sanhidha~සංහිඳ

ජනේලය!

2012-03-20T10:02:00.002+05:30

ඉතා දරුණු ලෙස රෝගාතුර වූ රෝගීන් දෙදෙනෙක් රෝහලක එකම කාමරයක නේවාසිකව ප්‍රතිකාර ලැබුවා. ඔවුන්ගෙන් එක් රෝගියෙකුට සෑම දිනකම සවස 5 සිට පැයක් ඔහුගේ ඇද මත ඉදගෙන සිටීමට සැලස්සුවේ ඔහුගේ පෙනහලු වල එකතු වන යම් දියර විශේෂයක් ඉන් පිට කිරීමේ අරමුණින්. ඔහුගේ ඇද තිබුනේ කාමරයේ තිබූ එකම ජනේලය අසලයි. අනෙක් රෝගියාට රෝගී තත්ත්‍වය නිසා මුලු දවසම ඇඳ මත නිදා සිටීමට සිදු වුනා.

රෝගීන් දෙදෙනා පැය ගණන් කතා කළා. බොහෝ විට ඔවුන් දෙදෙනා කතා කලේ තමන්ගේ පවුලේ විස්තර,තමන්ගේ රැකියාවන් වල විස්තර, තමන් කැමති ක්‍රීඩාවන් ගැන සහ රටේ දේශපාලනය ගැනයි.

සෑම දිනකම ජනේලය අසල සිටින රෝගියා ඇද මත හිඳ ගත් විට ඒ පැයක කාලය ඔහු ගත කලේ ජනේලයෙන් ඔහු දකින පිටත ලෝකය අනෙක් රෝගියාට විස්තර කිරීමටයි.
දරුණු ලෙස රෝගාතුර වී ජීවිතය ගැන කලකිරී අනෙක් ඇද මත සිටි රෝගියා සෑම දිනකම සවස උදා වන තමන් ගේ ලෝකය ප්‍රාණවත් කරන තම ජීවිතයට නව ප්‍රාණයක් ලබා දෙන මේ පැයක කාලය වෙනුවෙන් ජීවත් වීමට පටන් ගත්තා!

ජනේලය අසළින් පිහිටියේ ඉතා පියකරු උද්‍යානයක්. එය ඉතා මනරම් කුඩා දිය ඇලි සහ විල් වලින් සමන්විත වුනා. විලෙහි ඕළු, නෙළුම්, මහනෙල් මල් පිපී තිබුණු අතර ඉතා ලස්සන හංසයන් විල මත පීන පීන හිටියා. කුඩා ළමුන් ඒ මත කුඩා බෝට්ටු පදවමින් විනෝද වුනා. උද්‍යානය පාට පාට මල් වලින් පිරී තිබුණු අතර පසෙකින් තවත් ළමුන් ඔන්චිලි පැද්දා. සීසෝ පැද්දා. තරුණ පෙම්වතුන් අතිනත අල්ලාගෙන උද්‍යානය පුරා සක්මන් කලා.
ඈතින් දර්ශණීය කඳු වැටියක් දිස් වුණා. හවසට හිරු එළිය වැටුණු කඳු මුදුන් රන් වන් පැහැයෙන් බැබළුනා. කැදළි බලා යන කුරුළු රංචු අහසේ රටා මැවුවා. වලාකුළු එක එක රූප මැවුවා.

ජනේලය අසළ ඇඳ මත සිටි මිනිසා සෑම සවසකම ඔහු දකින ජනේලයෙන් පිටත ඇති ඒ සිත්කලු දසුන් විස්තර කරන විට අනෙක් ඇද මත සිටි මිනිසා තම දෙනෙත් වසා ගෙන ඒ සොඳුරු දසුන් සිතින් මවා ගැනීමට උත්සාහ කළා.
ඔහුගේ දරුණු රෝගී තත්වය කෙමෙන් කෙමෙන් සුව අතට හැරුණා. දින සති ගෙවී ගියා.

දිනක් උදෑසන රෝගීන් ගේ උදෑසන ආහාර රැගෙන පැමිනි හෙදියක් දුටුවේ ජනේලය අසල ඇද මත සිටි රෝගියාගේ නිසල දේහයයි........ ඔහු සාමකාමීව නින්දෙන්ම මිය ගොස් තිබුනා.... තම මිතුරාගේ ආභාවය දැන ගත් අනෙක් ඇද මත සිටි මිතුරා බොහෝ දුක් වුනා.

ටික වේලාවකින් ඔහුගේ දේහය ඉවතට ගෙන ගියා. අනෙක් ඇද මත සිටි පුද්ගලයා හෙදියගෙන් ඉල්ලීමක් කලා. එනම් තමන්ට ජනේලය අසල ඇදට යාමට අවශ්‍ය බවයි. හෙදිය ඒ පිලිබදව සතුට පල කල අතර ඔහුව ජනේලය අසල ඇදට මාරු කලා.

ජනේලය අසල ඇද මතට පැමිනි රෝගියාට ජනේලයෙන් එහා ඇති තම මිතුරා විස්තර කල ඒ විසිතුරු ලෝකය බැලීමට සිත් වුණා.

ඔහු ඉතා අපහසුවෙන් මදක් ඉස්සී ජනේලයෙන් එබී බැලූ අතර ඔහු දුටු දෙයින් අන් ද මන් ද වුනා!

ජනේලයෙන් එපිට තිබුනේ විශාල හිස් බිත්තියක්.

හෙදිය පැමිනි පසුව ඔහු හෙදියට සියලු දේ පවසා මියගිය මිතුරා ජනේලයෙන් එපිට ඉතා පියකරු ලෝකයක් විස්තර කිරීමට හේතුව කුමක් විය හැකි දැයි විමසා සිටියා.

"ඔහු අන්ධයි.... ඔහුට කිසිවක් පේන්නෙ නෑ".......... හෙදිය සෙමින් පැවසුවා..........

"සමහර විට ඔහුට ඔබව ධෛර්‍යමත් කිරීමට අවශ්‍ය වෙන්න ඇති!"

අප ජීවත් විය යුත්තේ අනුන් වෙනුවෙනි!
තමන් කොපමණ දුර්වල වූවත් තවත් කෙනෙක් වෙනුවෙන් අපට යමක් කළ හැකි බව සිතට ගන්න!

* මගේ සද ඔබ (6 කොටස)

2012-02-25T11:33:00.001+05:30

කාලය හෙමින් හෙමින් ගෙවිලා ගියේ වැඩි වෙනසක් නැතිවම.මම හීන මව මව පුළුවන් හැමදාටම සඳිතිව හම්බ වුනා.සඳිතිත් හොදට කතා බහ කර කර හිටියා මිසක් සවින්දකගෙ ඉල්ලීමට එකඟ වුනේ නෑ.සඳිති තරහ වෙයි කියලා මම එයාට වැඩියම බල කරන්න ගියේ නෑ.

සමහරදාට සඳිතිල ස්කෝලෙ කැන්ටින් එකට යනකම් බලන් ඉඳල මමත් යනවා.ඒ වෙලාවට සඳිතිල ම ට කිරිටොෆි දෙනවා.නැත්නම් මම ඒ ගොල්ලන්ට අරන් දෙනවා.මේ විදිහට කටයුතු සිදුවී ගෙන යනකොට ම ගෙ යාළුවො නම් හිතුවෙ මේ දෙන්න යාළුයි කියලා.

'කමක් නෑ කමක් නෑ අපිට නොකිය හොරෙන්ම කරන් පලයන්කෝ.'

යාළුවො ම ට නිතර විහිළු කරා.
ම්ම් ත් නිතරම කල්පනා කරා.එයා කවදාවත් මට කැමති වෙන එකක් නැද්ද.ඇයි එයා මට කැමති වෙන්නෙ නැත්තේ,ඔය වගේ ගොඩාක් දේවල් මගේ ඔළුවෙ හොල්මන් කරා.

සමහරවිට ඒකි බයද දන්නෙ නෑ බන්.ක්‍රිකට් ගහන උන් ගොඩාක් වැරදි වැඩ කරනවා කියලනෙ හැමෝම හිතාගෙන ඉන්නෙ.
මට ත් ඒක ගැන පුන්චි සැකයක් තිබුනා සඳිති අහන කතා හින්දා.

'ඔය ගොල්ලො ක්‍රිකට් ගහන කොට හරි ලොකු ලොකු වැඩත් කරනවළු නේද'
'මොනවද ඒ ලොකු වැඩ.'
'ඒව ඉතින් දන්නෙ ඔයගොල්ලොනේ'
'ඒව දැන ගන්න තාම ඔයා පොඩියි.තව ටිකක් ලොකු වුනාම මම ඔයාට හැමදේම කියල දෙන්නම්'
මොනව වුනත් මේව තේරුම් ගන්න එයා තාම පොඩියි කියලයි මන් හිතුවේ.
කාලය ගෙවිල ගිහින් දෙසැම්බර් නිවාඩුවත් ලංවුනා.නිවාඩුව ඉවර වෙන්න කලින් ක්‍රිකට් ප්‍රැක්ටිස් පටන් ගත්ත හින්දාම ට ගොඩාක් වැඩ තිබුනා.නායකත්වයේ වගකීම් එක්කත් ම ගෙ හිත තවත් බර වුනා.නිවාඩු මාසෙම ගෙවිලා ගියේ ක්‍රිකට් ප්‍රැක්ටිස් වලට.ඒ අතරෙ පුළුවන් හැම සෙනසුරාදාටමමම සඳිතිව හම්බ වෙන්න ගියා.

මේ වාරෙ ස්කෝලෙ ක්‍රිකට් ටීම් එක ගැන හැමදෙනාම ගොඩාක් බලාපොරොත්තු තියල තිබුනා.අවුරුදු ගානකින් බිග්මැච් එක විසදුමක් ලැබිල නොතිබුන හින්දා මේ පාර බිග් මැච් එක ගැනත් හැමෝම ගොඩාක් බලාපොරොත්තු තියන් හිටියා.
නිවාඩු මාසේ තිබුනු පුහුණු තරඟ දෙකම දිනපු හින්දා ටීම් එකේ හැමෝමත් හිටියේ හොඳ මානසික මට්ටමකින්.
නිවාඩුව ඉවර වෙන්න දවස් දෙකක් වගේ තිබුනේ.එදාත් වැස්ස හින්දා ප්‍රැක්ටිස් කරන්න බෑ.රූම් එකට වෙලා ඉන්න කොට තමයි කට්ටියට පොඩ්ඩක් සෙට් වෙන අදහසක් ආවේ.ඒක ක්‍රිකට් රූම් එකේ ඉස්සර ඉඳන්ම තියෙන දෙයක් හින්දා වැඩේට අකමැති වුනත් ඒක නවත්වන්න සවින්දකට උවමනාවක් තිබුනෙ නෑ.
'මට නම් බෑ උඹල ඕන දෙයක් කර ගනිල්ලා.'
'හරි හරි ඔයා ඉතින් ප්‍රේමවන්තයානෙ'
එහෙම කියල කට්ටිය වැඩේ කරගෙන ගියා.අළුතින් ටීම් එකට එන මල්ලිලට පලවෙනි පාර ශොට් එකක් දෙන එකත් සම්ප්‍රදායක් හින්දා ඒ වැඩෙත් එදා සිදුවුනා.සමහර වුන් ජීවිතේටම බිව්වෙ එදා.

'මේ ක්‍රිකට් ගහන කොට බොන්න ඕනම කියල නියමයක් නෑ හරිද.ඕක අද විතරයි ඊට පස්සෙ කැමති නම් ඕන කෙනෙකුට නොබී ඉන්න පුළුවන්'
'හරි හරි ඔයා බණ නොකිය ඉන්න.උඹල බීපල්ල කෑල්ලක් සෙට්වුණු දවසට නවත්තපල්ලා.උඹලගෙ කැප්ටන් අයියා වගේ.'
කස්සා කියෝගෙන ගියා.
'මෙයත් මල්ලි පටන් ගත්තෙ ඔහොමයි ටික දවසක් යනකොට හිටපු ලොකු උන්ටත් මෙයත් එක්ක බොන්න බැරි වුනා.දැන් නවත්තල කෙල්ලන්ගෙ වැඩ තමයි.'
හැමෝගෙම බයිට් කරන්න ගත්තේ මව
මමත් හිනා වෙවී අහගෙන හිටියා.
ඔය විදිහට වැඩේ කෙරීගෙන ගිහින් වැඩේ ඉවර වුනා විතරයි දොර ඇරගෙන ආපු මුහුණ දැකලා හැමෝම තක්බීර් වුනා.
'ප්‍රින්සිපල්.....'

---මතුසම්බන්ධයි------

*මගේ සද ඔබ (5 කොටස)

2012-02-21T16:12:00.002+05:30

මම එදා ගෙදර ගිහින් හැමතිස්සෙම කල්පනා කලේ තමන් කරපු වැඩේ හරිද කියල.
අපරාදේ එයාට දැන්ම ඒක නොකිය ඉන්න තිබුනෙ.මගේ හිත එහෙම කිව්ව. එයා මොනව කරයිද ගෙදරට කියයිද,ස්කෝලෙ ටීචර්ලට කියයිද ඔට්ය වගේ ගොඩක් දේවල් හිතේ තෙරපිලා එදා රැයත් නින්ද නැතිවම ගෙවිලා ගියා.
ඊළඟ දවසෙ මං හිටියෙ ගෙදර.නංගිලා දහම් පාසැල් ගිහින් ඇවිත් හවස නංගි පොඩිට හොදටම බනිනවා මම අහගෙන හිටියා.
'තමුසෙ නම් මහ ඕනෙම නැති වැඩ කරන්නේ.මම යන්තම් කියලා එයාව ශේප් කරේ නැත්නම් තමුසෙව එයා ගෙදරටත් කියනවා.'
'ඉතින් මම බය වෙයි.'
මොනදේ වුනත් පොඩීගෙ කට අඩු වෙන්නෙ නෑ.
'හැබැයි ආයෙ ඕවට ආවොතින් මම තමුසෙලා ගෙදරට කියනවා.'
මම කතාව අහගෙන ඉදලා පොඩිව කාමරයට එක්කන් ආවෙ විස්තරය දැනගන්න.
'නෑ සුදු අයියෙ මම අරයගෙන් ඇහුවා.'

'කාගෙන්ද'
මම ගොඩාක් කලබල වුනත් ඒක ඇඟ නොවෙන විදිහට එහෙම ඇහුවා.
'සඳිතිගෙන් හලෝ.'
'නෑ ඉතින් එයා මොනවද කිව්වේ.'
'එයා මුකුත් කිව්වෙ නෑ බයවෙලා වගේ ගියා.ගිහින් තමයි අරයට කියලා තියෙන්නේ.එයා කැමතිද අකමැතිද කියලා දැන ගන්නවත් කලින් අරයා මැරෙන්න හදනවනේ.'
මං පොඩ්ඩක් නෙවෙයි ගොඩාක් බයවුනා.
ඒත් සඳිති තමන් ගැන නංගිට කියල නෑ හිත හදා ගත්තා.එහෙම වුනා නම් නංගි මට බනින්නෙත් මේ විදිහට බව මම දන්නවා.
පහුවදා ස්කෝලෙ ගිහින් හවස ගේට්ටුව ගාවට ගියාට සඳිති ආවෙ නෑ.එයාට වෙන යන්න තැනකුත් නෑ.ඒකියන්නේ එයා අද ස්කෝලෙ ඇවිත් නෑ.මගේ හිතට ආයෙම එක එක දේවල් එන්න ගත්තා.
ඊලඟ දවසෙත් එයා ස්කෝලෙ ආවෙ නෑ.මං එදා කලින්ම ගෙදර ගියේ නංගිගෙන් මොනව හරි දැන ගන්න පුළුවන් වේවි කියල හිතාගෙන.
ඒත් එකපාරටම නංගිගෙන් අහන්න බැරි කමට හිත හිත ඉන්න කොටම නංගි අම්මත් එක්ක කතා කරනවා ම ට ඇහුණා.
'අම්මේ මම සඳිතිව ටිකක් බලල එන්නම් එයා ලෙඩ වෙලාලු.මට අද තරු කිව්වේ.'
මම හරියට හුස්ම ගත්තෙ ඒ කතාව ඇහුවට පස්සෙ.නංගිත් එක්ක සඳිතිව බලන්න යන්න කියලා හිත කොච්චර කිව්වත් එකපාරටම එහෙ යන්න බැරි හින්දා වගේම සඳිති ඒ වෙලාවට කොහොම මුහුණ දෙයිද කියන ප්‍රශ්ණය හින්දා මං ඒ අදහස හංග ගත්තා.
සඳිති ආයෙ ස්කෝලෙ ආවෙ ඊටත් පස්සෙ දවසෙ.එයාව නොදැක හිටපු දවස් කිහිපය හරියට කල්පයක් වගේ මට දැනුනේ.
සමට දැනගන්න ඕන වුන මුල්ම දේ එයා තරහද නැද්ද කියන එක. සඳිති ව හම්බ වෙන්න ගේට්ටුව ලඟ බලන් හිටියේ ඒ හින්දා.
'ඔයාට දැන් සනීපද'
'දැන් නම් හොදයි'
'ඉතින් ඇයි එකපාරටම ලෙඩ වුනේ'
'එකපාරටම නෙවෙයිනේ ටික ටික තමයි ලෙඩ වුනේ'
යන්තම් ඇති එයා වෙනද වගේම කතා කරනවා.මගේ හිතට ඒකෙන් ලොකු සැහැල්ලුවක් දැනුනා.
ඊළඟ සෙනසුරාදාත් මම සෙන්ටත් එක්ක සඳිතිව හම්බ වෙන්න ක්ලාස් ඉවර වෙනකම් හිටියා.
'මම නම් ගොඩාක් බය වුනා ඔයා ස්කෝලෙ ආවෙ නැතිවුනාම'
'ඇයි ඒ ඔයා බය වුනේ'
'නෑ ඉතින් ඔයා එකපාරටම නැතිවුනාම මට බය හිතෙන්නෙ නැද්ද.'
ආයෙමත් පුන්චි නිහඬතාවයකට පස්සෙ මම කතා කරා.
'එදා මම කිව්ව එක ගැන ඔයා කල්පනා කරා.'
සඳිති කතා කරන් නැතිව බිම බලා ගත්තා.
'නෑ ඉතින් තාම හිතුවෙ නැත්නම් කමක් නෑ.හෙමිහිට හිතන්නකෝ'
'සුදු අයියේ අපි මේ විදිහට හැමදාම ඉමු.තාම ඕව හිතන්න අපි පොඩි වැඩියිනේ.'
මම ඒකට උත්තර දෙන්න ගියේ නෑ.ඒත් කවද හරි සඳිති තමන්ට කැමති වෙනව කියල ලොකු විශ්වාසයක් මට ඇතිවුනා.
_____මතුසම්බන්ධයි_____

*මගේ සද ඔබ (4 කොටස)

2012-02-06T23:09:00.000+05:30

මම සෙනසුරාදා වෙනකම් දින ගැන ගැන හිටියට ඊළඟ සතියෙ සෙනසුරාදා මට මැච් එකක් තිබුනා.ඒ හින්දා තව සතියක් දින ගනින්න වුනා.ඊට කලින් සිකුරාදා මට ගේට්ටුව ලඟදි සඳිතිව හම්බ වුනා.

'මට ඔයාව ටිකක් හම්බ වෙන්න ඕනා.'

'ඉතින් අපි මේ හම්බ වෙලා ඉන්නේ'

'මෙහෙම නෙවෙයි මම හෙට ඔයගොල්ලන්ට පන්ති ඇරෙන වෙලාවට එන්නද.'

'ඔයා කොහොමද අපිට පන්ති තියෙන වෙලාව දන්නේ...

'මම දන්නවනේ ඉතින්....'

හෙට සඳිතිව හම්බ වෙන්න එනඑකට එයා අකමැත්තක් නෑ කියලා හිතුනා.එදා රෑ නම් ම ට නින්ද ගියේම නෑ.

කොහොම හරි වෙලාවට ඇවිත් සඳිතිල පන්ති ඇරිල එන පාරෙ මම යි සෙන්ටයි දෙන්න බලාගෙන හිටියා.හොඳ වෙලාවට සඳිතියි දෙව්මියි දෙන්න ආවෙ ක්ලාස් එකේ ඔක්කොටම පිටිපස්සෙන්.
'ඔය දෙන්න ක්ලාස් ඉවරවෙලත් ඉගෙන ගන්නවද..'

සෙන්ට කතා කෙරුවට ම ට දැනුනේ අමුතුම ගතියක්.මුළු ඇඟම රත්වෙලා වගේ.මට දැනුනේ තමන්ගෙ හිතේ තියෙන දේවල් කියා ගන්න බෑ වගේ.
මං යාළුවන්ගෙ වැඩ වලදි මේ වගේ අවස්ථා ගොඩකට මුහුණ දීලා තියෙනවා.කාට හරි ගෑණු ළමයෙකුගෙන් අහන්න ඕන වුනාම ඒකට ඉදිරිපත් වෙන එක ම ගෙ පුරුද්දක්.
ඒත් ඒ හැම තැනකදිම වඩා මේ වෙලාවෙ ම ට දැනුනේ ලොකු වෙනසක්.
කොහොම හරි සෙන්ට දෙව්මිත් එක්ක ඉස්සර උනාම මං සඳිති ලඟ තනිවුනා.
බොහොම අමාරුවෙන් වචන ගලපගෙන මං කතාකලා.
'කීයටද පන්ති පටන් ගත්තේ '
'ඔයා පන්ති ඉවර වෙන වෙලාව දැන ගත්තට පටන් ගන්න වෙලාව දන්නෙ නැද්ද.'
'ඒකත් ඇත්ත තමයි.3ට ඉවර වෙන්න නම් ඉතින් පන්ති පටන් ගන්න ඕනෙ 1ටනේ.ඒකට අපේ පන්ති 8ට පටන් ගත්තම ඉවර වෙන්න 12ට.'
'ඔයගොල්ලො ඉතින් ලොකු ළමයිනේ.'

ආයෙමත් ටික නිහැඬියාවකට පස්සේ මම හිතුවා දැන්නම අහන්න අහපු එක අහන්නම ඕන කියලා.
'සඳිති ඔයා මං ගැන මොනවද හිතන්නේ..'

'ඔයා ගැන.................ඔයා ගැන ඉතින් අනේ මන්දන්නෑ සුදු අයියේ..'

'හරි එහෙනම් ආදරය ගැන ඔයා මොනවද හිතන්නේ'

'හාපෝ මොනව අහනවද මන්දා මම තාම ඒව ගැන හිතල නෑ..'

'එහෙනම් මම ඔයාට ආදරෙයි කියල කිව්වොත්..'

සඳිතිගෙ ඇස් එකපාරටම උඩ යනවා මං හොඳටම දැක්කා.

'ඔයාට පිස්සුද'

සඳිති ඇහුවෙ බය වෙල වගේ.
'හරි හරි බය වෙන්න එපා මම විහිළුවටනෙ කිව්වේ..'
දැන් නම් ටවුන් එකටත් ලඟයි. දැන් මේ ගොල්ලන්ට යන්න දෙන්නත් ඕනා.අන්තිමට මම මෙහෙම කිව්වා.
'මේ මම අරක කිව්වෙ විහිළුවට නෙවෙයි.ගෙදර ගිහින් හිමිහිට කල්පනා කරල පස්සෙ ඔයාට හිතෙන ඒව කියන්න.හැබැයි මාව අම්මටවත් ටීචර්ස්ලටවත් කියන්න නම් එපා හරිද..'

ඒ වෙලාවෙ සඳිතිගෙ මූණෙ තිබුනෙ දේවල් තේරුම් ගන්න ම ට බැරිවුනා.
ඒ දෙන්නට යන්න දීල සෙන්ට කතාව පටන් ගත්තා.
'මොකෝ වැඩේ හරිද.
'යකෝ එහෙම කරන්න පුළුවන්ද එක දවසින් පොඩ්ඩක් ඉදපන්.'

'මම හිතුවේ දෙන්න මල් කඩන විදිහට අදම වැඩේ හරි කියලා.මම දෙව්මිට කිව්වා.එයාගෙනුත් හෙල්ප් එකක් ගන්න පුළුවන්.මේව නිකන් කරන්න බෑ හරිද මේවට සලකන්න ඕනා.'

'හරි හරි බන් උඹට නොසලකා ඉන්නවද මම'

'බලමුකෝ කෙල්ල සෙට්වුනාම උඹට අපිවත් එපා වෙයිද දන්නෙ නෑ.
'පිස්සුද බන් කෙල්ලෝ නෙවේ කවුරු සෙට්වුනත් මට උඹව එපා වෙනවද...'

----මතුසම්බන්ධයි------

* මගේ සද ඔබ (3 කොටස )

2012-02-02T03:00:00.000+05:30

එක දවසක් මට රංජිත් සර් එන්න කියලා තිබුනා.රංජිත් සර් ස්කෝලෙ ක්‍රිකට් භාර ආචාර්ය.
'සවින්දක under 15 පටන් ගන්න ඕනා.තමුසෙ පොඩ්ඩක් පන්තිවලට ගිහින් ඒ ගොල්ලනව ක්‍රිකට් රූම් එකට එක්කන් එනව'
මම පණිවිඩය කියන්න යන්න සෙන්ටවත් සෙට් කර ගත්තා.සෙන්ට ක්‍රිකට් නොගැහුවට මත් එක්ක ඕන දේකට යන්න එනවා.
'රංජිත් කාරයත් ඉදල හිටල හොඳ වැඩ කරනවා නේද '
ස්කෝලෙ 15 න් පහල ක්‍රීඩා කරන්නේ 9,10 වසර වල ළමයි සෙන්ට කියන්නේ ඒ ගැන.
දෙන්නත් එක්ක ගිහින් 10 වසරටයි 9 වසරෙ අනිත් පන්තිවලටයි පණිවිඩය කියලා 9-A පන්තියට යනකොට මට අමුත් ගතියක් දැනුනා.වෙන තැන්වලදි නොදැනුනු.
මම පන්තියට යන්කොටම සඳිතිව දැක්කා.එයා හිටියේ ඉස්සරහම පේලියේ ලොකු වැඩක් කර කර.එයා ඔළුව උස්සලා ටිකක් වෙලා බලන් ඉදල ආයෙමත් පොත දිහා බලා ගත්තා.ඒත් ඒ මුහුණෙ ඇදුණු පුන්චි හිනාව නම් මං හොදටම දැක්කා.
කට්ටිය එක්කගෙන ක්‍රිකට් රූම් එකට එන අතරෙ සෙන්ටා සඳිති ලගෙ පන්තියෙ එකෙක්ව කතාවට අල්ලගෙන
'මල්ලී සඳිති කා එක්කද යාළු'
'අපෝ එයා කා එක්කවත් යාළු නෑ.කවුරුහරි යාළු වෙන්න ඇහුවත් ටීචර්ලට කියනවා.'
'එහෙම තමයි අපේ නංගිලා උඹල එයාට මොකුත් කියන්නෙ නෑ හරිද.'

එදා ස්කෝලෙ ඇරිලා මම ගේට්ටුව ලඟට ආවෙ අද නම මොනවම හරි කතා කරන්න ඕන කියලා
හැමදාම හිතා ගෙන එන්නේ ඔහොම තමයි ඒත් ආවම කතා කරන්නේ මොනවද කියල හිතා ගන්න බැරි වෙනවා.
'මම අද ඔයාලගෙ පන්තියට ආවා'
'මම දැක්කනේ'
'ඔයා පන්තියෙ ඉන්න කොට බරටම වැඩ නේද'
එයා ඒකටත් හිනා වෙලා බිම බලා ගත්තා.හෙට වෙසක් පෝය නේද කියලා ම ට මතක් වුනේ එතකොට.
'හෙට පන්සල් එනවද'
'ඔව් හෙට අපි සිල් ගන්නවා.සවින්දි අක්කත් ඒවි.'
'මමත් එන්නද සිල් ගන්න.'
'අනේ එපා එතකොට හෙට හඳ පායන එකත් නවතීවි.'
සඳිති සද්දෙට හිනාවෙනවා මම දැක්කෙ එදාමයි.

පෝය දවසෙ පොඩිත් එක්ක පන්සල් යනකොට පොඩි කියපු කතාවෙන් මගෙ ඇස් උඩ ගියා.
'සුදු අයියේ මට උදව්වක් කරනවකෝ.සඳිතිට කොල්ලෙක් ඉන්නවද කියල මට කියනවකෝ.'
'තමුසෙට පිස්සුද....එයා තාම පොඩියිනේ.'
'ඉතින් මමත් පොඩියිනේ.හරි හරි ඔයාට බෑ කිව්වනම් ඉවරයිනේ.'
'මම කොහොමද ඔය පොඩි ගැන හොයන්නේ.මම එයාව ස්කෝලෙදි දැකලවත් නෑ.'
'හරි හරි එහෙනම් මම ම හොයා ගන්නම්කෝ.'
පන්සලට ගිහින් මම සඳිතිල ඉන්න පැත්තට ගියේ නෑ.ඒත් ධර්ම ශාලාවෙ ඉන්න සඳිති දිහා දෙතුන් පාරක්ම මම හොරෙන් බලන් හිටියා.
පොඩි ගේ කතාවටත් එක්ක මගෙ හිත අවුල් වෙලා තිබුනේ ඒ හින්දා කලින්ම මම ගෙදර ආවා.
ඊළඟ දවසෙදිත් ගේට්ටුව ලඟදි මට සඳිතිව හම්බ වුනා.
'ඔයා ඊයේ පන්සල් ආවෙ නෑනේ.'
'ආවෙ නැත්තෙ මොකෝ.ඒකනේ කියන්නේ ඔයාලට අපිව පේන්නේ නෑනේ.'
'පේන්නෙ කොහොමද ඔයා එහෙනම් හැංගිලා ඉන්න ඇති.'
'ඔයා මාව හෙව්වද කියල අහන්න කොච්චර හිත බල කරත් සවින්දක අමාරුවෙන් එහෙම අහන්නෙ නැතිව හිටියා.
'දැක්කත් ඉතින් ඔයා එහෙදි කතා කරන්නෙ නෑනේ'
'ඒ වුනාට මෙහෙදි කතා කරනවනේ'
එයා බිම බලාගෙනම එහෙම කියලා යන්න ගියා.

යාළුවො කොච්චර කිව්වත් උඹේ හිතේ තියෙන ඒව ඒකිට කියපන් කියලා මට ඒකට හිත හදා ගන්න බැරි වුනා.තමන් සඳිතිට ආදරේ කරන බව මට හොදටම තේරෙනවා වුනාට හේතු දෙකක් හින්දා ඒක එයාට කියන්නෙ කොහොමද කියන එක ලොකු ප්‍රශ්නයක්. එකක් එයා තාම පොඩියි අනික කුසුම ටීචර්.මේ හේතු දෙක හින්දා මං හැමදාම සිහින ලෝක වලම තනිවෙලා හිටියා.

එයාව අමතක කරනවා කියලා කොච්චර හිතුවත් ඒ හිනාව කතාව ලඟදි මම ආයෙමත් හීන ලෝක වලට පා වෙනවා.අන්තිමට මම තීරණය කරා සඳිතිට ආදරය කරන්න.තමන්ගෙ ආදරය එයාට කියන්න ඕනා කියලා.

'මචන් සෙන්ටා එයා මට කැමති වේවිද බන්'

'ඒකි උඹට අකමැති වෙන එකක් නෑ බන්. ඒකි උඹත් එක්ක හැමදාම හොදට කතා කරනවනේ.සමහරවිට ඒකී බලන් ඇත්තේ උඹ ඇයි තාම ඒකිගෙන් ඇහුවේ නැත්තේ කියලා.'

සඳිතිට ආදරය කරන්න කලින් තමන් හොඳ මිනිහෙක් වෙන්න ඕනා කියලා මම තීරණය කරා.
මම මුලින්ම කරේ සිගරට් බොන එක නවත්වන එක.සවින්දක සිගරට් බොන එක නැවැත්තුවා කිව්වම සමහරු පිලිගත්තෙත් නෑ.සමහර උන් හිනාවුනා.සෙන්ට පොඩියට ශොට් එකක් ගත්තට කවදාවත් සිගරට් බොන්නෙ නෑ.ඉතින් ඒකට වැඩියෙම සතුටු වුනේ සෙන්ට.

ස්කෝලෙ ඇරෙන වෙලාවෙදි මේක කියන්න බැරිබව මං දන්නවා.මේක කොයි වෙලාව්දිද එයාට කියන්නේ.

'හරි මම කියන්නම සෙනසුරාදා හවස සඳිතිට ක්ලාස්. එයා ක්ලාස් යන්නේ දෙව්මිත් එක්ක.අපි ඒ වෙලාවට එයාව අල්ල ගමු.මම දෙව්මිව ශේප් කර ගන්නම උඹ සඳිතිට ටෝක් කරපන්.'

දෙව්මි සඳිතිගෙ හොඳම යාළුවා ඉන්නෙ සෙන්ටලගෙ ගෙවල් ගාව හින්දා සෙන්ටව හොඳට දන්නවා.

'මේ සතියෙ මැච් එකක් නෑ මචන්.මේ සතියෙම වැඩේට බහිමුද.'
'ආ උඹට දැන් හදිස්සියි වගේ නේ.'

දෙන්නත් එක්ක උදේ ක්ලාස් ගිහින් හවස් වෙලා ටවුන් එකට එන්න කතා කරගෙන හිටියට එදා සෙට් එකම ක්ලාස් කට් කරපු නිසා පුරුදු පරිදිම එදාත් කට්ටියට බීච් යන්න වුනා.මට බොන්න බෑ කියන කොට ඔක්කොම උන් හිනා වුනා.

'උඹ ඒ කාලෙ අපිට හිනාවුනේ කෙල්ලෝ හින්දා චාටර් වෙන්න එපා කියලා.දැන් මොකෝ මේ..'

එරා මං ඉස්සර කියපුව මතක් කර කර හිනා වෙනවා.

'මේ මූ ඒකීට ලව් කියල තාම ඒකි දන්නෙත් නෑ බන්.මූ බීමත් නවත්වලා..අපෝ මෙයා චාටර් බන්..'

කට්ටියගෙ කතන්දර හින්දම මම ඇති වෙනකම් බිව්වා.
'උඹලට බොන්නනෙ ඕනෙ හරි මම බොන්නම්..'

එදා මම මතක අමතක වෙන ගාණටම බිව්වා. මට ආයෙ පියවි සිහිය ආවෙ හවස් වෙලා.එදා ගමන එහෙමම මඟ ඇරුණා.

සඳුදා ස්කෝලෙ එනකොට කට්ටියම අමුතු අමුතු හිනා දානවා.

'බලපල්ලකො කුමාරයගෙ ලස්සන'
'මේ පරිස්සමෙන් හිටපල්ලා මෙයා සුරංගනා කතාවක කුමාරයෙක් හරිද..'

මේ කතාවල තේරුම මට තේරුම්ගියේ එරාගෙ ෆෝන් එකේ තිබුනු රෙකෝඩින් ඇහුවට පස්සේ.
එදා බීච් එකේදී කියපුව මට මතක නැතිවුනාට ඒව ඔක්කොම ෆෝන් එක මතක තියාගෙන.

'මම බොන එක නැවැත්තුවේ උඹලත් එක්ක තරහකට නෙවේ බන්. ඒකි පුන්චි සුරංගනාවියක් වගේ. ඉතින් සුරංගනාවියකට ආදරය කරන්න මාත් කුමාරයෙක් වෙන්න ඕනෙ නේද බන්.පොඩ්ඩක් හිතපල්ලකෝ.උඹල කැමති නැද්ද මම ලස්සන ආදර කතාවක් ලියනවට.මට උදව් කරපල්ලකෝ.
මීට පස්සෙ නම් උඹල මට නරක වැඩ වලට කතා කරන්න එපා.මට කුමාරයෙක් වෙන්න ඕනා.
මගේ පුන්චි සුරංගනාවි මගේම කර ගන්න ඕනා...'

මං ඇස් ගෙඩි දෙක ලොකු කරගෙන කතාව අහන් ඉඳලා එරාට සිය පාරක් විතර කියල කියල යන්තම් ඒක ඩිලීට් කර ගත්තා.....

___මතුසම්බන්ධයි____

ප .ලි - 01/02/2012 අද මට ගොඩාක් දුක හිතුන දවසක්. මේකත් ලගදීම විරහා කෙටි කතාවක් විදියට ලියවේවි .....

* මගේ සද ඔබ (2 කොටස )

2012-01-31T08:21:00.000+05:30

හවස ගෙදර ගිහින් FB ලොග් වුනේ කම්මැලිකමට.මුළු wall එකම පිරිල.congratz bro for your first love..........
සෙන්ටගෙ පෝස්ට් එකට හැමෝම කමෙන්ට් කරලා..
කමක් නෑ හොරෙන්ම කර ගනින්..
කවුද බන් ඒ අවාසනාවන්තිය....
කවුද බන් ඒ ලකී ගර්ල්...
පාර්ටි එක කවදද...

ඔය වගේ එක එක ජාතියේ කමෙන්ට් අතරින් සෙන්ට අන්තිමට මෙහෙමත් දාලා...
ගමෙන්ම එකක් හොයා ගත්ත එක හොදයි මචෝ.

මගෙ ඇස් උඩ ගියා.මූ කොහොමද මේක දැන ගත්තේ...මම අනිතිමටම කමෙන්ට් කලා....
උඹල ඔක්කොටම පිස්සු...කියලා..

පහුවදා ස්කෝලෙ යනකොට බ්ලැක් බෝර්ඩ් එක පිරෙන්න එක එක ඒව ලියලා.දකින දකින් එකා සුබ පතනවා.පන්තියෙ කෙල්ලොත් අහනවා ඒ කවුද කියල කියපන් කියලා..

'අභිනව පෙම් කුමරාට අපෙන් සුබ පැතුම්..'

'අනේ මේ සෙනට උඹට මොකක්ද බන් හැදුනු පිස්සුව..'

'පිස්සු හැදිල තියෙන්නේ අපිට නෙමෙයි මල්ලී..ඔයාට ඒත් උඹට මේ සෙන්ටට හංගල කිසිම දෙයක් කරන්න බෑ හරිද..'

'දැන් උඹල ඔය කා ගැනද කියන්නේ..'

'අපි දන්නෙ කොහොමද උඹ කියන්නේ නැතිව.කවුද කියල කියපන් උඹට ගමෙන් සෙට් වෙලා ඉන්න කෑල්ල.'

'මොන කෑලිද බන්..'

'අනේ පලයන් බන් යන්න වෙනද ටවුන් එකට එන්නෙ නැතිව එක දවසක් ඉන්න බැරි මිනිහා දැන් ගමෙන් හෙල්ලෙන්නෙ නෑ....උඹල හැරෙන කොට අපිට තේරෙනවා හරිද..'

සෙන්ටත් එක්ක කතා කරල බේරේන්න බැරි නිසා මං නිහඬ වුනා.
ඒ අස්සෙ එරා සෙනසුරාදා පන්ති යන්නෙ නැතිව බීච් ගිහින් සෙට් වෙන්නත් ප්ලෑන් කරල ඉවරයි.ඌට නම් මොන දේ උනත් කමක් නෑ සෙට් වෙන්න තියෙනවනම්..

සෙන්ට ගෙන් දවසෙම බේරිල්ලක් නෑ විස්තර අහනවා.එහෙම එකක් නෑ කිව්වට පිලිගන්නෙම නෑ.

'සෙන්ට උඹට මම ඇත්තම කියන්නම්.පොඩි නංගි කෙනෙක් මට එයත් එක්ක කතා කරන්න ඕන එච්චරයි.ඒත් තාම එයා මාත් එක්ක කතා කරන්නෙ නෑ...'

'ඉතින් කියපන් අපිට හෙල්ප් එකක් දෙන්න බැරිද...'
සවින්දක සෙන්ටට විස්තරේ කිව්වා...
'ඉතින් ඒකිව හම්බ වෙලා උඹ ඒකිට ලව් කියල කෙලින්ම කියපන්..'

'උඹට පිස්සුද ඒකි තාම පොඩියිනේ...අනික කෝමද බන් එහෙම අහන්නේ..'

'දැන් උඹ හදන්නේ ඒකිට හිතින් ලව් කර කර ඉන්නද...'
සෙන්ටගෙ කතාව ගැන සවින්දක පොඩ්ඩක් හිතල බැළුවා.
ඇත්තටම මම එයාට ආදරෙයිද...නෑ නෑ එහෙම නෑ...මම කොහොමද එයාට ආදරය කරන්නේ..

මම හැමදාම ස්කෝලෙ ඉවර වෙන වෙලාවට සඳිති යන දිහා බලාගෙන හිටියට යාළුවො දකීවි කියලා කතා කරන්න ගියෙ නෑ.
කොහොම හරි ඒ සතිය ඉවර වෙලා සෙනසුරාදා දවසත් උදා වුනා.මං එදා ක්ලාස් ගියේ අද නම කට්ටියගෙන් බේරුමක් නැති බව දැන ගෙනමයි.
අපි A/L වලට ක්ලාස් ගියේ එහා නගරයට.ඉතින් ලැබෙන නිදහස ගොඩාක් වැඩි එකක්.එදත් අපි යනකොට කට්ටිය ඔක්කොම හිටියෙ එකට.
මාසෙ පලවෙනි දවසට ක්ලාස් කට් කරන්නේ ජොලියට එදාට ක්ලාස් පීස් ඉවර වුනාට පස්සෙ මුළු මාසෙම ක්ලාස් යන්න වෙන්නෙ නෑ.A/L පටන් ගත්ත මුල් කාලෙ ඉදන්ම මේ ගොල්ලට වුනෙත් මේ ටිකම තමයි.

කට්ටිය ගනන් මිනුම් එකතු කරල බලල වෙනද වගේම එරා මූලිකත්වය අරන් වැඩේ සෙට් කරා.වෙනදා පුරුදු බීච් එකේ.
සෙන්ට වෙනදා වගේම මුලින්ම කරන්නේ පොත් වල දින වෙනස් කරන එක.ගෙදර ගිහින් අම්මට පෙන්වන්න.වැඩේ පටන් අරන් ටික කට්ටිය ටික ටික කතා වැඩි කරත් වෙනදට වඩා හරි වෙනස්.

යාළුවො ටික කොච්චර බල කලත් කිසිම දෙයක් නොකිය හිටියත් අන්තිමේදී මං හැමදේම කිව්වා.
'යකෝ මූ මෙච්චර කලක් ඉඳල දැන් හදන්නේ බාල අපරාධ කරන්නනේ.'
'අනේ මේ එරා මෙතන උඹල හිතන විදිහෙ දෙයක් නෑ.මට ඕනා එයාව මගෙම නංගි කෙනෙක් වගේ හැමදාම තියාගන්න විතරයි.'

'හරි හරි ඔහොම තමයි මුලින් පටන් ගන්නේ අපි බලමුකෝ අපිත් ඉන්නේ ලංකාවෙනේ.'
'මොනව වුනත් උඹට ඕන සප් එකක් අපි දෙනවා.'

ඉරිද අපි ගෙදර හිටියත් දහම් පාසැල් ඉවර වෙන වෙලාවට බොහොම අමාරුවෙන් එහෙ නොගිහින් ඉන්න තීරණය කලා.

සඳුද ස්කෝලෙ ගිය ගමන් සෙන්ට ආවෙ වීරයෙක් වගේ විස්තර ගොඩාක් හොයාගෙන.
''එයා ඉන්නෙ 9 A පන්තියේ.හැමදාම පන්තියෙ පලවෙනියා.තව විස්තර තියෙනවා ඒව පසුව.දන්නවනේ ඉතින් මේ සෙන්ටගෙ වැඩ.'
සඳිතිගෙ හොදම යාළුව ඉන්නෙ සෙනටගෙ ගෙවල් ලඟ එයාගෙන් තමයි සෙන්ට විස්තර හොයාගෙන තියෙන්නේ.
කාලය ගෙවිල යද්දි හැමදාම ස්කෝලෙ ඇරෙන වෙලාවට ගිහින් සඳිතිත් එක්ක කතා කරන එක මගෙ පුරුද්දක් වුනා.ඒත් ඒ වෙලාවට කතා කරන්න පුළුවන් වුනේ උපරිම වචන දෙක තුනයි.සමහරදාට හිනාවක් විතරයි.

___ මතු සම්බන්දයි ____

* මගේ සද ඔබ (1 කොටස )

2012-01-26T14:50:00.000+05:30

'තාම නිදිද යන්නෙ නැද්ද' පොඩි කමරයට ආවෙ එහෙම අහගෙන.අවුරුදු උත්සවය බලන්න යන්න එච්චරම ආසාවක් මට නොතිබ්බට නොගිහින් බැරි කමට මම යන්න ලැහැස්ති වුනා.

අපේ ගෙවල් තිබුනෙ ගමක.මමත් පුන්චි කාලෙ ගමේ ස්කෝලෙට ගිහින් 5 ශිශ්‍යත්වය පාස් වෙලා නගරයෙ පාසැලට ගියා.දැන් මම ඉන්නෙ උසස් පෙල පන්තිවල ඉගෙන ගන්නෙ ජීව විද්‍යා අංශයෙන්.ඒත් මම ස්කෝලෙ වැඩිපුරම කලේ බාහිර වැඩ.ක්‍රීඩා වලදි හැමතැනදිම මම ඉදිරියෙන් හිටියා.මේ පාර පාසැල් ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ දක්ශතම ක්‍රීඩකයා වුනේත් මම .ඒ වගේම ලබන වසරෙ කණ්ඩායමේ නායකත්වය දරන්නත් නියමිතව ඉන්නේ මම .නාගරික ක්‍රීඩා සමාජයෙත් මට හොද තැනක් තිබුනා.

'අද මැච් එක කොහොම හරි ගහන්නම ඕන' පොඩි කියන්නෙ අවුරුදු උත්සවය අතරදි තියෙන විවාහක අවිවාහක ක්‍රිකට් මැච් එක ගැන.මට නම් ඒක මහ ලොකු දෙයක් නෙවෙයි.කොහොමත් සොෆ්ට් බෝල් සෙල්ලම් කරන්න මම වැඩි කැමැත්තක් නෑ.ඒත් ඉතින් ගමේ වැඩේ හින්ද නොගිහින් බෑනේ.

පොඩි කියන්නේ මගෙ නැන්දගෙ පුතා.මට වඩා අවුරුදු දෙකකින් බාලයි.යන්නෙ ගමේ ස්කෝලෙට.මට ගමේ රැදෙන්න වෙලාව බොහොම අඩුයි.දවස් පහේම ස්කෝලෙ හවසට් ප්‍රැක්ටිස්.සෙනසුරාදා ඉරිදට ක්ලබ් මැචස් නැත්නම් ක්ලාස්.ඒත් මට ගමේ හොද පිලිගැනීමක් තිබුනා.

අවුරුදු උත්සවේ එහෙමෙහෙ කැරකිලා ඉදලා දවල් වෙද්දි මැච් එක පටන් ගත්තා.අපි මැච් එක දිනුම්.හැමෝටම මාර ෆිට්.මම හොදට වැඩ පෙන්නුවා.අන්තිමට මැච් දිනන කොට බැට් කලේ මමයි පොඩියි.මේ ජයග්‍රහණය මට ඒ තරම් දෙයක් නොවුනත් පොඩිට නම් ඉහටත් උඩින්.'නියමයි සුදු අයියා' කියල පොඩි මාව බදා ගත්තා.මට ගෙදරට කියන්නේ සුදු පුතා කියලා.

'තමුසෙ තව ටිකක් ඉදල එනවා මම යනවා' මම පොඩිට ඉන්න කියල ගෙදර යන්න බයිසිකලයට නැග්ග වෙලේ තමයි නංගිව දැක්කේ.සවින්දි ම ගෙ එකම නංගි.එයා අවුරුදු උත්සවේ බලන්න ආවෙ උදේමයි.ඒත් මෙච්චර වෙලා මම නංගිව දැක්කෙම නෑ.

'මම ගෙදර යනවා' එහෙම කියනකොට තමයි දැක්කේ නංගිත් එක්ක හිටපු අනෙත් නංගිල දෙන්නව.ඒ දෙන්න කවුද කියල මම දන්නෙ නෑ.ඒ දෙන්නගෙන් පොඩි එක්කෙනා නම් මම දිහා බලල හිනා වුනා.ටිකක් විතර ලොකු එක්කෙනා මං දිහා බලල ආයෙ බිම බලා ගත්තා.මට කවදාවත්ම නැතිව එයා දිහා තව පාරක් බලන්න හිතුනා....කවදාවත්ම නැතිව.

මට ගැහැණු ළමයි ගැන වැඩිය හැඟීමක් තිබුනෙ නෑ.මට ස්කෝලෙ ගොඩක් ගැහැණු ළමයි කැමතියි.පන්තියෙ යාළුවො මට හැමදාම කියනව මොකක්ද බන් හොද කෑල්ලක් සෙට් කර ගනින් කියලා.ඒත් මට එහෙම හිතුනෙ නෑ.

ගෙදර ගියාට මගෙ හිත තිබුනෙ අවුරුදු උත්සවය ලග.තව ටික වෙලාවක් ඉදල ආවනම් හරි.ඒත් ආයෙත් යන්නත් කම්මැලියි.කොහොම හරි බලන් හිටියේ නංගි ගෙදර එනකම්.
එකපාරට අහන්නත් බැරි හින්දා එහෙ මෙහෙ විසතර අහලා කාරණාව ඇහුවා.
'කවුද අර තමුසෙත් එක්ක හිටපු නංගිලා......' 'කවුද තරු ලද.. ඒ කුසුම ටීච්ර්ගෙ දූල දෙන්න නේ.ඇයි ඔයා දන්නෙ නැද්ද ඒ ලොකු නංගි යන්නෙ ඔයාලගෙ ස්කෝලෙනෙ.'

කුසුම ටීචර් ම ගෙ පුන්චි කාලෙ ගුරුතුමී.මට හරිම ආදරෙයි.

'මම දැකල නෑනේ.කීය වසෙරෙද එයා ඉන්නේ.මොකක්ද එයාගෙ නම.'එහෙම ඇහුව නෙමෙයි එහෙම ඇහුනා.'මොනවද හලෝ ස්කෝලෙ ඉන්න අයවත් දන්නෙ නැද්ද.එයා සඳිති ඉන්නෙ 9 වසරේ.එයා නම් ඔයාව දන්නවා.'
'අපේ ස්කෝලෙ මාව දන්නෙ නැත්තෙ කවුද හලෝ'

මම එහෙම කියල එතනින් ගියා.

සඳිති,තරු කුසුම ටීචර්ගෙ දූල දෙන්න.ඒ ගොල්ලන්ගෙ තාත්තා නෑ.අම්මයි ආච්ච් අම්මයි විතරයි ඉන්නේ.සදීති යන්නෙ නගරයෙ පාසැලට.තරු යන්නෙ ගමේ පාසැලට.තරු හරි කට කාරයි.තාම 5 වසරෙ ඉන්නෙ.

ජීවිතේ පලවෙනි වතාවට ඇස් දෙකක් ලඟ අතරම්ංවුනා.එක බැල්මක් ලඟ හිතා ගන්න බැරි තේරුම් ගන්න බැරි සිතිවිලි දහසක් අතර අතරම්ංවුනා.....
එදා රෑ නින්ද ගියෙ ගොඩාක් වෙලා ගිහින් උදේ නැගිටින කොට මතක වුනේ රෑ දැකපු ලස්සන හීන.'ආයෙ කවදද මට එයාව දකින්න හම්බ වෙන්නෙ....'
උදේම ෆෝන් එක නාද වෙනවා.සෙන්ට ගෙන් කෝල් එකක්.
සෙන්ට සවින්දකගෙ ස්කෝලෙ හොදම යාළුවවා ඇත්ත නම ඒක නොවුනත් හැමෝම කතා කලේ ඒ නමින්.
'අද එනවද ටවුන් පැත්තේ.'
'දවල් වෙලා එන්නම්'

නිවාඩු දවස් වලට සවින්දක වැඩිපුරම කලේ ටවුන් එකේ වල ගහන එක.උදේට ගියාම හවස වෙනකම්ම ටවුන් එකේ.යාළුවොත් එක්ක සෙට් වෙලා හොරාට සිගරැට් එකක් බොන එක,සමහරදාට පොඩි ශොට් එකක් ගන්න එකේ බරපතල කමක් මට දැනුනෙ නෑ.

