ağzında, Kanat Düşürmeli

Yangına, Altın Tüy Dökülmeli, Kuş Oluşmalı,

Bu Kuş Olabilir Misin, Sır Böyle Taşınır

Sevgilim, Sır Arayan Sende Ateşiyle Tanışır!

Bırak Sevgilim Yol Senden Geçsin

Kayıkta Göl Var, Kuşta Gökyüzü

Ama Kimse Beklemiyor Kimseyi

Hem Gidince Ne Olacak Bir Şeyi

Vardın, Oldun, Kayboldun

Şimdi Ortasındasın

Ne Kayık Göle Dahildir Artık

Ne Kuş Gökyüzünde Seferi

Yangının İçi Şehir

Yol Senin İçindedir

Ya Yol Senden Geçmeli, Ya Yol Senden Geçmeli!

Sen Dönmelisin Geri, Sen Dönmelisin Geri!

Haydar Ergülen

Kaynak: Eskiden Terzi, Şiir Atı Yayınları

NOSTALJİ

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Sun, 08 Jan 2012 09:05:00 PST

Dışarıda kar ve soğuk, içeride gürül gürül yanan bir kuzine…Maşa, kıpkırmızı hale gelmiş kuzinenin üzerinde…Ekmekler dizi dizi sıralanmış, kızartılmayı bekliyor…Nefis bir kızarmış ekmek kokusu etrafa yayılmış…Kuzinenin yanında bir masa ve onun üzerine hazırlanmış kahvaltı çeşitleri…Tereyağ halis, hilesiz, peynir teneke ile yazdan hazırlanmış misler gibi…Bal, katıksız, tam kıvamında…Yumurta bahçedeki kümesten yeni masaya getirilmiş…Taze ve iri…Kızarmış ekmeklerin üzerine sürülen tereyağının kokusu iştahı kamçılayıcı nitelikte…Tabağın içine kat kat sıralanmış ekmekler yenmeyi bekliyor… Annemin kendi elleriyle doğal sütten hazırladığı yoğurt da bir köşeye iliştirilmiş… Muhteşem bir manzara…Kuzinenin üzerinde buharıyla ses çıkaran çaydanlıkta çay hazır…Huzurlu bir ortam…Kaygısız ve endişesiz…Evet!.. Böyle bir sofrada kahvaltımızı yapardık çocukken…Doğal gıdalarla beslenirdik…Meyveleri dalından kopararak yerdik…Pazardan da alışveriş eder, taze taze soframıza getirirdik…

Bugün hamburgerle beslenen çocuklarımız, bilemez bu yaşadıklarımızı…Hep annemiz karşılardı bizi evde…Şimdiki çocuklar ve gençler gibi kreş, yuva, servis arabası, dershane, özel ders, anne yolu gözleme, babaya hasret kalma, huzursuzluk, rejim korkusu, bomba paniği, silahlı tarama, taciz, yalnızlık korkusu görmedik, yaşamadık biz…Elimizde çanta, yürüyerek giderdik okula…Herkes tanırdı birbirini…Selamlaşırdı, hal hatır sorardı…Yardımlaşılır, zor günlerde bir araya gelinir ihtiyaç duyana destek olunurdu…Yetmeyene yetirilirdi…Mahallenin bütün kadınları teyzemizdi bizim…Rahatça onlardan su ister içerdik…Kavgalarımız olurdu; ama bıçak, kasatura bilmezdik…Yumruklaşırdık birbirimizle…Hemen ayırırlardı arkadaşlarımız…Büyüklerimiz öğüt verirlerdi, her kavgadan sonra…Sarılır, barışırdık işi uzatmadan…

Televizyon yoktu…Komşular sık gelir giderlerdi birbirlerine…Sohbet koyulaşır, mangalın üzerine sürülen cezvelerden kahveler içilir, kahve falından anlayanlara rica minnet fal baktırılırdı…Cafeler yoktu…Büyük alışveriş merkezleri hak getire…Evler çok katlı değildi, yaşlılar evin dışında iyi havalarda tahta sandalyede otururdu…Mahallenin çocukları sırayla onların ellerini öperdi…Huzur evi bilinmezdi…Mutluydu yaşlılar…Onlar, bugünkü gibi televizyon programlarına çıkıp eş arayan yaşlıların çaresizliğine hiç düşmezlerdi…Çünkü çocukları hep yanında olurdu onların…

Gramofonlardan yükselen taş plak nağmeleri, mest ederdi bizleri…Şarkılar gibi sevdalarımız da farklıydı…Sevenler, birbirlerine mesaj çekme şansına sahip değildi…Gizlice gönderilen aşk mektupları ile bağlantılar kurulurdu…Saygılı, düzeyli bir ilişki söz konusuydu…Sadece kadın namusu değil, erkek namusu da geçerliydi… Zarar vermek erkeğin akıldan bile geçmezdi…Tuzaklar yoktu…İnternette yayınlarım tehditlerine benzer izansızlık yoktu…Anlayış gösterme, nazik ve kibar davranma geçer akçeydi o günlerde…

Geçmişe takılıp kalmanın normal olmadığını, bunun bir hastalık olduğunu söyleyenler de var…Doğrudur…Bugünün güzelliklerini yaşamıyor, hep geçmişe takılı kalıyorsa kişi, bu davranışın normal olduğu söylenemez…Ancak, komşuluk ilişkilerinin olmadığı bu günlerde, eski komşuluk ilişkilerini nasıl anımsamazsınız?..Çocuklarımızın yarış atına döndürüldüğü sınav maratonunu görüp geçmişteki huzurlu çocukluğumuzu nasıl özlemezsiniz?..Nostalji böyle durumlarda ortaya çıkıyor ve geçmiş elde olmadan özleniyor…

Gençliğimiz oldukça zorlu geçti…Sağ sol çatışmaları hat safhadaydı…Faşist, komünist suçlamaları ile yaftalandı çok kişi…Bizi 12 Eylül’e götüren bir süreçti bu…Acılarla, ıstıraplarla dolu yıllar ve 12 Eylül…Hiç anımsamak istemediğim can pazarı günler…Şimdi bir film şeridi gibi gözümün önünde…Yitirilen umutlar ve gelecek kaygısı…Can güvenliği olmadığı için duyulan tedirginlik…Geçmişin angaryalarıydı bu yaşadıklarımız…

Şimdi lüks binalarla çevrili etrafımız…Sokaklar ve caddeler ruhsuz…Yenilenen kaldırımlar, üst ve alt geçitler, rezidanslar var…İnsanlar bencil ve acımasız…Güven sorunu yaşıyoruz hepimiz…

Biz, gerçekten biz miyiz bugün?..

Asım ERDOĞAN

08.01.2012-

....

noreply@blogger.com (Mehpare ÖĞÜT) — Fri, 06 Jan 2012 14:05:00 PST