AllouKiAllou Plus!

Μόνιμη Ισραηλινή Στρατιωτική Δύναμη στην Κύπρο;

noreply@blogger.com (Γαβριηλ / Gabriel) — Mon, 21 May 2012 12:30:00 +0000

Αίσθηση προκαλεί σημερινό τηλεγράφημα του τουρκικού πρακτορείου ειδήσεων Ανατολία, σύμφωνα με το οποίο σε συνάντησή τους τον περασμένο Φεβρουάριο, ο ισραηλινός Πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου πρότεινε στον κύπριο Πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια την εγκατάσταση μόνιμης δύναμης του Ισραηλινού Στρατού στην Κύπρο με σκοπό την διασφάλιση της ομαλής εξόρυξης φυσικού αερίου στα κοιτάσματα που βρίσκονται εντός της Κυπριακής ΑΟΖ.

Σύμφωνα με το τηλεγράφημα του τουρκικού πρακτορείου, που επικαλείται κυπριακές πηγές που δεν κατονομάζει, η ισραηλινή στρατιωτική δύναμη θα αριθμεί περί τους 20.000 κομάντος, θα σταθμεύσει σε τερματική στρατιωτiκή βάση που θα κατασκευαστεί ειδικά γι'αυτόν τον σκοπό σε περιοχή πλησίον της Λεμεσού, όπου θα κατοικούν και τα μέλη των οικογενειών των ισραηλινών στρατιωιτικών, ανεβάζοντας έτσι τον αριθμό των ισραηλινών πολιτών που θα εγκαταστασθούν μόνιμα στο νησί στις 50.000

Παράλληλα, το "Ανατολία" μεταδίδει επικαλούμενο κύπριο αξιωματούχο που είχε ενεργό ανάμιξη στις συνομιλίες του περασμένου Φεβρουαρίου -χωρίς πάλι να τον κατονομάζει-, ότι το Ισραήλ εξέφρασε την προθυμία του να καλύψει εξ ολοκλήρου τα έξοδα κατασκευής του τερματικού σταθμού και του υποθαλάσσιου αγωγού που θα συνδέει τα κυπριακά κοιτάσματα με την Ευρώπη -κόστους 10 δισεκατομμυρίων Δολλαρίων ΗΠΑ-, πρόταση που θα εντασσόταν στα πλαίσια της ισχύουσας ήδη συμφωνίας στρατιωτικής συνεργασίας Ισραήλ-Κύπρου.

Η κυπριακή πλευρά φέρεται να ζήτησε από το Ισραήλ να σταματήσει κάθε ισραηλινή επιχειρηματική δραστηριότητα στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα του νησιού, θέτοντας παράλληλα στη διάθεση των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων τις αεροπορικές εγκαταστάσεις στο νησί.

Μέχρι στιγμής, αν και το τηλεγράφημα του "Ανατολία" έχει αναπαραχθεί από τον ισραηλινό Τύπο (συγκεκριμένα από την έγκυρη εφημερίδα Yediot Aharonot) , δεν έχει προκαλέσει ακόμα καμμία επίσημη αντίδραση από πλευράς Λευκωσίας ή Ιερουσαλήμ.

Οι πληροφορίες που μεταδίδει το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων "Ανατολία" εκτιμάται ότι εντάσσονται στους φόβους της τουρκικής πλευράς λόγω της ολοένα και μεγαλύτερης ισραηλινής ανάμιξης στα τεκταινόμενα στην Κύπρο, ιδιαίτερα μάλιστα ύστερα από το τελευταίο επεισόδιο που σημειώθηκε μεταξύ ισραηλινού και τουρκικών πολεμικών αεροσκαφών στον εναέριο χώρο των Κατεχομένων την περασμένη εβδομάδα.

Τον Αύγουστο του 2006 το "Ανατολία" είχε μεταδώσει παρόμοια είδηση -η οποία τελικά διαψεύσθηκε από τα γεγονότα-, κατά τη διάρκεια του πολέμου του Λιβάνου μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ.
Τότε, το "Ανατολία" είχε μεταδώσει -επικαλούμενο πάλι ανώνυμες πηγές- ότι δήθεν η Γαλλία είχε συμφωνήσει με την Κυπριακή Δημοκρατία και τον τότε Πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο, τη δημιουργία μόνιμης γαλλικής στρατιωτικής βάσεως στην Κύπρο -εκτιμώντας μάλιστα ότι ο πραγματικός στόχος μιας τέτοιας κίνησης θα ήταν τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα-.
Η πραγματικότητα όμως ήταν ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είχε συμφωνήσει με το Παρίσι την παροχή διευκολύνσεων στα γαλλικά πολεμικά αεροπλάνα, προκειμένου να μεταφερθούν στη Γαλλία μέσω Κύπρου Γάλλοι πολίτες που διέμεναν μόνιμα στον Λίβανο και άμαχοι που ήταν εγκλωβισμένοι στις εχθροπραξίες μεταξύ του Ισραήλ και της σιιτικής ισλαμιστικής οργάνωσης Χεζμπολλάχ στον Νότιο Λίβανο.

Η Κυπριακή Δημοκρατία δεσμεύεται τόσο από τις διεθνείς συνθήκες που καθορίζουν την ύπαρξη μόνιμων στρατιωτικών δυνάμεων στο νησί (Ηνωμένο Βασίλειο, Ελλάδα, Τουρκία) όσο και από το ισχύον σήμερα Κυπριακό Σύνταγμα. Η μόνιμη εγκατάσταση στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο, που θα προέρχονται από τρίτες χώρες δεν προβλέπεται, ούτε είχε επίσημα ανακοινωθεί τέτοιο ενδεχόμενο καθ΄όσο χρονικό διάστημα το Ισραήλ και η Κύπρος ενισχύουν τις διμερείς τους σχέσεις.

η Συρία απειλεί - η Δύση προετοιμάζεται

noreply@blogger.com (Γαβριηλ / Gabriel) — Mon, 19 Mar 2012 22:40:00 +0000

Σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα της έγκυρης ισραηλινής ιστοσελίδας Tik-Debka, κατά τις τελευταίες δέκα ημέρες η Μέση Ανατολή βρίσκεται υπό την άμεση απειλή της Συρίας να αρχίσει περιφερειακό πόλεμο στην περιοχή.

Το περασμένο Σάββατο 10/3 και κατά τη διάρκεια της συνάντησης μεταξύ του ειδικού απεσταλμένου του ΟΗΕ και του Αραβικού Συνδέσμου κ. Κόφι Αννάν και του κ. Μπασάρ Άσσαντ, ο Σύρος Πρόεδρος κατέστησε σαφές ότι κάθε στρατιωτική επιχείρηση ή επιθετική κίνηση κατά της χώρας του θα προκαλέσει πυραυλικό κτύπημα από πλευράς Δαμασκού εναντίον κάθε εμπλεκόμενης χώρας και στρατιωτικής δύναμης.
Ο κ. Άσαντ πρόσθεσε ότι η Συρία δεν θα περιμένει, αλλά θα προβεί σε άμεσο προειδοποιητικό κτύπημα από την πρώτη στιγμή που θα αντιληφθεί ότι επίκειται στρατιωτική κινητικότητα εναντίον της. Σύμφωνα με ασφαλείς πηγές που επικαλείται η ίδια ισραηλινή ιστοσελίδα, την μοναδική χώρα που ο Πρόεδρος Άσαντ κατονόμασε στη συνομιλία του με τον κ. Αννάν ως πιθανό στόχο της συριακής στρατιωτικής μηχανής είναι η Τουρκία.
Ο κ. Άσαντ χαρακτηριστικά ανέφερε ότι η Συρία "δεν θα διστάσει να στραφεί στρατιωτικά κατά της Τουρκίας".

Οι στρατιωτικές πηγές που επικαλείται η ισραηλινή ιστοσελίδα σημειώνουν ότι ο Σύριος Πρόεδρος έστειλε με αυτές του τις δηλώσεις σαφή προειδοποίηση στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Γαλλία, στην Νορβηγία, στην Ολλανδία και στην Ιταλία, οι οποίες ήδη από την περασμένη εβδομάδα και έως την αρχή της επομένης συνεχίζουν να πραγματοποιούν κοινές στρατιωτικές και ναυτικές ασκήσεις στα ανοικτά των συριακών ακτών στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, χρησιμοποιώντας στρατιωτικές βάσεις στην ευρύτερη περιοχή, μεταξύ των οποίων και τη βρετανική βάση του Ακροτηρίου στην Κύπρο.

Η ισραηλινή ιστοσελίδα επικαλούμενη δυτικοευρωπαϊκή στρατιωτική πηγή, αναφέρει ότι "οι Ευρωπαίοι είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να κηρύξουν ζώνες απαγόρευσης πτήσεων πάνω από μεγάλες συριακές πόλεις, για να εμποδίσουν τη συριακή πολεμική αεροπορία να βομβαρδίζει τους πολίτες της χώρας". Παράλληλα, στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο βρίσκονται ήδη δύο αεροπλανοφόρα, το αμερικανικό USS Enterprise και το γαλλικό Charles De Gaulle, τα οποία παίρνουν μέρος και στην ευρύτερη στρατιωτική παρουσία της Δύσης στον Περσικό Κόλπο, με στόχο την επιτήρηση των ιρανικών κινήσεων.

Η ισραηλινή ιστοσελίδα εκτιμά ότι η παρουσία των δύο αυτών αεροπλανοφόρων προκάλεσε το ρωσικό πολεμικό ναυτικό να αφήσει να διαρρεύσει η είδηση ότι στις 19/3 ελλιμενίστηκαν δύο ρωσικά πολεμικά πλοία στο συριακό λιμάνι Ταρτούς, στα οποία επέβαιναν ρώσοι καταδρομείς. Αίσθηση αποτελεί ότι είναι η πρώτη φορά που η Ρωσία παραδέχεται ότι έχουν εγκατασταθεί ρωσικές ειδικές χερσαίες δυνάμεις εντός του συριακού εδάφους, χωρίς ωστόσο να δοθούν περαιτέρω λεπτομέρειες για τον σκοπό της παρουσίας τους.

Ο Τούρκος Πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν την επόμενη εβδομάδα πρόκειται να πραγματοποιήσει επίσκεψη-αστραπή στην Σεούλ, όπου θα βρίσκεται ο Αμερικανός Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, με σκοπό να καθορισθεί τελικά η στάση της Δύσης έναντι της Συρίας και του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. Η ισραηλινή ιστοσελίδα, επικαλούμενη διπλωματικές πηγές στην Ουάσιγκτον, αναφέρει ότι σύμφωνα με το πρόγραμμα της επίσκεψης του Μπαράκ Ομπάμα στη Σεούλ, ο μέγιστος χρόνος που ορίσθηκε για τη συνάντησή του με τον Τούρκο Πρωθυπουργό αγγίζει τις 6 ώρες, με πιθανή ημερομηνία πραγματοποίησής της την 28η Μαρτίου.

Σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πηγές της ισραηλινής ιστοσελίδας, μετά το πέρας της συνάντησης Ερντογάν-Ομπάμα, ο Τούρκος Πρωθυπουργός θα μεταβεί αεροπορικώς απευθείας από την Σεούλ στην Τεχεράνη, για πιθανές περαιτέρω διαβουλεύσεις.

Το ρεπορτάζ της ισραηλινής ιστοσελίδας Tik-Debka καταλήγει ότι έως το τέλος του τρέχοντος μηνός, θα έχει καθορισθεί η στάση που θα ακολουθήσει η Δύση τόσο ως προς το θέμα της Συρίας όσο και ως προς το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

ινδικός χρυσός έναντι ιρανικού πετρελαίου;

noreply@blogger.com (Γαβριηλ / Gabriel) — Tue, 24 Jan 2012 01:09:00 +0000

Σύμφωνα με ασφαλείς ιρανικές πηγές που επικαλείται κατ'αποκλειστικότητα η ισραηλινή έγκυρη ιστοσελίδα για θέματα ασφαλείας Debka Files, η Ινδία είναι το πρώτο κράτος που συμφώνησε να εξαγοράσει ιρανικό πετρέλαιο πληρώνοντας στο ιρανικό δημόσιο χρυσό αντί για δολλάρια ΗΠΑ. Η ισραηλινή ιστοσελίδα υποστηρίζει, επικαλούμενη πηγές στον χώρο των διεθνών πετρελαιαγορών, ότι στο άμεσο μέλλον και η Κίνα θα ακολουθήσει το παράδειγμα της Ινδίας.

Η Ινδία και η Κίνα αγοράζουν την ημέρα συνολικά ένα εκατομμύριο βαρέλια ιρανικού πετρελαίου, ποσότητα που καλύπτει το 40% των συνολικά δυόμισυ εκατομμυρίων βαρελιών ιρανικού πετρελαίου την ημέρα. Η Ινδία θεωρείται η υπ'αριθμόν 1 υπερδύναμη παγκοσμίως, όσον αφορά το αποθεματικό της σε χρυσό. Με αυτή τους την κίνηση, η Τεχεράνη και το Νέο Δελχί επιχειρούν να παρακάμψουν το αμερικανικό εμπάργκο κατά των κρατικών τραπεζών και της πετρελαϊκής βιομηχανίας του Ιράν. Οικονομικοί αναλυτές εκτιμούν ότι λόγω της δημιουργίας μηχανισμού αγοράς του ιρανικού πετρελαίου έναντι χρυσού, θα αυξηθεί δραματικά η τιμή του χρυσού διεθνώς, με αποτέλεσμα η αξία του δολλαρίου να πέσει. Ο ετήσιος τζίρος από την αγορά ιρανικού πετρελαίου εκ μέρους της Ινδίας ανέρχεται σε 12 δισεκατομμύρια δολλάρια.

Η ισραηλινή ιστοσελίδα, επικαλούμενη πάντα δικές της πηγές, υποστηρίζει ότι η συνδιαλλαγή πετρελαίου-χρυσού συμφωνήθηκε να πραγματοποιείται μέσω δύο τραπεζών : αφ'ενός της ινδικής UCO, που εδρεύει στην Καλκούτα -στο διοικητικό συμβούλιο της οποίας μετέχουν στελέχη της κρατικής Reserve Bank of India- και αφ'ετέρου της τουρκικής τράπεζας HalkBank, της 7ης κατά σειρά μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας, η οποία ελέγχεται εξ ολοκλήρου από το τουρκικό δημόσιο. Όπως εκτιμά η ισραηλινή ιστοσελίδα, οι δύο αυτές τράπεζες επελέγησαν επειδή δεν έχουν καμμία σχέση με το αμερικανικό τραπεζικό σύστημα, ούτως ώστε τόσο η τήρηση των όρων αυτής της συμφωνίας όσο και η επιβολή του εμπάργκο της Δύσης να μην επηρεάσει την εξαγορά του ιρανικού πετρελαίου με ινδικό χρυσό. Οι ισοτιμίες πετρελαίου-χρυσού συμφωνήθηκαν την περασμένη εβδομάδα, κατά τη διάρκεια επίσκεψης ινδικής αντιπροσωπείας στην Τεχεράνη, επίσκεψη η οποία πραγματοποιήθηκε ακριβώς για αυτόν τον σκοπό -αναφέρει η ιστοσελίδα Debka Files.

Η θέση της Τουρκίας να μην υπακούσει στο αμερικανικό εμπάργκο κατά του Ιράν θέτει σε κίνδυνο την αποτελεσματικότητα του εμπάργκο που εξήγγειλε η Ευρωπαϊκή Ένωση από την 1η Ιουλίου 2012 και εντεύθεν.

Η ίδια ισραηλινή ιστοσελίδα υποστηρίζει ότι η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία και η Τουρκία σχεδιάζουν σε συνεργασία με την ιρανική κυβέρνηση με κάθε μυστικότητα και άλλους τρόπους παράκαμψης του αμερικανικού και ευρωπαϊκού εμπάργκο κατά της Τεχεράνης, συνιστώντας κοινές επιτροπές εμπειρογνωμώνων.

ο Ντενκτάς των αδιεξόδων

noreply@blogger.com (Γαβριηλ / Gabriel) — Sat, 14 Jan 2012 02:00:00 +0000

Μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες προσωπικότητες που σημάδεψαν το Κυπριακό Πρόβλημα από τα πρώτα χρόνια των ενδοκοινοτικών διαφορών, την τουρκική εισβολή και κατοχή, τη δημιουργία της αυτοαποκαλούμενης "Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου" αλλά και τα επανειλημμένα αδιέξοδα στις κατά καιρούς προσπάθειες επανένωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, πέθανε χθες.

Ο ηγέτης των Τουρκοκυπρίων Ραούφ Ντενκτάς έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις επί δεκαετίες, αποτελώντας τον ισχυρό εκφραστή της πολιτικής της Άγκυρας στην Κύπρο.
Μία θέση που συνοψίζεται στην ολιγόλεπτη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει πριν χρόνια στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου, εξιστορώντας τα γεγονότα που οδήγησαν σε ένα από τα πολλά αδιέξοδα που γνώρισε η διακοινοτική διαμάχη μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Διαβάστε περισσότερα πατώντας εδώ

blogging στο Μπαχρέην

noreply@blogger.com (Γαβριηλ / Gabriel) — Sun, 01 Jan 2012 18:12:00 +0000

Ο Μαχμούντ Αλ-Γιούσεφ κατέχει επί σειρά ετών τον τίτλο του 'Δημοφιλέστερου Άραβα Μπλόγκερ'. Έναν τίτλο που τον κέρδισε με το σπαθί του, αρχής γενομένης από το σκάνδαλο γνωστό ως 'BandarGate' που είχε συνταράξει το Μπαχρέην, μία χώρα που ανέκαθεν υποβόσκουν εθνοτικά πάθη μεταξύ της σιιτικής φιλοϊρανικής πλειοψηφίας και της σουνιτικής μειοψηφίας, που όμως κυβερνά. (Διαβάστε περισσότερα εδώ)

Τη χρονιά που μάς πέρασε, το blog του Μαχμούντ Αλ-Γιούσεφ απέδειξε πως τελικά όντως είναι μία από τις πιο ελεύθερες φωνές της αραβικής μπλογκόσφαιρας. Από τα μέσα Φεβρουαρίου του 2011 μέχρι σήμερα, τα κείμενά του που αναφέρονταν στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στη χώρα του δεν είχαν σε τίποτα να ζηλέψουν ανταποκρίσεις διακεκριμένων ανταποκριτών και πολιτικών αναλυτών.

Η απάντηση του καθεστώτος δεν άργησε να φανεί.

Συνελήφθη από τις αρχές ασφαλείας, ανακρίθηκε, κρατήθηκε επί μέρες στη φυλακή και βέβαια το blog του "Mahmood's Den" ('Το κρησφύγετο του Μαχμούντ') απαγορεύθηκε και για ένα χρονικό διάστημα δεν ήταν δυνατή η πρόσβασή του μέσα στο Μπαχρέην.

Η κριτική που εξέφραζε ο Μαχμούντ Αλ-Γιούσεφ ενόχλησε το καθεστώς και για έναν ακόμη πολύ σημαντικό λόγο : Ήταν η μία και μοναδική επώνυμη αντικαθεστωτική φωνή που προερχόταν από κάποιον μουσουλμάνο, σουνίτη και γέννημα-θρέμα της χώρας. Αυτός ο εθνοτικός συνδυασμός δεν συμφωνούσε με τον ισχυρισμό του καθεστώτος της σουνιτικής μειοψηφίας ότι οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις προέρχονταν αποκλειστικά από τους ντόπιους σιίτες και την 'μητρόπολη' Τεχεράνη. που τους στηρίζει.

Για αυτόν το λόγο, αυτή η 'εκ των έσω' αντικαθεστωτική φωνή κρίθηκε πως έπρεπε να εκλείψει πάση θυσία, δεδομένου μάλιστα ότι η γραφή του είχε γίνει ήδη ευρέως γνωστή εδώ και χρόνια στη διεθνή μπλογκόσφαιρα αλλά και στα διεθνή ΜΜΕ. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Μαχμούντ έχει δώσει πλήθος συνεντεύξεων στο CNN και στο BBC πολλές φορές κατα το παρελθόν σε χρόνο ανύποπτο, ακόμα και πριν από τις εμφύλιες διαμάχες.

Η πρώτη μέρα του 2012 σημαδεύτηκε από έναν ακόμη θάνατο νεαρού αντικαθεστωτικού σιίτη διαδηλωτή στο Μπαχρέην.

Στη χθεσινή ανάρτηση του Mahmood's Den γίνεται ένας πρώτος προσωπικός απολογισμός του ταραγμένου 2011 που μόλις έφυγε.

Διαβάστε την :

@Mahmood's Den , 1.1.2012

2012, Come On Already!

There is no doubt in my mind that 2011 will be remembered for a very long time. In it, I have grown a lot through the tumultuous times I’ve lived through, as has hundreds of thousands of my compatriots. Like thousands of others too, I have been wrongly imprisoned. Dragged from my home by a gang of masked and heavily armed mixture of uniformed and out of uniform members of the what I suppose were security forces, without any regard to due process.

My home was invaded at 3 am, my family terrorized, several items taken from my home without authority or record: computer, camera, memory cards, hard disks, cds, DVDs, and most importantly over 50 video tapes holding precious memories collected over the lifetime of my children. What they would do with videos of a personal nature like birthday parties and schools concerts is beyond me. None of those items to date have been returned, and it’s been nine months. If the government is that much deficient in compute power and digital imaging, then I don’t mind them keeping the hardware, but I would appreciate them returning the memories! I’ve tried, several times to retrieve them but all I got was the infinite runaround.

2011. I’d say that the absolute and most tragic thing of that year were the glaring missed chances for reconciliation. Opportunities continue to present themselves since the very first movement of Feb 14, 2011 to the minute that I’m typing these words; however, they are willingly being squandered and missed by the ruling regime primarily as they hold the keys almost exclusively to resolve this situation. However, there are other agendas at play it seems which usurp the basic human requirements of living with dignity and peace.