පුරුද්දට ටවුන් ගියාට දැනුනේ කවදාවත් නොදැනුනු පාළුවක්.වෙනද වගේ නෙවෙයි කලින්ම ගෙදර ආවා.ඒත් ගෙදර ආවාම ගෙදර ඉන්න එක ඊට වඩා අමාරුයි.

ඔය විදිහට දවස් දෙක තුනක් ගෙවිලා ගියා.අම්මලා පන්සල් යන්න ලැහැස්ති වෙනවා.අද පෝය නේද කියලා මතක් වුනේ එතකොට.
'යමු මාත් පන්සල් එනවා.'
'මේ මොකද මේ...'
නංගි එහෙම ඇහුවේ පුදුම වෙලා.
පුන්චි කාලෙ ගියාට පස්සෙ කවදාවත් පෝයට පන්සල් ගිහින් නෑ.අම්මල කොච්චර කතා කලත් මොකක් හරි කියල ඒක මඟ හරිනවා.
පන්සලට ගිය වෙලාවෙ ඉදන්ම මම හෙව්වේ ඒ ඇස් දෙක.පන්සල් වත්ත පුරාම ඇවිද්දත් තාම එයාව දකින්න හම්බ වුනේ නෑ.
'සුදු පුතා මෙහෙ එන්න.'
අම්මට කොච්චර එපා කිව්වත් හැමතැනදිම අම්මා මට කතා කරන්නෙ සුදු පුතා කියල තමයි.
සවින්දක එක පාරට තිගැස්සුනා වගේ.අම්ම ඉන්නෙ කුසුම ටීචර් එක්ක.තරුයි සඳිතියි ත් එතන.

'ආ ඉලන්දාරියා දැන් වැඩිය පේන්න නැහැනේ.දැන් ලොකු මිනිහෙක්නේ'
කුසුම ටීචර්ගෙ ප්‍රශ්නෙට උත්තර දුන්නෙ අම්මා.
'කොහෙ දකින්නද මිස් මේ ටිකේ තමයි ඔය ගෙදර ඉන්නේ නැත්නම් හැමදාම මැච් කියලා උදේට යනවා එන්නෙ මම රෑට.මම බයේ ඉන්නෙ ඕව හින්දා විභාගෙ කර ගන්නෙ නැතිව ඉදී කියලා.'
අම්මගෙ පුරුදු රෙකෝඩ් එක එතනටත්.

'එහෙම තමයි හැමදේම එකට කරන්න ඕනේ.අම්මට බය නැතිව ඉන්න කියන්නකෝ නේද සවින්දක.මම දන්නවනේ කොල්ල හපනා කියලා..'
කුසුම ටීචර් තාමත් සවින්දක ගැන විශ්වාසයි.

නංගිත් ගෙදර ඇවිත් කියනවා ඔයා ගැන.ඔයා දන්නවනේ නංගිව එයත් ඔය ගොල්ලන්ගෙ ස්කෝලෙනේ යන්නේ..'
එතකොටවත් සඳිති මුහුණ ඉස්සුවේ නෑ.ඔය ටික වෙලාවට කිහිප පාරක සඳිති දිහා බැලෙන්න ඇද්ද.
'පුතාල ඔහොම ඉන්න අපි ලොකු හාමුදුරුවො හම්බ වෙලා එන්නම්..'

අම්මත් එක්ක කුසුම ටීචර් යන්න ගියා.
මම අමාරුවෙන් කට ඇරියා.
'ඔයා මොනවද ගෙදර ඇවිත් මං ගැන කියන්නේ....'
සඳිති ඒත් බිම බලාගෙන උත්තර දුන්නෙ තරු.
'ඔයාට තෑගි හම්බ වුනත් එයා කියනවා.මැච් වල ලකූනු ගැහුවත් එයා කියනවා.'
නංගිගෙ අත මිරික මිරික සඳිති ඒත් බිම බලාගෙන.
'අක්කට කතා කරන්න බැරිද.'
'පුළුවන් '
තරු එහෙම කිව්වත් සඳිති කතා කලේ නෑ.
'ඔයාත් එන්න අපේ ස්කෝලෙට.'
'මම විභාගෙ පාස් වෙලා එනවා...'
පුන්චි තරු එහෙම කිව්වා.
අම්මල ආව හින්දා ඒ ගොල්ලො යන්න ගියා.
'ටටා..'
තරු අත වනල යන දිහා මම බලා ගෙන හිටියා.
'මොකද ගල් වෙලාද..'
පොඩි ආවෙ එතකොට.
'තරු හරි හුරතල් කෙල්ලෙ නේ බන්...'
'ඇයි තරු ලගෙ අක්ක හොද නැද්ද.'

පොඩි එහෙම අහන කොට නම් මාව ගැස්සුනා.
'ඒකි හරි ආඩම්බරයිනේ..'
පොඩිට මොකවත් තේරිලද කියලා පුන්චි සැකයක් දැනුනා.
'හරි අයියා ඔයා බලන්නකෝ මේ පොඩි එයාගෙ ආඩම්බර බස්සවන හැටි.'
මූ මොනවද මේ කියන්නේ එහෙම හිතුනට ඒගැන හාර අවුස්සන්න සවින්දකට ඕන වුනේ නෑ.

හැමතැනම සඳ එලියෙන් නැහැවිලා..මගෙ හිත විතරක් කළුවරයි
ඒත් මගෙ ලොවට එලිය දෙන්න මගේ සඳ කවදද මගෙම වෙන්නේ..

කවදාවත් නැති කවි පේලියක් ලිව්වා..

එයාව මගේ සඳ කර ගන්න පුළුවන්ද.........

කාලය ටික ටික ගෙවිල ගිහින් ස්කෝලෙ පටන් ගන්න දවසත් උදා වුනා.අළුත් වාරය පටන් ගන්න දවස.ටීචර් ල හැමෝම ලොකු දේශන දෙනවා.
'ළමයි දැන් ඉතින් ස්පෝට් මීට්, බිග් මැච් ඉවරයි.දැන් පන්තියෙ වැඩ කරගෙන ඉන්න ඕනා.'

මේක නම් මටම කිව්ව වගේ.පළවෙනි වාරෙ පන්තියෙ වැඩියෙන්ම හිටියෙ නැත්තෙ මම .පන්තියෙ ඉන්න එක නම් එපා වෙන වැඩක්.chemistry ටීචර් ගෙ උදේ පීරියඩ් දෙකෙන් පස්සෙ,bio පීරියඩ් දෙක.මේ පන්තියට ආව මුල් දවසෙම මට හිතුණෙ ටීචර්ගෙ නෝට් බුක් එක ඉස්ස්සුවනම් පන්තියට එන්න ඕනෙම නෑ කියලා.bio teacher කරන්නෙ ඒ පොතේ තියෙන නෝට් ට්ක කියවන එක විතරමයි.හවසට physics ඒකත් එපාම වෙනවා.ඒත් ටීචර් ටිකක් හොද හින්දා පොඩ්ඩක් ශේප්.මේ අතරෙ හිතේ අර පුන්චි ඇස් දෙකත් සෙල්ලම් කරනවා.ඉන්ටර්වල් එක වෙලාවේ සෙන්ටවත් ඇදගෙන 9 වසර පන්ති පැත්තෙ ගියාට ඒ දෙක නම් දකින්න හම්බ වුනේ නෑ.පලවෙනි දවසත් ඉවරයි.ස්කෝලෙ ගේට් එක ගාවට වෙලා මං බලා හිටියේ සඳිති වෑන් එකට නඟින්න එනකම් ඒත් එයා වෑන් එකට නඟින තැනක් හොයා ගන්න බැරිවුනා.

ඔය විදිහට දවස දවස ගෙවිල ගියා.ස්කෝලෙ යාළුවොත් එක්කපිස්සුකෙලිනඑකයි,සූත්‍ර,සමීකරණ,න්‍යාය වලින් හිත හොඳටම පිරිල හින්දා සවින්දකට සඳිති ගැන හිතන්න වෙලාවක් තිබුණෙ නෑ.ඒ සතියෙ අන්තිම දවස සිකුරාදා.එදා නම් ස්කෝලෙ ඇරිලා ගේට් එක ලඟ හිටියේ යාළුවො ටික එනකම්...

'සුදු අයියේ....ඔයා මොකද මෙතන කරන්නේ....'

මං ඇත්තටම ගැස්සුනා.සුදු අයියේ කියල කතා කරන්නෙ ගෙදරදි නංගි විතරයි.ස්කෝලෙදි කවුද එහෙම කියන්නේ..
සඳිති.....
මට ඇස් අදහා ගන්න බැරිවුනා.
'මොකුත් නෑ මං මේ යාළුවො එනකම් ඉන්නේ....'
'එහෙනම් මම යනවා...'
ඒ මොහොත නම් හීනයක්ම තමයි.නොසිතු වෙලාවක එක පාරටම සඳිති කතා කරපු එක හීනයක් වගේ තමයි.
මට කවදාවත් විඳල නැති අමුතු අමුතු හැඟීම් ගොඩාක් දැනූනා.ඒ වචන ටික හිතේ තත්පරයෙන් තත්පරය රැව් දෙන්න ගත්තා.....
සෙනසුරාදා පන්ති යන්න හිතුනෙ නෑ.දවසෙම කලේ කාමරයට වෙලා මනෝ ගහපු එක.හවස පොඩි එක්ක පිට්ටනියට ගියේ එතනට සඳිති ලගෙ ගේ පේන හින්දා.
ඉරිදා උදේ නංගිත් දහම් පාසැල් ගිහින්,පොඩිත් දහම් පාසැල් ගිහින්..
'අම්මේ නංගිලට දහම් පාසැල් ඉවරවෙන්නෙ කීයටද..'
කොහොම හරි අම්මගෙන් වෙලාව අහගෙන මං සයිකලයට නැග්ග
'අම්මේ දහම් පාසැල් ඉවර වෙන වෙලාවට පොඩි එන්න කිව්වා.මම පොඩ්ඩක් ගිහින් එන්නම්..'
'ඒ පාර අළුත් සෙල්ලමක් පටන් ගත්තද.ගෙදර ඉදන් ගමේ රවුම් ගහන්න...'
මොන දේ කරත් ඒකෙ වැරද්දක් අම්මට නම් පේනවා.
'ඉතින් අම්මමනේ කියන්නේ ගමෙත් පොඩ්ඩක් ඇවිදල ඉදපන් කියලා...'
සවින්දක පන්සලේ ගේට්ටුව ගාවට වෙලා බලාගෙන හිටියා.
නංගියි,තරුයි,සඳිතියි එක්ක පොඩිත් එනවා දැක්කම මට එක පාරටම මතක් වුනේ එදා පොඩි කියපු කතාව.
ළමා සාරියට සඳිති හරිම ලස්සනයි.දැක්කම ඇස් අහකට ගන්න හිතෙන්නේ නෑ.
'මෙයා මොකද මේ'
නංගිගෙ කට නම් කොහෙදිත් එකයි.
'ඇයි අපිට එන්න තහනම් ද..නේද තරු..'
හ්ම්ම්..'
තරු හුරතල් වෙවී උත්තර දුන්නා.ඒත් සඳිති වෙනද වගේම බිම බලාගෙන. එදා ස්කෝලෙදි කතා කලාට පස්සෙ අද එයා හිනාවේවි වත් කියලා මං බලාපොරොත්තු වුනා.ඒත් වෙනද වගේම එයා බිම බලාගෙන.
කෙල්ලෝ කියන්නේ තේරුම් ගන්න අමාරු මහ පුදුම ජාතියක්කොහොම කතාවත් කොහෙදි හරි මම අහල තියෙනවා...
ඒත් මෙයාව නම් තේරුම් ගන්නම වෙනවා...

______ මතු සම්බන්දයි _____

*ඔබ එන්න සුලගේ දැවටිලා...(2& අවසාන කොටස)

2012-01-26T08:26:00.000+05:30

හැමදාමත් වගේ පොත් පත් අතරේ ඔහේ කාලය ගත උනා.පාඩම් කරන අතරතුරේදි ඔහුව මතක් නොවුනමත් නෙවෙයි.
හොදට දැකල පුරුදුයි ඉශා.මම කොහේදි හරි මීට කලින් එයාව දැකල තියෙනවා.
සoසාර පුරුද්ද වෙන්නැති.ඉශා මගේ අතට තට්ටුවක් දාල සරදමට වගේ එහෙම කියල හිනා වුනා.

එන්න එන්නම විභාගෙට කිට්ටු වුනා.නමක් නොදන්න ඔහුත් පන්ති ආවා.හැමදමත් හිනා වුනා.ඒත් වචනයක් වත් කතා කරේ නෑ එක දවසක්වත්.ඉශායි දේදුයි හොරෙන් හිනා වෙන නමක් නැති ඔහුට හොර පූසා කියල නමකුත් දැම්මා.
හොර පූසගෙ ලස්සන හිනාව මගේ හිතට ආදරේ කියන සිතුවිල්ල ගැන හිතන්න පුරුදු කරන්න උත්සාහ කරා.
ඒත් ඒ සිතුවිලි මගේ සුසුම් එක්ක සුළඟට පා කරල යවන්න මම නිතරම උත්සාහ කරා.ඔහුට මගේ සිතේ ඉඩක් නෑ.

Good morning ආ...අද කොල්ලත් එක්කනේ කෙල්ල ඇවිත් තියෙන්නෙ.දේදු එහෙම කියන කොට මගේ එහා පැත්තෙ පේළියෙන් හොර පූසා වාඩි උනා.මම ආවේ ඒකත් එක්ක නෙවෙයි හලෝ."අර බලපන්කො ලා නිල් පාට ඉරි ඉරි ශර්ට් එකට උගේ ලස්සන."
මම ඒ පැත්ත බලනකොට වෙනද වගේම යාන්තමට හිනා උනා.
"ඔය ඇස් වලින් කියන දේ මට නොතේරෙනව නෙවෙයි ඒත් කවදාවත් එහෙම වෙන්නෙ නෑ."මම මටම කියාගත්තා.

පිටි පස්සෙන් ආපු චිට් එක මම ඉස්සරහ පේළියේ කොනේ ළමයට දෙද්දි සර්ට නෙවෙයි ඕක ඔයාට එහා පැත්තෙ කොල්ලක් හෙමිහිට එහෙම කිව්වා.
මේ මොන මරාලයක් ද?මම චිට් එක පොඩි කරල බිමට දැම්මා.
හිමා මේක අරූ එවල තියෙන්නෙ.පව් මේකට උත්තරයක් දීපන් උඹත් බලන් හිටියෙ ඌ මේක අහන්කම් නෙ.ඉශා චිට් එක මගේ අතට දුන්නා.

හිමාශි,
අහස් ගැබේ තරු කැට ගානේ
පොළෝ තලේ වැලි කැට ගානේ
නිල් සයුරේ රළ පෙල ගානේ
ආදරෙයි මo ආදරෙයි ...
හිමාන්
071xxxxxxx
ඉක්මනට පිළිතුරක් දෙන්න මම බලන් ඉන්නවා.

මම කැමති නෑ මට කියන්න තියෙන්නෙ එච්චරයි.තරමක් හයියෙන් මම කිව්වෙ හිමාන්ටත් ඇහෙන්න.

හිමා අරූ පන්තියෙ නෑනේ කොල්ලට ලැජ්ජ හිතුනද දන්නෙ නෑ.උඹ හය්යෙන්නෙ කිව්වෙ උගේ යාලුවන්ටත් ඇහෙන්න ඇති.

ඇයි හිමාන්ට අකමැති?ඉශාත් දේදුත් එකපාරම ඇහුවා.

හරියට නමක් ගමක් දන්නෙ නැති ආශ්‍රය කරලවත් නැති මිනිහෙක්ට ආදරේ කරන්න පුලුවන්ද.උඹලට ඕනනම් යාලුවෙයන්.නිකම් අමාරුවේ වැටෙන්නෙ මොකටද අනික විබාගෙත් ලගයි.

හිමා අපි දෙන්න ලයිබ්‍රි යනවා ගෙදර ගිහින් මිස් කෝල් එකක් දෙන්න.

ඉශත් දේදුත් ලයිබ්‍රි යන්න පාරෙන් එහා පැත්තට හැරුනා.අද මම තනියම.
පන්තියේදි සිද්ද වුන දේවල් මතක් කර කර මම බස් එකට නැග්ගා.ඉශා නැතුව හරිම පාළුයි.

"හිමාන්..නම නම් ලස්සනයි.අපරාදේ මම අනිත් අයටත් ඇහෙන්න එහෙම කිව්වෙ.කොල්ලො නෝන්ඩි කරාද දන්නේ නෑ.ආයිම ක්ලාස් නාවොත් තමා පව්."
ජනේලයෙන් එහා ඈතින් පේන කොටු පවුර දිහා බලාගෙන මම තනියම කල්පනා කරා.

හිමාශි...මගේ නම කියනවා ඇහිලා මම කල්පනා ලෝකෙන් මිදුනා.

දෙයියනේ හිමාන් මගේ එහා පැත්තෙ සීට් එකේ වාඩිවෙලා.ඉශාත් නෑ.

"හිමාශි මට ඔයත් එක්ක චුට්ටක් කතා කරන්න පුලුවන්ද?"හිමාන් ආයිම පාරක් අහනවා.
කතාකරනවද නැද්ද?
ඔයාට මොනවද කියන්න තියෙන්නෙ?මම කේන්තියෙන් වගේ එහෙම ඇහුවා.

හිමාශි මම මේක ඔයාට කියන්න කියල හුගක් දවස්........................... හිමාන් එක හුස්මට කියාගෙන ගියා.
හිමාන් මගේ ගැන හැම විස්තරයක්ම වගේ දන්නවා.

ඔයාට කවුද මගේ ගැන විස්තර කිව්වෙ?

හ්ම්ම්...ඔයාගෙම යාලුවෙක් නම කියන්න නම් බෑ එයා තරහ වෙයි.

"හිමාන් පන්තියේදි වුන දේට සමාවෙන්න.මට ආදරේ කරන්න එපා හිමාන්.මට ඔයාට ආදරේ කරන්නත් බෑ.ඒකට හේතුවනම් මගෙන් අහන්න එපා.ඔයා මගේ යාලුවෙක් විදියට ඉන්න ඒත් ඒ ඔයා කැමතිනම් විතරක්."මම හෙමිහිට එහෙම කියලා බස් එකෙන් බැස්සා.

වෙනදට මම බහින තැනින්ම බස් එකෙන් බහින හිමාන් එදා මම බහින හැටි නිහඩව බලා හිටියා.

එදායින් පසුව පන්තියේදි හතර අතේ ඔහුව සෙව්වත් ආයිම ඔහුගේ ලස්සන හිනාව නෙත නොගෑටිනි.

වසරකට පමණ පසුව මා රෝහලේ සිටියදි ඔහුව දුටු නමුත් ඔහු අත ගෙන සිටි ඈය දුටු විට කතාකරන්නට සිත් නොවුනි.ඈතෑම් විට එය ඊර්ශාව විය හැක.

අදටත් හිමාන් මගේ මිතුරෙක්.මගේ හිතේ ආදරයක් තිබුනත් ඔහුට ආදරේ කරන්න පුලුවන් කමක් මට තිබුනෙ නෑ.අයිති වෙන්නට ගිය එහෙත් අයිති කර ගැනීමට මට නොහැකි නුඹ අද වෙනකෙකුගේය.පුoචි දුකක් හිතේ කොනක තිබුනත් එදා මෙන් අදත් හෙටත් ජීවිතය පවතින තුරුත් නුඹ මගේ මිතුරෙකි.

පසුව ලියමි :
ඔහුට ආදරය නොකල හේතුව මා දිනෙන් දින මරණයට කැදවා යන මේ රෝගය බැව් ඔහු දන්නවානම් ඇතැම් විට මට අනුකම්පා කරනු ඇත.එහෙත් අනුකම්පාවක් නොව ආදරය අවැසි සමයක පරව යන මලකට පෙම් කිරීමට ඔහුමෙන්ම ඔබත් අකමැති බැව් මා හොඳාකාරවම දනී.

*ඔබ එන්න සුලගේ දැවටිලා...(1 කොටස)

2012-01-25T14:55:00.000+05:30

ඔබ එන්න සුලගේ දැවටිලා...
මා ඉන්නෙ ඔබ දැන් එයි කියා...

එලාම් එක වැදෙන සද්දෙට මට ඇහැරුනා.දැන්ම ඇහැරිලා වැඩක් නෑ තා ටිකක් නිදාගන්න ඕන.අනික මේ දවස් වල සීතලයිනෙ.මම අනිත් පැත්තට හැරිලා ආයිමත් ටිකක් නිදාගත්තා.කම්මැලිකමට එහෙට මෙහෙට පෙරලි පෙරලි ඉදලා හරියට පියවි ලෝකෙට එනකොට 6.15 විතර වෙලා.

"දෝණි හොදටම පරක්කු වෙලා.අද ක්ලාස් යන්නෙ නැද්ද?"අම්ම තේ එකත් අරගෙන කාමරේට ආවා.
"යනව අම්ම.පරක්කු නෑ තාම"කියාගෙන මම බාත් රූම් එකට ගියා.
ගෙදරම පෙරලලා 6.45 වෙනකොට ලේස්ති වෙලා කෑම කාලා ඉස්තෝප්පුවට වෙලා හිටියා මම තාත්ත එනකම්.

"අනේ තාත්තා ඉක්මනට එන්නකෝ.මට දැනටමත් පරක්කු වෙලා.CTB එකත් ගිහින් ඇති" තාත්තා බයිසිකලේ අරන් එනව දැක දැකත් මම කෑ ගැහුවා.

හැමදාම යන පාරේ උනත් මම වට පිට බල බල එන්න පුරුදු වෙලා.අදත් එහෙමම තමයි.තාත්තයි මමයි stand එකට එනකොටම CTB එක බීච් රෝඩ් එක දිගේ ඈතට වේගෙන් ඉගිලිලා ගියා.අදත් ඉතින් ප්‍රයිවට්.අපරාදේ රුපියල් 35 කියල හිත හිත ඉන්නකොට ආව කොළඹ මාතර බස් එකට අමාරුවෙන් මාත් නැගගත්තා.

CTB එකට නැගගන්න බැරි උන තරහ දෙගුණ තෙගුණ වෙනවා බස් එකේ සෙනග අස්සෙ තෙරපෙනකොට.ඇගිල්ලක් ගහන්න ඉඩ නෑ බස් එක ඇතුලේ ඒ උනාට කොන්දොස්තර කෑ ගහනවා ඉස්සරහට යන්නලු පස්සට යන්නලු.

කොග්ගල ගාමන්ට් එක ලගින් මගේ ලග සීට් එකේ වාඩි වෙලා හිටපු අක්ක කෙනෙක් බැස්සා.මාත් වට පිට බල බල හිටියෙ නෑ වාඩි උනා.සදුදා පාන්දර මාතර ඉදන් කොළඹ යන බස් වල යන අය දන්නවා ඇති බස් එකේ හිටගෙන යන්න උනත් තියෙන අමාරුව.

3-2 සීට් තියෙන බස් එකේ මම හිටියේ ආසන දෙකේ සීට් එකක ජනේලෙ පැත්තෙ නෙවෙයි අනිත් සීට් එකේ.කව්ද හිටගෙන හිටපු එක්කෙනෙක් CR පොතකුයි ෆයිල් එකකුයි මගේ උකුලට විසි කරා.මමත් රවල බලල පව්නෙ ක්ලාස් යන ලමයක්නෙ කියල පොත් ටික උකුලෙන් තියාගත්තා.

කොහොමහරි බස් එක ගාල්ලට ලගා වුනා.ඊළගට තියෙන්නෙ ගාල්ල හෝල්ට් එක.පොත් ටිකේ අයිතිකාරයට පොත් ටික එපාද මන්දා.මම වට පිට බැලුවා.පන්ති යන හුගක් පිරිමි ලමයි බස් එකේ හිටිය අනික මට ඒ ලමයගෙ මූණත් මතක නැති නිසා මම පොත් ටික සීට් එක උඩින් තියලා නැගිටල ඉස්සරහට ගියා බහින්න.

අදුරන කවුරුවත්ම නෑ.මම තනියම කුණු ඇළ පාර දිගේ ඉක්මනටම ගියා.පන්ති පටන් ගන්නෙ 7.45ට.දැනටමත් පරක්කුයි.පන්තියට ඇතුළ් උනාට මොකද සර් තාම ඇවිත් නෑ.පිටිපස්සෙ පේළි වල හිටියොත් පැයකින් විතර නින්ද යන නිසා මම අපිටම රෙජිස්ටර් උන ඉස්සරහ ඉදන් දෙවෙනි පේළියෙ වාඩි උනා.

සුපුරුදු විදියට සර් ගනන් හැදුවා.අපි කීකරු ගෝලයෝ වගේ අහන් හිටියා ලිව්වා.චුට්ටක් විතර නිදාත් ගත්තා.හැම ලමයම වගේ බලන් හිටපු වෙලාව ආව.අපි 11.30ට පන්තියෙන් එලියට ආවේ ද්විත්ව සටහන් මූලධර්මය හොයාගත්ත ලූකා පැසියෝලිට හුගක් ආදරේ කර කර.

හැමදාමත් වගේ මායි දේදුයි ඉශායි කතා කර කර කුණු ඇළ පාර දිගේ ආව.අපිට පස්සෙන් ආව කොල්ලො සෙට් එකෙන් එකෙක් එක පාරට හය්යෙන් ඇහුවා "මෙයාටද උඹ පොත් ටික දුන්නෙ බස් එකේදි" කියලා.

මට එතකොට තමයි මතක් උනේ සීට් එක උඩ පොත් ටික තියපු බව.කව්ද දන්නෙ වෙන කෙනෙක්ටද කියලා.මාත් මට නෙවෙයි වගේ ආවා.

"හිමා අපි P & J එකේ පල්ලෙහ කඩෙන් ice cream කමුද?"
"පිස්සුද දේදු මේ වැස්සෙ?"ඉශා අකමැත්තෙන් වගේ කිව්වා.
"සල්ලි තියෙනම් කමු.මම කොහොමත් ice cream කන්නෙ නෑනේ.හැබැයි දේදු ඔයා ලෙඩ උනොත් අපිට නම් බෑ ඇන්ටිගෙන් බැනුම් අහන්න."

දේදුයි ඉශායි ice cream කන අතරේ අඩන්න හදන කලු පාට අහස දිහා බලාගෙන මම පොඩ්ඩක් තනි උනා.
අර පොත් ටිකේ අයිතිකාරයා අපේ පන්තියෙද දන්නෙ නෑ.එහෙම උනොත් නම් මම ඉවරයි.පාරෙදි වගේම පන්තියේදිත් මාව නෝන්ඩි කරාවි.මට එහෙම හිතුනා.

ice cream කාල ඉවර වෙලා අපි තුන් දෙනාම කහ ඉර ලගට ආව පාර පැනලා බස් එකට නගින්න.පාරෙන් එහා පැත්තෙ හිටපු සුදු පාට ටී ශර්ට් එකකුයි නිල් පාට ඩෙනිමකුයි ඇදපු කොල්ලෙක් අහින්සක විදියට හිනා උනා අපිව දැකලා.
අරුන් දෙන්න ඒ කොල්ලව දැක්කෙ නෑ.දැක්ක නම් මොනවහරි කියාවි.

දේදු එතන එහා පැත්තෙ තිබුන අම්බලන්ගොඩ බස් එකක නැගල අපි දෙන්නට අත වැනුවා.

ඉශායි මායි අත් දෙකත් අල්ලගෙනම මාතර බස් තියෙන තැනට ආවා.

අද CTB එක නැද්ද මන්ද.ගොඩක් ලමයි හෝල්ට් එකේ අපි එනකොටත්.

"අපි CTB එක එනකම් බලන් ඉන්නවා පැය ගනන්.ඒත් උන් කැමති නෑ අපි නගිනවට.උන් කියන්නෙ අපි යන්නෙ පිනටලුනේ."
මම එහෙම කිව්වෙ අනන්තවත් මට ඇහිලා තියෙනවා එහෙම කියපුවා.
පිනට නෙවෙයි 150ක් දීලා තමයි සීසන් එක ගන්නෙ.එක්කො ඒකත් නිකම් දෙන්න ඕන,ඉශාත් තරහෙන් එහෙම කිව්වා.

ඈතදිම බස් එක එනවා දැකපු ලමයි පොරකෑව බස් එකට නගින්න.ඉශාත් පොඩි එවුන් අතරින් රිoගල ගිහින් සීට් එකක් අල්ලගෙන තිබුනා.

"අද කපල්ස් කවුරුවත් නෑ වගේ"
ඉශාටත් නිකම් ඉන්නම බෑ.හතර අතේ බලනවා.
"උන් නැති තරමට හොදයි.උන් හිටියම පොඩි එවුන් කරන්නෙ කට ඇරගෙන උන් දිහා බලන් ඉන්නවා."
අපි දෙන්න ඔය වගේ වල් පල් කියව කියව හිටියා.

එකපාරටම දැකල පුරුදු මූණක් ඉස්සරහ දොර ලගින් මතු උනා.
මේ අර හිනා උන ළමය නේද?අපේ බස් එකේ යන එකෙක් වෙන්නැති.මට එහම හිතුනා.

අපේ ළගින්ම හිටගත්ත කොල්ලගෙ අතේ තිබුන දේ දැක්කම මට පුදුම හිතුනා.
මම අද උදේ උකුලෙ තියන් ආවෙ මේ පොතයි ෆයිල් එකයි නේද?

මම හෙමිහිට ඉශාට කතාව කිව්වා.
try ද දන්නෙත් නෑ.ඉශා හිනාවෙවි එහෙම කිව්ව.
පව් හලෝ ඒ කොල්ලට උගේ පාඩුවේ ඉන්න දියo.ඉශා ඒ ළමය දිහා බලනකොට මම එහෙම කිව්වා.

මුහුදු හුළo වැදෙනකොට හරිම සනීපයි.ඉශා ඉකෝන් පොත බලන අතරෙ මම තෙරක් නොපෙනෙන සාගරය දිහා ඔහේ බලන් හිටියා.

කෝ ළමයි සීසන් ගන්න.කොන්දොස්තර අන්කල් කෑ ගහන සද්දෙ ඇහිලා මම සීසන් එක දික්කරා.
අර ළමයා ඕන කමින් ඒ දිහා බලන් හිටපු බව මම දැක්කා.ඒත් මම ඒ දිහා පොඩ්ඩක්වත් බැලුවෙනෑ.ඉශා දැක්කොත් නෝන්ඩි කරවි.

හබරාදුවෙ stand එකේ බස් එක නැවෑත්තුවා.හිමා මෙයා හබරාදුවෙ නෙවෙයි වගේ.තාමත් අපි ළග හිටගෙන ඉන්න ඒ ළමය දිහා බලල ඉශා මිමිණුවා.
හිමා මම බහිනවා.පරිස්සමට යන්න.ඉශා එහෙම කියාගෙන බස් එකෙන් බැස්සා.
තාමත් අර ළමය මගේ ලග හිටගෙන.මම පොතට මූන ඔබා ගත්තෙ කරන්න වෙන කිසිම දෙයක් නැති කමට.

මම බහින තැන කිට්ටු උනා.
බස් එකෙන් බහින්න නැගිටිනකොට අර ළමය මගේ දිහා බලන් හිනා උනා.
පව් කියලා හිතුනත් මම හිනා නොවීම බස් එකෙන් බැස්සා.
මම යන දිහා එයා බලන් හිටපු බව මට දැනුනත් තාත්තත් එක්ක මම ගෙදර ආවෙ නිකමටවත් හැරිල බලන්නැතුව.

මතුසම්බන්ධයි

*මම මියැදුනෙමි

2011-12-21T09:40:00.000+05:30

මහගම සේකර ශුරීන්ගේ කවියක් අසුරින් ලියැවුනි ...අවසන් පද වැලේ අදහස එතුමා සතුය.

*ආදරණීය_නදී_(6 කොටස )

2011-12-21T09:02:00.000+05:30

මං කොහොමද සඳේ එයාලගෙ විස්තර දන්නෙ. මං නදීව දැක්කෙත් අදමයිනෙ. ඉතින් කොහොමද මං එයාල ගැන දන්නෙ. අඩුම ගානෙ මං තවම දන්නෙ නැහැ නදීලගෙ ගෙවල් තියෙන දිහාව වත්. මං දන්නෙ එයා ගියේ යක්කලින් බැහැලා කියලා විතරයි සඳේ.

"නැහැ සඳේ. මං දන්නෙ නැහැ එයාලගෙ අම්මලා ගැන කිසිම දෙයක්." මං ඇත්තම කිව්වා.

"හ්ම්ම්... මෙහෙම කියන්න බැහැ මල්ලි. කාලා නිදා ගන්න ගියාම මං කියන්නම්."

මොන දේ කිව්වත් කමක් නැහැ සඳේ. ඒත් ඔහොම හැම දෙයක්ම කල් දාන්න එපා. මට ඉවසගෙන ඉන්න බැහැ සඳේ. මං කල්පනා කර කර ඉන්න එක නවත්තලා ඉක්මනට කෑම කෑවා. මොන දේ කොහොම වුනත් ඉන්ටනෙට් ලොග් වෙන්නත් ඕනිනෙ. නදී නම් දැන් හා පැට්ටෙක් වගේ හොඳට නිදාගෙන ඇති. උන ගතියකුත් තිබුනනෙ. අද ගොඩක් මහන්සිත් ඇති කෙල්ලට. ඔයා නිදාගෙන ඉන්න හැටි මගෙ දෑස් අග මැවිලා පේනවා නදී.

"උඹ නිදා ගනින් මල්ලි මං පරක්කු උනොත්. පොඩි වොෂ් එකක් දා ගන්න ඕනෙ. මටත් අද උඹ ගියා වගේ ගමනක් හෙට යන්න තියෙනවා."

අයියා හිනා වෙවී කියාගෙන ගියා බාත්රූම් එක පැත්තට. දැන් මට නෙට් ලොග් වෙන්න ඕනෙ සඳේ. මට අද නින්ද යන එකක් නැහැ . අනේ නදී මේ පැය දෙක තුනෙත් මට ඔයාගෙ තුරුලට වෙලා ඉන්න ඉඩක් දෙන්න රත්තරං. මං නදී ගැනම හිතන්න පටන් අරගෙන. මං හීනෙනුත් කියවන්න ගනීවිද දන්නෙ නැහැ මේ විදියට ගියොත් නම්. මං කම්පියුටර් එක ලඟට ගිහින් ඒක ඔන් කර ගත්තා. අයියගෙ එකවුන්ට් එකට පාස්වර්ඩ් දාලා. දැන් ඉතින් ඌ එනකම් ඉන්න වේවිද මන්දා.

නැහැ. හොර වැඩ කරන්න හොඳට ප්‍රගුණ කරලා තිබුන හින්දා මට අයියගෙ එකවුන්ට් එකට ගොඩ වෙලා නෙට් කනෙක්ට් වෙන්නත් ලොකු මහන්සියක් වෙන්න ඕනෙකමක්

වුනේ නැහැ. නෙට් කනෙක්ට් වෙලා මිනිත්තු දෙක තුනක් යන්නත් කලින් මගෙ මොබයිල් එකට මැසේජ් එකක් ආවා. නදී. "ඔයා එනකම් මං බලාගෙන ඉන්නෙ. ඉක්මනට එන්නකො" දෙයියනේ ඒ කියන්නෙ මේ කෙල්ල තවමත් ඇහැරගෙන. පවු නදී ඔයා. මට මගෙ නදී ගැන ලොකු අනුකම්පාවක් ඇති වුනා. මං ලොකු හදිස්සියකින් ස්කයිප් ලොග් වුනා.

"ඇයි මෙච්ච්ර වෙලා ගියේ...? දොයිය ගත්තද ඔයා අමිල අයියෙ..?"

පවු මේ කෙල්ලට නිදිමත උතුරනවා ඇස් දෙකෙන්. අපිට මෙහෙම කතා කරන්න පුළුවන්ද නදී. අම්මලාට ඇහෙන්නෙ නැද්ද අපි මෙහෙම කතා කරද්දි...

"ඔව් මගෙ පැටියො. ආව ගමන් ඔළුව රිදෙන්න ගත්තා. මං චුට්ටක් රෙස්ට් කරන්න කියලා නිදා ගත්තෙ. ඇහැරෙද්දි නමයත් පහු වෙලා. ඔයා ගොඩක් වෙලාද මං එනකම්..? මෙහෙම කතා කරන්න පුළුවන්ද අපිට නදී...? අම්මිලාට ඇහෙන්නෙ නැද්ද..?"

පවු ඔයා රත්තරං. මං එනකම් මෙච්චර වෙලාවක් පාළුවෙන් ඉන්න ඇතිනෙ. ඔයාට නිදා ගන්න තිබුනෙ නදී. හෙට කතා කරන්න තිබුනනෙ අපිට.

"නැහැ. අම්මිලා දැන් නිදි. අනිත් එක මං ඉන්නෙ උඩ තට්ටුවෙනෙ. ඒ හින්දා අම්මිලාට මාව ඇහෙන්නෙ නැහැ. මමත් දැන් චුට්ටකට කලින් ආවෙ. මමත් නිදා ගත්තා. අම්මි කෑ ගහන්න ගත්තා ඇහැරලා කෑම කන්න කියලා. එතකොටයි ඇහැරුනේ. අපරාදෙ මං ඇහැරියේ..."

"ඇයි අපරාදෙ කියන්නෙ නදී..?" මට හරි ප්‍රශ්නයක්.

"මං ලස්සන හීනයක් බැලුවා අමිල අයියෙ. හරිම ලස්සනයි. අපි දෙන්නා පාක් එකේ ඇවිදින්න ගිය තවත් දවසක්. මං හරිම ආසාවෙන් ඒක බැලුවෙ. අන්තිම මොහොතෙ මං ඔයාගෙන් උම්මා එකක් ගන්න හැදුවෙ. කොහෙද ඉතින් අම්මි ඒක කෑවා. අපරාදෙ නැද්ද ඉතින්..."

පව් කෙල්ලගෙ මූණෙ දුක දෝරෙ ගලනවා. ඔයාට නම් එහෙම දෙයක් වෙලා අම්මි ඇහැරවලා තියෙන්නෙ. ඒත් මාව ඇහැරෙව්වට මං සඳරුවන් අයියට ස්තුති කරන්න ඕනෙ නදී. නැත්නම් මං කොච්චර දුක් වේවිද... ඔයාගෙ හීනෙ නම් දවසක හැබෑ වෙන්න පුළුවන් එකක් නදී. ඒත් අනේ මං දැක්ක හීනෙ නම් ඒ විදියට කෙළවර වෙන්න එපා කියලා මං පතන්නෙ නදී.

"හ්ම්ම්.. අපරාදෙනේ. අම්මි ඒක කෑවට කමක් නැහැ පැංචියෝ. මං ඒ උම්මා එක දෙන්නම් ඔයාට අනිත් දවසෙ ඔයාව වඩාගෙන. එතකම් ඉන්නකො. මමත් ලස්සන හීනයක් දැක්කා නදී. ඒකත් ගොඩක් ලස්සනයි. මට අන්තිමට ඇහැරුනා ඒත්."

මං ඒ කතාව ඔයාට කියන්නම් නදී. මට පුළුවන් විදියට කියන්නම් මං. නැත්නම් ඔයාගෙ හීනෙ බලන්න බැරි වුන එකට ඔයාට දුකයිනෙ. මේක කිව්වම ඔයාට ඒක ගානක් නැති වෙයි. එතකොට අපි දෙන්නටම දැනුනු දුක පොදුයිනෙ නදී.

"අනේ කියන්නකො අමිල අයියෙ. ඔයාගෙ හීනයක් කියන්නෙ මමත් ඉන්නවනෙ ඒ හීනෙ ඇතුලෙ. මං ආසයි අහන් ඉන්න."

"ඔයාට දොයිමත නැද්ද නදී...?"

"නැහැ. කතාව කියද්දි සමහර විට මට සනීපෙට නින්ද යාවි. ඔයා බලන්නෙ එහෙම හීනනෙ. ඒත් නින්ද ගියත් නින්ද යන්නෙ ඔයාගෙ ලඟනෙ. ඒ හින්දා කමක් නැහැ."

ඔය තරමටම මාව වුනත් විශ්වාස කරන්න එපා නදී. අඩුම තරමෙ මම වත් ඔය තරම් මං ගැන විශ්වාස කරන්නෙ නැහැ නදී. ඒත් මගෙ හෙවනට එන්නත් කලින් එහෙම අවස්ථාවක් ආවොතින් මං මගෙ පණ දෙවෙනි කරලා ඔයාව පරිස්සම් කර ගන්නම් නදී. මං හීනෙන් දකිද්දි වෙච්චි හැම දෙයක්ම නදීට ලස්සනට දැනෙන්න කිව්වා. නදී පූසි පැටියෙක් වගේ. උන හින්දද මන්දා ලස්සන ජැකට් එකක් පොරෝගෙන. හරිම ලස්සනයි ඒකට. කැමරාව ලඟට වෙලා ඉඳගෙන කිසිම හාවක් හූවක් නැතිව නදී මගෙ හීන කතන්දරේ අහන් ඉන්නවා. ලා නිල් පාටට ඇස් දෙක පියවෙනවා හරිම ලස්සනයි. ඒත් කිව්වා වගේම නිදිමත පාටයි නදීට දැන්. හැම දෙයක්ම කිව්වත් මං කතාව කෙළවර කලේ මං ගෙදර යන්න එද්දි ඇහැරුනා කියලා විතරයි. නැත්නම් මට ඉර හඳ වගේ විශ්වාසයි නදී. ඇත්ත කතාව එහෙමම කිව්වා නම් ඔයා කෑ ගහලා අඬාවි.

"හ්ම්ම්...පව් ඔයා මං කිව්ව කතාව ගැන හිතලා තියෙන දුර. ඇත්තමයි හරිම ලස්සනයි අමිල අයියෙ. හැබැයි ඉතින් චීයා..."

නදී කතාවෙ අන්තිමට කිව්වා හිනා වෙවී. මොනා කරන්නද නදී ඉතින්. ඔයා කිව්ව හින්දා තමයි මං ඒක දකින්න ඇත්තෙ. ඒ විදියටම ඔයාලගෙ අම්මලා මාව පිළි ගත්තොත් නම් හොඳයි ඉතින්. ඒත් එහෙම නොවුනොත් එහෙම. අපි ඒ ගැන පස්සෙ හිතමු මගෙ පැංචි. මගෙ ජීවිතේ හැටි තමයි ඔය නදී. ජීවිතේ විඳින්න ඕනෙ කාලෙ විඳවලා වැඩක් නැහැනෙ. ඒකයි මං ඔය තරම් සුන්දර විදියට මගෙ ජීවිතේ විඳින්නෙ.

"එහෙම තමයි මගෙ හැටි. ඒත් ඉතින් ඔයත් හරිම ආසයිනෙ නදී එහෙම පුංචි පුංචි දඟ වැඩ වලට."

මං කිව්වෙ ඇත්ත. ඔයා විතරක් නෙමෙයි නදී. හැම කෙල්ලෙක්ම ඔය වගේ පුංචි පුංචි වල් කතා අහන්න, එහෙම වැඩ කරන්න, එහෙම දේවල් විඳින්න හරිම ආසයි. මං ඒක දන්න හින්දයි ඔහොම දේවල් කරන්නෙ. එතකොට ආදරේ හරිම සුන්දරයි නදී. අපි ආදරේ කරන්න ඕනි අපිව දකින අයට පවා අපි ගැන ඉරිසියා හිතෙන තරමට.

"හ්ම්ම්... මං දන්නවනෙ මගෙ බකමූණගෙ හැටි. අපි නිදා ගමුද අමිල අයියෙ..? අද හරිම මහන්සියි අනේ..."

"ඔයා නිදා ගන්න මගෙ පැටියො. මමත් තව ටිකකින් නිදියෙන්න ඕනෙ. හෙට උදෙන්ම ඇහැරින්නත් ඕනිනෙ. ගුඩ් නයිට් එහෙනම් මගෙ සුදු පැංචියෝ. පරිස්සමින් ඉන්න. බුදු සරණයි."

වෙනදා විදියටම නදීට ප්‍රාර්ථනා කරන හැම දෙයක්ම මං ගොඩාක් ආදරෙන් කිව්වා. ඒ දේවල් කියන්නම ඕනෙ නැහැ. ඉබේම කියවෙනවා මට.

"හ්ම්ම්... ඔයත් පරිස්සමින් ඉන්න අමිල අයියෙ. හෙට යන්න කලින් මට කෝල් කරන්න. බුදුසරණයි."

නදී එහෙම කියද්දි ඇස් කෙවෙනි දෙක තෙමෙන්න වගේ. ඔයා ඔහොම කියනකොට මගෙ හිතේ ඔයාට තියෙන ආදරේ සිය දහස් වාරෙකින් වැඩි වෙනවා නදි. ඒ වෙලාවට තමයි මට හිතෙන්නෙ මගෙ නදීව පුළුවන් තරම් ඉක්මණට මගෙ තුරුලට ගන්න. නදී එහෙම කියලා සීතලට වෙව්ලන රෝස පාට දෙතොල් පෙති මගෙ දිහාට උල් කලා. එයාට ඕනෙ මගෙ දෙතොල් වල සුව විඳින්න. ඒත් ඔයාගෙ ලඟ නැහැනෙ මං අද නදී. මටත් ඔයාට අද දෙන්න වෙන්නෙ ඔහොමම තමයි. මමත් හිත පුරා උතුරන ආදරෙන් මගෙ දෙතොල උල් කලා නදීට පේන්න.

හරියට කල්ප ගානක් තත්පර කීපෙකින් ගෙවිලා ගිහින් වගේ. නදී යන්න ගියාට පස්සෙ හිත පාළු වෙලා ගියා එක මොහොතකින්. ඔයා නැතිව දැන් නෙට් එකේ ඉඳලා මට වැඩක් නැහැ නදී. මමත් යන්නම් දැන්. මං කම්පියුට්‍ර් එක ඕෆ් කරලා නිදා ගන්න ඇඳට පනින්න ලෑස්ති වෙන්න බලනකොට සඳරුවන් අයියා මටත් හොරෙන්ම ඇවිත් නිදාගෙන.නිදාගෙන වගේ හිටියට තවම නිදි නැහැ.

"හ්ම්ම්... ඉවරයිද මල් කැඩිල්ල..?"

"ඔව් සඳේ. නදී ගියාට පස්සෙ ගොඩාක් පාළුයි බං. හරියට මාව මරලා දැම්ම වගේ."

අයියටත් තේරෙන්න ඇති මගෙ මූණ පුරා තිබුනු සාංකාව. අයියා ගොඩාක් අසරණ මනුස්සයෙක් දිහා බලන ගානට මගෙ දිහා බලාගෙන. ඔහොම මගෙ දිහා බලන්න එපා සඳේ. අඩුම ගානෙ මගෙ නදී වත් ඔහොම බලන්නෙ නැහැ.

"වැඩිය හිතන්න එපා බං. නදී උඹව දාලා යන්න ගියේ නැහැනෙ මල්ලි. ඔහොම තමයි ඉතින් සීරියස් ආදරේ කරන්න ගියාම. කෙල්ල ලඟ නැති මොහොතක් පවා අවුරුදු ගානක් වගේ දැනෙන්නෙ. ඒත් ඉතින් මොනා කරන්නද මල්ලි. අනිත් එක උඹ තවම පටන් ගත්තා විතරයි. ඔහොම ගියොත් නම් පුතෝ උඹට ජීවිතේට මුහුණ දෙන එක ගොඩක් අමාරු වෙයි. ඔහොම ගිහින් නදී උඹව දාලා ගියොත් එහෙම උඹ කොහොමද ජීවත් වෙන්නෙ..?"

අයියා මට ජීවිතේ තේරුම් කරන්න පටන් අරගෙන. මට නිදිමතයි බං. ඔය බණ අහන්න වෙලාවක් නැහැ දැන්. මගෙ නදී මාව දාලා යාවිද සඳේ..?

"හරි හරි බං. ඔය ඇති දැන්. මට ඕව අහං ඉන්න බැහැ තරහ එනවා මට. මගෙ නදී මාව දාලා යාවිද සඳේ.. එහෙම වුනොත් වෙන වෙන්න කිසිම දෙයක් නැහැ සඳේ. මගෙ රත්තරංට දුන්නු තරමක ආදරයක් වෙන කෙල්ලෙක්ට දෙන්නෙ නැහැ මං. සංසාරෙ පුරාවට පතාගෙන ආවෙ නදීට විතරක් ආදරේ කරන්න නම් මං ආදරේ කරන්නෙ මගෙ නදීට විතරක්මයි සඳේ. සත්තයි. නදී මාව මොන විදියකින් හරි දාලා ගියොත් එදා තමයි මං මේ ලෝකෙ ජීවත් වෙන අන්තිම දවස සඳේ."

මගෙ ඇස් දෙකේ කඳුළු පිරෙනවා. මගෙ නදී මාව දාලා යාවි කියලා මට අදහා ගන්නවත් බැහැ සඳේ. ඒකයි මට මේ තරම් දුක හිතෙන්නෙ. මං ඒ තරම් පව්කාරයෙක් වෙන්න විදියක් නැහැ සඳේ. වතුරෙ ගිලිලා මැරෙන්න යන කූඹින්ව පවා පරිස්සමින් ගොඩට ගන්න මං එහෙම පව්කාරයෙක් වෙන්නෙ කොහොමද සඳේ. පිං සිද්ධ වෙයි සඳේ. අපි ඔය කතාව නවත්තමු.

"හ්ම්ම්... ඔය තරම් ආදරයක් ලබන්නත් ආත්ම ගානක් පිං පුරන්න ඕනෙ මල්ලි. උඹ නම් පුදුම කොල්ලෙක් බං. ආඩම්බරයි උඹ වගේ එකෙක් මට අයියෙ කියලා කියන එක පවා."

මං මුකුත්ම කියන්න ගියේ නැහැ. කියන්න ගියා නම් මං දන්නවා මට හයියෙන් ඇඬෙන බව. මොන දුකක් කොහොම දරා ගත්තත් මට මගෙ නදී මට දුක් දේවි කියන කතාව උහුල ගන්න බැහැ සඳේ.

"නිදා ගනින් මල්ලි. දැන් දොලහත් පහු වෙලා. අපි දෙන්නම හෙට උදෙන්ම ඇහැරින්නත් ඕනෙනෙ. ගුඩ් නයිට් මල්ලියා."

"ගුඩ් නයිට් සඳේ."

අයියට දැනිලා වගේ මං ඉන්න තත්වෙ. කොහොමින් කොහොමින් හරි මට නදීලගෙ ගෙදර විස්තර ටික දැන ගන්නත් නැති වුනා සඳේ උඹේ පණ්ඩිත වැඩ හින්දා. කමක් නැහැ පස්සෙ දවසක අහ ගන්න පුළුවන්නෙ. නිදා ගන්න ශීට් එක පොරෝගෙන ඇඳට වුනත් මට නිදා ගන්න හිතක් නැහැ. මට මගෙ නදීව මතක් වුනා. අද මට කතා කරද්දි පූසි පැටික්කියෙක් වගේ ජැකට් එක පොරෝගෙන හිටිය විදියටම ඔයා සනීපෙට නිදි ඇති. ඔයාව ඒ විදියටම උණුහුම් කරන්න මට ආස හිතෙනවා නදී. අනේ කවදද මගෙ තුරුලට ඇවිදින් ඔහොම සනීපෙට නිදා ගන්නෙ නදී..?

