मंदारमाला

2013-03-02T10:33:00.003+05:30

अद्भुत

सकाळी सकाळी सिगारेटची पाकीटच्यावर पाकिटे संपवूनदेखील रोहन आज शांत होत नव्हता . तसा तो चेन स्मोकर नव्हता ,पण गेल्या काही दिवसात घडलेल्या विचित्र घटनांनी तो अतिशय विषण्ण अवस्थेत जगत होता . अगदी क्षुल्लकशा कारणावरून बॉसने नोकरीवरून काढले .... त्यामागे ऑफिसमधले गलिच्छ राजकारणच आहे ,हे त्याला काही केल्या प्रियाला पटवून देता येईना ... मग तीही भांडून,रुसून दूर गेली होती . पण तिचा रुसवा काढून मनधरणी करण्याचाही विचार रोहनच्या मनात आला नाही ,कारण आपल्यावर झालेला अन्याय त्याला खोलवर कुठेतरी खात होता..... आणि तोच विचार मनावर गारुड करून होता.

अशा विचाराच्या तंद्रीतच तो बारमध्ये गेला , आवडते ड्रिंक आणि मंद संगीत यांच्या साथीने त्याला थोडे बरे वाटले. आणि एकदम त्याला सगळ्या जगाचीच शिसारी आली ,आपल्या जगण्याची लाज वाटू लागली . लहानपणापासून कुठेतरी खोलवर दडून बसलेला मनाचा कोपरा मोकळा झाला. लहानपणी कसं कोण जाणे ,पण तो म्हणायचा ,बाबा ,मी आयुष्यात कधी पैशाच्या मागे लागणार नाही, पैसा हा फार वाईट असतो ,सगळी भांडणे,वैर पैशामुळेच तर होतात ना.................. आज इतक्या वर्षानी तोच विचार त्याच्या मनात आला . आणि त्याने ठरवले, बस्स आता काय व्हायचे ते होवो ............ आता थेट हिमालय गाठायचा ,आणि एखाद्या साधूबाबा कडून जीवनाचे खरे तत्त्वज्ञान जाणून घ्यायचे !

त्या विचारांच्या कैफातच तो बांद्रा स्टेशन ला आला .दुपारचे 12 वाजत आले होते आणि पाहिले तर जम्मू –तावी एक्स्प्रेस स्टेशन वर उभी होती . मागचा-पुढचा कसलाही विचार न करता त्याने जनरलचे तिकीट काढले ...आणि असह्य गर्दीतून कसाबसा ट्रेन मध्ये चढला.तुडुंब गर्दीत स्वत:चे अस्तित्व कोंबून त्याने प्रवासाला सुरुवात केली. निघताना न विसरता त्याने बारमधूनच 2 क्वार्टर घेतल्या होत्या .खिशात अडीच तीन हजार रुपये, एटीएम कार्ड आणि मोबाइल ............. बस्स इतकच...याखेरीज अन्य काहीही त्याच्याजवळ नव्हतं . पाणीवाल्या पोर्‍याकडून एक बाटली घेतली आणि महत्प्रयासाने त्याने वरच्या सीट वर स्वत:ला घुसवलं आणि जरा बसता आल्याबरोबर क्वार्टरचं झाकण उघडून प्यायला सुरुवात केली.

जाग आली ती शेजार्‍याने गदागदा हलवून उठवलं तेव्हा ..... बाबू ...अपना वो बोतल कही छुपादो ... बरोडा आ गया है ,अभि चेकिंग होगा .................. तो शेजारचा नेपाळी पोरगा रोहनला सांगत होता , तशी लगेच रोहन घाईने खाली उतरला आणि थेट गेला टोयलेटमध्ये ,उरलेली सगळी संपवून टाकली,आणि बरोडा स्टेशन जाईपर्यंत बाहेरच नाही आला .......... बाहेर आला तेव्हा चांगलीच भूक लागली होती, मग अहमदाबाद स्टेशन वर ट्रेन थांबली तेव्हा बरेचसे पदार्थ पॅक करून आणले आणि सपाटून जेवला ..... आणि परत जी झोप लागली ती सकाळपर्यंत ........चुरु जंक्शन वर दुपारचे जेवण आले.नंतर हरयाणा आणि पंजाब ची हिरवीगार शेते पाहण्यात वेळ कसा गेला ते त्याला कळलही नाही. शेवटी जालंधर ला रात्रीचे जेवण घेवून झोपी गेला ,तो थेट जम्मू आल्यावरच उठला ...... रात्रीचे 2 वाजले होते. जाणार कुठे? मग स्टेशनवरच वेटिंग हॉल मध्ये 4 तास काढून सकाळी बाहेर पडला....

सकाळी चहा घेवून रोहन बस-स्टँडवर पोचला. तिथे लडाखला जाणारी बस पकडून संध्याकाळी लेहला उतरला आणि तिथे त्याने इथे कुणी साधूबाबा आहे का? म्हणून चौकशी केली . तर तिथल्या एका गाईडने त्याला जवळच असणार्‍या बुद्ध मठाची वाट दाखवली. त्या रात्री लॉजवर थांबून त्याने दुसर्‍या दिवशी निघण्याचा निर्णय घेतला. जवळचे पैसेही संपले होते,म्हणून एटीएम मधून पाच हजार काढून घेतले. बॅग अन काही कपडेही खरेदी केले .

तीन दिवसांनंतर तो आज शांत झोपला होता .रात्री तीनच्या सुमारास त्याला एक स्वप्न पडले,त्यात त्याला एक तेज:पुंज साधूंचा घोळका दिसला. त्या सर्वांनी शुभ्र वस्त्रे धारण केलेली होती. त्या सर्वांनी त्याला आशीर्वाद दिले ,आणि त्यातील एक प्रमुक साधू पुढे होवून म्हणाला…………. बेटा, तू पूर्वजन्मात पुण्यवान होतास म्हणूनच तुला इथे यावेसे वाटले. आतापर्यंत आयुष्यात काय घडले,त्याचा विचार अजिबात करू नकोस. उद्या तू जिथे जाणार आहेस, तिथून तुझ्या आयुष्याची एक नवीन दिशा सुरू होते बेटा. आमचे आशीर्वाद आहेत तुला...............

स्वप्न संपले आणि रोहन जागा झाला, तो कितीतरी वेळ त्या स्वप्नाचा अर्थ लावण्यात गुंग होता. पण काहीतरी चांगले घडले आहे, आता उद्या काय होते ते पाहू,असे मनाशी ठरवून तो पुन्हा झोपी गेला ।

जाग आली तेव्हा सूर्य चांगलाच वर आलेला होता. रोहनने लगेच उठून सगळे आवरले आणि घाईघाईने लॉजचे बिल चुकते करून तो निघाला. गाईडने सांगितलेल्या मार्गावरची बस पकडून तो त्या गावात उतरला . गावात चौकशी करताच कळले की तो मठ पर्वत-शिखरावर आहे आणि तिथे चालतच चढून जावे लागणार आहे. चढायला किमान 6-7 तास तरी लागतील. मग एका गावकर्‍याला 500 रुपये देवून वाट दाखवायला बरोबर घेतले,आणि तिथे जे मिळाले ते खावून रोहन त्या गावकर्‍याबरोबर पर्वत चढू लागला. चढताना खूप दम लागत होता.

थकल्या भागल्या अवस्थेत रोहन संध्याकाळी सहा वाजता पर्वत-शिखरावर असणार्‍या त्या मठात पोचला. गावकर्‍याला निरोप देवून घरी पाठवलं आणि रोहन मठाच्या प्रवेशद्वारातून आत गेला . आत जाताच एका छोट्या दहा-बारा वर्षाच्या भिकखूने त्याचे स्वागत केले ... आइये रोहन बाबू ,गुरुजी आपकीही राह देख रहे है .रोहन अवाक झाला. आपला उभ्या आयुष्यात या मठाशी कधी संबंध आलेला नाही,आणि याला माझे नावदेखील कसे काय माहीत?आणि मी इथे येणार हे यांना कासेकाय माहीत? ....तुमको मेरा नाम कैसे पता चला ?....... गुरुजी ने बताया बाबूजी.......... आश्चर्यचकित झालेला रोहन त्या छोट्याबरोबर निमूटपणे चालू लागला.

थोडेसे आत गेल्यावर एका हॉलमध्ये अनेक लहानमोठे बौद्ध भिक्षू प्रार्थना करत बसले होते .रोहनने सगळ्यांना वाकून नमस्कार केला. प्रार्थना संपल्यावर मध्यभागी बसलेल्या मुख्य गुरुजींनी त्याला जवळ बोलावले. ..... आओ बेटा रोहन ,मै हू भिक्खू धम्मपाल , हमारे इस छोटेसे आश्रम मे तुम्हारा स्वागत है ,बैठो , थक चुके होगे,मुंबई से यहा का सफर अच्छा हुवा ना?................ नमस्कार , मगर गुरुजी मै समझ नाही पा रहा हू, हमारी कोई पहचान तक नही ,और आप मुझे कैसे जानते है?............ अरे बेटा तुम्हे कल रातका वो सपना याद नही? हमारा भी वायरलेस नेटवर्क है बाबा ...................... हसून गुरुजी म्हणाले . आज रात आराम करो ,हमारे आश्रम का खाना खावो ....हम सब सूर्यास्त के बाद खाना नही खाते. तुम्हारे लिये खाना बचाके रखा है. कल सुबह तुम्हारे सवालोंका जवाब तुम्हे मिल जाएगा बेटा .....

आधीच दिवसभरच्या श्रमाने थकलेला रोहन आश्चर्यमुग्ध होवून अधिक काही न बोलता निमूटपणे छोट्याने दाखवलेल्या खोलीत गेला. सामान ठेवून फ्रेश होवून मग आश्रमातील जेवणाचा आस्वाद घेतला. त्याला जेवताना जाणवले की जेवणाची चव साधीच असली तरी काहीतरी निराळे आहे ,जसे की आपण देवाचा प्रसाद घेत असावा,तसा! जेवण झाल्यावर त्याला लगेच झोप आली. आणि तो निद्राधीन झाला.

रात्री कोणतेही स्वप्न पडले नाही. शांत झोप लागली. अशी झोप गेल्या कित्येक वर्षात त्याला आली नव्हती. त्याला आश्चर्य वाटले की काल आश्रमात प्रवेश केल्यापासून एकदाही सिगरेटची आठवण कशी झाली नाही?दिवसाला दोन-तीन पाकिटे ओढणारा मी असा कसा सिगरेट विसरलो? पण का कोण जाणे,त्याला आत्ताही सिगरेट ओढावीशी वाटली नाही. त्याने भराभर आवरले व आश्रमाच्या मुख्य हॉलमध्ये आला तेव्हा सकाळचे साडेआठ वाजले होते.

गुरुजींनी त्याला जवळ बोलावले तेव्हा रोहन नमस्कार करून गुरुजींच्या आसनाजवळ खाली बसला. गुरुजी म्हणाले... रोहन बेटा ,तू इथे आलास त्याचा उद्देश फार निराळा आहे. सुटलेली नोकरी आणि रुसलेली प्रेयसी हे फक्त तत्कालिक छोटेसे कारण आहे. बालपणी तुझ्या मनाला छळणारा तो पैशाचा विचित्र विचार आठवतोय? त्या विचारात खूप काही दडलेले आहे बेटा. आता एक काम कर. सिगरेट आणि दारूसारख्या व्यसनांचा जो दुष्परिणाम जो तुझ्या शरीर आणि मनावर झालेला आहे, तो प्रथम आपल्याला धुवावा लागेल. त्यासाठी तुला धरमशालेला जायचे आहे. तिथे तू दहा दिवसांचा एक विपश्यना कोर्स कर. आणि मग माझ्याकडे ये. तुला तुझ्या खर्‍या जीवन-ध्येयाचा मार्ग त्यानंतर कळेल............................!

रोहन थोडा उदास होवून म्हणाला ……. गुरुजी ,मी इतका प्रवास करून आपल्या मठात आलो ,आणि इथे आल्यावर मला माझ्या सगळ्या श्रमांचे सार्थक झाल्यासारखे वाटले. आश्रमात आल्यापासून मला कसलीच भीती,चिंता जाणवत नाहीये. मला तर स्वर्ग गवसल्याचा आनंद झालाय ,आणि तुम्ही मला लगेच इथून जायला सांगताय? गुरुजी म्हणाले...........बेटा ,तुला आत्ता जे जाणवते आहे,तो मठातील आध्यात्मिक वातावरणाचा पुण्यप्रभाव आहे. इथून बाहेरच्या जगात गेल्यावर तुला पुन्हा पहिल्यासारख्याच भीती आणि चिंता सतवायला लागतील. यासाठी तू विपश्यनेला जा. माझी तिथल्या आचार्यांशी ओळख आहे. आणि तुला लगेच निघायचे नाहीये काही . तिथल्या आश्रमात प्रवेश मिळण्यासाठी काही वेळ लागेल, आपण त्यांना तार करू गावातून. मग ते लवकरात लवकर तुला प्रवेश देतील. तोपर्यंत तू इथे मठातच थांब, आणि हो... मी सांगतो ती पुस्तके मन लावून वाच.

रोहनचे समाधान झाले . त्याला गुरुजींनी T Lobsang Rampa या लेखकाने लिहिलेली काही पुस्तके दिली. ती पुस्तके वाचताना वेळ कसा निघून गेला ते कळलंही नाही. दहा-बारा दिवसात त्याने सगळी पुस्तके वाचून काढली . गुरुजींनी धरमशालेला विपश्यना विद्यापीठात तार केली होतीच. तिचे उत्तर आले आणि रोहनला आणखी दोन दिवसानंतरची प्रवेशाची तारीख मिळाली. आता त्याला मठ सोडून प्रवासाला निघायचे होते. सकाळी निघताना गुरुजींची अनुमति घ्यायला रोहन गेला तेव्हा गुरुजी म्हणाले…….. तू इथे जे अनुभवलेस, वाचलेस ... त्यात आणि विपश्यनेच्या शिकवणुकीत फरक आहे,हे लक्षात ठेव. पण विपश्यना मन शुद्ध करणारी एक उच्च आध्यात्मिक साधना आहे. विपश्यना करताना इतर कोणत्याही गोष्टींचा ,अगदी हा मठ ,मी आणि तू इथे वाचलेली पुस्तके यांचा अजिबात विचार करू नकोस. नाहीतर तिथे तुझा आणखी गोंधळ होईल,हे लक्षात असू दे....