Enough. For goodness’ sake enough!

2012. I’m not naive enough to hope that the new year will be any better. In fact, it’s shaping up to be even worse than ’11.

People have had it. They’ve had it with the heavy handedness and unwarranted use of force for the slightest infraction. This has turned even the moderates and politically uninterested against the regime and they – the regime – are not doing itself any favours whatsoever by continuing with this policy. Obfuscation won’t do either. What is required is real political will to resolve this situation which includes the acceptance of relaxing their grip on power for the better of the country, and ironically, the serve the sustainability of their reign too.

If you can, have a wonderful 2012.

I know I shall give it a proper go.

το ελληνικό 2011

noreply@blogger.com (Γαβριηλ / Gabriel) — Fri, 30 Dec 2011 20:03:00 +0000

Μια λαβωμένη χώρα αποχαιρετά το 2011.
Αυτή η χώρα είναι η δικιά μας.

Το βιντεογραφημένο ρεπορτάζ που ακολουθεί αναρτήθηκε την 30/12/11, στη διαδικτυακή έκδοση των New York Times. Δεν μιλά για μια πόλη του Τρίτου Κόσμου. Δείχνει την Αθήνα του σήμερα. Μιλάει για τους ανθρωπους της διπλανής πόρτας. Για ανθρώπους που μιλούν την ίδια γλώσσα με μάς. Ανθρώπους-κοινωνούς της ίδιας με μάς συλλογικής μνήμης. Και η διπλανή πόρτα είναι η δική μου, η δική σου, η δική μας.

Μπορεί ημερολογιακά τυλάχιστον το 2011 να μην ήταν δίσεκτο.
Φέτος όμως η χώρα προγεύτηκε τι θα δούμε στο όντως δίσεκτο 2012, που βρίσκεται προ των πυλών.

Το ξέρουμε όλοι.

"οι Επικίνδυνες Περικοπές της Ελλάδας"
- οπτικογραφημένο ρεπορτάζ των New York Times, 30.12.2011

το "Πράσινο Βιβλίο" και ο σύγχρονος Κοινοβουλευτισμός

noreply@blogger.com (Γαβριηλ / Gabriel) — Tue, 27 Dec 2011 22:00:00 +0000

Εκτός από την κατάρρευση του καθεστώτος Καντάφι ύστερα από 42 ολόκληρα χρόνια, το 2011 θα μείνει στην Ιστορία και για ακόμα έναν λόγο : Το άλλοτε best seller μίας ολόκληρης χώρας, το "Πράσινο Βιβλίο", περνάει οριστικά στην κατηγορία των συλλεκτικών έργων της παγκόσμιας πολιτικής επιστήμης.

Συμπληρώνοντας την ανάρτηση του μπλογκ alloukiallou.blogspot.com για τη 'Λιβύη των δύο σημαιών' παρατίθεται παρακάτω ένα ενδιαφέρον απόσπασμα της αγγλικής έκδοσης του Πράσινου Βιβλίου του Συνταγματάρχη Μουαμάρ Καντάφι, που αναφέρεται στο πώς έβλεπε η Λιβυκή Τζαμαχιρία τον πολιτειακό θεσμό των Κοινοβουλίων στις σύγχρονες δυτικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες.

Μία ιδιαίτερη θεώρηση περί Κοινοβουλευτισμού,
που σίγουρα παρουσιάζει ενδιαφέρον :

PARLIAMENTS

Parliaments are the backbone of that conventional democracy prevailing in the world today. Parliament is a misrepresentation of the people, and parliamentary systems are a false solution to the problem of democracy. A parliament is originally founded to represent the people, but this in itself is undemocratic as democracy means the authority of the people and not an authority acting on their behalf. The mere existence of a parliament means the absence of the people. True democracy exists only through the direct participation of the people, and not through the activity of their representatives. Parliaments have been a legal barrier between the people and the exercise of authority, excluding the masses from meaningful politics and monopolizing sovereignty in their place. People are left with only a facade of democracy, manifested in long queues to cast their election ballots.

To lay bare the character of parliaments, one has to examine their origin. They are either elected from constituencies, a party, or a coalition of parties, or are appointed. But all of these procedures are undemocratic, for dividing the population into constituencies means that one member of parliament represents thousands, hundreds of thousands, or millions of people, depending on the size of the population. It also means that a member keeps few popular organizational links with the electors since he, like other members, is considered a representative of the whole people. This is what the prevailing traditional democracy requires. The masses are completely isolated from the representative and he, in turn, is totally removed from them. Immediately after winning the electors' votes the representative takes over the people's sovereignty and acts on their behalf. The prevailing traditional democracy endows the member of parliament with a sacredness and immunity which are denied to the rest of the people. Parliaments, therefore, have become a means of plundering and usurping the authority of the people. It has thus become the right of the people to struggle, through popular revolution, to destroy such instruments - the so-called parliamentary assemblies which usurp democracy and sovereignty, and which stifle the will of the people. The masses have the right to proclaim reverberantly the new principle: no representation in lieu of the people.

If parliament is formed from one party as a result of its winning an election, it becomes a parliament of the winning party and not of the people. It represents the party and not the people, and the executive power of the parliament becomes that of the victorious party and not of the people. The same is true of the parliament of proportional representation in which each party holds a number of seats proportional to their success in the popular vote. The members of the parliament represent their respective parties and not the people, and the power established by such a coalition is the power of the combined parties and not that of the people. Under such systems, the people are the victims whose votes are vied for by exploitative competing factions who dupe the people into political circuses that are outwardly noisy and frantic, but inwardly powerless and irrelevant. Alternatively, the people are seduced into standing in long, apathetic, silent queues to cast their ballots in the same way that they throw waste paper into dustbins. This is the traditional democracy prevalent in the whole world, whether it is represented by a one-party, two-party, multiparty or non-party system. Thus it is clear that representation is a fraud.

Moreover, since the system of elected parliaments is based on propaganda to win votes, it is a demagogic system in the real sense of the word. Votes can be bought and falsified. Poor people are unable to compete in the election campaigns, and the result is that only the rich get elected. Assemblies constituted by appointment or hereditary succession do not fall under any form of democracy.

Philosophers, thinkers, and writers advocated the theory of representative parliaments at a time when peoples were unconsciously herded like sheep by kings, sultans and conquerors. The ultimate aspiration of the people of those times was to have someone to represent them before such rulers. When even this aspiration was rejected, people waged bitter and protracted struggle to attain this goal.

After the successful establishment of the age of the republics and the beginning of the era of the masses, it is unthinkable that democracy should mean the electing of only a few representatives to act on behalf of great masses. This is an obsolete structure. Authority must be in the hands of all of the people.

The most tyrannical dictatorships the world has known have existed under the aegis of parliaments.

Χριστούγεννα "politically correct"

noreply@blogger.com (Γαβριηλ / Gabriel) — Fri, 23 Dec 2011 22:01:00 +0000

Το κλασικό σουηδικό παραμύθι "Η Παραμονή των Χριστουγέννων του Καρλ-Μπέρτιλ Γιόννσον" προβάλλεται από την κρατική τηλεόραση SVT κάθε χρόνο, από το 1975 μέχρι σήμερα.

Φέτος όμως, οι παρατηρητικοί σουηδοί τηλεθεατές εντόπισαν πως σε κάποια καρέ αυτής της πολυπαιγμένης ταινίας κινουμένων σχεδίων συνολικής διάρκειας 25 λεπτών, προβάλλεται για περίπου τρία δευτερόλεπτα η σημαία της πάλαι ποτε ναζιστικής Γερμανίας.

Στο άρθρο της αγγλόφωνης σουηδικής διαδικτυακής εφημερίδας www.thelocal.se εκφράζεται ο έντονος προβληματισμός για το εάν και κατά πόσον είναι πολιτικώς ορθή η προβολή ενός ναζιστικού συμβόλου ανήμερα τα Χριστούγεννα στις σουηδικές τηλεοπτικές οθόνες.
(διαβάστε όλο το άρθρο αλλά και τα σχόλια των σουηδών αναγνωστών
πατώντας εδώ)

Επειδή όμως σήμερα είναι Παραμονή Χριστουγέννων, δεν θα ήταν άσχημο να παρακολουθήσετε ολόκληρη την ταινία κινουμένων σχεδίων "Η Παραμονή των Χριστουγέννων του Καρλ-Μπέρτιλ Γιόννσον" ('Sagan om Karl-Bertil Jonssons Julafton') παραγωγής 1975
- μία ταινία που κάθε παιδάκι της Σουηδίας την ξέρει λίγο-πολύ απ'έξω κι ανακατωτά.

Όσο για τα επίμαχα καρέ (αυτά με τη σβάστικα) :
μπορείτε να τα δείτε στο τρίτο μέρος της ταινίας,
από το 4'28'' έως το 4'32''

Καλά Χριστούγεννα
(ή αν προτιμάτε, .. God Jul ! )

Για να δείτε την ταινία,

πατήστε στη φράση "Διαβάστε Περισσότερα"

χωρίς Ελευθεροτυπία

noreply@blogger.com (Γαβριηλ / Gabriel) — Thu, 22 Dec 2011 23:00:00 +0000

Ημέρα-σταθμός η χθεσινή για το δημοσιογραφικό σκηνικό της Ελλάδας.
Η ιστορική εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" ουσιαστικά έκλεισε.
Ένας προαναγγελθείς θάνατος, που δυστυχώς κανέναν δεν εξέπληξε.

Το κείμενο της ιστοσελίδας enet.gr επιβεβαιώνει όσα ακούγονταν μήνες τώρα :

Το Enet.gr, από τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης 22 Δεκεμβρίου, διακόπτει την ανάρτηση ειδήσεων και θεμάτων, λόγω των επαναλαμβανόμενων 48ωρων απεργιών που κήρυξαν οι Ενώσεις Τύπου στη "Χ.Κ. ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε.".Για ενημέρωση σχετικά με την πορεία των απεργιακών κινητοποιήσεων και τις εξελίξεις στο όλο θέμα της "Ελευθεροτυπίας", επισκεφθείτε το blog του εκπροσώπου των εργαζομένων: ekprosoposeleftherotypias.blogspot.com

Το κύριο άρθρο της χθεσινής -και κατά πάσα πιθανότητα τελευταίας- έκδοσης της Ελευθεροτυπίας, αξίζει να αποθηκευθεί στη μνήμη μας.

Μην το προσπεράσετε..

@www.enet.gr, 22.12.2011

"Ελευθεροτυπία είναι η ψυχή των εργαζομένων της"

Έκπληκτοι οι εργαζόμενοι στην «Χ.Κ. ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε.», άκουγαν χθες, φθάνοντας στο γραφείο, το νέο: Η επιχείρηση προτίθεται να προσφύγει στο άρθρο 99. Ουσιαστικά, να κηρύξει πλήρως στάση πληρωμών, διαλύοντας και τις τελευταίες ελπίδες των εργαζομένων ότι θα στεκόταν στο ύψος των περιστάσεων και θα έκανε αυτό που όφειλε: Την καταβολή τουλάχιστον του δώρου των Χριστουγέννων και ενός μέρους των οφειλών, ενόψει των απεργιακών κινητοποιήσεων που είχαν ήδη εξαγγείλει οι εργαζόμενοι, απαιτώντας τα δεδουλευμένα τους.