ඇස් දෙකට නිදිමතයි වගේ.හිතට කොහොම වුනත් මට නිදා ගන්න කිසිම උවමනාවක් නැහැ. දකින දකින හැම තැනකම, හදවත ගැහෙන හැම මොහොතකම, හිත නැවතෙන හැම තැනකම, හිත ඉල්ලන්නෙ ඔයාවමයි නදී.මං කොහෙන්ද ඔයාව හොයා ගන්න රත්තරං. මට මතක් වුනා අද හවස බයික් එකේ ඇවිත් යක්කල කිට්ටු වෙනකොට බයික් එකෙන් බහින්න ඔයා දැඟලුව හැටි.පුංචි කෙල්ලෙක් වගේ.කිසිම බයක් ලැජ්ජාවක් නැතිව මගෙ උරහිසේ එල්ලිලා පිස්සු කියෙව්ව හැටි.

"අමිල අයියෙ..?"

"හ්ම්ම්.."

"දැන් ඔයා අපේ ගෙදර එනවද අද..?"

"යමු ඉතින් නදී... ඔයාමයිනෙ කිව්වෙ මට එන්න කියලා. කොහොමත් මට ආසයි මගෙ නැන්දියාව මීට් වෙලා කතා කරලා එන්න."

"මං එවෙලෙ එහෙම කිව්වෙ විහිළුවට මගෙ දෙයියො. සත්තයි. මං අම්මිට කියලා නෙමෙයි ආවෙ මහත්තයෝ. මට සමා වෙන්න එහෙම කිව්වට."

දෙයියනේ නදී. එතකොට මං මෙච්චර වෙලා හිටියෙ බොරුවකට අහු වෙලාද... මට හිතා ගන්න බැහැ. මං කොච්චර හීන මැව්වද නදී ඔයාලගෙ අම්මලා එක්ක කතා කරන විදිය. එයාලා ඉන්න තැන හැසිරෙන විදිය පවා.ඇයි එහෙම මාව රැවැට්ටුවේ.. මං බයික් එක යක්කල හන්දියට ටිකක් එහායින් නැවැත්තුවා මිනිස්සු වැඩිය නැති තැනකින්. නැවැත්තුව ගමන් නදී බයික් එකෙන් බැස්සා. නදීට බය හිතිලා වගේ. තොල් පෙති දෙක වෙව්ලනවා. කොපුල් දෙක රෝස පාට වෙලා. මමත් බයික් එකෙන් බැස්සා. නදීගෙ මූණ දිහා තත්පර කීපයක් බලාගෙන හිටියා. පස්සෙ එයාගෙ දෙවුරට අත් දෙක තියලා මගෙ දිහාට හරව ගත්තා.

"ඇයි මට බොරු කිව්වෙ නදි..?"

හිතට ආපු කේන්තියත් එක්ක මං ඒක නදීගෙන් ඇහුව විදියට නදීට දුක හිතෙන්න ඇති. ඒත් දැන් කරන්න දෙයක් නැහැ නදී. ඔයාට මීට ටිකක් හරි කලින් ඒක කියන්න තිබුනා. අඩුම ගානෙ පාක් එකේ ඉඳන් එලියට එද්දි වත්. එහෙම වුනා නම් මට සමාව දෙන්න තිබුනා.

"අනේ මට සමා වෙන්න අමිල අයියෙ. මං එහෙම කිව්වෙ ඔයාව රවට්ටන්න නෙමෙයි. මං ඒ වෙලාවෙ ඒක කිව්වෙ විහිළුවට. ඒත් ඔයා ඒක සීරියස් ගත්තා. මං වැරදිකාරියෙක් කරන්න එපා මගෙ රත්තරන්. මට බනින්න එපා. කවුරු බනින එක කොහොම ඉවසුවත් මං ගොඩාක් ආදරේ කරන ඔයා මට බනින එක මට උහුලන්න බැහැ අමිල අයියෙ. ප්ලීස්. මාව තේරුම් ගන්න. මට ඔයාව නැති කරන්න එපා රත්තරන් අමිල අයියෙ. ප්ලීස්..."

නදී බය වෙලා හොඳටම. මං බනින්නෙ නැහැ මැණික. ඒත් චුට්ටක් වෙලා අඬලා වත් තේරුම් ගන්න කෙරුව වැරැද්දෙ තරම. නැත්නම් තවත් දවසක ඔයා මෙයිටත් වැඩියෙන් මගෙ හිත රිද්දාවි. එදාට මට ඇත්තටම තරහ යාවි. මං ආස නැහැ එදාට මගෙ වස්තුවට එකම එක වචනෙකින් වත් හිත රිදෙන්න බනින්න.

"බනින්න නෙමෙයි තියෙන්නෙ ඔයාට නදී... හරි ඒකට සමාව දෙන්නම්. ඒත් එක කොන්දේසියක් ඇතුව. මගෙ ඔළුවෙ අත තියලා මට පොරොන්දු වෙන්න ආයිත් කවදාවත්ම ඔහොම වැරැද්දක් කරන්නෙ නැහැ කියලා. ඔහොම දෙයක් කිව්වට කමක් නැහැ නදි. ඒක වැරැද්දක් නෙමෙයි. මට දුක ඒකට නෙමෙයි. ඒත් ඔයා ඒකෙ ඇත්ත නැත්ත කිව්වෙ ගොඩාක් පරක්කු වෙලා. ඒකයි මට දුක හිතෙන්නෙ ගොඩක්. අඩුම ගානෙ ඔයාට තිබුනා කෑගල්ල පැත්තෙදි වත් ඔය කතාව කියන්න. ඒත් ඔයා මෙහෙට එනකම්ම හිටිය එකයි වැරදි නදී."

"මට බෑ මහත්තයෝ. මට බෑ. ඔයාගෙ ජීවිතේ නාමෙන් පොරොන්දු වෙන්න බෑ. බැරි වෙලා වත් මට ඔය විදියට ඒක කලින් කියන්න බැරි වුනොත් එහෙම. මට බෑ පව්කාරියෙක් වෙන්න මගෙ දෙයියො. වෙන ඕනෙම දෙයක් කියන්න. මං කරන්නම්. ඒත් ඔයාගෙ ඔලුවෙ අත තියලා දිවුරන්න නම් බැහැ."

නදී ඇස් දෙකෙන් කඳුළු ගලද්දි කියනවා. පව් කෙල්ලට හොඳටම ඒකට දුක හිතිලා වගේ. අන්ත අසරණියෙක් ගානට මගෙ මූණ දිහා බලාගෙන. තවත් ඔය කඳුළු දිහා බලාගෙන මට ඉවසගෙන ඉන්න බැහැ නදී. මං මගෙම හිතට වෛර කරනවා නදී. ඇයි මං ඔයාව ඒ තරමටම රිද්දන්නෙ. මට හිතා ගන්න බැහැ නදී. මං මගෙ කෙල්ලව මගෙ පපුවට තුරුළු කර ගත්තා.

"මට සමා වෙන්න මගෙ පැටියෝ... එක පාරටම මට ගොඩක් තරහ ගියා. තරහ වෙන්නෙපා මැණික."

මං උතුරන සෙනෙහසකින් නදීගෙ නළලත සිප ගත්තා. නදීට මොහොතක් එහෙමම ඉන්න ඉඩ දුන්නා ටික වෙලාවකට. මං රිද්දුව හිත මමම සනසන්න ඕනිනෙ. නැත්නම් මට පව් සිද්ධ වේවි. නදී මුකුත්ම කිව්වෙ නැහැ. කෙල්ලට තේරෙන්න ඇති කරපු වැරැද්දෙ බරපතලකම. කමක් නැහැ නදී. අදට විතරයි ඔහොම වෙන්නෙ. පස්සෙ දවසක ඔහොම දෙයක් වෙන්න මං ඉඩක් තියන්නෙ නැහැ.

"මගෙ පැටියො...?"

"හ්ම්ම්"

"අර වගේ කතාවක් ආයිත් කියන්නෙපා මට විතරක් නෙමෙයි වෙන කිසිම කෙනෙක්ට වත්. වෙන ඕනෙම දෙයක් කියන්න මං කරන්නම් කියලා ආයෙ කියන්නෙපා. ඕනෙ නම් මට තිබුනා ඔයාගෙයි කියලා තියෙන හැම වටිනාකමක්ම උදුර ගන්න. ඒත් මං එහෙම කරන්නෙ නැහැ. මට මගෙ මැණික ඕනෙ වෙලාවට ආවම ඇති මගෙ තුරුලට. ප්‍රොමිස් වෙන්න ආයිත් එහෙම කියන්නෙ නැහැ කියලා."

නදී ඔළුව උස්සලා මගෙ මූණ දිහා කෙලින්ම බැලුවා. ඔහොම බලන්න තරම් දෙයක් නැහැ නදී. මං කිව්වෙ ඇත්ත. වෙන කෙනෙක් නම් ගොඩක් දුරට ඔයා මෙච්චර කාලයක් පරිස්සම් කර ගත්ත හැම දෙයක්ම නාස්ති කරලා ඉවරයි දැනටමත්. ඒත් මට එහෙම කරන්න හිතෙන්නෙ නැහැ මගෙ රත්තරං. බැරි වෙලාවත් මට ඔයාව ලැබෙන්න කලින් මේ අසරණයා මැරිලා ගියොතින් එහෙම ඔයාගෙ මුළු ජීවිතේම අඳුරු වේවි නදී.

"හ්ම්ම්... ඔයා වගේ කොල්ලෙක්ව ලබන්න මං ඉස්සර ආත්ම වල කරපු පිං මොනාද කියලා මට හිතා ගන්න බැහැ අමිල අයියෙ. තැන්ක් යූ."

එහෙම කියලා නදී ආයිත් සැරයක් මගෙ පපුවට තුරුල් වෙලා හැංගුනා. මහ දඟකාර විදියකට. ඔයා ඇත්තටම ආඩම්බර වෙන්න නදී. හැබැයි ඔහොම තුරුල් වෙලා ඉඳලා හරියන්නෙ නැහැ පැටියො. දැන් ඔයා ගෙදර යන්න ඕනිනෙ.

"නදී.. ගෙදර යන්න එහෙම මතක නැද්ද පිස්සි..?"

"හ්ම්ම්. යන්න නම් ඕනෙ ඉතින්. දැනටමත් මං පරක්කුයි අමිල අයියෙ. අම්මිට මොනාද මං කියන්නෙ මහත්තයෝ..?"

"ආව බස් එක කැඩුනා කියලා වත් කියන්න. ගොඩාක් පරක්කු නැහැනෙ..? දැන් වෙලාව හය හමාරයි."

නදී ඔළුව වැනුවා නැහැ කියන්න වගේ. මොන දේ කොහොම වුනත් ගෙදර යන්න ඕනෙනෙ ඉතින් නදී. දැන් අපි යමු. නැත්නම් තවත් පරක්කු වෙන එකනෙ වෙන්නෙ.

"එහෙනම් අපි යමු පැටියො.ඔයා කොහෙන් බැහැලද යන්නෙ නදී..?"

"යක්කල හන්දියෙන් මාව දාන්න අමිල අයියෙ. මං යන්නම් ඊට පස්සෙ."

"තනියෙන් යන්න පුළුවන්ද නදී..? මං ගෙදර ලඟටම එන්නද පැටියො..?"

මට බයයි නදී ඔයා ගැන. මෙච්චර කාලයක් නැතුවත් මගෙම කරුමෙට ඔයාට මොකක් හරි කරදරයක් වුනොත්.

"අනේ පිස්සො බය වෙන්නෙපා. ඔයා එන්න එපා. මට බයයි අපි අපේ ආදරේ පටන් ගත්ත ගමන්ම අපිට කරදරයක් වේවි කියලා. හරි මං ගෙදරට ගිහින් කෝල් එකක් දෙන්නම්. එතකොට හරිනෙ. මගෙ බකමූණගෙ හිතට බය නැහැනෙ එතකොට. ම්ම්..?"

මගෙ මූණට එබෙන ගමන් නදී අහනවා. මං ඉතින් හා කියන්නෙ නැතිව වෙන මොනවා කියන්නද නදී ඔයාට...

"හ්ම්ම්.. එහෙම කරන්න එහෙම නම්. මතක ඇතුව කෝල් එකක් දෙන්න. නැත්නම් මං එනවා ගෙදරටම."

මං ආයිමත් නදීව දාගෙන යක්කල හන්දියට යනකම් ගියා. නදීට හිතක් නැහැ මාව දාලා යන්න. දුක ඇති ඔය හිතට. ඒත් ඉතින් මොනා කරන්නද නදී. ඔයාව ඉක්මනට ගෙදරට යවන්න ඕනිනෙ. අදට විතරක් ඔයාගෙ අම්මිගෙන් බැනුම් අහන්න රත්තරං. මං අනිත් දවසෙ මීට කලින් ඔයාව එක්කන් එන්නම්. මෙච්චර වෙලා මං පරක්කු වුනේ මං ගැන ඔයාලගෙ අම්මි දන්නවා ඇති කියලා හිතාගෙන. ඒත් ඉතින් ඔයා එතන කරලා තියෙන්නෙත් මල විකාරයක්නෙ. ඔයා නම් වෙලාවකට හරිම නරක ලමයෙක් නදී අනේ. මං නදීට අද දවසට දෙන්න තියෙන අන්තිම හාද්දත් උණුහුමට දුන්නා එයා යන්න කලින්. කෙල්ලට මාව දාලා යන්න දුකයි. යන්න ලෑස්ති වෙලා ඇස් දෙකේ කඳුළු පිරිලා. පව් නදී ඔයා. කොහොමද ඔයා මේ පුංචි දවස් කීපෙට මට මේ තරම් ආදරේ කරන්න ඉගෙන ගත්තෙ..?

නදී බස් එකකට නගිනකම් මං ටිකක් ඈතට වෙලා බලාගෙන හිටියා එයා දිහා. සන්ග්ලාස් දෙක දාගෙන හිටිය හින්දා කාටවත් මං බලාගෙන ඉන්න දිහාව හොයා ගන්න බැහැ. නදී ගිහින් විනාඩි දහයක් විතර ගියාට පස්සෙ එයා කතා කරලා කිව්වා කරදරයක් නැතිව ගෙදර ආවයි කියලා. අම්මිගෙ ඔළුව රිදෙනවයි කියලා අම්මි නිදාගෙන ඉඳලා තියෙන්නෙ. ඒක හින්දම හොඳයි. නැත්නම් අද නදීට වෙන්නෙ අද මං වෙනුවෙන් බැනුම් අහන්න. ඊට පස්සෙ තමයි හිත හදා ගන්න පුළුවන් උනේ සඳරුවන්ලගෙ ගෙදරට යන්න. මට තවමත් ඒ දඟකාරි මගෙම ලඟට වෙලා ඉන්නව වගේ. තව තවත් මට හීන මවන්න ආසයි නදී. මතකයිද නදී...

*ආදරණීය_නදී_(5 කොටස )

2011-12-14T20:14:00.000+05:30

වෙච්චි හැම දෙයක්ම මට තවමත් හීනයක් වගේ. මම හිතුවෙ නෑ නදීලගෙ අම්මලා මේ තරම් අහිංසක ඇති කියලා. නදී එයාල ගැන කිව්ව දේවල් වුනත් ඒ තරම් සැහැල්ලුවෙන් කිව්වට මම හිතුවෙ ඇත්තටම නදීලගෙ අම්මලා ගොඩක් සැර ඇති කියලා. ඇත්තටම හරිම පුදුමයි මට. නදීලගෙ ගෙදරදි නදීලගෙ අම්මලාට වැන්ද හැටි, එයාලට කතා කරපු හැටි, එයාලා කිව්ව දේවල්, නදී එක්ක කරපු දඟ වැඩ, නදීව එයාගෙම කාමරේදි එයාගෙම ඇඳට වෙලා එයාව සිපගත්ත හැටි, ඒ හැම එකක්ම මගෙ දෑස් ඉදිරිපිට මැවෙන්න ගත්තා. මම නිදහසේ හැම දෙයක්ම ආයිත් ආයිත් මතක් කරන්න ගත්තා. ඔයාගෙ මතකයන් ඔක්කොම රස කර කර විඳින්න පුළුවන් නදී හරිම ආසාවෙන්. ඒකනෙ මං මේ තරම්ම හීන බලන්න ආස. ඔයාගෙ ලස්සන ඇස් දෙකේ පටන් ඔයාගෙයි කියලා තියෙන හැම වස්තුවක්ම මට මහ ගොඩක් සුන්දරයි නදී.

අද දවල්ට හරිහැටි කෑමක් නැති හින්දාදෝ මන්දා ඇඟට වෙනදා තරම් හයියක් නෑ. ඒත් ඇඟේ අමාරුව මම දෙවැනි තැනට දාලා මගෙ ගමන දිගටම එන්න ආවා. නිට්ටඹුව කිට්ටු වෙනකොට මගෙ ඇඟට කලින් දැනුනට වැඩිය ටිකක් අමාරු බව තේරුණා. ඒත් මං අද ගෙදර යන්න ඕනෙ ගොඩක් රෑ වෙන්න කලින්. අම්මා මඟ බලාගෙන ඇති මං එනකම්. මට සමා වෙන්න අම්මෙ අද කලින් ගෙදර එන්න බැරි වුනාට. අර පිස්සු දඟමල්ල, අම්මගෙ ලේලි පොඩ්ඩ වෙන්න ඉන්න පුංචි කෙල්ල මට එන්න දුන්නෙ නෑනෙ කලින්. ඒකයි මං මේ තරම් අද පරක්කු වුනේ අම්මෙ. නැත්නම් මීට ගොඩාක් කලින් එන්න හිතාගෙන මං අද මේ ගමන ගියේ. කොහෙද ඉතින්. මේ කෙල්ලට මාව ගෙදර එක්කං යන්නත් ඕනෙ වුනානෙ. ඇත්තටම වෙන කවදාකවත් මම මේ තරම් පරක්කු වෙලා නැතුව ඇති කොහෙට ගිය ගමනක් වුනත්. ඈත එන බස්, කාර් වල එළිය මගෙ ඇස් දෙකට කෙලින්ම වදිනවා. පාර හොයා ගන්නත් හරිම අමාරුයි.

මගෙ ඇස් දෙක නිලංකාර වෙනවා මට යාන්තමට දැනෙනවා. වැඩිය ගනන් ගන්න දෙයක් නෑ. මට ඔහොම දේවල් අරුමයක් නෙමෙයිනෙ. මං මගෙම හිත රවට්ටන්න පටන් ගත්තා. වෙන කරන්න දෙයක් නැතිකමට. අම්මා සඳරුවන්ලගෙ ගෙදරට කතා කරාවිද මන්දා. එහෙම වුනොත් එහෙම නම් මට ගෙදර ගිහින් කියන්න අමුතුවෙන් බොරුවක් හදන්න වෙයි. යාළුවගෙ ගෙදර යනවයි කිව්වට සඳරුවන්ලගෙ ගෙදර දොරකඩට වත් ගොඩ නොවුන එකේ අම්මා මං ගැන මොනවා හිතාවිද. මං ගැන ඇහුවම සඳරුවන්ලගෙ අම්මා මොනවා කියාවිද. මට බයික් එක අරගෙන යන්නම බෑ. කවදාවත්ම නැති තරම් මගෙ මුළු ඇඟම පණ නැති වෙන්න එනවා. මම පුළුවන් හයියෙන් බයික් එකේ බ්‍රේක් තද කලා. ඒත්... මට කලින්, මම තිරිංග තද කරන්න කලින්.......

"බ්රාස්....."

*******************

"ම්ම්හ්..නදී...මට සමා වෙන්න නදී..."

ආයිත් අපිට මේ ආත්මෙදි කවමදාකවත් මුණ ගැහෙන්න බෑ රත්තරන්. මේ අසරණයට සමා වෙන්න නදී. මට ආයෙ එන්න වෙන්නෙ නැහැ නදී. අද තමයි ඔයාගෙ පුංචි ටෙඩියා ඔයා ගොඩාක් ආදරේ කෙරුව ඔයාගෙ අමිල අයියා පලවෙනි වතාවටත් අන්තිම වතාවටත් ඔයාව දකින්න ආවෙ. හැම සෙනසුරාදම එන්නම් කියලා මගෙ මැණිකට පොරොන්දු වුනාට මට ආයෙත් එන්න වෙන්නෙ නෑ රත්තරං. මං නැති වුනාට ඔයා වත් මං වෙනුවෙන් පරිස්සමින් ජීවත් වෙන්න නදී...

"අමිල මල්ලි..., මොකද මේ... උඹට මොකද වුනේ...?... නැඟිටපන් මල්ලි නැඟිටපන් ..."

මේ මහ රෑ මහ පාර මැද ඉඳන් කවුද මේ කතා කරන්නෙ මට. දෙවියනේ කවුද මගෙ පිහිටට ආවෙ. මාව බේර ගන්න ආයිත් කාටවත්ම එන්න බෑ. මගෙ නදීව පරිස්සමින් තියන්න කතා කරපු කෙනා කවුරු වුනත්. මට දැන් මගෙ ජීවිතෙන් කිසිම පලක් නෑ. මං වගේ අබ්බගාතයෙක්ව ආයෙත් බේරන්න එපා. මට බෑ මගෙ පැංචිට දුක් දෙන්න තවත්. එයාට කිසිම දුකක් නැතිව එයාව පරිස්සමින් තියන්න... මට කියා ගන්න ඕනෙ. ඒත් මගෙ පණ හයිය නෑ ඒ කිසිම දෙයක් කියා ගන්න.

"නැඟිටපන් බං. මේ දාඩියත් දාලා. උඹට මොකද වුනේ...?. දවල් තිස්සෙ කෙල්ල එක්ක රෝන්දෙ ගිහින් දැනුත් කියවනවා. හ්ම්ම්. හ්ම්ම්... නැඟිටපන් ඉතින්..."

මගෙ ඇස් වලට උඩින් දීප්තිමත් එළියක් මං දැක්කා. එක පාරටම ඒ එළිය දරා ගන්න බැරි තැන මං දෑතින්ම ඇස් දෙක වහ ගත්තා. තවත් ටික මොහොතකට පස්සෙ මම මගෙම කකුල් දෙක අල්ලලා බැලුවා. පුදුමයි. මට කිසිම කරදරයක් වෙලා නෑ. ඒත් කොහොමද එහෙම වුනේ. කවුද මාව ඉස්පිරිතාලෙට භාර දුන්නෙ. මේ තරම් සැර එළියක් තියෙන්නෙ ඔපරේෂන් කාමරේ . මට හොඳට මතකයි මං යන්න පුළුවන් උපරිම වේගෙන් යන ගමන් මහ පාර මැද හැප්පුනු වග. ඒත් කොහොමද මට කරදයක් නොවුනෙ. ඒ වෙලාවෙ මම වැදුනු විදියට මෙහෙම තවම පණ පිටින් ඉන්නෙ කොහොමද. ඇස් දෙකට වැටුනු එළිය දැන් හුරු වෙලා. වැඩිය සැරට දැනෙන්නෙ නෑ. හෙමිහිට ඇස් ඇරලා වට පිට බලද්දි මං ඉන්නෙ ඇඳක් උඩ කියලා මට තේරුම් ගියා. මේ ඉස්පිරිතාලෙද. නෑ වෙන්න බෑ. සඳරුවන් අයියා ඇඳේ පැත්තකින් වාඩි වෙලා මා දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. කෝ එතකොට මගෙ පැංචි මට දුන්නු පුංචි ටෙඩියා... අම්මා, තාත්තා, කෝ මේ අය. කොහොමද මං මෙහෙට ආවෙ. මට මේ කිසිම දෙයක් තේරුම් ගන්න බෑ.

"මොකද උඹට වුනේ...?" අයියා මගෙ මූණ දිහා බලාගෙන ඇහුවා.

"මං වත් දන්නෙ නෑ සඳේ. උඹ වත් දන්නවද මොකද වුනේ කියලා. මට කිසිම දෙයක් හිතා ගන්න බෑ. මං නදීලගෙ ගෙදරත් ගියා. එයාලගෙ අම්මලා මට පුදුම හිතෙන තරම් හොඳට සැලකුවා. නදී මට ගොඩක් දේවල් දුන්නා. කාමරේටම මාව එක්ක ගිහින් මට තියා ගන්න කියලා එයාගෙ තුරුලෙ හිටිය පුංචි ලස්සන ටෙඩියෙකුත් මට දුන්නා නදී. මං ඒකත් අරං ගෙදර එද්දි තමයි.... අනේ මට තේරෙන්නෙ නෑ බං... කෝ සඳේ මගෙ ටෙඩියා..?"

මට කතා කර ගන්න බෑ. වෙච්චි හැම දෙයක්ම මේ තරම් සුන්දර හීනයක් වුනේ ඇයි සඳේ. ඒ තරම් සුන්දර දේවල් දකින්න මං පිං කලේ හීනෙන් විතරයිද නදී. සඳරුවන් අයියා මගෙ දිහා අනුකම්පාවෙන් බලාගෙන ඉන්නවා. අනේ ඔහොම මා දිහා බලලා මාව තවත් අසරණ කරන්න එපා සඳේ. ඇයි ඒ හැම දෙයක්ම හීනයක්ම වුනේ. මේ තරම් දුරට හීනයක් සුන්දර විදියට ඉඳලා ඇයි ඒ හීනෙදිම මං මැරෙන්න ගියේ. මට කිසිම දෙයක් තේරුම් ගන්න බැහැ.

"උඹ දැකලා තියෙන්නෙ හීනයක් මල්ලි. දවල් තිස්සෙ නදී එක්ක රවුම් ගහලා රවුම් ගහලා මහන්සි වෙලා උඹ මෙහෙට එද්දි හත පහුවුනා විතරයි. මතකයිද උඹට. ඔළුව රිදෙනවා කියලා ආව ගමන් නිදා ගත්තා මතකයිද..? දැන් නමයයි කාලයි. ඒ පැය දෙක තිස්සෙම උඹ ඔය හීනෙ ඉන්න ඇති. උඹ දැකපු හීනෙ ගොඩක් සුන්දර ඇති. ඒත් ඔහොම සුන්දර හීන ගොඩක් ලොකුවට බලන්න යන්න එපා මල්ලි. මං දන්නවනෙ උඹ ගැන. මෙච්චර කල් දැකපු ලොකුම හීනෙ හැබෑ කර ගත්තට පස්සෙත් ඒ තරම් ලොකු හීන දකින්න යන්න එපා. ලොකුම ලොකු හීන බොඳ වුනාම දැනෙන දුක දරාගන්න අමාරුයි මල්ලි. උඹ උඩ පැන්නෙ හඳ අල්ලන්න මල්ලි. ගොඩක් දුක් විඳගෙන උඹ හඳට ලං වුනා. හඳ දැන් එළිය දෙන්නෙ උඹට විතරයි. ඒක ඇත්ත. අද ඉඳන් උඹේ ලස්සන හඳ පායන්නෙ උඹටම විතරයි. උඹ වෙනුවෙන්ම විතරයි. ඒකත් ඇත්ත. ඒත් ඒ හඳ උඹේ අහසට ගන්න එක උඹ හිතන තරම් ලේසි පහසු නෑ මල්ලි. උඹ හඳට අත තියන්න ලං වෙනකොට උඹට ඇහිරෙන්න කළු වළාකුළු මඟ බලාගෙන ඉන්නවා. ඇත්තටම නදී කියන්න හඳක් මල්ලි. උඹේ අහසට ගත්තදාක පණ වගේ පරිස්සම් කර ගනින් නදීව."

මට කතා කරන්න ඉඩක් දෙන්නෙම නැතිව අයියා කියවගෙන ගියා. ඇයි මට මගෙ නදීව මගෙ ලඟට ගන්න බැරි. මොකක්ද මං මේ තරම් කෙරුව පාපකර්මෙ. නදීව ලබන්න මං කොච්චර පිං කලත් වැඩක් නෑ අයියෙ මට නදීව මගෙ ලඟට ගන්න පිනක් නැත්නම්. ඇත්තටම උඹ දන්නවා මං ගැන ගොඩක් දේවල් සඳේ. මගෙ අම්මා තාත්තා පවා නොදන්න දේවල් උඹ දන්නවා මං ගැන. මං නදීට ආදරේ කරන, නදී මගෙන් ඈත් වෙලා හිටිය කාලෙ මං ඇඬුව තරම් උඹ දන්නවා. මතකයිද උඹට. ඒ කාලෙ උඹ කිව්වෙ හැම දෙයක්ම අමතක කරලා මට ජීවිතේ අළුතෙන් පටන් ගන්න කියලා. උඹ විතරක් නෙමෙයි. මගෙ කතාව දන්න හුඟ දෙනෙක් කිව්වෙ එහෙමමයි. පණටත් වැඩියෙන් ආදරේ කරන එයාලත් මට කිව්වෙ මගෙ හා පැංචිව අමතක කරන්න කියලා. ඒත් උඹත් ආදරේ කරන්න පටන් ගත්තම තමයි උඹ තේරුම් ගත්තෙ ආදරේ කියන පුංචි වචනෙ තියෙන බරපතලකම සඳරුවන් අයියෙ. මට හොඳට මතකයි ඒ හැම දෙයක්ම. මං අයියා දිහාවෙම බලාගෙන හිටියා අන්ත අසරණයෙක් ගානට. ඇත්තටම මං අන්ත අසරණයි දැන් සඳේ.

"උඹ මොනාද දැක්කෙ කියපන් බලන්න දැන් පැත්තක ඉඳන්..."

"අනේ මන්දා සඳේ...මට තේරෙන්නෙ නෑ. මං පේරා ගිහින් එන ගමන් එයාලගෙ ගෙදර ගියා එයා එක්ක. නදී මාව එක්කන් ගියෙත් බලහත්කාරෙන් වගේ. මං යන්න බෑ කියද්දිත් නදීගෙ කටේ බලේට තමයි මං යන්න කැමති වුනේ. ගෙදරට යනකම් පාර පෙන්නුවෙත් නදී. මගෙ පිටිපස්සෙ ඉඳගෙන මට තුරුල් වෙලා. ඊට පස්සෙ මං එයාලගෙ ගෙදර මිදුලට ගිහින් යන්න බයෙන් ඉද්දි නදීමයි මගෙ අතින් ඇදගෙන ගේ ඇතුලට ගියේ. එයාලගෙ අම්මලා තාත්තලා මං හිතාගෙන හිටිය තරම් සැර නැහැ සඳේ. හරිම හොඳ මිනිස්සු. එයාලගෙම දරුවෙක්ට වගේ මට සැලකුවා. ඊට පස්සෙ එහෙන් නාගෙන හීතලේ නදීට උම්ම ගොඩාක් දීලා තව පිස්සු ටිකක් නටලා රෑ කෑමත් කාලා ආපහු ගෙදර එද්දි මගෙ බයික් එක ඇක්සිඩන්ට් වුනා. ඒකයි මං අර විදිහට කියෙව්වෙ. මං හැම සතියකටම සැරයක් එයාව බලන්න එන්නම් කියලා පොරොන්දු වෙලා ආවෙ මං සඳේ. මට තාමත් හිතා ගන්න බෑ ඒ හීනයක්ද කියලා. නදීව යක්කලින් දාලා තමයි මං ආවෙ මෙහෙට."

"හ්ම්ම්... ඒක දැන් ගියාවෙ. හොඳ වෙලාවට මෙතන අපේ අම්මලා නොහිටියේ. නැත්නම් උඹට බලන්න තිබුනා උඹේ හීනෙ තරම. අපි දෙන්නටම යන්න තමයි වෙන්නෙ මෙහෙනුත්.මං අම්මලාට කිව්වෙ උඹ ඉන්ටවීව් එකකට ගිහින් රෑ වෙලා මෙහෙ ආවෙ කියලා. දැන් ඒක ශේප්නෙ. උඹ ආව ගමන් නේද තව. පලයන් ගිහින් වොෂ් එකක් දාගෙන වරෙන්. නැත්නම් මටත් වසූරිය හැදෙයි. අනිත් එක අද උඹ ගියේ එසේ මෙසේ ගමනක් නෙමෙයිනෙ. තවම කෑවෙත් නෑ මං. උඹ ඇහැරිනකම් හිටියෙ. අපේ අම්මලත් නිදා ගන්න ගිහින්. මතක ඇතුව ගෙදරට කෝල් එකක් දියන් කරදරයක් නැතුව ආවයි කියලා."

"අනේ පලයං යන්න සඳේ... මේකෙ ඉඳලා වැඩිම වුනොත් මට වසූරිය හැදෙයි. ගෙදරට නම් මං දවාලෙත් කෝල් කලා බං. කමක් නෑ. නාගෙන ඉවර වෙලාම කියන්නම්."

මං බාත්රූම් එකට ගිහින් හිතේ හැටියට නා ගත්තා. නදීලගෙ ගෙදරින් නා ගත්ත එකත් එක්ක දෙසැරයයි අදට. ඒත් මේක නම් හීනයක් නෙමෙයි.මේ හැබැහින්මයි. ඒත් මගෙ නදී... මගෙ හිත වාවන්නෙ නෑ නදී. මං නාගෙන එලියට එද්දි මගෙ නදී මං එනකම් මඟ බලාගෙන හිටිය හැටි, මගෙ පපුවට තුරුල් වෙලා “හ්ම්ම්” කියපු හැටි, මගෙ පපුවට දෙතොල තියලා ගොඩාක් සුවඳයි කිව්ව හැටි, පැනලා දුවන්න හැදුව මාව ආපහු ඇදලා ලඟට ගත්තු හැටි, හා පැටවු ගැන කියද්දි මට රැව්ව හැටි, මට තවමත් ඇත්තටම සිද්ධ වුනා වගේ දැනෙනවා නදී. ඒ අත්දැකීම ඒ තරම්ම සුන්දර විදියට ඔයාලගෙ ගෙදරදිම කාටවත්ම බයක් නැතිව කවදද මට විඳ ගන්න දෙන්නෙ නදී. කවදද ඔයාගෙම නිදියහනට වෙලා මට ඔච්චම් කරන්නෙ. දෑතම තද කරගෙන මූණට එබෙනකොට ඔය මුහුණෙ තිබුනු ලස්සන මට එහෙමම දැක ගන්න ලැබෙන්නෙ කවදද රත්තරං. මගෙ හිත ඉවසුම් නෑ. අනේ මට තව හුඟාරියක් වෙලා ඔයාගෙ ලඟට වෙලා ඉන්න තිබුනා නම් හීනෙන් වත් නදී. දැන් මට දැනෙන පාළුව මට දැනෙන එකක් නැහැ. ඒත් මං ඒ තරම් පිං කරලා නැහැ නදී. අනේ මගෙ තුරුලට එන්නකො නදී.

මිනිත්තු දෙක තුනකින් මට නාගෙන එලියට එන්න පුළුවන්කම තිබුනත් මං උවමනාවෙන්ම මගෙ පැංචිත් එක්ක පැය භාගයක් විතර තනි වුනා. ඔයා ලඟ ඉන්න හැම මොහොතකම මට කිසිම දුකක් පාළුවක් නෑ නදී. මං නාගෙන එනකම් අයියා කෑම මේසෙට වෙලා බලාගෙන කෑම කන්න. පව්. මං හින්දා මේ ගෙදර මිනිස්සුත් බඩගින්නෙ. මං ඒ හදිස්සියේම ගෙදරට කිව්වා දවල් පොඩි ගමනකුත් ගිහින් දැන් ඉන්නෙ යාළුවාගෙ ගෙදර කියලා. මොනා වුනත් මට අම්මට දරුණු විදිහට බොරු කියන්න හිත දෙන්නෙ නෑ. අනිත් එක මම ලඟදිම දවසක මේ පැහිච්චි කෙල්ල ගැන අම්මට හෙමිහිට කියන්න ඕනෙ. ඒ හින්දා ටික ටික අම්මට වුනත් තේරුම් ගියාට කමක් නෑ. අපේ අම්මා නම් ඔයාට කිසිම අකමැත්තක් නැති වෙයි නදී. ඒත් ඔයාලගෙ ගෙදරින්... හ්ම්ම්... ඒ ගැන වෙනමම හිතන්න වේවි නදී අපිට.

“හා හා...ඇති බං ඔය මෙහෙ වරෙන්. මං කනවා ඔන්න.”

බැල්කනියෙ බිත්තියට හේත්තු වෙලා කල්පනා කර කර හිටිය මගෙ දැහැන බිඳගෙන අයියා කතා කලා.මට ඉරිසියයි සඳේ නදීගෙ පුංචි ඇස් දෙකට.ඒ ඇස් දෙක මට හීනෙන් වත් පැය ගානක් මවා ගන්න පුළුවන්.

“මල් කඩනවා නෙමෙයි සඳේ. මම ගෙදරට කතා කලේ. අම්මට කිව්වා ලේලි පොඩ්ඩ එක්ක ඇවිදින්න ගිහින් ටිකක් රෑ වුනා කියලා. අම්මට වුනත් මම දවසක කියන්න ඕනෙනෙ සඳේ. එක පාරටම ඒක කියන්න ගියාම මට ලැජ්ජයි වගේ. මං තවම පොඩි එකානෙ සඳේ.”

දෙතොලට ආපු හිනාව ටිකක් ලොකුවට අරගෙන මං විහිළුවට වගේ කියලා දැම්මා. එහෙම කිව්වා නම් මට ගෙදර යන්න හම්බෙන්නෙ නැහැ සඳේ. මටත් මෙහෙටම වෙලා තමයි ඉන්න වෙන්නෙ එහෙමනම්. ඒත් අයියා ඒක ඇත්තටම පිළි අරගෙන වගේ. ඇස් දෙක ලොකු කරගෙන මගෙ දිහා බලාගෙන.

“අපෝ නෑ නෑ බං. මට පිස්සුයැ එහෙම කියන්න.”

මං හිනා වුනා එහෙම කියලා. මං හිනා වුන හින්දාදෝ මන්දා අයියත් සෑහෙන ආයාසයකින් හයියෙන් හිනා වුනා. ඔහොම හිනා වෙලා ආයිත් මට දුක හිතෙන දෙයක් එහෙම නම් කියන්නෙපා සඳේ. මහ දුකක් දරා ගන්න අමාරුයි මේ හිතට.

“බත් බෙදාගෙන කාපන් මල්ලි. හීනෙ ඉතුරු ටික කාලා ඉවර වෙලා රෑට බලපන්.”

අයියා කෑම කන ගමන් කියනවා. මට නම් බඩගින්නක් නැහැ සඳේ. නදීලගෙ ගෙදරදි කෑම කෑව හින්දා මට දැන් බඩගිනි නැහැ. අපි කොච්චර නම් සතුටින් හිටියද ඔයාලගෙ ගෙදරදි කෑම කනකොට නදී. මගෙ සුදු පැංචි නැතුව මට දැන් ඉන්න බැහැ නදී. හීනෙන් දැකපු හැමදෙයක්ම හැබෑවක් වුනා නම් ටිකක් වත් හිත හදා ගන්න තිබුනා. ඒත්... ඇයි රත්තරං ඒ සුන්දර දේවල් ඔක්කොම හීනයක්ම වුනේ. ඒ හීනෙදි ඔයාට දුන්නු හැම සතුටක්ම මං අනිත් දවසෙ ඔයාට දෙන්නම් නදී.
“අනේ පලයන් බං. උඹට නම් ඉතින් ඔක්කොම විහිළු. ඒ හීනෙ ඉතුරු ටික මං ආයෙ බලන්නෙ නෑ සඳේ. බැලුවොත් මගෙ නදීට මාව නැති වෙනවා. තව ටික වෙලාවක් හිටියා නම් මං මැරෙනවා. මං හිටියෙ ලොරියට යට වෙලා එක කකුලක් කැඩිලා. ඔළුවෙන් ලේ ගලද්දි. ඒ කෙල්ලට මාව නැති කරන්න බැහැ බං. නදීට මං නැතුව ඉන්න බැහැ. බයික් එකෙන් බැහැලා යද්දිත් ගියේ කඳුළු පෙරාගෙන. ඒ අහිංසකීට මගෙ ලඟ කොච්චර වෙලා හිටියත් මදි බං. අනේ මන්දා... පස්සෙ කාලෙකවත් මට රස්සාවක් වත් කරන්න නම් හම්බ වෙන එකක් නෑ. එයාගෙම ලඟට වෙලා ඉන්න වුනොත් එහෙම.”

දවාලෙ නදීට එක එක ඒවා කිව්වා වගේ මම අයියා ලඟදිත් එහෙමම කියලා දැම්මා. මට අරුමයක් දැනුනෙ නෑ. මං ගැන ගොඩක් හොඳට දන්න කෙනෙක්ට එහෙම දෙයක් කිව්වට මගෙ හිතට ඒක මහ ලොකුවට දැනෙන්නෙ නෑ සඳේ.

"අවුලක් නෑ මල්ලි. උඹ වැඩට පලයන්. නදී ගැන ලොකුවට හිතන්න ඕනෙ නෑ. මේ පැත්තෙන්ම ගෙයක් අරගෙන වරෙන් දෙන්නත් එක්ක පදිංචි වෙන්න."

එහෙම කියලා අයියා යන්තමට හිනා වෙන්න ගත්තා. මට නොතේරෙනවා නෙමෙයි සඳේ. ඒත් මං දන්නවා උඹ කවදාවත්ම මට වැරැද්දක් කරන එකෙක් නෙමෙයි කියලා. වෙන එකෙක් ඔය කතාව කිව්වා නම් මං ඌව ඉතුරු කරන්නෙ නෑ සඳේ.

"අනේ පලයං බං. උඹ ඕක කිව්ව හින්දා හොඳයි සඳේ. වෙන එකෙක් එහෙම කිව්වා නම් බලා ගන්න තිබුනා අමිල මල්ලිගෙ ආදරේ තරම..."

"හ්ම්ම්... මං දන්නවා මල්ලි. උඹ වගේම ඒ කෙල්ලත් උඹට ගොඩක් ආදරේ ඇති. ඒත් මල්ලි පරිස්සමින්. බුදුන්ටත් ගල් පෙරළුව එකේ උඹලට හරස් කපන්න හුඟක් දෙනෙක් බලාගෙන ඉන්නවා. උඹ දන්නවද නදීලගෙ ගෙදර විස්තර."

කවුද අපිට හරස් කපන්න ඉන්නෙ අයියෙ. මට හිතා ගන්න නම් බැහැ. ඒත් මං දන්නවා. එලිපිටින් නැති වුනාට දිය යටින් ගින්දර ගෙනියන එවුන් නම් ඇති. මං නදීලගෙ පවුලෙ විස්තර, නදීගෙ විස්තර මම දන්න විදියට අයියට කිව්වා. මං දන්න විදියට නදී නම් බොරු කාරියෙක් නෙමෙයි සඳේ.

“හ්ම්ම්... නදී උඹට ආදරේ කරන්නෙ නම් ඇත්තට වෙන්න ඇති. ඒත් එයාලගෙ අම්මලා උඹ හිතාගෙන ඉන්න තරම් අහිංසක මිනිස්සු නෙමෙයි මල්ලි. එයාල හරිම සැරයි. මං හිතන්නෙ නෑ නදී එයාලගෙ කීමට පිටින් යාවි කියලා. ඒ තරම් නදී එයාගෙ අම්මලාට බයයි මල්ලි. අනිත් එක උඹත් එක්ක ඇවිදින්න පණ්ඩිතයා වගේ ආවට නදී තවම පුංචි කෙල්ලෙක්නෙ මල්ලි. හැමෝගෙම හොඳට නදීලගෙ අම්මලා උඹට කැමති වුනොත් නම් හොඳයි. ඒත් ඒක එහෙම නොවුනොත් මල්ලි...?. මොකද උඹ කරන්නෙ..?.”

මම කොහොමද උඹට උත්තර දෙන්නෙ සඳේ. ගොඩාක් දුර හිතන්න මට දැන් බැහැ. ඒත් මං උත්තරයක් දෙන්නම ඕනෙ දැන් උඹට. මට පුළුවන් වේවි සඳේ නදීව මං හිතං ඉන්න විදියටම කිසිම කරදරයක් නැතිව මගෙ ලඟට ගන්න.

“මට නදීලගෙ අම්මලාව කැමති කර ගන්නම වෙනවා සඳේ. එහෙම නොවුනත් මං ගෙදර අයගෙ කැමැත්තෙන් හරි අකැමැත්තෙන් හරි මගෙ නදීව මගෙ ලඟට ගන්නවා. නදීට මාව නැතිව ඉන්න බෑ සඳේ. මටත් ඒ කෙල්ල නැතුව දැන් හුස්මක් වත් ගන්න බෑ. ඒ තරම් අපි අපිට ආදරෙයි. ඒක උඹ දන්නවනෙ. දවසක මගෙ ගෙපැලට නදීට එන්න වෙන්නෙ ගෙදර අයගෙ අකමැත්තෙන් එන්න වේවි කියලා මගෙ හිත දැන් කියනවා සඳේ. අනේ මන්දා... හොඳින් කරන්න බැරිම වුනොත් මට නරකින් වත් කෙරෙන්න ඕනෙ දේ කරන්නම සිද්ධ වෙනවා සඳේ. කවදාවත්ම මගෙ කෙල්ලට නරකක් වෙන්න ඉඩක් තියන්නෙ නෑ මං. ගෙදරින් අකමැතියි කියලා, වෙන කොල්ලෙක්ට එයාව දීලා මගෙ හිත හදා ගන්න මට බෑ සඳේ. නදීටත් එහෙම ඉන්න බෑ. එහෙම වෙන කෙනෙක්ට එයාව දීලා අත පිහිදගන්න, මං වෙස්සන්තර නෙමෙයිනෙ සඳේ. එයා මහ මෙර උඩ ඉඳන් පහලට පැන්නත් මං ඉන්නවා මගෙ පැංචිව අල්ලගන්න මහ මෙර පාමුලට වෙලා. ඇත්තමයි සඳේ...”

අගක් මුලක් නැතිව මම එක දිගට කියෝගෙන ගියා. මට මේ වචන නවත්තන්න කිසිම අයිතියක් නෑ. මේ එලියට පනින්නෙ මගෙ හා පැංචි වෙනුවෙන් මගෙ හිත පුරාවට අකුරින් අකුර එකතු වෙලා ලියැවුන අපමණක ආදරේ. මම මහ බොලඳ කොල්ලෙක් වෙලා ඇති. ඒත් මම කියන්නෙ සහතික ඇත්ත සඳේ. සඳරුවන් අයියා මගෙ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. ඒ බැල්ම මට කියන්නෙ “උඹට පුළුවන්ද ඔය ඔක්කොම කරන්න” වගේ අරුතක්. ඔව් සඳේ. මට පුළුවන්. එක සැරයක් වත් නදීගෙ ලඟට ලං නොවී එයාගෙ ලඟට හැබැහින් යන්නෙ වත් නැතිව මා ගැන ඒ හිතේ ඔය තරමක ආදරයක් මවා ගන්න මට පුළුවන් වුනා නම්, ඇත්තටම කිව්වොත් මේ එන්නෙ මට අභියෝග නෙමෙයි සඳේ. මට පුළුවන් ජීවිතේ දිනා ගන්න. ඉස්සර වගේ මං තනියෙන් නෙමෙයි දැන් ඉන්නෙ. නදී ඉන්නවා. උඹ ඉන්නවා. තව අපි ගැන දන්න ගොඩක් දෙනෙක් ඉන්නවා. උඹලා හැමෝම ඉන්නකොට ඇයි සඳේ මං බය වෙන්නෙ.

“ආ... මල්ලි ඒක නෙමෙයි...? දැන් උඹ දන්නවද නදීලගෙ අම්මලාගෙ විස්තර..?”

*******************

*ආදරණීය_නදී_(4 කොටස )

2011-12-10T09:12:00.001+05:30

"පුතා එනකම් තමයි අපි බලාගෙන හිටියෙ.එන්න පුතේ..."

නදීලගෙ තාත්තා පුදුම සෙනෙහසකින් කතා කලේ.මේ තරම් සුන්දර මිනිස්සුන්ට අම්මෙ තාත්තෙ කියන්න අපි කොයි තරමක් නම් පිං කරන්න ඇතිද නදී.අම්මට වගේම මං තාත්තා ලඟටත් ගිහින් දෙපා අල්ලලා වැන්දා.මේ වගේ දයාබර මිනිස්සු ලඟ මොන තරම් වැඳ වැටුනත් පාඩුවක් නම් වෙන්නෙ නෑ නදී.සැටියට වෙලා මං හරි බරි ගැහිලා ඉඳගෙන හිටියෙ නදීත් එනකම්.

"තේ එක බොන්න පුතේ.දැන් ගොඩක් වෙලානෙ හදලා."

"තව ටිකකින් නදීත් ආවම බොමු තාත්තේ..."

මට නදීත් ඉන්න ඕන තාත්තේ.නදීගෙ වහල යට නදී නැතිව දැන් මගෙ උගුරෙන් පහලට මුකුත්ම ගිල ගන්න බැරි වේවි මට.

"අපේ දඟමල්ල නාගන්න ගියාම එන්නෙ පැයකට විතර පස්සෙ පුතේ.පුතා ඒවා දන්නෙ නෑනෙ.එයා එනකොට තේ එක හොදටම හීතල වෙලා තියේවි.එයා එනකම් පුතා බොන්න.අනික පුතාට කියන්න පුතා නොදන්න ගොඩක් දේවල් තියෙනවා අපේ ජීවිත වල පුතේ..."

මම තේ එක අතට ගත්තා.නදී එද්දි ඇත්තටම පරක්කු වෙන්නත් ඉඩ තියෙනවනෙ.කිව්වත් වගේ නදී මහ දඟ මල්ලක්නෙ.ඒත් මට හිතා ගන්න බෑ නදීලගෙ තාත්තා කියන්න යන දේ.ඒත් ඒක මම දැන ගන්න ඕන දෙයක් නම් දැන ගන්නම ඕනනෙ.

"මොකක්ද තාත්තෙ ඒ කතාවෙ තේරුම...?" මං ලොකු උවමනාවකින් වගේම ලොකු කුතුහලයකින් ඇහුවා.

"මේ කියන දේවල් අහලා පුතා කලබල වෙන්න එපා.අම්මයි මායි දැන් කතා කලේ මේවා පුතාම දැන ගන්න කලින් අපිම කියන්න.නැත්නම් පස්සෙ කාලෙක පුතා හිතයි අපි මේවා හිතලම පුතාලට හැංගුවා කියලා."

මොනාද මේ තරම් කියන්න වටින දේවල් තියෙන්නෙ මෙහෙ දෙයියනේ.මගෙ හිතට හරි නෑ.

"කමක් නෑ තාත්තෙ කියන්නකො.මම ඒවා දැන ගන්න ඕන නම් කවදාහරි දැන ගන්න ඕනනෙ."

"ඉස්සර වෙලාම පුතේ කියන්නකො පුතා අපේ දුවට ආදරේ කරන්නෙ ඇත්තටම අවංකවමද කියලා...?.අපි දෙන්නට ඉන්නෙ
එකම එක දරුවෙක් විතරයි පුතේ.උණහපුළුවාට උගෙ පැටියා මැණිකක්ලුනෙ පුතේ.අපි මේ තරම් කාලයක් රැක ගත්ත අපේ පුංචි කෙල්ල පුතාට හැමදාම රැක ගන්න පුළුවන්ද කියලා කියන්නකො."