गुरुजींचा निरोप घेवून रोहन पर्वतावरून खाली उतरू लागला. जसजसा तो गावाकडे येवू लागला तशीतशी त्याला बाह्य जगाची, मुंबईची ,प्रियाची आणि आपल्या कोकणातल्या गावात राहणार्याग आईची आठवण येवू लागली. गेल्या पंधरा दिवसात त्याने कुणाला साधा फोनही केला नव्हता. मठात विजेची सोय नसल्याने त्याच्या मोबाईलची बॅटरी डिस्चार्ज झाली होती. सुदैवाने पर्वताच्या पायथ्याशी असणार्यार गावात वीज होती आणि मोबाईलला रेंजदेखील होती. गावात पोहोचायला दुपारचे बारा वाजले. गावात पोचल्यावर प्रथम एका दुकानात त्याने मोबाइल रीचार्जला लावला. अर्ध्या तासात बॅटरी थोडी चार्ज झाली. त्याने पहिला फोन आईला लावला.

मुंबईत असताना तो आठवड्यातून एकदोन वेळा कोकणात आईला फोन करत असे. त्याचे वडील लहानपणीच वारलेले.आईने जिद्दीने कष्ट उपसून एकुलत्या एक रोहनला बी.कॉम पर्यन्त शिकवले. मग काही दिवस मुंबईच्या काकांकडे राहून रोहनला चांगली नोकरी मिळाली. त्यानंतर काकांशी पटेना म्हणून भाड्याने रूम घेवून रोहन नोकरी सांभाळत होता. आईला दर महिन्याला न चुकता पैसे पाठवत असे. मग त्याच्याच ऑफिसमध्ये काम करणार्यास प्रियाकडे रोहन नकळतच ओढला गेला. मैत्रीचे रूपांतर प्रेमात व्हायला वेळ लागला नव्हता....

दोन आठवडे फोन न आल्याने आई काळजीत होती.... मी खुशाल आहे,माझी काळजी करू नकोस, फक्त आणखी काही दिवस पैसे पाठवता येणार नाहीत, नंतर फोन करतो … असे समजावून त्याने फोन ठेवला. नोकरी गेल्याचे किंवा आपण कुठे आहोत त्याबद्दल एक अवाक्षरही त्याने आईला संगितले नाही .... उगाच त्या म्हातार्याो जीवाला काळजीचा घोर कशाला?

नंतर प्रियाला फोन लावला. तिने उचललाच नाही. तीन वेळा रिडायल केल्यावर चौथ्या वेळेला फोन उचलला गेला... ती अजूनही नाराज आहे ,हे त्याने ओळखले. त्याने फोन न केल्याबद्दल माफी मागून मी आणखी काही दिवस मुंबईत येणार नाही,असे मोघम संगितले. मग तिने ऑफिसमधल्या नवीन घडामोडीबद्दल माहिती दिली, आणि तुझ्या नवीन जॉबचे काय ? असे विचारताच एकदोन ठिकाणी ट्राय करतोय ,असे सांगून फोन ठेवला.

एक वाजत आला होता. धरमशालेला जाणारी बस लेह वरुन दुपारी तीन वाजता होती. गावातून लेहला जायला एक तास आणि पुढे आणखी सहा तास असा एकूण सात-आठ तासांचा प्रवास होता. गावातून दीड वाजता बस मिळाली,आणि बरोबर अडीचला तो लेहला पोचला. तिथे थोडेसे खाऊन त्याने तीन वाजता धरमशालेची बस पकडली. सभोवतालचे निसर्ग-सौन्दर्य अप्रतिम होते. उंचच उंचच बर्फाच्छादित पर्वतरांगा , उंच सुळक्यासारखी वाढलेली हिरवीगार झाडांची जंगले, मध्येच फुलांचे ताटवे ,आणि पाण्याचे प्रवाह.... आपण नंदनवनात आलो आहोत का? असे क्षणभर वाटले.

रात्री साडेनऊला बस धरमशालेला पोचली. तिथून रस्ता विचारत रिक्षाने तो विपश्यना आश्रमात पोहोचला तेव्हा रात्रीचे साडेदहा वाजले होते. नशिबाने आश्रमातील काही मंडळी जागी होती, त्यांना गुरुजींचे पत्र दाखवताच त्याचे स्वागत करून एका छोट्याशा खोलीमध्ये त्याची व्यवस्था करण्यात आली. ती खोली दोन साधकांसाठी होती , खोलीत अगोदरच एक जर्मन युवक होता.त्याचे नाव अॅलेक्स . त्याच्याशी ओळख करून घेण्यात आणि गप्पा मारण्यात रात्रीचे बारा कधी वाजले ते कळलेच नाही. शेवटी आश्रमातील स्वयंसेवकानी त्यांना झोपायला संगितले,तेव्हा कुठे ते झोपले......

विपश्यना शिबीर सुरू व्हायला अजून एक दिवस होता. तोपर्यंत रोहन आणि अॅलेक्स यांनी अनेक विषयांवर मनसोक्त गप्पा मारल्या. त्यांची एकदम जिगरी दोस्तीच झाली म्हणाना ...! अॅलेक्स एक इंजिनियर होता. जर्मनीतील बर्लिन शहरात वाढलेला. इंजिनियरिंग पूर्ण केल्यावर त्याला ट्रेनी म्हणून जॉब मिळाला. गेली दोन वर्षे तो ट्रेनी म्हणून काम करत होता. पण कुठल्यातरी मैत्रिणीने भारतात येवून योग आणि ध्यानधारणेचे धडे घेतले. आणि मग त्या मैत्रिणीने अॅलेक्सलाही भारतीय अध्यात्माची गोडी लावली. तिचे अनुभव ऐकून अॅलेक्सच्या मनातही भारताबद्दल आकर्षण निर्माण झाले .... आणि त्या ओढीपायी तो भारतात आला होता. ...

अॅलेक्सच्या संगतीत रोहनचा दिवस छान गेला. दुसर्‍या दिवशी विपश्यना शिबीर सुरू होणार होते. त्यादिवशी सकाळी अॅलेक्स आणि रोहनने फॉर्म भरून रीतसर प्रवेश घेतला व इतर सर्व प्रक्रिया पूर्ण व्हायला दुपार झाली.शिबिराला सुमारे 150 पुरुष व तितक्याच महिला होत्या. इथले जेवणही रोहनला आवडले. साधेसेच ,पण सात्त्विक आणि पौष्टिक ... त्या रात्री मौनाला सुरुवात झाली .आजपासून दहा दिवस मौन पाळायचे. रात्री खोलीत गप्प बसणे दोघांनाही अवघड जात होते . तरीही मनाचा निश्चय करून ते निद्राधीन झाले.

दुसर्‍या दिवशी आनापान सती ,तिसर्‍या दिवशी ध्यान-त्रिकोण एकत्रीकरण शिकवले गेले. रोज संध्याकाळी गोयंका गुरुजींचे रसाळ प्रवचन व्हिडिओच्या माध्यमातून दाखवले जाई. चौथ्या दिवशी विपश्यना दीक्षा दिली गेली.त्या दिवशी रोहनला खूप निराळा अनुभव आला. त्यानंतर रोज सर्वांग प्रदक्षिणा, अधिष्ठान, धारा-प्रवाह वगैरे कौशल्ये शिकवली गेली. दहाव्या दिवशी मंगल-मैत्री साधना झाली.आणि मौन सुटले.रोहनल मनावरील बरीच ओझी उतरल्याचा,मन शुद्ध झाल्याचा खोलवर अनुभव आला होता.

मग सर्वांनी ओळखी करून घेतल्या,आणि मेजवानीचा आस्वाद घेतला. इतकी सगळी व्यवस्था आणि तीही एका पैशाचीही अपेक्षा न ठेवता? खूप आश्चर्यकारक होते. दान काऊंटर वर जावून त्याने दानाची रक्कम जमा केली.आणि मग तो आणि अॅलेक्स विपश्यनेच्या अनुभवांवर गप्पा मारू लागले. रोहनने आपल्या प्रवासाबद्दल आणि लडाखच्या मठाबद्दलही अॅलेक्सला सांगितले .

शिबीर संपायला अजून एक दिवस होता. दुसर्‍या दिवशी सकाळी प्रवचन होवून शिबीर समाप्त झाले. निघताना तिथल्या आचार्यांनी भिक्खु धम्मपाल यांना देण्यासाठी एक पत्र रोहनजवळ दिले. आणि मग तो आणि अॅलेक्स विपश्यना आश्रमाबाहेर पडले. रोहनने सांगितलेले दिव्य स्वप्न आणि चमत्कार ऐकून अॅलेक्सच्या मनातही लडाखच्या मठाबद्दल आकर्षण आणि उत्सुकता निर्माण झालेलीच होती.त्यामुळे तोही रोहनसोबत लेहला निघाला. त्यांनी धरमशालामध्ये इतर ठिकाणे आणि लामांचा मठही पहिला. एका अनामिक ओढीने तिथून पाय निघत नव्हता तरीही लेहची बस पकडून रात्री दहा वाजता लेहला पोचले. आणि मग त्याच मागच्या वेळच्या लॉजवर दोघेही थांबले.

सकाळ झाल्यावर पुन्हा पर्वत चढायचा होता म्हणून दोघांनीही भरपूर नाश्ता आणि दूध घेतले, आणि पर्वत चढू लागले.यावेळी रस्ता ओळखीचा असल्याने रोहनने गावकर्‍यांच्या मदतीशिवाय स्वत:च वर जाण्याचा निर्णय घेतला . ते मठात पोचले तेव्हा संध्याकाळचे सहा वाजले होते. पूर्वीप्रमाणेच छोट्याने पुन्हा स्वागत करून त्यांना खोलीत नेले. फ्रेश होवून गुरुजींच्या भेटीला गेले.

गुरुजींनी त्यांचे स्वागत केले. रोहन नमस्कार करून गुरुजींना म्हणाला………….. गुरुजी विपश्यना ही साधना खूप चांगली आहे. मला खूप मोकळे वाटते आहे आता, आणि यापुढे आयुष्यात कोणतेही व्यसन न करण्याचा मी निश्चय केला आहे........ फार छान! गुरुजी म्हणाले....... अरे पण या मित्राची ओळख तर करून दे आधी..... मी काय ओळख करून द्यायची गुरुजी?आपण सर्व जाणत असालच ! तुमच्याविषयी मी याला जे सांगितले,त्याने प्रभावित होवून हा इथे आला आहे. हा मूळचा जर्मनीचा, अॅलेक्स. भारतात आध्यात्मिक अनुभूतीच्या शोधासाठी आला आहे गुरुजी.............

ठीक आहे बेटा. एक लक्षात ठेव ,पूर्वजन्मीचे काहीतरी लागेबांधे,संस्कार असल्याशिवाय कोणत्याही मनुष्याचे पाय या माठाकडे वळायचे नाहीत. ज्याअर्थी हा तुझ्याबरोबर इकडे आला,त्याअर्थ त्याचाही तुझ्या आध्यात्मिक आयुष्याशी काहीतरी संबंध असणारच! कळेल ते लवकरच.............. आता लवकर जेवून घ्या पाहू!...........गुरुजी म्हणाले.

त्यादिवशी जेवणानंतर एक विशिष्ट पद्धतीने बनवलेले एक तिबेटी पेय त्या दोघांना देण्यात आले. ते प्यायल्यावर त्यांना एक निराळीच हुशारी वाटू लागली.दोघेही झोपले. रात्री बरोबर तीन वाजता गुरुजींनी रोहनला उठवले . अॅलेक्सला आत्ता उठवू नको असे खुणेनेच सांगून रोहनला घेवून गुरुजी एका उसर्‍या बाजूच्या गुप्त खोलीत गेले. तेथे जाताच त्याला झोपवले,आणि सम्मोहन सूचना देवून त्याला सम्मोहित केले. ...............आता मी 1 ते 10 अंक म्हणतो, त्याबरोबर तू तुझ्या पूर्वजन्मात जाणार आहेस. तिथे कायकाय घडते, ते तू माला सांगायचेस .............................

तुझे नाव काय?

थॉमस रुडी

हे कोणते साल सुरू आहे ?

1862 , 12 डिसेंबर

तू कुठे आहेस?

मी अमेरिकेत आहे.

आजूबाजूला काय परिस्थिति आहे?

युद्ध सुरू आहे . आत्ताच आम्ही युनियन्स वाल्यांच्या पाच सैनिकांना यमसदनी धाडले.

तुझ्याबरोबर कितीजण आहेत ?

आम्ही तीस कन्फेडरेट आहोत , मी मूळचा व्हर्जिनियाचा !

किती दिवस झाले युद्ध सुरू आहे?

आम्ही फ्रेड्रिक्सबर्गला आहोत. युनियन्सचा सेनापति सैतान अँब्रोज बर्न्साईडने कालपासून हल्ल्यांना सुरुवात केली. तो कालपासून नदी पार करून आम्हाला संपवायचा प्लॅन बनवतोय. पण आमचा प्रमुख रॉबर्ट ली ने अशी काही नाकाबंदी केली आहे ,की अँब्रोजच्या नाकी नवू आले आहेत. आमचेही खूप सैनिक मारले गेले, पण आम्ही शत्रूचेही खूप नुकसान केलेले आहे.

तुमच्याजवळ काय शस्त्रे आहेत?

आमच्याकडे घोडे,बंदुका आणि भले आहेत. पण शत्रूकडे तोफाही आहेत.

आता काय झाले?

पलीकडून सतत गोळ्यांचा वर्षाव सुरू आहे. आत्ताच एक गोळी माझ्या खांद्यात घुसली ....... आई गं!

दुसरी गोळी येते आहे. ती मात्र नेमकी छातीवर ! बापरे! मी मेलो ..........

मी आता माझ्याच निष्प्राण शरीरकडे बघतो आहे. मी वर तरंगतो आहे. गोळी लागूनसुद्धा छातीत अजिबात दुखत नाही, कसे काय?

…………..

परत ये रोहन .... मी 10 ते 1 अंक मोजतो,तोपर्यंत तू परत आपल्या शरीरात ,सन 2010 मध्ये परत आलेला असशील...............

रोहनने हळूहळू डोळे उघडले. गुरुजी समोर बसले होते. सकाळचे सहा वाजले होते.

काय रोहन? कळलं ना तुझ्या पूर्वजन्माबद्दल? तुला लहानपणी छळणारा पैशाचा विचित्र विचार कुठून आला माहीत आहे का? युनियन्स म्हणजे श्रीमंत जुलमी मालक, पूर्वजन्मी तू अमेरिकेत होतास . अमेरिकन सिव्हिल वॉरमध्ये मालकांच्या अत्याचारविरुद्ध लढणार्‍या कन्फेडरेट सैन्यातील एक सैनिक होतास ,त्यामुळेच तुला पैसा हा शत्रू वाटत असे...