Η άλλοτε εφημερίδα των συντακτών, η εφημερίδα που πρωτοστατεί δημοσιογραφικά στην αμφισβήτηση του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου, κρατά απλήρωτους τους εργαζόμενους της από τον περασμένο Αύγουστο. Από τότε που άρχισε ο κύκλος των πρόσφατων περιπετειών της, όταν ήδη από τα μέσα Ιουλίου η επιχείρηση, ανακοίνωνε ότι θα υπάρξει κάποιο πρόβλημα στην εξόφληση του μήνα. Και μάλιστα, με μια ανακοίνωση στην πόρτα του ασανσέρ, Παρασκευή απόγευμα και υπογραφή "εκ της διοικήσεως".

Με το μυαλό στις καλοκαιρινές διακοπές οι εργαζόμενοι πληροφορούνταν ότι δεν θα πληρωθούν, εν αναμονή της υπογραφής κάποιου τραπεζικού δανείου το οποίο θα δινόταν έναντι κάποιου "μπίζνες πλαν" εξυγίανσης.

Το δάνειο αρχικά θα "έκλεινε", υποτίθεται, στα τέλη Ιουλίου, ο Ιούλιος έγινε Αύγουστος, ο Αύγουστος έγινε Σεπτέμβριος και οι διαβεβαιώσεις ότι το δάνειο "όπου να’ναι κλείνει", συνεχίζονταν. "Έκλεισε κατά 98%" έλεγαν οι συνεχείς διαβεβαιώσεις του γενικού διευθυντή κ. Πολυκανδριώτη, με τους εργαζόμενους να βάζουν συνεχώς πλάτη, αποφεύγοντας τις απεργιακές κινητοποιήσεις, φοβούμενοι ότι οι απεργίες μπορεί να δυναμίτιζαν τη συμφωνία και να έπλητταν την εφημερίδα.

Μία συμφωνία για δάνειο για το οποίο οι εργαζόμενοι ήξεραν πολύ καλά ότι δεν επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για να ξοφληθούν τα δεδουλευμένα τους, αλλά για να αποζημιωθούν, με «οικειοθελή» απόλυση, όσοι δεν άντεχαν την πολιτική «σοκ και δέος» που είχε αρχίσει να εφαρμόζει η διοίκηση. Το περιβόητο «μπίζνες πλαν» μιλούσε για περικοπή του κόστους κατά 50%, δηλαδή προέβλεπε μαζικές απολύσεις, θεωρώντας ως μοναδικό πρόβλημα το υψηλό εργατικό κόστος. Έστω και έτσι, οι εργαζόμενοι αποδέχονταν ότι η κατάσταση θα εξομαλυνθεί, για όσους τυχερούς απέμεναν μετά την επιλογή. Κι ας μην έφταιγαν οι εργαζόμενοι, ούτε για την ευρύτερη οικονομική κρίση που δεν θα μπορούσε να αφήσει αλώβητες τις επιχειρήσεις των ΜΜΕ, ούτε για την όποια κακοδιαχείριση στην εταιρία, ούτε για τις επιλογές της εκδότριας, που στις συνεχείς εκκλήσεις των εργαζομένων να βρει λύση άμεσα στο πρόβλημά τους, παρέπεμπε στο τραπεζικό δάνειο που δεν ερχόταν και το οποίο έθετε η ίδια ως βασική προϋπόθεση για να συνεχιστεί η έκδοση της εφημερίδας. Στις συνεχείς εκκλήσεις της εργασιακής επιτροπής ότι από την εφημερίδα ζουν πάνω από 800 εργαζόμενοι, ότι η υπομονή τους εξαντλήθηκε κλείνοντας πλέον πέντε μήνες απλήρωτοι, ότι ο κόσμος δεν έχει να φάει, χρωστά νοίκια, δάνεια, υποχρεώσεις, η εργοδοσία σήκωνε τα χέρια ψηλά, φορτώνοντας το πρόβλημα στις τράπεζες.

Κι’ όμως είναι η "Χ.Κ. ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε." που διαβεβαίωνε την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς λίγους μήνες πριν ότι πληρώνει κανονικά όλες τις οφειλές, πλην εργαζομένων. Είναι η "Χ.Κ. ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε." που ισχυριζόταν στην επιτροπή συμφιλίωσης, ότι το ρεύμα είναι πολυτιμότερο από τους εργαζόμενους, απαντώντας στην ερώτηση της γενικής γραμματέως γιατί δεν κάνει κάποια ρύθμιση με τη ΔΕΗ. Είναι η "Χ.Κ. ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε." που, μέχρι και χθες ακόμη, διαβεβαίωνε πως κάνει ό,τι μπορεί για να καταβληθεί το δώρο των Χριστουγέννων, κάτι πού τελικά δεν έγινε, παρά τη χθεσινή προθεσμία που έληγε σύμφωνα με το νόμο.

Οι εργαζόμενοι της "Ελευθεροτυπίας" έκαναν τεράστια υπομονή, αποφασίζοντας τελικά το Νοέμβριο να ξεκινήσουν τις πρώτες τους απεργίες, ευελπιστώντας ότι η εκδότρια κ. Μάνια Τεγοπούλου θα συναισθανθεί το βάρος των ευθυνών της για την τύχη των εργαζομένων.

Τον Δεκέμβριο προχώρησαν στην πρώτη τους μεγάλη τριήμερη απεργία, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Πρόσφατα αποφάσισαν να κλιμακώσουν τη δράση τους, ανακοινώνοντας δύο 48ωρες απεργίες για τα φύλλα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς και από τις 2 Ιανουαρίου επαναλαμβανόμενες 48ωρες απεργίες, πάντα με στόχο την καταβολή των δεδουλευμένων.

Αντί έστω κάποιας υπόσχεσης, οι εργαζόμενοι εισέπραξαν την πρόθεση για προσφυγή στο άρθρο 99. Μία προσφυγή που απειλεί να μετατρέψει την άλλοτε μαχητική εφημερίδα των συντακτών σε εφημερίδα των πιστωτών, με αποκλειστική ευθύνη της εργοδοσίας.

Οι εργαζόμενοι της "Ελευθεροτυπίας", έχοντας εξαντλήσει κάθε περιθώριο κατανόησης, αποφάσισαν παμψηφεί, να προχωρήσουν άμεσα, από την Πέμπτη 22/12, στην κήρυξη επαναλαμβανόμενων 48ωρων απεργιών, έως ότου πάρουν τα δεδουλευμένα τους.

Η "Ελευθεροτυπία" επέζησε, από τον Αύγουστο και μετά, χάρη στην αυταπάρνηση των εργαζομένων της, που συνέχισαν με επαγγελματική ευσυνειδησία να εκδίδουν την εφημερίδα, ζυγίζοντας κάθε φορά και τη σχέση με τους αναγνώστες.

Η «Ελευθεροτυπία» είναι οι εργαζόμενοι της. Όχι όμως για να γίνονται παιχνίδια στην πλάτη τους. Αλλά για να συνεχίσουν να ενημερώνουν τον κόσμο, με την ίδια ευσυνειδησία που δείχνουν για χρόνια, και ιδίως τους τελευταίους πολύ δύσκολους μήνες, σεβόμενοι την παράδοση μιας εφημερίδας που ήταν πάντα ανοικτή στο διαφορετικό.

Οι εργαζόμενοι δηλώνουμε ότι θα συνεχίσουμε με ακόμη μεγαλύτερο σθένος, τον αγώνα για τη δικαίωσή μας, εκφράζοντας παράλληλα τη συμπαράστασή μας τόσο προς τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ που δοκιμάζονται από την πρωτοφανή επίθεση των εργοδοτών, όσο και σε όλους τους εργαζόμενους της χώρας που πλήττονται από την πολιτική του μνημονίου. Πολιτική που φιλοδοξούσε να εφαρμόσει στις πλάτες μας και η διοίκηση της "Χ.Κ. ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε.".

Οι εργαζόμενοι -δημοσιογράφοι, διοικητικοί και τεχνικοί- υποσχόμαστε ότι θα καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια για να συνεχίσει να υπάρχει η εφημερίδα, για να συνεχίσει να κρατά ζωντανή την ενημέρωση, ιδίως αυτή την περίοδο που η ελληνική κοινωνία πλήττεται βάναυσα από μιά κρίση που άλλοι δημιούργησαν.

Ζητούμε τη συμπαράσταση των αναγνωστών και όλων των εργαζομένων στον αγώνα για τη δικαίωση μας. Καλούμε την εργοδοσία να συμμετάσχει και η ίδια στην οικονομική στήριξη της εφημερίδας για την έξοδό της από την κρίση.

Οι εργαζόμενοι στη «Χ.Κ. ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε.»

TRT3 yok!

noreply@blogger.com (Γαβριηλ / Gabriel) — Thu, 22 Dec 2011 00:08:00 +0000

Το ολοένα αυξανόμενο αντιδυτικό trend που επικρατεί στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια, φαίνεται πως βρήκε ακόμα ένα εύκολο θύμα.

Η Τουρκική Κρατική Ραδιοτηλεόραση TRT αποφάσισε και ήδη έχει καταργήσει τους συνολικά 80 αναμεταδότες της που εξέπεμπαν το ραδιοφωνικό της Τρίτο Πρόγραμμα TRT Radyo3, τον μοναδικό σταθμό με τζαζ και κλασική μουσική.
Το TRT Radyo3 κατηγορείτο χρόνια τώρα ότι ήταν ένας σταθμός χωρίς ακροατές, αφού σύμφωνα με δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της TRT, το 96,2% των τούρκων ακροατών δεν ακούει ποτέ τζαζ, το 92,3% δεν ακούει κλασική μουσική και το 82,2% δεν ακούει καν ξένη ροκ μουσική (!).

Και ενώ η μοναδική κλασική και τζαζ ραδιοσυχνότητα της χώρας απειλείται με λουκέτο, τα διόλου ευκαταφρόνητα 2,6 εκατομμύρια ακροατών που ..έχουν την ατυχία να ζουν στην Τουρκία και να τούς αρέσει η κλασική και τζαζ μουσική (εφόσον θεωρηθεί αξιόπιστη η συγκεκριμένη δημοσκόπηση) αρχίζουν να αντιδρούν.

Η Tuba Parlak, αρθρογράφος της αγγλόφωνης Hürriyet Daily News στο χθεσινό της άρθρο με τίτλο "Η τουρκική μουσική σκηνή θέλει πίσω το TRT3", προσπαθεί να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Εγχείρημα μάλλον δύσκολο σε ένα νεοϊσλαμιστικό περιβάλλον, όπου κάθε τι δυτικότροπο αρχίζει σιγά σιγά να τίθεται στο περιθώριο.

