Zekai KIRAN

İlk-er Son Darbe

2012-01-07T11:47:00.000+02:00

“AK Parti ve Gülen'i bitirme planı” dosyasıyla birleştirilen İnternet Andıcı davasında önemli bir karar çıktı. Hükümeti yıkma amaçlı sitelerin kurulma emrini verdiği gerekçesiyle ifade veren Emekli Org. İlker Başbuğ’un sevk edildiği mahkeme ‘darbeye teşebbüs ve terör örgütü yönetmek’ suçundan tutuklanmasına hükmetti. Silivri Cezaevi tarihi misafirlerinden birini daha konuk etmeye başladı.

Türkiye bir hukuk devletidir. Tabi ki kimse mahkeme kararı ortaya çıkmadan suçlu ilan edilemez. Hukukî süreçlerde, bu süreç devam ederken peşinen yargılarda bulunmak doğru değil. Önce bunun bilinmesi gerekir. Sonra da tabii ki herkesin yargı karşısında sorumluluğu vardır. Dolayısıyla herkes hukuk karşısında eşittir. Demokrasilerde herkes eşittir, bu noktada imtiyaz yoktur, dolayısıyla yargının işine de kimse müdahale edemez. Bağımsız yargıdan kimse korkmamalıdır. Eğer yargı bu noktada elindeki bilgiler, belgeler doğrultusunda hareket etmeyecek olursa, o gördüklerini, bildiklerini saklayacak olursa, o zaman bu bağımsız bir yargı olmaz, o zaman o ülke de demokratik bir ülke olmaz. Önemli olan bu hukukî sürecin en kısa sürede tamamlanması ve gereksiz spekülasyonların önüne geçilmesidir. Ümit ederim, bu hukukî süreç en kısa sürede tamamlanır!

Bir hatırlatma: Twitter’da çokça yazıldı “İlker Paşa tutuklanan ilk Genelkurmay Başkanı değil” diye. Doğru ama içerik anlamında farklı; bundan 51 yıl önce yine bir Genelkurmay Başkanı tutuklanmıştı. Ancak onun tutuklanma nedeni darbeci değil, “darbe karşıtı” olmasıydı. 1960 İhtilali'nde hükümet yanlısı olarak görüldüğü için Org. Rüştü Erdelhun tutuklanmış, Yassıada’da rütbeleri sökülmüştü. Ardından idama mahkûm edilmiş, cezası daha sonra müebbet hapse çevrilerek Kayseri Cezaevi'ne kapatılmıştı.

Bugün de bir Genelkurmay Başkanı tutuklanmış bulunuyor ama bana göre süreç normaldir. Türkiye siyasi tarihinde nice başbakanlar, cumhurbaşkanları, bakanların da yargılandığını biliyoruz. Onlar yargılanabiliyorsa pekâlâ bir Genelkurmay Başkanı’da yargılanabilir. Sürece odaklanmak en doğrusudur. Bir tarafta bir iddia makamı var, diğer tarafta da savunmasını yapacak taraf var. Bu süreç içerisinde olup bitenleri göreceğiz. Böyle bir olayın gerçekleşmesi elbette önemli ama süreci izleyip, kararın tez zamanda çıkması çok daha önemli. Bu anlamda bizler de iddiaları ve savunmaları görünce daha sağlıklı bilgileneceğiz.

Emekli Org. İlker Başbuğ’un şimdiki duruma gelmesinin de haklı gerekçeleri var tabi ki. Malum, İnternet Andıcı Davası’nın tutuklu sanığı tutuklu Korgeneral Mehmet Eröz, ‘Andıç’ emrini dönemin Genelkurmay Başkanı’nın verdiğini söylemişti. Yine Yüzbaşı Murat Uslukılıç’ın iddiasına göre ise Albay Dursun Çiçek kapatılan sitelerin tekrar açılması talimatını verdi. Çiçek’in de dönemin Genelkurmay İkinci Başkanı Orgeneral Hasan Iğsız’ın emriyle hareket ettiğini savundu. Andıcın hazırlandıktan sonra Orgeneral Hasan Iğsız’a sunulduğu, Iğsız'ın da “Sn. Komutana arz” notu yazdığı ifadelerde var.

Bütün bu yaşananların da haklı gerekçesi var. Askerin mantığı bellidir: Emir komuta zincirinin mantığında üstün emri tartışılmaz. Üst “emreder”, ast da “emredersiniz” der! Verilen emir mantıksız dahi olsa, imkânsız bile olsa ast uymak zorundadır. Üst kimse irade sahibi de odur. Onun altındakilerin hepsi emir kuludur. İnternet Andıcı Davasında tutuklu olanlar da haklı olarak “Biz emir kuluyuz içerdeyiz, emri veren ise dışarıda” diyorlardı. Haklılardı!

Ülkeyi savunmakla görevli bir kurumu, toplumu tehdit eden bir kötülük kaynağı haline getiren darbe süreçleri Türkiye’nin şimdiye kadar görmüş olduğu ve görebileceği en büyük tehlikedir. Ne var ki, TSK için aşina kılındığımız rutin, bu tehlikenin ta kendisi olmuş. İnternet andıcını ve yargıya bahis diğer faaliyetleri düşünebilen, uygulayabilen bir hiyerarşik düzenden ülkenin hayrına hayırlı bir iş çıkacağını düşünmek akıllıca değil pek. 27 Mayıs’tan 12 Mart’a 12 Eylül’den 28 Şubat’a kadar bütün darbelerin hepsinde bu tarz eylemler var ve bu eylemler Türkiye’nin muzdarip olduğu ne kadar kin, nefret ve ayrıştırıcı duygu ve unsur varsa hepsini topluma eken bir eylem biçimi olarak tarihte yerini aldı.

Bu sorunun şahıslardan ziyade bir yapısal sorun olduğu açıktır. Bir Genelkurmay Başkanı hakkında bu anlamda açılan bir soruşturma aynı zamanda bir ordu anlayışı hakkında açılan soruşturmadır. Bu davada sadece suça karışmış askerler değil, bu suçu işlev edinmiş bir ordu anlayışı ve yapısı da yargılanacak.

İlker Paşa da, diğerleri de tutuklanmalarına sebebiyet veren eylemleri gerçekleştirirken faydalı bir şey yaptığına inanıyorlardı. Çünkü kurumun geleneklerinden öyle öğrenmişlerdi. Gelinen noktada onların da “yargılanabilir”, “hesap verebilir” olmaları da onlara büyük bir şok yaşatıyor. Düne kadar kimsenin soruşturamadığı, aklının ucundan geçiremediği şeyler bugün gerçekleşiyor. Keşke işler bu noktaya kadar gelmeseydi. Üzüntü verici yanı kişilerden ziyade temsil ettikleri kurumun böylesi sarsıcı olaylarla karşı karşıya kalmasıdır.

Toplumun her kesiminden olumlu-olumsuz tepkiler de gelmektedir ki doğaldır da. Ama milli iradenin tecelli ettiği Meclis çatısı altında ana muhalefet lideri olan Kemal Kılıçdaroğlu’nun söylediklerine ise anlam vermekte zorlanıyorum. Kendisi diyor ki; “Özel yetkili mahkemelerin adalet dağıtan birer mahkeme olmadığını, bunların siyasi otoritenin aldığı kararları onaylayan mahkeme olduğunu daha önce ifade etmiştim. Aynı düşüncemi sürdürüyorum.” Emekli Org. İlker Başbuğ'un Yüce Divan'da yargılanması gerektiğini de sözlerine eklemiş. Daha işin başında mahkemeyi itibarsızlaştırma çabasına anlam veremiyorum. Bu tavırlar ana muhalefet partisi liderine yakışmıyor. Kurultay yaklaşırken birileri kendisine “ağzına geleni söyle” demiş midir bilmem ama problem şurada, ana muhalefetin lideri, bir türlü sahici bir iktidar adayı gibi davranamıyor. Hep o yaşına göre akıllı, hazırcevap, etrafından aferin bekleyen sevimli çocuk tepkileri. Böyle birine ben başbakanlığı emanet etmem!

Konumuzun esasına dönersek bu yargılama sürecinin ordunun anlayışının da yargılanacağı süreç olduğu akıldan çıkarılmamalıdır. Başka bir TSK’nin da mümkün olabildiğini ve böyle bir TSK’nin Türkiye için gerçekten de güç ve güven kaynağı olabileceğini ise mevcut Genelkurmay Başkanı Org. Necdet Özel şöyle ifade ediyor: “Biz de diğer sivil bürokratlar gibi siyasetin emrinde olan bürokratlarız. Bir imtiyazımız olduğu duygusundan kaçınmamız lazım.” Üniformalı olmanın ayrıcalıklı olmak anlamına gelmediğini dile getiriyor Org. Özel. Demek ki neymiş; TSK için, demokratik bir toplum için aşina olmamız gereken standart; hiç de imkânsız değilmiş!

http://twitter.com/zekaikiran

İnsan Hakları Işığında Çok Kültürlü, Çok Etnikli, Çok Dinli Bir Toplum

2011-12-10T15:38:00.000+02:00

10 Aralık Dünya İnsan Hakları Günü. İnsan haklarını doğusundan batısına, kuzeyinden güneyine hem ülkemizde hem dünyanın her yerinde sorgulamaya devam ediyoruz. Birleşmiş Milletler Meclisi, İnsan Hakları Bildirgesini 10 Aralık 1948 tarihinde kabul etti. Türkiye'de İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi'ne kabul oyu verdi. Ben ise konuya bu eksende farklı bir açıyla bakacağım. Zira hem ülkemizde hem de dünyada insan hakları ihlallerinin sonu gelmemektedir.

Tarihteki sayısız örneklerinde görüldüğü gibi toplumsal ve kültürel çeşitliliği, ulusal birlik ve uyum içinde yaşatabilen ülkelerin, her bakımdan tarih sahnesinde öne çıktığını, buna karşılık, değişik korkularla, toplumsal ve kültürel çeşitliliği ortadan kaldırmaya veya baskı altına almaya çalışan ülkelerin ise öncelikle beşeri zenginliklerini yitirdiklerini, bununla beraber ekonomik ve siyasi güç kaybına uğradıklarını hatırlatmakta fayda var.

Korkuyla, baskıyla halkları yönetmek devri de bitmek üzeredir. Devletin yegane varlık sebebinin, halkının meşru arzu, talep ve beklentilerini karşılamak olarak tanımlandığı bir anlayış ortaya çıkmıştır.

İşte modern devlet kavramının özünde de bu anlayış yatmaktadır. İnsanı bireysel ve toplumsal anlamda belirleyici öğesi olarak kabul eden ve özgürlükler alanının güvenlik dengesinde genişletilmesini düstur edinen bir yapı.

Aynı şekilde eşitlikçi, çoğulcu, katılımcı; bir başka deyişle gerçek anlamda demokratik bir sistem içinde hareket edilmesi de modern devletin en temel şart ve özelliklerinden biridir.

Modern devlet, insanoğlunun bir yandan haksızlığı, şiddeti, vahşeti ve güçlünün güçsüze tahakkümünü önlemek, diğer yandan toplumsal adaleti, barışı ve refahı sürdürülebilir kılmakla yükümlüdür.

Dünyamız için daha parlak bir gelecek, çağdaş medeniyetin siyasi projesi olan demokrasinin çok daha fazla sayıda ülke tarafından benimsenmesinde yatmaktadır.

Elbette her ülkeye uyan tek tip bir demokrasi kalıbı bulunmamaktadır. Ancak, insan hakları ve temel hürriyetlere saygı ile hukuku her şeyin üzerinde tutan bir tutumun benimsenmesi, demokrasi ve toplumsal çeşitlilikleri kucaklayan modern devlet olma yolunda atılacak temel adımlardır.

Bu eksende Doğu-Batı ayrımı da artık kalmamıştır. Günümüzde Batı’nın ırkçılık ve yabancı düşmanlığı gibi nükseden hastalıklarını tedavi etmek, Doğu’nun çoğu kez azgelişmişlikten kaynaklanan sorunlarıyla başa çıkmaktan daha çetin bir mücadele gerektirmektedir.

Ayrımcılıktan uzak durmak ve farklılıkları kucaklamak kaçınılmazdır. Kaldı ki kapsayıcılık demokratik toplumun olmazsa olmaz şartıdır. Farklılıklar dışlama, yok sayma ve kültürel bölünmenin bir mazereti değil; tam tersine demokratik zenginliğin bir göstergesi olarak alınmalıdır.

Bugün bu eksende kullanılan diplomasi ve siyaset dili çağımız gelişmelerine, sorunlarına ve açmazlarına cevap vermekte yetersiz kalmakta, hatta bazı durumlarda çatışmayı teşvik etmektedir. Bu dilin yeni, yapıcı, birleştirici, dinamik ve hoşgörülü bir lisanla değiştirilmesi gerekmektedir.

Kullandığımız dil, yapıcı da olabilir, yıkıcı da. Yunus Emre’nin de söylediği gibi; söz vardır savaşı bitirir, söz vardır bir insanının hayatını bitirir.

Tarih boyunca uygarlıkların beşiği olmuş ve yüzyıllar boyunca çok dinli, çok etnikli ve çok kültürlü imparatorluklara ev sahipliği yapmış Türkiye, toplumsal çeşitlilik konusunda engin bir tecrübeye sahiptir. Bu engin tecrübesini hem kendi iç sorunlarında hem de insanlık adına değerlendirebilme becerisini gösterebilmelidir.

Bu temenniyle “İnsan Hakları Gününüzü” kutlarım…

Fotoğraf: Eleanor Roosevelt and United Nations Universal Declaration of Human Rights -1949, Franklin D Roosevelt Library website

http://twitter.com/zekaikiran

Taha Akyol'a Mektubum...

2011-12-05T15:13:00.000+02:00

Hürriyet Gazetesi'ndeki köşesinde 05.12.2011 tarihinde Taha Akyol, "Senaryo 2014" başlığında bir yazı kaleme almış. Konuyla ilgili yazıyı buradan okuyabilirsiniz.

Ben de kendisine bir yazı yazdım ve gönderdim. Burada sizlerle de paylaşmak istedim. Tarihe de not düşmüş oluruz. Konuyla alakalı fikirlerimi Twitter'da 28 Kasım 2011'de paylaşmıştım takipçilerimle de. İşte Sayın Taha Akyol'a gönderdiğim yazım:

Taha Bey merhaba,

Yazınızı okuyunca bir katkı da ben sağlamak istedim. 28 Kasım’da Türk siyasetinde olası bir gelişmeyi de ben twitter üzerinden takipçilerimle paylaşmıştım. İzninizle o gün paylaştıklarımı tane tane sizinle de paylaşmak istiyorum:

Türkiye'de sağ ve sol siyasette devrim niteliğinde iki değişimin gerçekleşmesini bekliyorum. Biri doğal sürecinde, diğeri ise zorlamayla..

Sağ siyasetteki değişim iki partide gerçekleşecek ve doğal sürecinde olacak. Bu iki siyasi partiden birinde gerçek manada 'devrim' olacak!

Beklendiği üzere sağda adresin biri AK Parti! Bu süreçte iki isim; Ali Babacan ve Ahmet Davutoğlu'na özellikle dikkat etmenizi isterim.

Bu değişim Türk siyasetinde iktidar düzeyinde yeni bir parti modelini de beraberinde getirecek. Lokomotif değişmeyecek, makinist değişecek.

Sanılanın aksine Abdullah Gül geri dönmeyecek. Cumhurbaşkanlığı sonrası bir düşünce merkezi (Clinton Vakfı, Blair İnanç Vakfı vb. gibi) kuracak ve dünya siyasetinde o düzeyde etkisini sürdürecek. (Sanırım Türk siyasetinin en büyük eksiğini bu farkıyla giderecek Sayın Cumhurbaşkanımız)

Erdoğan, köşke çıkacak ve yetkileri arttırılacak ki halkın oylarıyla ilk turda seçilmiş bir isim olarak buna kimse ses de çıkaramayacak. Bu yüzden de teknik yönü kuvvetli yeni Başbakan’ın çok fazla eksiklikleri gözlere görünmeyecek.

Putin-Medvedev modelini bekleyenler hayal kırıklığı yaşayacak. Yerel yönetimler ekolünden gelen Erdoğan sonrası, teknik yönü de olan, hitabeti güçlü liderler dönemi yavaş yavaş başlayacak.

Ahmet Davutoğlu bu anlamda biçilmiş kaftan. Zaten derinden "Davutoğlu Rüyası"nın aşılandığını da biliyorum. AK Parti'de zihinler hazırlanıyor.

Gelelim ikinci devrime..