होय गुरुजी ..माझी पैशाबद्दलची भीती कमी झाल्यासारखी वाटते आहे.

ठीक आहे. आता आजचे आपले काम संपले, आता उद्या पहाटे तीन वाजता पुन्हा आपल्याला नवीन प्रयोग करायचा आहे.

रोहनने मुंबई सोडल्यापासून तो एकामागोमाग एका दिव्य अनुभवातून जात होता. त्याला स्वत:लाच विश्वास बसत नव्हता ,इतका बदल त्याच्यात झालेला होता. पुंनर्जन्म होवून एखादा नवीन मी जन्माला यावा ,तसा तो आता स्वत:कडे नवीन दृष्टीकोणातून बघत होता. अॅलेक्सला त्याने तसे सांगितलेही . मात्र पूर्वजन्माच्या प्रयोगाबद्दल मात्र गुरुजींच्या सक्त सूचनेनुसार त्याने अॅलेक्सला काहीही संगितले नव्हते. असे का?म्हणून गुरुजींना विचारताच ते म्हणाले ............प्रत्येकाची जाणीव पातळी आणि कार्मिक सायकल मधली (उत्क्रांती-चक्र) पातळी निराळी असते .त्यानुसार कोणाला दिव्य अनुभव कधी यावेत ,हे ठरलेले असते रोहन बेटा .त्याची पातळी जशी वाढेल,तशी त्यालाही अनेक अनुभव येतील. सध्या मी देतो ती आणखी काही पुस्तके तू वाच! .... असे म्हणून त्यांनी परमहंस योगानंद लिखित योगकथामृत हा ग्रंथ त्याला वाचायला दिला .तो ग्रंथ वाचताना रोहन गुंगून गेला.

रोहनने गुरुजींना विपश्यना शिबिरात आचार्यांनी दिलेलेपत्र दिले. ते वाचून मंद स्मित करून गुरुजी म्हणाले, रोहन, तुला विपश्यना आणि इथे आलेल्या अनुभवात खूप फरक आहे ना?........होय. तो म्हणाला. म्हणूनच मी तुला T Lobsang Rampa यांची पुस्तके वाचायला दिली होती. आम्ही पारंपरिक Buddhism पासून थोड्या वेगळ्या प्रकारची साधना करतो. हा पंथ T Lobsang Rampa यांच्या शिकवणुकी नुसार चालतो. त्यांनी लावलेले आध्यात्मिक शोध अद्वितीयच आहेत. आज आपण एक नवीन तंत्र अभ्यासणार आहोत. त्याला Future Progression असे म्हणतात.अमेरीकेतील काही तज्ज्ञ संशोधक आणि Hypnotists यांनी हे तंत्र शोधून काढले आहे.

दुसर्‍या दिवशी पहाटे तीन वाजता पुन्हा गुरुजींनी त्याला उठवले. ध्यानाच्या गुंफेत गेल्यावर परत कालप्रमाणेच सम्मोहन सुरू झाले. ......

मी 1 ते 10 अंक म्हणतो.... आता तू भविष्यात जाणार आहेस. हे 2236 साल आहे.तुझ्या आसपास जे घडत आहे ते मला सांग पाहू.......................

तुझे नाव काय?

बार्बरा पुखरेस्ट

तुझे वय काय?

134 वर्षे

मी न्यू टेक्सास अंडरवॉटर सिटीमध्ये असते.

तुझ्या नावावरून तू एक स्त्री आहेस हे मी ओळखले. तुला मी बार्बरा म्हणून हाक मारू का?

हो चालेल ना.

तुझे वय इतके जास्त कसे? आणि तुम्ही पाण्याखाली कासेकाय राहता?

इ.स.2120 साली लागलेल्या काही आश्चर्यकारक वैज्ञानिक शोधांमुळे मानवाचे आयुर्मान वाढले होते . सध्या मानवाचे सरासरी आयुर्मान 200 वर्षे आहे. कॅन्सर आणि एड्स सारख्या रोगांवर आता गोळ्यांचा तीन महिन्यांचा एक कोर्स पुरा केल्यास कॅन्सर आणि एड्स सुद्धा बरे होतात.

मृत्युचे प्रमाण कमी झाल्याने आणि वयोमान वाढल्याने पृथ्वीवर लोकसंख्या बेसुमार वाढली . आणि त्यामुळे सर्वांना राहायला,पोसायला जमीन कमी पडू लागली. त्यामुळेच अंडरवॉटर आणि अंडरग्राऊंड सिटीज बनवल्या गेल्या.

2013-03-02T10:33:00.001+05:30

अद्भुत

तुझे नाव काय?

थॉमस रुडी

हे कोणते साल सुरू आहे ?

1862 , 12 डिसेंबर

तू कुठे आहेस?

मी अमेरिकेत आहे.

आजूबाजूला काय परिस्थिति आहे?

तुझ्याबरोबर कितीजण आहेत ?

आम्ही तीस कन्फेडरेट आहोत , मी मूळचा व्हर्जिनियाचा !

किती दिवस झाले युद्ध सुरू आहे?

तुमच्याजवळ काय शस्त्रे आहेत?

आमच्याकडे घोडे,बंदुका आणि भले आहेत. पण शत्रूकडे तोफाही आहेत.

आता काय झाले?

दुसरी गोळी येते आहे. ती मात्र नेमकी छातीवर ! बापरे! मी मेलो ..........

…………..

रोहनने हळूहळू डोळे उघडले. गुरुजी समोर बसले होते. सकाळचे सहा वाजले होते.

होय गुरुजी ..माझी पैशाबद्दलची भीती कमी झाल्यासारखी वाटते आहे.

तुझे नाव काय?

बार्बरा पुखरेस्ट

तुझे वय काय?

134 वर्षे

मी न्यू टेक्सास अंडरवॉटर सिटीमध्ये असते.

हो चालेल ना.

तुझे वय इतके जास्त कसे? आणि तुम्ही पाण्याखाली कासेकाय राहता?

2013-03-02T10:32:00.001+05:30

अद्भुत

तुझे नाव काय?

थॉमस रुडी

हे कोणते साल सुरू आहे ?

1862 , 12 डिसेंबर

तू कुठे आहेस?

मी अमेरिकेत आहे.

आजूबाजूला काय परिस्थिति आहे?

तुझ्याबरोबर कितीजण आहेत ?

आम्ही तीस कन्फेडरेट आहोत , मी मूळचा व्हर्जिनियाचा !

किती दिवस झाले युद्ध सुरू आहे?

तुमच्याजवळ काय शस्त्रे आहेत?

आमच्याकडे घोडे,बंदुका आणि भले आहेत. पण शत्रूकडे तोफाही आहेत.

आता काय झाले?

दुसरी गोळी येते आहे. ती मात्र नेमकी छातीवर ! बापरे! मी मेलो ..........

…………..

रोहनने हळूहळू डोळे उघडले. गुरुजी समोर बसले होते. सकाळचे सहा वाजले होते.

होय गुरुजी ..माझी पैशाबद्दलची भीती कमी झाल्यासारखी वाटते आहे.

तुझे नाव काय?

बार्बरा पुखरेस्ट

तुझे वय काय?

134 वर्षे

मी न्यू टेक्सास अंडरवॉटर सिटीमध्ये असते.

हो चालेल ना.

तुझे वय इतके जास्त कसे? आणि तुम्ही पाण्याखाली कासेकाय राहता?

कोकणासाठी हवी जलवाहतूक

2012-10-31T06:48:00.001+05:30

कोकणाच्या निसर्गाचा बाज काही निराळाच. तिथलं प्रसन्न करणारं वातावरण, हिरवळ हवीहवीशी वाटते. मात्र, उन्हाळ्याची सुट्टी, गणेशोत्सवात कोकणात जाणं कठीण होत असतं. या काळात ट्रेनचं बुकिंग न मिळणं, खाजगी बसेसची मुजोरी अशा समस्या येत जातात. मात्र, त्याच वेळी जलवाहतुकीचा चांगला पर्याय चाकरमान्यांना मिळाल्यास फायदा होऊ शकेल. सर्वसामान्यांना जलवाहतुकीने मोठा आधार मिळू शकेल. त्याशिवाय स्थानिक पातळीवरदेखील रोजगारनिमिर्तीस हातभार लागू शकेल.

कोकण किनारपट्टी आजही पर्यटकांच्या पसंतीचा भाग मानली जाते. कोकणात जाण्यासाठी अनेक पर्याय उलपब्ध आहेत, तरी बोटींमधून प्रवास करण्याची धम्माल कशात नाही, असंही मानलं जातं. वाहतुकीच्या दृष्टीने चांगला असणारा हा पर्याय लवकरात लवकर खुला व्हावा, अशी मागणीही नेहमी केली जाते.

सुमारे पन्नास वर्षांपूवीर् चाकरमान्यांची एकमेव पसंती कोकण बोटीलाच असायची. त्यातूनच ते विजयदुर्ग, देवगड, वेंगुलेर् असा प्रवास करायचे. 1845 च्या सुमारास ब्रिटिशांनी प्रवासी सेवेसाठी बॉम्बे स्टीम नेव्हिगेशन कंपनीची स्थापना केली. त्याला प्रवाशांचा चांगला प्रतिसाद मिळत गेला. 1940 ते 1950 च्या सुमारास संत तुकाराम, संत रामदास, अँथोनी अशा बोटी नावारूपाला आल्या होत्या. त्या वेळी प्रवाशांची क्षमता अडीशे ते तीनशेच्या आसपास होती आणि तिकीट अडीच, तीन, चार रुपये असायचं. पुढे बोट उद्योगाला मोठ्या प्रमाणात चलती मिळाली आणि त्यानुसार तिकीट दरही वाढले.

साधारण या बोटीवर तीन डेक असायचे, त्यांचे दर लोअर डेक (12 रु.) अपरडेक (16 रु.), केबीन (40 रु.) असे असायचे. मंुबईतून चाकरमानी याच बोटीने मंुबई ते मालवणचा प्रवास करू लागले. तेव्हा माझगावच्या भाऊच्या धक्क्यावर गदीर् जमायची ती सकाळी 9 वाजताची कोकण बोट पकडण्यासाठी.

बोट सुटताना तीन भोंगे व्हायचे. दुसऱ्या भोंग्याला सर्व प्रवासी बोटीत चढायचे आणि तिसऱ्या भोंग्याला शिडी उचलली जायची. सकाळी 10 वाजता काळेकुट्ट धुरांचे लोट आकाशात सोडत बोट मंुबई बंदर सोडायची. एकदा बोटीत स्थानापन्न झालं की वेगळंच विश्व निर्माण व्हायचं. तिथे गप्पांचे फड रंगत जायचे. जेवण असो की नाश्ता, सर्व जण एकत्र बसून त्याची मजा लुटायचे.

मात्र, रामदास बोट बुडाली ते प्रकरण चांगलंच गाजलं. पुढे बॉम्बे स्टीम कॉपोर्रेशनने रत्नागिरी, चंदावती, इरावती अशा नवीन बोटी ताफ्यात सामील केल्या. ग्राहकांना खुश करण्यासाठी मोफत जेवणाची व्यवस्था त्या वेळी सर्वप्रथम सुरू करण्यात आली. त्याच वषीर् मार्चमध्ये चंदावती बोट मालवणच्या बंदरात रुतून बसली ती कायमचीच. पुढे 1964 साली काही कारणांनी ही कंपनी बंद पडली. तेव्हा तत्कालीन मुख्यमंत्री यशवंतराव चव्हाण यांनी गोव्यातील उद्योजक विश्वासराव चौगुले यांच्या स्टीमशिपमार्फतच्या चौगुले बोटसेवा पुन्हा सुरू केली. चौगुले स्टीमशिपने रोहिणी, सरीता, कोकणसेवक बोटी सुरू केल्या. मात्र, या बोटींचं आथिर्क गणित जमेना. त्यातच मालवणात बंदरात रोहिणी बुडाल्याने कंपनीला तोटा सहन करावा लागला. नंतर खाजगी उद्योजक पुढे येत नसल्याने या सेवेचं राष्ट्रीयीकरण करण्यात आलं.

मंुबई-गोवा सागरी वाहतूक मोगल लाइन्सच्या अधिपत्याखाली चालवण्यात आली. पण या सेवेत कोकणातील प्रमुख बंदरं वगळण्यात आली. 1988 मध्ये मोगल लाइन्स वाहतूक सेवाही बंद पडली. ब्रिटिशांनी नफ्यात चालवलेली बोटसेवा तोट्यात का आली, याचं कारण अजून लक्षात आलेलं नाही. कोकणवासीयांच्या दृष्टीने महत्त्वाची असणारी बोटसेवा पुन्हा सुरू करावी, अशी मागणी नेहमीच केली जाते. पर्यटनाच्या दृष्टीने या उद्योगाला चालना मिळू शकतो. ही सेवा पुन्हा एकदा सुरू झाल्यास त्यास प्रवाशांचा नक्कीच प्रतिसाद लाभेल. मात्र, ही सेवा सुरू होण्यासाठी सर्व स्तरावर प्रयत्न होणं गरजेचं आहे.

संदर्भ-आंतरजालावरून साभार ,आधारित*

नकारात्मक दृष्टीकोन

2012-10-31T06:46:00.002+05:30

तुमच्या आसपास असणाऱ्या मंडळींमध्ये सकारात्मक दृष्टीकोन/वर्तन असणारे लोक किती?
आणि नकारात्मक दृष्टीकोन/वर्तन असणारे लोक किती?

कितीही नाही म्हणले तरी अशा नकारात्मक व्यक्तीचा आपल्या आयुष्यावर चुकीचा प्रभाव पडतोच

त्यावर उपाय काय?

HOW TO AVOID NEGATIVE PEOPLE IN LIFE ?या विषयावर काही पुस्तक/ इबुक आहेत का?

डायरी-imagine! future and past ...

2012-10-31T06:45:00.002+05:30

समजा आज ११ में १९३२ तारीख आहे , तुमची डायरी कशी असेल ?
उदा. माझी डायरी-

काल रत्नागिरी ते मुंबई येण्यासाठी संध्याकाळी ५ ला बोट पकडली , सकाळी ७ ला बोट भाऊच्या धक्क्याला लागली , मग घोडागाडी आणि ट्राम ने गिरगाव ला पोचलो ...............
इ.इ.इ.

समजा आज ११ में २०३२ तारीख आहे , तुमची डायरी कशी असेल ?
उदा. माझी डायरी-
आज सकाळी माझ्या बी एम डब्ल्यू फ्लायिंग कार मधून दिल्ली ते मुंबई प्रवास केला , खूप मज्जा आली ,फक्त ३ तासात घरी.
इ.इ.इ.,...............................