@Hürriyet Daily News, 21.12.2011

Turkish Music Scene wants TRT3 Radio back

Leading figures in the Turkish classical and jazz music scenes request TRT management to revise its decision to reduce the broadcast area of TRT Radio 3, which chiefly broadcasts classical and jazz music in Turkey

Prominent names from the Turkish classical and jazz music scenes request TRT management to revise its decision to reduce the broadcast area of its classical and jazz music radio station TRT 3.
TRT has a duty toward the citizens of Turkey in supporting these music genres even though the public demand for them comes from a very limited minority because TRT is a public institution, leading figures in arts and culture told the Hürriyet Daily News.

“We cannot expect a cultural program to be adopted by the whole society. What a broadcaster should do is to be able to present global cultural accumulation to its audience in its variety and let the audience have a choice,” Borusan Center for Culture and Arts General Manager Ahmet Erenli said, adding that TRT Radio 3 had a significant role in expanding the reach of classical music in Turkey. “A public institution like TRT should sustain its most prestigious station, its public mission.”

Erenli would like to see the institution sustain its mission, he said, adding that the public demand for İKSV’s Istanbul Jazz Festival, Efes Pilsen Blues Festival and Borusan Istanbul Philharmonic Orchestra’s concerts proved solid demand in Turkey for jazz and classical music.

Late last month, TRT General Manager İbrahim Şahin announced the institution made changes in its network organization according to the results of a public poll conducted by the Supreme Board of Radio and Television (RTÜK) in 2009, which showed 96.2 percent of Turkey does not listen to jazz music, while 92.3 percent does not listen to classical music and 82.2 percent does not listen to foreign rock music.

Şahin said according to regional tendencies showed by the poll, in the last three years 80 TRT 3 transmitters have been converted to broadcast TRT Türkü, which broadcasts Türkish folk music, TRT Nağme, which broadcasts classical Turkish music and TRT 6, which broadcasts in Kurdish.
“TRT 3 continues to broadcast in regions where classical and jazz music receive public demand,” he said.

Istanbul Jazz Festival Director Pelin Opcin said if it really were the case that 96.2 percent of Turkey does not listen to jazz music, then Turkey still had 2.6 million jazz lovers, which, she said, is a far more promising number compared to many countries.

“TRT Radio 3 would open new horizons for the Turkish audience. It was also a means to raise very important producers and musicians,” she said. “TRT is a public institution. It is not a commercial establishment; therefore it should not be making decisions on grounds of demand. It should adopt and sustain the values TRT Radio 3 stands for.”

Istanbul Music Festival Director Yeşim Gürer Oymak said TRT 3 undertook the invaluable mission of expanding the public reach of classical music. “It is so sad the radio is now reducing its network. Classical music is an inseparable and indispensable part of modern education. Therefore, governments should undertake a direct role in its penetration to society to the largest extent,” she said.

“Classical music has long fallen from the favor of television producers, now it is losing its one precious radio station,” she said, adding that classical and jazz music appealed to limited audiences not only in Turkey but in all countries. “Still, a public broadcaster should be sensitive toward the demands and needs of that limited audience. It cannot ignore them.”

TRT a school for generations
Uğur Gülbaharlı, head of Yıldız Technical University department of visual design, said as an academic he would like TRT Radio 3 to continue to broadcast classical and jazz music in all corners of the country, especially because these genres are preferred by a limited audience.

“It can only increase the demand for these types of music if it continues to broadcast them in these regions where the polls indicate a minimal demand. TRT has been a school for generations,” he said. “My generation learned to appreciate classical and jazz music from the TRT Radio 3. Now I am teaching classical and jazz music. I think this is enough explanation why the station should go on as it does now.”

"Αριστερά και Δικτάτορες"

noreply@blogger.com (Γαβριηλ / Gabriel) — Wed, 21 Dec 2011 07:44:00 +0000

Από τα ελάχιστα κόμματα της Αριστεράς διεθνώς που συμμερίσθηκαν τη θλίψη του βορειοκορεατικού λαού και τους δημόσιους θρήνους που οργανώθηκαν από το καθεστώς της Πιονγκ Γιάνγκ -ήταν το ΚΚΕ.

Ο Ριζοσπάστης δημοσίευσε το μήνυμα της ΚΕ του ΚΚΕ προς το Κόμμα Εργατών Κορέας (διαβάστε το εδώ), και ο Περισσός δήλωσε αλληλέγγυος στον βορειοκορεατικό αντιιμπεριαλιστικό αγώνα .

Το ελληνικό διαδίκτυο αλλά και οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης σχολίασαν ποικιλοτρόπως τα συλλυπητήρια του ΚΚΕ προς τον Βορειοκορεατικό λαό και την ηγεσία του.

Το άρθρο του Σήφη Πολυμίλη με τίτλο "Αριστερά και Δικτάτορες" δημοσιεύεται σήμερα στο ΒΗΜΑ και αποτελεί τη σύνοψη των όσων ειπώθηκαν και σχολιάσθηκαν χθες στην Ελλάδα -ενώ προβάλλονταν στις οθόνες των υπολογιστών μας οι εικόνες που μετέδωσε το Βορειοκορεατικό Πρακτορείο Ειδήσεων, με τα υστερικά κλάματα των πολιτών της εξαθλιωμένης αυτής χώρας.

@ΤΟ ΒΗΜΑ, 21.12.2011

"Αριστερά και Δικτάτορες"

Θυμάμαι στη δεκαετία του 70 - η μήπως του 80; -διαβάζαμε στην Αυγή περισπούδαστα άρθρα για την περίφημη θεωρία τζου-τζε του μεγάλου Κορεάτη ηγέτη Κιμ Ιλ- Σούνγκ... Ηταν η εποχή της μεγάλης σύγκρουσης ΚΚΕ και ΚΚεσωτ. και ένα από τα ελάχιστα κομουνιστικά κόμματα που υποστήριζαν το «εσωτερικό» ήταν αυτό της Β. Κορέας... Εκτοτε πολύ νερό κύλησε στις όχθες του Τάμεση και η μάχη για την επικράτηση της κομουνιστικής ορθοδοξίας τελείωσε , έτσι ελπίζαμε τουλάχιστον, μαζί με την κατάρρευση του σοβιετικού μπλόκ.

Βέβαια το δικτατορικό καθεστώς της Β. Κορέας συνέχισε ακάθεκτο το δικό του μοναχικό δρόμο της καταρράκωσης ενός λαού, αποτελώντας συγχρόνως και μια διαρκή απειλή για την ειρήνη της περιοχής με την εμμονή του στους πυρηνικούς εξοπλισμούς. Ο γιος αντικαθιστούσε τον πατέρα στην ηγεσία καθώς... βάθαινε η σοσιαλιστική δημοκρατία και έτσι φτάσαμε στο «μεγάλο ηγέτη» Κιμ Γιονγκ- Ουν που αντικαθιστά τώρα τον «αιώνιο πρόεδρο» Κιμ Γιόνγκ-Ιλ που μας αποχαιρέτισε υπό τα διατεταγμένα σπαρακτικά δάκρυα των Κορεατών...

Κι ενώ σύμπας ο κόσμος καταδικάζει και αποδοκιμάζει όλη αυτή την απίστευτη σταλινική οικογενειοκρατία υπάρχουν όπως φαίνεται ακόμα κάποιοι οπαδοί η και θαυμαστές της. Πού αλλού βέβαια, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο κόμμα στον ανεπτυγμένο κόσμο τουλάχιστον, πλην του ΚΚΕ, που εν ονόματι του αντιιμπεριαλισμού να εκφράζει τη συμπαράσταση του σε αυτή την αθλιότητα. Η κεντρική επιτροπή του ΚΚΕ λοιπόν διακηρύσσει την αλληλεγγύη της στο λαό της Β. Κορέας και στο Κόμμα των Κιμ γιατί λέει «έχουν κάθε δικαίωμα να προσχωρήσουν στο δρόμο της ανάπτυξης που έχουν επιλέξει ενάντια στις κάθε λογής ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στο εσωτερικό της χώρας». Γιατί βέβαια το ΚΚΕ ως κάτοχος της απόλυτης αλήθειας γνωρίζει πολύ καλά - έχει πειστεί προφανώς από τους κατά παραγγελία κλαυθμούς και οδυρμούς- ότι ο λαός της Κορέας δεν μπορεί να ζήσει χωρίς να έχει ένα Κιμ τάδε στο κεφάλι του να τον καταπιέζει.

Ούτε βέβαια έχουν ακούσει για την απίστευτη φτώχεια, την τρομοκρατία, την καταπίεση. Αλλά και η υπόλοιπη αριστερά μπορεί να μην έφτασε σ αυτό το σημείο, αλλά είτε προτίμησε να ποιήσει τη νήσσα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε έβγαλε μια δειλή ανακοίνωση όπως η Δημοκρατική Αριστερά χωρίς να τολμήσει να μιλήσει για έναν από τους χειρότερους δικτάτορες

Κατά τα άλλα η ελληνική αριστερά ομνύει διαρκώς στη δημοκρατία, υπερασπίζεται τους αγώνες των εργαζομένων, εκφράζει την αλληλεγγύη του υπέρ πάντων και πασών αρκεί να μη αμφισβητούν την αιώνια αλήθεια τού κόμματος, που τη διαχειρίζεται φυσικά η αλάνθαστη, εξ αποκαλύψεως, κομματική νομενκλατούρα...

Βόρειος Κορέα : η καταπίεση συνεχίζεται

noreply@blogger.com (Γαβριηλ / Gabriel) — Mon, 19 Dec 2011 13:56:00 +0000

Ο θάνατος του ηγέτη της Βορείου Κορέας Κιμ Γιονγκ Ιλ βύθησε την πιο απομονωμένη χώρα της γης στο πένθος. Το καθεστώς οργάνωσε ενορχηστρωμένους δημόσιους θρήνους, τοποθετώντας τους στοιχισμένους πολίτες στις πλατείες..
Όμως, οι πραγματικοί λόγοι θρήνου για τους βορειοκορεάτες είναι ότι η ισόβια καταδίκη τους στη φτώχεια, στην καταπίεση και στην πείνα -συνεχίζεται.

Τα ηνία του Προεδρικού Μεγάρου της Πιονγκ Γιανγκ αναλαμβάνει -ποιός άλλος- ο γιος του αποθανώντος Ηγέτη της ανεξέλεγκτης από τη Δύση πυρηνικής δύναμης, ο μικρότερος από τους τρεις γιους του, ο μόλις 27 χρονών Κιμ Γιονγκ Ουν (φωτο) Ήδη, λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του θανάτου του πατέρα του, ο νέος ηγέτης της χώρας διέταξε την πραγματοποίηση δοκιμής ακόμα ενός πυραύλου μεσαίας εμβέλειας, δίνοντας σαφές μήνυμα ότι στην ουσία τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.

Το βραβευμένο με ΕΜΜΥ ντοκυμαντέρ "Welcome to North Korea" των ολλανδών κινηματογραφιστών Peter Tetteroo και Raymond Feddema περιγράφει την καθημερινή ζωή των πολιτών της χώρας αλλά και την κεντρική θέση που κατείχε σε κάθε έμφανσή της ένας Ηγέτης-Θεός..
Μία ταινία που αποτελεί ίσως την μοναδική οπτικογραφημένη μαρτυρία για το πώς ένα καθεστώς βασίζεται στον φόβο και την ανέχεια των πολιτών του.
Δείτε την.