Esas devrimi MHP'de bekliyorum. Hem de ne devrim! AK Parti ile eş zamanlı olacak. MHP'nin başında 'Demir Bülbül' görmeye hazırlanın derim!

MHP'ye çok oy getirecek bu isim saygın bir hanımefendi! Meral Akşener.

Gelelim sola..

Solda da devrim olacak. Ama alışıldık türden bu. Maalesef 'Kumandan' devrimi değil, 'Kumanda' devrimi! Solda çözüm yine getirmeyecek!

Solun anahtarı ise sağda bir ismin elinde hala! Aklınıza ilk gelen değil merak etmeyin. Aslında sola bu fırsatı 2007'de verdi de o..

Süreçte başlamıştı, yolunda gidiyordu her şey. Lakin 'Kumanda' yine devreye girdi ve solda beklenmeyen bir gelişme yaşandı; Deniz Baykal skandalla gitti!

Solda devrim, 'Kumanda'nın pili bitmediği sürece gerçekleşmeyecek söyleyeyim! Anahtar da hala sağdaki 'Reis'te.

Sola işaret cümlem: ..

'Gülüm ne gezersin dikenler içinde' Anlayan anlayacaktır. 2014'den sonra 'Kumanda'nın pili bitecek, iyi haber bu!

Bütün bu süreci tek şey bozabilir ve ben bunu hiç istemiyorum! Konuyla alakalı diyeceğim; Allah Başbakan'a acil şifalar versin..

Evet, benim siyasi öngörüm de budur. Türkiye’nin geleceği adına da keşke böyle bir hal gerçekleşebilse. Özellikle MHP’deki devrimi çok arzuluyorum.

Sizlerin de aklına sağlık, kalemine kuvvet dilerim.

Selam ve saygılarımla,

NOT: Bu yazımdan herhangi bir partili olduğumu düşünmeyin. Tamamen öngörü.

http://twitter.com/zekaikiran

Arap Baharı mı, Arap Kışı mı?

2011-12-03T17:26:00.000+02:00

Bu hafta siyaset akademisinde bu sorunun cevabını aradık. Üç önemli konuğu ağırladığımız Siyaset Akademisi-3'ün ikinci haftasında, Dubai Zeyd Üniversitesi Öğretim Üyesi Prof. İbrahim Beyyumi Ganim, Japonya Başbakan Eski Başdanışmanı ve Tokyo Vakfı Başkanı Prof. Yoshiaki Sasaki ve Washington Enstitüsü Türkiye Programı Direktörü Dr. Gönül Tol.

İstanbul Aydın Üniversitesi Türkiye Araştırmaları Merkezi Başkanı Zeynep Banu Dalaman moderatörlüğünde “Kuzey Afrika Devrimleri: Arap Baharı mı, Arap Kışı mı?” sorusunun yanıtı bu üç önemli konukla arandı.

İlk konuşmacı Prof. Ganimi, çok enteresan bir insan. Ahmet Davutoğlu'nun eserlerini çevirmiş ve aynı zamanda iyi bir dostu. Bölgede de saygın bir entelektüel. GANIM konuşmasına Arap gençlerinin siyasi mekanizmada ki konumlarından bahsederek başladı. Son dönemlerde neredeyse tüm dünya gündemini meşgul eden ve tartışmalara konu olan Arap Baharı ve devrimlerinin konuşulduğu oturumda Prof. İbrahim Beyyumi GANIM, Arap gençlerinin siyasi mekanizmada nasıl bir yerde olduklarını, diktatör rejimlerle birlikte bu mekanizmadan nasıl uzaklaştıklarını ve bu devrimlerle neleri değiştirme gayretinde olduklarına değindi. Ardından bu devrimler sonrasında Arap milliyetçileri arasında gelişen görüşlerden bahsetti.

Prof. İbrahim Beyyumi Ganim'in konuşmasının detaylarına buradan ulaşabilirsiniz.

İkinci oturumda ise Prof. Yoshiaki Sasaki ile çok boyutlu bir değerlendirme yaptık konuya. Kendisi gerçek bir Türk dostu ve Türkiye'ye, Türklere çok görev düştüğünü ve üzerimize düşeni yapmamız için çok çalışmamız gerektiğini söyledi. Mesela en çarpıcı söylemi, Türklerin dünyadaki yeni ekonomik sistemi yaratabilme kapasitelerinin olduğu ve bunu tarihsel geçmişlerinde bulabileceklerini söylemesi oldu. Tam da bu söylemin üzerine Pelin Özkan'ın blogunda bir yazısını okudum. Ve oradaki gelecek ön görüleri ile Prof. Sasaki'nin bizden beklentisini örtüştürdüm. Neden olmasın ki? Prof. Sasaki'nin konuşmasına buradan ulaşabilirsiniz.

Akademinin son konuğu ise Amerika'da yaşayan ve genç, değerli bir akademisyen olan Dr. Gönül Tol oldu. Dr. Tol'un ismini ileri zamanda çok duyacağınızı şimdiden söyleyeyim. Umarım kısa bir zamanda Türkiye'ye döner ve bilimsel çalışmalarının yanında Türkiye'de siyaset yapma şansına da erişir. Dr. Gönül Tol, konuşmasına Ortadoğu ülkelerinin ilişkilerindeki tarihi geçmişe değinerek başladı. Ardından özellikle Türkiye’nin bölgedeki konumunu ve bölge devletleri bakımından ne denli önem arz ettiğinden bahsetti. Onun konuşmasına da buradan ulaşabilirsiniz.

Siyaset Akademisi-3'e hala kaydolma şansınız var bu arada. Onu gerçekleştirmek için de buradan alayım sizi.

http://twitter.com/zekaikiran

Siyaset Akademisi 3 "Türkiye Cevap Arıyor"

2011-11-21T13:22:00.000+02:00

İstanbul Aydın Üniversitesi Türkiye Araştırmaları Merkezi olarak bu yıl 3.'sünü düzenleyeceğimiz Siyaset Akademisi programından size bahsetmek istiyorum. Geçtiğimiz yıl Türkiye'yi konuştuğumuz akademimizde bu sene Türkiye'nin çeşitli sorunlarının cevaplarını arıyoruz. Bu cevapları da birbirinden değerli ve birikimli konuklarımızdan yanıtlamalarını isteyeceğiz. Program dopdolu bir 13 haftayı kapsıyor.

25 Kasım 2011 – 24 Şubat 2012 tarihleri arasında sadece cuma günleri, saat 10:00-18:00 arası olmak üzere 13 hafta sürecek olan bu kapsamlı akademimizde Türkiye’nin öncelikli konuları her hafta alanında uzman isimler tarafından farklı noktalardan ele alınarak katılımcılarımızla paylaşılacak.

Bu sene 3.sü düzenlenen Siyaset Akademisi’nin teması “Türkiye Cevap Arıyor”

Bu tema ile işlenecek konu başlıkları şunlar:

Türkiye’de Siyasal Örgütlenme Şekilleri Değişti mi?, Kuzey Afrika Devrimleri;Arap Baharı mı, Arap Kışı mı? Türkiye Afetlere Hazır mı? Türkiye’de Nükleer Enerji, Deprem, Sel Tehlikesi STK’lar Türkiye’nin Neresinde? Türkiye AB Üyeliğine mi, Bölgesel Liderliğe mi Gidiyor? Türkiye Ekonomisi Nereye Gidiyor? Komşularla Sıfır Sorun Politikasıyla Azerbaycan-Ermenistan İle İlişkilerimiz Nereye Gidiyor? Ortadoğunun Şekillenmesinde Türkiye’nin Rolü Nedir? Türkiye Yeni Anayasaya Hazır mı? Yerel Yönetimlerde Çağdaş Yaklaşımlar Neler? Ergenekon, Deniz Feneri, Sporda Şike Kadın Hakları, Aile politikaları Kadınların İş Hayatında Rolü ve Girişimcilik Ne Durumda? Ortadoğu’nun Şekillenmesinde Türkiye’nin Rolü Nedir?

Proje Koordinatörleri:

Z. Banu DALAMAN – Türkiye Araştırmaları Merkezi Başkanı Prof. Dr. Hasan SAYGIN – İstanbul Aydın Üniversitesi Rektör Yardımcısı

Programa katılacak isimler ve kayıt hakkında bilgi almak için resmin üzerine tıklamanız yeterlidir.

http://twitter.com/zekaikiran

Deprem Bölgesindeki 300.000 Çocuğun Yaşamı Tehlike Altında

2011-11-21T13:15:00.000+02:00

DEPREM BÖLGESİNDEKİ

300.000 ÇOCUĞUN YAŞAMI RİSK ALTINDA

VAN-ERCİŞ BÖLGESİ’NDEKİ ÇOCUKLARIN YAŞAMINI KORUMAK İÇİN

HERKESİ İVEDİLİKLE HAREKETE GEÇMEYE ÇAĞIRIYORUZ.

Van Erciş bölgesinde 23 Ekim’de meydana gelen 7.2 şiddetindeki depremin yıkımının ardından kış koşulları da bölgede yaşamı zorlaştırmaya devam ediyor. 2309 binanın yıkıldığı, 11847 binanın ağır hasarlı, 17923 binanın orta hasarlı olduğu bölgede süregiden 5 ve üzeri büyüklükteki artçı depremler sebebiyle bölge halkı yaşamını dışarda, edinebiliyorlarsa çadırlarda yoksa derme çatma barakalarda geçirmeye çalışıyor. Bir milyonu geçen bölge nüfusuna rağmen devlet tarafından kurulan çadırkent, mevlana kent, konteryner kentlerde barınan nüfusun toplamı yirmi bini geçmiyor.

Kar yağışının başlaması ile barınmaya ilişkin sorunlar had safaya ulaştı. İmkanı bulunanların yanında ve devlet olanakları ile bölgeden hızlı bir göç yaşanıyor. Ancak halen bölgede 600.000’den fazla insanın depremin ve kışın etkilerine maruz kalarak yaşamaya çalıştığı tahmin ediliyor.

Her zaman olduğu gibi bu afette de çocuklar öncelikle ve daha fazla zarar görüyor. Depremin etkilediği bölgede göçün ardından geride kalan 300.000 çocuk bulunduğu tahmin ediliyor. Yoğun kar yağışının başladığı 11 Kasım tarihi ardından -15 dereceleri bulan soğuk hava ile birlikte ilk üç günde 300 çocuğun zature teşhisi ile hastanalerde tedavi altına aldındığı bildiriliyor. Basına yansıyan bu rakamın çok daha ötesinde sayıda çocuğun soğuk kaynaklı hastalıklarla yüzyüze olduğu tahmin ediliyor. Şimdiye kadar resmi rakamlarla Erciş'in Çelebibağ Beldesinde 1 çocuk donarak, önceki gün ise Vanın Karpuzalan köyünde çadırda çıkan yangında 6 ve 12 yaşlarında iki çocuk yaşamını yitirdi, iki çocuk ağır yaralandı. Tedbir alınmadığı taktirde, çocuk ölümlerinin devam etmesinden endişe ediyoruz.

Türkiye 2011 yılında, 20 Kasım Çocuk hakları Günü’nü bu kara tablo ile karşılıyor. Bölgedeki 300.000 çocuğun yaşamı ciddi risk altında. Koordinasyondan uzak, dağınık, işlevsiz, mağduriyeti arttıran çalışmalar ve göstermelik önlemler ile deprem bölgesi dışındaki toplum kesimlerini ikna çabası bir yana bırakılıp durumun ciddiyetinin farkına varılmalıdır. Daha fazla gecikmeden çocukların yaşamını koruyacak etkin önlemler alınmalıdır.

Bu çerçevede:

- Her türlü iç ve dış olanaklar bir ön önce bu amaç doğrultusunda seferber edilmeli, bölge sivil toplumun, ulusal ve uluslararası yardım kurumlarının etkinliklerine açılmalıdır.

- Yardım dağıtımları düzenli olarak ve çadırkentlerde olmasalar dahi tüm ihtiyaç sahiplerini kapsayacak şekilde yapılmalıdır. İhtiyaç sahibinin yardıma değil yardımın ihtiyaç sahibine ulaştığı bir sisteme geçilmeldiir.

- Devlet bölge halkına tam olarak ulaşamamaktadır. Bölgede sosyal hizmet altyapısı yoktur. Çocukların durumunun tespiti ve yerinde destek verilebilmesi için sosyal hizmet altyapısı hızla kurulmalıdır. Bu hizmetin sağlanması için ulusal ve uluslararası sivil toplumdan gelen destek talepleri hızla değerlendirilmeli ve sonuçlandırılmalıdır.

- Sivil toplum örgütleri için işletilen “akreditasyon” sistemi bölgede çalışma konusunda izin almayı haftalara yayan bir bürokrasiye dönüşmüştür. Akreditasyon ile ilgili kalıcı muattap belirlenmeli ve süreç tüm sivil toplum kuruluşları için açık, adil ve hızlı bir şekilde işletilmelidir.

- Kızılay çadırları yerine biran önce kış koşullarına uygun konteynerler, pünomatik ve/veya prefabrik yapılar kurulmalıdır. Bu yapıların sayıları sembolik olmaktan çıkarılmalıdır.

- Çadırkentte yaşamak yardım almanın şartı olmaktan çıkarılmalıdır. Evlerinin bahçelerinde ya da civarında barınmak zorunda olan ailelere de koşulsuz, yerinde, geçici barınak, gıda ve sağlık desteği verilmelidir.

1995’ten bu yana BM Çocuk Haklarına Dair Sözleşme’nin tarafı olan Türkiye sözleşmenin 6. Maddesinde belirtildiği üzere öncelikle çocukların yaşam hakkını korumakla yükümlüdür.

Bu yükümlülüğün ve bölgedeki durumun gereği tüm kamuoyunu, ulusal ve uluslararası tüm kurum ve kuruluşları İVEDİLİKLE, bölgedeki çocukların yaşamını korumak için harekete geçmeye çağırıyoruz.

Gündem: Çocuk! Çocuk Haklarını Tanıtma, Yaygınlaştırma, Uygulama ve Uygulamaları İzleme Derneği Tunalı Hilmi Caddesi No:54/8 Kavaklıdere/ ANKARA * Tel-Faks: 0312 437 76 41 www.gundemcocuk.org * info@gundemcocuk.org

*Gündem: Çocuk!, her çocuğun hak sahibi, eşit, özgür ve onurlu birer birey olarak, barış içerisinde, iyi ve mutlu bir yaşam sürmesi için çocukların yararına bütüncül bir dönüşümü ısrarla savunan bir sivil toplum örgütüdür. Çalışmalarını çocuk hakları alanında yaşanan sorunların temelindeki paradigmanın değişmesi, savunuculuk, ağ çalışmaları ve katılım programları altında, öncelikli çalışma arkadaşları olan çocuklarla birlikte sürdürür.

Afili Yalnızlık

2011-10-31T19:06:00.000+02:00

Sonsuz olanı arıyoruz hepimiz.. Herkes.. Sonsuz olmasını istediğimiz kadın ya da adam.. Onu bulmak onla olmak için her ilişkimize oymuş gibi bakıyoruz, emek veriyoruz, karşımızdakine güveniyoruz, hayaller kuruyoruz.. Sonra bir gün ne olduğunu anlamadan ya da anlamak istemeden bittiğine tanık oluyoruz acı acı..

Sonsuz olanı bulacağımıza olan inancımız gitgide azalıyor..

İlk başlarda yakın olduğumuzu düşündüğümüz sonsuzluktan hiç farkına varmadan uzaklaştığımızı birden fark ediyoruz..

Sonrası ise işte klasik, afili yalnızlık... 

Fotoğraf: Zeynep Öztayıncı

http://twitter.com/zekaikiran

Gamze Karaman'a dair..

2011-10-31T15:23:00.000+02:00

Bir süredir ha yazdım ha yazacağım derken bir dünya yazmam gereken şeyi yazmaya üşendim...

Kavuşmalar, ayrılıklar, afetler, şehit haberleri ile koca bir ekim ayı geride kaldı. Şimdi ise garip bir şekilde bir haber okudum. Yazasım geldi bu kızı...

Okumuşsunuzdur bir şekilde haberini; Arda Turan-Sinem Kobal ilişkisinin bitiş nedeni olarak Arda'nın cemiyetin güzel kızı Ceylan Çapa ile ilişkisi olduğuna dair haberler yazılmıştı. Nitekim asılsız bir haber olduğu da sonradan anlaşıldı. Her iki taraftan da yalanlama geldi. Benim ilgilendiğim ise olayın bu tarafı değil. Ceylan, bu asılsız haberin nedeni olarak çok yakın arkadaşı Gamze Karaman'ı gerekçe göstermiş.