मला भेटलेल्या अफलातून वल्ली

2012-10-31T06:44:00.003+05:30

चिपळूण –कराड रोड वर अलोरे गावी “शाह्नुर बाबा” यांचा एक दर्गा आहे .सदरहू दर्गा हा हिंदू-मुस्लीम ऐक्याचे प्रतिक म्हणून खूप प्रसिद्ध आहे . या दर्ग्याची ख्याती अशी की येथील प्रमुख पुजारी चक्क हिंदू आहे . अशोक वडगावकर ही व्यक्ती गेल्या कित्येक वर्षापासून या दर्ग्याची सर्व व्यवस्था पाहते .

या दर्ग्या मध्ये अडल्या-नडल्या सर्व प्रकारच्या व्यक्ती दर्शनासाठी येतात . त्यांच्या सर्व प्रकारच्या समस्यांचे निराकरण येथे होते . चिपळूण चे दानशूर लोवलेकर कुटुंबियांनी येथे खूप सोयी-सुविधा उपलब्ध करून दिल्या आहेत .आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे या दर्ग्यामध्ये सप्तशती-नवचंडी हवन आणि गणेश-याग या सरखे यज्ञ विधी ही झालेले आहेत ,तेथे यज्ञ-कुंड ही आहे .

तर मंडळी ,आजच्या विषमतेने आणि धार्मिक विद्वेषाने भरलेल्या युगात खरी धर्मनिरपेक्षता आणि सर्व-धर्म समभाव .श्रद्धा/भक्ती यांचे अनोखे दर्शन जर कोणाला अनुभवायचे असेल तर या दर्ग्याला जरूर भेट द्या ....................

मला भेटलेल्या अफलातून व्यक्ती

2012-10-31T06:42:00.003+05:30

मी ३ वर्षापूर्वी कतार ला असताना आमच्या ग्रुप मध्ये राजू मिरचंदानी म्हणून एक टेक्निशियन होता ,वय वर्षे फक्त ६३ ! अतिशय जॉली आणि हसतमुख .अगदी अनोळखी असणाऱ्या व्यक्तीशीही त्याच्या तासनतास गप्पा चालत . इजिप्शियन , फिलिपिनो , थायलंडी , पाकिस्तानी, कतारी, अमेरिकन ,ब्रिटीश कोणीही असो ! ऑफिसर ,म्यानेजर , असो कि झाडूवाला असो ,राजू म्हटलं की सगळ्यांना माहित !

हा राजू मुळचा सिंधी ! फाळणीनंतर वडील मुंबईला स्थाईक झाले . मग राजूचा जन्म .सुमारे १९५० चा ,राजूने इलेक्ट्रीशियन चे शिक्षण घेवून मुंबईत छोट्या-मोठ्या कंपनीत जॉब केले . १९७८ ला सर्वप्रथम कतार ला आलां , लग्न झाले ,पण बायको मुंबईतच! हा सतत बाहेर .वर्षातून २ वेळा घरी यायचा !त्यानंतर मग अबुधाबी/सौदी/ओमान /बहारीन असे अनेक देशात २-२ /३-३ वर्षे काढत १९९२ ला कतार ला मेकॉन कंपनीत जॉईन झाला ,तो आजही तिथेच आहे .मधल्या काळात प्रचंड बदल झाले , कंपनीचे नावही बदलून मेकॉन चे क्यूकॉन झाले .पण राजूभाई जिथल्या तिथेच आहे ! सुरुवातीला आला तेव्हा पगार ५०० रियाल होता ,आता वाढत वाढत १७०० रियाल झालं, ओवरटाईम धरून ३००० रियाल म्हणजे सुमारे ४०,००० रुपयापर्यंत आहे .

पण राजूची हौस दांडगी! दर ६ महिन्यांनी घरी जाताना निम्मा पगार शॉपिंग वर खर्च करणार ! भारतात शेयर बाजारात खूप उलाढाली केल्या आहेत त्याने ! साधा टेक्निशियन असूनही त्याने शेयर्स मध्ये १० लाख गुंतवले होते .हर्षद मेहता फ्रॉड च्या वेळी बरेच नुकसान झाले ,पण परत जिद्दीने पुन्हा तेवढेच पैसे गुंतवले ! पण शेवटी २००८ च्या जबरदस्त मंदी मध्ये त्याचे पूर्ण १२ लाख गेले ! हाती राहिले फक्त दीड लाख! पण ईश्वराचा न्याय पहा ! नेमका त्याच वेळी कतारला कंपनीत एक स्फोट झाला आणि राजूही त्यात सापडला , ४ महिने हॉस्पिटलमध्ये . कंपनीकडून विम्याचे ९ लाख मिळाले . "वो उपरवाला सब देखता है, एक हाथ से देता है ,और दुसरे हाथ से लेता है, लेकिन आदमी कि नियत हमेशा साफ होनी चाहिये ,तो उपरवाला कभी भी आपको गिरने नही देगा !"-राजूचे जीवनविषयक तत्त्वज्ञान !

या हरफनमौला राजूला १ मुलगा आणि १ मुलगी .दोघानाही व्यवस्थित शिकवले ,लग्ने केली ,मुलगा बॉलीवूड मध्ये असिस्टंट डायरेक्टर आहे ! पण विशेष असे कि त्याने ४ वर्षाच्या दोन अनाथ मुलींना दत्तक घेवून वाढवले ,शिकवले आणि लग्नेही लावून दिली , आणि गेल्याच वर्षी आणखी एका ६ महिन्यांच्या अनाथ मुलीला पुन्हा दत्तक घेतले आहे !

"मै जिंदगी का साथ निभाता चला गया".......रफीच्या धुंद स्वरांनी राजूची रास-लफान [कतार] मधली लेबर कॉलनीतील छोटीशी खोली भरून गेली होती , रोज संध्याकाळी २ पेग घेता घेता हिंदी गाणी ऐकणे हा त्याचा विरंगुळा !..................अशा अफलातून माणसाच्या अद्भूत आयुष्याबद्दल काय बोलावे ? कंपनीत मला "साहेब"म्हणणाऱ्या या राजूच्या अद्भूत व्यक्तिमत्त्वाला मी वाकून नमस्कार केला !!!!

प्रथा ,परंपरा आणि आपण

2012-10-31T06:40:00.002+05:30

आपल्या संस्कृतीत काही प्रथा आहेत.उदाहरण द्यायचे झाले तर शिवरात्रि ला शंकराच्या पिंडी ला पंचामृताने नाहू घालतात मग त्या पिंडीवर दुधाची संतत धार धरली जाते, कित्येक लिटर दुध त्या पिंडी वरून वाहून जाते. त्याच प्रमाणे जैन लोक श्रवण बेलगोळ येथील भगवान महावीर ह्यांच्या भव्य मूर्तीला लाखो लिटर दुधाने धुतात.ते दुध वाहून जाते. शनी शिंगणापुर येथे रोज कित्येक लिटर तेल ओतले जाते ते देखील वाहून जाते.

आपल्या देशात कुपोषण हि भयंकर समस्या आहे. गरीब घरात सकाळी ५०/१०० ग्राम तेल आणले जाते तर संध्याकाळी सध्या पाण्याची फोडणी केली जाते. हेच तेल गरीबात वाटले तर त्यांची पोटे हि भरतील आणि त्यांचे आपल्याला आशीर्वाद हि मिळतील.दूध गरीब मुलांना पाजले तर आपल्याला किती समाधान मिळेल. म्हणून पिंडी किंवा शनि/मारुति वर वाहिले जाणारे दूध /तेल हे खाली मोठी पिंप लावून साठवावे आणि मग ते गरजू /गरीब भक्तांना प्रसाद म्हणून दान करावे .विक्री करू नये .

एक आठवण टीव्ही ची !!!

2012-10-31T06:39:00.002+05:30

२०-२५ वर्षापूर्वीची आठवण आहे
तेव्हा टीव्ही वर १-२ channel च दिसायचे ,केबल/डिश वगैरे नव्हत्याच !
आमचे गाव मुंबई पासून ३५० किमी व गोव्या पासून २५० किमी वर आहे
त्यामुळे पणजी channel च थोडेफार दिसायचे
पण ते दिसण्यासाठी कायकाय भानगडी करायला लागायच्या !
एक तर १२ फुटी १३ काड्यांचा antenna १५० फूट उंचावर उभा करायला लागायचा ! त्याला परत बुस्टर वगैरे ,त्याची एवढी मोठी लांब केबल .त्यासाठी लोखंडी पाईप /बांबू .पुन्हा ते एवढे सगळे हलू नये म्हणून मोठ्या उंच झाडावर व्यवस्थित बांधायचे!
आमच्याकडे पावसाळ्यात पावूस व वारा प्रचंड असायचा
त्यामुळे antenna ची दिशा स्थिर राहत नसे
मग झाडावर चढून हे सगळे धूड antennaचे फिरवून पुन्हा दिशा व्यवस्थित सेट करायची !
एवढे सगळे करूनही पुन्हा दोन दिवसांनी प्रोब्लेम यायचाच!
आमच्याकडे फक्त सकाळी ९ वाजेपर्यंत आणि संध्याकाळी ६ नंतर सिग्नल व्यवस्थित यायचे...इतर वेळी टीव्ही बंद!
पण इतका सगळा त्रास आणि मेहेनत घेवून माझे बाबा टीव्ही चालू करायचेच!
हौस दांडगी !
त्यात पुन्हा दर वर्षी १-२ वेळा तरी antennaला बुरशी पकडल्या मुळे/ गंजल्या मुळे खाली उतरवून साफ-सफाई करून पुन्हा वर चढवायचे!

आज डिश टीव्ही /डीटीएच आल्यावर आपण किती सहजपणे टीव्ही पाहू शकतो !पण त्या वेळचे दिवस आठवल्यावर टीव्ही पाहणे किती कठीण होते ,हे समजते !
त्यावेळी रामायण-महाभारत आणि शनिवार-रविवार चे चित्रपट पहायला अख्खा गाव आमच्या घरी जमा व्हायचा !
मी त्यावेळी काही अफलातून शोध ही लावले होते !
आमच्या घरच्या साध्या antenna वर ओमान ,सौदी ,दुबई तसेच मेट्रो channel , चायना /नेपाल चे काही channel पकडून दाखवले होते!
त्याबद्दल मला अमेरिकेतील WORLD RADIO/TV/FM DX ASSOCIATION आणि UNIVERSAL RADIO RESEARCH या रेडियो -प्रेमी संघटने कडून प्रशस्ती-पत्रक ही मिळाले होते !

तर अशा या काही आठवणी!!!

गरम मसाला आमटी

2012-10-31T06:38:00.002+05:30

मसूरडाळ ,बटाट्याच्या लहान/मोठ्या फोडी,थोड्याश्या वांग्याच्या फोडी आणि टोमेटो च्या फोडी एकत्र शिजवून घेणे .प्रमाण - साधारण एका व्यक्तीसाठी ४० ग्राम डाळ .

गरम मसाला पावडर दुकानात चांगली मिळत असेल तर घेणे ,शक्यतो मजीठीया चिकन मसाला मिळाल्यास उत्तम .अन्यथा गरम मसाला अख्खा मिळतो ,तो घेणे .तो भाजून मिक्सर वर बारीक करून घेणे . कांदा व सुके खोबरे भाजून मिक्सर वर लावणे , त्यात थोडी लसूण ही घालणे .नंतर सर्व मसाला आणि कांदा,खोबरे लसूण एकत्र करून घेणे .

फोडणी साठी लसूण ठेचून घेणे ,फोडणीत लसूण,हळद,तिखट आणि मोहरी,तीळ घालून चांगली फोडणी करून मग शिजलेली डाळ त्यात ओतावी .योग्य प्रमाणात पाणी घालावे.वाटलेला सर्व मसाला घालावा .चवी-प्रमाणे मीठ ,ओले खोबरे आणि कोथिंबीर घालून चांगली उकळावी .

पावा बरोबर किंवा भाता बरोबर अतिशय छान लागते !

चाल-ढकल Procrastination

2012-10-31T06:37:00.002+05:30

आपल्यापैकी सर्वांना थोडीफार चालढकल करण्याची सवय असते , पण काही लोकांच्या बाबतीत हा फार मोठा स्वभावदोष ठरतो व त्यामुळे अनेक मानहानीकारक प्रसंग उद्भवू शकतात.

शास्त्रीय दृष्ट्या विश्लेल्षण केल्यास या चालढकल करण्याच्या प्रवृत्ती मागे काही वैज्ञानिक आणि भावनिक कारणे असू शकतात.त्यातील मुख्य भावनिक कारण म्हणजे माणसाची नैसर्गिक प्रवृत्ती-"कठीण किंवा त्रासदायक काम पुढे ढकलल्याने जो तात्पुरता आनंद किंवा सुटका "मिळते ते आहे .आणि मग त्याचीच सवय लागते .

मात्र महत्त्वाची कामे पुढे ढकलून कमी महत्त्वाची /आनंद-दायी कामे करणे याचे अतिशय घातक परिणाम होऊ शकतात. मुख्य म्हणजे माणसाची कार्यक्षमत कमी होते.तसेच, वेळेवर कामे पूर्ण न केल्याने येणारा ताण-तणाव / भीती/ नैराश्य/guilt येणे आणि तुमची विश्वासार्हता कमी होते.लोक तुमच्याकडे संशयाने पाहू लागतात,बिनभरवशाचा म्हणून हिणवू लागतात.

मग कंटाळा /बेजबाबदार-पणा /आळस आणि कोडगेपणा याच्या मिश्रणातून एक अति-टाकाऊ व्यक्तिमत्त्व जन्मास येते.आत्मविश्वास /इच्छाशक्ती चा अभाव आणि self defeating mentality ही कारणे यापाठी असू शकतात. यामागे काही प्रमाणात आजकाल बोकाळलेली सुख-लोलुप वृत्ती आणि कष्ट करण्याची सवय /वृत्त्ती नसणे हेही कारण असू शकते.

वैज्ञानिक दृष्ट्या विचार केल्यास मेंदूतील prefrontal cortex या भागाचे कमी उद्दीपन झाल्यास असे प्रकार घडतात. मुख्यता: विद्यार्थी वर्गात हा प्रकार जास्त आढळतो आणि मग त्यातूनच वर्षभर अभ्यास न करता परिक्षेच्य वेळी घाई-गडबड करून कसातरी अभ्यास पूर्ण करण्याचा खटाटोप केला जातो.त्याला अनुक्रमे planning fallacy आणि student syndrome असे म्हटले जाते.