"Welcome to North Korea" (Ολλανδία, 2000)
των Peter Tetteroo και Raymond Feddema
Βραβείο ΕΜΜΥ -καλύτερο ντοκυμαντέρ, 2001

Δημοσιεύθηκε στο www.new-deal.gr

Μπαχρέην : ο ακήρυχτος εμφύλιος

noreply@blogger.com (Γαβριηλ / Gabriel) — Sun, 18 Dec 2011 01:53:00 +0000

Για πρώτη φορά στη σύντομη Ιστορία του ως ανεξάρτητο κράτος, το Μπαχρέην βρέθηκε στους πρώτους τίτλους της παγκόσμιας επικαιρότητας τον περασμένο Φεβρουάριο. Αμέσως μετά την καθαίρεση του Προέδρου Μπεν-Αλί της Τυνησίας, το φαινόμενο-ντόμινο της αποκαλούμενης 'Αραβικής Άνοιξης' έμελλε να εκδηλωθεί στην Πλατεία του Μαργαριταριού στο κέντρο του Μανάμα, της πρωτεύουσας του Μπαχρέην, όταν η σιιτική πλειοψηφία της χώρας αποφάσισε να εκδηλώσει την έντονη δυσαρέσκειά της προς την σουνιτική επικρατούσα μειοψηφία, τη σταθερή φιλοδυτική της πολιτική και τον συνεχιζόμενο πολιτικό και οικονομικό αποκλεισμό των φιλοϊρανικών φωνών που δεν θα εξυπηρετούσαν την πολιτική της Δύσης σε αυτή τη νευραλγική γωνιά της Γης -τον Περσικό Κόλπο. (Διαβάστε περισσότερα εδώ για τα πρωτόγνωρα γεγονότα που έζησε το Μπαχρέην τον Φεβρουάριο του 2011)

Σε μία πρωτοφανή εξέλιξη για τα δεδομένα των αραβικών κρατών του Κόλπου, οι χώρες-μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου - GCC (Σαουδική Αραβία, Κουβέιτ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ομάν, Κατάρ και Μπαχρέην) αποφάσισαν για πρώτη φορά στην ιστορία τους να μετουσιώσουν σε στρατιωτική συνεργασία την μέχρι πρότινος οικονομική και επιχειρηματική, που είχε ως κύριο σημείο αναφοράς το πετρέλαιο.
Αυτή τους η απόφαση είχε τη συμφωνία της Δύσης αλλά και τη δημοσιογραφική 'ανεκτικότητα' του τηλεοπτικού σταθμού Al Jazeera του γειτονικού Κατάρ που για την περίπτωση του Μπαχρέην επέλεξε να μην εξεγείρει τα πνεύματα της κοινής γνώμης, όπως είχε κάνει στην περίπτωση της Τυνησίας. (Διαβάστε περισσότερα εδώ για το ρόλο του τηλεοπτικού σταθμού Al Jazeera όταν ξέσπασαν οι διαδηλώσεις στον αραβικό κόσμο)

Έτσι, η κοινή στρατιωτική δύναμη του GCC που αποτελείτο κυρίως από επίλεκτες δυνάμεις καταστολής του σαουδαραβικού στρατού, ουσιαστικά κατέλαβε το Μπαχρέην με σκοπό να κρατήσουν στην εξουσία την βασιλική οικογένεια των Αλ-Χαλίφα και να αποτρέψουν την ανατροπή από φιλοϊρανικές σιιτικές πολιτικές δυνάμεις που εκπροσωπούν την σιιτική πλειοψηφία της χώρας.

Έκτοτε, πολύ λίγα ακούγονται στα διεθνή μέσα ενημέρωσης για το τι ακριβώς συμβαίνει στο Μπαχρέην, ένα κράτος-κλειδί του Περσικού Κόλπου, όχι μόνο λόγω της στρατηγιοκής του θέσης (δεν είναι τυχαίο ότι στα λιμάνια του σταθμεύει μόνιμα ο 5ος Στόλος των ΗΠΑ) αλλά και της δημογραφικής του σύνθεσης.
Άλλωστε, πάγια θέση της ιρανικής πολιτικής στην περιοχή, τόσο από την εποχή του Σάχη όσο και μετά την επικράτηση της Ισλαμικής Επανάστασης, ήταν και είναι ότι το Μπαχρέην ανήκει στην 'Περσική Πατρίδα' και ότι κακώς οι Βρετανοί το κατέστησαν ανεξάρτητο κράτος και δεν το απέδωσαν στο κράτος που θα έπρεπε ιστορικά και δημογραφικά να το ελέγχει -δηλαδή το Ιράν.

Τα βίαια επεισόδια ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις καταστολής και των σιιτών διαδηλωτών είναι σχεδόν καθημερινά. Η κυβέρνηση επέβαλε στρατιωτικό νόμο και είναι κοινό μυστικό ότι από τον Φεβρουάριο του 2011 μέχρι και σήμερα, η χώρα ανεπισήμως βρίσκεται σε εμφύλιο πόλεμο.

Τον Νοέμβριο του 2011, δέκα μήνες μετά από τις δραματικές εξελίξεις που γνώρισε η χώρα, ο Nicholas Kristof, ανταποκριτής των New York Times, επέστρεψε στο Μπαχρέην και περιγράφει το κλίμα που επικρατεί στο ταραγμένο μικροσκοπικό αυτό κρατίδιο, που ακόμα και σήμερα ταλανίζεται καθημερινά από τις ενδοκοινοτικές συγκρούσεις -χωρίς να διαφαίνεται κάποια διέξοδος για ειρηνική πολιτική λύση. Παρακολουθείστε το βίντεο που ακολουθεί.

ανταπόκριση του Nicholas Kristof των New York Times
-Νοέμβριος 2011-

Το φαινόμενο της 'Αραβικής Άνοιξης' έχει πολλές

και ποικίλες εκφάνσεις ανά χώρα.

Στην περίπτωση του Μπαχρέην όμως, αυτή η Ἀνοιξη έχει περισσότερο άρωμα Περσίας, γεγονός το οποίο η Δύση και οι γειτονικές αραβικές χώρες του Κόλπου δεν μπορούν και δεν θέλουν να το αποδεχθούν.

Δημοσιεύθηκε στο www.new-deal.gr

Κουβέιτ : δημοκρατία χωρίς κόμματα ;

noreply@blogger.com (Γαβριηλ / Gabriel) — Sat, 17 Dec 2011 03:10:00 +0000

Η αποκαλούμενη από τα δυτικά ΜΜΕ ως "Αραβική Άνοιξη" δεν έφτασε σε όλες τις αραβικές χώρες. Μία από αυτές είναι και το μικροσκοπικό Κουβέιτ, που η πολιτική του ηγεσία δείχνει να ελέγχει πλήρως τα πολιτικά πράγματα της χώρας, τουλάχιστον μέχρι στιγμής.

Η γεωστρατηγική του θέση, η εγγύτητά του με το κατακερματισμένο Ιράκ και το απομονωμένο και βαθιά αντιδυτικό Ιράν δεν επιτρέπουν στο Κουβέιτ να αντέξει σημαντικές εσωτερικές αναταράξεις. Άλλωστε, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα επέτρεπαν κάτι τέτοιο έτσι κι αλλιώς. Έτσι, δεν πρέπει να θεωρείται καθόλου τυχαίο ότι ενώ σε όλες τις άλλες αραβικές χώρες οι κάθε μορφής ντιρεκτίβες που είχαν δοθεί επί προεδρίας Μπους περί επιτάχυνσης των διαδικασιών εκδημοκρατισμού έχουν ουσιαστικά είτε παγώσει (Ιορδανία) είτε εσπευσμένα επισπευθεί (Μαρόκο), το Κουβέιτ συνεχίζει να προχωρά με πολύ αργά βήματα προς την ανάπτυξη κάποιου είδους κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Η έννοια της δημοκρατίας στη χώρα βρίσκεται ακόμα σε εμβρυακό στάδιο, αφού την τελευταία δεκαετία το κύριο θέμα πολιτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στις πολιτικές προσωπικότητες του Κουβέιτ είναι -ούτε λίγο, ούτε πολύ- η αναγνώριση ή μη στο δικαίωμα των γυναικών κατ'αρχάς να μπορούν να εκλέγουν και να εκλέγονται..

Παρ'όλ'αυτά, το Κουβέιτ αρχίζει σιγά σιγά να ξαναμπαίνει σε προεκλογικό κλίμα, εν όψει των κοινοβουλευτικών εκλογών του 2013, σε ένα πολιτικό σύστημα που δεν αναγνωρίζει πολιτικά κόμματα, δεν γνωρίζει την αρχή της δεδηλωμένης και -βέβαια- το φλέγον ζήτημα περί δικαιώματος των γυναικών να εκλέγονται και να έχουν λόγο στα πολιτικά πράγματα της χώρας να μην έχει τελείως λυθεί.

Μέσα σε αυτό το δημοκρατικά οξύμωρο κλίμα, ο κουβεϊτιανός πολιτικός επιστήμονας και αναλυτής Ghanim Alnajjar, στη συνέντευξή του στην αγγλόφωνη εφημερίδα του Κουβέιτ Arab Times εξηγεί γιατί η Αραβική Άνοιξη στις υπόλοιπες αραβικές χώρες είναι τελείως διαφορετική από την ανάλογη 'άνοιξη' που υπάρχει (υπάρχει άραγε;) στο Κουβέιτ.

Ο καθηγητής AlNajjar διδάσκει πολιτικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο του Κουβέιτ, έχοντας διδάξει και σε άλλα 43 πανεπιστήμια του εξωτερικού -μεταξύ των οποίων και στο Χάρβαρντ. Βραβεύθηκε από την αμερικανική ΜΚΟ για την προστασία των ανθρωπίνων δικαωμάτων Human Rights Watch και από το 2001 έως και το 2007 ορίσθηκε ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας στην εξεταστική επιτροπή του ΟΗΕ για τη Σομαλία. Διευθύνει το επιστημονικό περιοδικό Gulf Studies Series Journal, που εκδίδεται στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

@Arab Times, 17.12.2011

___________________________

Kuwait Spring Different - Eye on Reforms

Kuwait is facing its third election in three years in the slipstream of dramatic protests in which the country’s youth movements played no small role. Dr Ghannim Alnajjar, political analyst, pares down the various factors entangled in Kuwait’s politics to give readers a clear view of the actual stakes at play. He dismisses attempts to see the recent events in Kuwait on the same page as some of the revolutions that rocked the region this year as too far fetched. The Arab Spring had many different springs, and every one of them was unique. Kuwait’s spring is of an entirely different nature. In what ways? Read on.

Q: How does the leadership of Kuwait look at the revolutions in the region? Do you think the protests in Kuwait had been inspired by these revolutions?