දෙයියනේ.මේ මොනාද කියන්න හදන්නෙ මේ දෙන්නා.මගෙ හිතට ඉවසුම් නෑ.නදීව මට මැණිකකටත් වැඩියෙන් වටිනවා තාත්තේ.

"ඔව් මං නදීට ආදරේ කරන්නෙ ඇත්තටමයි තාත්තෙ.මම නදීට ආදරේ කරන්න පටන් ගත්තෙ එයාව දකින්නත් කලින් ඉඳන්මයි.එතකොට මං නදීගෙ ලස්සනක් වත් ගෙවල් දොරවල් ගැන වත් කිසිම දෙයක් ගැන වත් දන්නෙත් නෑ.පලවෙනි වතාවට අපි අපිව හැබැහින්ම දැක ගත්තෙත් අද තමයි.මං පොරොන්දු වෙන්නම් තාත්තෙ.මට පුළුවන් උපරිමෙන් මගෙ මැණිකව පරිස්සම් කර ගන්නවයි කියලා."

ඉස්සරහට වෙන්න තියෙන්නෙ මොනා උනත් මං අවංකවම හිතට ආපු දේ ඒ විදියටම කිව්වා එයාලට.ඊට පස්සෙ නදීලගෙ තාත්තා කීව දේවල් අදහා ගන්න තරමට මං ඉගෙනගෙන තිබුනෙ නෑ.දරා ගන්න මොන තරම් අපහසු උනත් මං ඒ හැම දෙයක්ම අපේ ආදරේ වෙනුවෙන් අමාරුවෙන් දරා ගත්තා.මං මගෙ ජීවිතේ ඔයාව ලබන්න මොන තරම් පිං කන්දරාවක් කරන්න ඇතිද නදී.ඔය තරම් ලස්සනක් ලබා ගන්න, විඳ ගන්න...අනේ මට හිතා ගන්න බෑ මං කොයි තරම් වාසනාවන්තයිද කියලා.ඒ වගේම ඔහොම ලස්සනක් ලබන්න ඔයත් පිංකම් මහ ගොඩක් කරන්න ඇති.ඒත් ඒ තරමටම ඔයා මේ සංසාරෙ පුරාවට මොකක් හරි මහා පාපකර්මෙකුත් කරන්න ඇති.මං කොහොමද මේ දේවල් විශ්වාස කරන්නෙ නදී.ඒක ඇත්තටම එහෙමම වෙන්න පුළුවන්ද.කමක් නෑ නදී.මට මගෙ ලෝකෙ ජීවත් කර ගන්න ඔයා ඇති.මං ඔයාව පරිස්සම් කර ගන්නවා මගෙ ජීවිතේ තියෙනකම්ම.සත්තයි.අපි අදහන දෙවියොත් මේ ලෝකෙ ඇතිනෙ නේද නදී.

නදීලගෙ අම්මයි තාත්තයි කිව්ව දේවල් අහගෙන මං පැය බාගයක් වත් ඉන්න ඇති.මගෙ ඇස් දෙකට කඳුළු පිරුනා වගේ මට මතකයි.නදී තාමත් නෑ.මගෙ නදීට මේ කඳුළු පෙන්නන්න බැහැ.කවදාවත්ම මේ කඳුළු පෙන්නන්නෙ නැහැ.මගෙම හිතට මං දිවුරලා පොරොන්දු උනා.

"අපි මේවා කිව්වා කියලා නදීට කියන්න එපා පුතේ.අපි පුතාට කැමැත්ත දුන්නෙත් කෙල්ලගෙ හිත දුකෙන් තියෙනවට අපි කැමති නැති හින්දා.ඒ විශ්වාසෙ පණ වාගෙ රකින්න පුතේ."

"මං පොරොන්දු වෙනවා තාත්තේ...මගෙ පණ වාගෙ මං නදීව බලා ගන්නවා."

නදීලගෙ තාත්තට කතා කර ගන්න බැහැ.ඇඬුම් එනවා.ඊට වැඩි දෙයක් කියන්න මට ලැබුනෙ නෑ.නදී බාත්රූම් එකේ ඉඳන් පහලට එනවා ඇහුනා.මං කඳුළු කැට පිහිදා ගත්තා.

"ආ හුම්ම් හුම්ම්...තේ ටික බිව්වද...?"

ඔයා දඟකාර කතා කිව්වට අපි ජීවත් වෙන මේ ලෝකෙ මොන තරම් නම් නපුරුයිද නදී.ඔයා වෙනුවෙන් අපේ ආදරේ වෙනුවෙන් අද ඉඳන් ඔයාගෙ ආත්මෙ ජීවත් වෙන මේ ලස්සන ශරීර කූඩුවට මම වෛර කරනවා නදී.මට සමා වෙන්න දහස් වාරයක්.

"හ්ම්ම්..."

හිතට දැනුන දුක මහ මෙරක් තරම් ආදරෙන් යට කරගෙන මමත් අපේ බකමූනු භාෂාවෙන්ම බකමූනිට ඔව් කිව්වා.නදී කොන්ඩෙ තෙත වේලන ගමන්ම මගෙ ලඟට ඇවිදින් මගෙ ඇඟේ ගෑවෙන නොගෑවෙන තරමට ලං වෙලා ඉඳ ගත්තා.ඔයා හදන්නෙ මාව නරක ලමයෙක් කරන්නමයි නදී.මේ හිරිගඩු පිපෙන හීතලේ කොහොමද ඔහොම දුහුල් ඇඳුමක් ඇඳන් ඉන්නෙ නදී.අම්මලා ඉන්නවා කියලා එයාට ගානක් වත් නෑ.මං දන්නවා.එයාලට මාව විශ්වාසයි දැන්.

"බකමූනා..." නදී මගෙ කනට ලං වෙලා රහසින් කිව්වා.

"පිස්සි...මේ තේ ටික බොන්න එන්න නදී.මං බිව්වෙත් නෑ ඔයා එනකම්."

"අනේ.....දන්නෙ නැද්ද බකමූනියෝ ගොඩක් වෙලා නානවා කියලා.සොරි අමිල අයියෙ.ඇත්තටම තේ බිව්වෙ නැද්ද ඔයා...?"

"මං නම් බිව්වා නදී.ඒත් ඔයාගෙ එක කූල් වෙනවා තාමත්."

ඇත්තම කිව්වා මං.ඔයාට දැන් නිකමට වත් රිද්දන්න මට හිතෙන්නෙ නෑ නදී.අපිට කතා කරන්න ඉඩ දීලා නදීලගෙ අම්මයි තාත්තයි හෙමිහිට අයින් වෙලා යන්න ගියා.

"අම්මි...මෙයා මේ කන්නෙත් නැතුවම යන්න හදන්නෙ.ඉක්මනට හොඳට මිරිස් ගම්මිරිස් ගොඩක් දාලා රෑ කෑම හදන්නකෝ."

නදී ඒ පාර දුකක් නැතුවම මගෙ ඇස් දෙකෙන් කඳුළු ගන්න හදන්නෙ.ඒව කොහෙද මාත් එක්ක.

"අනේ අම්මෙ එක්කොත් මං ගෙදර ගිහිල්ලම කන්නම්."

කුස්සිය පැත්තට ගිය නදීලගෙ අම්මට මං හිනා වෙවී කිව්වා.අම්මටත් හිනා යනවා මං බලාගෙන.මේ කෙල්ල නම් මිනිස්සුන්ගෙ හිතට සතුට දෙන්න උපන් හපනියක්.

"ඇයි ඒ...යන්න දෙන්නෙ නෑ ඔයාට මෙහෙන් අද කන්නෙ නැතුව නම්...ගිහින් තිබුනොත් එහෙම බලා ගන්න පුළුවන්."

"හරි මං දුවගෙන ගිහින් බයික් එකට නැඟලා යන්න ගියොත්...?" මං ඇහුවා.මට පැරදිලා පුරුද්දක් නෑ නදී.

"එහෙම යන්නෙ බයික් එකේ කී එක ඔයා ලඟ නම් නේ...ඒක දැන් මගෙ ලඟනෙ බකමූනො..."

දෙයියනේ.ඔයා ඒකත් හොරකම් කරාද මගෙන්..?.මේ කෙල්ල මං නාගෙන එනකොට තමයි එහෙනම් ඒකත් අරගෙන තියෙන්නෙ.ටොක්කක් අනින්න වටින්නෙ ඔයාට නදී.

"හොර කෙල්ල...හරි නරකයි.තව මොනා ගත්තද දන්නෙ නෑ මගෙන්."

මං කිව්වෙ ඇත්තටම.මේ කෙල්ල මගෙ මොන මොන දේවල් අරගෙනද දන්නෙ නෑ.බයෙත් බෑ ඔයා එක්ක ඉන්න නදී.හොරකම් කරන හැමදේම තියාගෙන ඉන්නෙපා නදී.මගෙ හදවත වාගෙ හැම දෙයක්ම ඔයාගෙ ලඟින්ම තියාගෙන ඉන්න එපා.මං සැටියට වෙලා හොඳට හාන්සි වුනා.අද ඉතින් කන්නෙ නැතුව ගෙදර යන්න දෙන්නෙම නෑනෙ මේ කෙල්ල.නදීත් දවාලෙ වගේම දැනුත් මට තුරුල් වුනා.අනේ නදී අම්මලා දකීවි.අපි මෙහෙම ඉන්න එක කොහොමටත් හොඳ නෑනෙ.

"ම්ම්...ඒක නෙමෙයි නදී.මොකක්ද හලා ගත්ත ප'ෆියුම් එක..?"

ඒ සුවඳ මට ඒ තරම් වටින්නෙ නෑ නදී.ඒත් ඒ සුවඳ ඔයා හලාගෙන තියෙන්නෙ පපුවට.හරියට කූඩු කරලා හිර කරලා හිටිය හා පැටව් ජෝඩුවක් ටික වෙලාවකට නිදහස් කරලා වාගෙ.මට ආසයි තව ටිකක් ලං වෙලා ඔය සුවඳ විඳින්න නදී.තව ටිකක් මගෙ තුරුලට එන්නකො.අවසරයිද තව චුට්ටක් ලං වෙන්න ඔයාට..?

"ඇයි...ඒ තරම් සුවඳයිද..?"

"හ්ම්ම්...ගොඩාක් සුවඳයි.ඒත් මං ආස ඒ සුවඳට නෙමෙයි පැටියො."

"එහෙනම්..?"

"ඒ සුවඳ එන දිහාවට .ඔයා පුංචි හා පැටවු දෙන්නෙක් නිදහස් කරලා." නදීට තේරුම් ගන්න අමාරුයි.මං යාන්තමට හිනාවුනා.

"ආ...ඒක තමයි මේ...අගේ කරන්න ගත්තෙ...කපටියා...හොරගෙඩියා..." නදී හිනා වෙනවා.

"අනේ පැටියො.ආයිත් කවදා එන්නද අද වගේ දවසක්.තව ටිකක් ලඟට එන්නකො"

"බෑ.එන්නෙපා ලඟට.මං කෑ ගහනවා අම්මිට ඇහෙන්න හැබැයි."

ඔයා නම් හරි නරකයි නදී.හරියට ඔයාට වියදමක් යනවා වගේ.ඉස්සර වෙලා බාත් රූම් එක ලඟදි දැක්කට වැඩිය ලස්සනයි ඔයා දැන්.මං දුක දෝරෙ ගලන මූණක් හදා ගත්තා.දෙයක් කරද්දි උගුලෙන් බැරි වුනාම හබකෙන් වත් කර ගන්න තරමක උවමනාවක් මට තිබුනා.

"ඇයි ඒ තරම් හා පැටවුන්ට ආස..?" නදීට දුක හිතිලා වගේ.

"මං ඔය තරම් ලස්සන හා පැටවු දැකලම නෑ.කොහොමටත් ඔහොම පැටවුන්ව දැකලම නෑ පැටියො."

"බෑ බෑ...වටින කියන දේවල් හංගගෙන ඉන්න ඕන.මට අමතක වෙලා හිටියෙ ඒක.ඉන්නකො මං ඒ පැටවු දෙන්නව ආයිත් හිර කරලා එන්නම්.එතකොට හරිනෙ."

"යන්න දෙන්නෙ නෑ මං."

නදී නැගිටින්න ලෑස්ති වුනත් මං නදීට යන්න දුන්නෙ නෑ.මගෙ හිත අද කවදාවත් නැති තරමට බොලඳ වෙලා.පොඩි එකෙක් ගානට ඔහේ කියවන්න පටන් අරගෙන.මං අන්ත අසරණයෙක් ගානට බලාගෙන හිටියා.නදී අඬන්න කඳුළු හොයනවා.දවල් ඉබේම කඳුළු ආවත් දැන් බේතකට ගන්න වත් එක කඳුළු පොදක් නෑ ඇස් දෙකේ.

"අනේ අම්මිලා ආවොත් අමිල අයියෙ.අපි දෙන්නම ඉවරයිනෙ."

"අම්මි එන්නෙ නෑ.අනේ නදී..."

"බෑ බෑ...තව ටිකක් කඳුළු එන්න හයියෙන් අඬන්න.එතකොට එන්නම්."

නදී හිනා වෙවී කියනවා.අනේ දැන් උවමනාවෙන් අඬන්න බෑ නදී.දවල් ඔයා මාව අඬවලා අඬවලා මගෙ කඳුළු උල්පත් ඔක්කොම හිඳිලා ගිහින් නදී.

"එහෙම කොහොමද අඬන්නෙ..?.හැබැයි මං දැන් නපුරෙක් වෙන්න කලින් මගෙ ලඟට එනවද නැද්ද...?"

මං ටිකක් දරුණු මූණක් මවා ගත්තා.එහෙම වත් දෙයක් කෙරෙයිද බලන්න.අනේ නදී.මං මහ දෙයක් ඉල්ලුවේ නැහැනෙ.චුට්ටි දෙයක්නෙ.අද දවල් වාගෙ මට තුරුල් වෙන්නකො එක සැරයක්.මං නදීව ලං කර ගත්තා මගෙ ලඟට.

"අම්මියෝ....මෙන්න මේ බක........"

"ඒයි...කෑ ගහන්නෙපා පිස්සි..අම්මිලා දුවගෙන ඒවි..." මං නදීගෙ කට අතින් තද කර ගත්තා.

"අපෝ...මහ ලොකු පණ්ඩිතයා.චුට්ටක් ඇත්නම් බයයි.වැඩක් නෑ.."

"ආ එහෙමද හිතන් ඉන්නෙ..?.ම්ම්..?..ඔයා දන්නෙ නැහැ මේ බකමූනගෙ තරම තවම.හා පැටවු දෙන්නා දුවයි උඩින්."

මට දැන් හිතේ තියන් ඉන්න කිසිම දෙයක් නැහැ.අම්මි කෑම ලෑස්ති කරනකම් කරන්න දේකුත් නැහැනෙ.මං හිනා වෙවී හිතට එන දේ කියලා දැම්මා.

"ආ ඇත්තට..?.එහෙම දුවලා යන හා පැටවුනුත් ඉන්නවද එතකොට..?.අපි නම් එහෙම නැහැ.අපිත් එක්ක ඉන්න හා පැටවු දුවලා හැංගෙන්නෙ නැහැ.අපිත් එක්කම ඉන්නවා."

"මං කොහොමද දන්නෙ ඒක..?.අපිට දකින්න වත් නැහැනෙ හා පැටව් ඔය වගේ.දුවන්නෙ නැත්නම් හොඳයිනෙ ගොඩක්."

"මට උම්මා එකක් ඕනෙ..." සද්දයක් නැතිවම ඉඳලා ටික වෙලාවකට පස්සෙ නදී කිව්වා.කවුරු හරි දැක්කොත් නදී.

"අම්මි ආවොත්..?"

"අම්මි දැන්ම එන්නෙ නෑ බකමූනො.."

"පුතේ කෑම ලෑස්තියි.නදී ඉක්මනට ඔය දරුවට යන්න දෙන්න ලමයො.කීය වෙනකම් යන්න කියලද."

නදීට කියලා කට ගන්න ඉඩක් ලැබුනෙ නෑ.පව් කෙල්ලට දුක හිතුනා ගොඩක් ඒ වෙලාවෙ නම්.ලොකු හුස්මක් හෙළුවා.මොකක් කරන්නද නදී ඉතින්.මං මගෙ නදීට යන්න කලින් උම්මා එකක් දීලා යන්නම්කො.එතකොට හරිනෙ.යද්දි කීයට නම් රෑ වෙයිද දන්නෙ නෑ තමයි අම්මෙ.මේ කෙල්ල මට යන්න දෙන්නෙ නෑ.අද ගෙදර ගියාම තමයි මේකෙ හොඳම හරිය තියෙන්නෙ.අම්මා දැනටමත් ප්‍රශ්න දෙතුන් සීයක පේපර් එකක් ලියලා ඇති.තවත් රෑ වෙද්දි කොච්චර නම් ලියාවිද තව.

"එන්න බකමූනො කෑම කන්න.අද ඔයාට අම්මි හොඳ මිරිස් ගුලියක් අඹරලා ඇති.හොඳම වැඩේ."

නදී එක පාරටම මගෙ ලඟින් නැඟිටලා මගෙ අතින් අල්ලගෙන මාව නැගිට්ටනවා.ඉන්න නදී චුට්ටක්.මට ඔයා ගොඩක් ආදරෙයි නම් මගෙ දුකින් සැපෙන් බාගයක්ම ඔයාටත් දෙනවනෙ මං.මං ටික වෙලාවක් සද්ද නැතුව හිටියා.නදීට මිරිස් ගැන අමතක වෙනකම්.

"නදී..?"

"ම්ම්..?"

"ඔයා මට ගොඩාක් ආදරෙයි නේද..?"

"ඇයි එහෙම අහන්නෙ අමිල අයියෙ..?"

නදීට මං එහෙම ඇහුවම ඒක ලොකු ප්‍රශ්නයක් වෙලා.ඒකෙ ඇති වැරැද්දකුත් නැහැ එක අතකට නදී.බැරි වෙලාවත් මිරිස් ගුලියක් තිබුනොත් හෙම මං අද ඔයාට ඒකෙන් බාගයක්ම කවනවාමයි.ඉන්නකො මං ඔයාගෙ කටින්ම කැමැත්ත ගන්නම්.

"අපි අපිට ගොඩාක් ආදරෙයි නම් අපිට ලැබෙන හැම දුකකදි සතුටකදිම අපි දෙන්නම ඒක බෙදා හදා ගන්නවා කියලා ප්‍රොමිස් වෙන්න මට හොඳ ලමයා වගේ.ප්ලීස්..."

"ප්‍රොමිස් අමිල අයියෙ.ඒත් ඇයි එහෙම ඇහුවෙ හදිස්සියේම..?." නදීට තේරුනේ නෑ මං කියන්න හදන්නෙ මොකක්ද කියලා.

"හොඳ වැඩේ කෙල්ලට.දැන් ඔයා ප්‍රොමිස් උනානෙ.මට අම්මි මිරිස් ගුලියක් හදලා තිබුනොත් ඔයාටත් මම ඒකෙන් බාගයක් කවනවා දැන්.ඔයාමයිනෙ කිව්වෙ හැම දුකක් සතුටක්ම බෙදා ගන්නවයි කියලා."

මං හිනා වෙවී කිව්වා රටක් රාජ්‍යයක් දිනා ගත්ත ගානට.

"හරි නරකයි...කපටියා..නපුරා...මං තරහයි ඔයා එක්ක.තරහම තරහයි.." පව් නදීගෙ මූණ අඳුරු වෙලා ගිහින්.

"අනේ ඉතින් විහිළුවක්නෙ කලේ නදී.කෝ ඉතින් හිනා වෙන්න දැන්."

නදී බොරුවටමයි ගොඩක් වෙලාවට මාත් එක්ක තරහ වෙන්නෙ.ඔයාට ඕන මං ඔයාගෙ ලඟ තොඳොල් වෙනව බලන්න.ඒක කිව්ව ගමන් නදී අපූරුවට හිනා වෙලා මාත් එක්ක කෑම මේසෙ ලඟට ගියා.කෑම ටික වත් නිදහසේ කන්න දුන්නෙ නෑ මගෙ නදී මට.එතනත් එයාට සෙල්ලම් පිටියක් වගේ.කෑම කන ගමනුත් කෑම ටික උගුරෙ හිර වෙනකම් අපි තුන් දෙනාවම හිනස්සන්න ඔයා හරිම දක්ෂයි නදී.මං දැක්කා ඔයාගෙ අම්මයි තාත්තයි හොඳටම හිනා වෙනවා.මෙහෙම හිනා වෙන්නත් නදී හිනා වෙලා ඉන්න දවසක් එන්න ඕනනෙ නේද අම්මෙ.මං පොරොන්දු වුනා වගේ මගෙ නදීව හැමදාමත්ම සතුටින්ම තියන්නම් අම්මෙ.හැමදාමත්ම.

මං ආපහු ගෙදර එන්න ලෑස්ති වුනා.අම්මටයි තාත්තටයි වැඳලා මං එයාලගෙ මූණ දිහා බලද්දි එයාලා දෙන්නම දුකෙන් මං දිහා බලාගෙන.දුක් වෙන්න එපා අම්මෙ.මං මගෙ නදීව පරිස්සමින් තියා ගන්නම් හැමදාමත්.මං වෙච්චි පොරොන්දු කඩ කරන්නෙ නැහැ අම්මෙ.

"මේ තරම් දුක් විඳලා මේ තරම් ලස්සනට නදීව පරිස්සම් කරලා ඔයාලගෙ ඇස් දෙක වාගෙ ඉන්න මේ පුංචි කෙල්ලව මටම දුන්නට ඔයාලට ගොඩාක් පිං අම්මෙ.මට ස්තූති කරන්න වචන මදි අම්මේ."

මට ඒක කියා ගන්න බැහැ.නදී ඉස්සරහත් කඳුළු එන මගෙ ඇස් දෙක මේ වගේ වෙලාවක නිකම් තියෙන්නෙ නැහැනෙ.අම්මලා මුකුත්ම කිව්වෙ නෑ.නදී ඒ හදිස්සියේ මට කාමරේට යන්න කතා කරනවා.මං පරක්කුයි දැනටමත් ගොඩක් නදී .

"අමිල අයියෙ එන්නකො චුට්ටක් මාත් එක්ක.ඔයාට පොඩි බඩ්ඩ්ක් දෙන්න තියෙනවා.එන්නකො ඉක්මනට."

"බඩ්ඩක්..?."

කොහෙටද මාව එක්ක යන්නෙ මේ.මොන එකකට එක්ක යනවද මන්දා මේ කෙල්ල මාව.හෙමිහිට යමු නදී.වැටුනොත් හෙම අපි දෙන්නම බිම.මට යන්න වෙන්නෙ ගෙදර නෙමෙයි.ඉස්පිරිතාලෙට.නදී තරප්පු පෙල දිගේ මාවත් ඇදගෙන උඩ තට්ටුවට දිව්වා.
එක දෙයක් නම් මට විශ්වාසයි හොඳටම.නදී මට හාදුවක් නම් දේවි මොනා නැතත්.ඔයාගෙ කාමරේ නම් හරිම පිළිවෙලයි නදී.ඔයා වගේමයි.කාමරේ ඇතුල හරිම සුවඳයි.මගෙ කාමරේ හෙම දැක්කොතින් ඔයාට මාව එපා වෙයි නදී.ඔයාටම තමයි ඒක දවසක පිළිවෙලකට අහුරන්න වෙන්නෙ.

"මේ ඉන්නෙ ඔයා.හැමදාමත් රෑ තිස්සෙ මගෙ තුරුලෙ හිටිය පිස්සා..."

නදී එයාගෙ ඇඳේ හිටියෙ ලස්සන පුංචි ටෙඩියෙක් අතට අරං පෙන්නලා මට කිව්වා.ඇත්තමයි එයා නම් මං වගේමයි නදී.මං වගේම පිස්සු මූණක් තියෙයි එයාටත්.ඇස් දෙක නම් ගොඩක් ලස්සනයි.

"කොහෙන්ද මෙයාව ගත්තෙ..?.ලස්සනයි ඇත්තටම නදී." මං නදීව අගේ කලා.

"ෂොපින් ගියාම ගත්තෙ.අපේ අම්මි තමයි තේරුවේ."

ඔයාලගෙ අම්ම මාව දැනගෙන හිටියාවත්ද මන්දා නදී.අම්මගෙ තේරිම නම් නියමයි.

"එයාව මෙච්චර කල් මගෙ ලඟින් තියාගෙන හිටියා වගේ අද රෑ ඉඳන් ඔයාගෙ ලඟින් තියා ගන්න.මං මෙයාට ගොඩක් ආදරෙයි."

නදී එහෙම කියලා පුංචි ටෙඩියව ආදරෙන් පපුවට තුරුල් කර ගත්තා.අනේ මටත් ඔය පපුවට තුරුල් වෙන්න තිබුනා නම් ඔය වගේම නදී.හිත දඟලනවා ඔයාට ලං වෙන්න.ඒත් මං ඉඩ දුන්නෙ නෑ.

"ප්‍රොමිස් නදී...මගෙ පුංචි ටෙඩී පැටික්කිව මතක් වෙන්න මං එයාව තියා ගන්නම්.ඒත් එතකොට ඔයාට එක්කෙනෙක්..?"

ඔයාගෙ ලඟින් හිටිය කෙනාව අරගෙන මම ගියාම ඔයා තනි වෙනවනෙ නදී.ඔයාට මාව මතක් වෙන්න කවුරුත්ම නෑනෙ එතකොට.

"මට ඉන්නවනෙ මේ ටෙඩියා.එයා ඇති මට හැමදාමත්ම..."

නදී ඇස් දෙක පියාගෙන මගෙ ඇඟට තුරුල් වුනා.අම්මලා බලාගෙන ඇති නදී අපි එනකම්.වැඩි වෙලාවක් මෙහෙම ඉන්න බැහැ පැටියො.නදී මාවත් ඇදගෙන ඇඳට බර වුනා.ඔයා මොනාද මට කරන්න හදන්නෙ නදී.මට එපා කියන්න තරම් හිතක් නෑ.මමත් බර වුනා නදීට නොරිදෙන තරම් ලඟට.මං මහ වල් කොල්ලෙක් ගානට නම් හිතන්නෙපා නදී.ඒත් මං හරි ආසයි මෙහෙම දේවල් මතක හිටින්න තරම් ලස්සනට විඳ ගන්න.මං නදීගෙ අත් දෙක ඇඟ දෙපැත්තට කරලා තද කරගෙන එයාගෙ මූණට එබුනා.

"මොනාද මේ කරන්න හදන්නෙ බකමූනො..?"

නදීට බය හිතිලා.මලට ලං වෙන සමනළයෙක්ගෙන් අහන්න වටින කතාවක්ද නදී ඔය ඇහුවෙ ඔයා.

"මං ඔයාව ගිලින්න හදන්නෙ.ඇයි බයයිද..?" බයවෙන්නෙපා නදී.මං ඒ තරම් නපුරෙක් නෙමෙයි.

"දැන්ම මාව ගිලින්න දෙන්නෙ නැහැ ඔයාට."

"මෙච්චර ඉක්මණට මං ගිලින්නෙත් නැහැ ඔයාව.මගෙ මැණික බය වෙන්නෙපා." මං ආදරෙන් කිව්වා මගෙ නදීට.

"හ්ම්ම්...මං මහ වල් කෙල්ලෙක් ගානට හිතන්න එපා අමිල අයියෙ.ඒත් ඔයා තමයි මගෙ හීනෙ.ආසයි ගොඩක් දේවල් නැතුවට ඔයාට තුරුල් වෙලා වරු ගාණක් වුනත් ඉන්න.ඔයාගෙ ලඟ මට මහ පුදුම රැකවරණයක් දැනෙනවා අමිල අයියෙ."

නදී ගැන මට දුක හිතුනා.කවුද ඔය පුංචි හිතට මේ තරම් ආදරේ කරන්න ඉගැන්නුවේ නදී.මං එහෙමම ඉන්න ගමන් නදීගෙ නළල සිප ගත්තා.මෙච්චර වෙලා ඇහැරගෙන හිටිය නදී ඇස් දෙක හෙමිහිට පියා ගත්තා.පියා ගත්තා නෙමෙයි.ඒ ඇස් ඉබේම පියවුනා.තවමත් පිපීගෙන එන උණුහුම් ලැම පොට්ටු මගෙ පපුවට තියවෙලා.මහ උණුහුමක් දැනෙනවා මට.මං නපුරෙක් වෙයි කියලා මටම බයයි නදී.

"මේ පුංචි හා පැටව් දෙන්නා පරිස්සම් කරලා තියා ගන්න.මට දවසක ඕනෙ."

"හ්ම්ම්...වල් කොල්ලා" නදී හිනා වෙනවා කට කොනකින්.

"අපි යමු පල්ලෙහාට නදී.අම්මිලා බලාගෙන ඇති."

නදීට නැගිටින්නත් දුකයි.ඒත් මොනා කරන්නද නදී.අපි තවමත් අපේ නෙමෙයිනෙ.අපි ඉක්මනට පහලට ආවා.රෑ අට හමාරටත් ලඟයි.අම්මලා මිදුලට වෙලා බලාගෙන අපි එනකම්.ඔයාලට මේ තරම්ම මාව විශ්වාසයිද අම්මෙ.නදී මගෙ අතේ එල්ලිලා බයික් එක ලඟටත් ආවා.

"මං ගිහින් එන්නම් අම්මේ.ගිහින් එන්නම් තාත්තෙ."

බයික් එකට ගොඩ වෙන්න කලින් මං නදීලගෙ අම්ම්ලාට කිව්වා.නදීව දාලා එන්න හිතක් නෑ මට.ඒත් මොනා කරන්නද නදී.මං ගිහින් එන්නම්.මගෙ නදී පරිස්සමින් ඉන්න.නදී ගේට්ටුව ලඟට දුවගෙන ගිහින්.හරියට මාව ගිහින් ඇරලවන්න වගේ.කෙල්ල පුංචි ටෙඩියව කවරෙකටත් දාගෙන ඇවිත් මගෙ අතට දුන්නා.අම්මලා බලාගෙන.මං අම්මලාට අත වැනුවා.මං යන්න කලින් නදීට හාදුවක් දෙන්න මගෙ හිතට පොරොන්දු වුනානෙ.දැන් එකක් මදිවට දෙකයි.ආයිමත් සැරයක් නදීගෙ නළලට පහත් වුනා මං.නදීට පුදුමයි අම්මලා ඉස්සරහදිත් මං කරන දඟ වැඩ වලට.

"පිස්සා..." නදී හිමිහිට කිව්වා.

"මගෙ මැණික පරිස්සමින් ඉන්න මං ආයිත් එනකම්.බුදුසරණයි."

"හ්ම්ම්...ඔයත් පරිස්සමින් ගිහින් එන්න අමිල අයියෙ.බුදුසරණයි ඔයාටත්.ගෙදර ගිහින් කෝල් එකක් දෙන්න.නැත්නම් මට අද නින්ද යන්නෙ නෑ."

"චූටි බකමූනි..."

පිටත් වෙන්න මොහොතකට කලින් කියලා මං මගෙ දෙතොල උල් කලා.ගෙදර යද්දි දහයත් පහු වේවි නදී.මං කෝල් කරනකම් ඇහැරලා ඉන්නෙපා නදී.ඔයා නිදා ගන්න.මං පරිස්සමින් යන්නම් නදී.එපා කියන්න බැරිකමට ඔයාගෙ පුංචි ටෙඩියව ආදරෙන් භාර ගත්තට මං කොහොමද නදී අම්මට හොරෙන් මෙයාව අරගෙන යන්නෙ ගේ ඇතුලට.අම්මට මං මොනා කියන්නද...

*******************

*ආදරණීය නදී_ (3 කොටස)

2011-12-09T08:44:00.001+05:30

"අමිල අයියෙ...මට බඩගිනියි මහත්තයෝ..."

නදී මට තුරුල් වෙලා ඉන්න ගමන් හෙමිහිට කොඳුරනව මට ඇහුනා හීනෙකින් වගේ.එතකොටයි මට මතක් උනේ.අපි ඇත්තටම දවල් කෑවෙ නෑ නේද නදී.මේ කෙල්ලව ගෙදරින් පිට එක්ක ගිය පලවෙනි දවසෙම මං එයාව බඩගින්නෙ තියලා තියෙන්නෙ.දෙයියනේ මං වගේ නපුරෙක්.

"අනේ සොරි පැටියො... මට ඒක ගානක් ගියේ නෑ.අපි මෙහෙන් බැහැලා මොනා හරි බීලා යමුද...?"

"ගොඩක් රෑ වෙයිනෙ එතකොට...?"

"කමක් නෑ නදී...අපි මොකක් හරි බොරුවක් කියමු.ඔයාව බඩගින්නෙ තියන්න බැහැනෙ මට..."

"ඒක තමයි...මොනා හරි අරගෙන දුන්නෙ නැත්නම් මං අම්මිට කියනවා මට මුකුත්ම කන්න දුන්නෙ නැහැ.ඔයා හරිම නරක ලමයෙක් කියලා.එතකොට ඔයාට අම්මිගෙන් හොඳට අහ ගන්න පුළුවන්නෙ.අපේ අම්මි හරි සැරයි හොඳද..."

නදී පිටිපස්සට වෙලා ඉඳගෙන කියනවා.ඔයා ඔය කියන්නෙ විහිළුවට.ඉස්සර වෙලා ඔයාම කිව්වා මතකයිද නදී අපේ අම්මි හරි හොඳයි කියලා.ඔයාට ඕන යාන්තමට මගෙ හිත රිද්දලා හිනා වෙන්න.දැනටත් ඔයා තනියෙන් හිනා වෙනවා ඇති.

මං නිට්ටඹුවට කිට්ටුව කූල් ස්පොට් එකක බයික් එක නැවැත්තුවා.මහ විශාල මැයි මාර ගහක් යට හෙවන පිරිච්ච තැනක්.ඇත්තටම කූල්ම කූල් ස්පොට් එකක්.එතනට ගියාම අමුතු සීතලක් දැනෙනවා.හරියටම අපි මහවැලි ගඟ අයිනට වෙලා වින්ද හීතල වගේ සුන්දර හීතලක්.

"මොනාද ගන්නෙ නදී...?"

"ඔයා කැමති ඕනෙම දෙයක් අරගෙන එන්න."

නදීට ඉන්න කියලා මම ගිහින් ෆෘට් ජූස් දෙකක් අරගෙන ආවා.

"ඉක්මනට එන්නකෝ....මට බඩගිනියි..." මම ඈතින් එන ටිකට කෙල්ල උඩ පනිනවා මං එන්න පරක්කුවට.

"මෙයාගෙ තියෙන බඩගින්නක තරමක්.මෙතනට එන අනිත් මිනිස්සුන්ටත් බොන්න ඉතුරු කරන්න නදී.නැත්නම් ඇවිත් හිස් අතින් යන්න වෙයිනෙ එයාලට...පව්නෙ එතකොට..."

මං එන ගමන්ම කියාගෙන ආවා.නදීට ඒකට චුට්ටක් තරහා ගිහින්ද කොහෙද.

"අනේ මේ...මං ඔයා තරම් පෙරේත නෑ හරිද...ටිකක් කට පරිස්සම් කර ගන්න බකමූනො.අපි යන්නෙ අපේ ගෙදර හොඳේ..." නදී මට තහංචියක් දැම්මා.

දවස තිස්සෙම හාමතේ හිටිය මහන්සියට මං ෆෘට් ජූස් එක හිමිහිට බොන ගමන් බයික් එකට හේත්තු වෙලා ඒකට බර උනා.නදීටත් ඕනෙ කොහෙන් හරි ඇවිදින් මට හේත්තු වෙන්නම තමයි.නදීත් දුවගෙන ඇවිදින් මගෙ ඇඟට හේත්තු උනා.උදේටත් වැඩියෙන් ඔයා දැන් දඟ කරන්න පටන් අරගෙන නදී.අම්මි මෙච්චර කාලයක් කොහොම ඔයාව මේච්චල් කලාද මන්දා.මං ටිකක් වෙලා කල්පනා කලා.

"බකමූනෝ...." නදී අමුතු විදියකට කතා කරලා මගෙ දැහැන බිඳලා දැම්මා.ඒ පාර මොකද.

"ඇයි අම්මා...?" මූණට පුංචි හිනාවක් මතු කරගෙන මම කතා කලා.උදේ එහෙම කියලා නදී හිනා උනාම ලැජ්ජ හිතුනත් දැන් මට ගානක් නෑ.

"මට මදි..."

ඔයා නම් හරි නරකයි නදී.ඔයාගෙ එක ඔක්කොමත් බීල ඉවර වෙලා මගෙ එකටත් විදින්න නේද.කපටි කෙල්ල.ඔයාව චුට්ටක් රිද්දන්න හිතෙනවා මට.

"අනේ පැටියො...ඒවා ඔට්ටු නෑනෙ.ඔයා හරි නරකයි.මගෙ එකත් එක හුස්මට බීලා ඉවර කලාම මං බොන්නෙ මොනාද...?"

"එහෙනම් එපා.ඕනෙම නෑ.ඉක්මනට ගිහින් මාව ගෙදරට දාන්න."

නදී ඒක කිව්ව විදිය මට ඇල්ලුවෙ නෑ.කිව්වෙ ලොකු හදිස්සියකින් වගේ.මෙච්චර වෙලා හිනා වෙලා හිටිය ඔයා ඇයි දැන් මේ නදී.මං නදීගෙ මූණ දිහා බැලුවා එයාටත් හොරෙන් වගේ.නදී ඇස් දෙක පියා ගත්තා.ඔයාට එච්චරකට රිද්දන්න මං හිතුවෙ නෑ නදී.නදී ඇස් දෙක පියාගෙන ගලාගෙන ආව කඳුළු හංගන්න හැදුවට යාන්තමට ඇස් කොනින් කඳුළු බිංදුවක් එලියට පනින්න දඟලනවා.

"අනේ රත්තරං...මං විහිළුවක්නෙ කලේ...මං හිතුවෙ නෑ ඔයාට මේ තරම් දුක හිතේවි කියලා නදී.ආ බොන්න ටිකක්..."

මං නදීව තවත් ලං කරගෙන ඔලුව අතගාන ගමන් මගෙ ග්ලාස් එක එයාට ලං කලා.

"මට එපා..." නදී තරහෙන් වගේ මගෙන් ඈත් වෙන්න දැඟලුවා.

"එහෙනම් මටත් එපා.ඔයා මේ ටික බොනකම් මං එක අඟලක් මෙතනින් හෙල්ලෙන්නෙත් නෑ.ඔයාට මෙතනින් යන්න දෙන්නෙත් නෑ.අනේ මගෙත් කඳුළු අවුස්සන්නෙ නැතුව හොඳ ලමයා වගේ බොන්න නදී.ප්ලීස්..."

නදී හුම්ම් කියන්නෙවත් නෑ.අනේ මගෙ චූටි බකමූනියෝ.බොන්නකො මේ ටික.මට මෙහෙම කතා කරන්න බෑ.තව ටිකකින් මටත් ඇඬේවි නදී.මං මේ ටික කියන්න ගියෝතින් මට ඇඬෙනවා.මං දන්නවා.

"බොන්නකො රත්තරන්..."

නදී මගෙ මූන දිහා බැලුවා එක සැරේටම.මහා වැහි වළාවක් අහසට ඇවිදින්.මුළු පලාතම කළුවර කර ගත්තා.අපි දෙන්නව වැඩි ඈතකට පේන්නෙ නෑ.අපිව දකින්න කවුරුත්ම ඇත්තෙත් නෑ.නදී මගෙ ඇස් වල හංගගෙන හිටිය කඳුළු කැට දකින්න ඇති.එක පාරටම නදී මගෙ පපුවට ඔළුව තියාගෙන අඬන්න ගත්තා.දුක ඔහොමම තුනී වුනාවෙ.නදී අඬනකම් මං සද්දයක් නැතුවම හිටියා.ඇයි දෙයියනේ මේ කෙල්ල මං කරන විහිළු තේරුම් නොගන්නෙ.

"මං බොරුවට කිව්වෙ මට මදි කියලා අමිල අයියෙ.මට දැන් බොන්න බැහැ.ඔයා බොන්න."

අඬලා අඬලා ඉවර වෙලා නදී හෙමිහිට කිව්වා මගෙ දිහා බලාගෙන.

"මට බැහැ පැටියො.දැන් බොන්න බැහැ.මගෙ හිතට හරි නෑ."

නදී දුකෙන් ගැහි ගැහී තිබුන මගෙ ලමැද සිප ගත්තා.මං මටම බැන ගත්තා.මේ තරම් මට ආදරේ කරන අහිංසක කෙල්ලගෙ හිත රිද්දන්නෙ මොන පව්කාරකමකටද දෙයියනේ මං.මං ණයගැතියි ඔයාට නදී.මට බැහැ ණයකාරයෙක් වෙන්න.

"ඉන්නකො පැටියො.අපි යමු ගෙදර."

එහෙම කියන ගමන් මං නදීගෙ නළලට හාදුවක් දීලා ග්ලාස් දෙක ලඟ තිබුනු මේසයක් උඩින් තිබ්බා.ඔයාගෙ නළල රස්නෙයි ගොඩක් නදී.උන ගන්නද මන්දා.

"ඔයාගෙ නළල රස්නෙයි නදී.උන ගැනෙන්නද...?"

"හ්ම්ම්...වෙන්න ඇති.ගෙදර බෙහෙත් තියෙයි අමිල අයියෙ.අපි යමු."

"චූටි බකමූනි..." මං හෙමිහිට නදීගෙ රෝස පාට කන් පෙත්තක් මිරිකන ගමන් කිව්වා.

"බකමූනා"

යන්න ඕනෙකමට මගෙ තුරුලෙන් ඈත් වෙන ගමන් නදී ඒක කිව්ව අපූරුව විතරක්.දෙතොල උල් කරලා එහෙම කියද්දි ඔයා ගොඩක් ලස්සනයි නදී.ඇත්තමයි.මොකක්දෝ දඟකාරකමකින් ඔයාව පිරිලා ඉතිරිලා යනවා ඒ වෙලාවට.

"නදී දැන් වෙලාව හයයි කාලයි.මං ඔයාව අරගෙන යනවා හයයි හතලිහ වෙද්දි.සීට් බෙල්ට් තද කර ගන්න.හයියෙන් අල්ල ගන්න.මං උඩින් යන්න හදන්නෙ."

මං එහෙම කිව්වෙ කියද්දි ටිකක් අගේ ඇතුව උනාට අපි ඇත්තටම ඉක්මනට යමු නදී.නැත්නම් අම්මිට තරහ යාවි ඔයාවත් අරගෙන මෙච්චර පරක්කු උනාට.

"හ්ම්ම්..."

මං කිව්ව බරපතල වචන ටිකට බයේද මන්දා නදී එක අතකින් මගෙ බඩ මැදින් අල්ලගෙන අනිත් අතින් උරහිසෙන් අල්ල ගත්තා.හරියට තදට ඇලෙන මැලියම් දාලා අපි දෙන්නව ඇලෙව්වා වගේ.පොලිසියෙන් හෙම දැක්කොතින් අපි දෙන්නව නවත්තනවා අනිවාර්යෙන්ම.ප්‍රසිද්ධ ස්ථාන වල අසභ්‍ය ලෙස හැසිරීම කියලා ලේබල් කරලා.

*******************

"ඔතනින් නෙමෙයි ඉස්සරහින් පිස්සො..."

නදී දැන් හරියට ගයිඩ් කෙනෙක් වගේ.මට නිකමට බයික් එක පැත්තකට හරවන්න දෙන්නෙ නෑ.කෑ ගහනවා.මමත් ඉතින් සුවච කීකරු ගෝලයා වෙලා එයා කියන විදියටම යනවා.මේ කෙල්ල කරන විහිළුත් එක්ක බලද්දි කොහෙට එක්ක යාවිද දන්නෙ නෑ ගෙදරට යනකම්.

"කෝ මේ අත දෙන්න චුට්ටක්." නදී මගෙ වම් අත පිටිපස්සට ඇදලා ගත්තා.

"ඌයි...රිද්දන්නෙ නැතුව ගන්න ඉතින්..."

"දැන් හයයි හතලිස් පහයි වෙලාව.ඔයා පරක්කුයි බකමූනො..."

වෙලාව බලලා නදී කියනවා.ඒකටත් ඔයාට මගෙ ඔරලෝසුවම බලන්න ඕනෙ නේද.ඒ කියන්නෙ දැන් ගෙවල් ලඟටම ඇවිදින්.ඇත්තටම විනාඩි පහක් මං පරක්කු වෙලා.දස අතේ මං කල්පනා කලා ඒකට කියන්න හේතුවක් හොයන්න.

"ඉතින් මට හොඳ ගයිඩ් කෙනෙක් හිටියෙ නැහැනෙ.හිටිය කෙනත් තවම ට්‍රේනින් කරන කෙනෙක්නෙ.කොහොමද ඉතින් මං නොදන්න පලාතක දන්නවා වගේ එන්නෙ කිව්ව වෙලාවටම."

නදීට කියන්න දෙයක් හොයා ගන්න බැරි උනා ඒකට.අන්තිමට කරන්න දෙයක් නැති තැන නදී මගෙ මූණ දිහා බලලා රැව්වා මහ දරුණු විදියට.අන්න එහෙම ඉන්නකො නදී හැම වෙලාවෙම විහිළු කරද්දි.මං ආසයි ඔයා මට රවනවට.

"ඒක නෙමෙයි අමිල අයියෙ.මං කලිනුත් කිව්වනෙ ඔයාට.අපේ අම්මි හරිම සැරයි.අම්මි ඔයාට බනින්න ගත්තොත් හෙම මමත් බනිනවා ඔයාට අම්මිත් එක්කම එකතු වෙලා.එතකොට ඒකට තාත්තිත් එකතු වෙයි.පණ්ඩිත කතා කියන්න කට ඉස්සර කරගෙන මාව නැති කර ගන්න හෙම එපා හොඳද...?."

නදී මේ පුංචි එකෙක් ගානට මාව දාලා මාව රවට්ටනවද නැත්නම් මාව බය කරනවද කියලා මට හිතා ගන්න බෑ.ඔය කියන තරමට නම් අම්මි දරුණු වෙන එකක් නෑනෙ කොහොමත් මාව දැක්කම.මොන දේ කොහොම වුනත් මං ඒ අවස්ථාවට කොහොමත් මුහුණ දෙන්න ඕනනෙ.මං මගෙ හිත තද කර ගත්තා.

"බලමුකො නදී...මං දන්නවනෙ ඔයාලගෙ අම්මිව අල්ල ගන්න ක්‍රමේ.අම්මි බනින්න ගත්තොත් හෙම මං ඔයාවත් උස්සගෙන තමයි ආපහු දුවන්නෙ..."

මමත් මහ ලොකු මනුස්සයෙක් ගානට කතා කලා.

"ඔයාට මාව උස්සන්න බෑනෙ ඉතිං..." නදීගෙ කටකාරකම නම් මට කවදාවත්ම නවත්තන්න බැරි වේවි.

"ඉස්සරහ දකුණු පැත්තෙ ගේට් එකෙන් ඇතුලට දාන්න අමිල අයියෙ."

දිව අගට මොකක්දෝ වල් කතාවක් ඇවිදින් මාත් එක්ක ඔට්ටු අල්ලනවා එලියට පනින්න.මං පුළුවන් තරම් ඉක්මනට ඒක හංග ගත්තා.ඒක කිව්වා නම් ඔයාගෙන් ගුටි කාලම අද මට ගෙදර යන්න වෙන්නෙ අත පය බැඳගෙන තමයි මෙහෙන්.

ගේට්ටුව ඇරලා තිබුනා.ඇතුල් වෙන්න පූර්ණ බලතල තියෙද්දි මොකට ලතැවෙන්නද මං.මිදුලටම ගිහින් මං බයික් එක නැවැත්තුවා.අම්මගෙ තුරුලෙන් බැස්ස ගමන් බිම දිගේ දණගාගෙන දුවන දඟකාර පුංචි එකෙක් වාගෙ නදී බයික් එක නවත්තන පරක්කුවට බිමට පැන්නා.හිත ගැහෙනවා නදී.අද මේ මොහොතෙ දෙවියො මගෙ ලඟ නොහිටියොත් හෙම මගෙ මුළු ජීවිතේ පුරාවටම මට අඬන්න වෙන්නත් ඉඩ තියෙනවා.මං බයික් එකෙන් බැහැලා ගේ පැත්තට යන්න හැරෙද්දි නදී කිසිම ගානක් නැතුව මගෙ අතේ එල්ලුනා.මටත් මොකෝ ඉතින්.ඒත් අනේ මට බයයි නදී.

"එන්න යමු..." නදීට නම් කිසිම ගානක් නෑ.මේක ඉතින් ඔයාලගෙ ගෙදරනෙ.ඒත් මං නදී.මගෙ අතින් ඇදගෙන නදී දොර ලඟට ගිහින් කෑ ගහන්න ගත්තා.

"අම්මි මේ.ඇවිත් බලන්නකො බකමූනෙක් ඇවිත් අපේ ගෙදරට...කොස්ස අරගෙන එන්න ඉක්මනට එයාව......."

"නදී ඔයාට ටොක්කක් අනින්න කලින් නවත්තන්න."

මං නදීගෙ කට අතින් වැහුවා.ඉතුරු ටික කියන්න දුන්නා නම් මගෙ කාඩ් ඔක්කොම ටික කුඩුනෙ.තදින් අල්ලගෙන හිටිය හින්දා නදී මගෙ ලඟට ඇදිලා ආවා.

"ආ...එන්න පුතේ ගෙට.මං ඒත් බැලුවා ඇයි මෙච්චර පරක්කු කියලා..."

හිතේ තිබුන බය කොහෙන් ගියාද මන්දා.මං නදීව ටිකක් ඈත් කලා.ඒක කෝකටත් හොඳයිනෙ.නදී මට කියලා තියෙන්නෙ අමූලික බොරුනෙ එතකොට.නදීලගෙ අම්මා නදී කිව්ව තරම් දරුණු කෙනෙක් නෙමෙයි.මට දැන් හොඳටම විශ්වාසයි.මට බැනුම් අහන්න වෙන්නෙ නෑ.මට බොරු කිව්වට මං හොඳ වැඩක් කරන්නම්කො ඔයාට.

"ඔව් අම්මේ...ටිකක් පරක්කු උනා.එද්දි නදී තිබහයි කියලා හොටු පෙරාගෙන අඬන්න ගත්තා.පස්සෙ ඉතින් කූල් ස්පොට් එකේ තිබුන කූල් ඩ්‍රින්ක්ස් වලින් බාගයක්ම බොනකම් ඉන්න උනා."

"අනේ යනවා යන්න බොරු නොකියා...බකමූනා...කාටද දන්නෙ නෑ බඩගිනියි කිව්වෙ..."

නදීට ඒකට නම් තරහ ගියේ නෑ.කට කොනින් හිනා වෙවී කිව්වෙ ඒක.කියන්න හරි හැටි නෑදෑකමක් නැතිවම වයසට ගැලපෙන විදියට අම්මෙ තාත්තෙ කියන්න මට උපතින්ම ආව මගෙ අම්ම මට දුන්න මනුස්සකමක් තිබුනා.ඒ හින්දම කිසිම ලෝබකමක් නැතුව නදීලගෙ අම්මට උනත් අම්මෙ කියලා කතා කර ගන්න අමාරුවක් උනේ නෑ මට.

"ඇතුලට ඇවිත් වාඩි වෙන්න පුතේ..."

මෙහෙම සලකන අම්මෙක්ට වඳින්නෙ නැතුව ඉන්න එක මහ පාපයක් කියලා මට හිතුනා.මං අම්මගෙ ලඟට ගිහින් එයාගෙ කකුල් දෙක අල්ලලා වැන්දා.