तर मंडळी ,आपल्या कार्यक्षमतेवर अतिशय मोठ्या प्रमाणात या चाल-ढकल करण्याच्या दुर्गुणाचा परिणाम होत असतो.ज्यांना आपल्या स्वभावात हा दोष असल्याची शंका असेल,त्यांनी प्रयत्न-पूर्वक तो दोष निस्तरायचा प्रयत्न करावा,किंवा वेळप्रसंगी मनो-वैज्ञानिक तज्ज्ञाची मदतही घ्यावी

परदेशी काम करणाऱ्यात भारताचा टक्का कमी

2012-10-31T06:36:00.002+05:30

मंडळी, माझ्या स्वत:च्या अनुभवावरून आणि माझ्या इतरत्र परदेशी काम करणाऱ्या मित्रांच्या बोलण्यात एक गोष्ट सतत प्रकर्षाने जाणवते ,ती म्हणजे परदेशी काम मिळवणे आणि करणे यामध्ये आपण भारतीय थोडे मागे आहोत.

तुम्हाला आश्चर्य वाटेल,पण १९८०-९० च्या काळात दुबई आणि इतर गल्फ कंट्रीज मध्ये बहुतांश म्हणजे ७०-८०% कर्मचारी भारतीय असायचे! पण गेल्या १०-१५ वर्षापासून अरेबियन कंट्रीज मध्येही फिलिपिनो /मलेशियन/श्रीलंकन/पाकिस्तानी/बांगलादेशी /नेपाली /इजिप्शियन आणि उच्चपदावर ब्रिटीश/अमेरिकन नागरिकांचे प्रमाण वाढते आहे .

कित्येक आफ्रिकन कंट्रीज मध्ये तर सरसकट चायनीज कंपन्यांना सगळी कंत्राटे मिळत असून साहजिकच फक्त चीनी कर्मचारी भरले जातात. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे खुद्द अमेरिकेत भारतीय NRI पेक्षा फिलीपाईन्स या छोट्याशा देशातील जास्त नागरिक कामासाठी आहेत.

माझ्या मते भारत सरकारच्या परराष्ट्र मंत्रालयाने याबाबत लक्ष घालून योग्य ती पावले उचलली पाहिजेत. त्याचबरोबर भारतीय तरुणांनीही अधिकाधिक प्रयत्न करून आणि आवश्यक ते शिक्षण/प्रशिक्षण आणि अनुभव घेवून परदेशी नोकऱ्यांची कास धरावी. आज सुदैवाने मुंबईत अनेक चांगले एजंट्स असल्याने निदान गल्फ मध्ये तरी भारतीय ४०-५० % पर्यंत आहेत,पण त्यातही केरळ आणि गुजरात येथील लोकच जास्त प्रमाणात आहेत .

या विषयावर आपली सर्वांची मते /अभिप्राय/सूचना अभिप्रेत आहे.जगाच्या स्पर्धेत टिकून राहायचे असेल तर परदेशी भारतीय कर्मचाऱ्यांचा टक्का वाढायलाच हवा, ज्यायोगे परदेशी चलनाची गंगाजळी सतत भरलेली राहील,असे मला वाटते. जगातील दुसऱ्या क्रमांकाची लोकसंख्या असूनही जर आपण जगाला योग्य ते मनुष्यबळ पुरवू शकत नसू,तर यापेक्षा अधिक दुर्दैव ते काय?

"एकमेका सहाय्य करू...अवघे धरू सुपंथ!"

आमच्या गावातील एक आश्चर्य

2012-10-31T06:30:00.002+05:30

आमच्या गावात एक बाबू देवरुखकर म्हणून व्यक्ती आहे, वय ४५ . तसा मंदबुद्धीच आहे, गावात हमाली ,पेपर टाकणे वगैरे उद्योग तो करतो. पण त्याची स्टोरी खूप इंटरेस्टिंग आहे .

लहानपणी शाळेत असताना त्याला मारकुटे मास्तर होते .त्यांच्या माराच्या भीतीने हा बाबू सगळी पुस्तके तोंडपाठ करून टाकी .म्हणजे अमुक धडा वाच,असे सांगितल्यावर पुस्तक नुसते समोर धरून तोंडपाठ धडा घडाघड म्हणून दाखवी.पण धड्यावरील प्रश्न विचारले असता त्यांची उत्तरे त्याला येत नसत ..............साहजिकच सतत नापास होत असल्याने चौथीतून त्याला शाळा सोडावी लागली.

पण गणितात मात्र प्रचंड हुशार! त्याला १ पासून कितीही संख्येचा पाढा विचार, क्षणात उत्तर तयार. १२८७ /१५४८९४ चा पाढा विचारा/, लगेच म्हणून दाखवणार. कितीही संख्येची बेरीज,वजाबाकी,गुणाकार,भागाकार,वर्गमूळ, वर्ग ,इत्यादी सगळे क्षणात उत्तर तयार. तुम्ही कॅल्क्युलेटर घेवून बसलात तरी तुम्ही कॅल्क्युलेटरवर गणित करण्या आधी त्याचे उत्तर तयार असते.

तुम्ही प्रश्न विचारल्यावर तो एक सेकन्दभर नजर आकाशाकडे करून बघतो. आणि उत्तर सांगतो. संख्या फार मोठी असेल तर फक्त तो आकडे म्हणून दाखवतो. उदा.२५ कोटी १२ लाख ७८ हजार ३९८ ही संख्या तुमच्या प्रश्नाचे उत्तर असेल तर तो २५१२७८३९८ असे एकेक आकडे सांगतो. तो जेव्हा आकाशाकडे बघतो, तेव्हा त्याला प्रश्नाचे उत्तर नजरेसमोर दिसते ,असे तो सांगतो.

"स्टार माझा " वाहिनीचे रत्नागिरी प्रतीनिधी सचिन देसाई यांनी नोव्हेंबर २००८ मध्ये या बाबू च्या अचाट आणि अतर्क्य चमत्कारावर आधारित एक मुलाखत घेऊन ती प्रसिद्ध केली होती. "स्टार माझा "वर ती प्रसारित ही झाली होती. त्यापूर्वी विविध स्थानिक वृत्तपत्रातून सुद्धा बाबू बद्दल माहिती प्रसिद्ध झालेली आहे

आधुनिक मेंदू-विज्ञानाला आव्हान ठरू शकणार्या आणि अतींद्रिय शक्तीच्या अभ्यासकांना एक चमत्कार म्हणून अभ्यास करण्यासारखे या बाबुकडे नक्की काहीतरी आहे. गरज आहे ती त्याची दाखल घेण्याची! नाहीतर गेली ४०-४५ वर्षे गावकरी त्याला वेडसर म्हणून दुर्लक्ष करत आहेतच!पण खरेच त्याच्यामध्ये संशोधन करण्यासारखे काही असेल,तर संशोधन व्हायला हवे,असे वाटते...................!धन्यवाद!

शिरीष चव्हाण उर्फ बाबू देवरुखकर
मु.पो.चोरवणे ,व्हाया-पाली
नाणीज जवळ- (रत्नागिरी -कोल्हापूर हायवे.)
ता.संगमेश्वर,जिल्हा-रत्नागिरी.

2012-10-24T23:30:00.001+05:30

वेंकट

2012-10-24T19:24:00.003+05:30

वेंकट

नमस्कार
मी वेंकटेशन अय्यर .
हस्तांदोलन करीत तो म्हणाला .आज तो नावाने आमच्या टीम मध्ये सामील होत होता . ओमान मधील “पी डी ओ “ या प्रथितयश कंपनीच्या आलिशान कार्यालयात आमच्या ग्रुप मध्ये आजपासून हा नवीन “मल्लू” जॉईन झाला होता. अशा अनेक “मल्लू”सोबत आजतागायत काम केले असल्याने त्यात विशेष काहीच वाटले नाही...आमच्या ग्रुप चा अन्वर नावाचा दुसरा एक मराठी सदस्य मला हळूच मराठीतून म्हणाला...”चला, आणखी एक यंडूगुंडू आले रे” ...मीही हसून अन्वर कडे पहिले आणि कामात गर्क झालो...

लंचब्रेक मध्ये सगळेजण हास्यविनोद करत असताना अय्यर मात्र शांत आणि गंभीर होता ... माझ्या ते लक्षात आले, कदाचित परदेशात नोकरीचा पहिलाच दिवस ...त्याचे टेन्शन असेल म्हणून मी दुर्लक्ष केले ...पण संध्याकाळी कॅम्पवर गेल्यावरही तोच प्रकार ..हा आपला आपला एकटा-एकटाच ...असेच ४-५ दिवस चालले .शेवटी मी न राहवून ऑफिस सुटल्यावर संध्याकाळी कॅम्पवर त्याच्या रूम मध्ये गेलो. स्वारी अगदी शुभ्र धोतरात होती...अंगात जानवे आणि कपाळाला गंध...उदबत्ती निरंजन लावलेले ,आणि तोंडाने मोठ्या आवाजात स्तोत्र-पठण सुरु....

“तुम ब्राह्मिन है क्या?” मी विचारले . “हा साब” तो म्हणाला ...”मै भी ब्राह्मीन है ,लेकीन मै तुम जैसा इतना पूजापाठ नही करता बाबा “मी म्हणालो ...तसा तो उत्तरला ... “साब ,मै आपको क्या बतावू?ये पूजापाठ एक साधन है अपने दुख को छीपाने का, मेरी स्टोरी सुनोगे तो जान जावोगे क्यो मै ऐसा हू..............”असे म्हणून त्याने आपली स्टोरी सांगायला सुरवात केली ...

केरळमधील पलक्कड जिल्ह्यातील राजावाडी गावाचे प्रमुख पुजारी राधास्वामी अय्यर .गावातील देवूळ त्यांच्याच ताब्यात.गावातील सगळे धार्मिक कार्यक्रम त्यांनीच करायचे .राधास्वामी होतेच वेदशास्त्रसंपन्न. आजूबाजूच्या ५०-६० गावात राधास्वामी इतका मोठा वेद-विद्वान नव्हता .राजावाडी गावात मोठे घर,शेती आणि गावातील सगळी पूजा/यज्ञ/ लग्न/समारंभ हे राधास्वमिंचे उत्पन्नाचे साधन .पत्नीचे नाव लक्ष्मी तर वेंकट हा मुलगा .वेंकट होता तिसरीला ,अभ्यासात प्रचंड हुशार ,पण वडिलांचा पारंपारिक व्यवसाय पुढे चालवायचा म्हणून वेंकट ला ८ व्या वर्षीच पलक्कडला वेदशाळेत पाठवण्यात आले .

तिथून वेन्कटची ओढाताण सुरु झाली .त्याला शाळा शिकायची होती. खूप मोठे व्हायचे होते. गावातील इतर घरातील बरीचशी माणसे दुबईला नोकरीला होती. ती सुट्टीला गावी येत ,तेव्हा त्यांची ऐट पाहून वेंकटला नवल वाटे. इतर मुले बाबांनी दुबईवरून आणलेली नवीन नवीन खेळणी घेऊन खेळत ,तेव्हा वेंकटला वाटे,आपल्याला का नाही अशी खेळणी मिळत? तो आईला विचारी ,हट्ट करी ,तू पण बाबांना सांग ना दुबईला जायला ...........पण आई त्याची समजूत काढून म्हणे ,अरे बाबा ,आपण तर पंडित आहोत.....आपण नसते जायचे बाळा तिकडे...मग तो पुन्हा म्हणे...पण मी जाणार मोठा झाल्यावर दुबईला ...........आई कशीतरी त्याला गप्प करी.......!

त्यात आता तर शाळा सुटली....आता वेदशाळा ......म्हणजे आयुष्यभर पूजापाठ करून जीवन जगावे लागणार ...त्याचे मन बंड करून उठे ....कित्येक दिवस तो जेवतही नसे...कशीबशी २ वर्षे काढली तिथे ,अजून ३ वर्षे बाकी होती. आणि एक दिवस..............एक दिवस त्याला पलक्कड मधील एक मित्र राघवन भेटला,त्याचे वडील दुबईला होते.त्याच्याकडे पैसेही भरपूर असायचे..............वेन्कटची अवस्था त्याला बघवेना ... “तुला पळून जायचे आहे का इथून? मी मदत करतो तुला “तो म्हणाला “अरे पण पळून जाणार कुठे?” “माझे काका आहेत त्रिवेंद्रम ला,चल आपण दोघेजण त्यांच्याकडे जावू...”राघवन ने धीर दिला .

आणि मग एके दिवशी वेदशाळेला कायमचा रामराम ठोकून ट्रेनने वेंकट राघवनसह त्रिवेंद्रम ला पोचला.निघताना वेंकट खूप रडला,कारण आपण वेदशाळेतून पळालो हे समजल्यावर बाबा कधीही क्षमा करणार नाहीत, यापुढे आई-बाबा आणि गाव ,सगळ्याला विसरावे लागेल,हे त्याने ओळखले होते.तरीही जिद्दीने आणि राघवनच्या दिलाश्यामुले तो त्रिवेंद्रमला गेलाच.तिथे गेल्यावर राघवन ने वेंकटची सारी कहाणी काकांना सांगितली...काका उदार आणि दयाळू मनाचे होते. त्यांनी वेंकटला आपल्या घरी ठेवून घेतले,आणि त्याच्या शिक्षणाची सगळी जबाबदारीसुद्धा स्वीकारली. अट एकच, नोकरीला लागल्यावर झालेला सर्व खर्च वेंकट ने परत करायचा!

ती अट वेंकट ने मान्य केली आणि आनंदाने तो त्रिवेंद्रम च्या शाळेत जावू लागला .राघव पलक्कड ला परतला ,पण वेंकटविषयी कोणालाही काहीही सांगितले नाही.वेदशाळेतून वेंकट गायब झाल्याचे कळल्यावर राधास्वामीनी आकाश-पाताळ एक केले ,खूप शोधाशोध केली ,पण वेंकटचा ठावठिकाणा सापडला नाही.पण वेंकट कुठेतरी शिकण्यासाठीच गेला आहे,याची खात्री त्यांना होती..............

काळ पुढे सरकत होता ,जात्याच हुशार असलेल्या वेंकट ने इंजिनियरिंग पूर्ण केले आणि आणि तिथल्याच एका कंपनीत ट्रेनी म्हणून जोब करू लागला ...तेवढ्यात राघवन च्या वडिलांनी त्यांच्या ओमान मधल्या मित्राच्या मदतीने ओमानमधल्या कंपनीसाठी वेंकटची शिफारस केली ,इंटरव्ह्यू झाला ,आणि हाहा म्हणता जेट एअरवेजच्या विमानाने वेंकट ओमानला पोचलादेखील!!!