A: We have to look at it from many different angles. Firstly, the events in Kuwait are noting new. They have been going on for the last two and a half years. They have nothing to do with the revolutions. New governments have come and gone in a short period of time. Two elections have already taken place in the last three years and this is the third one.
The protest is basically against government inefficiency. There are several levels of oppositions, and there are many issues at stake. Parliamentarians are only part of the broader opposition.
Just about a year ago, the government had adopted the measure of force to contain the opposition along with some political tactics in the Parliament. That was almost in synch with the beginning of the Arab spring.

It is wrong to paint all the uprisings in all the Arab countries with the same brush. Of course, the revolutions are together called the Arab Spring, but every spring was different in its scope, tenor and nature. The Libyan spring was different from the Bahraini spring, which was different from the Tunisian spring or the Egyptian spring. So every country had it differently.
Similarly, what is happening in Kuwait is very different from what’s happening in other countries. The people and the government of Kuwait were also keenly observing and taking various positions regarding the Arab Spring. Some support the Syrian regime, and some oppose it. Similarly there are people who support the Bahraini regime and some who oppose it. Rather amusingly, we find that those who support the Syrian regime, oppose the Bahraini regime and vice versa. Therefore it is all political, motivated by self interest.
The government too had its stance regarding different revolutions. HH the Amir himself was involved in Bahrain, when he tried to bring a negotiated settlement between the Bahraini regime and the opposition.

Q: Don’t you think the different opinions about the revolutions and their open debate in the society reflects Kuwait’s democratic culture?
A: Yes, it may be because of our openness, free speech, because we have a functioning Parliament, strong media and so forth.
It was one year ago, on Dec 8, 2010, that the government of Kuwait decided to go the way of confrontation. It was two pronged, one was to curtail the Parliament using majority. The stalemate ended just three weeks ago, when they decided to suspend the grilling of the Prime Minister.
Moreover, the government seemed ineffectual in handling the issue of the inflated bank accounts of some Parliamentarians. The last straw was the arrest of the forty protestors by the government.
Surely, the events in the Arab world have influenced the mindsets of the people here. But how deep the influence is remains to be seen.
So, for an outsider, who is unfamiliar with Kuwait’s political landscape, this may appear as a new development. But the truth is that there is nothing new. This has been going on for sometime, and what we are seeing is just the culmination of a long-drawn process.

Q: If nothing is new, then why do you think that the events have suddenly drawn such widespread attention all of a sudden?
A: As I said, what’s happening in Kuwait is mistakenly read as being part of the larger script unfolding in the region. It’s not so. Secondly, the only new factor in Kuwait is that the conflict that has all along existed between the Parliament and the government has now spilled out on to the streets, and the public for the first time has taken a very active participation in the protests.
I would say the youth activists played a more important role than the Parliamentarians this time round.

Q: Do you think there is greater responsibility on the people in Kuwait to act as the opposition, because the Parliament does not have a formal opposition bloc?
A: There are people who fit the definition of opposition in the Parliament. But, yes, they are not a cohesive group, because we don’t have political party system. Yet, there are almost 12 political parties in Kuwait, which though effective, don’t have a formal standing. However, they do exist, they function publicly, they deal with the government, the government negotiated with them recently. The Prime Minster and other ministers visited their offices. These groups have rented offices. So there are political parties in Kuwait, whether they call themselves that or not. They don’t exist in the Parliament or in terms of bylaws. Their representatives are there as MPs, but as a party they are not in the Parliament. So you can’t table a petition in the name your party. You have to do it individually, and that’s a weakness in the system.

Q: Wouldn’t it be better to bring about a change in the system and legalize these parties, instead of letting them wage proxy wars in the Parliament?
A: Yes. It definitely would be better. Talking of changes, until now all the demands for change have been within the framework of the constitution. There are no demands that are extra constitutional. The desire is only for political changes, no structural changes.
Something new happened in Kuwait with this crisis. With the departure of the Prime Minister, Sheikh Nasser Al Mohammed, we have for the first time in Kuwait what can be called a former Prime Minister. This has never happened before.
Yes, of course when the post of the Prime Minister and Crown Prince were separated, Sheikh Saad Al Abdullah, who was the prime minister then, had to abdicate the post of prime minister. That was a technical issue. But this is the first time a prime minister has had to leave the government due to real, political issues. This is history in Kuwait.

Q: This first in Kuwait... do you think this will have some kind of bearing on the elections this time?
A: Of course, it’s going to have an effect on the election. The former prime minister, and the deputy prime minister, who is now nominated Prime Minister, will pull the strings to try and influence the composition of the Parliament. They will work hard to make some candidates win and some lose. So we will see a very hotly contested election. The fight is going to be much tougher this time. Character assassinations will be the name of the game.
So, in short, the Arab Spring, while it has definitely had a bearing on the mindsets of the people here, our crisis predates any of the revolutions by far. So, it is not a new phenomenon. Secondly, there has not been any voice asking for a regime change in Kuwait, like in other countries of the region. All that they want is political reform. Kuwaiti spring is different.

Q: Do you think the protestors in Kuwait would be happy with some political reforms, while they know that most of the political problems are rooted basically in structural issues?
A: Some structural reforms have been asked for. For example, they want the Prime Minister to be from outside the ruling family. These would require changes in the constitution, which is a complex process. You will need a two-third majority in the Parliament backing the change and the approval of the Amir. In 1982, there was an attempt to bring about constitutional amendment aiming to give the Parliament the character of a consultative assembly. But it was seen as very risky, and though there was much support for it, the move couldn’t be taken through.

Q: Is there a demand for an elected government?
A: There are all kinds of ideas floating in the society. But I think those views are really far and few between. There is no strong cry for such a change towards a constitutional monarchy.
Moreover constitutional monarchy is understood in different ways in different parts of the world. In 2001, when Bahrain started feeling the rumblings of a crisis, they called the system there constitutional monarchy. Jordan claims to have a constitutional monarchy. Morocco also says it has a constitutional monarchy, while none of them is a constitutional monarchy in the full sense of the word.
The people here are wary of such a shakeup of the system. There is really no strong yearning for such a change.

Q: I just get this feeling from what you are saying that people are quite confused as to what they want, while the hunger for change is real. Is it true?
A: If we had not had the Arab Spring, this fear for change would have been much less here. Because we, in my assessment, don’t have a serious problem. There are political problems, yes, but the people are happy. The political problems have to do with a loss of direction, incompetence of leadership and so on. We also have a problem in the Parliament. The MPs have complete freedom to do what they want to do without any accountability. I mean, look at it, MPs were involved in fist fights in the Parliament. And nothing happened. HH the Amir had to interfere to resolve the crisis.
If there is an issue in the Parliament, the MPs don’t follow the method of dialogue. They drag the media into it and indulge in rhetoric. This escalates the problem. There is no crisis that can’t be settled through negotiation.

Q: In the backdrop of all that you just said, what do you think would be the dominant issues in this election?
A: The main slogan will be anti-corruption. Some candidates I think will raise the issue of Kuwait’s future. The constitutional court issued a verdict supporting the law criminalizing tribal primaries. That came just two days before the dissolution of the Parliament. The verdict, though merely coincidental, has been very timely, because Kuwait is going into fresh elections, and as everyone knows, tribal primaries are an important feature in all our elections.
So a person who runs for tribal primaries is not only defying the law, but also the constitution. As a result, we have at least five MPs, who won the last elections through tribal primaries, announcing that they will not take part in tribal primaries in this election. This is a major improvement.

Q: What will be the consequence if candidates still run for tribal primaries?
A: That they will. But what I am saying is that there is greater tendency to opt out of primaries, especially because five powerful former MPs have announced that they wouldn’t take part in primaries.
Moreover, most of the youth movements who played such an important role in bringing about change are against primaries. Therefore, the candidates will be wary of antagonizing them by running primaries.
Then there will also be a group of candidates who will base their election rhetoric on opposing the opposition. There is space for that too.

Q: What will be the claim of this group? What issues will they raise in their bid to oppose the opposition?
A: They will claim that Kuwait is backward because of the opposition. We have to get rid of them to take Kuwait on the path of development. You should vote for people who have constructive ideas, and who are willing to expend Kuwait’s resources and energy in the right direction.

Q: So, these are people who are basically pro government?
A: Not necessary, because anyone who present themselves as being pro government will be viewed in a dim light. This will work against them. They will be labeled immediately. Because it is public knowledge that the previous government is funding some candidates. So, those who oppose the opposition will not talk in favor of the government, but they will raise the larger issues of development and stability, which the common man easily identifies with.

Otherwise it would be suicidal for candidates to claim to be pro government. Nobody would say at this stage that the former Prime Minister will be reinstated after the fresh elections. We have a former prime minister and a former deputy prime minister, who are trying to make a comeback. So, it will be very interesting to watch how the power equations will be played out in the coming days. You have ruling family members playing each other by supporting candidates. These are not new things in Kuwait, and have happened all the time. But this time, the clash is going to be stronger and fierier.

Q: How are the youth movements feeling now that they have scored a victory?
A: Surely, they have a feeling of achievement. They are in full gear. Most of them were detained. And we have to understand that in any civil, peaceful protest, imprisonment only makes the movement stronger. That’s why billed this act of the government to detain the protestors as the most terrible mistake. The government actually strengthened the movement.
Now the youth movement will quadruple. Not necessarily in numbers, but in terms of enthusiasm. Now, it’s fresh elections and they have more work to do. Now is the golden chance for pull things into their orbit. They can influence candidates, apply pressure on them to agree to their demands.
If the youth movements get together, they have differences between them - at least temporarily for the election, they will be in a very strong position. The most important quality of these youth movements is that they are not connected to MPs in any way. They are independent. These groups have announced it publicly, many times.

Every election, if you have been closely following elections in Kuwait, has some new elements in it. For example, 2006 elections had fewer constituencies for the first time. And then in 2008, you had women candidates actively taking part in elections, although they had gained the right to run for election in 2006. In 2009, we actually had the first female MPs. This time, the new element is the role of youth.
The way the issue of corruption will be viewed in this election will also be new. It will be taken with much more intensity than in previous elections, because now the case of MPs having bank accounts disproportionate to their incomes has gone to the public prosecutor, and the Central Bank Investigation Bureau has also been involved. So, this is new. At least 13 former MPs are under the shadow of suspicion.

The picture will get clearer as we get closer to the elections. Because we still don’t know who is running and who is not running, and what sort of alliances are likely to emerge. As you know, in Kuwait we have a rather unique system of voting, where we can vote for four candidates out of 10 candidates in each constituency. To me, it doesn’t make sense. Probably, the rationale behind it is that they don’t want to create room for monopolies.
In this system, candidates sometimes get into alliances or they indulge in exchanging votes. In an alliance, two candidates might decide to face the elections together, campaigning together and asking their followers to vote for both of them. Under vote exchange, two candidates would instigate their vote bank to also vote for the other candidate, thereby increasing their polls.
If the names of candidates who are actually discussing these alliances are brought to light, people might be surprised. They could be people from different ends of the political spectrum. In the earlier system of 25 constituencies, each voter could cast only two votes, and so this was not possible.

biography
Dr Ghannim Alnajjar is Professor of Political Science at Kuwait University and editor of the Gulf Studies Series Journal, UAE. From 1999 to 2002 he was Director of the Centre for Strategic and Future Studies at Kuwait University and has been visiting scholar at several universities such as Harvard University. Dr Alnajjar has lectured on an occasional basis in more than 43 universities, academic institutions, and think tanks across the world. He introduced, through the Kuwaiti Parliament, the concept of producing the first annual report on the human rights situation in Kuwait, and was appointed as the chairman of the committee that produced the first report. He has been active in the field of human rights protection for which he earned the International Monitor Award by Human Rights Watch in New York 1991. Between 2001 and 2007 he was the UN Independent Expert on Human Rights in Somalia, appointed by the UN Secretary General.