Gamze Karaman'ı tescilli güzelliği ile bilirim sadece. Güzel bir kadın, ünlü birliktelikleri olmuş zaman zaman. Azıcık Google'dan bakayım dedim kıza, hakkında bir tanım yapmak için kararsız kaldım. Kız ya çok şanssız ya da çok şeytan. Ya birilerine çok güveniyor ya da güvendiklerini kaybetmek için elinden geleni yapıyor.

Kızın ajansı kim bilmiyorum ama imajını düzgün yönetemedikleri kesin! Yazık; zeki ve güzel bir kadın. Ama saçma sapan aşk hayatıyla arada kalan ilişkilerin başrol oyuncusu olmuş gitmiş. Birisiyle mayası tutmamış, öbürünü tanıyamamış, ötekiyle kavga dövüş hakaret diz boyu... Ceylan ile de takip edebildiğim kadarıyla aralarından su sızmayan bir arkadaşlıkları vardı. Kanımca bu kız iyi bir kız ama aklı başında bir adama ihtiyacı var onu çekip çevirecek. Bir yerlerdeki mutsuzluğunun acısını başka şeylerden çıkarır hali var.

Büyüklerinden ders alması gerek biraz. Ya magazin gülü olur gider ya da kariyerli bir model-tv yıldızı. Bkz: Tülin Şahin.

Ben neden bu kızı yazdım, üzerinde düşündüm? Politikacı kimliğimle çelişen bir yazı oldu bu biraz. Ama bu kız da garip bir şey var. Yazmak istedim... Dilerim bir an önce dostuyla da barışır.

Arda ile Sinem ayrıldı mı ki siz ayrılıyorsunuz? Hem Ceylan neden tepki gösterir ki böyle şeylere, alışsın bu tür haberlere... Güzel bir kız, bekar, herkesin gözü de üzerinde. En güzeli bu tür haberlere cevap bile vermemesi. İlgiden de memnun bir hali var. Ulaşılamayan, merak edilen kadın olması onu daha da çekici kılacaktır.

Cemiyetin birçok gencinde bu sorun var; iletişim yönetimleri ve kişisel markalarını yönetim düzeyleri sıfır!

http://twitter.com/zekaikiran

AB'nin Türkiye'ye İhtiyacı Var

2011-07-23T15:03:00.000+03:00

Bundan tam beş ay önce Usame bin Ladin hala hayattaydı, Mısır'da Hüsnü Mübarek dizginleri elinde sımsıkı tutuyor ve Zeynel Abidin bin Ali Tunus'u demir yumrukla yönetiyordu. Aradan geçen süre içinde halk ayaklanmaları ve siyasi değişimler, bölgenin tamamına yayıldı. Suriye ve Yemen'deki protestoların kanlı bir şekilde bastırılmasına, Suudi birliklerin Bahreyn'e girmesine ve Libya'da sürüp giden savaşa tanıklık ediyoruz. Bu Arap baharı nedeniyle Avrupa, geçtiğimiz aylarda ekseriya görmezden gelinen bir konuya yeniden dikkatini çevirmelidir: Türkiye'nin AB'ye tam üyeliğinin sağlayacağı avantajlar. Mevcut şartların ortaya çıkardığı muazzam fırsatlar karşısında, Türkiye'nin üyeliğinin AB'ye sağlayacağı avantajlar göz önünde tutulmalıdır.

Şimdi, Türkiye'de Recep Tayyip Erdoğan'ın yeniden Başbakan seçilmesi ve bu ayın sonunda Avrupa'nın stratejik değerini bilen Polonya'nın AB Dönem Başkanlığını devralması vesilesiyle, Türkiye ve AB için katılım müzakerelerinde yeni bir başlangıç yapma vakti gelmiştir. Türkiye'nin katılımının AB'ye sağlayacağı avantajlar, Avrupa için Arap baharı öncesinde de netti. Avrupa, tanımına göre kültürel açıdan çeşitlilik arz ediyor. Bu yüzden söz konusu çeşitlilik Avrupa'nın tercihidir. Eğer Avrupa bir müze olmayıp küresel bir aktör olacaksa, bunun için yeni perspektiflere ve Türk insanının enerjisine ihtiyaç vardır.

Avrupa bugün, Türkiye'nin katılım müzakerelerine davet edildiği 1999'da olduğundan daha büyük ve daha farklıdır. Ayrıca Avrupa aşağı yukarı, AB'nin genişlemesini dikkate alan Lizbon Sözleşmesi'nin nihayet imzalandığı o dönemde baş gösteren derin bir ekonomik krizin içindedir. O sözleşme planlandığı gibi 2005'te sahneye çıkmış olsaydı, 6 yıldan beri yürürlükte olacaktı ve krizin AB'nin ekonomi hesaplarında yol açtığı sıkıntılar -avro bölgesindeki son problemlerde açıkça görülmektedir- daha kolay aşılabilecekti.

Ancak Avrupa hep problemlerle karşılaşır, onları çözer ve kendi gelişimini sürdürür. Gerçi bugün bir Maliye Bakanlığımız yok ama buna benzer bir uygulamanın hayata geçirilmesinin arifesindeyiz. Aynı şekilde, Avrupa Merkez Bankası'nın mesela 1997'de tasavvur dahi edemeyeceğimiz yetkileri bugün mevcut. Türkiye'de 1999'dan bu yana hem ekonomik hem de politik açıdan dramatik bir değişim geçirdir ve bunun AB'ye katılım süreciyle de çok yakın alakası var. Gerçekten de AB'nin "yumuşak" çekim gücü olmasaydı bu değişim gerçekleşmezdi. Ekonomi alanında Türkiye bir G-20 ülkesi ve orada rolün çok etkili biçimde oynuyor. Politik açıdan Türkiye bir bölgesel öncü güce dönüştü, öyle ki ülke, bu rolü çok önemsiyor.

Parlamento seçimlerinden sonra ve yeni bir anayasanın kabul edilmesi öncesinde Türkiye tarihi bir çığı açacak ana doğru yaklaşıyor. Franco'nun ölümünün ardından, 1975-76 yıllarında İspanya Anayasası'nı kaleme alan komisyonda üyelik yaptım. Diktatörlükten demokrasiye doğru bir hareketin anlamını ve bir anayasanın uzlaşmayla hazırlanmasının ne kadar önemli olduğunu oradan biliyorum. AB ile Türkiye arasındaki ilişkiler, 1963'te bir birleşme anlaşmasıyla başladı. Artık katılım müzakerelerine geçildi ve tarımdan enerjiye, rekabetten çevreye, sosyal politika ve daha nicesine kadar 35 "faslın" açılması gerekiyor. Aslında biz daha fazlasını görmekten memnuniyet duyardık ama şu an 19 başlık açık. Ancak asıl sorun, henüz tek bir faslı kapatmış olmamız ve daha da vahimi, müzakerelerin yavaşlamış olmasıdır. Hakikaten de 2010'un ikinci yarısında hiçbir şey olmadı. Umarım bu yıl önemli ilerlemeler kaydedilir.

Türkiye ve Avrupa Birliği'nin birbirine ihtiyacı var. Türkiye'deki yabancı yatırımların yüzde 75'i AB kaynaklı. Türkiye ihracatının yaklaşık yarısını AB ülkelerine yapıyor ve yine Türkiye'deki turistlerin yarısı AB ülkelerinden geliyor. Aynı şekilde Avrupa'nın enerji güvenliği, Orta Asya ve Orta Doğu petrol ve doğal gazının taşınması alanında Türkiye'yle yapılacak iş birliğine bağlı.

Ama siyasi açıdan da birbirimize ihtiyacımız var. Türkiye'nin komşuları bizim komşularımız, Türkiye'nin sorunları bizim sorunlarımızdır. Türkiye'nin üye olması halinde güvenlik açısından önem arz eden stratejik avantajlar, Avrupa Birliği için çok çeşitli olacaktır ki, buna AB ile Türkiye'nin çok uzun zamandan bu yana üye olduğu NATO arasındaki ilişkilerden başlayabiliriz. AB'nin Akdeniz bölgesinde günümüzde yaşanan sorunlara bulaşmış olması da, Türkiye ile uyum içerisinde daha kolayca aşılabilir. Bosna Hersek'te kalıcı bir çözüme ulaşılması konusunda, AB ile Türkiye arasındaki iş birliği esasa ilişkin bir önem arz etmektedir.

Türkiye'deki siyasi yönetim, şartların çok katı olduğunu düşündüğü için 1999 yılında katılım adayı olmak istemiyordu. Ben de Türkiye'ye gittim, gece yarısı Başbakan Bülent Ecevit ile, ardından da Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel ile görüştüm. İki gün sonra Ecevit, Türkiye'nin AB üyesi olma arzusunu resmen dile getirmek için Helsinki'ye gitti. Biz de, Türkiye'nin AB üyesi olacağını söyledik. Ben bu belgenin imzalanmasını destekledim ve bugün olsa aynı şeyi yine yapardım. Bu zor ve hesap edilemez ama yine de umut dolu zamanlarda, dünyanın Türkiye ile AB arasındaki iş birliğine ihtiyacı var. Bu durum, belirli bir sorun karşısında nasıl hareket etmek gerektiğine dair karar almak için arada sırada buluşmak anlamına geliyor. Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne alınması anlamına geliyor. Bu benim hayalimdir ve bunu gerçekleştirmek için mücadelemi sürdüreceğim.

JAVIER SOLANA - AB TEMSİLCİSİ (Der Standard - 14.06.2011)

Yeni "Büyük Oyun"

2011-07-22T10:26:00.000+03:00

Afganistan, bölgesel güçlerin ve dünyanın süper güçlerinin her zaman iştahını kabartmış olan hammadde açısından zengin bir bölgede bulunuyor. Hindukuş'taki yeni "büyük oyun"un şimdiki baş aktörleri ise Çin ve ABD.

Afganistan'ın hammaddelerinin değer milyarlarca dolarla ifade ediliyor. Diğer Orta Asya ülkelerindeki enerji kaynaklarının değerinin ise daha da yüksek olduğu tahmin ediliyor. İran, Pakistan, Hindistan, Rusya ve özellikle de ABD şu ana kadar çok fazla el değmemiş olan bu pastadan pay almak istiyor. Çok sayıda uzman, Afganistan'da terörizmle mücadelenin yanı sıra bir hammadde savaşı da yaşandığı görüşünde. Berlin Hür Üniversitesi'nde siyasal bilimler alanından özel doçent olan Thomas Greven, hammaddelerin kullanım haklarının şu ana kadar yeterince düzenlenmediğini kaydetti. Greven, "En kötü senaryo durumunda yani çatışmalar yaşanması durumunda, hammaddelerin işletilmesiyle ilgili anlaşmalar yeterli olmayacaktır. Hammaddelere erişim, askeri üsler ve güvenlik politikası konusundaki işbirlikleriyle güvence altına alınmalıdır" dedi.

10 Yıllık Yarış

19'uncu yüzyılda Ruslar ve İngilizler, bölgede nüfuz sahibi olabilmek için büyük çaba gösterdiler. "Büyük Oyun" olarak adlandırılan bu oyun tahrip edici siyasi bir oyundu. Ancak şimdi Hindikuş'ta yeni bir "Büyük Oyun" başlamış gibi görünüyor. ABD ve Çin, en az on yıldır dünyanın hammadde kaynakları konusunda bir yarış içerisinde. İki ülke de enerji kaynaklarına erişimin, hangi ülkenin refah elde edeceği ya da refahı arttıracağı konusunda belirleyici olduğunu biliyor. Greven, Orta Asya'daki bu yeni büyük oyunun aynı zamanda 21'inci yüzyılda öne çıkanın Çin mi ABD mi olacağı yönünde de bir savaş olacağını kaydediyor: "Afganistan'da ya da Orta Asya'daki diğer ülkelerde hammadde bulunması ABD için kayıtsız kalınacak bir durum değil. Çin'in askeri harekatlara yani terörle mücadeleye katılmamasına da kayıtsız kalınmıyor ancak aynı zamanda bu şekilde bazı imtiyazlar güvence altına alınıyor."

Çin yönetimi yıllardır Afganistan ve diğer Orta Asya ülkelerinde yoğun bir satın alma politikası izliyor. Pekin örneğin, Washington'u öfkelendirse de Afganistan'ın doğusundaki en büyük bakır madeninin işletme haklarını elde etti. Bunun için 3 milyar dolar ödedi. Yakında ABD'nin Afganistan'da inşaa ettiği yollarda, hammadde yüklenmiş kamyonlar Çin'e doğru hareket halinde olacak. Pekin yönetimi, Afganistan'da ve bölgede siyasi açıdan süper güç olmak istediği iddialarını resmi olarak reddediyor. Ancak çoğu siyasi gözlemci, Çin'in en azından Asya'da hakim durumda olmayı hedeflediğine inanıyor. Friedrich Ebert Vakfı'nın Asya bölümü direktörü Jürgen Stetten, "Gerçeğin ortada bulunduğunu düşünüyorum. Çin kendisi istese bile artık jeopolitik açıdan bir oyuncu olmamanın üstesinden gelemez. Bu, Afganistan gibi ülkeler ve Afganistan'daki çatışma konusunda da geçerli" ifadelerini kullanıyor.

Pakistan'ın Stratejik Önemi

Öte yandan, Pakistan ile yakın olmak da Çin için büyük bir öneme sahip. Pekin, bir yandan İslamabad'ı bölgedeki en büyük rakibi Hindistan'a karşı sıkı bir müttefik olarak görüyor; diğer yandan da Pakistan'ın yardımıyla Afganistan'daki çıkarlarını özellikle Amerikan askerlerinin çekilmesinden sonra daha iyi yerine getirebileceğine inanıyor. Orta Asya'daki bu büyük oyundan kimin galip çıkacağı henüz belli değil. Ancak Asya uzmanı Stetten, sonunda durumun Afganistan için bir felakete dönüşebileceğini kaydediyor: "Çünkü, Taliban'ın geri dönmesi ya da bölgedeki büyük rakipler arasında -bu Çin olabilir, Hindistan ya da ABD olabilir- çatışmalar yaşanması, Afganistan'ı sürekli bir çatışma durumuna sürükler ve bu çatışmadan görülebilir bir zaman içerisinde çıkmak mümkün olmaz."

RTBIL SHAMEL (Alman Devlet Radyosu)

Dünyanın İmana İhtiyacı Var

2011-07-20T15:17:00.000+03:00

Özellikle Batı'da yıllardır hakim olan bir kanı var: Bir toplum geliştiğinde dinin etkisi azalır. Ancak, bu etki bu zamana değin azalmadı ve yeni on yıllık döneme girdiğimiz şu günlerde, politika yapıcıların dini ciddiyetle ele almasının vakti geldi.

Dini inanışlarını açığa vuran insan sayısı dünya çapında artıyor. Bu durum İslam dünyasında da geçerli. Avrupa'da doğum oranı durgun seyrederken, Arap nüfusunun önümüzdeki yıllarda iki katına çıkması bekleniyor. Ayrıca, birçok Asyalı Müslüman ağırlıklı ülkede de nüfus artışı söz konusu olacak. Hıristiyanlık da, hiç beklenmedik yerlerde bile artış eğilimi gösteriyor.

Dinin en fazla geliştiği yer; Çin... Çin'in dindarlığının özellikle ele alınması gerekiyor. Keza, Çin'de Avrupa'da olduğundan çok daha fazla sayıda Müslüman, İngiltere'den daha fazla dindar Protestan ve İtalya'dan daha fazla dindar Katolik bulunuyor. Ayrıca, son yapılan anketlere göre yaklaşık 100 milyon Çinli kendilerini Budist olarak tanımlıyor. Ayrıca, Konfüsyusçuluk da bir din olmaktan ziyade felsefe olarak son derece rağbet görüyor.

Brezilya ve Meksika'da devasa bir Evanjelik hareket bulunuyor. ABD'de dini inanış, insanların gündelik yaşantılarının önemli bir boyutunu oluşturuyor. Avrupa'da bile, Tanrı'ya inanan insan sayısı yüksek olmayı sürdürüyor. Ayrıca, yüzlerce milyon Hindu'u ve oldukça önemli sayıdaki Sikh ve Yahudi'yi de unutmamak gerekiyor.