तर अशी ही वेंकटची स्टोरी..”तो अब तुम उदास क्यो हो?”मी विचारले.तर तो म्हणाला,.”साब अभी एक बात मुझे बहुत परेशान कर रही है. मै अपने पिताजी,मां और गावको कभी देख पावून्गा?क्या सोचेंगे वो?” मी म्हणालो..घाबरू नकोस,त्या परमेश्वराच्या इच्छेने आणि आशीर्वादाने तुझे स्वप्न पुरे झाले आहे,तोच तुला मार्ग दाखवील ....

त्या दिवसापासून मनावरील ओझे हलके झाल्याने वेंकट खूप मोकळा मोकळा वाटत होता ...हळूहळू तो रुळला ...एक वर्ष संपले ...आता सुट्टीला तो घरी जाईल ...पण सुट्टीत ३ महत्त्वाची कामे आहेत...पहिले म्हणजे आई-वडिलांना भेटणे, राघवनच्या काकांचे पैसे देणे ............आणि तिसरे म्हणजे........नाजूक काम....राघवनच्या काकांच्या मुलीशी साखरपुडा..........................!!!

2012-10-08T23:48:00.001+05:30

नमस्कार

आपल्याकडे ग्रामीण भागात शिक्षण व उच्चशिक्षण याबाबत आस्था कमी आहे ,शिकून पुढे करायचं काय? असा प्रश्न विचारला जातो

बहुतांश ग्रामीण भागातून आलेली मुले ऑफिस मध्ये शिपाई किंवा तत्सम कनिष्ठ पदावरच काम करताना दिसतात ,यास्तव त्यांचे कौन्सेलिंग व प्रबोधन होणे गरजेचे आहे असे मला वाटते
- त्यादृष्टीने विचार करता, आम्ही student welfare foundation या संस्थेच्या माध्यमातून काही कार्यक्रम आयोजित केले आहेत ,संपर्क- ९९६०६९९५०४

अपघात

2012-10-08T23:48:00.000+05:30

चंदू चं आयुष्य तसं एककल्लीच! सकाळी उठावं , चहा घेवून बाईकला किक मारावी , गल्लीतल्या किराणा मालाच्या दुकानातून १० गुटख्या च्या पुड्या घ्याव्यात ,एक तिथेच फोडून तोंडात टाकावी ,आणि दिवसाचा शुभारंभ करावा ! मग थोडं चावडीवर भटकून इकडच्या तिकडच्या गप्पा माराव्यात आणि बातम्या काढाव्यात. आणि मग सरळ घर गाठावं. अंघोळ-पूजा उरकून आईने दिलेला डबा घेवून मग कंपनी गाठावी....

कोकणातलं समुद्रकिनाऱ्या वरचं गाव! १५ वर्ष पूर्वीच इथं एक परदेशी कंपनी आली, लोकांनी खूप विरोध केला ,पण शेवटी कंपनी राहिलीच! मग चंदू ला कंपनीत मुकादम म्हणून काम लागलं . तसा होता चंदू आयटीआय केलेला ! पण कामासाठी बाहेरगावी जायचं तर आई सोडेना , बाबा लहानपणीच सोडून गेलेला ,घरची एवढी मोठी बागायत आणि आंब्या-फणस-काजू ची बाग /गुरे –ढोरे ! मग आई घाबरली .चंदुला म्हणाली, “बाबा चंदू , गावाजवळ कुठं काम मिळतं का बघ बाबा ,मि नाय तुला मुंबईला पाठवणार .इकडं कोण रं करील इतक्या गुरांचं आणि शेती-भाती? “

झालं , मग चंदू ला आपल्या आळशीपणा ला लपवायचं कारणाच मिळालं कि ! पण त्याच्या दुर्दैवाने ही कंपनी सुरु झाली ,आणि आईने एका स्थानिक राजकारण्याचा वशिला लावून चंदू ला तिकडे चिकटवला आणि चन्दूची उंडगेगिरी बंद झाली . मग चन्दूची नोकरी सुरु झाली . सकाळीं ९ ते संध्याकाळी ६ ,मध्ये १ तास सुट्टी-जेवायला ! पगार १५०००/- रुपये .

घरावरून कामाच्या ठिकाणी जायला मध्ये लौंचने[होडी] खाडी पार करावी लागायची! मग चंदू घरून सायकल वरून बंदरापर्यंत जायचा , लौंच आली ,कि सायकल सकट नंदू आत बसायचा ,आणि पलीकडच्या धक्क्यावर उतरून पुन्हा सायकलने कंपनीत जायचा ,येताना पुन्हा तसेच!

तर झालं असं की एकदा लौंच ने चंदू कंपनीत जात असतानां एक नवीन मुलगी त्याला दिसली .दिसायला छानच होती . मस्त गुलाबी साडी ,दणकट बांधा ,आणि खाडीच्या वाऱ्यावर उडणारे लांबसडक केस ! चंदू ला तर ती स्वप्नातली परीच वाटली ! आतापर्यंत आयुष्यात चंदू ने अशी पोरगी पहिलीच नव्हती ! दिसता क्षणी प्रेमात पडाव अशी........एकदा तर चंदुला वाटलं जावं आणि नाव विचारावं.पण ते धाडस त्याच्याने होईना ! मग तो तसाच एकटक तिच्याकडे पाहत राहिला ,तेवढ्यात किनारा कधी आला आणि बोट धक्क्याला कधी लागली तेही नाही कळल त्याला !

दिवसभर मग कंपनीत तिचाच विचार ! कामात मन लागेना ! तश्याच तिच्या विचारांच्या धुंदीतच दिवस गेला ,आणि ...............चन्दूचा डोळ्यावर विश्वासच बसेना !परत येताना बोटीत तीच !अरेच्चा! चंदू तर आनंदाने वेडा व्हायचाच बाकी राहिला ! स्वारी एकदम खुश! त्याने ठरवलं ,हिची माहिती काढायची! त्याची रात्र मग तिच्याच स्वप्नात गेली ,झोप कधी लागली आणि उजाडलं कधी तेही कळलंच नाही, आईने मोठ-मोठ्याने हाका मारून उठवलं तेव्हा कुठे जाग आली ! चंदू मग पटापट तयार होवून कामावर निघाला . आजही बोटीत ती होतीच . मग चंदूने आपला जिगरी दोस्त परश्याला तिची बातमी काढायला सांगितलं ,आणि परत येताना संध्याकाळी बोटीत परश्याला तिला दाखवलंही .

परश्या ने २ दिवसात तिची सगळी माहिती काढली , तिचं नाव मोहिनी . ती त्याच्याच कंपनीत नवीनच कामाला लागली होती . स्टोअर डीपार्टमेंट ला . अन् ती राहायलाही चन्दुच्याच गावात होती,भाड्याने खोली घेवून! चंदू आनंदाने वेडा झालां . मग पुढची सगळी सेटिंग चंदू आणि परश्या ने व्यवस्थित केली ,आणि एकदा चंदूने धीर करून तिला विचारलंच!

चंदू तसा दिसायला बऱ्यापैकी होता , त्यात आता प्रेमात पडल्यानंतर त्याने नवीन इस्त्रीचे कपडे ,अत्तर इत्यादी छानछोकी करायला सुरवात केली ,तो गावात राहूनही आणि वासुगिरी करूनही त्याचं बोलणं गावन्ढळ नव्हतं ,त्यामुळे तिलाही तो थोडाफार आवडला होता , पण एकदम होकार देण्या ऐवजी थोडं भाव खावूनच मग तिने होकार दिला .......आणि मग काय मंडळी , पुढच्या दिवाळीतच चंदूच्या लग्नाचा बार वाजला ! आईसुद्धा एवढी देखणी आणि नोकरीवाली सून मिळाली म्हणून आनंदात होती ! चंदू आता चंद्रावर पोचला होता !

चन्दूचे दिवस मजेत जात होते! असेच ५-६ महिने गेले . पण अलीकडे मोहिनीला कामावरून यायला उशीर होऊ लागला . पूर्वी ते दोघे एकदमच कामावर जात आणि परत येत ,आता चंदूने मोटार सायकल पण घेतली होती . पण हल्ली रात्रीचे ८-९ वाजले तरी मोहिनी येत नव्हती ,कधी कधी तर ११-१२ सुद्धा .मग उशीर झाला कि कंपनीची बोट तिला सोडायला यायची! चंदूने विचारले तर कंपनीत काम वाढलंय म्हणून संगायची ...हळू हळू तिच्या अंगावर अनेक दागिनेही दिसू लागले ,चंदूने चौकशी केली तर ओव्हर-टाईम च्या पैश्यातून घेतले आहेत असे सांगायची...तरीही चंदूच्या मनात शंकेची पाल चुकचुकू लागलीच !

आणि त्या दिवशी तर कहरच झालां ,त्या रात्री मोहिनी घरी आलीच नाही .आली ती एकदम दुसऱ्या दिवशी सकाळी ! आता मात्र चन्दूचा फ्युज उडाला ! इतके दिवस जे मनात खदखदत होतं ते बाहेर आलं , चंदूने मग परष्याला विश्वासात घेवून सगळं सांगितलं . परश्याने २-३ दिवसात जी माहिती आणली त्याने तर चंदूच्या हातापायातील बळच गेलं ,संतापाने त्याच्या मेंदूची लाहीलाही झाली , स्टोअर डीपार्टमेंटचा मनेजर शुक्ला तसा हरामीच! पण दिसायला गोरा-गोमटा आणि बोलायला एकदम गोडगोड ! या शुक्ला ने मोहिनी ला आपल्या जाळ्यात ओढली होती ,तिच्यावर पैश्याची खैरात करून तो तिला रात्री थांबवायचा आणि नको नको ते रंग उधळायचा !

हे समजल्यावर चंदू ला काहीच सुचेनासं झालं , आपल्या बायकोनेच आपला विश्वासघात केला , आणि या हरामखोर शुक्ला पायी? चंदूच्या तळपायाची आग मस्तकात गेली . आणि कधी नव्हे ती त्याची पावलं दारूच्या गुत्त्याकडे वळली . १-२-३-४ ...चंदू ग्लास च्या ग्लास रिते करीत गेला ...आणि मग कधीतरी उशिरा रात्री गुत्त्याबाहेर पडून बाईकला किक मारली ...परत येताना नेमका शुक्ला जीप घेवून समोरून आला ,आधीच चंदू प्यालेला ,त्यात या शुक्लाच्या पायीच आपली बायको आपल्याशी बेईमान झाली या विचाराने तो हैराण झाला .आता या शुक्ला ला धडा शिकवायचाच ! चंदूने आपल्या बाईकचा स्पीड तुफान वाढवला आणि मागचा पुढचा विचार न करता सरळ बाईक शुक्ला च्या जीप वर चढवली !

जाग आली तेव्हा चंदू हॉस्पिटल मध्ये होता ,उजव्या हाताला आणि पायाला भलेमोठे ब्यांडेज!उठताही येईना ! तेवढ्यात आई ,मोहिनी आणि परश्या समोरून खोलीत आले .डॉक्टर जे म्हणाला ते ऐकून त्या दुखण्यातही चंदूच्या जीवाला फार बरे वाटले –
“अरे चंदू केवढा मोठा एक्सीडेंट रे ! नशीब म्हणून वाचलास ! ठोकर बसल्यानंतर त्या शुक्ला साहेबांची गाडी रस्त्यावरून नदीत पडली आणि त्यातच त्यांचा अंत झाला रे !”
इकडे मोहिनी डोळे पुसत होती आणि परश्या मात्र चंदू कडे बघत गालातल्या गालात हसत होता !

डॉन

2012-10-08T23:43:00.003+05:30

डॉन

दुबईच्या आलिशान हॉटेलच्या स्विमिंग पुलाच्या कठड्या वर बसून सिगारेट चे झुरके घेत तो बसला होता .संध्याकाळचा लालभडक सूर्य जसजसा अस्ताला जात होता ,तसतसा त्याला आपला २५ वर्षापूर्वीचा भूतकाळ एखाद्या चित्रपटाप्रमाणे डोळ्यासमोर दिसू लागला .....

हैदराबाद मधल्या झोपडपट्टीतील ती छोटीशी खोली .पप्पा आणि मम्मी दिवसभर कामाच्या शोधात दिवसभर वणवण भटकत होते ,घरात दोन वेळच्या जेवणाची सुद्धा मुश्कील होती .तो आणि छोटी बहिण सुरीली तिथेच मातीच्या ढिगार्यात खेळत होते .तेवढ्यात तिथे एक गाडी आली .गाडीतून ३-४ माणसे उतरली आणि त्यातल्या एका गॉगलवाल्याने त्याला एक चॉकलेट दिले .दिवसभर भुकेला असल्याने त्याने पटकन ते खाल्लेही .सुरीलीलाही एक चॉकलेट देवून ते सगळे गाडीत बसले ..............एवढेच ! त्यापुढचे काहीच आठवेना ! त्यानंतर त्याला जाग आली तेव्हा तो एका मोठ्या बंद खोलीत होता. आजूबाजूला त्याच्याच वयाची १५-२० मुले .

बराच वेळ तो तसाच बसून होता,हळूहळू इतर मुलेही गाढ झोपेतून जागी व्हावीत तशी जागी झाली .कुणालाच कळत नव्हते काय चाललेय? सगळी रडारड सुरु झाली.पप्पा-मम्मी कुठे आहेत? सुरीली कुठाय? मी इकडे कसा आलो? माझे घर कुठे आहे? इत्यादी अनेक प्रश्न त्याच्या कोवळ्या मनात गर्दी करू लागले .मग त्याने इतर मुलांशी बोलायचा प्रयत्न केला,पण त्यांच्या भाषा निराळ्या होत्या .कोणी तेलगु,कुणी कन्नड ,कुणी केरळी,तर कुणी हिंदी,त्याला तर फक्त तेलगु येत होती.पण मग इतरांशी तोडक्या-मोडक्या हिंदीत संभाषण सुरु झाले.कुणालाच कळत नव्हते आपण इथे कसे आणि का आलो?पण गॉगलवाला आणि इतर चार माणसे ,गाडी-चॉकलेटची गोष्ट मात्र सगळ्याच मुलांची सारखी होती................