"බුදු සරණයි පුතේ."

මගෙම අම්ම ගානයි නදීලගෙ අම්මත්.නදීට නම් ඔහෙ ගානක් නෑ.එයා හාවක් හූවක් නැතිව බලාගෙන ඉන්නවා මගෙ දිහා.කෙල්ලට ගොඩක් මහන්සියි වගේ.ඇස් දෙක හීන් වෙලා ගිහින්.දහඩිය හින්දා නදී දාගෙන පපුව දිහාවට පූගනවා.මං ඔයාට රිද්දන්නෙ නැතුව හිමිහිට ටිකක් පූගන්නද නදී.අම්මි මෙතන නොහිටින්න ඒකත් මං ඔයාගෙන් අහනවා.ඒත් අවාසනාවට අම්මි මෙතනනෙ.

"ඔයාට ඉඳ ගන්නනෙ කිව්වෙ.දැන් හොඳ බබා වගේ ඉඳ ගන්නකො.හ්ම්ම්...කෝ ඉතින්..."

ගෙදර ආවම මෙහෙම කරාවි කියල දන්නවා නම් ඔයාව මේවටත් එක්ක තව ටිකක් අඬවන්න තිබුනා නදී.ඔයා අම්මි ඉස්සරහ මාව බබෙක් කරන්න යන්න නම් එපා නදී.පාඩුව අපිටමයි නදී.

"මං තේ ටිකක් හදන්නම්.උදේ ඉඳන් ඇවිදලා දැන් මහන්සිත් ඇතිනෙ."

නදීලගෙ අම්මා කුස්සිය පැත්තට ගියා.
ඒ හදිස්සියේ මං නදීව ඇදලා ගත්තා ලඟට.උදේ ඉඳන් මාත් එක්ක දඟලපු මහන්සියට නදී නිකන්ම ඇදිලා ආවා මගෙ ලඟට පරඬැලක් වාගෙ.ඇඟට කිසිම හයියක් නෑ මේ කෙල්ලගෙ.

"ආයිත් හෙම අම්මි ඉස්සරහ මට මොනා හරි කිව්වොත් මං අනිනවා ටොක්කක් ඔයාට අම්මි ඉස්සරහදිම.හොඳද චූටි බකමූනි...?"

දරුණු විදියට මං තරවටු කලා නදීට.එක වසරෙ දෙක වසරෙ පොඩි එකෙක් හෙම නම් මගෙ ඇස් දෙක දැකලා බයට සිහි නැති වෙනවා ඒ වෙලාවෙ.බය කරලා වත් නදීව නැවැත්තුවෙ නැත්නම් මං ඉවරයි අද.

"හ්ම්ම්...බලමුකෝ අනින හැටි."

නදී නම් බය වෙන වගක් පේන්න නෑ.ඔයා කියන හැම වචනෙකම මට සුන්දර කතාවක් මැවෙනවා නදී.ඒත් මං ඒ හැම මොහොතකම හිතට විතරක් සීමා කර ගන්න තරම් මං පරිස්සම් වුනා.හැමදේම කියන්න ගියොත් ඔයාට තරහ යන හින්දා.

"හ්ම්ම්...බලන්න තිබුනා හැටි."

"අමිල අයියෙ...රෑට කාලම යමු.දැන් මහන්සියි නේ...මගෙ හොඳ මහත්තයා වගේ වොෂ් එකක් දාගෙන එන්න.මෙච්චර වෙලාවක් ඉවසගෙන හිටියෙත් හරි අමාරුවෙන් මං.ඔයා හරි ගඳයි අනේ."

"ආ ඇත්තද..?.පිස්සි...යමු කියන්නෙ කොහෙ යන්නද..?.ඔයාව එක්ක යන්නෙ නෑ මං අද."

මං රිදෙන්නම නදීගෙ කන් පෙත්ත මිරිකුවා.

"ඌයියා..සොරි සොරි...යමු නෙමෙයි යන්න.හැබැයි කන්නෙ නැතුව නම් යන්න දෙන්නෙ නෑ ඔයාට."

ඒ කියන්නෙ අද මට යන්න වෙන්නෙ රෑටත් කාලමයි.දෙයියනේ ගෙදර යද්දි කීය වෙයිද එතකොට.මං ගෙදරට කෝල් එකක් දුන්නා.මං එද්දි රෑ වෙයි කියලා.අම්මට ඒකත් ප්‍රශ්නයක්.ඒකෙ වැරැද්දකුත් නෑ එක අතකට.උදේ හයට විතර ගෙදරින් ඇවිත් යද්දිත් රෑ දහය විතර වේවි.මෙච්චර රෑ වෙනකම් මොනා කරනවද මං.ඒවට උත්තර දෙන්න බෑනෙ මේ වෙලාවෙ.නදී එහෙන් කෑ ගහනවා.බාත් රූම් එකට රිංගගෙන සීතලේ ගැහි ගැහී යාන්තමට වොෂ් එකක් දාගෙන එලියට පැන ගත්තා.තුවාය අතට අරගෙන ඔළුව පිහදාන ගමන් එලියට එන්න දොර අරිනකොටම නදී දොර ලඟ.ඔයාලගෙ වතුරෙ සීතලට මං තාමත් වෙව්ලනවා නදී.

"සීතලයිද...?"

"හ්ම්ම්...සීතලයි ගොඩාක් නදී...මං තාමත් වෙව්ලනවා."

"ඒ තරම්ම...?"

"හ්ම්ම්..."

එහෙම කියාගෙන මං නදීට ඇතුලට යන්න පාර හදලා දීලා එතනින් එලියට එන්න හැදුවා.ගෙදරට ආව පලවෙනි දවසෙම අම්මලාගෙ හිත දිනා ගන්නවා මිසක් ලකුණු කපා ගන්න එක හරි නැහැනෙ නදී.

"කපටියා..ඉන්න චුට්ටක් ඔහොම..."

නදීට හිතක් නෑ මගෙන් ඈත් වෙන්න.නදී මගෙ ලඟට ඇවිදින් උණුහුමක් ඉල්ලගෙන ඇඟේ දැවටෙන පුංචි පූස් පැටියෙක් වාගෙ මගෙ දිහා බලාගෙන.මං නදීව හීතලේ ගැහෙන මගෙ නිරුවත් ලමැදට තුරුල් කරගෙන නළල සිප ගත්තා වෙව්ලන ගමන්ම.දරා ගන්න අමාරුයි සීතල තාමත්.මේ කොන්ක්‍රීට් වනන්තරේ මේ තරම් සීතල රැයක කවුරුත් නැති පාළු තැනක ඔයයි මමයි තනියෙන්.අනේ මන්දා නදී.කවිකාරයෙක් වෙන්න උපන් සුදුසුකම් තියෙනවා මට.හිත අතරමං වෙලා ඔයාගෙ කෙහෙරැලි අතරෙ.නදී මගෙ පපුවට දෙතොල තද කලා.අනේ මට ඉන්න බැහැ නදී.ඔයා මාව කිති කවනවා.මං නදීගෙ ඔලුව අතගෑවා.මෙච්චර හොඳට ඉන්න මාව නරක ලමයෙක් කර ගන්න එපා නදී.

"ම්ම්ම්...සුවඳයි..."

"ගොඩක්..?"

"හ්ම්ම්...ගොඩා....ක්..."

ඔයා මගෙ සුවඳ විඳින්නෙ එහෙමද.කමක් නෑ නදී තවම පොඩියිනෙ ඔයා.අනිත් එක අපි අදනෙ ඉස්සරලම මීට් වුනේ.අපි අනාගතේටත් ඉතුරු කරමු නේද.නැත්නම් තව ගොඩක් දේවල්...නෑ ඕන නෑ...මේ ඇති.මං මගෙ හිතට බල කලා.

"ඔයත් වොෂ් එකක් දාගෙන එන්න ඉක්මනට නදී...මං පහලට යන්නම්."

"කොහෙද දුවන්නෙ..?.ඔච්චරටම හදිස්සියිද..?"

"නැහැ ඉතින්...ඒත් අම්මලා හිතාවි ඇයි මේ තරම් පරක්කු කියලා..." මං හිනාව දෙතොලට තද කරගෙන කිව්වා.

"චීයා...වල් කොල්ලා..." නදීටත් හිනා යන්න එනවා.

"එහෙනම් තව එකම එක උම්මා එකක් දීලා යන්න.මං ඉක්මනට එන්නම් වොෂ් එකක් දාගෙන."

පව්.නදීගෙ ඇස් මලානික වෙලා ගිහින්.ඔයා හිතන පතන ගොඩක් දේවල් මේ තරම් ඉක්මනට දෙන්න මට බෑ නදී.රෝස පාට දෙතොල් පෙති මම සිප ගත්තා ආදරෙන්.නදී දැන් නම් හොඳටම නරක ලමයෙක් වෙලා.මගෙ ගත පුරා වෙලෙනවා.මටත් එහෙම නොඉඳ ඔහේ බලාගෙන ඉන්න තිබුනා මම මහ පාළු වනන්තරේක බවුන් වඩන තවුසෙක් උනා නම්.ඒත් මමත් මනුස්සයෙක්නෙ නදී.කවුරු කොහොම හිතුවත් මේ වල්කම නෙමෙයි නදී.මගෙ ආදරේ මේ තරම්ම උණුසුම්.මගෙත් දෑතෙම ඇඟිලි මටම අකීකරු වෙලා.ඔයාගෙ කෙහෙරැලි අතරෙ දුවන ගමන්.මං ආයිමත් පියවි ලොවට ආවා.මුදා නොහැර බැරිකමට වෙව්ලන දෙතොල අසීරුවෙන් මුදා ගත්තා මං.නදීට ඒත් මදි.අනේ මට සමා වෙන්න නදී.තවම අපි ඉන්නෙ අපේම ලෝකෙක නෙමෙයිනෙ.

"ඉක්මනට පහලට එන්න මැණික.මට පාළුයි ඔයා නැතුව."

"හ්ම්ම්..."

මට මොනාද උනේ.මේ මගෙ ගෙදරකුත් නෙමෙයි.ඒත් පුදුම විදියට මං මටම අකීකරු වෙලා.ගෙදර අය දැක්කා නම් මට යන්න වෙන්නෙ හිස් අතින් නම් නෙමෙයි.රෑට හොඳම කෑමකුත් කාලමයි.එන ගමන් මං කල්පනා කලා.
පහලට එද්දි නදීලගෙ අම්මයි තාත්තයි දෙන්නම සාලෙට වෙලා මං එනකම් මඟ බලාගෙන.

*******************

*ආදරණීය_නදී_ (2 කොටස )

2011-12-08T16:24:00.001+05:30

මහවැලි ගං තෙර දිගට හමාගෙන එන හීතල සුලං රැලි අතරේ අපි විනාඩි ගානක් එහෙමම ඉන්න ඇති.ඊට පස්සෙ අපි උණ පඳුර මුලට වෙලා බිමින් ඉඳ ගත්තා.නදිත් බිම ඉඳගෙන මගෙ පපුවට හේත්තු උනා.නදී මට තුරුල් වෙලා නිදා ගත්තයි කිව්වොත් මං ගොඩක් හරි.වෙලාව යනවා දැනුනෙත් නෑ.ඔයා මගෙ ලඟ ඉන්නකොට ඔරලෝසුවෙ කටු පවා මැරතන් දුවනවද කොහෙද නදී...හවස තුනටත් ලං වෙලා.

"නදී...?"

"ම්ම්..."

හුම්ම් කියා ගන්නත් අමාරු තරම්.නදී ඉස්සර වෙලා මහන්සියි කියලා තියෙන්නෙ ඇත්තටම වගේ.දවස පුරාවට දඟ කරලා මහන්සි වෙලා අම්මගෙ තුරුලට වැටිලා නිදාගෙන ඉන්න පොඩි එකෙක් ගානයි මගෙ නදිත් දැන්.

"දැන් වෙලාව තුනටත් ලඟයි පැටියො..."

"හවස...?"

"හ්ම්ම්...අපි මෙහෙට ආවෙ උදේනෙ පැටියො ඉතිං.ඒකත් අමතක උනාද ඔයාට...?"

ඇත්තමයි ඔයා නම් දැන් මොන්ටිසෝරි යන පුංචි ලමයෙක් වගේ නදී.දැන දැනත් ඒවා නොදන්නවා වගේ මහ බොලඳ විදියට අහන හැටි විතරක්.

"අඳුර වැටෙන්න තව කොච්චර වෙලා තියෙනවද අමිල අයියෙ...?"

"තව පැය තුනකින් විතර අඳුර වැටේවි... ඒත් ඇයි එහෙම අහන්නෙ නදී..?"

එහෙම අහන හේතුව මට හිතා ගන්න බැරි හින්දා මං ඇහුවා නදීගෙන් එහෙම.මේ කෙල්ල අද ආවෙ මගෙත් එක්ක නවතින්නවත්ද මන්දා.

"මට මේ මදි අමිල අයියෙ...අනේ තව ගොඩාක් වෙලා ඔයාගෙ තුරුලෙ ඉන්න ඕනි මට.ප්ලීස්..."

නදී තව තවත් මගෙ තුරුලට එනවා.තවත් ආවොත් නම් මට හුස්ම ගන්නත් අමතක වේවි නදී.ඒ තරම් ඔයා මගෙ තුරුලට ඇවිදින්.ගොඩාක් ලස්සනට පේනවා මට ඔයාව එහෙම ඉන්නකොට.කොහොමද ඔයා මේ ලස්සන පරිස්සම් කරගෙන මෙච්චර කල් හිටියෙ රත්තරන්.අහන්න හිතයි මට ඔයාගෙන්.ඔයාගෙ මුළු ගතම හරිම සුන්දරයි නදී.ඇත්තමයි.

"මං හැමදාමත් ආදරේ කරපු මගෙ වටිනාම වස්තුව දෝතින් අරගෙන මැරෙනකම්ම වුනත් මෙහෙමම ඉන්න මමත් ගොඩක් ආසයි.ඒත් අපි තවමත් අපේ වුනා විතරයිනෙ නදී.අපි අපේ ජීවිත වල ලස්සනම කාලෙ පටන් ගත්තා විතරයිනෙ තවම.අපිට තව කල් තියෙයිනෙ ඉතින්.අද අපි රෑ වෙන්න කලින් ගෙදර යමු නදී..."

නදීගෙ ඔලුව අතගාන ගමන් මං කිව්වා.මට බෑ නදී එක පුංචි වැරැද්දකට හැමදාමත්ම විඳවන්න.ඔයා ආපහු ගෙදරට එක්ක යනකම් ඔයා ගැන මම වග කියන්න ඕනිනෙ.රෑ වෙන්න කලින් මං ඔයාව ගෙදර එක්ක යන්න ඕන නදී.

"හ්ම්ම්...ඒත් ආයිත් අපි කවදා මීට් වෙන්නද අමිල අයියෙ...?"

ඔය ලස්සන ඇස් දෙකේ කඳුළු දකින්න මං කොයි තරම් නම් පව් කරලා ඇතිද නදී.දුක දෝරෙ ගලන දෑසින් මා දිහාවෙ බලාගෙන නදී එහෙම කියද්දි මට ඉකිබිඳුනා.

"දැන් මට ඔයාව දකින්නෙ නැතුව ඉන්න බැහැ මැණික.මං වත් නොදන්න තරම් මං ඔයාට ආදරේ කරන්න පටන් අරං.අඩුම ගානෙ මං සතියකට සැරයක් වත් ඔයාව නොදැක ඉන්නෙ නැහැ පැටියො.මං එන්නම් මට පුළුවන් හැමදාකම ඔයාව තුරුල් කරගෙන ඉන්න."

"මගෙ අමිල අයියා මට ඇත්තටම ආදරෙයි නම් මගෙ ඔළුවෙ අත තියලා ප්‍රොමිස් වෙන්න පුළුවන් හැමදාකම මාව බලන්න එනවා කියලා."

නදී මගෙ සුරත අරගෙන එයාගෙ හිස් මුදුනින් තියා ගෙන මට තුරුල් වෙලා ඉන්න ගමන්ම මගෙ ඇස් දෙකට එබුනා.මං කොහොමද දෙයියනේ ඔය අහිංසක ජීවිතේ නාමෙන් දිවුරන්නෙ...

"කියන්නකො ඉතිං..."

නදීට හරිම හදිස්සියි වගේ.මං මගෙ අත ආපහු ගත්තා.මොන දේ උනත් මට බෑ මගෙ නදී ඔයාගෙ ජීවිතේ නමින් දිවුරන්න.කවදා හරි දවසක ඔයාව බලන්න එනකොට මම මැරිලා ගියෝතින් වත්.අනේ මං හිතන්න වත් ආස නෑ පැටියො ඒ ගැන.

"මට ඔයාගෙ ජීවිතේ නාමෙන් ප්‍රොමිස් වෙන්න බෑ නදී.මට පව් පිරෙයි මහ ගොඩක්.ඒත් මං පොරොන්දු වෙන්නම් එන්න පුළුවන් හැමදාකම පණ පිටින් හිටියොතින් මං එනව මගෙ මැණිකව බලලා යන්න.සත්තයි.සත්තමයි.මගෙ පණ තියෙනකම්ම මං ආදරෙයි නදී ඔයාට.ඔයාට මං ආදරේ කලේ අද ඊයෙක නෙමෙයිනෙ නදී.ඔයා දන්නවනෙ මං ගැන නේද...?"

"හ්ම්ම්..."

"ඇයි නදී හැම වෙලාවෙම හුම්ම් කියන්නෙ...?"

"නිකම් ඉතිං...මට එහෙමම කියලා පුරුද්දට නිකන්ම කියවෙනවා එහෙම."

"හ්ම්ම්...මං ඔයාට නමක් දා ගන්නද...?.ගොඩාක් ආදරේ හිතුනම ඔයාට බනින්න...?"

"මොකක්ද කියන්න බලන්න.හැබැයි මං අකමැති නම් බැහැ.හොඳද...?"

"ප්‍රොමිස් නදී...ඔයා අකමැති නම් මං කියන්නෙ නෑ...ඔයා හැම වෙලාවෙම හුම්ම් හුම්ම් කියන හින්දා මං ඔයාට 'බකමූනි' කියලා කියන්නද...ආදරේ වැඩිම උනාම ඔයා මට වැඩිය චූටි හින්දා'චූටි බකමූනි' කියන්නම්...?.කැමතියිද...?"

මං දන්නවා නදී.ඔයා අකමැති නැති වෙයි ඒකට.ඔය වගේ බොලඳ වැඩ වලට ඔයා ගොඩාක් කැමතියි කියලා මං දන්නවා අත්දැකීමෙන්ම.අනේ කැමති වෙන්නකෝ...මගෙ හිත දඟලනවා ඔයාගෙන් උත්තරයක් ඉල්ලගෙන.

"ම්ම්ම්...කැත නමක්..." නදී කල්පනා කර කර මුමුණනවා.

"කියන්නකො පැටියො ඉතින්...අකමැති නම් කමක් නෑ.හැබැයි කැමති වෙනවා නම් මං ආසයි."

"හැබැයි එහෙනම් ඔන්න ඔයා 'බකමූනා'.ආදරේ වැඩිම උනාම 'මහ බකමූනා' ඇග්‍රී..?."

"ඉතිං මං හැම වෙලාවෙම හුම්ම් කියන්නෙ නැහැනෙ අනේ..."

මං තොඳොල් වෙන්න ගත්තා.ඔයා ඒකට කැමති වෙලා වගේ.මට ඕන එපා කියන්න නෙමෙයි.ඒත් මං ආසයි ඔයා තරවටු කරන විදියට.

"බෑ බෑ...මං බකමූනි නම් ඔයා බකමූනා වෙන්නම ඕනි.නැත්නම් ඔට්ටු නෑ.එහෙම නෙමෙයි.ඒකට අකමැති වුනොත් මට තරහ වෙන්න වෙනවා ඔයත් එක්ක බකමූනො...ඔයා ඒකට කැමති වෙන්නම ඕනෙ.නැත්නම් ඔන්න මං තරහම තරහයි ඔයත් එක්ක."

ගිරවි වගේ කියවලා කියවලා ඔය කිව්වෙ.දැන් ඉතින් ඉඳලා හමාරයිනෙ.දැන් ඒකට කැමති වෙන්නම වෙනවා.අම්මගෙ පොඩි එකා ජීවිතේ පලමු වතාවට බකමූනෙක් වුනා අම්මෙ.

"හ්ම්ම්...දැන් ඉතින් මට අකමැති වෙන්න බෑනෙ නදී.කමක් නෑ මං බකමූනෙක් වෙන්නම් ඔයා වෙනුවෙන්.හැබැයි පුංචි ප්‍රශ්නයක් තියෙයි නදී."

"හොඳම වැඩේ.බකමූනා...ආවා මෙතන මට නම් දාන්න.මොකක්ද දැන් ඔය ප්‍රශ්නෙ...?" නදී මගෙ ඇස් දෙකට එබුනා.

"බකමූනො මෙහෙම දවල් තිස්සෙ ගං ඉවුරු වල උණ පඳුරු යටට වෙලා ඉන්නෙ නෑනෙ එයාලගෙ ගෑනු ලමයි එක්ක."

"එහෙනම්...?"

මම කියන්න හදන දේ නොතේරුනා වෙන්න නම් බෑ නදී ඔයාට.ඔයාටත් ඕන ඒක මටම කියලා කියව ගන්න.

"එයාල ගෑනු ලමයි එක්ක ඉන්නෙ රෑටනෙ පැටියො.බකමූනො ඇහැරලා ඉන්නෙ රෑටනෙ.එයාලා දවල්ට නිදා ගන්නවනෙ.හැබෑ බකමූනො වෙන්න නම් මෙහෙම දවල්ට මීට් වෙලා බෑ.අපිටත් මීට් වෙන්න වෙන්නෙ...."

"හා හා...ඇති ඇති...අම්මෝ..."

නදීට තේරුනා වැඩේ ඒ පාර නම්.නදී මට බර වෙලා එක පාරටම මාව තල්ලු කලා උණ පඳුර දිහාවට.මම නදීට යට වෙලා.අද දවසටම නොබැලුව විදියට නදී මගෙ ඇස් දෙක දිහාවෙ රවාගෙන බලාගෙන ඉන්නවා.මමත් එහෙමම හිටියා.ඊලඟට මොනා වේවිද දෙයියනේ.අනේ නදී මට බනින්න නම් එපා.විහිළුවක්නෙ කලේ ඉතින්.මං කිව්ව දේ ඔය තරම් බරපතලයිද නදී...

"වලත්තයා..."

තත්පර ගානකට පස්සෙ එහෙම කියලා දඟකාර හිනාවකින් වත සරසගෙන නදී ආයිමත් මට තුරුල් උනා.ඇති යන්තම්.ඔයාට තරහ ගියා කියලා මට හිතුනෙ නදී.මං හිතුවෙ ඔයා ඒක අමතක කරල දායි කියලා නදී.

"වල්ම වල් කොල්ලා...හිතේ ඇති නේද හැබෑ බකමූනෙක් වෙන්න.?.ආයිත් හෙම එහෙම කිව්වොත් බලා ගන්න පුළුවන් හොඳද.?"

නදී මටම තුරුල් වෙලා මටම තහංචි දානවා.කෝ මේ ලංකාවෙ තියෙනවයි කියන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය.මෙහෙම නදීටම කතා කරන්න ඉඩ දෙන්න බැහැනෙ.

"ඉතින් අනේ ඔයාමනෙ කිව්වෙ නදී ඔයා බකමූනි නම් මමත් බකමූනා වෙන්න ඕනෙ කියලා.ඒකනෙ කිව්වෙ මං එහෙම.ඇයි ආයිත් කිව්වොත් මොනා කරන්නද මට මගෙ චූටි බකමූනි...ම්ම්.?"

මං නදීව ලං කරගෙන දෝතින් උස්සලා ලඟට අරන් නිකට හිමිහිට මිරිකන ගමන් ඇහුවා.

"ආයිත් කිව්වොත් එහෙම මං ගිලිනවා ඔයාව අමිල අයියෙ."

එක පාරටම මට ලොකු හිනාවක් ගියා.ඔයා නම් මවන්නෙ හීනමයි නදී.කියන්නෙම කරන්න බැරි දේවල්.බටු ඇටයක් වගේ ඉඳගෙන කොහොමද නදී ඔයා මාව ගිලින්නෙ.උදේ කිව්වා ටොක්කක් අනිනවා කියල.ඔය දඟ වැඩ හැමදාමත්ම කරන්න රත්තරං මගෙම තුරුලට වෙලා.මට හැමදාමත්ම ඔය දඟකාරකම උරුමයි නේද නදී.

"ඇයි හිනා වෙන්නෙ...?.මැට්ටා.." නදී දුකෙන් වගේ කිව්වා.මං හිනා වුන එක නදීට හරි ගිහින් නැහැ වගේ.

"අනේ....දුක හිතුනද පැටියො.මං හිනා වුනේ නිකම් නදී.ඔයා මාව ගිලිනවයි කිව්ව එකට මට හිනා ගියේ.වෙන දේකට නෙමෙයි.අනිත් එක මට ඒ තරම් හදිස්සියක් නෑ නදී කිසිම දේකට.මං එහෙම කතාවක් කිව්වෙ විහිළුවට.මං දන්නවනෙ ඔයා මගේමයි කියලා.මොනාට හදිස්සි වෙන්නද මං ඉතින්.අනික ඉතින් මලක් පිපුනු හැටියෙම සුවඳ විඳ ගත්තම ඒ මලේ කිසිම අගයක් නැති වෙනවනෙ නදී.තේරෙනව නේද...?.මල පිපුනෙ මගෙ ලෝකෙ නම් ඇයි මං මේ හදිස්සියේම රොන් ගන්න දඟලන්නෙ.හැමදේම වෙන්න ඕන විදියට වෙන්න ඕන කාලෙටම උනාවෙ.තරහයිද මා එක්ක මං කිව්ව ඒවට චූටි බකමූනියෝ..?"

පුංචි කෙල්ලගෙ ඇස් දෙකට එබෙන ගමන් මං ඇහුවා.අනේ පව්.වැහිබර අහසක් වාගෙ ඇස් කෙවෙනි දෙක.මමම ඔයාව හිනස්සලා ආයිත් මමම ඔයාට කඳුළු දෙනවා.ඔයා පව් නදී.ඇත්තටම ඔයා පව්.

"අනේ හිනා වෙන්නකො නදී...ප්ලීස්...මට බෑ ඔය ඇස් දෙකේ කඳුළු දකින්න පැටියො.ඔයා හොඳ ලමයනෙ.හිනා වෙන්න ඉතින්.කෝ බලන්න මෙහෙ."

ඔයා වගේ කෙල්ලෙක් නම් නදී.හරි නරකයි අනේ ඔයා නම්.මට කියවන්න ඉඩ දීලා ඔය අතින් කට වහගෙන හිනා වෙනවා.හැබෑ බකමූනියෙක් බකමූනට කරන්න වටින වැඩක්ද ඔය කරන්නෙ.ඒත් මං මුකුත් කියන්න ගියේ නෑ.ආයිත් මොනා හරි කිව්වා නම් ආයිත් ඔයා අඬනවා.ඒ හින්ද හිතට දැනුනු දේ එහෙමම නිවිලා යන්න ඉඩ දුන්නා මං.

"ඔය තරම් වැදගත් විදියට මං ගැන හිතනවට ඔයාට ගොඩක් පිං අමිල අයියෙ.ඔයා වගේ බඹරෙක් ගැන ඇහුවමයි මං මගෙ ජීවිතේටම."

පරිස්සමින් නදී.ඔයාගෙ අහිංසක බඹරට ඇස් වහ කට වහ වදීවි.ම්ම්.දැනුයි මතක් වෙන්නෙ නදී.ඉස්සරලා ඔයා කිව්වා නේද නදී ඔයත් හීනෙක ජීවත් වෙන කතාවක්.දැන් ඒක අහන්නද මං නදී...

"නදී පැටියො මං බඩ්ඩක් අහන්නද ඔයාගෙන්...?.හැබැයි ඔන්න බොරු කියන්න බැහැ."

නදී පුදුමෙන් වගේ මගෙ දිහා බැලුවා.බොරු කියන්නෙපා කිව්ව හින්දා පුදුම හිතෙන්න ඇත්තෙ ඔයාට නදී.

"බය වෙන්න දෙයක් නෑ අනේ.මං ගිලින්නෙ නෑ ඔයාව අර ඔයා මාව ගිලිනවයි කිව්ව වගේ...ඌයි...රිදෙනව නදී..."

නදීට දැන් ගිලින කතා කියන්නත් බෑ.තරහ යනවා ගොඩක්.ඇත්තටද බොරුවටද මන්දා.නදී මගෙ කන් පෙත්ත මිරිකුවා හයියෙන්.අනේ මට රිදුනා නදී.ආයිත් හෙම මිරිකන්නකො බලන්න එහෙම.අනිනවා ටොක්කක් ඔයාට රිදෙන්නම.

"පණ්ඩිත කතා නැතුව කියන්නකො මොකක්ද බඩ්ඩ කියලා..."

මම නම් නෙමෙයි නදී පණ්ඩිත වෙලා ඉන්නෙ.ඔයා තමයි පණ්ඩිතයෙක් වෙලා ඉන්නෙ දැන්.උදේ නම් හිටිය හැටි කඳුළු පෙරාගෙන දෙකොපුල දිගේ.අහිංසක හා පැටිච්චි වගේ.

"මොකක්ද අර උදේ එන ගමන් කිව්ව හීනෙක කතාව නදී..?.කියන්නකො මටත්.මමත් හිතේ තියං හිටිය දේවල් කිව්වනෙ ඔයාට.මටත් පුළුවන් නම් ඔයාට උදව් කරන්නම්කො හීනෙ හැබෑ කර ගන්න.කිව්වෙ නැත්නම් හැබැයි මං තරහ වෙනව ඔන්න."

"හා එහෙනම් තරහා වෙන්න.මං කියන්නෙම නෑ.ඔන්න මමත් තරහයි ඔයත් එක්ක."

නදී දඟකාර විදියට හිනා වෙවී කිව්වා.මේ විදියට ගියෝතින් නම් මං අසරණ වෙනවා නදී.ඔයා නම් බකමූනියෙක් නෙමෙයි.කපටිම කපටි නරිච්චියෙක්.

"අනේ කියන්නකො නදී...මං තරහ වෙනවයි කිව්වෙ බොරුවටනෙ අනේ.ඔයා දන්නවනෙ මට බෑ කියලා ඔයත් එක්ක තරහ වෙලා ඉන්න.කියන්නකො ඉතින් අනේ."

"හ්ම්ම්...ඒ හීනෙ දැන් හැබෑ වෙලා ඉවරයි අමිල අයියෙ."

"ඒ කිව්වෙ ඔයාගෙ අහිංසක හීනෙ මමද නදී...?"

"ඔව් බකමූනො.ඔයා තමයි මගෙ ලෝකෙ තිබුන ලොකුම හීනෙ.හිතේ හිර කරගෙන හිටිය ආදරේ කියා ගන්න විදියක් නැතුව මං හිටියෙ අමිල අයියෙ.කියන්න වෙලාවක් නැතිව හිටියෙ මං.ඒත් අද ඒ හීනෙ හැබෑ උනා.මටත් හොරෙන්.මං කිව්වෙ නෑ ඔයාට ආදරෙයි කියලා.කියවුනා මට.ඒ තරමක් මං ආදරේ කලා ඔයාට අමිල අයියෙ.සත්තකයි.මමත් ඔයා වගේම මේ ආදරේ හිතේ හිර කරන් හිටියා මෙච්චර කාලයක් තිස්සෙ එදා ඉඳන්ම.ඔයා ඒ දඟකාර ආදරේ මගෙන් ගත්තා අද..."

දිගටම කියවගෙන යද්දි මං මගෙ නදීගෙ ඇස් දෙක දිහාවෙම බලාගෙන.ඒ ඇස් දෙක නිල් පාටට දිලිසෙනවා.මං දන්නවා නදී.ඒ ආදරේ හැබෑවක්ම වග.ඒ හින්දයි ඔයාගෙ ඇස් දෙක ගොඩාක් ලස්සනට දිලිසෙන්නෙ.කතාවෙ අන්තිම හරියට යද්දි නදීගෙ ඇස් දෙකෙන් කඳුළු ගලනවා.මං මගෙ මැණිකව ලං කරගෙන දෑඟිලි වලින් ඒ කඳුළු වැල් හිමිහිට පිහලා දැම්මා.එහෙම කරද්දි ඔයා අහිංසක විදියට මගෙ දිහා බලපු විදියට මගෙ ඇස් දෙකටත් කඳුළු උනනවා නදී.ඇත්තමයි අදටත් කඳුළු උනනවා.ඒ තරම් අහිංසකයි ඔය සඳවත මගෙ පැටියො.සත්තයි.මට ගොඩාක් ආඩම්බරයි ඔයාව මගේම වුනු එකට නදී.මේ ලෝකෙන්ම මං තරම් වාසනාවන්තයෙක් තවත් නම් නැතුව ඇති නදී.

ආයිමත් සැරයක් නදීව දෝතින් අරගෙන උණුහුමට සිපගන්න ආස හිතුනා මට.නිකටෙන් අල්ලලා හිමිහිට මූන මට ලං කරගෙන දෙතොලට ලං වෙලා මං ඇස් දෙක පියා ගත්තා.මොහොතකින් දෙතොල් එකිනෙක ගෑවෙන මායිමක තිබුනත් හෙව්වට හෙව්වට ඔයාගෙ රෝස පාට හීනි දෙතොල් පෙති හොයා ගන්න බැරුව මං ආයිමත් ඇස් දෙක ඇරියා.අනේ ඔයා හරිම නරකයි නදී.දඟමල්ලක් ඔයා නම්.මං ලං වෙන ටිකට මේ කෙල්ල තොල් පෙති දෙක ඇතුලට අරන් හංගගෙන.මං ඉතින් කොහෙන් හොයන්නද...

"අනේ නදී..." මං හිමිහිට කිව්වා.

එකපාරටම නොහිතපු මොහොතක නදී මගෙ දෙතොල් සිපගත්තා.පුදුම තරම් උණුහුම් වෙලා ඔයාගෙ දෙතොල රත්තරන්.ජීවිතේ පලවෙනි වතාවට මම පුංචි කෙල්ලෙක්ගෙ උණුහුම් දෙතොලක පහස ලැබුවෙ නදී.මං වාසනාවන්තයි මහ ගොඩක් නදී.ඔයා වගේ දඟකාරියෙක්ව ලැබෙන්නෙ කීයෙන් කී දෙනාටද.ඒ අතලොස්සක් ඇතුලෙ මං ඉන්නවයි කියන්නෙ මොන තරම් නම් මං වාසනාවන්තයිද.ගොඩක් වෙලාවක් තිස්සෙ නදී එහෙමම හිටියා.හරියට හීනෙන් ඇහැරුනා වගේ නදී ආයිමත් මට තුරුල් වුනා.

"වෙලාව කීයද මහත්තයෝ...?"

"පහටත් ලඟයි පැටියො.අපිට දැන් නම් යන්න වෙයි වගේ නදී.ඔයා අඳුර වැටෙන්න කලින් ගෙදර යන්න ඕනනෙ."

මං නදීට එහෙම කිව්වෙ මට ගොඩක් බය හිතුනු හින්දා.ඔයා ගෙදර යද්දි පරක්කු උනොත් හෙම ඔයාට අම්ම අහන දේවල් වලට උත්තර දෙන්න ගියාම කියවුනොත් හෙම මං ගැන මුකුත්.මට බයයි ඔයාව මට නැති වෙයිද කියලා නදී.

"ඔයා අම්මිට කියලා ආවෙ කොහෙ යනවා කියලද අමිල අයියෙ...?"

"මගෙ යාළුවෙක්ගෙ ගෙදර යනව කියලා.ඔයා කොහෙ යනවා කියලද ආවෙ නදී..?"

ඒකත් දැන ගන්න ඕනනෙ මං.මේ කෙල්ල පන්ති යනවා කියලා වත් ආවා නම් අපි දැනටමත් ගොඩාක් පරක්කුයි.

"මං නම් අම්මිට කිව්වා ඇත්තම..."

කිසිම ගානකට නොගෙන නදී කිව්වා.දෙයියනේ...ඔයා නම් හරි ලමයෙක් තමයි.දැන් ඉතින් මං ඉවරයිනෙ නදී.ඇත්තටම කිව්වද ඔයා එතකොට.

"ඇත්තටම කිව්වද නදී ඔයා අම්මිට එහෙම.මේ මං මීට් වෙන්න එනවයි කියලා...?" මට අදහා ගන්නත් බැහැ නදී.

"සත්තයි.මං එහෙමම කිව්වා.මං කිව්වා අමිල අයියව මීට් වෙන්න යන්නෙ අම්මි.අනේ මට එපා කියන්න එපා අම්මි.මට එයාව ඕනෙ කියලා."

"දෙයියනේ...හිතා ගන්නත් බැහැ මට නදී.අම්මි මොකක්ද කිව්වෙ එතකොට...?.අම්මි මාව දන්නෙ නෑනෙ නදී ඉතින්."

"නෑ...අම්මි දන්නව ඔයාව.එදා කෝල් එක ගන්න වෙලාවෙ අම්මිත් අහගෙන හිටියා ඒක.අම්මි අපි කෝල් කරපු ගොඩක් ඒව අහගෙන හිටියා.අම්මිට මං ඔයාගෙ ෆොටෝ එකකුත් පෙන්නලා තියෙන්නෙ.අම්මි ඇහුවා මගෙන් ඔයාට ආදරේ කරන්න හිතෙන්නෙ නැද්ද කියලත් බකමූනො...ඊට පස්සෙ තමයි මං අම්මිට කිව්වෙ මං ඔයාට ආදරේ කරනවා කියලා.අපේ අම්මි හරි හොඳයි අනේ."

"අනේ මට ඒ අම්මිව බලන්න ඕන නදී.යන ගමන් මං එන්නද අම්මිට කතා කරන්න...?.ඒ අම්මිගෙ දෙපා වදින්න ඕනෙ මට."

"එන්න ඉතින්.මට මොකෝ.අම්මිත් කිව්වා පුළුවන් නම් ඔයාවත් එක්කං එන්න කියලා."

දෙයියනේ ඔයා ඔය ටික කලින් කිව්වා නම් මේ වෙද්දි මං ඔයාලගෙ අම්මිත් එක්ක අපි දෙන්නගෙ අනාගතේ ගැන දහසක් දේවල් කතා කරන ගමන් නදී.මට දැන් හදිස්සියි.ඔයාලගෙ ගෙදරට දුවගෙන එන්න හිතයි මට.ඉක්මනට අපි යමුකො නදී...

"හ්ම්ම්...මං එනවා නදී දැන් ඔයාලගෙ ගෙදර මේ ගමන්ම.අපි යමුකො දැන්.දැන් පහයි වෙලාව.යද්දි හය හමාර වත් වෙයි.ඒක තමයි එහෙනම් කෙල්ල බය නැතුව හිටියෙ වෙලාවට යන්න දිදී..."

නදී ඒකට උත්තර දුන්නෙ නෑ.යාන්තමට හිනා වුනා විතරයි.නදීටත් අම්මිගෙ බෑණා පොඩ්ඩ පෙන්නන්න හදිස්සියි වගේ ගොඩක්.නදී ගලවලා තිබුනු සෙරෙප්පු කුට්ටමත් දාගෙන හෙල්මට් දෙකත් අතට අරගෙන වතුර හෙම බීලා ලෑස්ති වෙනවා ගෙදර යන්න.

"අපි යමු මහත්තයෝ..."

මං හෙල්මට් දෙක එක අතකින් අරගෙන නදීව අනිත් අතින් අල්ල ගත්තා.අපි දෙන්නා පාක් එක ඇතුලට ගිය විදියටම අත් අල්ලගෙන එලියට ආවා.දැන් නම් හිතේ තිබුනු මහා බරක් නිදහස් උනා වගේ.නදීලගෙ ගෙදරින් කැමතියි නම් අපේ ගෙදරින් නදීට කැමැත්ත දෙන්නෙ ඉහලින්ම.ඒක මට හොඳටම විශ්වාසයි.බයික් එකට නැඟලා අපි දෙන්නා ආපහු යන්න පිටත් වුනා.පිටත් වෙන්න මොහොතකට කලින් මගෙ නදීගෙ නළලත ආදරෙන් සිප ගත්තා මං එක සැරයක්.පණ්ඩිතයා වගේ නදී ඔහොම කිව්වට කවුද දන්නෙ ගෙදරට ගියාම මොනා වේවිද කියලා.

* ආදරණීය_නදී... ( 1කොටස )

2011-12-06T13:51:00.001+05:30

මං තවමත් මඟ බලාගෙන.මේ කෙල්ල එනවයි කිව්ව වෙලාව පහු වෙලා දැන් පැයකටත් ලං වෙලා.ඒත් තාමත් නෑ.ඔරලෝසුවේ කටු කැරකෙන එකත් නතර වෙලාද මන්දා.කියද්දි කිව්වෙ නම් හරියට ඒ වෙලාවෙ මුණ ගැහෙන්න ඕන තරම් හදිස්සියකින් වගේ.මොනා උනත් මට එන්න කිව්වෙ මාව දැකලම කතා කරන්න ඕනකමක් ඇති හින්දනේ.හිත චුට්ටක් විතර රිදුනත් මම ඒක ගානකට නොගෙන බලාගෙන හිටියා.තව කොච්චර නම් වෙලා බලං ඉන්නද මෙහෙම.ඒ මදිවට ෆෝන් එකත් ඕෆ් කරගෙනනෙ.අනේ එන්නකො ඉක්මනට නදී.මම මටම කොඳුරනවා.

අද වෙනකම් ඉවසගෙන හිටියෙ කොහොමද කියලා හිතා ගන්න බෑ තවමත් මට.නදී එදා මට කතා කරද්දි මගෙ ඇස් දෙක තෙත් වෙලා ගියා කියලා නම් මට හොඳට මතකයි.එදා,පහුගිය බදාදා කෝල් එක ගත්තෙත් නදී.මගෙ ෆෝන් එකෙත් ක්‍රෙඩිට් තිබුනෙ නෑ.

"හෙලෝ.ගුඩ් ඊවිනින් අමිල අයියෙ. ....." නදී එහෙම කියලා හැමදාමත් මට කියන නික් නේම් එකත් කිව්වා.

"ඔන්න ඉතින් අදත් කිව්ව නේද ඒක. හැබැයි මං තරහ වෙනවා හොඳද? චූටි ......" මං ගොඩාක් දුක හිතුනු විදියට හෙමිහිට කිව්වා.

"අනේ... හරි හරි ඉතින්.මං විහිළුවටනෙ කිව්වෙ.මේ කොල්ලා නම් හරිම නරකයි.විහිළුවක් වත් තේරුම් ගන්නෙ නෑ.මං තරහයි ඔයත් එක්ක." නදීට දුක හිතිලා වගේ.ඔන්න දැන් තමයි වෙලාව.

"හරි ඉතින් පැටියො.මමත් විහිළුවට තමයි ඉතින් එහෙම කිව්වෙ.තරහ නෑනෙ මා එක්ක?..." මම හීනියට කෙල්ලව සනසන්න ගත්තා.

"මං තරහ නෑ.මට ඔයත් එක්ක තරහ වෙන්න දුකයි අමිල අයියෙ.ඒක ඔයා දන්නවනෙ.ඒක නෙමෙයි.දැන් අහන්නකො ඉතින් ඇයි මං කතා කලේ කියලා..." නදී ආයෙත් කියනවා.

"මං දන්නවා ඔයා මාත් එක්ක තරහ වෙන්නෙ නෑ කියලා...හා ඉතින් කියන්නකො පැටියො මේ අවේලාවෙ ඇයි මාව මතක් උනේ කියලා?"

"මට ඔයාව මීට් වෙන්න ඕන අමිල අයියෙ.ප්ලීස්...මට ආසයි ඔයාව මගෙ ඇස් දෙකෙන්ම දැකලා කතා කරන්න.එන්න පුළුවන්ද ඔයාගෙ චූටි .....ව මුණ ගැහිලා යන්න.එකම එක දවසකට.ප්ලීස්...?"

දෙයියනේ...මට දැනෙනවා මගෙ හුස්ම හිර වෙනවා වගේ.අදහා ගන්න වත් බෑ.කොහොමද මේ පුංචි කෙල්ල මගෙ හිතට මේ තරමක් ලං උනේ.අපි කතා කරන්න පටන් ගත්තෙත් මේ ඊයෙ පෙරේදා.එතකම් මං දන්නෙ නෑ කට හඬ වත්.එහෙව් ඔයාට ආස හිතුනද මාව ඔය නිල් කැට දෙකෙන් දැක ගන්න රත්තරං.

"ඇයි කතා නොකරන්නෙ...එන්න බැරිද?...කමක් නෑ එහෙනම් අමිල අයියෙ.මං තරහා නෑ.මට ඔයාට බල කරන්න බැහැනෙ."

පව්... උඹ අර අහිංසකීගෙ පුංචි හිත තැලුවා නේද මෝඩයෝ...මගෙ හිත මට බනිනවා.නෑ...මං කවමදාකවත් එයාගෙ හිත තලන්නෙ නෑ.මං මටම පොරොන්දුවක් උනා.මට සමා වෙන්න නදී.මං ඔයාව රිද්දන්නේ නෑ.ඔයාව රිද්දලා මගෙ හිත හදා ගන්න මට බෑ.

"දුක හිතුනද නදී? අනේ සමා වෙන්න දුක හිතුනා නම්.මට කියා ගන්න දෙයක් නෑ රත්තරන්.මට අදහා ගන්නත් බෑ.ඒකයි කතා කලේ නැත්තෙ.අනේ මට සමා වෙන්න.එන්නම් පැටියො.ඔයා කියන ඕනෙම තැනකට එන්නම් මං.මට තැනක්,දිනයක් කියන්නකො ඉතින්..."

අනේ මගෙ සුදු මැණිකෙගෙ පුංචි සඳ වත හිනාවකින් පිරීයන්.මං ඉත සිතින් ප්‍රාර්ථනා කලා.

"මං දන්නවනේ.මගෙ හොඳ අමිල අයියනෙ.උම්මා...මං පස්සෙ මැසේජ් කරන්නම්.දැන් මං තියන්නද .......?"

දෙයියනේ...ඉස්සර මට නිකමට වත් උම්මා කියන්න දෙන්නෙ නැතුව ඊයා කිව්ව ඔයා මට දැන් උම්මා දෙන්නත් පටන් අරගෙනද නදී...

"තියන්න පැටියො එහෙනම්.පරිස්සමින් ඉන්න.බුදුසරණයි. චුටි ....."

තවමත් එයාට කියා ගන්න බැරි උන අසීමිත සෙනෙහස හදවතට තුරුල් කරගෙන මං කිව්ව හෙමිහිට.ඒක මගෙ ලඟින් ඉන්න කෙනෙක්ට වත් ඇහෙන නෑහෙන තරම්.ඒත් මං දන්නවා.ඔයාට ඇහෙනවා මං කිව්ව එක.

ඔයත් හරියට අම්මගෙ තුරුලෙ උණුහුමට ගුලි වෙලා තොඳොල් වෙවී හුරතල් කතා කියවන පුංචි කෙල්ලෙක් ගානයි නදී.කිසිම දේක බරක් හෑල්ලුවක් නැතිව පිස්සු කතන්දර මහ ගොඩක් එකතු කරගෙන ඔහේ කියවනවා.වෙලාවකට බැන ගන්නවා දෙන්නට දෙන්නා පරාද නොවෙන තරමට.
එයා එක්ක ඉන්නකොට මමත් ඉන්නෙ හරිම සැහැල්ලුවෙන්.හිතේ තියෙන හැම ප්‍රශ්නයක්ම අමතක වෙනවා.කෝල් එකක් අරගෙන පැයක් හමාරක් ගත වෙනවා දැනෙන්නෙත් නෑ.අන්තිමට "මං තියන්නම් අමිල අයියෙ" කියලා කියනව ඇහෙනකොට තමයි මතක් වෙන්නෙ පැයක් විතර ගත වෙලා ගිහින් කියලා.අනේ එපා කියල කෑ ගහන්න තරම් හිතයි මට.ඒත් කවුද දන්නෙ ඉතින් නදී මගෙමයිද කියලා.

ම්ම්...මගේ ෆෝන් එක රින්ග් වෙනවා හීනෙකින් වගේ ඇහුනා.නම්බර් එක නදීගෙ.ඒ කියන්නෙ කෙල්ල මගෙ ලඟටම ඇවිදින්ද.
මෙච්චර වෙලා හිතේ තිබුන සෝ සංකා නිවීගෙන යනව මට දැනුනා.

"මොකද අමිල අයියෙ අනේ කරන්නෙ...කී සැරයක් ගත්තද මං.මේ තුන් වෙනි සරේ.හීන බලනවද ඔතෙන්ට වෙලා ඉඳගෙන..?"
දිය ඇල්ලක් කඩා හැලෙන්න පටන් ගත්තා වගේ.එක දිගටම.ඔතෙන්ට වෙලා ඉඳගෙන කිව්වෙ ඔයාට මාව පේනවද නදී.

"සොරි නදී...මට එදා ඔයා දුන්නු කෝල් එක මතක් උනා.මට එදා මාත් එක්ක කතා කරපු පිස්සිව මතක් උනා."

"පිස්සි...?...ආ ඉන්නකො මම එනකම්.උඩ පැනල හරි අනිනවා ටොක්කක් ඔයාට.කොහෙද ඉන්නෙ ඔයා.මං දැන් ඇවිත් ගොඩක් වෙලා...ඉක්මනට එන්නකෝ.මට එපා වෙනවනෙ මෙහෙම ඉන්න ගියාම ...... අනේ."

වෙනදා වගේම අහිංසක තරවටුවක්.ඔක්කොම ටික එකතු කරලා අද ටොකු දෙතුන් සීයක් කන්න වේවිද මන්දා...

"ඉන්න කි
ව්ව තැන තමයි මං ඉන්නෙ පැටියො.මෙච්චර වෙලා හෙල්මට් එකක් ඇතුලට රිංගගෙන හිටියෙ.දැන් චුට්ටකට කලින් ඒකෙන් එලියට ආවෙ.ඔයානෙ පරක්කු වෙලා තියෙන්නෙ ඉතින්."

ඔයත් ඉන්නෙ එතනම නම් කෝ ඔයා නදී...මගෙ හිතට ඉවසුම් නෑ.හැංගිලා ඉන්න තැනකින් එන්නකො එලියට අනේ.මටත් වැඩිය දැන් ඔයාව දැක ගන්න දඟලන්නෙ මගෙ හිත.ටිකක් ඉවසලා ඉන්න කියලා තරවටු කරන්න හිතයි මට.

"හ්ම්ම්...හෙල්මට් එකෙන් එලියට ආවට මට ඔයාගෙ ඇස් දෙක පේන්නෙ නෑනෙ.සන් ග්ලාස් දෙකට අද කොල්ලා හරි ලස්සනයි."

ඔයා ඒක කිව්වද නැත්නම් කියවුනාද? ඒ කියන්නෙ ඔයාට මාව පේනවා.පුංචි දඟකාරි ඇයි අනේ හැංගිලා ඉන්නෙ.කෙල්ලෙක් පලවෙනි වතාවට ලස්සනයි කිව්වමයි.මම කොලර් එක චුට්ටක් උස්ස ගත්තා.

"හොර කෙල්ල.දැන් වත් අනේ හැංගිලා ඉන්න තැනකින් එන්නකො එලියට.ඔයා මගෙ ලඟට එනකම් මං සන් ග්ලාස් ගලවන්නෙ නෑ.."