Afrika'da sağlık hizmetlerinin yaklaşık % 40'ı inanış temelli örgütler tarafından veriliyor. Müslüman, Yahudi ve Hindu inanç grupları, yoksulluk ve hastalıklarla mücadelede dünya çapında oldukça etken. Gelecekte gelişmiş tüm ülkelerde engellilere, yoksullara, ölüm döşeğinde olanlara ve toplumun dezavantajlı kesimlerine dini inanışlarının etkisi altında hareket eden insanlar tarafından oldukça özverili yaklaşımda hizmetler verildiğine tanıklık edeceksiniz. Tüm büyük dinlerin ortak yönü; komşuya olan sevgi ve Tanrı önünde tüm insanların eşit olduğudur.

Ne yazık ki, dinin insanları motive ettiği tek bağlam merhamet değil. Din, ayrıca aşırılığı ve hatta terörizmi teşvik edebilir. İmanın, onu paylaşmayanlara karşı bir tür "kimlik belgesi" haline geldiği bu durumlarda, onu kabul etmeyenlere karşı bir tür ruhani milliyetçilik devreye girer. Hatta, tek bir iman çatısı altında, bu imanı farklı şekillerde yaşayanlar arasında da benzeri durumlar ortaya çıkar.

Bu durum bir dereceye kadar hep bu şekilde tezahür etmiştir. Değişen ise; küreselleşmenin baskısıdır. Küreselleşme, dünyadaki insanları birbirine daha yaklaştırır; tıpkı dünyadaki teknolojik ilerlemeler gibi... Elli yıl kadar önce, çocuklar farklı kültür veya inanıştan insanlarla pek ender rast gelirdi. Bugün ise, on yaşındaki torunumun yaşgünü partisinde arkadaşlarına baktığımda farklı dil, inanış ve renklerden çocuklarla karşılaşıyorum.

Kişisel olarak bundan mutluluk duyuyorum. Ancak, böylesi bir dünyada, karşılıklı kuşkuların yerini karşılıklı saygının alması gerekiyor. Bu tür bir dünya, gelenekleri altüst ediyor; eski düşüncelere meydan okuyor ve bizleri, bu dünyayı benimsemeye mecbur bırakıyor.

Ve, burada bir düğüm noktası var; kimilerine göre din, bu güç, bir tehdit unsuru. Muhafazakar toplumları derinden tehdit ediyor. Ve, dinin önem taşıdığı insanlar için küreselleşme bazen saldırgan bir sekülarizm veya hedonizmle birlikte ilerliyor.

Dolayısıyla, inanç dünyasının küreselleşme süreciyle nasıl bir etkileşime sahip olduğunu anlamamız gerekiyor. Ancak, buna oldukça az bir siyasi zaman ve enerji harcamamız son derece ilginç. Bugünün dünyasında yaşanan yaşanan anlaşmazlıkların çoğunun dini bir boyutu var. İslam'ın çarpıtılmasına dayanan aşırılık, hiçbir şekilde azalmıyor. Hatta, bu konuda güvenlik tedbirleri alınana kadar da azalmayacak.

Bu aşırılık, yavaş ama emin adımlarla kendi tepkisini de üretiyor: Avrupa'da İslam fobisi taşıyan siyasi partilerin seçim sandıklarındaki zaferleri ve Avrupalı liderlerin "çokkültürlülük öldü" minvalindeki açıklamaları bunun birer örneği.

Elbette din, zaman içinde siyasi bir anlaşmazlığın parçası haline geldi. Ancak, bu demek değil ki, din faktörünün göz ardı edilmesi gerekiyor. Tam tersine, bu faktöre özellikle odaklanmak gerekiyor. Dindarlığın göze çarpan şekilde arttığı Kudüs'te oldukça fazla zaman geçirdim.

İmanlar arasında daha büyük bir anlayış geliştirmek üzere İman Vakfı'nı (Faith Foundation) kurarak işe başladım. Şu şekilde basit bir mantık kurdum: Din adına aşırılığı savunanlar aktif durumdalar; kaynakları oldukça fazla. Dahası, modern iletişim ve teknoloji anlamında "parlak" durumdalar. Bizim tahminimize göre; her yıl milyarlarca dolar, bu tür bir din inanışını teşvik etmeye ayrılıyor.

Dolayısıyla kurmuş olduğum vakfın bir üniversite programı bulunuyor ve bu program, halihazırda dokuz ülkede yürütülüyor. Amaç; dinin günümüz dünyasındaki rolünü analiz etmeye çalışmak ve din meselesinin salt din okullarının tekelinden çıkmasını sağlamak. Bir başka programımız daha var; o da 15 ülkede uygulanıyor ve diğer ülkelerin de bu programa katılımları mümkün. Bu program ise, dünya çapındaki lise öğrencilerini interaktif teknoloji yoluyla bir araya getirip, inanışlarını tartışmalarını ve bu inanışların onlar için ne anlama geldiğini ifade etmelerini sağlamak. Ayrıca, Birleşmiş Milletler'in dünyada yoksullukla mücadele için ortaya attığı Milenyum Kalkınma Hedefleri'ne dair bilinç düzeyini arttırmak üzere gençlerin kendi inanışları dışından gençlerle birlikte çalışmalarını hedefleyen bir eylem programımız bulunuyor.

Biz sadece bir örgüt konumundayız. Başka örgütler de bu tür faaliyetlere başlıyorlar. Ancak hükümetlerin, bu konuyu daha ciddiyetle ele almaya başlaması gerekiyor. İspanya ve Türkiye'nin ortaklaşa başlattıkları Medeniyetler İttifakı bunun bir örneği. Suudi Arabistan Kralı da bu anlamda önemli bir liderlik vasfı sergiledi. Bununla birlikte mesele, üst düzey insanları bir araya getirmek değil mesele... Ayrıca, milletler düzeyinde halk tabanına inerek bu işi yürütmek özellikle genç insanlara kadar inebilmek önem taşıyor.

Gerçek imanın sevgi dolu doğasını göstermeliyiz. Diğer türlü, din denildiğinde, akla sadece aşırılık yanlılarının imanlı topluluklar üzerinde denetim kurdukları ve sekülaristlerin de bu tür davranışların zaten "dine içkin olduğunu" iddia ettikleri bir mücadele gelecek.

Bu bir trajedi olur. Her şeyden önemlisi, imanın bir mantık ve ilerlemeyi temsil ettiği bir küreselleşme çağında yaşıyoruz.

Din ölmüyor, ölmemeli de... Dünyanın imana ihtiyacı var.

TONY BLAIR, İNGİLTERE ESKİ BAŞBAKANI

(Kaynak: http://www.project-syndicate.org/commentary/blair4/English)

Türkiye Geleceğini Artık Avrupa'da Görmüyor

2011-07-19T17:28:00.000+03:00

Türkiye neredeyse yüz yıldır çöküşte olan ama bugün gelişen bir ülke. Avrupa, onu küçümseyerek ve düşüncesiz bir şekilde, bazıları doğru bazıları yanlış bin bir bahane ile ona kapılarını kapattı. Bugün Türkiye, zamanında Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşünün ve 1. Dünya Savaşı'nın kaybeden güçleriyle ittifakının ardından günümüzün Türkiye'sinin atası Mustafa Kemal Atatürk'ün belirlediği çizgide, yıllardır Avrupalı olmak için yalvardıktan sonra, tekrar "Osmanlı" olmak istiyor. Avrupalı olmak istiyorlardı ve biz onlara izin vermedik. Biz, önlerine Avrupa olarak özellikle de -Fransa ve Almanya- mümkün olan bütün engelleri koyduk. Sonuç aşikardır: Türkiye, geleceğini artık Avrupa'da görmüyor. Bunu, tarihteki yerini yeniden elde etmekte görüyor. Hegemonyasını Arap ve Müslüman dünyasına yayarak ve diğer ülkeler için "ayna" olarak...

Coğrafya değişmez, hep vardır. Şu iki görüşe bakılmaksızın milletlerin dış politikalarını yorumlamak imkansızdır: Coğrafya, komşuluğu ve stratejik çıkarları tayin ederken tarih ise müttefikleri, hasımları ve ihtirasları işaret eder. Örnekler çoktur. Rusya, her zaman Baltık kıyılarını genişletmek ve aynı zamanda Karadeniz'i kontrol etmek, Kafkasya'yı ve Hazar'ı yönetimi altında bulundurmak, Orta Asya'yı denetimi altına alarak sonrasında Sibirya'yı Japon Denizi'ne kadar topraklarına dahil etmek ve her zaman Orta ve Doğu Avrupa'yı hegemonyasında tutmak arzusunda oldu.

Çar Büyük Petro ve Çariçe Katerina, bu imparatorluk hayalinin açık bir şekilde temsilcileri oldular. Fakat bu paradoksal hırs, Bolşevik devriminden sonra Sovyetler Birliği'nin (yirmi sene önce on beş ülkeye ayrıldı) kurulması ve uydu ülkeler diye adlandırılan devletlerin politik bağlılığı ile -Brejnev'in ünlü deyişiyle "sınırlı egemenlik" - Varşova Paktı adı altında son buldu.

Belirgin örneklerle devam edecek olursak "izole ada" Japonya, komşuları olan Rusya ve Kore'ye karşı yaşam alanı aradı. Sonrasında Pasifik'e doğru açıldı ve sonrasında da geçen yüzyılın ortalarında Birleşik Devletler ile çarpıştı ve bu her ikisine de çok pahalıya mal oldu. Özellikle Japonlar, Hiroşima ve Nagazaki trajedileri ile bunu çok pahalıya ödediler. Birleşme sonrasında hepimizin bildiği korkunç sonuçlarıyla "yaşam alanı" arayan Almanya gibi.

Diğer bir örnek de Büyük Britanya için bir tehdit olabilecek (İspanya, Fransa veya Almanya gibi) ve deniz üstünlüğü ile deniz yollarının kontrolünü problem haline getirebilecek bir Avrupa devletinin güçlenmesi ihtimalini zayıflatma amaçlı İngiliz siyasetidir. Sömürge siyasetine bakarsak önemli olanın, Cebelitarık'tan Mayorka'ya, Malta'ya veya Kıbrıs'a kadar olan bu kontrolü garanti altına almak olduğunu görürüz. Tarihte birçok örnek var. Güneydoğu Asya'daki Endonezya'dan, Güney Amerika'daki Brezilya'dan veya Afrika'daki Güney Afrika Devletinden bahsedebiliriz.

Ancak bugün sizlere tarihin tekerrür ettiği başka bir olaydan bahsetmek isterim. Türkiye'yi kastediyorum. Neredeyse yüzyıldır çöküşte olan ama bugün gelişen bir ülke. Avrupa, onu küçümseyerek ve düşüncesiz bir şekilde, bazıları doğru bazıları yanlış bin bir bahane ile ona kapılarını kapattı. Buna hemen geri döneceğim. Fakat şimdi tarihi hatırlatmakta fayda var. Çünkü tarihi olarak Müslüman dünyasının birleştirici bir unsuru olan Osmanlı İmparatorluğu, hiç şüphesiz yüzyıllar boyunca Anadolu'dan çıkan mükemmel bir siyasi varlık oldu: Babıali'den yönetilen imparatorluk.

Muhtemelen de biz Avrupalılar, 1453'te Bizans'ın çökmesinden 18. yüzyıla kadar Osmanlıların, Küçük Asya'ya, Kuzey Afrika'ya, Orta Doğu'dan Cezayir, Mezopotamya, Kızıl Deniz, Arap Yarımadası (Mekke dahil), Karadeniz ve Avrupa'nın büyük bir bölümüne (Yunanistan, Bulgaristan, Romanya, Ermenistan ve Macaristan ile elbette ki Balkanlar) kadar hakim olduklarını unuttuk. Osmanlı yayılması, 16. yüzyılda Muhteşem Süleyman döneminde, Viyana ve Venedik kapılarına kadar vardı. O zamana kadar durdurulamayan Türk yayılmacılığının önünü kesmekten başka bir sonuç getirmese de İspanya, Papalık ve Venedik ittifakından oluşan filo, 1571'de, Korinthos Körfezi'ndeki Lepanto'da Türkleri yendi. Yayılmacılık sadece askeri açıdan değil hiç şüphesiz dini açıdan da oldu. Aynı zamanda ekonomik, siyasi, ideolojik ve kültüreldi. Bir hegemonya idaresinin açık tezahürü. Ek bir bulgu daha: Boyunduruğu altındaki Arap dünyasıyla birlikte Şiilik karşısında Sünniliği savunarak Pers (bugünkü İran) tehdidine karşı koymak... Habsburgların Avusturya - Macaristan İmparatorluğu'na, Çarlık Rusya'sına, Perslere (İran) ve net olarak da Katolik Avrupa'ya karşı koyarak... Arapların bakış açısıyla, Osmanlılara karşı verilen savaştan başka bir şey olmayan Haçlılara karşı durarak.

Tarih tekerrür ediyor. Çünkü bugün Türkiye, zamanında Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşünün ve Birinci Dünya Savaşı'nın kaybeden güçleriyle ittifakının ardından günümüzün Türkiye'sinin atası Mustafa Kemal Atatürk'ün belirlediği çizgide, yıllardır Avrupalı olmak için yalvardıktan sonra, tekrar "Osmanlı" olmak istiyor. Avrupa'lı olmak istiyorlardı ve biz izin onlara vermedik. Sivil otoritenin askeri otorite üzerindeki üstünlüğü veya devletin dini karakteri gibi bizim için çok belirgin konuları halletmeleri gerektiği doğrudur. Bu istekleri konusunda asla bize açık şeyler söylemediler.

Ancak biz, önlerine Avrupa olarak özellikle de -Fransa ve Almanya- mümkün olan bütün engelleri koyduk. Sonuç aşikardır: Türkiye, geleceğini artık Avrupa'da görmüyor. Bunu, tarihteki yerini yeniden elde etmekte görüyor. Hegemonyasını Arap ve Müslüman dünyasına yayarak ve diğer ülkeler için "ayna" olarak... İnşallah Tunus ve Mısır için öyle olur. Ancak önemli olan Türkiye'nin yüzde 9 büyümesi ve yeniden büyük bir güç olacağıdır.

Avrupalı olmasını istemediğimiz için -ki büyük hata- onu, Batı'nın yanına çekelim. Umarım henüz vaktimiz vardır.

JOSEP PIQUE - İSPANYA DIŞİŞLERİ ESKİ BAKANI

(İspanya'da yayınlanan La Vanguardia Gazetesi, 9 Temmuz 2011)

İtalya Finans Krizinin Eşiğinde

2011-07-14T09:30:00.000+03:00

Dünyayı saran kriz aldı başını gidiyor. Amerika'da Lehman ile başlayan dalga Avrupa'ya sıçradı. Avrupa tarafında çalkantı İrlanda, Portekiz ve Yunanistan ekseninde birlik borçlarının % 4'ü kadar iken bu üçlüye şimdi katılması beklenen İtalya ve İspanya ile birlikte bu oranın % 40'ı bulması bekleniyor. Avrupa Birliği'nin euro bölgesi maliye bakanları acilen toplanıyor ve hemfikir oldukları konu Yunanistan'daki krizin İtalya ve İspanya'ya sıçramasına engel olmak için Yunanistan'ın temerrüde düşmesini sağlamak. Görünen o ki kriz 3 ülke ile sınırlı kalmayacak ve sıçraması muhtemel.

Yatırımcılar ise Yunanistan'ın temerrüdünün piyasalarda yaratacağı dalga ile Avrupa'nın bankacılık sisteminin zayıflamasından çekiniyorlar. Haklı olarakta böylesi bir durumda yeni bir banka kurtarma operasyonunun devreye gireceğini ve kamu finansmanında kopma yaşanacağını söylüyorlar.

*temerrüde düşmek: Kişi borçlu ise ve borcu ödeme günü belirli ise bu günde borcun ödenmemesi ile otomatikman; ödeme günü belirli değil ise alacaklının ihtarı ile düşülecek durum. Hukuki önemi, borçlu temerrüde düşürülmeden faiz ve munzam zarar temin edilemez.

İtalya'da yaşanacak kriz en çokta Fransa'yı ilgilendiriyor. Çünkü Fransız bankalarının elinde 400 milyar dolara yakın kamu ve özel sektör borcu bulunmakta ve büyük risk onların üzerinde. Bu miktar Alman kredi verenlerinin elindeki miktarın iki katında fazla ve yabancı bankaların elinde bulunan İtalyan borçlarının % 45'i Fransızların elinde.