थोड्या वेळाने खोलीचे दार उघडले .आणि तो गॉगलवाला आणि बाकीची चारजण आत आले .गॉगलवाल्याचे नाव लाल्या होते,हे त्यांच्या बोलण्यावरून समजले .मुले रडू लागली तशी लाल्या सगळ्यांना दटावून म्हणाला ,”ए रोनेका नही, अब आजके बाद अपने मा-बाप को भूल जाव .घर वापस नही भेजुंगा किसीको.आजसे आपुन सब लोग दुसरी जगह जानेवाला है...उधर खाना-पिना अच्छा मिलेगा,कपडा भी मिलेगा और पैसा भी .मगर घर नही वापस जानेका...किसीने भागनेकी कोशिश की तो जानसे मार दुंगा! समझा क्या?”लाल्याने सगळ्यांना धमकावून गप्प केलं आणि सर्वाना खायला पण दिलं. लाल्या मग दुसर्या साथीदाराला म्हणाला,”इन सबकी फोटो खिन्चो,और बबलू भाय को बोलना पासपोर्ट का काम जल्दी से जल्दी होना मंगता है”.

असेच २०-२५ दिवस गेले .अन एका दिवशी भल्या पहाटे सगळ्यांना उठवून जबरदस्तीने आंघोळ घालून नवीन कपडे घालण्यात आले. आणि मोठ्या बस मध्ये कोंबून विमानतळावर नेण्यात आले. सोबत लाल्या आणि बबलू होताच. विमानतळावरील अधिकाऱ्यांना बबलूने पैशाने भरलेले एक जाडजूड पाकीट दिले आणि मग हे सगळी वरात दुबईच्या विमानात स्थानापन्न झाली.गेल्या १५-२० दिवसापासून नक्की काय चाललेय हे त्या कोवळ्या मुलांपैकी कुणालाही कळत नव्हते.फक्त आपण आपले घर,आई-बाबा यांच्यापासून दूर कुठेतरी चाललोय ,एवढेच कळत होते.घराची आणि मित्रांची आठवण येवून सारखे रडायला यायचे,पण लाल्याने दिलेला दम आठवून मुले कशीतरी गप्प बसायची. “तो” मात्र सुरुवातीपासून सतर्क होता .मुले पळवणार्या टोळी बद्दल त्याने आई-बाबांच्या बोलण्यात मागे कधी तरी काहीतरी ऐकल्याचे त्याला अंधुकसे आठवत होते .आपल अपहरण होत आहे ,हे जाणवत होते,पण त्याच्या हातात करण्यासारखे काहीच नव्हते .लाल्या आणि बबलू बद्दल प्रचंड राग मात्र त्याच्या मनात धुमसत होता.विमानात बसायला मिळाले म्हणून काही मुले खुश होती ,पण तो मात्र उदास अन दु:खी होता .दुबईच्या विमानतळावर विमान उतरले ,आणि त्याने लाल्या,बबलू आणि इतर मुलांसोबत दुबईत पहिले पाउल टाकले .पुन्हा कधीही न परतण्यासाठी!

दुबईत पोहोचल्यावर त्या सर्वाना एक मोठ्या बंगल्यात नेण्यात आले. तिथे सगळे काही होते ,बाहेर प्रचंड उन आणि उष्णता असूनही घरात मात्र थंडगार होते . मुलांना जेवण आणि आईस-क्रीम मिळाले ,सगळ्यांना नवीन कपडेही मिळाले .संध्याकाळी एक अरबी पोशाख केलेली व्यक्ती एका मोठ्या कारमधून आली,आणि सगळ्या मुलांना घेवून लाल्या आणि बबलू त्या व्यक्तीबरोबर गेले. लाल्या मुलांना म्हणाला, ”चलो आज तुम्हारा प्राक्टिस है” एक फार मोठे विस्तीर्ण मैदान होते,मैदान कसले? वाळवंटच तो..........मग उंट आले,आणि “त्या”च्या सकट सगळ्या मुलांना उंटावर बसवण्यात आले. मुलांचे हातपाय आणि पाठीला बेल्ट लावण्यात आले ,आणि मग उंटाना इशारा करताच उंट भरवेगाने धावू लागले.

तो प्रचंड घाबरला, बाकी मुलेही रडू लागली,जशीजशी मुले रडू लागली तसे उंट अधिक जोरात पळू लागले. ”व्वा व्वा बहोत खूब” तो अरब आणि लाल्या आनंदित होवून टाळ्या वाजवू लागले. “त्या’ची पाठ सोलून निघाली,हातपाय प्रचंड दुखू लागले .मरणप्राय वेदना सहन करत तो तसाच उंटावर बसून होता, आपण रडलो,तर उंट आणखी जोरात पळतात,हे त्याच्या लक्षात आले. काही वेळाने उंट थांबले ,आणि मग सर्वाना खाली उतरवण्यात आले. लाल्या म्हणाला, “आजसे यही तुम्हारा काम है बच्चो, उंटकी रेस मी तुम बच्चालोग की बहोत जरुरत रहती है,जितना ज्यादा रोनाधोना और चील्लाना ,उतानाही उंट जोरसे भागेगा,याद रखो,जिसका उंट पहला आयेगा ,उसको इनाम भी मिलेगा “

तो आणि इतर मुले पुन्हा बंगल्यावर आली, सगळेजण श्रम आणि वेदना यामुळे गलितगात्र झालेले होते, जेवणसुद्धा न घेता सगळे तसेच झोपी गेले . सकाळी जाग आली ती लाल्याच्या आवाजाने, “चलो बच्चो,कामपर जाणा है कि नही? चलो चलो जल्दी करो.”मुले तयार होईनात .”हमको नही चाहिये ऐसा काम,मेरा पुरा बदन दुख रहा है”तो म्हणाला .तसा लाल्याने त्याच्या एक सणसणीत कानफटीत लगावली ,तो दाणकन जमिनीवर आपटला.”साला तेरेको हजारो रुपिया खर्च करके लाया वो क्या इधर खाना खिलाने के वास्ते? चुपचाप कामपे चल,नही तो इधर ही गाड दुंगा”

आपल्या असहाय्यतेची जाणीव होवून तो हतबल झाला ,नाईलाजाने सगळी मुले पुन्हा मैदानावर .आज तर भर उन्हात शर्यतीची तयारी होती. ३ तास सतत उन्हात उंटावरून रपेट झाली ,काही मुले तर उंटावर बसल्या बसल्याच बेशुद्ध पडली. मग बंगल्यात आल्यावर त्यांच्यावर डॉक्टरने उपचार केले.दुसर्या दिवशी पुन्हा तोच प्रकार ,आज त्याच्यासोबत आणखीही २-३ जण कामावर जायला तयार नव्हते,मग लाल्या आणि बबलूने त्यांना तुडव-तुडव तुडवले. मग पुन्हा सगळेजण मैदानावर ,आणि पुन्हा शर्यतीचा सराव ,आज तर चांगले ५ तास...............

अनेक मुले आजारी पडली,पण कुणाचीही या शर्यतीच्या नरकवासातून सुटका नव्हती.”बच्चा बीमार होगा तो और ज्यादा रोएगा ,सबको ले जाव”लाल्या बबलूला म्हणाला......आणि त्या दिवशी मात्र त्याच्या संयमाचा बांध फुटला , कारणही तसेच घडले ,अतिश्रम,वेदना आणि आजार यामुळे त्यांच्याबरोबर आलेला एक मुलगा उंटावरच बेशुद्ध पडला आणि बेल्ट सैल असल्याने खाली पडला .कोणालाही काही कळायच्या आतच तो मुलगा जग सोडून निघून गेला .प्रचंड दु:ख आणि संतापाने धुमसत “तो” बंगल्यावर आला ,काहीही होवूदे,या नराधमांना शिक्षा ही करायचीच! असे त्याने मनोमन ठरवले............

शेवटी शर्यतीचा दिवस आला .भर उन्हात सुमारे तीन तास शर्यत चालली ,त्याचाच उंट पहिला आला . अरब,बबलू आणि लाल्याने जल्लोष केला .त्याला चक्क १०००/- रुपये इनाम म्हणून दिले .पण तो मनातून आनंदी नव्हता, आपलं हरवलेलं बालपण, मित्र आणि आईबाबा ना हिरावणारी ,बालपण अमानुषपणे कुस्करणारी हीच ती नराधम नीच माणसे आहेत,हे तो विसरला नव्हता.

पुढे मग आणखी शर्यती होऊ लागल्या ,त्याला चांगले कपडे, खाणे-पिणे मिळायचे,इनामही मिळायचे ....दिवस जात होते ,तो शर्यती जिंकत होता..........आणि ती चौकडी त्यांच्या जीवावर लाखो रुपये जिकत होते ....होता होता ६ वर्षाचा काळ लोटला ,तो आता १४ वर्षांचा झाला .एक दिवस त्याने लाल्या आणि बबलूचे बोलणे चोरून ऐकले,”अब ये बच्चे बडे हो गये है,किसी काम के नही.अब दुसरा बच्चा लाना पडेगा.”

त्याने ठरवलेली वेळ जवळ आली होती .इनामाचे जे पैसे मिळायचे ,त्यातून १५-२० हजार रुपये त्याने साठवले होते. दुबईत मुंबईतला एक माणूस त्याच्या चांगल्या ओळखीचा झाला होता ,त्याच्याकडून १५ हजाराला त्याने पिस्तुल विकत घेतले .आणि एका रात्री लाल्या नी बबलू दारू पिवून झोपलेले असताना दोघांचा खात्मा केला .

आता मात्र तो घाबरला ,जायचे तरी कुठे? आणि खून उघडकीला आला तर? इतक्या लहान वयात भोगलेले अपरिमित दु:ख आणि आता तर चक्क खून! त्याचे मन मेले होते ...........

मग मुंबईच्या दोस्ताने त्याला त्यांच्या टोळीत सामील करून घेतले. त्यांची टोळी दुबईतून मुंबईत ड्रग आणि सोने स्मगल करायची .............

हळूहळू आपले बालपण,दु:ख ,संघर्ष सगळे विसरून तो चक्क एक स्मगलर बनला ......................

आणि काही वर्षांनी त्या टोळीचा प्रमुख................................डॉन!

(१९८० ते ९० च्या दशकात भारतातील मुले पळवून उंटाच्या शर्यतीसाठी अरबी देशात नेली जायची ,तिथे त्यांचे अनन्वित हाल व्हायचे ,या सत्य घटनेवर आधारित कथा लिहिण्याचे गेली १० वर्षे मनात घोळत होते. तसा मी नवीनच कथालेखन करीत आहे, त्यामुळे बर्याच चुका आहेत ,वाचकांनी कृपया आपल्या सूचना व अभिप्राय द्यावेत ,ज्यायोगे ही कथा अधिक जिवंत/परिपूर्ण होईल. धन्यवाद...मंदार कात्रे)

चकवा

2012-10-08T23:37:00.002+05:30

चकवा

कुवेत एअरवेज चे फ्लाईट ३११ मुंबईच्या छत्रपती शिवाजी विमानतळावरून आकाशात झेप घेत होते ,तसतसे आशिष चे विचारही मणामणाचे ओझे उतरावे तसे हलके होत होते . गेले१० महिने आणि त्या काळातल्या घडामोडी एखाद्या चित्रपटासारख्या त्याच्या डोळ्यासमोर येऊ लागल्या .गेले एकदोन दिवस नव्हे,तर चक्क १० महिने आपण असे झपाटल्यागत कसे काय वागत होतो? याचा वचार करूनही त्याला उत्तर सापडेना !

रचना ! एखाद्या स्वप्नातल्या परीसारखी ! गोव्याला कॉलेजच्या दुसऱ्या वर्षात असताना पहिल्याच दिवशी एक नवीन चेहरा दृष्टीस पडला .नजरानजर झाली ,आणि तिने चक्क स्माईल दिलं! आशिष मनातून खुश झाला .मग रोजच स्माईल ची देवाणघेवाण सुरु झाली .कधी "गुड मॉर्निंग " तर कधी कॉफी, ओळख वाढत गेली . तिचे मनमुराद खळखळून हसणे आणि दिलखुलास स्वभाव याची मोहिनी कधी आशिष वर पडली ,आणि कधी ती त्याच्या स्वप्नात शिरली ,ते आशिष ला कळलंच नाही.

ती पहिल्या वर्षाला होती तर आशिष दुसऱ्या ! आशिष त्याच शहरात लहानाचा मोठा झालेला ,तर ती १०० किमी वरच्या दुसऱ्या गावातून आलेली,होस्टेल ला राहायची! त्यामुळे कॉलेज-जीवनातले, अभ्यासातले बरेवाईट अनुभव त्याने तिच्याशी शेअर केले ,अनेक खाच-खळगे ,प्राध्यापकांच्या सवयी,लकबी आणि शिक्षकान्चे मन जिंकण्याच्या खुबी त्याने तिला समजावून दिल्या ,हळूहळू अभ्यास /नोट्स आणि इतर कारणांनीही भेटीगाठी वाढू लागल्या .तीही हळूहळू त्याच्याकडे ओढली जात होतीच .पण "प्यार का इजहार" मात्र झाला नव्हता.

बघता -बघता २ वर्षे उलटली , आशिषचे कॉलेज संपले ,आणि ती होती शेवटच्या वर्षाला .नोकरी लागल्यावर लग्नाचे विचारायचे असे आशिष ने ठरवले होते . आशिष ला शहराताल्याच एमआयडीसी मध्ये ट्रेनी इंजिनियर म्हणून जॉब लागला . आणि तो रुळला देखील नव्या नोकरीत ,दिवस मस्त चालले होते ,शनवार-रविवार भेटी-गाठी सुरुचं होत्या आणि शेवटी एका रविवारी संध्याकाळी बीच वर फिरताना आशिष ने लग्नाच गोष्ट काढली .

तिने अतिशय शांतपणे ऐकून घेतले ,आणि म्हणाली,"तु म्हणतोस ते खरे आहे, मीही तुझ्या प्रेमात कधी पडले ते मलाही नाही कळले रे! पण लग्न म्हणजे खूप मोठा निर्णय आहे ,मी अजून घरी काही सांगितलेले नाही ,आणि कॉलेज संपल्यावर मला घरी परत जावे लागेल .मग आपल्या भेटी कशा होणार?" त्यावर आशिष म्हणाला,"मी तुझ्यासाठी इकडेच जॉब बघतो नां,माझ्या आता ओळखी झाल्या आहेत इकडे .तु घरी विषय तरी काढून बघ"

दिवाळीच्या सुट्टीत रचना घरी गेली तेव्हा आई-बाबाना तिने सर्व सांगितले , पण शेवटी जात आडवी आली ,आशिष ब्राह्मण आणि ती इतर समाजातील ! त्यामुळे ब्राह्मण घराण्यात इतर मुलगी कशी चालेल? आशिष चे आईवडील तिला स्वीकारतील का ? याबाबत रचनाचे बाबा साशंक होते . पुढे काय रामायण वाढून ठेवलंय,या विचाराने त्यांना आता तिची काळजी वाटायला लागली .