අනේ ඔය දඟකාරකම මගෙ නෙමෙයිද රත්තරන්?.මං හැම දෙවියෙක්ටම හිතින් කිව්වා ඔයාව මටම උරුම කරලා දෙන්න කියලා...

"පිස්සා...ඔහොමම ඉන්න මං එනවා.හැබැයි මං ඇවිත් කතා කරනකම්ම ඇස් දෙක පියාගෙන ඉන්න ඕනෙ.ඇස් ඇරියොත් හෙම මං ආපහු යනවා.පුළුවන්ද ඇස් පියාගෙන ඉන්න?"

දෙයියනේ...මෙච්චර කාලයක් හරි අමාරුවෙන් ඉවසලා කොහොමද මං ඔයාව ආයිත් එලවා ගන්නෙ නදී.ඔයාව දකිනකම් මට ඉවසිල්ලක් නෑ.කොටින්ම කිව්වොත් දැන් නම් මට ඔයාව නොදැක ඉන්නම බෑ.

"හරි රත්තරන්.මං ඇස් පියාගෙනම ඉන්නම්.එන්නකො එහෙනම්."

අපමණ දුකකින් මං ඇස් දෙක පියා ගත්තා.මේ ගෙවෙන තත්පර කීපය ගෙවා ගන්න කලින් මට මේ සංසාරෙ ගෙවා ගන්න පුළුවන් වේවි නදී.කමක් නෑ.කල්පයක් වත් මං ඉවසන්නම්.කෝ ඉතින්.තවමත් නෑනෙ ඔයා.හදිස්සියේම ෆෝන් එකෙන් බීප් ටෝන් එකක් ඇහුනා.මං දන්නවා ඔයා දැන් තමයි කෝල් එක කට් කලේ.ඒ කියන්නෙ ඔයා මගෙ ලඟටම ඇවිදින්.ඒත් ඉතින් මට කතා කරන්නකො.මගෙ ඇස් දෙක පියාගෙනනෙ මං ඉන්නෙ.කල්ප කීයක් මං ඉවසන්නද.

"අපෝ...භාවනාවක්ද අමිල අයියෙ?.දැන් ඇස් දෙක අරින්නකො ඉතින්.මේ මං ඇවිත් ඉන්නෙ"

පුංචි සුරංගනාවි මගෙ ලඟට ඇවිදින්.දැන් මට ඇස් අරින්න අවසරයිලු.කට හඬ ඇහුනෙ ඉස්සරහින් හින්දා මං එක පාරටම බැළුවෙ ඉස්සරහ.අනේ.....කෝ දෙයියනේ ඔයා...මගෙ ඇස් දෙකේ කඳුළු පිරුනා.හීනියට දෙකොපුල් දිග ගලාගෙන ආපු කඳුළු කැටයක් මං ඇඳගෙන හිටිය සුදු පාට ඩෙනිම් කලිසමට වැටුනා.ටික වෙලාවක් යනකම් ඒ පැල්ලම එහෙමම තියේවි.තවත් කල්පයක් ගෙවීගෙන ගියා.මමත් නොදැනම මට ඉකි ගැහුනා.කලා වැවේ බැම්ම එක පාරටම කඩාගෙන ගිහින් වාගෙ නවත්වා ගන්න බැරි තරමට මගෙ දෑසින් කඳුළු කඩාගෙන හැලෙන්න ගත්තා.

"ඇයි අමිල අයියෙ අඬන්නෙ..? මට සමා වෙන්න අමිල අයියෙ.අනේ ප්ලීස්...සමා වෙන්නකො රත්තරන්.මං විහිළුවටනෙ හැංගිලා හිටියෙ.ඔයාට ඔය තරම් දුක හිතෙයි කියලා දැනං හිටියා නම් මං කීයටවත් මෙහෙම කරන්නෙ නෑ අමිල අයියෙ.ප්ලීස්.හිනා වෙන්නකො අනේ..."

නදීටත් දැන් තේරිලා වගේ මට දැනුනු දුක.පව් කෙල්ලගෙ ඇස් දෙකත් තෙමිලා.අනේ මට සමා වෙන්න නදී.මං ආවෙ ඔය නිල් කැට දෙක දුකින් පුරවන්න නෙමෙයි නදී.සත්තකයි.මගෙ කඳුළු වල පේනවද මේ පිස්සගෙ හිත පුරා ඉහිරුණු ආදරේක තරම නදී... සෑහෙන වෙහෙසක් දරලා මං යාන්තමට හිනා වෙලා බැලුවා මගෙ වස්තුව දිහා.රෝස පාට දෙකොපුල දිග කඳුළු ගලනවා.බිම බලාගෙන කිසිම සද්දයක් නෑ.තොල් දෙක වෙව්ලනවා.අනේ...ඔය පුංචි මූනු පොඩ්ඩ හිනස්සවන්න බලාගෙන මං ආවෙ නදී.මෙච්චර කාලයක් නොඉවසිල්ලෙන් බලාගෙන හිටියෙ මේ ලස්සන මගෙ ඇස් දෙකෙන් දැක ගන්නනෙ නදී.ඔය ඇස් දෙකේ කඳුළු පුරෝගෙන මාව තවත් රිද්දන්නෙපා නදී.

"මට සමා වෙන්න නදී...මට ඕනි උනේ ඔයාව අඬවන්න නෙමෙයි.ඒත් මට ගොඩක් දුක හිතුනා රත්තරං.සත්තයි.මහා ගොඩක් දුක හිතුනා මට.අද වෙනකම් මං ජීවත් උනෙත් ඔයාව දැක ගන්න නදී.ඊයෙ රෑ මං නිදා ගත්තෙත් නෑ.රෑ තිස්සෙම ඇහැරගෙන මං අද ගැන කල්පනා කලා.ඒකයි මට ඒ තරම් දුක හිතුනෙ.ඒත් මං තරහ නෑ.මට බෑ ඔයත් එක්ක තරහ වෙන්න.මං දන්නවා.ඔයාටත් බෑ මාත් එක්ක තරහ වෙන්න.කෝ බලන්න මගෙ ඇස් දෙක දිහා.මේ ඇස් දෙක දිහාවෙ බලාගෙන නේද කතා කරන්න ඕනි කිව්වෙ.ම්ම්...හොඳ ලමය වගේ හිනා වෙන්න චුට්ටක්.මගෙ හිත සැනසෙන්න වත් හිනා වෙන්න චුට්ටක් රත්තරං.ප්ලීස්..."

ළා රෝස පාට වෙලා තිබුනු නදීගෙ පුංචි නිකටෙන් හෙමිහිට උස්සලා එයාව මගෙ දිහාට හරව ගන්න ගමන් එක දිගටම මං කියවගෙන ගියා.නදීට කියන්න දහසකුත් දේවල් ඇති.ඒත් එයාට මුකුත්ම කියන්න ඉඩක් දුන්නෙ නෑ මං.මේක මහ පාර නොවෙන්න මං ඔයාව මගෙ පපුවට තුරුල් කරගෙනයි ඔයාව සනසවන්නෙ නදී.ඔය ඇස් වල කදූළු පිහදාන්නෙ මගෙ තුරුලට අරගෙනයි මං.ඒත් මිනිස්සු දැක්කොත් මොනා කියාවිද.මිනිස්සුන්ට අපේ හිත් වල ලියැවිලා තියෙන දේවල් ආත්ම ගානකට තේරුම් ගන්න බැරි වේවි නදී.ඒ තරම් මිනිස්සු කුහකයි.තේරුම් ගන්න පුළුවන් මිනිස්සු ඉන්නෙ අතලොස්සක් විතරයි නදී.ඒත් මට මේ මදි මගෙ පැටියො.හිතට හොඳටම මදි.අපමණ දුක දරාගෙන මං මගෙ රත්තරන්ව ටිකක් ලං කර ගත්තා.හෙමිහිට ඇස් දෙකින් ගලන කඳුළු වැල් පිහලා දැම්මා.කවුරු මට බැන්නත් කමක් නෑ නදී.මට ඔයාව ඊට වැඩියෙන් වටිනවා.ඒත් මට තවමත් ඇඬෙනවා නදී.මං මේ තරම් බොලඳයිද කියලා මට හිතෙනවා.
දුක හිතෙනවා ඔයාගෙ ඇස් දෙක දිහාවෙ බලන්නවත් නදී.ඒ ඇස් මලානික වෙලා.ටිකකට කලින් කොච්චර නම් සතුටින් හිනැහෙන්න ඇතිද මේ ඇස් පොඩි දෙක.හීනියට මගෙ හිත රිද්දලා ඔයා සතුටු වුනු තරම්.ඔය විදිහට මගෙ දිහාවෙ බලන්නෙපා නදී.ඒත්...මට මෙහෙම ඇඬුනු පලියට ඇයි ඔයා අඬන්නෙ.මං වෙනුවෙන් දුක් විඳින්න තරම් ඔයා මගෙ කවුද නදී.ඔයා කවුද මගෙ.ඔයාව ලං කර ගත්තට වත් ඔයා මොකුත්ම කිව්වෙ නෑ.දෑහැට දැකලා වත් නැතිව හිටි මං වෙනුවෙන් ඇයි මේ තරම් අඬන්නෙ නදී.මට හිතන්න දෙන්න නදී.කිසිම දෙයක් මට තේරුම් ගන්න බෑ.හිතට දැනෙන එකම එක ඇත්තට මමත් ඉඩ දෙන්නද නදී
මෙතන කතා කරන්න බැහැනෙ රත්තරං.නගින්නකො.අපි යමු කොහෙට හරි ඈතකට.ගිහින් නිදහසේ කතා කරමු.තරහයිද මාත් එක්ක ඔයාව ඇඬෙව්වට...?"

හරිම අමාරුවෙන් මං වචන ටිකක් ගලපා ගත්තා.නදී යාන්තමට හිනා වෙලා මා දිහා බලලා නැහැ කියන්න වාගෙ ඔලුව වැනුවා.දැනුයි හිත චුට්ටක් නිදහස් උනේ පැටියො.ඇත්තමයි.මං හරි බයෙන් හිටියෙ ඔයා මාත් එක්ක තරහෙන ඇති කියලා.එන්න අපි යමු නදී. කවුරුත්ම නැති නිදහස් තැනකට අපි යමු නදී.ඔයාට ඇති තරම් මේ ඇස් දෙක දිහාවෙ බලන් ඉන්න පුළුවන් තැනකට අපි යමු.මගෙ හිත කියනවා.

"යමු"

බයික් එකට නැඟලා තත්පර ගානකට පස්සෙ නදී හෙමිහිට මිමිණුවා.තවමත් මේ කෙල්ල අඬන එක නවත්තලා නෑ වගේ.අත් දෙකත් හීතල වෙලා ගිහින්.මං ඒ අත් දෙක අරගෙන මගෙ ඉන දෙපැත්තෙන් දා ගත්තා.අඬපු මහන්සියටමදෝ මන්දා නදී මගෙ ඇඟට හේත්තු උනා.කවුරු දැක්කත් කවුරු මොනා කිව්වත් මට කමක් නෑ නදී.ඔයා ඔහොමම ඉන්න.මං ඉන්නවනෙ ඔයාට.ඔයාට නරකක් වෙන්න දෙන්නෙ නෑ මං.තව ටික වෙලාවක් ඉන්න.ඔය දුක මං තුනී කරන්නම්.

*******************

පැය දෙකක් විතර යද්දි අපි ගන්නෝරුව පහු කරන ගමන්.තව ටික වෙලාවක් ඉවසන්න මගෙ පැටියො.ඔයා තවම ඉන්නවා නේද මාත් එක්ක.සද්දයක් වත් නෑ.නදී එහෙන් ආපු විදියටමයි තවමත්.මගෙ ඇඟට හේත්තු වෙලා පිස්සු කෙල්ල ඉන්න අපූරුව.ඉන්නකො මං හොඳ වැඩක් කරන්නම් ගියාට පස්සෙ.

"නදී...ඔයා නිදාගෙනද ඉන්නෙ...?"

මට ලෝබ හිතුනා මගෙ මැණිකව සද්ද නැතිව එක්කං යන්න.

"හ්ම්ම්..."

බකමූණෙක් වගේ උත්තර දුන්නු හැටි විතරක් මේ කෙල්ල.ඒත් නිදාගෙන නම් කොහොමද ඔයා කතා කලේ නදී.

"ඉතින් අනේ...නිදාගෙන නම් කොහොමද කතා කරන්නෙ මාත් එක්ක.හීනයක් වත් බලන ගමන්ද...?"

මහන්සියිද මන්දා...ඒත් අනේ මට පාළුයිනෙ රත්තරං ඔයා කතා නොකරද්දි...

"හ්ම්ම්...මං මේ ඉන්නෙත් හීනෙකද කියලා හිතෙනවා මට අමිල අයියෙ.අනේ මට හරි මහන්සියි අමිල අයියෙ...මං ටිකක් මෙහෙමම ඉන්නද..තරහ නෑ නේද...?

ඔයා ඔහොම ටිකක් නෙමෙයි.ආත්ම ගානක් ඉන්නම් කිව්වත් මං එපා කියන්නෙ නෑ නදී.ඔයාට ඕනි නම් මගේ ජීවිතේම උනත් මං සින්නක්කරේටම ලියලා දෙන්නම්.ඒත් මොකක්ද ඔයා ඉන්න හීනෙ නදී.අහන්න නම් හිතෙනවා.ඒත් මට දුකයි ඔය හිතට තවමත් කරදර කරන්න නදී.මං ඒක පස්සෙ අහන්නම් නදී.මට හිතා ගන්න බෑ.ඔයාගෙ හීනෙ මටත් කිව්වොත් මං ඔයාට ඒ හීනෙ හැබෑ කර ගන්න උදව් කරන්නම් මට පුළුවන් විදියට නදී.මමත් ඉන්නෙ හීනෙක තමයි.ඒත් ඒ හීනෙ මං කවදා හරි දවසක හැබෑ කර ගන්නවා. මගෙ මැණික එදාටත් මගෙ ලඟින්ම ඉන්නවා නේද...?

"මං මොකට තරහ වෙන්නද නදී ඔයත් එක්ක.එහෙනම් අපි ගිහිල්ලම කතා කරමු.ඔයා ඉන්න ඔහොමම.චූටි ......"

ආදරේටයි,මනුස්සකමටයි,යාළුකමටයි හැමදේටම කියන පුංචි වචනෙ,එයාගෙ නික් නේම් එක මං කිව්ව.

"........"

මහන්සියක් නෑ වගේ ඒකට නම් කෙල්ලට.අපූරුවට තොල් දෙක උල් කරලා ඒක කියන හැටි විතරක්.ඉස්සරහින් යන්නෙ නුවර බස් එකක්.ඒකෙ පිටිපස්සෙ ගහලා තියෙන්නෙ සෙන්ටිග්‍රේට්ස්ලගෙ සින්දුවක කෑල්ලක්.මටත් හරියටම ගැලපෙනවා.මං ඒ සින්දුව හෙමිහිට මුමුණන්න ගත්තා.මට පාළුයිනෙ ඉතින් නදී ඔයත් කතා නොකරද්දි...

ඔය දෙතොල ආදරෙන් සිප ගන්න දැවටෙන්න...
පැහැදුල් නුවන් සඟලේ මට ඉන්න ඉඩ දෙන්න...
සියපතක පෙති අතරේ දැනෙන සුව විඳ ගන්න...
කවදාද ඔබ එන්නේ මගෙ හිතට සැනහෙන්න...

"අපෝ...යනකම් කට පියාගෙන ඉන්නකෝ...මගේ හීනෙ තවම ඉවර නෑ." නදී එහෙන් පටන් අරගෙන කතාවක්.

"ඇයි ඉතින්..?. මං ලස්සන සින්දුවක් කිව්වම හීනෙ බලන්න බැරිද...?.ඔයා නම් හීන වත් බලනවා.මට පාළුයිනෙ නදී..."

"සින්දුව ලස්සන උනාට ඔයා කියද්දි කැතයි.ඒකයි එපා කිව්වෙ..."

ආ...එහෙමද.ඉන්නකො මං හොඳ වැඩක් කරන්නම් ඔයාට නදී.දැන් කෙල්ලගෙ පණ්ඩිතකම ඉස්සෙල්ලා ගානටම ආයිත් වැඩිවෙලා තියෙන්නෙ.මං මුකුත්ම කියන්න ගියේ නෑ.කියනවා නම් කියන්න තියෙන්නෙ ඔයාට දුක හිතෙන දෙයක් හින්දා...

"අනේ...මොනා හරි කියන්නකො අමිල අයියෙ...ඒකටත් දුක හිතුනද?."

මෙච්චර වෙලා ඉනට කරලා තියාගෙන හිටිය අත් දෙක නදී මගෙ පපුවට අරගෙන ආවා.දැනෙනවද නදී මගෙ හදවත ගැහි ගැහි ඉල්ලන්නෙ මොනවද කියලා ඔයාට?.අනේ ඔය හිතට දැනීයන් මං ඔයාට ආදරේ කරන තරමක් නදී.

පේරාදෙණිය ලං වෙනකොට ඇඟට මොකක්දෝ අමුතු හීතලක් දැනුනා.කියා ගන්න බැරි තරමක් සුන්දරයි ඒ හීතල.මං වම් පැත්තට සිග්නල් එක දාලා පාක් එක පැත්තටම ගියා.බයික් එක නවත්තලා අපි හෙමිහිට ඇවිදගෙන ගියා ඉස්සරහටම.ගේට්ටුවෙන් ඇතුල බලද්දි ඇතුලෙ ඉන්න තරමක් ඉන්නෙ පෙම්වතුන්මයි.හිතට පුංචි දුකකුත් දැනෙනවා නදී.ඔයා මාත් එක්ක ආවට ඔයා මගෙත් නෙමෙයි.මං ඔයාගෙත් නෙමෙයි.ඒත් අපිට අපි නැතිව බෑ.හරි පුදුමයි.

මං ටිකට් ගන්නකම් ඔයා මගෙ දිහාවෙ බලං හිටිය හැටි මට මතක් වෙනවා නදී...පුංචි එකියෙක් වාගෙ ඔලුව ඇල කරගෙන මා දිහා බලාන උන්නු හැටි.ටිකට් අරන් ලඟටම ආවම "........" කියලා මට හිනා වුන හැටි.ඔයා මගේ නොවුනත් හිතේ පුංචි ආඩම්බරයක් ඇති උනා නදී.ඔයා මගේ කියලා හිතාවිනෙ දකින හැමෝම.

"යමු" ලඟටම ඇවිදින් මං මගෙ මැණිකට කිව්වා.

"හ්ම්ම්"

"අමිල අයියෙ...?"

"ඇයි පැටියො...?" මම උත්තර දුන්නෙ නෑ.ඒත් මට කලින් මගෙ කට ඉස්සර උනා.

"මං ඔයාගෙ අතින් අල්ල ගන්නද...?"

"අල්ලගන්නකො පැටියො ඉතින්.මං එපා කියයි කියලා හිතුනද ඔයාට?" දයාබර සිතින් මං හෙමිහිට ඇහුවා.

"නැහැ.ඒත් අහන්න හිතුනා.මෙතන ඉන්න හැමෝම ඉන්නෙ අත් අල්ලගෙන.මගෙත් එක්ක ආව ඔයාගෙ අත විතරක් නිකම් තිබ්බම ඔයාට ලැජ්ජයිනෙ අමිල අයියෙ."

දෙයියනේ...ඔයා ඔය තරම් මං ගැන හිතනවද නදී...

"නදී පැටියො...අපි ඇවිදින ගමන් කතා කරනවද..?.කතා කර කර ඇවිදිනවද..?"

මං වැඩිය දැනෙන්නෙ නැතිව නදීගෙන් ඇහුවා.දෙකක් විදියට ඇහුවත් දෙවිදියකට එකම දේ ඇහුවෙ මේ සියුමැලි අතින් අල්ලගෙන මේක පුරාවට ඇවිදින්න හිතේ තිබුනු ආසාව හින්දා.

"දෙකම"

නදීත් ගානකට නොගෙන කිව්වා.කෙල්ලටත් වැඩේ තේරිලා වගේ.අවුරුදු ගානක් ආදරේ කරපු පෙම්වතුන් වාගෙ අපිත් අපේ අත් වල එල්ලිලා පාක් එක පුරාවට පැය ගානක් කරක් ගැහුවා.වෙලාව යනව දැනුනෙ නෑ.නදීට මහන්සි පාටකුත් නෑ.

"අනේ අමිල අයියෙ..."

නදී කතා කලේ හරියට බයෙන් වාගෙ.එක පාරට කතා කරපු හින්දා හිත හිරිවැටිලා ගියා.

"ඇයි අම්මා...?"

අනේ මන්දා නදී.ඔයා එක්ක කතා කරද්දි මගෙ හිත ඉස්සර වෙනවනෙ.ආදරේ වැඩිකමට එහෙම කියවුනේ.තරහ වෙන්නෙපා මා එක්ක.වැරදිලා කියවුනේ.මං ඒ ඇස් දෙක දිහා බලාගෙන හිතින් කිව්වා.
ඒත් නදීට ඒකෙ මොකක්දෝ අමුත්තක් දැනිලා වගේ.මගෙ ඇස් දෙකට එබිලා නදී අමුතු විදියකට හිනා වුනා.දවසටම පලවෙනි වතාවට මට ලැජ්ජාවක් දැනුනා.මං හෙමිහිට බිම බලා ගත්තා.

"මට මහන්සියි අමිල අයියෙ...අපි අර ගඟ අයිනෙ උණ ගහ ලඟට යමු...එතන සීතලයිනෙ" නදී හෙමිහිට කිව්වා.

"යමු පැටියො.මට කලින් කියන්න තිබුනනෙ ගොඩක් මහන්සියි නම්..."

මට ඇත්තටම නදී ගැන දුක හිතුනා.මං ඒ කෙල්ලව එක්ක ඇවිදින් මහන්සි කරනවද මන්දා...

"මට ලෝබ හිතුනා අමිල අයියෙ.මං දෙසැරයක් ඔයා දිහා බැලුවා.ඒත් ඔයා විඳින අහිංසක සතුට දැක්කම මට දුක හිතුනා.මං බලාගෙන හිටියෙ.කොල්ලට හිටි ගමන් හිනා යනවා.මොනාද ඔච්චර කල්පනා කරන්නෙ?..ම්ම්..?.මටත් කියන්නකො අනේ...තනියෙන් හිනා වෙන්නෙපා.අපි දෙන්නම හිනා වෙමුකො..."

පුංචි කෙල්ලෙක් වගේ මේ ඔක්කොම එක දිගට කියවන අපූරුව.අද මගෙ හොර ඔක්කොම ටික මේ කෙල්ල අල්ල ගනීවි වගේ.දෙකෙන් එකක් වෙන්න කියන්නත් හිතෙනවා.ඒත් ඔයාව මේ නොදන්න පලාතකට අරං ඇවිදින් ඒක කිව්වම ඔයා මා එක්ක තරහ උනොත් හෙම.මොනවයින් මොනවා වෙයිද නදී.මොන දේ නැතත් ඔයා ආපහු ගෙදරට පය ගහනකම් ඔයාගෙ වගකීම මට භාරයිනෙ නදී...

"එහෙම කියන්න තරම් දෙයක් නෑ නදී..."

නදී ඉස්සෙල්ලා මගෙ අතින් අල්ලගෙන හිටියට දැන් මහන්සි හින්දද මන්දා මගෙ ඇඟට හේත්තු වෙලා ඇවිදින්නෙ.අනේ ඔයා පව් නදී.

"බොරු කියන්නෙපා අමිල අයියෙ...ඔයා ඔය කියන්නෙ බොරු.මං දන්නවා ඔයා මොකක් හරි ලොකු කතාවක් හිතේ තියාගෙන ඒක මගෙන් හංගගෙන ඉන්නෙ.අනේ කියන්නකො.මමත් ආසයි.ඔයාට මගෙන් හංගන්න තරම් දෙයක් තියෙනවද අමිල අයියෙ?"

මං හිත නැවැත්තුවේ නැත්නම් මෙලෙහකටත් නදී මට බැනලා.සොරි නදී.මට බෑ ඒක ඔයාට කියන්න.

"එහෙම මුකුත් නෑ පැටියො...ඇත්තමයි..."

"බොරු..බොරු..බොරු..මං තරහයි ඔයත් එක්ක...තරහම තරහයි.ඒක කියනකම් මං කතා කරන්නෙ නෑ ඔයා එක්ක."

අනේ දෙවියනේ...දැන් මොකක් කරන්නද මං...?.ඔයාට තරහ වෙලා ඉන්න බෑ මාත් එක්ක නදී.ඒත් අද දවසට විතරක් වත් ඔයා තරහ වෙලා හිටියොතින් මට පාළුයි ගොඩක් මගෙ රත්තරන්.කොහොම කිව්වත් නදී දැන් ඉන්නෙ මගෙ පපුතුරේ හැංගිලා.මගෙ උණුහුමට තුරුල් වෙලා.එයාට මේ ගං තෙර සීතලයි වගේ...

"අනේ මාව අසරණ කරන්නෙපා නදී...ප්ලීස්...මාත් එක්ක තරහ වෙලා ඉන්න පුළුවන්ද ඔයාට?...එකම එක දෙයක් අහන්න ඒක උත්තර දෙන්න පුළුවන්ද...?"

කොහොමටත් අද මේක ඉවරයක් කර ගන්න වෙනවා.ඒ හින්දා එතෙන්ට යන පාරක් වත් හදා ගත්තොත්...

"පුළුවන්.මං තරහයි තමයි.මොකක්ද...?.අහන්න බලන්න"

"ඔයා මාත් එක්ක තරහයි නම් ඇයි මගෙ පපුවට තුරුල් වෙලා ඉන්නෙ?.ඇයි තරහකාරයෙක්ගෙ උණුහුමට ගුලි වෙලා ඉන්නෙ?..ම්ම්..මන්න ඒකට උත්තරයක් දෙන්න පුළුවන්ද...?.තරහ උනාට පස්සෙත් ඇයි මගෙ ලහටම වෙලා ඉන්නෙ.?"

හිතේ තියෙන හැම දෙයක්ම තව මොහොතකින් කියා ගන්න බලාපොරොත්තුවකින් මං ඇහුවා.මගෙ ඇස් දෙක පෙඟිලා තියෙන්න ඇති.නදී අනුකම්පාවෙන් මා දිහාවෙ බැළුවා.පස්සෙ මිමිණුව එකම එක වචනෙ මට අදහා ගන්න බෑ.

"ආදරේට..."

ඔයා මාත් එක්ක විහිළු කරනවද නදී..?.ආයෙත් සැරයක් මේ පිස්සව විහිළුවකට ගත්තද?.ඒත් ඒක හිතල කිව්වා වෙන්න බෑ.ඒක කිව්ව ගමන් ඔයා බිම බලා ගත්තා මට මතකයි නදී.ඒක ඔයාවත් නොහිතා ඔයාගෙ කටින් පිටවුනේ නදී...මං තවත් තදින් ඔයාව තුරුල් කර ගත්තා මගෙ පපුවට.එයාගෙ ඇස් දෙක දිහා මං බලාගෙන හිටියා මොහොතක්.දෙයියනේ...ඒ ඇස් දෙක කඳුලින් පිරිලා ගිහින්.මගෙ පුංචි සුරංගනාවිගෙ ඇස් දෙක දිලිසෙනවා.ඇස් දෙක මොහොතක පියාගෙන වත් නොබලා ඉන්න නොහිතෙන තරම් ලස්සන වෙලා මේ දඟකාරිගෙ ඇස් දෙක.ඔයා මට ආදරෙයිද නදී.මං තව මොහොතක් බලාගෙන හිටියා.

"ආයිමත් කියන්න ඒ වචනෙ නදී...?"

ඒ පාට නදී ඉකි ගහ ගහ අඬන්න ගත්තා.මමත් ඇඬුවා.මට මගෙ නදීගෙ ඇස් දිහා බලාගෙන නාඬා ඉන්න තරම් කුහක හිතක් තිබුනෙ නෑ.මං මගෙ රත්තරන්ව තව තවත් තද කර ගත්තා.

"ඔව් අමිල අයියෙ.ඔව්...සත්තයි.මං ආදරෙයි ඔයාට.හැමදාමත්ම මං ආදරෙයි ඔයාට."

"මමත් ආදරෙයි මගෙ මැණිකට...සත්තයි.මේ අහස පුරාවට ඉර හඳ පායනකම් මං ආදරෙයි ඔයාට රත්තරං...මං ආදරෙයි..."

මට වෙන කියා ගන්න දෙයක් තිබුනෙ නෑ.කියා ගන්න කිසිම දෙයක් තිබුනෙ නෑ.හංගන්න තරම් දෙයක් තිබුනෙත් නෑ.ඒත් මට කතා කර ගන්න බැරි උනා.මගෙ නදීට මං තවත් ලං උනා.මගෙ හිතට මං පොරොන්දු උනා.අද පටන්,මේ මොහොතෙ පටන් මගෙ රත්තරංට පණ දෙවෙනි කරලා ආදරේ කරන්න.

ජීවිතේ පලවෙනි වතාවට මට අහිංසක නපුරෙක් වෙන්න හිතුනා.නදීගෙ ඇස් පියන් හෙමිහිට වැහිලා යනවා මතකයි මට.ඒ ලස්සන ඇස් දෙක දිහාවෙම බලාගෙන හිටිය මමත් මගෙ ඇස් පියා ගත්තා.අද දවස පුරාවට රෝස පාටට දිලිසි දිලිසි තිබුනු මටම හිමි පුංචි දෙතොල හෙමිහිට වෙව්ලන්න පටන් අරගෙන තිබුනා.එයාට ලං වෙද්දි සුමුදු රෝස මල් සුවඳක් මට දැනුනා.

"තව ටිකක් ලඟට එන්න මහත්තයෝ..."
නදී මට ඇහෙන නෑහෙන ගානට කොඳුරද්දි දරා ගන්න බැරි තරමක හැඟුමන් අසීරුවෙන් දරාගෙන මං මගෙ පුංචි සුරංගනාවිගෙ දෙතොල් පෙති අපමණක් ආදරෙන් සිප ගත්තා...

*සිනාසෙන්න මට අවසර දෙනු මැන

2011-12-02T10:32:00.000+05:30

බ්‍රාස්ස්ස්ස්ස්ස් හඬ නංවමින් තිරිංග තද කරමින් වෙනදා මෙන්ම කොලඹ බස් රථය අපේ බස් නැවතුම් පොලේ නතර කරන ලදි. ආ නගින්න මල්ලී කොන්දොස්තර මහතාගේ
කට හඬය.බස් රථය නැවතත් තම සුපුරුදු ගමන ඇරඹීය. පා පුවරුව අසල රැඳී සිටීම කොළුකමට කල දෙයක්ද නැතහොත් ඇතුලට ගොස් තෙරපීමට ඇති නොකැමැත්ත නිසා සිදූ වූ දෙයක්ද නොදනී.

බස් රථය නැවතුම් පොලක නතර කිරීමෙන් පසු එයට ගොඩවූයේ මා මීට පෙර හොඳින් දැක පුරුදු බවක් දැණුනු කෙල්ලෙකි. ඒ පසුගිය දවසක පංති ඇරී ගෙදර එනවිට දුටු මා ඇසිපිය නොහෙලා බලා සිටි ඈ ම බව විශ්වාසය. ඈ ගැන කිසිම තොරතුරක් ලබා ගත නොහැකිව ලතැවෙමින් සිටි මා හට ඈ මා සිටි බස් රියටම ගොඩවීම පුදුම සහගත සිද්ධියක් විය. ඈ යන්නේ මා යන පංතියටම බව ඈ අත තිබූ පොත් මිටිය අතර රැඳි ෆයිල් කවරයෙන් තේරුම් ගත හැක. දෙන දෙයියෝ ගෙට ගෙනවිත්ම දෙනවා යැයි කියන්නේ මේකටය. කෙසේ හෝ ඇය සමග කතා කිරීමේ අදහසින් ඈ අසලට ඇදී ගියද කකුල් දෙක මැන්ඩලීන් ගසන බව දැනේ. කරන්නට කිසිම දෙයක් නැත. බස් රථය කළුතරට ලඟාවී අවසානය. කරන්නට දෙයක් නැත. ඈට මාහට ඉස්සරවී බසයෙන් බැසීමට ඉඩ දී මා බැස ඈ සොයනවිට ඈ පාර මාරුවී අවසානය. පංතිය අවසානවි හෝ ඇය සමග කතාකිරීමේ සිහිනයද සිහිනයක්ම වූයේ " ආ එහෙනම් ගෑණු ලමයි මුලින් යන්න " යනුවෙන් ගුරුවරයා පවසද්දීය.

ඊලඟ දිනයේ ඈ සුපුරුදු ලෙස බසයට නැග්ගේ නැත. ඈ පංති ආවේද නැත. ඉන්පසු දිනයේ ඈ සුපුරුදු ලෙසම බසයට ගොඩවිය. යාළුවෙකුද සමග ඈ අසලට ගියේ කතා කිරීමට උවද වචන පිටවෙන්නේ නැති තරම්. අදත් වෙන්නේ එයා දිහා බලාගෙන අනිමිස ලෝචන පූජාව කරන්න තමා. ගමනාන්තයට දැන් හොඳටම ආසන්නය. කොන්දොස්තර එතනට පැමිනි විට ඈ එකවරම ටිකට් ඉල්ලුවාය.

" ආ මෙන්න මෙයා බස් එකේ හොරෙන් ඇවිත් "

ගොලුවී තිබූ කට විවෘත වී ඇත. සැනෙකින් සිතට නැගුනේ දැන් ඉතින් උදේ පාන්දරම බඩ කට පිරෙන්න අහගන්න වේයැයි ක්ෂනික බියකි. බස් එකේදි කෙල්ලන්ට විහිළු කරන්නෙපා යැයි යහලුවන් කොතෙක් කිව්වද මට කෙල්ලෙක් දැක්ක ගමන් ඒක අමතක වේ. කෙල්ලෙක්
රැව්වේ නැත්නම් මට නින්ද යන්නෙ නැත. ඇයගෙන් බැනුම් ඇසීමට සිදුවේ යැයි සිතුවද ඇගෙන් ලැබුනේ අහිංසක සිනාවක් පමනි. ඇගේ ප්‍රතිචාරය හොඳය. කතා කරනවනම් මෙන්න චාන්ස් එක. ඒත් ඇය සමග මොනවා දොඩන්නද ?

"ඇයි නංගි දොඩන්නැත්තෙ "

"මේ අවාරෙනෙ අයියා"

ඇය පසුදවසකනම් මා හා එසේ දොඩමළු වී ඇත.

අනතුරුව මාහට මතක් වූයේ ගිය සතියේ ප්‍රසන්න සර් කරපු පාඩමයි. එහිදී ඔහුට රතු පැහැ රසායනිකයක වර්ණය පෙන්වීමට අවශ්‍ය විය. එහිදී ඔහු පන්තිය පුරා නෙත් යොමා අනතුරුව මෙසේ කීය. " ගෑණු ලමයි ලබන සතියෙ එන කොට රතුපාට ඇඳුමක් ඇඳන් එන්න. එතකොට මම නැගිට්ටලා පෙන්නන්නම් " යනුවෙනි. පුදුමයකි. ඇගේ ටී ෂර්ටයද රතු පැහැතිය.

"අද වැඩේ හරි. අද මෙයාට නැගිටලා තමා ඉන්න වෙන්නෙ."

ඈ පුදුමයෙන් මා දෙස බැළුවාය. දිගටම ඇයට විහිළු කිරීමට පොටක් පාදාගත් මම ඇයව හොඳටම බය කරෙමි. ඇය පසු දවසක පැවසුවේ මං එදා හොඳටම බය උනා ඉසුරු. වැරදිලා හරි එහෙම කරානම් ...

විහිළුවක් ගිය දුර ..

ඉන් අනතුරුව සෑම දිනකම ඈ හා මා අතර මුණගැසීම නොකඩවා සිදු විය. ඈ පාසල් යන්නේ තාත්තා සමගින් මෝටර් සයිකලයේය. ඈ අපේ ගෙදර අසලින් යනු මා මිදුලට වී බලා සිටිමි. මං දත් මදින්නේ ඈ පාසල් යන වෙලාවටය. 10ට නැවත ගෙදර එමි. එහෙත් ඒ සියල්ල වෙනස් විය. මාත් උදේ පාන්දරින්ම ඉස්කෝලෙ යන්නට පුරුදු විය. ඈ පාසල ඇරී එනතුරු බලා සිටිමි.

"ඉසුරු දවසක අපේ ගෙදර එන්න ..."

"මට බෑ ...."

"අනේ ..."

"එහෙම එන්න පුලුවන්ද ? "

"එහෙනම් අවුරුද්දට එන්න .."

" හ් ම් ම් ම් ......"

ඈ අමනාප කර ගැනීමට ඇති අකමැත්ත නිසා හෝ ඇයගෙ දැඩි
පෙරෙත්තය නිසා ඇගේ ඉල්ලීම බාර ගැනීමට මට සිදුවිය.

දැන් ඉතින් ආරාධනාව බාර ගත්ත වගේ නෙමෙයි. යන එකයි ප්‍රශ්නෙ.කරන්නට දෙයක් නැත. ඇගේ නිවස අසල පදිංචි මගේ යාළුවෙක්ට සිද්දිය පැවසුවෙමි. " මට බෑ." ගත් කටටම ඌ කීවේය. වදෙන් පොරෙන් ඌවත් ඇදගෙන අවුරුද්දට ඇගේ ගෙදර යන්න පිටත් විය. නිවස ආසන්න වන්විට මට වඩා මගේ යාළුවා ගේ කකුල් දෙක මැන්ඩලින් ගසන්නට විය.

" ආපහු යමන් බං "

" පිස්සුද මම එයාට පොරොන්දු උනා අද එනව කියල "

" යකෝ අපෙ අම්මල දැන ගනියි "

" උඹ කියපන් මගෙ වැඩකට ආව කියල. "

එවිටම ඇගේ මල්ලි " ආ අයියෙ එන්න එන්න " යැයි ගෙයි දොරකඩ සිටම කෑ ගැසුවේය.

" උඹ මුලින් පලයන් මම පස්සෙ එන්නම් " ඒ මිතුරාගේ හඬය.

මා නිවසේ ගේට්ටුව ඇර ආපසු හැරී බලන කල දෙවියන් සිහි විය. මගේ මිතුරා බයිසිකලයත් රැගෙන පලා ගොස්ය.

" පුතේ එන්න ගෙට "

" තව මොනවහරි කන්න "

" මෙයා හැමදාම කියවන්නෙ ඔයා ගැනමයි "

" මම ගිහින් එන්නම් ඇන්ටි "

" ආයෙත් දවසක ඇවිත් යන්නකෝ ..... "

ඇයත් මාත් මෙලෙස එකිනෙකාට හොරෙන් ආදරය කලෙමු. දිනක් මා ඇයට කෙටි පණිවිඩයක් යැව්වෙමි. එය සිංදුවකි.

" සිනාසෙන්න මට අවසර දෙනු මැන

සිනාසෙන්න ආසයි
ඒ ඔබ වෙනුවෙන් පමණයි .... "

" මට ආදරය කරන්නෙපා ...."

" ඇයි ඔයා කටහරි ආදරෙයිද ? "

" ඇත්ත ඉසුරු මම එයාට ආදරෙයි. මම ඔයාව පැතුවෙ යාළුවෙක් වෙන්න විතරයි. ආදරයයි යාළුකමයි කියන්නෙ දෙකක් .."

අපි අද අළුත්ගම පාරෙන් යමු. යෝජනාව ඇගෙනි. කොහෙන් ගියත් යන්නේ ගෙදරනෙ. ඇය කියන දෙයට එකඟ වීමට මට සිදුවේ. පලමු වරට මා ඈ හා එකට වාඩි වී පැමිණියේ එදාය.

" මේ මොකෝ මේ .. "

" ඇයි ? "

" කෝ ඔයාගෙ අත පෙන්නන්න "

ඇය ඇගේ දකුණු අත මාගේ ඔඩොක්කුවෙන් තබයි

" අයියෝ .. පොඩි ලමයෙක් වගේ හැම තැනම
පෑන් ඉරි "

" ඉන්න මම මකන්නම් " මගෙන් පොඩි කට්ට කමකි

ඇගේ අතේ පෑන් ඉරි මකන්න ගියද සිදුවූයේ අනිකකි. කවුරු මුලින් කරාදැයි මතක නැත. අපේ දෑත් එකට පැටලිනි.

" මම ඔයාට ආදරෙයි ...." හඬ මාගේය.

පිලිතුරක් නැත. ඈ ගැන මගේ සිතේ තිබුන බලාපොරොත්තු සේරම ඈ ඉදිරියේ දිග හැරීය.

" ඔයා කියන්නෙ මගෙ මුලු ලෝකෙම . ඔයා නැති උනොත් මට පිස්සු හැදෙයි ...."

" නෑ ඉසුරු මම ඔයාට කවදාවත් එහෙම වෙන්න දෙන්නෙ නෑ. මම හැමදාම ඔයා ගැන බලනවා. "

අත ගන්න බහින්න පරක්කු වෙනවා. ඇයටනම් ගානක් වත් නැති හැඩයි. විභාගයට තව මාසයක්වත් නැත. ඕ ලෙවල් කරන කාලයේ ගනන් සර් කියන ලද කවියක් මතක් වෙයි.

" විභාගය අත ලඟ
අත පොත ලඟ
පොත හිත ලඟ
හිත ඈ ලඟ
ඈ ඌ ලඟ
ඌ .... "

" ඔයා මට ආදරේ නේද ? "

" හ් ම් ම් ම් ... "

" කොච්චරක් .."

" මෙච්චරයි " ඈ මැද ඇඟිල්ලට මහපට ඇඟිල්ල තබා සුළු ප්‍රමානයක් පෙන්වයි

" අනේ තව ටිකක්...."

" බෑ ඈ ඈ ....."

" හ් ම්ම් කමක් නෑ මට ජීවත් වෙන්න මේත් ඇති ..."

ඇගේ ආදරය ලැබීමත් සමගම ජීවිතය නව මගකට යොමු වූවා වැනිය.ඇය දිනෙන් දින ජීවිතයට නව බලාපොරොත්තුවක් එක් කිරීමට සමත් විය. අනාගතය ගැන කිසිදු බලාපොරොත්තුවක් , හීනයක් නොතිබූ මා ඈ නිසා ජීවිතය ගැන අනාගතය ගැන හීන දැකීමට පුරුදු උනෙමි.

" ඉසුරු .... "

" හ් .. ම්...ම් "

" මම ඔයාට සුදු මහත්තයා කියන්නද ? "

" ඒ ඇයි ? "

" ආ...දරේටනෙ මෝඩයෝ ... "

" එතකොට මම ඔයාට මොකක්ද කියන්නේ.... "

" ඔයා කැමති එකක් කියන්න "

" හ්ම්.. එහෙනම් ඔයා සුදු මැණිකෙ හොඳයිද ? "

" ඒක ඔයාගෙ කැමැත්තක් ... "

කෙමෙන් කෙමෙන් උසස් පෙළ විභාගයට දින ලං වෙන්නට විය. මගේ පාඩම් වැඩ ගැන මට වඩා උනන්දු වූයේ ඈය. සෑම දිනකම පාන්දර 5ට ඇහෙරෙන ඇය ඒ වෙලාවට මාවත් අවදි කරවයි. විභාගය පටන් ගත් පලමු දිනයේම ඈ මා හමුවීමට පැමිනියේය.

" ඉසුරු මේ ටික තියාගන්න එක්සෑම් ලියන්න "

ඈ මා හට පෑනක් , පැන්සලයක් , මකනයක් හා පැන්සල් උල් කරනයක් තෑගි කලාය. පෑන හැරෙන්නට අනෙකුත් සියළු දෑ තවමත් මගේ අල්මාරියේ සුරැකිව ඇත.

" අපිට දැන් ඉස්සර වගේ හැමදාම හම්බෙන්න බැරිවෙයි .... "

" ඔයා එහෙනම් මට ලියුම් ලියන්න.මාත් ඔයාට එවන්නම් .... "

මෙලෙසින් අප අතර ලියුම් ගණුදෙනු කිරීම ආරම්භ විය. පංති යන කාලයේ මෙන් නිතරම හමුවීමට අවස්ථාවක් නොලද බැවින් දින දෙක තුනකට වතාවක් ලැබෙන ලියුම අප අතර ආදරය වර්ධනය කිරීමට සමත් විය. මේ අතර දිනක්.....

" ඉසුරු අපි කොහේ හරි යමුද දවසක "

" කොහෙද ? "

" කොහෙ හරි.. ඔයයි මමයි විතරක් ඉන්න තැනකට ... "

" කොහෙද ඉතින් එහෙම තැනක් තියෙන්නෙ .... "

" අනේ ඔයා හිතන්නකො. ඔයා ඉතින් මට වඩා දන්නවනෙ "

" එහෙනම් අපි බීච් යමු... "

" ම්ම්ම්ම් මට බයයි ... "

" බයවෙන්නෙපා අපි කලින් හිටියෙ ඉඳුරුවෙනෙ. අපි එහෙ යමු. මම දන්නවනෙ ඒ පැත්ත ගැන ..... "

එදා අපි මුහුදු වෙරලේදී හමු උන ඒ උදෑසන දෙදෙනාගේම (?) ජීවිතයට කිසිදා අමතක නොවන දිනයක් වූවාට සැකයක් නැත. පලමු වතාවට ඈ මගේ උණුහුමට තුරුළු විය. ඉන් අනතුරුව වෙනදා මෙන්ම තොර තෝරංචියක් නැතිව අප අතර ඇරඹෙන කතා බහ ආරම්භ විය.

" ඉසුරු අපි යන ගමන් කන්දෙවිහාරෙත් ගිහින් යමු.... "

" හ් ම් .. "

" ඔයා මොනවද බුදු හාමුදුරුවන්ගෙන් ඉල්ලුවේ ". මම ඇගෙන් විමසුවෙමි.

" ඔයාව.. " ඈ සුරතල් තාලයකින් පැවසුවාය.

" ලෝකය කොච්චර විශාලද
මොනතරම් සංකීර්ණද
ඒත් මං පතන්නෙ ඔයාව විතරයි
ඒක මොනතරම් අහිංසක ප්‍රාර්ථනාවක්ද
ලෝකයක් අමතක කරලා මං ඔයාව පතනවා
ඇත්තටම ඔයා කියන්නෙ මගේ ලෝකය .... "

අනාගතය ගැන තව තවත් බලාපොරොත්තු අප සිත් තුල ඇති කරවමින් කාලය ඉගිල්ලී යයි. ඈ හැකි සෑම විටකම මගේ සැප දුක් සොයා බැළුවාය. අපේ ආදරයට අකුල් හෙලීමට කිසිවෙකුත් නැත. මේ අතර උසස් පෙළ විභාගයේ ප්‍රතිඵල ආවේය. මා බලාපොරොත්තු වූ F තුන වෙනුවට මට තරමක ප්‍රතිපලයක් ලැබී තිබුණි. එහෙත් ඈ මගෙන් බලාපොරොත්තු වූයේ එම ප්‍රතිපලය නොවන බව මම දැන සිටියෙමි. ඈ එදා හොඳටම ඇඬුවාය. ඇගේ ප්‍රතිපලයද තරමක් පහත් මට්ටමක පැවතියද ඈට ඒ ගැන කිසිදු ගානක් නැත. ඈට ඈ ගැන දුකක් නැතිවා සේය. ඈ දුක් වූයේ මා ගැනය.

ජීවිතයේ ප්‍රථම වතාවට මට මා ගැනම කලකිරීමක් ඇතිවූයේය. ඈ හැඬුවේ බොරුවට නොවන බව පැහැදිලිය. මට මේ තරම් ආදරය කරන ඇගේ බලාපොරොත්තුව ඉටු කිරීමට නොහැකිවීම ගැන මට මා ගැනම ලැජ්ජාවක් ඇති වූයේය. කෙසේ හෝ විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුලුවී ඈගේ බලාපොරොත්තුව ඉටු කල යුතුයැයි මගේ සිත මට පවසන්නට විය. මේ සියල්ලම ඈ වෙනුවෙනි. මට මවක මෙන් ආදරය කරන ඈ වෙනුවෙනි.

මේ අතර මා නිතරම අසනීප වීම නිසා අම්මා මගේ කේන්දරය බැලෙව්වාය. මට තදබල අපල පවතින බැව් පවසා තිබේ. මා විසින් ඇයටද මේ බව සැල කලෙමි.

" ඉසුරු ඔයාට ඔය තරම්ම අපල නම් අපි බෝධි පූජාවක් තියමු."

" අනේ මන්ද. කොහොමද ඉතින් ඕක කරන්නෙ.."

" ඔයා ඉන්නකො මමනෙ කරන්නෙ.... "

ඉන් පසු එලඹි පෝය දිනක මාත් ඇයත් ඇගේ සහෝදරියකද සමග ඇගේ නිවස ආසන්නයේ පංසලට ගියෙමු.
යන්නෙ කොහෙදැයි ගෙදරට නොකිව් නමුදු මා ගෙදර එනවිට සියල්ලෝම සිදුවූ සියල්ල දනිති. අම්මා නම් කිසිත් කීවේ නැත.

" අනේ හොඳයි ඔහොමවත් පංසලකට යනවනම් ... " ඒ හඬ අක්කාගෙනි.

ජීවිතය වඩාත් සුන්දරව ගලාගෙන යයි. වරෙක රණ්ඩු වන අපි දෙදෙනා ඊටත් වඩා ආදරයෙන් නැවත එක්වේ. එහිද එක්තරා සුන්දරත්වයක් ඇත. වරෙක මම ඇය මුණගැසීමට ඇගේ නිවසට යන්නෙමි.

" ඉසුරු ඇයි ඔයාට සනීප නැද්ද ? "

" ම් හු... "

" අදත් ඔළුව රිදෙනවද ? "

" ඔව් අප්පා..."

" මම තෙල් ටිකක් දාල අත ගාන්නද ? "

" මල්ලිත් ඉන්නවනෙ. කමක් නැද්ද ? "

" අව්ලක් නෑ. ඉන්න ... "

ඈ තෙල් බෝතලයකුත් රැගෙන මා අසලට පැමිනේ. ඉන් අනතුරුව මගේ හිස ඇගේ ලමැදට තුරුළු කරගෙන මගේ ඔළුව පිරිමදියි. මට දැනෙන්නේ කුඩා කල අම්මාගේ උණුහුමට තුරුලු වූ වූවිට දැනෙනා අන්දමේ හැඟීමකි. සැබැවින්ම ඇය විටක අම්මා වැනිය. සුදු මහත්තයෝ බස් එකේ ෆුට් බෝර්ඩ් එකේ යන්නෙපා , බස් එක නවත්තන්න කලින් බහින්නෙපා , ටවුන් එකේ රස්තියාදු ගහන්නෙපා වැනි අවවාද රැසකි. මා ඇයට කීකරු වී ඒ අවවාද සියල්ලම පිළිගත්තේ ඇය මා හට ඇති දැඩි ආදරය නිසාවෙනි.

අපේ ජීවිත වල නැවතත් වැදගත් සන්ධිස්ථානයක් එලඹ ඇත. ඒ උසස්පෙළ විභාගයයි. එහෙත් සතුට පවතින්නේ කොතරම් කෙටි කලක්ද ?

" ඉසුරු මාව අමතක කරන්න.......

ඇයගේ හදිසි වෙනසට හේතුවක් වටහා ගත නොහැකිව මා ඇගෙන් ඒ ගැන විමසූ නමුදු මුණිවත රකිනු හැර වෙනත් කිසිදු ප්‍රතිචාරයක් ඇගෙන් නොලැබුණි. විභාගයට ඇත්තේ තව මසකට ආසන්න කාලයකි. ඇය හදිසියේම පංති පැමිනීමද නවතා දැමුවාය.