İtalya ekonomisi büyüklüğü ölçüsünde yaşayacağı kriz ile de diğer ülkelerden farklı bir etkisi olacaktır. Böylesi bir durumda ekonomistler 2008 krizinden daha büyük bir krizle başbaşa kalınabileceğini söylüyor. Özellikle Fransız ve Alman finans kuruluşlarının riski büyük ve bu risk euro bölgesinin de dağılmasına sebep olabilir. İtalya 1,6 trilyon avroluk borcuyla (2,23 trilyon dolar) Avrupa'nın en büyüğü konumunda ve dünyada ABD, Japonya'nın ardından üçüncü sırada geliyor. Aynı İtalya Euro bölgesinde kamu borç yükünde Yunanistan'ın ardından ikinci sırada. Ülkenin kamu borç yükü gayri safi yurt içi hasılasının yüzde 120'sine ulaşmış durumda.

Bizde ise böylesi bir kriz halinde yüksek cari açık risk olarak görülüyor. Ama Ekonomi Bakanı Zafer Çağlayan'a göre direkt bizi etkilemeyecek ve konu ile ilgili bir ekibin oluşturulduğunu, yakından takip edildiğini söylüyor. Keza Başbakan Yardımcısı Ali Babacan'da krize karşı dikkatli olmak gerektiğini, İtalya ve Yunanistan'daki gelişmelerin kaygı verici olduğunu ifade ediyor. Burada bizim açımızdan ferahlatıcı olan ise her iki bakanda 3 ay öncesinden gerekli tedbirlerin alındığını, olsaı felaket senaryolarına ilgili kurumların hazırlıklı hale getirildiğini söylüyorlar.

Takip önemli, çünkü ihracat pazarımızın % 50'si Avrupa'ya. Her ne kadar iki yıldır kayıp bir pazar da olsa, yeni pazarlar bulunmaya çalışılsa da önemi büyük buranın. Bu yeni ihracat pazarlarına dikkat etmeli, böylece ihracatımız artmaya devam edecek ve olası krizlerden az etkilenilecektir.

İtalya'yı krizden ancak sürdürülebilir büyüme çıkartabilir. Nasıl ki Türkiye'yi koruyorsa oranın da çaresi ve genelinde Avrupa'nın çaresi bu büyümedir. Bununla beraber bu dönemde Türkiye'nin ihracatını Avrupa'dan diğer bölgelere kaydırması gerçeği de korunmanın bir diğer çaresi olarak görülmektedir. Yine yargı, eğitim, iş gücü piyasası ve istihdam alanlarındaki yapısal reformların gündeme alınması gerekli. Yatırım yapanlar açısından Türkiye'nin cazibesi güven verici ortam olmasından kaynaklıdır. Önümüzdeki zaman diliminde riskler çok büyük, bu riskleri de bertaraf etmenin yolu istikrar ortamını korumaktan, dalgalı denizde gemiyi karaya oturtmadan yol alabilmesini sağlamaktan geçiyor.

Avrupa Birliği'nin içine düştüğü bu borç sarmalı, liderlerinin yönetim zaafiyetlerini ve kriz halini anlayabilmek adına Cem Kozlu'nun Remzi Kitabevi'nden yeni yayımlanan "Avrupa'ya Hayır Diyebilen Türkiye" kitabını okumanızı tavsiye ederim.

2011 Genel Seçimleri Değerlendirmesi: "AK PARTİ"

2011-06-15T14:01:00.000+03:00

12 Haziran genel seçimleri yüzde 87,1 katılım oranı ve AK Parti'nin yüzde 49,9'luk (325 MV) zaferi ile sonuçlandı. Seçim sonuçlarına göre CHP yüzde 25,91 (135 MV), MHP yüzde 12,99(54 MV), Bağımsız(BDP) yüzde 6,65 (36 MV) oy alabildi. Seçim sonuçları her parti için ayrı bir sürprizi ortaya koydu. "Barajı geçebilecek mi acaba?" denilen MHP, yüzde 12,99 oy alarak bütün tahminleri yanılttı. Ben de açıkçası bu kadarını beklemiyordum. Keza hedefi yüksek koyup yüzde 25,99 oy alan CHP'de de hayal kırıklığı çok büyük oldu. Seçim öncesi 30 puan ve altı gerçekleşirse istifa ederim diyen Genel Başkan Kemal Kılıçdaroğlu ve yardımcısı Gürsel Tekin'in bundan sonraki yol haritalarını nasıl belirleyeceklerini merakla bekliyorum. Yine bir diğer sürpriz ise BDP destekli bağımsızlardan geldi, -ki herhalde yüzde 10 barajını da geçseler 40 civarı vekil çıkarabileceklerdi- 36 milletvekili çıkardılar. Oldukça önemli mesajlar veriyor, onu da BDP'yi konu edineceğim seçim değerlendirme yazımda anlatacağım.

4 bölümde değerlendireceğim seçim sonuçlarını. İlk bölümde AK Parti'nin zaferini ve seçim stratejisine dair gözlemlerimi paylaşmak istiyorum. Evet, şu bir gerçek ki stratejinin merkezinde Recep Tayyip Erdoğan "markası" vardı. Daha önceki genel ve yerel seçimlerde olduğu gibi bu seçimde de Başbakan Erdoğan'ın süreçteki adımları seçimlerin de kaderini belirledi. Ve tabi bu kader belirleme sürecinde Erdoğan'ın yakın çalışma arkadaşları, danışmanları, siyasal iletişimcileri, araştırmacıları, ve adeta bir makina çark sistemi gibi tıkır tıkır çalışan teşkilatlarının da payı büyük oldu. Yani kısacası zaferin inşasında sağlam, kaliteli malzeme kullanıldı.

Erdoğan'ın sert mizacının ve süreçte attığı bazı adımların, söylediklerinin oy kaybına neden olacağı yargısı dile getirildiyse de bugün anlıyoruz ki hiçbiri plansız, programsız değildi. Belli bir plan dahilinde hareket edildi ve "kesin bilgi" ile hareket edildi. Herhalde en önemli bilinmesi gereken buydu. Bu imajının yanında karar alma süreçleri çok hızlı oldu, teşkilatları da buna ayak uydurdu. Ve tabi bu seçimlerde dikkat çeken birşey de Erdoğan'ın kendisine yakın isimleri ve teşkilatların sevdiği isimleri listelerinde değerlendirmesi oldu. Ahde vefasını bir kez daha göstererek, kimseyi küstürmeden "içerideki" bağı daha da güçlendirdi.

Planlı, Programlı, Projeli

Seçmenin ilgisi "güven" verene oldu. Gerçekten de Erdoğan'ın böyle bir algısı var vatandaşların gözünde. "Dediğini yapan, sözünde duran, işini bilen, akıllı ve yürekli bir adam" algısı seven-sevmeyen herkesin dile getirdiği özellikleri. Doğal olarak 2023 hedefi doğrultusunda ortaya koyduğu projelerde heyecan yarattı. Herhalde bir Kanal İstanbul projesini Kılıçdaroğlu ya da Bahçeli öne sürseydi, seçmen "Cem Uzan vari" bulabilirdi onları. Ama Erdoğan'ın kesinlikle böyle bir algısı olmadı. Bu güven algısı Erdoğan'ın elini daha da kuvvetlendirdi. Bununla birlikte öne çıkan çok şey vardı ama en önemlisi AK Parti bir plan ve program dahilinde hareket ediyordu. Mitinglerin düzeninden, Erdoğan'ın konuşmalarına, son dakika sürprizlerine verilen tepkiden, rakipleri eleştirme biçimi ve dozuna kadar herşey belli ve düzenliydi. Öykü Ajans Başkanı ve siyasal iletişim uzmanı Necati Özkan'ın dediği gibi "önce strateji sonra taktik" kuralını işlettiler. Stratejileri "İstikrar Sürsün, Türkiye Büyüsün; Hedef 2023" söylemi üzerine kuruluydu ve bu hedefin gereği olarak yakalanması gereken oy oranı için de rakipleri alt etmenin çeşitli taktikleri vardı. Hepsi zamanı geldikçe kullanıldı.

Bu seçimde CHP ve kısmen MHP'nin, seçmenin "projesi olana oy verdiği" gerçeğini fark etmeleriyle kendilerini o noktada konumlandırmaları herhalde AK Parti'nin ekmeğine yağ sürmüştür. Proje ve icraatçı olmak vasıfları AK Parti'nin genlerinde mevcuttu, stratejisi olmadan söylemle başarı yakalayacağını düşünen muhalefet partileri nitekim aldıkları sonuçlarla hem başarısız oldular hem de AK Parti'yi daha da kuvvetli hale getirdiler. Bu da AK Parti seçim kampanyasının gözüme çarpan etkili dış faktörlerinden biri oldu.

Haydi bi daha

AK Parti'nin bütün seçim algısı pozitiflik üzerine kurguluydu. Hatırlayın reklam filmlerini, gazete ilanlarını. Hiçbirinde negatif bir algı yoktu. Ve bu noktada rakiplerinin özellikle CHP'nin negatif kampanya stratejisi AK Parti'ye kazandıran başka bir faktör oldu. Var olanı anlattı, olması gerekeni umut enerjisiyle belleklere kazıdı. Hele ki son haftada dönen "haydi bi daha" seçim şarkısının kitleleri çok etkilediği gerçeği ise göz ardı edilemez.

CHP-MHP-BDP İttifakı Vurgusu

Bir önemli olay ise AK Parti'ye karşı CHP-MHP-BDP ittifakı söylemini dile getirmesi oldu. Bunu güçlendiren ve Erdoğan'ın haklılığını ortaya çıkaran iki gelişme oldu. Biri CHP'nin Hakkari mitingi, diğeri de MHP'nin Diyarbakır mitingi. CHP'nin o ildeki etkinliği dikkate alınınca yapılan miting ve sonrasında BDP'li yöneticilerin ifade ettikleri CHP'ye kaybettirirken AK Parti'ye kazandırıyordu. MHP'nin mitinginin ise iki anlamı vardı; birincisi, AK Parti öylesi güvenli bir ortam yarattı ki MHP bile Diyarbakır'da miting yapabiliyor. İkincisi de Erdoğan'ın blok iddiasını güçlendirici tarafı ve tabi MHP liderinin BDP'ye, BDP-CHP arasındaki yakınlaşmaya ve söylemlerine dair tek kelime etmemiş olması. Öylesi sert söylemler dile getirdi ki Habur skandalı bile unutuldu. Enterasan olan sanki akıl tutulması yaşamış gibi muhalefette bunu işlemeyi beceremedi. AK Parti, bu algı sürecini hem çok iyi işledi hem de çok güzel yönetti.

Skandal Kasetler

MHP kasetlerinin bir zaman sonra önüne geçilemez hal almaya başlaması ve müsebbibinin Erdoğan olduğu algısı oluşmaya başlaması AK Parti'yi zora sokacak gibi oldu bir ara. Erdoğan, ilk başlarda kaset konusunda vurduğu MHP'yi, zamanla üzerine kalacağını anlaması üzerine taktik değiştirerek kullanmaktan vazgeçti. Ve burada da algıları yönetebilme becerisini gösterdi. Durumun vehameti ve bilgi eksikliği de MHP'nin bu durumu kullanmasına engel oldu, dahası MHP'de kapanmasını istedi seçimlere kısa bir süre kala.

Mütedeyyin Kesimi Etkileme

Önemli bir etken de yüksek öğrenimde başörtüsü sorununu sessiz sedasız çözmüş olmasıdır. Özellikle SP ve Has Parti başarısızlığında, seçmen kaymasında bunun etkili olduğunu düşünüyorum. Yine bu kesim üzerinde etkili olan Filistin meselesine bakış, Mavi Marmara olayındaki tavır, one minute çıkışı AK Parti'ye kazandıran faktörler oldu.

Demirel ve Ergenekon Algısı

AK Parti'ye kazandıranlardan biri de Ergenokon'dan tutuklu mahkumların CHP ve MHP'den adaylıkları oldu. Erdoğan bunu da yine başarıyla kullandı. Özellikle ismi karanlık olaylarda geçen, şaibeli isimlerin aklanmadan böylesi bir adaylık sürecinde yer alması muhalefeti yaraladı ki mesela İlhan Cihaner ve Prof. Dr. Mehmet Haberla'ın adaylıkları CHP teşkilatlarında bile tepki topladı. Yine bu süreçte Eski Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel'in de CHP üzerindeki etkisi ve toplumdaki algısını AK Parti ve Erdoğan başarıyla yönetti. Bugün yayınlanan Zülfü Livaneli'nin öngördüğü "Demirel'in seçtirdikleri Haberal başkanlığında ya yeni parti kuracak ya da DP'ye geçecek" savı gerçek olursa işte o zaman CHP'de yaşanacak traji komik süreci görenler Erdoğan'ın da haklılığına aynı oranda pay verecek.

Bundan Sonra Ne Yapmalı?

Erdoğan'ın seçim zaferi konuşması da oldukça etkileyiciydi ama bundan öncekiler de öyleydi. Toplumun kaygılı kesimlerini biliyor, dertlerini de biliyor ama giderme noktasında adımları atmakta güçlük çekiyor. Kendi pragmatik yaklaşımını onlardan bekliyor, gelmeyincede sinirleniyor. Bu özelliğini bu dönemde biraz daha törpülemesi ve artık gerçek manasıyla "ustalık" yapması gerekiyor. "Usta olan şikayet etmez, öğretir." Benim Başbakan'dan beklediğim yılmadan, yorulmadan demokratik hakların genişlediği, ekonomik refahın toplumun her kesimine yansıyacağı, kaygı giderici, uzlaşmacı adımları atmasıdır.

Seçimlerin sonuçları AK Parti'ye "çok çalışın, daha çok çalışın ve üretin" derken, diğer yandan da "uzlaşın, çatışmadan kaçının" mesajını da veriyor. Türkiye'deki en demokratik ve temsil gücü yüksek parlamento oldu 24. dönemde. Seçmenin yüzde 96'sı temsil ediliyor, anayasa yapmaya da tam yetkilidir bu meclis. Bu yükün altından kalkamayan iktidar da muhalefet partileri de ezilmeye, yok olmaya mahkum kalacaktır. Hizmet sunmak, çok çalışmak, ekonomik başarı, samimiyet, örgütsel başarı gibi becereleri olan AK Parti'nin ve Erdoğan'ın bundan sonra "uzlaşmacı" tarafını da gölgede bırakma şansı kalmamıştır. Bu dönemde AK Parti uzlaşmaya çabalar muhalefet yanaşmazsa şüphesiz ki bunun mağduriyetini yaşayacaktır ve bir sonraki seçimlerin kaderini de bu belirleyecektir. Diğer işlerdeki becerisini burada da gösterebilirse Türkiye demokratikleşme sürecinde bir adım daha ileri gidecektir. Bölgemizdeki yaklaşımları, güçlü ekonomisi, barışçıl yapısı ile Türkiye'nin önemli bir güç olacağı aşikardır.

Siyasal iktidar cinsel iktidarı tetikler

2011-06-08T16:19:00.000+03:00

Kasetlerle ilgili iddialar, kasetleri kimin sızdırdığı ve amacının ne olduğu hâlâ tartışılmaya devam ediliyor. Kasetlerin daha güçlü bir muhalefet yaratma amacı güttüğünü söyleyenler de var, bu skandalla partiye zarar verip AK Parti'yi çok daha büyük bir çoğunlukla Meclis'e taşımanın planlandığını söyleyenler de...

Aslında ne Türk ne de dünya siyaseti ilk kez bir seks skandalıyla karşı karşıya değil. Şimdiye kadar birçok siyasetçinin adı bu tarz skandallara karıştı.

Şöyle ki;

CHP eski lideri Baykal, internet yoluyla yayılan, kendisi ve bir kadın milletvekilinin içinde bulunduğu iddia edilen gizli kamera görüntüleri ile gündeme geldi. Baykal "Kaset değil, komplo" dedi ancak 10 Mayıs 2010'da genel başkanlık görevinden istifa etti

CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu'na yakın isimlerden CHP Grup Başkanvekili Akif Hamzaçebi'nin yatak sahnelerinin olduğu kaset internet sitelerine düştü. Kasetin yayınlandığı sitede "Brütüslerin ihanet maceraları -1-" şeklinde anons yapıldı. Görüntülerin sonunda ise "Kendini nasıl hissediyorsun küçük brütüs? Hançerlenmek nasıl bir duygu" ifadesi yer aldı.

Bir diğer isim ise Kamer Genç; Genç, DYP milletvekiliyken bir dansöz ile oğlunun Ankara Oran Sitesi'ndeki evinden ayrı ayrı çıkarken gazetecilere yakalanmıştı. Flaşlar patlayınca ne yapacağını şaşıran genç kadın, arabasına binerek hızla olay yerinden uzaklaşmıştı. Ondan bir süre sonra evden çıkan Kamer Genç ise kendisini apartmanın girişinde karşılayan gazetecileri görünce, 'Çocuğumun evinde çiçekleri sulamaya geldim' demişti. : ) 2007 şeçimlerine bağımsız olarak TBMM'ye giren Tunceli milletvekili, 1 Haziran 2010 tarihinde eski partisi CHP'ye geri döndü.