सुट्टी संपल्यावर रचना परत कॉलेजला आली ,आशिषला तिने घडलेला सर्व प्रकार सांगितला .आशिष ही काळजीत पडला .प्रेमात पडताना जात-धर्म कोण बघते का? आता पुढे काय? या विचाराने तो धास्तावला !पण दोघानीही प्रेमाच्या आणाभाका घेतलेल्या होत्या ,आयुष्य एकमेकांबरोबर काढण्याचा दृढ-निश्चय होता ,पुढचे पुढे बघू,म्हणून ती आणि तो आपापल्या कामात व्यग्र झाले .

कॉलेजचे शेवटचे वर्ष संपले आणि रचना फर्स्ट क्लास मध्ये पास झाली ,आणि आशिष च्या ओळखीने एका कंपनीत ट्रेनी इंजिनियर म्हणून जोइन ही झाली .दिवस पुढे सरकत होते ,हळहळू दोघांच्या प्रेमाची कुणकुण आशिषच्या घरी लागली आणि आशीशचे बाबा भयानक संतापले .आम्ही पर-जातीतली मुलगी चालवून घेणार नाही असा थयथयाट केला . तेव्हा पासून आशिष सतत टेन्शनमध्ये राहू लागला .कंपनीतल्या मित्रांनाही हे जाणवले कि आशिष कुठल्यातरी संकटात आहे,त्यांनी धीर दिला .आम्ही लागेल ती मदत करू,घाबरू नकोस .

अशीच दोन वर्षे उलटली .आशिष चा रिझ्युम नौकरी.कॉम वर होताच . त्यामुळे त्याला कुवेतच्या एका मोठ्या पेट्रोलियम कंपनीकडून इंटरव्ह्यू साठी कॉल आला .मुंबईत इंटरव्ह्यू झाला आणि गलेलठ्ठ पगाराच्या नोकरीवर त्याची नियुक्ती झाली .आशिष मात्र एका बाजूने आनंदी,तर दुसऱ्या बाजूने रचना पासून दूर जावे लागणार म्हणून दू:खी होता . अशा द्विधा मन:स्थितीतच शेवटी ताने रचनाचा निरोप घेतला . मी तुझी वाट पाहीन, फोन-मेलं द्वारे संपर्कात राहूच! असे ठरले.

आशिष कुवेत ला आला, बघता बघता तिथल्या नवन नोकरीत रमला .कंपनीने अतिशय आधुनिक आणि आरामदायक सोयी-सुविधा दिल्या होत्या .भारत आणि कुवेत मधला जमीन-अस्मानाचा फरक ,याचेच कौतुक करत करत नव्याची नवलाई कधी सरली ते समजलेच नाही आशिषला ,कुएतला एक वर्ष पूर्ण केल्यावर १ महिन्याची सुट्टी मिळणार होती.भारतात जावून लग्न करून घ्यावे आणि मग रचनाला इकडेच आणू,म्हणजे बाबानाही त्रास नको आणि आपल्यालाही ,असा विचार तो करत होता .

सुरुवातीला रचनाशी रोज फोन/मेल द्वारे बोलणे व्हायचे, तिकडचे फोटोही त्याने तिला पाठवले , पण हळूहळू रचनाकडून येणारा प्रतिसाद कमी होऊ लागला .रोज होणारे फोन आठवड्यातून एकदा होऊ लागले ....पुढे पुढे तर आशिषच्या मेल नां उत्तर न देणे ,फोन न उचलणे असेही प्रकार घडू लागले .
त्यामुळे आशिष मनातून धास्तावलेला होता ! आशीशचे कुवेतला एक वर्ष पूर्ण झाले , मुंबईत विमानतळावर उतरल्यावर अजिबात वेळ न दवडता त्याने थेट गावाकडची ट्रेन पकडली आणि घरी आला .

कंपनीतल्या मित्रांकडे रचनाची चौकशी केल्यावर जे कळले त्याने आशिष उडालाच! आशिष कुवेत ला गेल्यावर मधल्या काळात रचना संदीप नावाच्या दुसऱ्या एका मुलाच्या संपर्कात आली होती. तो होता पुण्याचा ,पण शिकायला इकडे होता .हळूहळू मैत्रीचे रुपांतर प्रेमात झाले आणि मागच्याच महिन्यात त्या दोघांचा साखरपुडा ही झाला !

संपले सगळे ! आशिषच्या स्वप्नांचा चक्काचूर झाला .त्याने गेल्या ३-४ वर्षापासून वाढवलेले प्रेमाचे रोपटे या कुठल्याशा फडतूस संदीप ने पायदळी तुडवले होते. दू:ख ,अपमान, फसवणूक अशा अनेक भावनांचा हल्लकल्लोळ झाला ,आणि रागाच्या भरात त्याने या सगळ्या प्रकाराचा जाब विचारण्यासाठी रचनाच्या घरी जाण्याचे ठरवले !

दुसऱ्याच दिवशी काही जवळच्या मित्रांना घेवून आशिष रचनाच्या घरी गेला ,घरी रचना ,संदीप,आई-वडील आणि रचनाचा भाउ होता .आशिषला एक शब्दही बोलू न देता दमदाटी करून संदीप आणि रचनाच्या भावाने घराबाहेर काढले .आशिष अतिशय व्यथित झाला .

घरी परत येताना आशिष च्या गाडीला अपघात झाला ,पण सुदैवाने त्याला फार लागले नाही , फक्त डोक्याला मुकामार लागला . २ दिवस हॉस्पिटल मध्ये काढून जेव्हा आशिष घरी आला ,तेव्हा त्याला जाणवले कि काह्तरी बिनसलंय ...त्यानंतर त्याला रात्री नीट झोप येईनाशी झाली ,विचित्र भीतीदायक स्वप्ने पडू लागली .एका रात्री तो ओरडत झोपेतून उठला तेव्हा घराच्यानाही जाणवले काहीतरी बिघडलय .

आशिषच्या बाबांनी त्यांच्या आध्यात्मिक गुरुना आशिषची सर्व कहाणी सांगितली ,ते म्हणाले कि त्या मुलीच्या मित्राने तुमच्या मुलावर काळी जादू केलेली आहे ...मग आशिष आपल्या आई-वडिलांसह नाशिक ला जावून विधी करून आला ,तेव्हा कुठे त्याचे चित्त थारयावर आले! शेवटी आईबाबांना तुम्ही पसंत कराल त्या मुलीशीच मी लग्न करीन,असे वचन देवून आशिषने परतीच्या प्रवासाची तयारी सुरु केली.
...
. या विचारांच्या तंद्रीतून आशिष जागा झाला तो विमानाच्या वैमानिकाने केलेल्या उद्घोषणेमुळे..” थोडीही देर में कुवेत एअरवेज की फ्लाईट ३११ कुवेत अंतर-राष्ट्रीय हवाई अड्डे पर उतर रही है......”.आणि मग विमानतळावर उतरल्यावर त्या गर्दीतालाच एक बनून आशिष हरवून गेला ............................

माझे संपूर्ण लेखन-http://www.maayboli.com/user/32746/created

डॉक्टर मिलिंद कुलकर्णी (तरळा फाटा ,कणकवली) यांचे लेख

2012-10-08T23:36:00.001+05:30

डॉक्टर मिलिंद कुलकर्णी (तरळा फाटा ,कणकवली) यांचे लेख

मंदार कात्रे |
डॉक्टर मिलिंद कुलकर्णी यांचे उपलब्ध सर्व लेखांच्या लिंक्स इथे शेअर करत आहे,सर्व कोकणी /मराठी//मालवणी प्रेमींनी वाचण्यासारखे आहेत. अभिप्राय कळवा .

स्टोरी सलील ची ...

2012-10-08T23:28:00.000+05:30

आज सकाळीच सलीलचा फोन आला ,चांगला तासभर बोलला .मीही भारावलो ,चक्क अमेरिकेतून फोन! बोलणे झाल्यावर फोन खाली ठेवला आणि माझं मन सलीलच्या भूतकाळात निघून गेलं...

३० वर्षांपूर्वीची गोष्ट .सलील ,माझ्या भावाचा एक मित्र .याचे वडील एका कारखान्यात मॅनेजर. पण स्वभाव लहरी. घरी बायको आणि एक मुलगा.पण त्या काळात सुमारे ३० हजार रुपये महिना पगार असलेली नोकरी सोडून माथेरानला हॉटेल काढायचे खूळ डोक्यात शिरले. नोकरी सोडून हॉटेल काढलेही ,पण पार्टनरने फसवल्यामुळे यांच्या हाती राहिले धुपाटणे! त्यात यांना रमीचा नाद.एकदा रमी खेळायला बसले म्हणजे ३-३ दिवस हलायचे नाहीत.मग घरच्यांना शोधून आणावे लागायचे क्लबमधून ,आणि तोपर्यंत पगाराची रक्कम संपलेली असायची रमीत हरून!

मग हॉटेलमध्ये फसले म्हणून एक कापड-गिरणी विकत घेतली.तीही दुसर्या मित्राबरोबर पार्टनरशिपमध्ये! तिथे पुन्हा तोच प्रकार. मग गिरणीसद्धा लिलावात निघाली.अशा सगळ्या परिस्थितीत सलीलच्या आयुष्याची मात्र लहानपणापासून फरफट झाली. वयाच्या ८व्या वर्षी आई जग सोडून गेली.मग बाबांनी दुसरे लग्न केले.आणि सलीलची रवानगी पाचगणीच्या बोर्डिंग स्कूल मध्ये .अशाही परिस्थितीत सलील अभ्यासात अतिशय हुशार होता . काही नातेवाईकानी थोडीफार मदत केली,अतिशय मन लावून त्याने बारावी पूर्ण केली. कॉलेज केले आणि एका चांगल्या कंपनीत जॉईन झाला.

पण इथेही त्याच्या दुर्दैवाचे दशावतार संपले नाहीत.नेमक्या पगाराच्या दिवशी बाबा यायचे ,आणि मला कर्जाचे हफ्ते फेडायचे आहेत असे सांगत अर्धा-अधिक पगार घेवून जायचे! शेवटी तो कंटाळला आणि नोकरीचा राजीनामा देवून दूर कुठेतरी अज्ञात-वासात निघून गेला...

या गोष्टीला १५ वर्षे उलटली...मध्ये त्याचा काहीच संपर्क नव्हता. आणि २ वर्षापूर्वी मी फेसबुक उघडल्यावर पाहतो,तर एक नवीन फ्रेंड रिक्वेस्ट आलेली.सलील देशमुख! मी चाट पडलो, नाव ओळखीचं होतं,पण नक्की कोण ते लक्षात येईना ...मग जरा मेंदूला ताण दिल्यावर आठवलं,अरे हा तर आपला सलील! मी चटकन फ्रेंड रिक्वेस्ट स्वीकारली आणि चॅटिंग बॉक्स उघडला .तो ऑनलाइन होताच! कुठे आहेस? माझा पहिला प्रश्न !पलीकडून उत्तर –अमेरिका !

मी आश्चर्याने थक्क झालो. परिस्थितीने इतकी कडक परिक्षा घेतलेला सलील चक्क अमेरिकेत? पण खूप बरेही वाटले! मग मी माझा फोन नंबर दिला . अन त्याने फोन केला. खूप काही बोलला . भरभरून ...तो,बाबा,आई,आणि अमेरिकेबद्दलही .

नोकरी सोडल्यावर बाबांच्या स्वभावाला वैतागून त्याने त्यांच्याशी असलेले सर्व संबंध तोडले .इतर कुणालाही काहीही न सांगता तो गोव्याला गेला. तिथे चांगले सहा महिने होता ,छोटीशी नोकरी करत .त्यातून ५० हजार साठवले,आणि एका जुन्या मित्राने २ लाख दिले .पासपोर्ट होताच. शेवटी क्युबाला जाणार बोट पकडून तो क्युबाला पोचला .तिथून मग एजंट्स ना पैसे चारून अमेरिकेत अनधिकृत प्रवेश !

त्यानंतर मग कुठे शेतमळ्यात मजूर म्हणून, तर कधी गॅरेज मध्ये /धाब्यावर ...मिळेल आणि पडेल ते काम करत दिवस काढले. शेवटी एका दूरच्या मित्राची भेट झाली ,आणि त्याच्या ओळखीने एका मॉलमध्ये काम मिळाले...अशी गेली १०-१२ वर्षे त्याने अमेरिकेत काढली .महिना उत्पन्न १५००-२००० डॉलर्स !जगण्यापुरते काम !

मी विचारले ,अरे लग्नाचे काय? तिकडे मिळाली नाही का कोणी? तर म्हणाला ,अरे कसले लग्न आणि कसले काय? इथे जगण्याचे वांदे झालेत ,अरे रोज संध्याकाळी भूतकाळ खायला उठतो रे ...मग मी आणि बाटली .....बस....दुसरे आहे कोण आपल्याला? मी निरुत्तर!

बरं पुढे काय ठरवले आहेस? इकडे परत येणार का? तर म्हणाला होय,यायची इच्छा खूप आहे . समुद्रकिनारी एखादे छोटेसे घर असावे अशी खूप इच्छा आहे रे! आत्ता वय आहे ४५ ,आणखी ४-५ वर्षे काही पैसा जमतो का ते पाहतो ,आणि मग येणार परत !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

फोन ठेवला ,आणि माझं मन सुन्न झालं!

आयुष्यातील अडचणीना घाबरून आणि निराश होवून आत्महत्येचा पर्याय स्वीकारू पाहणाऱ्यांना सांगावेसे वाटते ,की अरे जरा या सलीलच्या आयुष्याकडे पहा ...नियतीने त्याला दु:खाच्या इतक्या डागण्या दिल्या ...त्याने निवडलेला मार्ग योग्य की अयोग्य यावर दुमत असेलही ...पण लढण्याची आणि जगण्याची इर्षा माणसाला कशी तारते याचे हे एक चांगले उदाहरण आहे ,असे मला तरी वाटते!

(भावाच्या मित्राच्या स्वानुभवावर आधारित )

bhaskar rocks

2009-07-17T16:21:00.000+05:30

bhaskar bharati is a single serial i watch on TV.
for years, since mahabharata and ramayana or intazaar and malgudi days,
i was hooked to discovery and natgeo only for yrs!
but this fantacy-comedy has made me to watch sony at 11pm.

blog advertising

2009-03-23T17:45:00.001+05:30

hi to all!
i m trying to use blogs as a tool to introduce the hidden beauty of konkan area in maharashtra as well as hidden talent and artists in maharshtra to the whole world.
the blogsite is mainly a tourist guide site and we plan to make an arrangement to find a common base for rail advertising and rail-radio adveretising projects.
the goal will be to provide a platform to introduce konkan to world.