" ඉසුරු ඔයාට දෙයක් කියන්න තියෙනවා ..." දිනක් ඈ මාහට පැවසුවාය

" හ් ... ම් කියන්න "

" ඔයා තරහවෙන්නෙපා ඉසුරු මේක කලින් නොකිව්වට මම ඔයාට බොරුවක් කරන්න හිතුවෙ නෑ. සත්තයි " ඈ බැගෑපත් හඬින් පැවසුවාය

" අයියෝ පිස්සුද? ඔයා දන්නවනෙ ඉතින් මට ඔයා එක්ක තරහවෙලා ඉන්න බැරි බව "

" ඉසුරු ඔයාට අපේ සුදු අයියව මතකද ? "

" මොකද නැත්තේ . ඉස්සර මම ඔයාට ආදරෙයි කියනකොට ඔයා මට කිව්වෙ ඔයා එයා එක්ක යාළුයි කියලනෙ " මා ඇනුම් පදයක ස්වරයෙන් කීවෙ ඈ ඉස්සර මට රිදවූ අයුරු මතක් වීමෙනි.

" ඒක බොරුවක් නෙමෙයි ඉසුරු. ඇත්තටම එහෙම එකක් තිබුන. මම ඔයාට බොරුවක් කරන්න හිතුවෙ නෑ. ඒත් මට බය හිතුන. "

" හ්..ම් කමක් නෑ. පරක්කුවෙලා හරි ඇත්ත කිව්වනෙ ..."

" අනේ මට සමාවෙන්න ඉසුරු .... "

" බෑ..... සමාව දෙන්නෙ නෑ...... "

ඈ තරමක් විශ්මයෙන් මෙන් මා දෙස බැළුවාය.

" ඇයි මෝඩියෙ ඔයාමනෙ කිව්වෙ ආදරේ කරන අය අතරෙ සමාව නෑ තියෙන්න ආදරේ විතරයි කියල.... " මා ඇගේ කනින් අදිමින් පැවසුවෙමි.

" ඌ...යි: කියාගෙන පැමිනි ඈ නතර ඌයේ මාගෙ තුරුලේය. මෙතරම් නොවැදගත් දෙයක් නිසා මා හා කතා නොකර සිටීම ගැන මට ඈ ගැන තරමක කේන්තියක්ද නැගුණි. එහෙත් ඈ වෙනදා මෙන් මා සමග හැසිරුනේ නැත.

විභාගය ආරම්භ වූයේ මේ අතරතුරදීය. ඈ ගියවර මෙන් මෙවර මා හමුවීමට පැමිනියේ නැත. දෙදෙනාටම එකම විට විභාගය ඉවරවෙන දවස් වලදී උවද අප හමුවූයේ පුරුද්දකට මෙනි. එහි කිසිදු ලෙංගතු කමක් නොවීය. ඈ කුමක් හෝ ප්‍රශ්නයකින් පෙලෙන බව දක්නට ලැබුනද එවැන්නක් ගැන විමසූ විට ඇගෙන් කිසිදු පිළිතුරක් නොවීය. විභාගය අවසාන දින අපි කලින් වතාවක කතිකා කර ගත් පරිදි ඇගේ යෙහෙලියකගේ ගෙදර ගියෙමු. ආපසු එන අතර මගදී ඈ මා හා සුපුරුදු ලෙස කතාවට වැටුනාය

" ඉසුරු අයිය කියල එයා මාව කසාද බඳින්න කැමතියි කියල.... "

මට තරමක සිනහවක්ද පහල විය.

" ඉතින් ලමයො දැන්ම බඳින්න වයසක්ද ? "

" ඒ උනාට ඉසුරු ........"

" ඉතින් අම්මල මොකද මේ ගැන කියන්නෙ...? "

" අම්මනම් මොකුත් කිව්වෙ නෑ. එයාල දන්නවනෙ අපි ගැන. තාත්ත තාම දන්නෙ නෑ. එයානම් කොහොමත් කැමති වෙන්නෙ නෑ ඕකට... "

" මටත් අකමැති වෙයිද දන්නෙ නෑ කවදහරි..."

" නෑ ඉසුරු. එයා ඔයාට කැමතියි..."

" ඒ උනාට අම්ම කැමති නෑ නෙ. එයා ඉතින් එදා ඉඳන්ම ඔයාට කියනවනෙ එක වයසෙ දෙන්නෙක් කවදාවත් හරියන්නෙ නෑ කියල...."

තවත් ප්‍රශ්න රාශියක් අප ඉදිරියේ ඉතුරු වී තිබියදී වෙන්ව යන්නට අපිට සිදුවිය. අම්මලා දඹදිව ගොස් සිටි බැවින් නිවසේ තනිවම සිටි මා ගැන ඈ හැකි සෑමවිටම සොයා බැළුවාය.

" ඉසුරු මට ඔයාව හම්බෙන්න ඕන. අම්මල දැන්ම එයිද ? "

" ඔව් මටත් ආසයි ඔයත් එක්ක ටිකක් කතා කරන්න. හුඟ දවසකින් කොහෙවත් යන්නත් බැරි උනා ......."

" ඉසුරු අපි අර හැමදාම නිදහසේ ඉන්න වෙරලට යමු.. මට ඔයත් එක්ක ටිකක් තනි වෙන්න ඕනා......."

" ඉතින් නුඹ නෑවිත් ඉන්නනම් එපා
පෙරුම් පුරමින් මම ඉන්නවා බලා
මුදු අතින් ගෙන නුඹගේ
සෙමින් ඇවිදින්නට සුදු වෙරල දිගේ ....."

එහෙත් එය වචනවල පමනක් සීමාවූ හමුවීමක් විය. ඈ නැවතත් සුපුරුදු ලෙස මා මග හරින්නට විය. මේ අතර ඈ පරිගනක පංතියකට සහභාගී වූ නමුදු මට එවැන්නක අවශ්‍යතාවයක් පැන නැංගේ නැත. එහෙත් ඈ හොඳයැයි පැවසූ නිසාවෙන් හා ගෙදරට වී නිකරුනේ කාලය කා දැමීම අපරාදයක් වූ බැවිනුත් මා ද ඉංග්‍රීසි පංතියකට සහභාගී වූයෙමි. ඈට හා මට එකම වෙලාවට පංති අවසාන වූ නමුදු ඇයට මා හට පෙර බස් නැවතුම් පොල වෙත ලඟාවිය හැකි විය. ඈ කිසි දිනෙක මා එනතුරු ටවුමට වී සිටියේ නැත. හැමවිටම මා මග හැර ගියාය. එක් දිනක් කෙසේ හෝ ඈ සිටි බස් රියට නැග ගැනීමට මා හට හැකිවූ නමුදු ඈ එකදු වචනයක්වත් මා හා කතා කලේ නැත.

අවසානයේ ඇගෙ යෙහෙලියකගේ සහය ලබා ගැනීමට මා හට සිදුවිය. ඇගෙන් ලද ඔත්තුවකට අනුව දිනක් ටවුමේදී ඈ අල්ලා ගැනීමට මට හැකි විය. ඈ එවරද මා මග හැර යාමට උත්සාහ කල නමුදු මගෙන් ඊට බුරුලක් නොලැබුණු තැන ඈ නතර විය.

" ඉසුරු මට යන්න දෙන්න. මෙහෙම ටවුම මැද්දෙ කතා කර කර හිටියම මිනිස්සු මොනව හිතයිද ? "

" මොනව හිතන්නද ? හැමෝම අපි දෙන්න ගැන දන්නවනෙ... "

" මට යන්න දෙන්න ඉසුරු. පරක්කු වෙනවා...."

" බෑ.... මට ඔයා එක්ක ටිකක් කතා කරන්න ඕන "

" මොනවද ? "

" හැමදෙයක් ගැනම .... "

" හ්...ම්. එහෙනම් ලබන බදාදට එන්න. මම ඉන්නම් ඔයා එනකම්... "

එහෙත් එම බදාදාව උදා වූයේ නැත. මෙම හමුවීමට පසුදිනම අපගේ විභාගයේ ප්‍රතිපල නිකුත් විය.දෙමව්පියන්ගේ මෙන්ම ඇයගේද බලාපොරොත්තු ඉටුකරමින් මා බලාපොරොත්තු වූවාටත් වඩා ඉහල ප්‍රතිපලයක් මට ලැබී තිබුණි.එහෙත් ඇයට මාගේ ප්‍රතිපලය ගැන එතරම් ගනනක් නැතිවා සේය. එදිනට පසුදින මා ඇගේ නිවසට ගියෙමි. නිවසේ වූයේ ඇයත් මල්ලිත් පමනි. මල්ලී අප දෙදෙනා සාලයේ තනිකර කාමරයට ගියේ ඈ විසින් කලින්ම කියා තිබුන පරිද්දෙනැයි මට සිතුනි. නැත්නම් වෙනදාට ඔහුද අපේ කතා බහට හවුල් වීම සිරිතයි. ඈ කුමක් හෝ දෙයක් කීමට උත්සාහ ගන්නා බව පෙනුනද ඒ කුමක්දැයි මා විමසුවේ නැත.

" ඉසුරු මාව තවත් ඔයාට අයිති නෑ.... " ඈ තරමක දුබල හඬකින් පැවසුවාය.

" ඒ කිව්වෙ ....."

" මම දැන් වෙන කෙනෙක්ගෙ ඉසුරු ........"

" කව්ද ඒ. මම දන්න කෙනෙක්ද ? "

" ඔව් ඉසුරු..... ඔයා දන්නවා "

" ඒ කිව්වෙ ඔයා අයියට ......"

" ඔව් ඉසුරු ........."

පළමුව දෑසට කඳුලක් නැගුනේ ඇයගේද මගේද යන්න මට මතකයක් නැත. මගේ පපුවට තුරුලු වූ ඇ‍ය මගේ කමිසය ඇගේ කඳුලින් තෙත් වනතුරුම හැඳුවේය......

" ඉසුරු කවදාවත් මට සමාව දෙන්නෙපා. සමාවටවත් සුදුසු කෙනෙක් නෙමෙයි මම "

" සමාව ගන්න ඔයා නෙමෙයිනෙ මමනෙ වැරදි. ඒකනෙ ඔයා මාව දාල ගියේ ......"

" පිලිගන්න ඉසුරු ඔයා නෙමෙයි වැරදි කරේ. මගෙ චපල හිතයි වැරදි කලේ ... "

" ඔයා ගැන වැරදියට හිතන්නෙපා. ප්ලීස් එහෙම හිතන්නෙපා. පුලුවන්නම් මාව දාල ගියේ ඇයි කියනවද ? "

" කියන්නම් ඉසුරු. ඒත් දැන්ම නෙමෙයි. කවදහරි මම ඒකට උත්තරේ දෙන්නම් ......."

" අම්මත් මට බැන්න ඉසුරු ඔයාට මෙහෙම කරපු එකට......"

" ඒ කියන්නෙ අම්මත් හැමදේම දන්නව..."

" එයාට දැනෙන්න ඇති ඉසුරු "

" ඒ කියන්නෙ ඔයා මාව දාල ගියා කියල නොදැන හිටපු එකම කෙනා මමද ? "

" එහෙම කියන්නෙපා ඉසුරු. මම පුලුවන්තරම් උත්සහ කරා ඉසුරු.ඒත් මට ඔයාව තේරුම් ගන්න බැරි උනා ඉසුරු.මම ඔයාට හැම දේම කියල ලියුමක් ලිව්ව. ඒත් ඒක ඔයාට දෙන්න මට හිත දුන්නෑ ඉසුරු මගෙ පවට ..... "

" මට වෙන කරන්න දෙයක් තිබුනෙ නෑ ඉසුරු ......."

" ඒ කියන්නෙ ඔබහට පෙම් කල යුගය නිමාකොට වෙන්වීයන්න දවස පැමිණ ඇත... එහෙමද ? "

" දෙයියනේ ඉසුරු මාව තවත් අඬවන්නෙපා. මම ඔයාව මට නැතිවෙයි කියල මීට අවුරුදු එකහමාරකට කලිනුත් ඇඬුවෙ මෙහෙමයි. ඒත් දෙයියනේ අද ඇත්තටම මට ඔයාව නෑ ........."

" මම දන්නෙ නෑ මොනව කරන්නද කියල.. මට මේ කිසි දෙයක් හිතාගන්න බෑ........"

" ඉසුරු ඔයා කවදහරි හොඳ තැනකට එන්න. මගෙ සතුට ඒකයි. ප්ලීස් ඔයාගෙ ජීවිතේ විනාස කරගන්නෙප. එහෙම උනොත් පව් පිරෙන්නෙ මට. කවදහරි ඔයා ගැන හිතල සතුටු වෙන්න පුළුවන් තැනකට එන්න. "

අප අතර නැවතත් දිගු නිහැඬියාවක් හට ගැනුනි. ඇගේ දෙමාපියන් මේ වන විට නිවසට පැමින තිබුනත් කිසිවෙකු සාලයට පැමිනියේ නැත.

" ඉසුරු දැන් ගොඩක් රෑ උනා. ඔයා ගෙදර යන්න ...."

" හ්..ම් මම යන්නම් එහෙනම් "

" ඉසුරු ගෙදර ගිහින් ඔයාගෙ එකෙන් නෙමෙයි. ගෙදර එකෙන් මට මිස් කෝල් එකක් දෙන්න....."

" ඒ තරමට මාව සැකද ? "

" සැක නෙමෙයි. මට බයයි ඉසුරු. මගදි ඔයාට මොකුත් උනොත්..."

ඇය මේ පවසන්නේ මීට පෙර දිනයක මා ඇක්සිඩන්ට් වීමට ගොස් අනූනමයෙන් බේරුනු අවස්ථාවක් සිහියට නැගීමෙන් විය යුතුය...

නිවසට පැමිනෙන විට රෑ නමය පසුවී තිබුනි. නිදාගන්නට ගිය නමුත් නින්ද අහලකවත් නොවීය. ඈ මැදියම් රැය වනතුරුම කෙටි පණිවිඩ එවනින් මා සැනසීමට නොයෙක් දේ කීවද ඒ කිසිවක මා හැර යාමට හේතුවක් සඳහන් නොවීය. මගේ ආදරය ඈට තේරුම් ගත නොහැකිවීයැයි ඈ පවසන්නේ ඇයි ...."

" ඔයා මං වෙනුවෙන් නිදි මරන්නෙපා. ඔයා පව්නෙ පැටී ..."

ගෙදර අය මට ආමන්ත්‍රනය කරන නමින් ඈ මා ඇමතූ මුල්ම වතාව එය විය.

" ඉසුරු ඔයා වගෙ යාළුවෙක් මේ ආත්මෙදි හම්බෙන්නෙ නෑ. සත්තයි ඉසුරු ඔයා දෙවි කෙනෙක්. ඔයාව තේරුම් ගන්න බැරි උනේ මගේ පවට. මම අම්මෙක් සහෝදරියෙක් වගේ ඔයා ගැන හැමදාම ඔයා ගැන බලනවා. ඒක මගෙ යුතුකම. පිං නොකරපු පවට අපි වෙන්වෙමු ....."

" දයාබරව කඳුළු උනත් ඔබේ ඇස් දෙක
පරාජිතව සමුගන්නම් දෙන්න අත් දෙක
මලානිකව සෙලවෙන ගස් වැල් මල් අතර
ලියා තිබුන දුක් ගීයකි අපේ සෙනෙහස.... "

ඈ මට තිලින කල රෝස අතු සියල්ල මල් පිපීමටත් පෙරම මැරී වියැලී ගියේ අපේ ආදරයේ මල් පිපෙනු දැක ගන්නට තරම් අපට වාසනාවක් නොමැති බව පසක් කිරීමට මෙනි. එහෙත් තවමත් ඉතිරී වී ඇති වියැළී ගිය රෝස අතු නටඹුන් වූ අප අතීතය අදත් මාහට මතක් කර දෙයි. බස් රිය අදත් සුපුරුදු ලෙස කොළඹ බලා ගමන් කලත් අප ගෙවල් පාරෙන් නොපැමිනෙන්නේ වෙනදා මෙන් එයට ගොඩවී ආදරයෙන් හමුවීමට දෙදෙනෙකු නොමැති දුකට විය හැක. එහෙත් අවසානය මෙයම වෙයිද ......?

*විදවන්නද මේ භවය පුරා..

2011-11-17T11:47:00.000+05:30

පාසලේ බෙල් එක නාදවීමත් සමග පන්ති කාමර වලට ඇදී යන සිසු සිසුවියන් අතරේ ඒ රුව මා මුලින්ම දුටුවේ කවදා දැයි මට අදත් එදා මෙන්ම මතකය... යෙහෙලියන් දෙදෙනෙකු සමග පන්තිය කරා ඇදී යන ඒ රුව දෙස වික්ශිප්ත වූ දෙනෙතකිං මා බලා සිටි හැටි අද ඊයේ මෙන් මට තවමත් මතකය... සමහර අය පළමු දැකුමෙන්ම සිත් පැහැරගන්නා බව නවකථා වල කියවා ඇතත් එය සැබෑ ජීවිතයටත් යම්තාක් දුරට ගැලපේ යයි මට ගම්‍ය වූයේ ඒ දෑස, ඒ සිනහව , ඒ හඩ මගේ මනසේ මුළු දවස පුරාම රැව්පිළි රැවිදී ඇසෙන්නට පටන්ගත් නිසාවෙනි...
ගණන් පාඩමේ වෙනදා නොවූ බර ගතියක් , විද්‍යාව අද සොයාගත් දෙයක් මෙන් අපහසු ගතියක්...
මුළු ලෝකයේම ඇති සීමා මායිම් භූ ගෝලය පාඩමට ඇවිත් ඇති ගතියක් උදේ වරුවේම පෙන්නුම් කෙරිනි....
විවේක කාලය සදහා සීනුව නාදවීමත් සමගම මාගේ දෙනෙත යලිත් සොයා යන්නට පටන් ගත්තේ ඇගේ රුවය... ඇය කව්ද.. ඇය කොහි සිට පැමිණෙන්නී ද, ඇගේ නම ගම , තතු දැනගැනීමට මා තුල මහත් ආශාවක් හට ගත්තේ නිතැතින්මය..
අසල පන්තියක මිතුරියකගෙන් ඈ ගැන විමසුවෙමි... ඈ ............................. (ඇගේ නම සදහන් නොකරමි- සමාවන්න ) බව දැනගන්නට ලැබුනි.... ඒ මොහොතේ පටන් ඇගේ නම මගේ මුළු ආත්මයේම සැරිසරන්නාක් බදු හැගීමකින් සිත වෙලාගති.... සවස් වරුවේම මගේ සියළුම පොත් වලත් ඩෙස්ක් එකේත් ඇගේ නම තැන් තැන් වල ලිවීමෙන් මා අහින්සක සතුටක් ලදිමි..
පාසල අවසානයේදී යලිත් වරක් ඒ රුව දැකගන්නට ඉඩ ලදිමි... පොත් බෑගයකුත් එල්ලාගෙන පාසලෙන් පිටව ඇය නොපෙනී යනතුරුම බලා සිටියෙමි..
නිවසට පැමිණීමෙන් පසුවත් සවස් වරුවමත් මා ගතකලේ ඈ ගැන සිතමිනි... වෙනදාට වේගයෙන් ගලනා කාලය අද මහා මන්දගාමී ලෙස ගලායන තැතක් අත් දුටිමි.
පසුදින උදෙන්ම අවදි වී වෙනදාටත් වඩා ලස්සනට ඇද පැළදගෙන ජෙල් පැකට්ටුවක්ම හිස තවරාගෙන උදෙන්ම පාසල බලා ගියේ ඇගේ මුහුණ හිමිදිරි උදෑසනම දැක ගැනීමේ මහත් ආසාවෙනි...
අහෝ කරුමෙක මහත..... මේ මෝඩ ශිෂ්‍ය නායකයින්ට මාගේ පිවිතුරු ‍ආදරය තේරුම් ගත නොහැකි විය.... ප්රධාන ශිෂ්‍ය නායක තෙමේ මා බෙල්ලෙන් අල්ලාගෙන ගොස් ටැප් එකට අල්ලා මුලු හිසම සේදුවේ අපගේ පරම්පරාවටම දෙස් දෙවොල් තබමිනි....
එලෙස ට්ප් එකට හිස පොවාගෙන සිටිද්දී යලිත් ඒ රුව දුටුවෙමි... ඈ යහලුවන් සමග සිනා සෙමින් මා අසලින්ම ගියයා.... මා ඒ දෙස බලද්දි... ආ... ජෙල් ගාගෙන ආවෙ මේකද.. පෙනේද මුගෙ මනමාලකම... කියා නැවතත් ටැප් වතුරෙන් නෑමට මට අවස්ථාව ලැබුනි...
එදා දවසම මම ඈ දැකගන්නට පෙරුම් පිරුවත් මට ඒ අවස්ථාව නොලැබුනි..
මෙලෙස දිනෙන් දින දිනෙන් දින ගත වූවත් පාසල තුලදී ඇගේ රුව යන්තම් දුටුවත් කථා කිරීමට තරම් අවස්ථාවක් නොලැබුනි.. නමුත් මාගේ සිත ස්ථිරවම ඈ කෙරෙහි බැදී ඇති බව මට පසක් වන්නට වූයේ.... රෑ ජාමේ මට පෙනෙන සිහින වල ඇය ප්රධාන චරිතය රගපෑ නිසාවෙනි..
දිනක් මා ඇගේ අත අල්ලාගෙන යනු දුටිමි....තව දිනක් පාසලේ කතා කර කර හිදිනු දුටිමි...
තව දිනක් ඇගේ නම හයියෙන් කියා ගෙදර අයගේ සමච්චලයට ලක් වූවෙමි...

ඉංගිරීසි දැනුම වර්ධනය කර ගැනීම සදහා උපකාරක පන්තියකට මාව යොමු කෙරුනේ අපේ අම්මාගේ අනු දැනුම පිටය... නිවාඩු සෙනසුරාදා වත් ගෙදරට වී චිත්තරපටියක් බැලීමේ අවස්ථාව ඇහිරීම ගැන බැන බැන මව සමගින් පළමු දිනයේ පන්ති ගිය හැටි මට තවමත් මතකය... පන්තිය ඇති තැනට යාමට ඒ මිස් ගේ නිවස පසු කර කන්දක් ගැගිය යුතුය... ඒ කන්ද නගින විට මා ඈව යලිත් දුටුවෙමි... අහෝ දෙවියනි.... ! මේ කුමන ආශ්චර්්‍යයක්ද...
ළමුන් 12ක් පමණ සිටි පන්තියේ කෙරවල බන්කුවක මා වාඩි උනෙමි..
මා දුටු පමනින්ම ඇයත් ඇගේ යෙහෙලියනුත් කොක් හඩලා සිනාසෙනු දුටුවෙමි.... ඒ ලෙස සිනා වීමට හේතුව පාසල් ජෙල් සීන් එක බව පසුව දැන ගතිමි...
පන්තිය පටන් ගති..... ඩික්ටේශන්..ග්රැමර්... එසේ.... අරවා මේවා මැද ඈ දෙස බැලීමටත් මා අමතක නොකලෙමි.. ඇත්තටම ඉංගිරීසි කථා කිරීමට හෝ ලිවීමට එතරම් හැකියාවක් නොතිබුනත් ඇයට වැඩ පෙන්වීමට සිතා කැපවීමෙන් වැඩ කළෙමි...
එදා පටන් ඉංගිරීසි පන්ති යාමට පාසල් යාමටත් වඩා උනන්දුවෙන් මා සූදානම් වෙනු දුටු අම්මා තුල ඉමහත් ප්රීතියක් හට ගති... උදෑසන පටන් ඩික්ටේශන් පාඩම් කර... අමාරු වචන ඩික්හනරියෙන් බලා.... රජනාවල් වලට කරුණු සොයාගෙන සන්නද්ධ ලෙස පන්තියට යන මම කෙල්ලන්ටත් වඩා හොදින් වැඩ කරන බව දවසක් මිස් අම්මා සමග කියනවා ලැජ්ජාවෙන් අසා සිටියෙමි...
දිනක් පන්තිය පටන් ගන්නා විට ඈ තනියෙම සිටිනු දුටුවෙමි. පසුව යාළුවන් පැමිනෙතැයි සිතුවත්...එය එසේ නොවුනි... එදින පන්තියේ ළමුන් අඩු නිසා ලග ලග බංකු වල අප දෙදෙනා හිද ගතිමු... යන්තම් මා දෙස බලා ඈ අවිහින්සක ලෙස හිනා වූවා මට තවමත් මතකය....
ඒ හුරතල් සිනාවෙන් මා වශීවී ගිය ආකාරය කොතෙක්ද කිවහොත් එදින ඩික්ටේශන් 20 න් 12 ක් ම වැරදී ගිය බව කණගාටුවෙන් සිහිපත් කරමි.. දිනූෂ.. වට්ස් රෝන් විත් යූ ටුඩේ ආ.....
මිස් ද පුදුමයෙන් මෙන් ඇසූ අතර... මම සිනහවෙන් පිළිතුරු දුනිමි... එදින නම් කෙසේ හෝ ඇය සමග කථා කිරීමට ඉටා ගත් මම ලග තිබූ පෑන ජනේලයෙන් එළියට දමා ටිකකින්.... එක්ස්කියුස් මී..... පෑනක් තියෙනවද කියා ඇගෙන් ඇසුවෙමි.... පැන්සල් පෙට්ටිය විවර කළ ඈ පෑනක් මා අත තැබුවාය... ඇයට ස්තූති කරමින් ඇගේ පෑනෙන් එදා වැඩ කර ගතිමි...
පන්තිය ඇරී නිවෙස බලා ඈ ගමන් කලේ පයින්මය... ඇවිද්ද පය දහස් වටී යයි සිතා මා ද ඇය පසු පස්සේ යාමට ඉටා ගතිමි... පස්සෙන් ගියාට වැඩක් තියෙයි යෑ... කථා කලේ නැත්නම්...
ඕන දෙයක් කියා ඇයට කථා කලෙමි.... ........................... කෝ අද යාළුවො ඔයාගෙ ?
ආ... එයාලගෙ දහම් පාසලේ තෑගි උත්සවේ නිසා අද ආවෙ නෑ...
ඇයි ඔයා දහම් පාසල් යන්නෙ නැද්ද.. මම ඇසුවෙමි...
නෑ... ඇය කීවාය..
මම යන්නෙත් නෑ නෙ... මම පිලිතුරු දුනිමි... ( මම දහම් පාසල් අවසාන විභාගෙත් කළ බව ඈ නොදනියි... ) මට උවමනා කලේ කථාව ඉදිරියට ගෙන යාමයි...
හ්ම්ම්.... ඇ දෙන්නේ කෙටි පිලිතුරුමයි...
අද ක්ලාස් එකේ වැඩ ලේසියි නේද ?
ඔව්....
එසේ එකත් හොදට ලිව්වා නේද...
හ්ම්ම්ම්ම්....
ඩික්ටේශන් තමයි අව්ල...
හ්ම්ම්ම්ම්ම්.....
ඈ මට ඉස්සර වී යන්නට තැත් කරයි... නමුත් මාත් ඈ සමගම යාමට උත්සහ කලෙමි...
ඔයා‍ගෙ ගෙවල් කොහෙද...
ඔය ඉස්සරහා...
ආ එහෙමද... හොදයි නේ... පන්තියට ලගයි...
හ්ම්ම්ම්ම්.....

එදා ඈ සමග කථා කළ වචන කිහිපය අදත් මගේ සවන පුරා දෝංකාර දෙමින් මට ඒ දිනය මතක් කරයි.. මීලගට මා කළ යුත්තේ කුමක්ද.. ? හදවතේ බුර බුරා නැගෙන ආදරය කියනවාද..? තව කල් ඉවසනවාද .... හොදම වැඩේ යාලුවෙක්ට කථා කරලා බලන එක...
මම ඇගේ හොදම යෙහෙලියක් සමග පාසලේදී කථා කලෙමි.... ඇය මා සමග පෙර වසර වලදී එකම පන්ති වල සිටි නිසා මා හොදින් හදුනයි...
කල්පනා... මේ ..... අරයා.... මම ගොත ගැසුවෙමි..
කව්ද දිනූෂ ?
අර අරයා...
කෝ... ? කව්ද ?
අර අර.... ඔයාගෙ යාළුවා.. .................
ආ.. .... ඉතිං.... මොකක්ද එයාට වෙලා ‍තියෙන්නෙ..
නෑ මේ.. එයා... එයා....
ඔව්.. මොකක්ද ?
එයාට ෆෝන් එකක් තියෙනවාද ?
හිහි.... ඇය සිනාසුනාය....
ඇයි හිනා වෙන්නෙ ?? මම ඇසුවෙමි...
නෑ මට හිතුනා එන පොට හොද නෑ කියලා..... ඒ දවස් වලම...
මම වික්ශිප්ත වූයෙමි.... සැගවීමට දෙයක් නැති තැන ඇයට මාගේ සිතුවිල්ල පැවසුවෙමි....
ම්ම්ම්..... දන්න විදිහට නං එයාට වෙන කව්රුත් නෑ.... ( ධන ලකුනක් - මට සතුට )
ඒ උනාට කියන්නත් බෑ ඉතිං.. ( සෘන ලකුණක් - මට දුක )
ෆෝන් එකක් නං තියෙනවා.... ( ධන - එළ )
ඒත් නම්බර් එක මතක නෑ හලෝ... ( සෘන - මළ මගුලක් නෙ යකෝ.. )
ඔයා හොද කෙනෙක් නේ .... මම එයාගෙන් ඔයා ගැන අහලා බලන්නම්...
ෆෝන් නම්බර් එක හෙට දෙන්නම්... ( ධනේ ධන... - මට මාර සතුට )

නෑ ... එපා කල්පනා... අහන්න ඕනෙ නෑ... පුලුවන් නම් මට ‍ෆෝන් නම්බර් එක දෙන්න...
ආ .. ඕකේ .. මම දවල්ට දෙන්නම්....
එදා දහවල් වෙනකං මා ගතකල අසහනකාරී කාලපරිච්ඡේදය ඔබට අමුතුවෙන් විස්තර කළ යු‍තු නොවේ යයි සිතමි... අනේ දෙයියො බලලා වගේ හමුබුනා ෆෝන් නම්බර් එකත්.....
එදින සවස මා නිවසට ගියේ දහසක් සිතුම් පොදි බැදන් ය...
පළමුවෙන්ම මිස්ඩ් කෝල් එකක් ලබා දුනෙමි..... ප්රතිචාරයක් නැත...
නැවතත් ලබා දුනෙමි..... ප්රතිචාරයක් නැත....
තෙවනුවත් සිව් වනුවත් ඒ ආකාරයෙන්ම කිසිම ප්රතිචාරයක් නොමැත...
ඕන දෙයක් උනදෙං කියා හෙලෝ ... මාව අදුරනවාද කියා මැසේජ් එකක් යැව්වෙමි....
ප්රතිචාරයක් නොමැත..... වැරදි අංකයක් ලබා දීම ගැන සිතින් කල්පනාට බැන වදිමින් එදා නින්දට යාමට සැරසෙද්දී.... රෑ 11.30ට පමණ කෙටි පණිවිඩයක් ලැබුනි.... එහි.. ඔයා කව්ද යනුවෙන් අසා තිබුනි.... මම හැරෙන තැපෑලෙන් මම දිනූෂ , ඔයා....... .....................
නේද කියා අසා යැව්වෙමි.... යලිත් එසැනින්ම වාගේ ඔව්... කව්ද ඔයාට මගේ නොම්බරේ දුන්නේ ? ඇයි මිස්ඩ් කෝල් ගහන්නේ කියා අසා එවා තිබුනි.... මමත්... කොහොම හරි හම්බුනා නේ.... මිස්ඩ් කෝල් ගහන්නේ මතක් උන නිසා... ඇයි ඒක කරදරයක් ද ? සොරි කියා යැව්වෙමි..... යලිත්... ආ .. කල්පනා වෙන්න ඇති දෙන්න ඇත්තේ.... නෑ කරදරයක් නෑ... මම ෆෝන් එක බැලුවෙ නෑ දවල් කියා රිප්ලයි ආවේය....
මම මේ දකින්නේ සිහිනයක්ද කියා සැක හැර දැන ගැනීමට කකුල , අත, බඩ කොනිත්තා බැලුවෙමි..... ටොක්කක් ඇනගෙන බැලුවෙමි.... ඔව්... මේ සැබෑ ලොවයි... දෙයියනේ අපි මැසේජ් කර ගන්නවා... සුභ ලකුණක්.....

පාසලේදී ඇය එසේමය..... පන්තියේදීත් එසේමය... සුපුරුදු ලෙස කථා නොකරම හිදියි...
නමුත් නිවසට පැමිණි විට... බොහෝ විට රාත්තිරියේදී අප විසින් එස් එම් එස් හුවමාරු කර ගතිමු.... ඇය දිනින් දිනම චතුර ලෙස මැසේජ් කලාය... මාද ඉතා ප්රීතියෙන් රිප්ලයි කළෙමි...දිනෙන් දින කල් ගතවිය...... එස් එම් එස් ප්රමාන වැඩි විය.. ඔය අතරේ ඇයගේ දුරකථනයට මාගෙන් පොඩි රීලෝඩ් ද එක දෙක යැවුනු බවත් කිව මනාය..
කෙමෙන් කෙමෙන් දුරකථනයෙන් අපි කථා කලෙමු... විහිලු කලෙමු... එහෙත් ආදරයක් පැවසීමට මම ඉක්මන් නොව්නෙමි... නිසි කාලය විභාගයෙන් පසුව පැමිනෙතැයි බලා සිටියෙමි...
උසස් පෙළ විභාග සමයේ පවා අපි කථා කළෙමු.... ඇය වඩ වඩා මා සමග කුලුපග වූවාය.. මටද ඇයගේ හඩ නොඇසී නින්ද නොයන තරම් තත්වයකට පත් විය...

කාලය ගලා ගියේය... උසස් පෙලින් පසුව මම පුහුණු පාඨමාලාවකටද ඇය පරිඝණක පාඨමාලාවකටද ගියෙමු. මග තොටදී නිතර හමුවීමට නොහැකි වූවත් 3ජී ඇමතුම් හා වොයිස් ඇමතුම් අපව නිතර සම්බන්ධ කරන ලදී..... ඇයගේ හා මාගේ ජීවිත එකම මගක ගමන් කරනු මම අධ්‍යයනය කලෙමි.... දෙදෙනාගේම අදහස වූයේ.. හොද රැකියාවක් සොයාගත් පසු පරස්සාවක් ගැන සිතීමටයි.... ඇයගේ ඒ වදන් මාගේ ආදරය ඇයට පැවසීම පමා කලත් අප දෙදෙනා තුල කිසියම් ස්ථිර බැදීමක් තිබුනු බව මට වැටහුනි....
කාලය ගෙවී යද්දී ඇය සමග පැය ගණන් කථා කරමින් සිටීමට මම පුරුදු වුනෙමි.. කොටින්ම කිවහොත් ආදරයකටත් වඩා දුර දිග ගිය කිට්ටු සම්බන්ධකමක් ඈ මට පෙන්වූවාය...
ගෙදරට නොකියන දේවල් පවා ඈට කීවෙමි... ඈත් එලෙසමය... දිනක් මම ඇයට මගේ යෝජනාව ඉදිරිපත් කිරීමට යද්දී ඈ එය වැලැක් වූ‍යේ.. ඔය වගේ කථා අහන්න තව කල් තියෙනවා දිනූ... තව ගොඩක් වැඩ තියෙනවා යයි කියාය... ඇයගේ ආදරබර වදන් හමුවේ මාගේ සිතුවිලි සියල්ලම ඇයට ඕනෑ කරන ආකාරයට ක්ෂනිකව වෙනස්වන සුළු බවක් දැක්විනි...

දිනය පසුගිය 12 වෙනිදා.... සුපුරුදු පරිදි ඇගේ මිස්ඩ් කෝල් එක බලාපොරොත්තුවෙන් සිටියෙමි..... නමුත් එය එසේ නොවීය..... මා ඈට කථා කලෙමි ... එහෙත් කිසිම ප්රතිචාරයක් නොවීය..... අසනීපයක් වත් හැදිලද කියා සොයා බැලීමට නිවසට කථා කලෙමි... අක්කා ෆෝන් එක රැගෙන ආ... එයා පන්ති ගියා යයි පැවසුවාය....
සිදුවන දේ හරි හැටි වටහා ගත නොහැකිව යලි යලිත් ඈ ඇමතීමට තැත් කළෙමි.... ථලක් නොවීය...ඇගේ පන්තිය අසල පැය ගණන් අව්වේ කර වූයෙමි... පන්තිය අවසානයේ ඇය මා දෙස නොබලාම 3 වීල් එකකින් පිටත් වූවාය.... කිමද මේ අරුමේ .. මට නොහැගේ ප්රිය සොදුරේ... !

දිනෙන් දින ඇගෙන් කිසිම ප්රතිචාරයක් නොලැබෙද්දී.... මාගේ මුළු ජීවන රටාවම අව්ල් ජාලාවක් වෙමින් ති‍බේ.... කුසට අහරක්වත් ‍නොමැතිව... නින්දක් නොමැතිව... කැළඹුනු සිතින් පසුවෙමි... සවස නැවත ඇය ඇමතුවෙමි.....
දිනූ.. මට එක්කෙනෙක් ඉන්නවා ... ඔයා මට ආයෙ කථා කරන්න එපා ප්ලීස්...
දුරකථනයෙන් ඇසුනු දේ අදහාගත නොහැකිව මම ගල් වූයෙමි.... ලෝකයම මා වටා කැරකෙන්නාක් වැනි හැගීමකින් මා තිගැස්සුනෙමි.....

ඔයාලා දෙන්නට සුභ අනාගතයක්... මම පසුව ඇයට මගෙන් නික්මෙන අවසන් කෙටි පණිවිඩය මුදා හැරියෙමි...

*මතකය _ ????

2011-11-17T11:28:00.000+05:30

තුන් වෙනි වේදිකාවෙ නවතා ඇති රාත්‍රී තැපැල් දුම්රිය තව ස්වල්ප වේලාවකින් බදුල්ල බලා පිටත්වේ.දුම්රිය නවත්වන්නේ රාගම,ගම්පහ,වේයන්ගොඩ,මීරිගම,පොල්ගහවෙල,රඹුක්කන,කඩුගන ්නාව,පේරාදෙනිය හංදිය,ගම්පොල,නාවලපිටිය, නාවලපිටිය සිට බදුල්ල දක්වා ඇති සෑම දුම්රිය ස්ථානයකම නවත්වනවා ඇත. මරදාන පහු කරල දෙමටගොඩට කිට්ටු කරල තිබුනත් තාමත් ඒ හඬ තාලයට හිත ඇතුලෙන් පිලිරැව් දිදී තිබුණා.දුම්රිය නිවේදනයට තියෙන්නෙ හරි අමුතුම තාලයක්.මම ඒ තාලයට පොඩි කාලෙ ඉදන්ම ආසයි.

ජීවිතේ පලවෙනි පාරට මම තනියම කෝච්චියෙ බණ්ඩාරවෙල යනවා.දෙවෙනි පන්තියේ අසුනක ජනේලයක් අයිනෙ වාඩිවෙලා කෝච්චියෙ දඩබඩස් සද්දෙට සවන් දීගෙන යන මගෙ හිතම අමුතු මිහිරකින් පිරිල තිබුණා.විභාගයත් ඉවර හින්දා හිතට පුදුම සැහැල්ලුවකින් තිබුණා.
කොටුවෙන් රෑ 10.20 බදුල්ල කෝච්චියෙ යන්න තිබුණු ආසාවත් මම ඉටු කර ගත්තා.වෙනදට අපි යන්නෙ රෑ 7.15 කෝච්චියෙ.

මට එහා පැත්තෙ වාඩිවෙලා හිටය අංකල් ලංකාදීප පත්තරේ බලන ගමන් හොරැහින් මගෙ දිහා බලන්නෙ මාත් එක්ක කතාබහකට බව මට තේරුම් ගියත් මම නොදැක්කා වගේ ජනේලයෙන් එලිය බලාගෙන සිතුවිලි ලෝකයෙ ගිල්වුණා.
චූටිනංගයි මල්ලියයි මම එනකම් මඟ බලාගෙන ඇති.චූටිනංගට නම් කියවන්න දේවල් ඇති වරුගානක්.
එතකොට සාවිත්‍රි එයත් මම එනකම් මඟ බලාගෙන ඇත්තේ.එයාටත් විභාගෙ ලේසි වෙන්න ඇති.එයා තාම වෙනස් වෙල නැතුව ඇති.මේ පාර නම් අපි දෙන්නට කතා කරන්න ගොඩක් දේවල් තියෙයි.

'පුතා කොහාටද යන්නෙ'
අංකල් මගෙ සිතුවිලි ලෝකය කඩල දාන ගමන් කතා කරා.
'මං බණ්ඩාරවෙල යන්නෙ අංකල්'
'ආ ඒක හොදයි අපිත් යන්නෙ හපුතලේ.පුතා තනියමද යන්නේ'
එතන ඉඳන් මගෙ ඔක්කොම විස්තර ටික අංකල් මගෙන් දැන ගත්තා.
'පුතා පත්තරේ බලනවද'
අංකල් එහෙම ඇහුවේ මගෙත් එක්ක කතා කරන්න දෙයක් නැතිම වෙනකම් අපේ කතාව ඉදිරියට ගියාට පස්සෙ.මම පත්තරේ අතට ගත්තේ අංකල්ගෙ ඉල්ලීම අහක දාන්න බැරි කමට මිසක් නැත්නම් කෝච්චියෙදි පත්තර කියවන්න මම ආස නෑ.කෝච්චියෙ ගැස්සිල්ලත් එක්ක පත්තරේ එක පේලියක ඇස් දෙක තියාගෙන යන එක හරි අමාරු වැඩක්.

ඔහේ පත්තරේට ඇස් දෙක ඔබා ගෙන යන අතරෙදි තමයි අංකල්ගෙ දුව එතනට ආවෙ.අංකල් එක්ක කුලුපග වුනූ එකේ පාඩුවක් නෑ කියල මට හිතුනෙ ඒ නංගියව දැක්කට පස්සෙ.
ඒ නංගියට තිබුණු බොහෝ කාලයක ඉදන් දැකල හුරුපුරුදු ඇස් දෙකක්.
මට එහෙම දැනුනට ඒ හුරුපරුදු බව ඇතිවුනේ ඊට පැය ගාණකට කලින්.කෝච්චිය එනකම් කොටුව ස්ටේෂන් එකේ ඉන්න අතරෙදි ඒ ඇස් දෙක මගෙ ඇස් දෙකට කිහිප විටකදිම යා වූනා.
එයාටත් ඒක දැනිලද කොහෙද මාව දැක්කම ලැජ්ජාවෙන් හිණාවුනා.

'බලන්න මේ අයියා ඔයාට වඩා අවුරුද්දයි වැඩිමල්.තනියෙන් බණ්ඩාරාවෙලත් යනවා'
අංකල් මාව උඩින්ම තියල කතා කරා.
'ඉතින් එයා පිරිමි ළමයෙක්නෙ'
හැඩ වගේම එයාගෙ කටත් සැරට තිබුණා.
මටත් නංගියගෙන් රසම රස සැන්ඩ්විච් පෙති දෙකක් හම්බවුනා.ඉස්සර අපි ගෙදර හැමෝම බත්මුල් බැදගෙන කෝච්චියෙ බණ්ඩාරවෙල ගිය කාලයට හිතෙන් එබෙමින් මම ඒව කෑව.

කෝච්චිය පොල්ගහවෙලට එනවත් මට මතකයි.ඊට පස්සෙ මම ඇහැරුණෙ නානුඔය කිට්ටු කරලා.ඈතින් පේන තෙල් ටැංකි දැක්කම දුර ඉඳන්ම නානුඔය අඳුර ගන්න පුලුවන්.
කෝච්චිය නානුඔයට එනකොටත් යන්තම් එළිය වැටිලා. රෑ 7.15 කෝච්චියෙ ආව නම් නානුඔය හරියෙදිත් කලුවරයි.10.20 කෝච්චියෙ එන්න මම ගත්තු තීරණය ගැන ආඩ්ම්බර වෙමින් මම නැගිටලා කෝච්චියෙ දොර ගාවට ගියා.
මීදුමත් එක්ක ඇඟ හිරිගඩු නංවන සීතල හුළඟ කපාගෙන කෝච්චිය හෙමින් හෙමින් උඩහට ගියා.මම කෝච්චියෙ දොර ගාවට වෙලා තාමත් ඈති පොඩියට පේන වතුකාමර වල පුන්චි පුන්චි එළි දිහා බල බල අමුතු චමත්කාරයක් වින්දා.කෝච්චිය හපුතලේට එනකොටත් මම දොරගාව.
හපුතලේදි අංකලුයි ගෙදර අයයි බහින්න ලැහැස්තිවුනා.මමත් එයාලගෙ බඩු බාන්න උදවුකරා.අහම්බෙන් හමුවුණු අපේ හමුවීම ඒ විදිහට කෙලවර වුනා.
ගොඩ කාලයකට මතක හිටින කෙටිකාලීන හමුවීමක් හපුතලේ ස්ටේෂමේ නතර කරල කෝච්චිය මාවත් අරගෙන දියතලාව පැත්තට ගියා.මාව නොපෙනී යනකොටත් අර නංගියා මට අත වනනවා මම බලන් හිටියා.

කෝච්චිය බණ්ඩාරවෙලට එනකොට 7ටත් පහු.ඒ හින්දා ස්ටෑන්ඩ් එකට ගිය ගමන්ම ඇටම්පිටිය බස් එකක් තිබුණා.වෙනදට නම් අපි බස් එකක් එනකම් ගොඩක් වෙලා ස්ටෑන්ඩ් එකේ බලන් ඉන්නවා.10.20 කෝච්චියෙ එන්න ගත්තු තීරනය ගැන මම ආයෙමත් සතුටු වුනා.

චූටි නංගයි මල්ලියයි උදේ ඉදන්ම මඟ බලාගෙන ඉන්න ඇති මාව දැක්ක ගමන් දෙන්නම දුව ගෙන ආවා.චූටිනංගා මට වඩා අවුරුදු 2ක් බාලයි.මල්ලියා 4ක් බාලයි.නොදැක්ක අවුරුද්දට චූටිනංග නම් ගොඩක් ලොකු වෙලා ලස්සන වෙලා.මල්ලියා නම් තාම එහෙමයි.

ගිය ගමන්ම මම ලොකු අම්මගෙ අතිප්‍රණිත කොල්ලු හොද්දත් එක්ක බත් කෑවා.
'කොහොමද පුතා විභාගෙ'
අපේ අම්ම වගේම ලොකු අම්මත් මගෙ විභාගෙ ගැන බලාපොරොත්තු තියා ගෙන ඉන්න බව මම දන්නවා.
'ලේසියි ලොකු අම්මා.'
'එහෙනම් හොඳට පාස් වෙයිනෙ.සාවිත්‍රිටත් ලේසියි කිව්වේ'
'කෝ එයා ආවෙ නැද්ද'
'දන්නෙ නැද්ද ඒ අයියයි නංගියි කාලෙකට හොදයි කාලෙකට නරකයි'
ලොකු අම්ම ඒ කිව්වෙ ලොකු අප්පච්චියි සාවිත්‍රිලගෙ අම්මයි ගැන.ඒ දෙන්න අයියයි නංගියි වුනාට හැමදාම රණ්ඩු.අපි එකපාරකට එනකොට ඒ ගොල්ලො තරහයි.තව පාරකට එනකොට යාළුයි.ඉස්සර ඉඳන්ම ඒක එහෙම තමයි.ඒ ගොල්ලො ආයෙ තරහ වෙලා කියල මට ලොකු අම්මගෙ කතාවෙන් තේරුම් ගියා.ඒ හින්දා සාවිත්‍රිව දකින්න තිබුණු ආශාව හවස් වෙනකම් මැඩ ගන්න මට සිද්ද වුනා.

නංගියි මල්ලියි එක්ක කියව කියව හිටියට මගෙ හිත බලන් හිටියෙ ඉක්මණට හවස් වෙනකම්.අමාරුවෙන් ඉවසගෙන ඉඳල හවස මම මල්ලිත් එක්ක කඳුරට නාන්න ගියා.කඳුරට යන්නෙ සාවිත්‍රිලගෙ ගෙවල් ගාවින්. ඉස්සර නම් අපි හැමෝම නාන්නෙ එකට.චූටිනංග,මල්ලිය,සාවිත්‍රි.
ඒත් දැන් අපි ලොකු වෙල හින්ද එකට නාන්න යන්න පුලුවන් මටයි මල්ලියටයි විතරයි.

නාන්න යන ගමන් අපි සාවිත්‍රිලගෙ ගෙදර ගියා.සාවිත්‍රිලගෙ අම්ම දුර තියාම මාව දැක්කා.
'ආ..පුතා උදේද ආවෙ.'
'ඔව් නැන්දේ.අපි මේ නාන්න යනවා.'
'ඉතින් පුතේ අම්මල සනීපෙන්ද.විභාගෙ ලේසිද'
'ලේසියි නැන්දේ.'
'කොහොමද විභාගේ'
මම එහෙම ඇහුවේ උළුවස්සට හේත්තු වෙලා බලාගෙන ඉන්න සාව්ත්‍රිගෙන්.
'ලේසියි.'
එයා එලියට ආවෙ එහෙම කියන ගමන්.
එයා නම් තාම ඉස්සර වගේමයි.ඒ ඇස් දෙක බලන්න මගෙ හිත අවුරුද්දක්ම ඉවසගෙන හිටියා.අම්ම ගෙට ගිය හින්දා අපි දෙන්නට තනිවෙන්න අවස්ථාවක් හම්බ වුනා.
'කොහොමෙයි'
වචන ගලප ගන්න බැරුව හිත ඇතුලෙ තෙරෙපෙන හැඟීම් වලට එලියට එන්න ඉඩ නොදී මම එහෙම ඇහුවා.
'හොඳයි.මම හිතුවෙ අමතක වෙලා ඇති කියලා.'
'එහෙම අමතක කරන්න පුලුවන්ද.මට කතා කරන්න ඕනෙ.'
'බදාදා උදේ පන්ති යනවා.8ට මෙහෙන් යන්නේ'
'මමත් එන්නද'
එයා ඒකට හා කිව්වේ ඇස් දෙකෙන්.

ඊට දවස් දෙකකට පස්සෙ බදාදා උනා.
'ගෙදර ඉන්න කම්මැලියි ලොකු අම්මේ ටවුන් එකට ගිහින් එන්නම්.'
ලොකු අම්මට බොරුවක් කියලා මල්ලියා නැගිටින්න කලින් මම පාරට ගියා.සාවිත්‍රි ආවෙ 7.50ට විතර.
එයා ඇවිදින විදිහට, අඳින විදිහට, කතා කරන විදිහට මේ හැම දේටම මගෙ හිත ආසයි.මම ඒ හැම එකක්ම හොරෙන් රස වින්දා.