MHP'li Bülent Didinmez, Metin Çobanoğlu, Recai Yıldırım ve İhsan Barutçu'nun ardından 20 Mayıs 2011 günü 6 yönetici daha onlara ait olduğu iddia edilen seks kasetleri nedeniyle istifa etti. Mehmet Ekici'ye ait olan kasetin internete sızdırılmasıyla beraber istifa eden 6 isimse Osman Çakır, Mehmet Ekici, Cihan Paçacı, Ümit Şafak, Mehmet Taytak ve Deniz Bölükbaşı oldu. Yöneticiler 12 Haziran seçimlerindeki milletvekili adaylıklarından da çekildi.

Dönemin İçişleri Bakanı Hasan Fehmi Güneş, 1979 yılında şarkıcı Aynur Aydan'ın Beşiktaş'taki evine girerken, objektiflere yakalandı. Evli olan Hasan Fehmi Güneş, o dönemde 'Bakan düşüren kadın' olarak namlanan Aynur Aydan'la girdiği bu ilişkinin ortaya çıkması nedeniyle bakanlık görevinden istifa etti.

Devlet Bakanı ve Hükümet Sözcüsü Şükrü Sina Gürel 2001'de başkent kulislerinde adının bir aşk ilişkisine karıştığı yönündeki söylentilere, "Adı bir aşk ilişkisine karışan bakan benim. Evliliğim uzun süredir bitme aşamasında ve aylardan beri ayrı yaşıyorum. Bu benim özel hayatımdır. Kimseyi ilgilendirmez" diyerek cevap verdi. Ardından eşinden boşanarak kendisinden 20 yaş küçük olan ve Fransız büyükelçiliğinde çalışan Zeliha Sapmaz’la evlendi.

En meşhurlarından biri de Fransa’dan. Şimdi erkek bir bebek bekleyen çiftten Bruni'nin 'Victories de la Musique' ödüllü müzisyen Benjamin Biolay ile romantik bir ilişki yaşadığı, daha sonra da kendini reddedilmiş hisseden Sarkozy’nin teselliyi aynı zamanda karate şampiyonu da olan 40 yaşındaki Ekoloji Bakanı Chantal Jouanno’da bulduğu iddia edilmişti.

Hızlı çapkınımız ise tabi ki İtalya’dan. : ) Berlusconi defalarca karısını aldatırken yakalandı ve birçok skandala imza attı. Villasının havuzunda yarı çıplak dolaşan mankenler ve film yıldızlarıyla paparazzi kamerasına yakalanan İtalya Başbakanı hakkında reşit olmayan bir kızla para vererek ilişkiye girdiği için açılan bir dava da bulunuyor.

Bill Clinton, Oval Ofis’te Monica Lewinsky ile aşk yaşadı, önceleri iddiaları reddetse de sonradan ilişkisini itiraf etti.

Siyasete aşk skandallarının karışmasının tarihi Kleopatra’nın Sezar’ı aldatmasıyla başlamış olabilir. Kleopatra, Sezar’ı kendine âşık ettikten sonra Marcus Antonius ile aşk yaşayıp üç çocuk sahibi oldu. ABD’nin üçüncü başkanı Thomas Jefferson'ın hizmetçi kölesinden altı çocuğu olduğu ortaya çıktı. İngiltere'nin 16’ncı yüzyıldaki kralı 8. Henry tam altı kez evlendi. Tudors hanedanından olan 8. Henry'nin hayatı filmlere ve dizilere de konu oldu. Çariçe II. Katerina Rus Çarı Petro’nun torunu Peter ile evliyken yasak aşk yaşadı. İngiltere Başbakanı David Cameron'ın sağ kolu olarak bilinen Muhafazakâr Parti Milletvekili Mike Weatherley'nin eşinin hayat kadını olduğu ve 150 erkekle yattığı ortaya çıktı.

Anlaşılıyor ki, siyasal iktidar cinsel iktidarı da tetikliyor olmalı!

http://twitter.com/ZekaiKIRAN

**12 Punto için kaleme aldığım bu yazım daha önce http://www.12punto.com'da yayınlanmıştır.

Mutlu Olmak İçin Beni Satanlar

2011-05-23T19:20:00.000+03:00

Perakende hayatların toptan alıcısı olmak ne ifade edecek ki benim için?

Durup, düşünüyorum bir kez daha...

Tam da işte böylesi anlarımda Emre Aydın'ın "alıştım susmaya" şarkısı imdadıma yetişiyor en faydalı dost olarak...

O söylüyor, ben dinliyorum...

Geriye dönüyorum bakmak için, gördüğüm tek şey ise geride bırakamadıklarım.

O baktıklarımın en değerlilerim olduğunu görüyorum...

Bir zamanlar mı?

Hayır hala...

Ama işte bir şeyi daha görüyorum; onların hepsi beni "mutlu olmak için satanlar"dı.

Benim mutlu olmam için onların varlığı yeterken, onlar beni kendi mutlulukları için sattılar!

Unuttular gittikleri yerde, kimse kalmadı...

Ben de onlar sayesinde mutsuzlukla büyüdüm de büyüdüm.

Bunun adı bazen aşk oldu, bazen dosta duyulan en büyük özlem, bazen bazen bazen...

Hepsinde de bana ait birşeyler var.

Bana ait olanları acımasızca başkalarıyla paylaştılar...

Aşkımı, arkadaşlığımı, dostluğumu,

Onlar için uçsuz bucaksız sunduklarımı...

Ben ise yine olduğum gibi kaldım, mutlu olmak için beni satanlara inat!

Belki bir gün özlerler de geri dönerler,

Sırf emanetlerine ihanet etmemek adına...

Evet, ben onların onlardaki emanetiydim.

Aşkımla, arkadaşlığımla, dostluğumla...

Şimdi ise mutlu olmak için beni satanlara karşı güçlü olabilmek adına tek söylediğim;

Karla karışık bu yaz da hüznüm...

"Dayan yalnızlığım"

Ünal Aysal - İnan Kıraç VS Ateş Ünal Erzen - Cem Uzan

2011-05-11T08:52:00.000+03:00

Galatasaray bildiğiniz üzere 14 Mayıs 2011'de genel kurulunu topluyor ve yeni başkanını seçecek. Adaylar ve projeleri kimi taraftarı heyecanlandırırken kimisinin de aklında soru işaretleri bırakıyor. Benim ise bu yazımda değineceğim konu, mevcut başkan adaylarından birinin bugünkü adaylık süreci ile 2001 olağanüstü genel kuruluna aday olarak giren Cem Uzan güdümlü Ateş Ünal Erzen'in adaylık süreci tıpkısının aynısı. Bir fark var; orada Erzen yerine Cem Uzan yönetecekti şimdi ise İnan Kıraç Ünal Aysal'ı öne sürerek eş başkanlık sistemiyle Adnan Öztürk'ü de devreye sokuyor.

Öncesinde 2001'de yapılan olağanüstü genel kurulu hatırlayalım: Cem Uzan kulübü ele geçirmek için bir hareket planladı ve Ateş Ünal Erzen'i öne sürdü. Tabi bu durum karşısında Galatasaray camiasında bir direnç meydana geldi. O dönem medya ayağı da güçlü olan Uzan özellikle Star gazetesi yoluyla spottan haberleri veriyordu. Hele ki bir tanesi durumun ne kadar kronik olduğunun da işareti:

"Galatasaray'da yeni başkan ilk gün 2.4 milyon $ bulamadı mı yandı?" Haberin iç sayfadaki dev manşeti ise "Peki bu parayı kim verecek?" sorusuyla devam ediyor, haberin içinde "verecek olan devam etsin veremeyecek olan bıraksın" denilerek malum isim ima edilmektedir. Yine aynı gazetede günlerce süren "Erzen, çok para, Cem Uzan'a teşekkürler" haberleri manşetleri süslemeye devam etti.

O günlerde de Galatasaray zirveye oynuyor ama mali durum pek iç açıcı değil. Kurtarıcı ise "çok parası olan Cem Uzan" güdümlü Ateş Ünal Erzen. Daha ilk günlerden "Pamuk eller cebe" başlığı atan Star gazetesi resim altı başlığı ile de savını güçlendirme yoluna gidiyor: "Para sorunu resmen dağ gibi" Zaten o dönemde genel kurul öncesi Uzan'ın seçim sahasına sürdüğü Erzen'e atfen sadece para haberleri yaptırması da durumu gayet iyi özetliyordu.

Cem Uzan vekili aracılığıyla seçim propagandasını tek bir unsur üzerine inşa etti: "Borcunuz çok, paranız yok, o da ben de var!"

Gel gelelim bu güne, seçim ortamına. Aday olan isimlerden Ünal Aysal, Cem Uzan vari seçim yöntemlerini kullanan aday olarak dikkatimi çekiyor. Aysal da İnan Kıraç'ın "işaretiyle" ortaya çıkarılmış, Doğan medyası tarafından da "GS'nin borcu çok malum, çok parası olan, kurtarıcıda Ünal Aysal" olarak lanse ediliyor.

O zaman Osman Tanburacı, Ateş Ünal Erzen'e "Sen Cem Uzan'dan 50 milyon dolar bul ben de Tanburacı sözü veriyorum bütün Galatasaraylılardan diğer 34 milyon doları bulacağım" diyor. Yani açıklaması bütün olarak imada bulunuyor ve şu değil, bu kazansın demeye getiriyor. Yersen.

Ne tesadüf ki bugünlerde o rolü de Şansal Büyüka üstlenmiş ve "Ünal Aysal gelirse Galatasaray 5 yıl içerisinde Avrupa kupalarında yeniden final oynayabilir, bundan kimsenin kuşkusu olmasın" diyor. E sormazlar mı adama "5 yıl bekledikten sonra Ünal Aysal'a ne hacet?" sevgili Şansal.

Yıl 2001, Ateş Ünal Erzen-Cem Uzan-Star Medyası-Osman Tanburacı

Yıl 2011, Ünal Aysal-İnan Kıraç-Doğan Medyası-Şansal Büyüka

Değerli Galatasaraylılar!

10 yılda Galatasaray o gün olduğundan daha da kötü bir noktaya gelmedi ama kendisini de birilerine peşkeş çekmedi, çektirmedi.

Bugün Cem Uzan nerde, Galatasaray nerde?

Bu bakış açısıyla bakın bir de olaylara lütfen ve Galatasaray'ımızı para için birilerine -ağır ifade ediyorum- "satmayın"

Şu yazıları da okumanızı tavsiye ediyorum:

Fatih Altaylı kaleminde Ünal Aysal gerçekleri

Galatasaray aşkına

Galatasaray aşkına…

2011-04-28T10:09:00.000+03:00

Bu yazımda biraz daha özel ve farklı bir konuya değinmek istiyorum. Konum şimdilerde zor günler geçiren, kaotik bir yapı içindeki güzide kulübümüz Galatasaray. Ben de bu noktada bütün Galatasaraylıların vicdanına ve aklına seslenmek, duygularımı açık yüreklilikle paylaşmak istiyorum.

Galatasaray Spor Kulübü’nün gurur duyduğumuz geçmişi, sahip çıktığımız kültür ve geleneği, Galatasaray’ın en büyük gücüdür. Galatasaray, aradan geçen 106 yıl içerisinde 500 yıllık kültür ve geleneğin de mirasçısı olarak üstlendiği misyonu ve misyonunun heyecanını, bugün milyonlarca insanımızı ortak ederek devam ettirmektedir.

Evet, Galatasaray artık kendisinin kuruluş sınırlarını çoktan aşarak, Türkiye’nin ve dünyanın her yerinden farklı insanların gözbebeği ve kendileriyle aidiyet bağı kurdukları ortak payda olmuştur. Galatasaray ismini dünya sahnesine taşıyan, marka değerini artıran, yaygın sempati ve hayranlık ağını oluşturan da bu isimsiz milyonlarca sade Galatasaraylıdır.

Köklü bir gelenek üzerinde kurulan bir yapı, kitlelere mal olmuş bir kulüp, tüm dünyada tanınarak markalaşmış bir isim ve başarılarla dolu bir tarihe sırtını dayamanın sağladığı özgüvenle geleceğe yönelen bir camia… Bütün bunların bir özetini yaptığımızda karşımıza çıkan gerçeğin adı Galatasaray’dır, Galatasaraylılıktır.

Galatasaray tarihi bir kriz içerisinde. Tarihten ve bugünden kaynaklanan tüm bu sorunların çözümünün mümkün olduğuna inanıyorum.

Futboldaki başarısızlıkların, idari yöneticilerin düşmanlıklarının, göreve talip olanların çatışmacı anlayışlarının, ön yargıların, hoşgörüsüzlüğün Galatasaray’ımızın değişmez kaderi olmadığına inanıyorum.

Sevgiyi yüceltebileceğimize, saygıyı büyütebileceğimize, hoşgörüyü Galatasaray’ımızda yeniden egemen kılacağımıza inanıyorum.

Galatasaray’ın olumsuz akışını değiştirmenin elbette mümkün olduğuna, estirilen olumsuz rüzgârların değil sevgi, barış ve fair play ruhunun asıl olduğuna inanıyorum.

Bugün transfer politikalarındaki yanlışlıklar, kulüp tesislerindeki altyapıya verilmeyen önem, kulübün çığ gibi artan borçları, stadın geliri katma değer yaratım bakımından Avrupa’yla kıyaslanmayacak ölçüde geride.

Burada çok çarpıcı bir örnek vereyim; Avrupa’da ortalama bizim ayarımızdaki ülkelerde statlar koltuk başına ortalama 4 bin dolar civarında katma değer yaratırken bizde bu rakam yaklaşık 350 ila 400 dolar civarındadır. İşte bu da Avrupalının neden sporda ve finansal anlamda rekabette üstün bir güce sahip olduğunu ortaya koyuyor.

Bugün sadece Galatasaray’ımız değil hiçbir futbol kulübü kurumsal yönetimi tek anlamıyla, doğru anlamıyla uygulayan bir yapıda değiller ve başkanlık sistemi son derece güçlü.

Türkiye’de spor kulübü başkanlığı hâlâ çok önemli bir nüfuz oluşturma aracı. Ve bu nüfuz oluşturma aracını ne yazık ki bir takım fayda sağlayan -kâr diyemeyeceğim çünkü futbol hiçbir zaman kâr yaratmaz, sadece fayda sağlar- bir takım etkileri vardır, bu siyasi anlamda, iktisadi anlamda ve mali anlamda.

Ben bu eksende yeni bir anlayışın da hayata geçirilmesi taraftarıyım. “Taraftar = Müşteri”.

“Efendim, taraftar müşteri olur mu?” eleştirilerine cevabım ise; evet, kulüpler taraftarlarını müşteri olarak görecek ona daha fazla yatırım yapacak, daha güzel olanaklarda maç seyretme imkânı verecek. İşte, Türk Telekom Arena olunca; takım kötü gitmesine rağmen insanlar sadece stadı görmek, o keyfi yaşamak için orayı doldurabiliyor. Hizmet alan – hizmet veren ilişkisi kurumsallığı ve taraftar memnuniyetini yükseltecektir.

Ben bu noktada birkaç öneride bulunacağım tüm Galatasaraylı yöneticilere ve Galatasaraylılara.

Gelin Galatasaray aşkına, Galatasaray’ımıza hep beraber sahip çıkalım. Bu güzide camiada ortak bir kaderle, ortak bir istikbale doğru yol alıyoruz. Galatasaray’ımızın acil sorunlarına hep birlikte çözüm bulalım.

Gelin Galatasaray aşkına, finansal ve sportif başarısızlığa karşı beraber mücadele edelim.

Gelin Galatasaray aşkına, taraftarın sesine kulak verelim, bütün branşlarda kalıcı bir başarıya birlikte imza atalım. Galatasaray’ın mali ve sportif geleceğini güvenli ve aydınlık kılalım. Milyonlarca Galatasaraylıya büyük zaferlerin duygusunu yeniden yaşatalım.

Gelin Galatasaray aşkına, alt yapıyı yetiştiremeyen olmaktan çıkaralım. Alt yapıyı kalıcı bir Galatasaray sporcu yetiştirme yuvası haline getirmek için hep beraber gayret edelim.

Gelin Galatasaray aşkına, birbirimizi kırmaktan, Galatasaray geleneklerine yakışmayan tavırlardan, söylemlerden uzak duralım. Ali Sami Yen’lerin, Baba Gündüz’lerin, Metin Oktay’ların felsefesini yeniden ruhlarımızda tazeleyelim.