'අද පන්ති යන්න ඕනෙ නෑනෙ'
මම එහෙම ඇහුවෙ අපි දෙන්න බස් එකේ බණ්ඩාරවෙල යන ගමන්.
මම සාවිත්‍රිට ආදරය කරේ කවද ඉඳන්ද කියල මට මතක නෑ.පුන්චිම කාලෙ සෙල්ලම් ගෙවල් හදන කාලෙ ඉදන්ම මම එයාට ආදරය කරා.අපි දෙන්න හම්බ වුනේ අවුරුද්දටම එක මාසෙකදි විතර්ක් වුනත් අපි දෙන්න පුදුම විදිහට ලං වෙලා හිටියා.
ඒත් ජීවිතේටම මේ විදිහට අපි දෙන්න හම්බ වුනේ පලවෙනි වතාවට.ඒ මොහොත උපරිමයෙන්ම විඳින්න මට ඕනෙ වුනා.
'එහෙනම් කොහෙද යන්නේ'
එයාටත් ඒක ඕනෙ කරල තිබුණු හින්ද වෙන්න ඇති මගෙ යෝජනාවට එයා කැමති වුනා.
'කොහෙ හරි යමු.'
බණ්ඩාරවෙල මම වැඩියෙන්ම දන්න තැන වුනේ ස්ටේෂන් එක.මට සාවිත්‍රිත් එක්ක යන්න තැනකට තිබුනෙත් එතන.
ස්ටේෂන් එකට ගියෙ අරමුණක් නැතුව වුනත් එතනට ගිහින් කාලසටහන බැලුවට පස්සෙ මගෙ හිතට අදහසක් ආවා.
'අපි කෝච්චියෙ ටිකක් දුර ගිහින් ආපහු එමු.'
සාවිත්‍රි මොකුත් නොකියා මගෙ අදහස අනුමත කරනවා.
කෝච්චි කාලසටහන බලලා හිතෙන් වෙලාව අනුමාන කරගෙන මම ඉදල්ගස්හින්නට ටිකට් දෙකක් ගත්තා.
අපිට යන්න තිබුනේ නානුඔයට යන බඩු කෝච්චියක.බඩු පෙට්ටි ගොඩක් එක්ක මිනිස්සුන්ට යන්න තිබුනෙ එකම එක පෙට්ටියක් උනත් ඒකෙ අපි දෙන්නට සීට් දෙකක් තිබුණා.සීට් දෙකේ කෙලවර දෙකේ වාඩිවෙලා මූණට මූණ බලාගෙන අපි දෙන්න ගමන් කරා.මං හිතන් හිටියෙ එයා බය වෙලා ඇති කියලා.ඒත් එහෙම දෙයක් එයාගෙ මූණෙන් පෙනුණෙ නෑ.ඒත් කෝච්චිය යනකම්ම කතා කරන්න උනේ මට. එයා කරේ පොඩි පොඩි උත්තර දෙන එක විතරයි.

ඉදල්ගස්හින්නට ආවට පස්සෙ අපිට ආපහු යන්න කෝච්චියක් එන්න තව වෙලා තිබුණු හින්දා ස්ටේශන් එකට වෙලා ඈත පල්ලම දිහා බලාගෙන පෙම්බස් දොඩන්න අපි දෙන්නට ඉඩ ලැබුණා.
මම ලංකාවෙ දැකපු ලස්සනම ස්ටේෂන් එක ඉදල්ගස් හින්න.ඒක පිහිටල තියෙන්නෙ කන්දක් උඩ වටේටම තියෙන්නෙ ලස්සන පල්ලමක්.එතන තියෙන්නෙ කෝච්චි පාර විතරමයි.
ඈතින් පේන හපුතලේ ප්‍රපාතය දිහා බලාගෙන කම්මුල් කිතිකවන සීතල සුළඟ විඳගෙන මල්පිපුණු සුන්දර ස්ටේෂන් එක්ක පෙම්බස් දොඩන්න තරම් මම වාසනාවන්තයෙක් වුනා.

අපිව ආපහු එක්කගෙ යන්න කොළඹ ඉදන් පොඩිමැණිකෙ එනකම්ම අපි දෙන්න ස්ටේෂන් එක කෙලවරට වෙලා හපුතල් බෑවුමේ පුන්චි පුන්චි ගෙවල් ගනන් කරා.
පොඩි මැණිකෙ අපි දෙන්නට සීට් එකක ඉඩ නොදුන්නු හින්දා දොර ගාවට වෙලා අපි ආපහු බණ්ඩාරවෙල ආවා.
නංගයි මල්ලියයි එක්ක කැරම් ගහන එක ඇර ගෙදර ඉන්නකොට මට වෙන කරන්න දෙයක් තිබුනෙ නෑ.නංගට පන්ති තියෙන දවස් වලට මම මල්ලියා එක්ක කෙලවරක් නොපෙනෙන තේ වතු වල ඇවිදින්න යනවා.එහෙම යන සමහර වෙලාවට සාවිත්‍රිවත් හම්බ වෙනවා.
ඒත් මගෙ හිත දින ගනන් කරේ ඊලඟ බදාදා වෙනකම් ඉදල්ගස් හින්නට වෙලා පෙම් සුව විදින්න මගෙ හිත මහා ලෝබ කමකින් පෙලුණා.
සාවිත්‍රිටත් ඒ ලෝබ කම දැනිලද කොහෙද ඊලඟ දවසෙත් පන්ති නොගිහින් ඉන්න එයා කැමති වුනා.

එදත් පුරුදු විදිහට ස්ටේෂන් එකට ගිහින් ඉදල්ගස් හින්නට ටිකට් අරගෙන අපි කෝච්චියට නැග්ගා. වෙනසකට තිබුනේ ඒ කෝච්චියට වෙනදට වැඩියෙන් තෙල් ටැංකි ටිකක් එකතු වෙලා තිබුණු එක විතරයි.හපුතලේ පහු වෙලා ටික දුරක් යද්දි සාවිත්‍රි මම කිසිම විදිහකින් හිතපු නැති යෝජනාවක් කරා.
'අපි අද ඔහියට යමු'
'මොකක්'
මට එහෙම ඇහුනෙ මාව ඒ තරමටම පුදුම වුණු හින්දා.
'ඇයි'
'මොන බබ්බුවකටද ඔහියට යන්නේ'
'අනේ යමුකො.මමනෙ කියන්නෙ.'
'බෑ බෑ ඉදල්ගස් හින්නෙන් බහිමු.'
'එහෙනම් ඔයා බහින්න මට බෑ'
'ඔයාට පිස්සුද'
මම කතා කරේ පුන්චි කේන්තියකුත් එක්ක.සුන්දර ඉදල්ගස් හින්න දාල වෙන කොහේවත් යන්න මගෙ හිත ඉඩ දුන්නෙ නෑ.
'ඔයාට තමයි පිස්සු.අද ඔහියට යමු'
'බෑ බෑ ඉදල්ගස් හින්නෙ බහිමු.'
'බෑ ඔහිය.'
බෑ ඉදල්ගස් හින්න'
'ඔහිය ඔහිය'
'ඉදල්ගස් හින්න ..ඉද..'
ඒ වචනය දෙසැරයක් කියව ගන්න බැරුව හිරවෙන කොට සාවිත්‍රි හිනා වෙවී දොඩවනවා.
'ඔහිය ඔහිය'
අපි දෙන්නගෙ සද්දෙ වැඩිවුණු හින්දා එහා පැත්තෙ සීට් එකේ හිටපු අයත් ආපහු හැරිල බලනවා අපි දෙන්නම දැක්කා.එතනින් පස්සෙ සාවිත්‍රි තොල් වලින් මුමුණනවා.
'ඔහිය ඔහිය'

කෝච්චිය ඉදල්ගස් හින්නට ආවත් මම ඔහේ බලාගෙන හිටියා.සාවිත්‍රි ගැන කේන්තියකින් මගෙ හිත පිරිල තිබ්බා.මම මොකුත් නොකියා ජනේලයෙන් ඈත බලාගෙන හිටියා.කෝච්චිය සුන්දර ඉදල්ගස් හින්න පහු කරලා ඉස්සරහට ගියා.
සාව්ත්‍රි හොරෙන් හිනාවෙවී මගෙ දිහා බලාගෙන හිටියා.
ඉදල්ගස් හින්න පහුකරල තියෙන පලවෙනි බිංගෙය ඇතුලෙදි සාවිත්‍රි මගෙ කණට කරල ලොකු හූවක් කිව්වා.ඊලඟ බිංගෙය ඇතුලෙදි මම එයාගෙ කණට කරල ලොකු හූවක් කිව්වා.තුන්වෙනි බිංගෙය ගාවදි අපි දෙන්නම එකට හූ කිව්වා.
ඉදල්ගස් හින්නෙ ඉඳන් ඔහියට තිබුණෙ එක ස්ටේෂන් එකක් වුනත් ඒ අතරෙ බිංගෙවල් ගොඩක් තියෙනවා.ඒ ගමනත් අපූරු චමත්කාරයක් තියෙන එකක් වුනත් මම ඒක සාවිත්‍රිට නොපෙන්වා ඉන්න උත්සාහ කරා.
ඔහියට පාලු මූසල ගුප්ත පෙනුමක්.මට හිතා ගන්න බැරිවුනේ එයා ඇයි ඔහියට ආසවුනේ කියලා.ඒත් ඔහියෙදි එයා අනිත් හැම තැනදිම වඩා මට ලං වුනා.

'ඔයා දන්නවද මෙතනින් තමා ලෝකාන්තයට යන්නේ'
කෙලවරේම තිබුණු බංකුවක මගෙ ලඟින්ම වාඩිවෙලා එයා කතා කරා.
'ගිහින් පනිමුද දෙන්නත් එක්ක ලෝකාන්තයෙන්'
මම ඇහුවෙ තාමත් මෙතනට ආපු එක ගැන මම ඉන්නෙ නොකැමෙත්තෙන් ගැන එයාට ඒත්තු ගන්වන්න.
'ඕනෙ නෑ අනේ.ඔයා හැමදාම මං ලඟ ඉන්නවනෙ ඉතින් ඇයි අපි එහෙම කරන්නෙ.'
එදා එයා වෙනදට වඩා හුරතල් වුනා.වෙනදට වඩා කතා කරා.
'දැන් මොන එහෙකටද මෙතනට ආවෙ'
'ඇයි බලන්නකො මෙතන තියෙන ලස්සන.මං නම් ආස මෙතනට.'
එයා එහෙම කිය කිය මට තව ලං වුනා.
ඔහියට පෙනුනෙ ඈතින් තියෙන එළවළු කොරටු යායක් විතරයි.ඒත් සාවිත්‍රිගෙ ආදරය වෙන කිසි දවසක නැති තරම් මට දැණුනා.
ඒත් අපිට ඔහියෙ ඉන්න වුණු වෙලාව අඩුයි.පොඩි මැණිකෙ පරක්කු නොවී අපිව එක්කගෙන යන්න ඈතින් මතුවුනා.

මුලු හිතම පිරිල තිබුනෙ තේරුම් ගන්න අමාරු අමුතු සිතිවිලි ගොඩකින්.හැම මොහොතකම හිත ඉල්ලුවෙ සාවිත්‍රිගෙ පහස.

එදායින් පස්සෙ අපි දෙන්න ආයෙ හම්බ වුනේ තේ යාය කෙලවරක සවස් වරුවක. අපි දෙන්නට නිදහසේ හම්බ වෙන්න පුලුවන් ව්ලාව තැන ඒ වෙද්දි අපි දෙන්නම දැනගෙන හිටියා.

සීතල හැන්දෑවක කවුරුත් නැති මහා තේ යායක මම එයාගෙ අති අල්ලගෙන තේ වත්ත උඩට ගියා.තේ පදුරු අපි දෙන්නගෙ ඉනටත් ඉහලට ලොකුයි.බිම වාඩිවුනාම කාටවත් අපිව පේන්නෙ නෑ.
මගෙ හිතට ආපු දේවල් තේරුම් ගන්න මටම බැරිවුනා.එයාව තුරුල් කර ගන්න,ඉඹින්න තව....වැක එක සිතිවිලිත් එක්ක මගෙ හිත පොර බඳිමින් හිටියා.
'මම ඔයාව ඉඹින්නද'
ටික වෙලාවකින් මම සාවිත්‍රිගෙ කණට ලං වෙලා ඇහුවා.ලැජ්ජාවෙන් ඇස් රතු වුනත් එයා ඒකටත් උත්තර නොදී කැමති වුනා.

එයාගෙ කම්මුල් හෙමිහිට සිප ගනිද්දි.......ඒ කම්මුල් රෝස පෙති තරමටම සුමුදුයි.නෑ ඊටත් වඩා.....
දෙතොල් පෙති අතරින් මට දැණුනු රස.......ඒ තරම් සියුමැලි දෙතොල් වෙන කොහේ ඇද්ද.

මේ වෙද්දි අපි දෙන්නම හිටියෙ බිම දිගා වෙලා වගේ.වෙන කිසිම හැඟීමකින් වටපිටාව ගැන අවධානයකින් තොරව මගෙ හිත ඒ සුවය විඳිමින් හිටියා.
එක පාරට එයා මාවත් තල්ලු කරගෙන නැගිට්ටා.එයාගෙ ඇස් වල තිබුනෙ කවදාවත් දැකල නැති බියකරු බවක්.
'ලොකු මාමා'
එයා එහෙම කිව්වෙ පල්ලෙහා බලාගෙන. අපි හිටිය තැනට ටිකක් එහායින් ලොකු අප්පච්චි පල්ලෙහාට යමින් හිටියා.
'එයා අපිව දකින්න නැතුව ඇති'
මම එහෙම කිව්වෙ මගෙ හිතටත් දැනුනු බය නැති කර ගන්න.
'මං යනවා'
සාවිත්‍රි ගෙදර ගියා.මම කරකියා ගන්න දෙයක් නැතුව අසරණ වුනා.ලොකු අප්පච්චි අපිව දකින්න නැතුවම ඇති කියන විශ්වාසය හිතට ඇතුලු කර ගන්න කොච්චර හැදුවත් එයා අපිව දකින්න ඇති කියන සැකය ඊට වඩා තදින් හිතට කිදා බහිමින් තිබුණා.
මේ හැම එකකින්ම පැනල යන්න ඕනෙ වුනත් කරගන්න දෙයක් නොමැති කමට මට ඊට මූණ දෙන්න ඕනෙ වුනා.
ඕනෙ දෙයක් උනාදෙන් කියල මම ලොකු අප්පච්චිලගෙ ගෙදර එන්න පිටත් වුනා.
ගෙදරට ලං වෙනකොට හිතේ ගැස්ම එන්න එන්නම වැඩිවුනා.මහා ලොකු වරදක් කරපු වැරදි කාරයෙක් වින්ශ්චය කූඩුව ලඟට ගෙනියද්දිත් මෙහෙම බයක් දැනෙන්නෙ නැතුව ඇති.
මල්ලියි නංගයි එළියෙ හිටිය හින්දා වෙනසක් නොපෙන්න මම ඒ දෙන්නත් එක්ක එලියෙ නැවතුනා.

මම හෙටම ගෙදර යනවා.මට ඕනෙ උනේ හැම දෙයකින්ම පැනල යන්න.ලොකු අප්පච්චි කිසිම වෙනසක් පෙන්නුවෙ නෑ.ලොකු අම්මත් එහෙමයි.
'මේ ගොල්ලන්ට ස්කෝලෙත් පටන් ගන්නවනෙ පුතා කවදද ගෙදර යන්නෙ'
ලොකු අප්පච්චි ඇහුවෙ රෑ කෑම මේසෙදි.
'මම හෙට යන්න කියල ලොකු අප්පච්චි'
මම උත්තර දුන්නෙ බිම බලාගෙන.
'හෙට'
චූටි නංගා පුදුම වෙලා ඇහුවෙ ඒක එයාල කිසි ලෙසකින් බලාපොරොත්තු වුණු දෙයක් නොවන හින්දා.
'ඔව් දැන් පන්තිත් පටන් ගන්නවනේ.සති දෙකක් හිටියනේ'
නංගයි මල්ලියි මූණ ඇඹුල් කර ගන්නවා දැක්කට මට ඒ ගැන හිතන්න ඕනෙ වුනේ නෑ.මට ඕනෙ වෙලා තිබුනෙ හැම දේකින්ම පැනල යන්න.
රෑ නින්දට ගියත් එදා රෑම මට නින්ද ගියේ නෑ.උදේ වෙන්න කලින් සිය පාරක් විතර මම වෙලාව බලන්න ඇති.
මම එනකොටත් ලොකු අප්පච්චි කිසිම වෙනසක් පෙන්නුවෙ නෑ.චූටි නංගයි මල්ලියයි මං එක්ක පාරට ආව.
'සාවිත්‍රි අක්කට කියන්න මම ගියා කියල හරිද'
වෙන කරන්න දෙයක් නැති කමට මම මල්ලියට එහෙම කිව්වා.
බණ්ඩාරවෙලට ආවට මට වෙනදට වගේ ස්ටේෂන් එකට යන්න හිත දුන්නෙ නෑ.හුරුපුරුදු බණ්ඩාරවෙල නුහුරු නුපුරුදු එකෙක් වගේ,හුරුපුරුදු ස්ටේෂන් එකට නොගිහින් මම නුහුරු නුපුරුදු ස්ටෑන්ඩ් එකෙන් කොළඹ බස් එකක නැග්ගා.
ජීවිතේ පලවෙනි වතාවට මම බණ්ඩාරවෙලින් බස් එකේ කොලඹ එන්න පිටත් වුනා.මට ඕනෙ වුනේ මගෙ මතකය හිර කරන්න.ඒත් හපුතලේට එනකම්ම කෝච්චි පාර සැරින් සැරේ මට ලං වෙලා ආයෙම ඒ මතකය ඇහැරවන්න හැදුවා.
හපුතලේදි බස් පාරට උඩින් ගිය කෝච්චි පාර මගෙ සුන්දර මතකයත් අරගෙන ඉදල්ගස් හින්න පැත්තට ගියා.මම මතකයට අගුලු දමමින් හපුතල් කන්දේ බෑවුම බසිමින් බෙරගල පැත්තට ගියා.

කෝච්චි පාර සහ බස් පාර දෙපැත්තකින් හැදීම ගැන සුදු ජාතිකයින්ට සිතින් ප්‍රශංසා කරමින් මම කොළඹ එමින් හිටියා.
ලෝකාන්තයට පිටුපස මගෙ සුන්දර මතක හංගමින් මම ලෝකාන්තය පාමුලින් පලා යමින් තිබුනා.

උඩරට කෝච්චි පාර ආයෙ මට හම්බවුනේම නෑ.මම සිරකල නොහැකි මතකය සිර කරගනිමින් ගෙදර ආවා....................................

හ්ම්ම්ම්ම් ඒ පොතේ ලියල තිබුනෙ නම් එච්ච්රයි.....
කතාව ලියල ඉවර වෙන්න කලින් අම්මලා ගෙදර ආවා.ආපු වෙලේ ඉඳන් එයාලගෙ විස්තර.
'ඔක්කොමල ඔයාව ඇහුව පුතේ.'
මම උත්තර නොදී අහගෙන හිටියා.එදා වෙච්ච කිසිම දෙයක් ගැන කිසිම දෙයක් අද වෙනක්ම්ම වුනේ නෑ. එදායින් පස්සෙ ලොකු අප්පච්චිල අපේ ගෙදර දෙතුන් පාරක්ම ආව.ඒත් සාවිත්‍රිව මට එදායින් පස්සෙ එකම දවස්ක් වත් හම්බ වුනේ නෑ.
සාවිත්‍රි අක්ක ඇහුව ඇයි ඔයා ආවෙ නැත්තෙ කියලා'
ඒ අපේ මල්ලි.
'කෙල්ල හරි ලස්සනට හිටියා'
ආයෙම අපේ අම්ම.

කියන්න බැරිවුනානෙ ඒ ගොල්ලො බණ්ඩාරවෙල ගිය හේතුව...
ඒ ගොල්ලො ගියෙ සාවිත්‍රිගෙ වෙඩින් එකට.....................

*යළි නොදකින්නෙමි

2011-11-16T17:38:00.000+05:30

සීතල සුළගට රහස් කියමින් නටන වැටකෙයියා පොහොට්ටු ලන්ද පුරාවට තාල මවයි. සැංගී ගීත ගයන විහඟුන් කොහේදැයි සොයමින් ඉබාගාතේ ඇදෙන වලාකුළු නිල්ල ගලන වෙල් යාය නේක වර්ණයෙන් සරසවයි.වැඩපොලකට උදෑසනින්ම කඩිමුඩියේ දුවන සංකීර්ණ චරිත මෙන් රඟපාමින් බිඟුහු ඕලු මල් යායට රොක් වෙයි. ඕලුද ඒරංගනයට සිනාසෙයි

ඈතින් එන්නේ අඹරං මාමාගේ අලුත් ට්රැක්ටරයටත් සද්දයයි. අවුරුදු දෙකකට ඉහත මාමාගේ සිහිනයක් වී තිබූ බලාපොරොත්තුව ඉෂ්ට වීම නිසා අඹරං මාමාගේ මූණට ආව හිනාව තවමත් මැලවී ගොස් නැත. එයා ඒක ගැනම තොරතෝංචියක් නැති ව කියවන්නෙ ඒකයි, මේ වෙලාවට ඔහු හසුරවන්නේ තම බාල දෝණියගේ පුංචි කෙල්ල අකුරට අරං යනවා. වටේ පිටේ ඉන්න සුදු සමනල රොත්තම අඹරං මාමා එක්ක ටවුමේ ඉස්කෝලෙට යනවා. ඒක තමයි ට්රැක්ටරයටත් වඩා සද්දෙට මේ කෑහෑගැහිල්ල

" අනේ පියල් අයියේ මොකද මේ එළියට වෙලා" මේනකා නංගි මගෙන් ඇහුවා.
"හුළං ටිකක් වදින්න එළියට ආවා නගා....." මේනකගේ රිදී හිනාව ඒක හරිම ලස්සනයි. රෝස මලකට නොරිදෙන්න පිණිකැට වැටෙනවා වගේ..... බලං ඉන්න ආසයි. මේනකා නගාට වඩා හැඩකාරි එයාගේම ඇවැස්ස නෑනා...... සඳමලී..... ඔව් එයා හඳක් වගේ තමයි. ගිය මාසෙ පිටගමකින් දීග ගියාලු. තාමත් මට මතකයි ගොම්මන් වැටෙන වෙලාවට සේතු මාමාගෙ ඇහැ වහලා අටුව ළඟට දුවගෙන එන දඟකාරි.
' පියල් අයියාට හිඹුටු ගෙනාවා' කියලා අතේ ගුලිකරගෙන ඉන්න හිඹුටු ගෙඩිය පෙන්නලා දුවන පොඩි එකී , ගමටම හිටිය හඳ, ගමේ කවුරුත් එයාට ආදරෙයි.

" පියල් පුතේ" අම්මා මා ළඟට එනකන් මම දන්නෙ නෑ. සඳමලී නගාව මතක් වෙනකොට වට පිටාව ඔක්කොම අමතක වෙනවා.

"දැං ගෙට ගියොත් නරකද?"
"තව ටිකක් මෙහෙම ඉන්නම් අම්මෙ" මට එහෙම කියවුණේ ඉබේටම, අහස නිල් පාටට බබළනකොට, ඈතින් සියාතු අයියාගේ කුඹුරු කෑල්ල එක්ක ඒ අහස අනඟ රැඟුම් පානකොට මම කොහොමද දාලා යන්නෙ........? මම ආසයි තව ඉන්න.

'කීපාරක් නලාව පිම්බද? ඔහොම තමයි කටුස්සගෙ කරේ රත්තරං බැන්දාම.... ' බංදුවා පතලෙන් මැණිකක් උස්සගෙන ඇවිත් එකපාරම පෝසත් වෙලා, ලාභෙට වාහනයක් අරන් ඇවිත් උජාරුව පෙන්නුව දවසෙ ආතා එහෙම කිව්වා. දැනුත් කඩුල්ල ළඟට වෙලා නලාව ගහනවා. ඔය ඉතිං ආතාව ආතාව අවුස්සන්න. ඒත් ආතා ගෙදර නැති පාටයි.

"පියල් අයියේ මොකද කියන්නේ රවුමක් යමුද වාහනේ...?"
"එපා මල්ලියේ..." මට හිනාගියේ ආතා මතක් වෙලා. බංදුවා වාහනේ උජාරුව පෙන්නගෙන යන්න ගියා...... ආයෙත් නිහඬයි. වක්කඩට කොරවක්කෙක් ඇවිත් තටු ගහ ගහා තිත්තයෝ ගිලිනවා. පොඩි කාලේ මට මතකයි මමයි, මල්ලියි, නංගියි එකතු වෙලා තිත්ත පැටවුන්ට අකුරු උගන්නනවා. මල්ලිනම් කොළඹට ගියා ඉගෙනගන්න... නංගිනම් ළඟදි ගෙදර එයි. කුළුඳුලේම දරුවා ලැබෙන්න ඉන්න නිසා ගෙදර එන හින්දා අම්මා ලහි ලහියේ කෑම හදන්න අරං….. ගේ පුරාම හමන්නේ කෑම සුවඳ….

ගමේ හුළඟෙ හීතලටයි, මේ නිස්කල්ංක කමටයි මම ගොඩාක් ආදරෙයි. පානදර ඉදං උදැල්ලයි කැත්තයි එක්ක පොර බැදලා ඇඟ තෙමාගෙන හැලෙන දාඩිය වල තියන අපෙකම කොළඹ රටේ සීතල කාමර වල ඉඳලා එළිඅයට බහිනකොට රස්නෙට දාන දඩියවල නෑ. මිනිස්සු පුරුදු වෙලා තියෙන්නෙ මොලේ වෙහෙසන්න විතයි. ඊට පස්සෙ මොලෙයි ඇඟයි වෙහෙසලා වැඩ කරන මනුස්සයා දිහා බලලා ‘ගොඩයා’ කියන්න. මේක හරිම අසාදාරණ ලෝකයක්. ඒත් අසාධාරණ නැතුව ගමට හැමදාම ඉර පායනවා. ලෝකෙ දියුණු වෙනවා, ආසාව වැඩි වෙනවා, හොඳම කොටසට රණ්ඩු වෙනවා…. ගහමරාගන්නවා, බයිනේත්තු පිස්තෝල හදනවා, ගම් නියම් ගම් ගිනි තියනවා…. අන්තිමට…………

“පියල් අයියෙ අපි යමු ගෙට…. අහස හොඳටෝම කලු කරලා” මෙනකා මගේ ළඟට ආවා
“මේ ඉර එළිය වැටෙන්නේ…?”
“ඒ ඉර එළිය වැටෙනවා නෙවෙයි…. දෙවැටෙන් එහා පැත්තෙ පිදුරු ටික ඇවිලෙන්න දාලා… ඒ රස්නෙයි ඔය එන්නේ”
“මගේ අත රෝද පුටුවේ අඟුල ඇරියා…. හුස්ම පපුව පුරෝලා පිට වුණා
“පිදුර අවුලන්න අස්වැන්න කැපුවාද?”
“ඔව් අයියේ කන්න දෙකකට පස්සේ ගිය මාසේ ඇස්වැන්න ඩිංගක් කැපුවා.. මේ කන්නෙත් වපුරන්න බැරි වෙයි…. මොරසූරන වැස්ස නිසා කුඹුරු ඔක්කොම ගොඩවෙලා….: මාව තල්ලු කරගෙන ගේ පැත්තට ගෙනියන ගමන් මේනකා කිව්වා.

“අබරං මාමා පොඩි එකීව දාගෙන ට්රැක්ටරේ ගියා නේද?”
අබරං මාමා ඇදුම වැඩිවෙලා අද ට්රැක්ටරේ එලෙව්වෙ කුමාර අයියා….. පොඩි එකීගෙත් ඊයෙ ඇඟ රත් වෙලා තිබ්බ නිසා ඉස්කෝලෙ ගියෙ නෑ ඒත් අර නල ළිඳ විවෘත කරන උත්සවේට පත්තරෙන් එනවා කියලා ගමේ පොඩි උන් ටිකක් දාගෙනැතනට එන්න කියලා ඉස්කෝලෙ මහත්තයා පණිවිඩයක් එවලා තිබ්බා

“මම හිතුව හැම දේම වැරදියි නොවැ නගා”
“ අයියා මොනාද හිතුවේ…”
“මම දැක්කේ ඉස්සර ගම”
ඉස්සර ගමට වඩා අද වෙනස් අයියා…. ඔය පැත්තෙන් කෑල්ලක් ගොඩ කරලා පැක්ටේරියක් ගහන්න පාස් වෙලාලු. ඕලු මල් යායම දැං නෑ. ගියපාර ගංවතුරට ගංවතුරත් එක්ක ඕලු වඳ වෙලා ගියා….: මගේ හුස්ම ආයෙත් දීර්ඝ උණා

සීමා මයිම් නැතුව හිතෙන අනන්න්තවත් දේවල් අහස පොළොවටත් හොරා හිතේ ඉපදිලා හිතේම වැලලිලා යනවා අවුරුදු දෙකකට ඉස්සල්ලා මම දැක්ක ගමත් එහෙමයි. අවුරුදු ගානක් තිස්සෙ කන්දෙකට පුරුදු වෙලා තිබුණෙ මැෂින් තුවක්කුවේ සද්ද්යි. ඒ අස්සේ කුරුල්ලෙක්ගෙ සිංදුවක් ඇහුවේ ගම මතක් කරගෙන. අන්තිමට මම දැක්කේ ලොකු ගිණි බෝලයක් ඊට පස්සෙ සුදු පාට…… අදත් මම ගම දකින්නේ හිත ඇතුලෙන්, හෙටත් එහෙමයි, මම මගේ ඇසි දෙකෙන් මේ කිසිදෙයක් ආයෙත් නොදකීවි.

*සිහින සටන

2011-11-16T17:32:00.000+05:30

ඉන්දිව තියටර් එක ඇතුලට අරගෙන දැන් පැය දෙකකටත් වැඩියි...

ඉන්දි සැරින් සැරේ බඩ රිදෙනවා කියන්න අරගෙන සති දෙකක් විතර වෙනවා. ඒ කියන හැම වෙලාවෙම බෙහෙත් ටිකක් ගන්න යන්න ලෑස්ති වෙන්න කිව්වම අනේ මහන්සියි කියලා බැහැ කියනවා. ගිය සිකුරාදා එයාටත් කියන්නෙ නැතිව ඩොක්ටර් ගාවට එක්කන් ගියාම එතන වෛරස් උණ කාරයෝ පිරිලා....

" අනේ බලන්න මින්දික, තාම යන්නෙ 10. අපේ අංකේ 55. අද රෑම අපි දෙන්නට මෙහෙ තමයි ඉන්න වෙන්නේ...

" ඒ වුනාට කමක් නැහැ ළමයො. ටිකක් වෙලා ඉදලා බෙහෙත් ටිකක් අරගෙන යන්. දැන් සතියක් විතර තිස්සෙනේ ඔයා කියන්නෙ බඩ රිදෙනවා කියලා. අම්මලා කවුරුහරි දැන ගත්තොත් දෙන්නටම බැනුම් අහන්න වෙනවා...."

"එහෙම වෙන්නේ නැහැ මින්දික. අපි ගෙදර යන්. දැන් මගේ වේදනාව අඩුයි. අම්මලා මොනවහරි කිව්වොත් මම කියන්නම් මමයි බෙහෙත් ගන්න බැහැ කිව්වේ කියලා"

" ඔයා එහෙම කිව්වට මොකක් වුනත් ලෙඩේ අඩු නැහැ කියලා ඔයාගේ මූණෙන්ම පේනවා. මහන්සි නම් යන් කාර් එකට, ටිකක් නිදා ගෙන ඉඳලා එමු..."

ඉන්දි මොකුත් කිව්වේ නැහැ. කාර් එකට යන්න නැගිට්ටෙත් නැහැ. එයා එක ලඟ තියෙන ඔරලෝසුවයි, දැන් ඩොක්ටර් බලන අංකයයි තියෙන ඩිස්ප්ලේ එකයි දිහා බලන් ඉන්න ගත්තා. තාම 10 මයි...

අංක 18 යද්දි, රෑ නමයට විතර ඩොක්ටර් එලියට ආවා. ඩොක්ටර් රෑ කෑමට බෙහෙත් දෙන එක ටිකකට නවත්තනවා කියලා නර්ස් කිව්වා. මම ඉන්දිගේ මූණ දිහා බැලුවා. මගේ උරහිසට හේත්තු වෙලා එහෙම්මම නින්ද ගිහින්. පව් මගේ කෙල්ල...

" ඉන්දි... නැගිටින්න..."

"හම්ම්..."

"අපි යන් ඉන්දි. අපි ගිහින් හෙට එමු. හෙට උදේ වරුව විතරයි මම ඔෆිස්.."

එදා කොහොමෙන් කොහොම හරි අපිට ඩොක්ටර්ව හම්බවෙන්න බැරි වුනා.

ඉන්දියි මායි මුණ ගැහුනේ මම රස්සාවක් කරන්න ගත්තු අලුතමයි. ඉන්දිට නම් ඒ කාලේ ජොබ් එකක් තිබුනේ නැහැ. එයා කොල්ලුපිටියේ ක්ලාස් ආව ගියේ මම ඔෆිස් ගිය බස් එකේමයි. මුලින් මුලින් ඇස් වලින් විතරක් කතා කරපු අපි ප්‍රේමවන්තයෝ වෙන්න වැඩි කාලයක් ගියේ නැහැ. අවුරුද්දක් විතර දෙන්නා ආශ්‍රය කරලා අපේ කතාව ගෙවල් වලට කිව්වේ ඉන්දිගේ පලවෙනි පඩිය ලැබුනු දවසෙමයි.

ඉන්දිගේ අම්මා "උඹට තියෙන හදිස්සියක්" කියලා අහාවි ද දන්නෑ කියලා දෙන්න හිතාගෙන හිටියට ඉන්දිගෙ අම්මා එහෙම අහලා තිබුනේ නැහැ. සමහරවිට ඉන්දිගේ නංගියත් ඉන්න හින්දා වෙන්න ඇති. ඉන්දිගේ අම්මා කියලා තිබුනේ මම හඳහන ඉල්ලගෙන එන්න කියලා විතරයි. අපේ ගෙදරිනුත් මොකුත් ලොකුවට ඇහුවේ නැහැ. තාත්තා ඇහුවා මොකක්ද සම්පූර්ණ නම කියලා. මම ඉතින් එයාගේ සම්පූර්ණ නම කිව්වා.

" වීරසිංහ මුදියන්සේලාගේ ඉන්දීවරි සුධර්මා වීරසිංහ..."

" හම්.. ඒ ළමයට අම්මලා තාත්තලා එක්ක කතා කරලා අපිට එහෙට යන්න දවසක් වෙලාවක් දාගෙන අපිට දැනුම් දෙන්න කියන්නකෝ..."

තාත්තා ඒ කතාව අම්මා දිහායි මගේ දිහායි සැරින් සැරේ බල බල. අම්මගේ මූණේ මම කවදාවත් කලින් දැකලා නොතිබිච්චි හැඟීමක් පිරිලා. මම පස්සේ දැන ගත්තේ, අම්මා ඒ වෙලාවේ හිත හිත ඉදලා තියෙන්නේ "මගේ පොඩි පුතා ගිය දුර..." කියලලු.

හඳහන් බලපු වෙලාවේ කියලා තිබුනේ හඳහන් ඒ තරම් ගැලපෙන්නේ නැහැ කියලයි. ඒත් හොඳ වෙලාවක් බලලා කලොත් මොකුත් ප්‍රශ්නයක් වෙන්නෙ නැහැ කියලා. ඉතින් ඒ ඒ විදහට කරුණි යෙදිලා මීට අවුරුදු දෙකයි මාස හතරයි දින නමයකට කලින් අපි දෙන්නා අපේ වුනා....
දැන් පැය තුනකටත් කිට්ටුයි. ඇයි මෙච්චර වෙලා යන්නේ... ඉන්දිගේ අම්මා මගේ ගාවට ඇවිත් ඉදගත්තා.

අපි දෙන්නා එකතු වෙනකොට මට වයස විසි හතරයි මාස ගාණයි. ඉන්දිට විසි දෙකක්වත් නැහැ. ඉන්දිගේ අම්මා අහයි කියලා හිතන් හිටිය ප්‍රශ්නේ ඇහුවේ නැති උනාට අපේ යාලුවෝ නම් හැම එකාම වගේ ඒ ප්‍රශ්ණය අපෙන් ඇහුවා. ඒත් අපි දෙන්නා කවදාවත් එහෙම දෙයක් ගැන කතා කලේ නැහැ. දෙන්නට දෙන්නා ගැන ලොකු විශ්වාසයක් තිබුනා. දෙන්නගේ වර්තමානය ගැන වගේම අනාගතය ගැනත්...

වෙඩින් එකෙන් පස්සේ දෙන්නම රස්සාවට ගිය පලවෙනි සතියේ දවසක් රෑ කෑමට නූඩ්ලස් හදන ගමන් ඉන්දි කතාවක් පටන් ගත්තා.

"මින්දික..."

කටහඩ ගැඹුරුයි. "ඇයි ඉන්දී.."

"අපි කාලෙකට දරුවෙක් නොහදා ඉමු..."

මම කර කර හිටිය ලූණු කැපිල්ල අත ඇරලා දාලා මම ඉන්දි ගාවට ගියා. ඉන්දි ආයෙත් කතා කරන්න ගත්තා.

"අපි තාමත් ජීවිතය පටන් ගත්තා විතරයි. දෙන්නම තාම ඉගෙන ගන්නවා. දෙන්නටම රස්සා වල ගොඩක් දුර යන්නත් පුලුවන්, යන්නත් තියෙනවා. අපි තාමත් බස් එකේ යන්නේ එන්නේ. අම්මලා දීපු දෙයක් ඇරෙන්න අපේක කියලා ඉතිරියක් නැහැ. ඔයා මගේ ගාවින් ඉන්නවා. මට ඒ ඇති. අපි ටික දවසක් මෙහෙම ඉමු..."

මම ඉන්දි දිහා ටිකක් බලන් හිටියා. වෙඩින් එකට කලින් ඔය සබ්ජෙක්ට් එක ගැන වැඩියෙන්ම කතා කලේ ඉන්දි. මම ඒ කියපු දෙයකට මොනවහරි කුණු කතාවක් කියලා හිනා වුනා මිසක් ඇත්තටම මම මේ දේවල් ගැන වැඩිය හිතලා තිබුනේ නැහැ. ඉන්දි මගේ ගාවට ඇවිත් තුරුල් වුනා.

"මටත් ඒ ඇති පැටියෝ..."

එදා නූඩ්ල්ස් එක වෙනදටත් වැඩිය රහට ආවා. හෙට ඉදලා අලුත් අලුත් ක්‍රම වලට නූඩ්ලස් හදන හැටිත් අපි එදා කාලා ඉවර වෙලා කතා කලා.

"පුතේ... ඊයේ ඔෆිස් එකේ වැඩ කරන ගමන්ලුද අසනීප වෙලා තියෙන්නේ...?"

"ඔව් අම්මේ. ඔෆිස් එකෙන්මයි හොස්පිටල් අරන් ඇවිත් තියෙන්නෙ. ඇඩ්මිට කරගන්න ඕනේ කිව්වම තමයි මට කෝල් කලේ..."

ඇතුලට අරගෙන පැය හතරකට විතර පස්සේ ඩොක්ටර් එලියට ආවා. මාව ඩොකටර් ගාවට දිවුනේ ඉබේටමයි...

"කොහොමද ඩොකටර් මගේ ඉන්දිට...? ගොඩක් වෙලා ගියා නේද ඔපරේශන් එකට..?"

"හම්ම්... එන්නකෝ මගේ රූම් එකට. කතා කරන්න ටිකක්..."

මම ඩොකටර් පිටි පස්සෙම එයාගේ රූම් එකට යන්න හැරුනා. ඒ වෙලාවේ ඉන්දිව එලියට අරන් ඇවිත් වෝඩ් එකකට අරන් ගියා. මම ටක් ගාලා දුවලා ගිහින් මගේ ඉන්දිගේ මූණ බලලා ආවා. අම්මලා ඉන්දිත් එක්ක වෝඩ් එකට ගියා. මම ඩොක්ටර්ත් එක්ක ආවා.

"ඉදගන්නකෝ..."

"තැන්ක් යූ ඩොකටර්.."

" දැන් ඔයාලා බැදලා කොච්චර කල් ද..? "

" අවුරුදු දෙක හමාරක් විතර වෙනවා. ඇයි ඩොකටර්?'

" දරුවෝ ඉන්නවද..."

"නැහැ ඩොක්ටර්. අපිට වුවමනාවක් තිබුනේ නැහැ..."

"එහෙමද... මම කියන දෙයට කලබල වෙන්න එපා. මිසිස්ගේ වයසේ කෙනෙකුට හරිම කලාතුරකින් මේ වගේ දෙයක් වෙන්නේ. මිසිස්ගේ වූම්බ් එකේ ( ගර්භාශයේ) ඩිස් ඕර්ඩර් එකක්. අපිට ඒක අරන් දාන්න වුනා. ඒක තව ටික දවසක් තිබ්බනම් ජීවිතයට අනතුරක් වෙන්න තිබුනා..."

මම නැගිට්ටේ ඇයි කියලා මම දන්නෙ නැහැ. ඒත්...

" කමක් නැහැ ඩොක්ටර්. මගේ ඉන්දිගේ ජීවිතය බේරලා දුන්නට ඩොකටට පින්..."

මම ඉන්දි ඉන්න වෝඩ් එක දිහාට යන්න ගත්තා. මට දැනුනේ මම ඇවිද්දට එක තැනමයි කියලා. මගේ ලෝකය නැවතිලා...

මම ඇද ගාවට එනකොටත් ඉන්දිට හරියට සිහිය ඇවිත් නැහැ....

"මොකද පුතේ ඩොකටර් කිව්වේ...?" අපේ අම්මා මගේ ලඟට ඇවිත්...

"ලොකු මොකුත් නැහැ අම්මේ. දැන් ඔපරේශන් එක කලානේ. ඔක්කොම ඉක්මණට හොඳ වෙයි කිව්වා..."

තාත්තත් මගේ ගාවට ආවා.

"ඉන්දිගේ අම්මා දුව ගාව ඉන්නම් කිව්වා. දැන් ඔයා ගෙදර ගිහින් හවස එන්න. ඊයේ හවස හොස්පිටල් එකට ආපු ගමන්නේ..."

මම ඉන්දි ගාවට ආවා. අනේ මගේ ඉන්දි... මට සමා වෙන්න ඉන්දි...!

ඉන්දිගේ අම්මා විතරක් ඉතිරි කරලා අනෙක් තුන් දෙනාව දාගෙන හොස්පිටල් එකෙන් ආවා.

ගිය අවුරුද්දේ මගේ උපන් දිනේ දවසේ උදේ එයාගේ ඔෆිස් එක ගාව හෝල්ට් එකෙන් බහින්න ලංවෙලා,

"හවස මොකුත් වැඩ දා ගන්න එපා හරිද.. ඉක්මණට ගෙදර එන්න"

මම කොහොමත් හවසට වැඩ දා ගන්නේ නැහැ. MBA කරන්න ගත්තට පස්සෙ වෙලාව හරිම සීමිතයි. අනෙක් එක ඔෆිස් එකේ ප්‍රෝමෝශන් දෙන්නෙ වැඩ කෝටියකුත් එක්කනේ. ඒ හින්දා හවස් වෙද්දි හොද ගනන්...

එදා ගෙනාපු කේක් එක කපලා අපි දෙන්නගේ බර්ත්ඩේ පාටි එක ඉවර වෙලා ටීවී බල බල ඉන්න ගමන් ඉන්දි කතාවක් පටන් ගත්තා...

"මින්දික..."

කටහඩ ගැඹුරුයි. මීට කලින් එකම එක දවසයි ඒ හඩින් ඉන්දි කතා කරලා තිබුනේ...

"ඔයා ආස දුවෙකුට ද... පුතෙකුට ද..?"

අවුරුද්දකට විතර පස්සෙත් ඒ සබ්ජෙක්ට් එකට මුල පිරුවෙත් හැමදාම වගේම ඉන්දිමයි.

"ඕනේ කෙනෙක්... අපිව ලබන්න පතපු ඕනේ කෙනෙක් අපි ගාවට ආවාවේ. ඒත් ඉන්දි..."

ඉන්දි මූණ ඉස්සුවා.

"තව ටික දවසක් මේ විදිහටම ඉමු නේද... මගේ MBA එක පටන් ගත්තා විතරයි. ඔයාටත් ෆයිනල් තියෙනවා. ඒ හින්දා තව අවුරුද්දක් හමාරක් විතර මේ විදිහටම ඉමු නේද..."

විනාඩි පහක් විතර දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක් වත් කතා කලේ නැහැ. හරිම දිග විනාඩි පහක්...

"කමක් නැහැ. මට ඔයා ඉන්නවනේ..."

එදා අපි දෙන්න වෙනදට කලින් ඇදට ගියා.

හවස එද්දි ඉන්දිට සිහිය ඇවිත්. ඉන්දිගේ අම්මා නාන කාමරයට ගිහින්.

"මට මොකද වුනේ මින්දික..."

මම අල්ලගෙන හිටිය ඉන්දිගේ අත තදින් මිරිකුණා....

" අයි මින්දික ඔයා අඩන්නේ.... අඩන්න එපා ළමයෝ මාව ඉක්මණට සනීප වේවී... මේ බලන්නකෝ අම්මේ ලොකු බබෙක් අඩන හැටි..."

"ඉන්දි... ඩොක්ටර්ස්ලා ඔයාගේ ගර්භාෂය අයින් කරලා..."

ඉන්දිගේ හිනාව නැවතිලා මූණ අදුරු උනේ එකම මොහොතේ...

"මොකක්ද... ගර්භා...,"

"ඔව් ඉන්දි... මට සමාවෙන්න ඉන්දි..."

"මට ඒ කියන්නෙ ජීවිතේට අම්මා කෙනෙක් වෙන්න බැරි ද මින්දික... ජීවිතේටම...? කියන්න මින්දික, අනේ කියන්නකො...."

එදා අපි දෙන්නට උදව් කරන්න තිස් තුන් කෝටියෙන් එක්කෙනෙක් වත් අපේ ගාව හිටියේ නැහැ. අපි අපේ දුක කදුලු ගංගාවක දිය කරලා ඇරියා. මුලු වෝඩ් එකම අපි දෙන්නා දිහා බලන් උන්නා....

* මේ තවත් රට ගිය ඇත්තෙක්..

2011-11-16T15:50:00.000+05:30

* සංවේදි කතාවක්

2011-11-16T13:24:00.000+05:30

*දුක්බර කතාවක්

2011-11-16T08:35:00.000+05:30

කෙල්ලෙක් දවසක් ද කොල්ලෙක් ගෙන් අහනව
ඔයාට මට ආදරෙ කරන්න පුලුවන්ද කියල
කොල්ල කියනව හැමදාම ඔයා මගේ ලන්ගින් ඉන්නවනම් මන් ආදරේ කරන්නම් කියල
එතකොට කෙල්ල කියානව මන් "හැමදාමත් ලන්ගින් ඉන්නම් කියල"

....දෙන්න ආදරේ උතුරල යන තරමට ආදරේ කරනව
මෙ දෙන්න බ්යික් එකේ හැම තැනම රවුන් ගහනව
ටිකෙන් ටික කෙල්ලගෙ campus එකේ විබාගෙට ලන්වෙනව
මෙ කොල්ල උදෙ රැ ,අවුව වැස්ස බලන්නැතුව කෙල්ලට ඔන කරන හැම දෙයක්ම සපයනව
මොකද මෙ කොල්ලටත් ඔන කෙල්ල දොස්තර කෙනෙක් වෙනව දකින්න

මෙ කොල්ලගෙ පවුලටම ඉන්නෙත් මෙ අහින්සක කොල්ල විතරයි
මෙ අහින්සකයගෙ දෙමවුපියො මෙ කොල්ලව හැදුවෙ දිවිහිමියෙන්,ගොඩක් ආරක්ශා කරල

මෙ කෙල්ල කොල්ලගෙ ලෝකෙ බලාපොරොත්තු පුරවනව
කෙල්ල කියනව" ඔයාව මගෙම කරගෙන හැමදාමත් ඔයාව තුරුලු කරන් ඉන්නවයි" කියල

මෙ කෙල්ල ගොඩක් දුරට ඉගන ගෙන තිබුනට කොල්ල campus යන තරමට ඉගනගෙන නැ.
කොල්ල කෙල්ලගෙන් අහනව "ඔයා දොස්තරකෙනෙක් වුනාම ඔයාට මාව ගැලපෙයිද" කියල
කෙල්ල කියනව "ඔයා නැතුව මට මෙ ලොකෙ වෙන ගැලපෙන කෙනෙක් ඉන්නවද" කියල

කෙල්ලගෙ විබාගෙට පෙනිසිටින්න තියෙන්නෙ හෙට
කෙල්ල අද රැ කොල්ලට කෝල් කරල කියනවා "රත්තරන් හෙට උදෙම මව බොඩිමෙන් ගන්න එන්න,වේලාසනින් යනතරමට හොදයිනේ" කියල
කොල්ල කියනව "මන් හෙට උදෙන්ම එන්නම්,ඔයාට හෙට උදෙන්ම නැගිටින්න ඔන නිසා දැන් නිදාගන්න කියල"
කොල්ල ෆොන් එක තියන්න හදද්දි කෙල්ල කියනව "හෙට උදේ එනකොට මල් පොකුරකුත් අරගෙන ඇවිත් ඔයාගෙ අතින්ම දෙන්න කියල"
කොල්ල හා කියන්නෙත් නැතුව ෆොනෙක තියනව..

කෙල්ල උදේ ඉන්දන් බලන් ඉන්නව කොල්ල තාමත් නැ,දැන් විබගෙ පටන් ගන්නත් ලගයි
එකපාරටම කොල්ලගෙ යාලුවෙක් ඇවිත් කෙල්ලට කියන්ව" සමාදි ඔයා විබාගෙට යන්න චානු ට යාලුවෙක්ගෙ වැඩකට යන්න වෙලා එයා එකට ගියා" කියල

කෙල්ලට හොදටම තරහගිහින්
දැන් විබාගෙත් ඉවරයි
..............................
එදා හවස කෙල්ලට අරන්චිවෙනව කොල්ලගෙ බ්යික් එක හැප්පිලා කියල
කෙල්ල ඉස්පිරිතලෙට යනව.
එ වෙනකොටත් කොල්ලගෙ කකුල් දෙකම කපල
කෙල්ල කියනව "ඔයා මන් කියන දේ අහල මව ගන්න අවනම් ඔය දෙ වෙන්නෙ නැනෙ" කියල,
කොල්ල මුකුත් කියන්නැතුව නිහඩව ඉන්නව
................................
කෙල්ල ටිකෙන් ටික එ කොල්ලව මගඇරිය
කොල්ලට එක දැනුන
කොල්ල මුකුත් කිවුවෙ නැ,කෙල්ල එයාව අතරිනවට කොල්ලත් කැම්තිවුනා
ටික දවසකින් කොල්ලට ආරන්චිවුනා කෙල්ල එ කැම්පස් එකෙම කොල්ලෙක් එක්ක යාලුවෙලා කියල,
කොල්ල එ ගැන අඩ අඩ සතුටු වුනා..

කොල්ල ගෙදරට වෙලා තනියම ඉන්නව
ඔය අතරෙ ටික දවසකින් එ කෙල්ලයි,යාලු වුනු කොල්ලයි ගෙදරට එනව
ඒ එ දෙන්නගෙ වෙඩින් කඩ් එක දෙන්න..
කොල්ලට හොදටම ඇඩෙනව

කෙල්ල කාඩ් එක දීල යන්න යනව
කෙල්ල ගියයින් පස්සෙ කොල්ල කෙල්ලට පනිවිඩයක් යවනව

"ඔයාගෙ මල් පොකුර ගන්න තියෙන කඩෙ ඇස් මානෙ තියෙද්දි තමයි රත්තරන් මගෙ ඇස් පියවුනෙ" කියල

මවකගේ ආදරයට සම කල හැකි කිසිවක් මේ ව්ශ්වයේ නොමැත.

2011-11-15T10:50:00.000+05:30

Add caption