Gelin Galatasaray aşkına, bir futbolcu ile kürek sporcumuzu, bir voleybolcu ile yelken sporcumuzu, bir basketbolcu ile su topu sporcumuzu aynı değerde tutalım. Onlar arasında hiçbir ayrım göstermeden hepsine birden kucak açalım, başarıdan başarıya koşalım.

Gelin Galatasaray aşkına, ortak iyi’de buluşalım.

Gelin Galatasaray aşkına, daha aydınlık, mali açıdan daha başarılı, sportif başarılarıyla tüm dünyanın konuştuğu bir Galatasaray’ı canlandıralım. Artık çok iyi biliyoruz ki, taraftarın mutlu olmadığı, herkesin başarılarına hasret kaldığı, finansal ve yönetsel sorunlarla bedeni darağacında ruhu kıskaçta bir Galatasaray’dan herkes sorumludur, huzur içinde değildir.

Sorumluluk sahibi herkesi Galatasaray aşkına yeniden düşünmeye ve birlikte hareket etmeye davet ediyorum.

http://twitter.com/ZekaiKIRAN

Internette Siyaset

2011-04-18T14:40:00.000+03:00

1980’li yılların gençliği, apolitik bir gençlik olarak görüldü, hatta biraz da suçlandı. Çünkü gençliğin siyasetten uzaklaştığı, davasını yitirdiği, ideallerinden koptuğu, dünyevi, magazinsel, konforuna düşkün bir karaktere büründüğü düşünülüyordu. Gençlik, fikirsizleştirilen, ideallerinden, hedeflerinden koparılan bir güruh olarak algılanıyordu. İdeolojiden ve siyasetten uzaklaşma bu yüzden bir eleştiri değil bir suçlama olarak yöneltiliyordu. Ama aslında gençlerin kendilerini gösterdikleri bir alan vardı: Internet! Lakin bunun anlaşılması güç oldu.

Modern devlet anlayışının temel unsurları olan “e-devlet”, “e-demokrasi”, “e-siyaset”, “ e-vatandaş” ve “e-kültür” gibi yeni kavramlar dünyada ABD, AB ve Asya’daki birkaç gelişmiş ülke dışında yeterince yaygın değildir. Son zamanlarda ise internetin çeşitli araçlarının yaygın kullanımına tanık olmaya başladık, bunların başında siyaset için kullanım gelmekte.

Internet, siyaset ve pazarlama ilişkisine yeni bir boyut kazandırarak, son yıllarda siyasi iletişim ve kampanyaların gerçekleştirildiği popüler bir yer haline gelmekte. Günümüzde siyaset pazarlamasının önemli bir aracı haline gelen internet, siyasi parti, aday ve liderler açısından seçmenlere ulaşmada, fikirlerin yayılmasında, destek, parasal kaynak sağlamada yeni fırsatlar sunarken; seçmenler açısından parti politikalarını öğrenmede, adaylara ulaşmada ve görüşlerini iletmede büyük olanaklar sağlayarak siyasi iletişim ve etkileşimi güçlendirmektedir.

2004 Amerika başkan adaylarından Howard Dean, destekçileri ve rakip siyaset stratejistleri tarafından “interneti yenilikçi bir şekilde kullanan kişi” olarak tanımlanmıştı. Başkan George Bush’un bile Dean’in bu başarılı çıkışı sonrası bir blog sayfasına sahip olması, blogların siyasetçiler üzerinde bile ne denli etkili olduğunun en iyi göstergesidir. Dean’in başarısızlığındaki en temel neden ise tamamen internet üzerinden kampanyasını yürütmesi ve geleneksel kampanya taktiklerini göz ardı etmesidir. 2004 Amerika Başkanlık seçimleri bloggingin siyasi iletişim ve liderlik açısından önemli bir rol oynadığı ilk yüksek etkiye sahip kampanyadır. 2008 Başkanlık seçimlerinde Obama’nın başarısı ise bu bütünsel yaklaşımın ne kadar başarılı bir sonuca ulaştırdığının ispatıdır.

Siyaset pazarlaması, siyasetçiler ve partilerce seçmen desteği elde etmek ve bu desteği sürdürmek için kullanılmıştır. Internetin siyaset pazarlamasında yer almasıyla siyasi parti, lider ve adaylara seçmenlere daha yakın olma fırsatı doğmuştur. Pazarlama ve iletişimde gücü kanıtlanan internetin etkin bir siyaset pazarlaması aracı olacağını söyleyebiliriz. Çünkü yeni medya araçları çok sayıda insanın/seçmenin toplandığı bir sanal topluluk yaratmaktadır. Böylece seçmenleri etkilemek, seçime katılımlarını, özellikle oy kullanabilecek genç seçmenlerin katılımını sağlamak kolaylaşmaktadır.

Bu bağlamda başarılı bir online siyaset pazarlaması yapılmak isteniyorsa gerek adayların gerek partilerin seçmenleriyle/izleyicileriyle etkili iletişim kurması açısından web sitesinin yanı sıra bir veya birden fazla “güncel” bloga ve popüler sosyal ağ sitelerinde bir hesaba sahip olması, video paylaşım sitelerine seçim propagandalarını yapan videolar yüklemeleri, seçmenlerin/izleyicilerin desteğini almada şeffaflık boyutunu sağlamaya özen gösterilmesi, birebir temaslar ve samimi itirafların seçmende/izleyicilerde olumlu izlenimler yaratacak olması nedeniyle onların yorum yapmasına izin verilmesi ve siyasete ilişkin konuların olduğu gibi aktarılması, yapılan her yoruma “olumlu ya da olumsuz” uygun, içten ve özellikle de “gerçekte olduğu” şekilde yanıt verilmesi, siyasi düşünceyi veya görüşü destekleyecek bloglara ya da sitelere link sağlanması, sadece yeni medya araçlarının değil, aynı zamanda geleneksel medya araçlarının dolayısıyla da geleneksel pazarlama ile internette pazarlamanın birlikte kullanılması gerektiği bilinmelidir.

Internet, siyasi parti tanıtım ve seçim kampanyaları açısından ekonomik, hızlı, 7/24 ve dünyanın her yerine ulaşma kolaylıkları sağlamaktadır. Ancak hedeflere ulaşmada, beklentilerin karşılanmasında internet kullanıcılarının doğru tanımlanması, demografik yapının iyi analiz edilmesi gerektiği unutulmamalıdır.

http://twitter.com/ZekaiKIRAN

**12 Punto için kaleme aldığım bu yazım daha önce http://www.12punto.com 'da yayınlanmıştır.

İsyanın Öncüsü Gençlik

2011-04-18T14:28:00.000+03:00

Tarihte baskıyla, korkuyla ayakta kalmayı başaran hiçbir yönetim yoktur. Tarihin her döneminde er ya da geç insanlık onuru bütün zincirleri kırmış, bütün duvarları yıkmıştır... Halka gözünü, gönlünü veya kulağını kapatan yönetimler uzun ömürlü olamazlar. Devlet halk içindir, halkın iradesiyle, desteğiyle anlam kazanır. Bugün Mısır’da yaşananlar, Tunus’ta başlayıp, diğer Arap ülkelerine yayılan bir halk intifadasıdır. Mısır’da yaşananlar, Tunus intifadasının doğrudan bir sonucudur. Bu, Ortadoğu’daki tüm Arap rejimleri için tehlikeli bir tablodur.

Mısır’da da Tunus’ta olduğu gibi halkın fakir, sosyal yaşamın kötü, insan haklarının çiğnendiği, yönetimin diktatörün elinde olduğu, hapishanelerde işkencelerin uygulandığı Mübarek rejimine karşı halk ayaklanması oldu.

Ama bu ayaklanmayı önemli kılan çok daha önemli bir unsur var: Bu hareket, 6 Nisan Gençliği olarak isimlendiriliyor. Bu hareket, Tunus’taki halk intifadası üslubunu benimsedi. Ve bu intifadayı, Kahire sokaklarında gerçekleştirdiler.

İşte bu muhalif gençliğin, isyan öncüsü gençliğin istekleri belli. Öncelikle rejimin değişmesi, Hüsnü Mübarek’in gitmesi. Ulusal birlik hükümetinin kurularak, genel ve cumhurbaşkanlığı seçimlerinin gerçekleştirilmesi, anayasanın değiştirilmesi. Sosyal, ekonomik ve siyasi reformlar…

Gelin görün ki Mübarek, bu beklentilerin en basitine dahi karşılık vermedi. Mısır gençliği sadece hükümetin değil rejimin tamamen değişmesini istiyor, eğer değişmezse de gösterileri daha da artıracağını söylüyor. Tunus’ta başlayan ve Mısır’a uzanan bu büyük dalgayı durduracak adımlarda maalesef gelmemekte. Bu dalga Ürdün, Suriye gibi ülkelere de uzanabilir.

Muhalif gençlik, kapsamlı bir değişim istiyor. Mübarek’le alakalı olan her şeyi reddediyorlar. Mısır halkının iradesini yansıtacak özgür ve demokratik bir seçimin yapılmasını istiyorlar.

Mısır’da gençlik seküler eğilimli ve şu anki hareketler onların inisiyatifinde gelişti. Mısır’da şeriat ile yöneten bir Molla rejimi gerçekleşmez. Gençliğin derdi de sekülerlik ya da molla rejimi değil!

Onlar çok basit şeyler istiyor. Seçim mesela. Mısır’da özgür seçim istiyor. Mesela Başbakan Tayyip Erdoğan’ın Mısır’da sevilmesinin birkaç nedeni var. İsrail’e kafa tutmasının yanı sıra, Arap dünyasında ve Ortadoğu’da izlediği dış politika, Arap dünyasını kapsayıcı olması Mısır’da büyük sempati yaratıyor. Ekonomiyi yönetimi de beğeniliyor, Türkiye’nin ekonomisini büyütüyor. Türkiye’de açlık yok. Dünyada ‘mutlak yoksulluk sınırı’ olarak kabul edilen kişi başına günde 1 dolardan azla yetinmek zorunda kalma hali, bir süre öncesine kadar Türkiye’de de görülen bir şeydi. Ama 2005’ten beri Türkiye’de mutlak yoksulluk sınırının altında kimse yaşamıyor. Günde 2 doların altında kazanan bireylere baktığımızda, 2002’de nüfusun yüzde 3.04’ü bu durumdayken bugün nüfusun yüzde 0.22’si seviyesine kadar gerilediğini görüyoruz.

En önemlisi, günde 4 doların altında kazanan bireyler. 2002 yılında nüfusumuzun yüzde 30’u yani sahiden yoksulmuş ama bugün günde 4 doların altında kazananlar nüfusun yüzde 4.35’ine kadar gerilemiş.

Evet, Türkiye’de hâlâ yoksullar yaşıyor ama yoksul sayısı da azalıyor. Mısır’da ise açlık var. Ekonomide büyüme yok. Umut yok. Erdoğan ise umut veriyor halkına. O yüzden de Ortadoğu ve Arap ülkelerinde seviliyor.

Dengeler, ekonomi şu bu diyoruz ama gelin görün ki `zamanın ruhu` hepsini silip süpürüyor. İşte; Suriye Cumhurbaşkanı Beşşar Esad acil reformlardan bahsetti, Ürdün Kralı Abdullah hükümeti görevden aldı, Filistin Özerk Yönetimi Başkanı Mahmut Abbas serbest seçimler için düğmeye bastı. Niye? Çünkü sokaklar saray kapılarına dayanıyor.

Çağı anlayamayan, gençliğin dilinden konuşamayan “samimiyetsizlik kokan” hareketlerin devri kapanmıştır. İnternet neslinin çağı başlamıştır. Bunu anlayamayan siyasetçilerin de zamanın ruhundan kaçmaları mümkün olmayacak…

http://twitter.com/ZekaiKIRAN

**12 Punto için kaleme aldığım bu yazım daha önce http://www.12punto.com 'da yayınlanmıştır.

Kemal Kılıçdaroğlu Seçimlerde Aday Olabilecek mi?

2011-01-09T22:16:00.000+02:00

6 Kasım tarihinde başlayan İAÜ TAM olarak düzenlediğimiz Siyaset Akademisi 2 programımızda her hafta bir konuda farklı konuşmacıları konuk ediyoruz.

8. haftanın konusu ise "Halk, Hukuk ve Demokrasi" idi. Konuklarımız; CHP Kırklareli Milletvekili Turgut DİBEK, Has Parti Genel Başkan Yardımcısı Prof. Dr. Çağrı ERHAN, AK Parti İstanbul Milletvekili Feyzullah KIYIKLIK ve ARI Hareketi Başkanı Ural AKÜZÜM'dü.

Akademinin ikinci dersinde sunumunu yapan Prof. Dr. Çağrı ERHAN, AK Parti'nin son halk oylamasına ilişkin görüşlerini belirtirken kendisinin de şartlı evet verenlerden olduğunu belirterek eleştirilerini de dile getirdi. Tam da bu noktada bir soru sorarak, "AK Parti neden geçiçi maddeleri kaldırmadı?" diye bir soru sordu.

Çağrı Bey'in bu noktada bir iddiası vardı; Anayasa'nın geçici 16. maddesine göre CHP Genel Başkanı Kemal KILIÇDAROĞLU'nun ilk seçimlerde ve hatta önümüzdeki 4 yıl boyunca aday olamama ve oy kullanamama ihtimali var.

İlk duyduğumda beni de şaşırtan ve detaylarını dinledikçe anlamaya çalıştığım bir durum. Biliyorsunuz Kemal Bey son halk oylamasında oy kullanamamıştı. Ve bu durum ile ilişikle Anayasa'nın Geçici 16. maddesi birileri tarafından 367 tartışmalarına benzer bir tartışmaya yol açabilecek şekilde gündemi meşgul edebilirdi.

Peki o Anayasa'nın Geçici 16. maddesi ne diyor;

GEÇİCİ MADDE 16- Anayasanın halkoylamasına ilişkin oy verme kütüğünde ve sandık listesinde kaydı ve oy kullanma yeterliği bulunduğu halde hukukî veya fiilî herhangi bir mazereti olmaksızın halkoylamasına katılmayanlar, Anayasanın halkoylamasını takip eden beş yıl içinde yapılacak genel ve ara seçimleri ile mahallî seçimlere ve diğer halkoylamalarına katılamazlar, seçimlerde aday olamazlar.

Akademinin son dersinde hukukçu kimliği ile Arı Hareketi Başkanı Ural AKÜZÜM'e sorduğumda ise bu durumu maddenin yoruma açık olduğunu ve böylesi bir durumla ilgili kararı YSK'nın vereceğini, belirleyici rol oynayacağını dile getirdi.

Kimi hukukçulara göre bu madde "sadece 12 Eylül referandumunu" ilgilendirirken, kimisi de "hayır efendim, bütün halk oylamaları için geçerlidir" diyor.

Şöyle bir kritik durum daha var benim aklıma gelen; malum aday adayları ortaya çıkmaya başladı! Ve onları da doğal olarak ilgilendiren bir madde bu. Eğer ki son halk oylamasında oy kullanmadılarsa (ki madde mazeret bildirmediyse diye şart koşuyor) şikayet edilmeleri ya da YSK'ca incelenmeleri halinde adaylıkları mümkün olmayacaktır.

Ekleme: Bir diğer ilgilendiren de BDP! Malum halk oylamasını boykot etmişlerdi.

Benim anladığım bu madde çok can yakacak!

2010'dan 2011'e; Mutlu Yıllar

2010-12-31T15:17:00.000+02:00

Bugün bütün gün ha yazdım ya yazacağım derken ancak bu saate (15:30) kaldı yazım.

2011'e sayılı saatler kala geride kalan saatleri düşününce benim için farklı olacağını düşündüğüm 2010 gerçekten de öyle oldu.

Önemli çalışmalar yapmaya başladığım bir yıl oldu. Eğitimler, etkinlikler ile başlayan bir yıldı. İletişimde Mükemmellik ve Liderlik Programının ikincisini düzenledik. İnsan Kaynakları; Kıymetli İnsan ve Modern Marketing eğitiminin ilkini düzenledik. Kocaeli Üniversitesi Film Şenliği, Turizmde Genç Kariyer, Ali Saydam ile Bersay'da Bireysel Gelecek Tasarımı gibi çalışmalarla yılın ilk yarısını noktaladım.

Tam da o dönemde aldığım bir iş teklifi ile farklı bir noktaya aynı eksende sürüklendim ve yılın ikinci yarısının gelişmelerini belirleyen işime başladım. Değerli Banu Dalaman başkanlığındaki birlikte İstanbul Aydın Üniversitesi Türkiye Araştırmaları Merkezi'nde. Orada da yoğun çalışmalar ve başarılı projelerle yola devam ediyorum.

Az acı, az hayal kırıklığı ama geneli itibariyle çok güzel bir yıl oldu 2010. Aşk yoktu yine! :)

2011'de yeni bir siteyle, yeni projelerle daha etkin şekilde yola devam etme kararlılığında olacağım bir yıl olacak.

2011 hepinize sağlık, varlık, bereket, iş, özgürlük, aşk, mutluluk getirsin dilerim.

Fikir Yoksulu CHP

2010-11-24T08:03:00.000+02:00

İletişimde hata yapan kaybetmeye mahkumdur. Eğer bunu bir siyasi parti yaparsa ya da yapmaya devam ederse oy kaybetmesi de kaçınılmazdır. Hele ki rakipleriniz sizin hata yapmanıza gerek kalmadan stratejilerini oluşturmuş ve ona göre mücadelesini veriyorsa sizin yaptığınız hataların bedelinin ağır olması kaçınılmaz.

Bu sözlere yazıya başlamamın sebebi CHP PM üyesi Korkmaz Karaca! Geçtiğimiz gün Ahmet Hakan'ın konuğu olarak CNNTÜRK'de konuk olan Karaca'nın üslubu, karşısındakileri aşağılar şekilde konuşmaları, konuştuklarının da hamasetten öteye gitmediğini izleyenler görmüştür. Kılıçdaroğlu'nun gelişiyle birlikte "değişim" rüzgarlarını estireceği söylenen ve benim de belli noktalarda inandığım CHP'de PM üyesi bir isim, yanındaki konuşmacıya (Barış Yarkadaş), yine Fikri Sağlar'a telefonla bağlanan BDP Milletvekili Bengi Yıldız'a demediğini bırakmadı. İnsan haliyle düşünüyor bu tv programına hem de böylesine hassas bir konu (BDP-CHP ittifakı) gündemdeyken, kim izin verdi de Karaca çıktı kendini bilmez üslubu ile CHP imajını yerle bir etti!

CHP'ye çok yakın bir isimden aldığım bilgiye dayanarak söylüyorum, Korkmaz Karaca'nın bu programa çıkmasına Önder Sav izin vermiş! Evet yanlış duymadınız, Önder Sav. Partinin halkla ilişkiler ve tanıtımdan sorumlu genel başkan yardımcısı dururken Önder Sav'dan izin alıp katılmış Karaca. Ki Karaca'nın PM üyesi olmasında katkısı bulunan ismin de kim olduğunu söylemiş olmama gerek yok sanırım.

O gece yaşanan iletişim kazalarının haddi hesabı yoktu! Yetmedi bir de Gürsel Tekin katıldı canlı yayına. O da başladı PM üyesini azarlamaya. Yaptığı doğru olmasına doğru da yeri yanlıştı. Bu işlerin böyle olmayacağını en iyi bilenlerden biri olması gereken Tekin'in de böylesine bir hata yapıp, gaza gelerek canlı yayına bağlanması CHP'nin iletişim yönetimi adına durumunun vahim olduğunu, belli bir strateji ekseninde hareket etmediklerinin de adeta ispatı.

Wikinomics kitabının yazarı Don Tapscott, "Hükümetlerin ve sistemlerin de mobil internete göre dönüşmesi gerekir. Temel değişiklik kurumsal değil, medeniyet değişimi. Network çağına girildi. Dünyayı yeniden sanayileştirmek gerekir."

Bilgi ekonomisinin giderek güç kazandığı, strtejilerin her anlamda bu yeni ekonomik modele göre düzenlendiği ve pozisyonların alındığı bu zamanda CHP'nin hala iletişim stratejilerini tartışmamız bile durumun vahametini gösteriyor. CHP değişecek mi? Buna inanıyorum ama bu sorudan daha önemli olan bir gerçek "zamanında" gerçekleşecek mi bu!

CHP'nin değişmeyeceğine inanmakla AK Parti için "bunlar Milli Görüşçü, değişmezler" demek arasında hiçbir fark yok! CHP'de elbet değişecek ama bunu partide büyük bir devrim yapmadan beklemek mümkün değil. Klasik iletişim yöntemleriyle, bilgisiz fikir sahibi olan PM üyeleriyle, hep "ben" kaygısıyla kendisini liderinden ve partisinden öne tutan şovmen yöneticileriyle, kafa karıştıran ikircikli durumlar ile, belli bir ideolojinin ekseninde bu çağda hala değişime kapalı tutarak kendilerini "koruyucu" konumuna taşımalarıyla CHP'nin iktidar olma şansı az ile yok arasındadır.

CHP önce "fikir yoksulluğundan" kurtulmalı! Bunu sağlamak için eskileri gönderip yenileri bünyesine katmalı! Geçmişte haksız yere partiden ihraç ettikleriyle yeniden, bütün korkularından sıyrılıp barışmalı, kapılarını onlara açmalı! Politika üreten, "bilgi dayanışması" kültürünü içselleştirmeli. CHP artık bir siyasi parti olmaktan öte siyasetçi yetiştirme merkezi de olmalı. Gençlerden gerçek manasıyla faydalanmalı. Fayda amacı gütmekten de öte onları "anlamalı". Muhalefet etmek ne demek bir defa bunu öğrenmeli. Bir senfoni orkestrası ahenginde hareket etmenin estetiğini ve başarısını yakalayabilmeli CHP!

Yoksa yıllarca "ne olacak bu memleketin hali" diyenlerin, "ne olacak bu CHP'nin hali" deyip, "CHP'yi kurtarma" planlarını her gün dinlemeye devam ederiz...

Anket Sonuçları

Başbakan Edoğan'ın dün ki kapalı grup toplantısında açıkladığı bir anketi de sizlerle paylaşmak istiyorum. Buna göre bugün seçim olsa; AK Parti'nin oyu yüzde 46.8, CHP yüzde 25, MHP yüzde 12.7, SP yüzde 2, DP yüzde 2, Has Parti 0.7, BBP yüzde 1, BDP ise yüzde 6.

Bu oranlarda gösteriyor ki mevcut hali ile yenileşmenin CHP'ye pek faydası olmamış. Has Parti'yi dikkatle izliyorum. Daha bir ay bile olmadan kurulalı yüzde 1 civarı oy oranını yakalaması, başarılı çalışmaları ve kendilerini iyi konumlandırmaları halinde daha da yukarı çıkacaktır.

Seçimlere 7 ay kala kulisler hareketlendi. Özellikle AK Parti'de kadroların % 60 oranında değişeceği söylentileri şimdiden o cephede hareketliliği de beraberinde getirdi. AK Parti seçimlere hazırlanırken CHP'nin hala kurultayı yapsak mı yapmasak mı modundan kurtulup bir an önce seçim çalışmalarına başlaması gerekiyor. Yoksa sonrası için çok geç olabilir.

Öğretmenler Günü

Öğretmenler Günü, okul aile birliklerinin, öğrencilerin "öğretmenlerine" hediye aldıkları sıradan bir gün olmaktan çıkmalı artık. Mutsuz ve umutsuz olan öğretmenlerimize, öğretmen adaylarımıza daha iyi şartlarda eğitim verme imkanlarının verildiği, "öğretmekten" başka bir şey düşünemediği günlere de kavuşacağız inşallah. Bütün öğretmenlerimizin gününü kutlarım. Umutsuzluğa kapılmadan gelecek nesilleri yetiştiren o akıllara sağlık diler, ellerinden öperim.

Siyaset Akademisi 2'de Öğrencilere Bayram Hediyesi!

2010-11-10T16:21:00.000+02:00

Yakından takip edenlerin bildiği üzere Haziran ayından beri İstanbul Aydın Üniversitesi'nde çalışıyorum. Banu Dalaman'ın başkanlığını yaptığı Türkiye Araştırmalar Merkezi'nde onun yardımcısı olarak çalışmaktayım. Küçük küçük projeleri hayata geçirirken kapsamlı program ve projeleri de uygulamaya koyduk. Bunların biri geçtiğimiz Mayıs ayında ilki gerçekleşen Siyaset Akademisi programı.

6 Kasım tarihinde Gaziantep Büyükşehir Belediyesi Eski Başkanı Sn. Celal Doğan'ın açılışını yaptığı programımızda DP Genel Başkan Yardımcısı Sn. Ahmet Özal'da bir konuşma yaptı. O haftanın detaylarını ve fotoğraflarını tam olarak burada görebilirsiniz!

"Vesayet ve Demokrasi - Azınlıklar ve Birlikte Yaşam - Siyaset ve Medya - Ekonomi ve İşsizlik - Terör - Yerel Yönetimler - Dış Politika ve Komşularla Sıfır Sorun - Kıbrıs Sorunu ve Çözümü - Siyasal İletişim Yönetimi - Siyaset ve İş Dünyası - Siyasal Örgütlenme - Sivil Toplum Kuruluşları - Enerji Politikaları - AB ve Medeniyetler İttifakı - Demokratik Açılım - Etkili İletişim ve Liderlik - Sanat ve Kültür Politikaları" başlıklarında 18 hafta sürecek olan bu programımız her cumartesi saat 10:00 - 17:00 arası gerçekleşecek.

Konuşmacı isimleri saymakla bitiremeyiz. Hepsini görmek için buraya bakınız!

Öğrenciler için Kasım ayı boyunca hem vize hem bayram hediyesi olarak bu eğitim 50 TL. Kayıt olmak isteyenler buradan bilgi alıp, kayıtlarını gerçekleştirebilirler.

12 EYLÜL'DE "HAYIR"DA HAYIR VARDI!

2010-09-10T21:52:00.000+03:00

82 Anayasası yüzde 92 gibi büyük bir çoğunlukla kabul edilmişti. O zaman ki seçimlerde % 8'lik "RET" yanıtı verenlerin kimler olduğunu hala çok merak etmekteyim. 82 Anayasası dehşet veren bir zaruretin sonrasında ortaya çıkmıştı. Uzun yıllar süren terör ve anarşi ortamından millet bıkmıştı. O dönemde 16 bin genç hayatını kaybetti. Bu durum üzerine askerler yönetime el koydu ve sonrasında malum Anayasa metni uygulamaya sokuldu. Bu Anayasayı hazırlayanlarda kendi görüşlerine göre şekillendirdiler. Bunun yanında kendilerini garantiye almak için vesayet kurumlarını inşa ederek bunu sistem haline getirdiler.

Türkiye Cumhuriyeti tarihinde çok tarihi bir dönemecin eşiğinde Anayasa oylaması yapılıyor. Bu halk oylamasını tarihi kılan özellik ise vesayetçi yapılarla halkın iradesini rafa kaldıran, "Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir" ifadesini "Egemenlik kayıtlı şartlı milletindir" haline getiren bir yapı söz konusu. Bireyleri adeta yok sayan bir yapı kuruldu. Bu tür yapılanmalar bir çok ülkede vardı. Mesela İspanya'da vardı ama bu yapılanma devre dışı bırakıldı. Aynı şekilde Portekiz'de, Yunanistan'da devre dışı bırakıldı. Ama insanı geri planda bırakan darbe anayasası hala yürürlükte.

Kimi uzmanlara göre her askeri darbe Türkiye'yi en az on yıl geriye götürdü. 1980 darbesinin verdiği zarar ise, sadece ekonomik kayıp, insan hakları ve hukuk ihlalleri bakımından ülkeyi yirmi yıl geriye götürdü. Kazanan ise, üniformalı darbeciler, onlarla iş birliği yapan kimi "olağanüstü dönem, bulunmaz Hint kumaşı" siyasiler ve iş birliği halindeki sermaye kesimi. Asıl kazanan ise, stratejik menfaatleri ülkedeki siyasi iktidarın alaşağı edilmesini gerektiren bazı süper güçler oldu. 1980 darbesinden komşumuz Yunanistan'ın kazancı ise NATO'nun askeri kanadına geri dönebilmesi oldu.

Yıllardır Türkiye'de ters giden, Türkiye'nin gelişmesini engelleyen uygulamalar var. Ülkemizin sırtında taşımaya mahkum edildiği kamburlar var. Askeri vesayet gibi, yargının bir baskı unsur olarak kullanılması gibi, hukukun hak aramak için çalışması gerekirken hakların kısıtlanmasına yargının destek olması gibi haksızlıklar maalesef Türkiye'de uygulandı. 12 Eylül'de yapılacak referandum; insanların inancına, yaşantısına, kılık kıyafetine göre fişlenmesi meselesinin önüne geçilmesi açısından, Anayasa Mahkemesi'nin 11 kişinin inisiyatifiyle hareket eden bir kurum olmaktan çıkıp yönetimiyle gerçekten milletin, meclisin ve insanların da duygularını, inançlarını karşılayacak kararlar alması açısından, ayrımcılığın hiçbir şekilde yapılmaması açısından, kadınlar, engelliler, çocuklar için bir takım gelişmelerin yer alması açısından, sendika haklarının, seyahat hürriyetinin, grev hakkının konulmasıyla ilgili önemli şeylerin olması açısından daha da önemlisi Türkiye'de de artık Batı standartlarında bir demokrasi, din ve vicdan hürriyeti olması açısından çok önemli bir meseledir.

"Bazılarının diğerlerinden daha eşit olduğu" bir sitemi bize dayatan 12 Eylül Anayasası'nın içerdiği haksızlık, adaletsizlik ve zulmü kısmende olsa ortadan kaldıran Anayasa değişikliğini sarp yokuşun önündeki bir kayayı kaldırmak olarak görüyorum. Bu değişikliğin yeterli olmadığının herkes farkında. Siyasi partiler yasası, seçim kanunu, dokunulmazlıklar, YÖK gibi bir dünya açmazın daha olduğu bu garabetin artık kökten çözülmesi gerektiği aşikardır. Ama bu kadarlık bir değişikliğin bile ne tür engellerle karşılaştığını ve kimlerin ne şekilde bu değişikliklere engel olmaya çalıştığını görmek gerçekleri daha da iyi algılamamızı sağlıyor.

Üstad ne güzel söylemiş:"Ben ekmeksiz yaşarım, hürriyetsiz yaşayamam." Devamlılığı sağlamak için medeni bir sistemi oluşturmak gerekiyor. Medeniyeti oluşturmak için de asgari düzeyde haklara ve özgürlüklere sahip olmak gerekir. Referanduma bir anlamda bu medeni sistemin inşa edilmesi yolundaki ilk adım olarak bakıyorum.

Devletteki puslu havayı dağıtmak, halkın denetleyebildiği bir yönetimi kurmak için yapılacak çok iş var ülkemizde. Bunlardan birisi Anayasa değişikliği olarak önümüze gelmiştir. Temel hakları yerine genişleten, halkına yeni alanlarda hizmet vaat eden, sorumluluk yüklenen şeffaf bir devlet için köklü bir Anayasa değişikliğine gitmek gerekiyor.

İşte ben köklü Anayasa değişikliğinin sağlanacağı ortamın bu referandumdan çıkacak yüksek "evet" oy oranı sonrasında gerçekleşeceğini düşünüyorum. 1982'deki Evet'in günahını, 12 Eylül'deki bir başka Evet silecektir. O zamanki "Hayır"da hayır vardı. 12 Eylül'deki "Hayır" ise şer kokuyor. 12 Eylül 1980'in karanlığını temizleme fırsatının ilk adımı yine bir başka 12 Eylül'de milletin önüne çıkıyor.

Ve şuna inanıyorum ki, doğru olan doğru zaman ve doğru yerde gerçekleşecektir. Ve dilerim ki bu referandumdan Allah, milletimiz ve devletimiz için en hayırlı olanı nasip etsin! Halkımızın partiler üstü düşünerek bir karar vermesi ve vicdanlarını rahatlatacak tercih hangisi ise ona göre oy kullanmaları yegane arzumdur. İnanıyorum ki milletinizin vicdanı tarih boyunca gerçekleri işaret etmiş ve sonunda çok badireler yaşansa bile en doğru olanın gerçekleşmesini engelleyememiştir.

Son olarak hatırlatma yapmak isterim: http://www.ysk.gov.tr/ysk/secmenBilgi.jsp sitesine girerek nerede oy kullanacağınızı görebilirsiniz. Haklarımızın olmamasından şikayet eden bizler en doğal hakkımız olan ve milli iradenin gerçekleştiği yegane yer olan sandıkta bu hakkımızı sonuna kadar kullanmalıyız. Kararımız her ne olursa olsun!