κι όμως, ακόμα αγαπούν τους Γερμανούς

noreply@blogger.com (Γαβριηλ / Gabriel) — Fri, 16 Dec 2011 02:25:00 +0000

Αν η Ελλάδα τα τελευταία δύο συναπτά έτη διεκδικεί το βραβείο της πιο αντιγερμανικής χώρας στη Γη, το ακριβώς αντίθετο ισχύει για την Νορβηγία. Μην βιαστείτε να απαντήσετε ότι αυτό οφείλεται στο ότι η Νορβηγία δεν ανήκει ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ούτε στην Ευρωζώνη.

Ο λόγος είναι τελείως διαφορετικός, και βέβαια παντελώς άσχετος με την πολιτική της καγκελαρίου Μέρκελ.

Ο 32χρονος γερμανός Marcel Gleffe εδώ και χρόνια ζει μόνιμα στη Νορβηγία, όπου εργάζεται ως οικοδόμος. Το περασμένο καλοκαίρι, και ενώ περνούσε τις διακοπές του με τους γονείς του που ήρθαν να τον επισκεφθούν, άκουσε σφοδρούς πυροβολισμούς από το νησί απέναντι. Ήταν η μοιραία εκείνη νύχτα που 69 ανυποψίαστα νέα παιδιά έχασαν τη ζωή τους από τον ψυχασθενή Anders Behring Breivik. Ο Marcel Gleffe πολύ πριν φτάσει στον τόπο του εγκλήματος η τοπική αστυνομία, πρόλαβε και έσωσε 30 άτομα, μεταφέροντάς τα με την πρώτη βάρκα που βρήκε μπροστά του από την παραλία του μοιραίου νησιού Utøya στην ασφαλή απέναντι ακτή.

Φέτος λοιπόν, το βραβείο του "Νορβηγού της Χρονιάς" (ένα βραβείο που απονέμεται κάθε χρόνο από το ευρείας κυκλοφορίας περιοδικό Ny Tid) , απονέμεται για πρώτη φορά σε μη-Νορβηγό, και δη Γερμανό.

Περισσότερα από την αγγλόφωνη εφημερίδα του Βερολίνου The Local

@The Local, 16.12.2011

____________________

"German Hero Named Norwegian of the Year"

A German man has received the honour “Norwegian of the Year 2011” for helping rescue 30 survivors of the Utøya island massacre in July.

Rostock native Marcel Gleffe, 32, was holidaying with his parents on the mainland when he heard gunshots being fired by far-right extremist Anders Behring Breivik on the nearby island of Utøya, where 69 people died.

"Initially I thought that it was fireworks,” said Gleffe. “Then I quickly realised that someone was shooting, and that someone had to bring these people out of the water," he added.
Instincts took over as Gleffe, who had been living in Norway for several years working as a roofer, jumped in a boat and began pulling youths from the cold waters of surrounding the island.
He made multiple trips in the hour that it took the police to arrive at the shooting, managing to bring between five and eight people at a time back to the mainland. His boat was shot by the attacker during the rescue.
Officials believe he rescued around 30 survivors from the island, which was hosting a camp for the Norwegian Youth Labour Party.

The prestigious “Norwegian of the Year” award, which is run by the Norwegian news magazine Ny Tid and The ceremony took place on Thursday, December 15th, at the House of Literature in Oslo.

In the past year, Gleffe has also received the German Federal Cross of Merit, the Ludwig-Beck Prize for Civil courage and the Golden Hen German media prize.

"Είμαι πολύ πολύ θυμωμένη"

noreply@blogger.com (Γαβριηλ / Gabriel) — Thu, 15 Dec 2011 01:41:00 +0000

Η συνέντευξη της γνωστής τραγουδίστριας Νανάς Μούσχουρη στο κυριακάτικο φύλλο της γερμανικής εφημερίδας Die Welt συζητήθηκε πολύ στην Ελλάδα και μάλιστα πολύ αρνητικά. Δικαιολόγησε πλήρως τη στάση της Γερμανίας αλλά και της κοινής γνώμης των Ευρωπαίων που θεωρούν ότι η Ελλάδα ευθύνεται για την καταρράκωση της Ευρωζώνης, αποδίδοντας το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης της σημερινής οικονομικής κατάστασης της χώρας στις σοσιαλιστικές κυβερνήσεις που κυβερνούσαν τη χώρα κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

Αν και η γνώμη της Νανάς Μούσχουρη συμπίπτει με μεγάλο μερίδιο της ελληνικής κοινής γνώμης σε πολλά από τα όσα λέει για τη σημερινή κατάσταση της χώρας -τόσο ως προς τους λόγους που τη δημιούργησαν αλλά και ως προς τα έντονα ανθελληνικά αισθήματα που τρέφουν (και θρέφουν) τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ τους τελευταίους μήνες- δεν ήταν καθόλου ευχάριστο να ακούει κανείς μία ελληνίδα τραγουδίστρια να μιλάει κατά τρόπο τόσο"ευρωπαϊκό".

Μία συνέντευξη που σίγουρα θα αποτελέσει αιτία η επόμενη καλλιτεχνική εμφάνισή της στην Ελλάδα να αργήσει πάρα πολύ.

Και γι'αυτόν ακριβώς το λόγο, είναι χρήσιμο να παρατεθεί ολόκληρη στο πρωτότυπο γερμανικό της κείμενο, που φέρει τον τίτλο "Είμαι πολύ πολύ θυμωμένη"

@Welt am Sonntag , 11.12.2011

___________________________

"Ich bin sehr sehr böse"

Nana Mouskouri sass fuer Griechenland im EU-Parlament, brachte Europa weisse Rosen aus Athens und versteht, warum ihre Landsleute schwer regierbar sind. Ein Krisen-Gerspaech.

Nana Mouskouri ist müde. Die Sängerin hat ein Konzert gegeben für Berlin, wo sie vor 50 Jahren "Weiße Rosen aus Athen" aufgenommen hatte. Mittlerweile ist sie 77 Jahre alt. Sie trägt ihr Haar so lang und schwarz wie immer und ihre markante Brille. Mitten in der Euro-Krise kehrt sie unerwartet aus dem Ruhestand zurück in den Musikbetrieb. In April geht sie noch einmal auf große Europa-Tournee.

Welt am Sonntag: Vor drei Jahren haben Sie am Fuß der Akropolis Ihr Abschiedskonzert gegeben. Jetzt treten Sie wieder auf, mit einer modernisierten Version der "Weißen Rosen aus Athen". Die berühmteste lebende Griechin singt für Europa.

Nana Mouskouri: Eigentlich hatte ich nur den 50. Geburtstag der "Weißen Rosen" feiern wollen. Als ich es 1961 aufgenommen hatte, stand Griechenland musikalisch noch in der ersten Reihe. 1967 kam die Militärdiktatur, Musiker verließen das Land und hielten in Europa die Sympathien für die Griechen aufrecht. Heute sind alle unzufrieden mit den Griechen, was ich verstehe und richtig finde. Die Deutschen und ich, wir pflegen ja eine besondere Beziehung - auch die "Weißen Rosen" sind in Berlin gewachsen. Dafür möchte ich mich bedanken. Mit den Griechen bin ich böse, vor allem mit den Politikern, die sind für die Probleme verantwortlich.

Welt am Sonntag: Sie machen sich Sorgen um Europa?

Nana Mouskouri: Wir brauchen Europa, wir alle. Auch die Griechen müssen lernen, dass man Schulden begleichen muss. Wir haben die vergangenen 30 Jahre, seit wir in der Europäischen Gemeinschaft sind, in einer Lüge gelebt, in einem falschen Wohlstand. Und die Wohlhabenderen haben die gewählt, die in ihrem Sinn regiert haben. Das waren die Sozialisten, sie haben das Land in die Situation gebracht, in der es heute ist. Sie haben ihre Wähler darin bestärkt, dass sie meinten, nicht zu viel arbeiten zu müssen in ihren sicheren und gut bezahlten Jobs. Das alles wurde mit europäischem Geld finanziert - die Häuser, die Autos, die Wahlen. Europa hat das Recht, darüber verärgert zu sein. Auch wenn man sagen muss: Europa hätte auch beizeiten einschreiten können. Insgesamt aber gilt: Griechenland braucht Europa mehr, als Europa Griechenland braucht.

Welt am Sonntag: Ein deutsches Magazin hat eine Aphrodite mit gehobenem Mittelfinger gezeigt. Die deutsche Botschaft in Athen wurde mit Hakenkreuzen besprüht. Sie sollten schlichten.

Nana Mouskouri: Den Zorn der Deutschen kann ich gut verstehen. Wer einem anderen immer wieder Geld leiht und es nicht zurückbekommt, wird wütend. Ich habe gelernt, ehrlich zu arbeiten. Man bekommt nichts geschenkt. Durch den Erfolg der "Weißen Rosen" bin ich zur überzeugten Europäerin geworden und habe gelernt zu leben, wie man in Deutschland und in Frankreich lebt. Die Mentalitäten sind im Süden anders. Werte wie Disziplin und Respekt werden weniger ernst genommen. Mit Angela Merkels Haltung bin ich völlig einverstanden.

Welt am Sonntag: Verstehen Sie die antideutsche Stimmung in Ihrer Heimat? Sie haben als Kind die deutschen Besatzer erlebt.

Nana Mouskouri: Das hat damit nichts mehr zu tun, und deshalb fehlt mir dafür das Verständnis. Darüber bin ich wirklich sehr, sehr böse. Ich schäme mich. Ich empfinde das als Verrat. Griechenland braucht Hilfe, aber nicht umsonst.

Welt am Sonntag: In den Neunzigern saßen Sie als Abgeordnete im Europaparlament. Was versprachen Sie sich davon?

Nana Mouskouri: Die Partei, die Nea Dimokratia, hatte mich dazu gedrängt. Es hieß, ich könne dem Land helfen. Aber ich hatte doch keine Ahnung, wie es in einem Parlament so zugeht. Ich bin eine Musikerin, die sich für Menschenrechte einsetzt, aber keine Politikerin. Ich hatte gehofft, Brücken der Freundschaft zwischen den Ländern bauen zu können. Ich bin viel gereist, ich habe in vielen Sprachen gesungen, und ich dachte, auch mein Land für Europa begeistern zu können. Fünf Jahre lang saß ich in Straßburg. Aber Politik ist nichts für Künstler. Musik spricht Wahrheiten aus. Du kannst nicht lügen, wenn du singst. Musiker spüren es sofort, wenn sie Fehler machen, weil sie unmittelbar mit den Menschen zu tun haben. Im Parlament kann keiner die Wahrheit sagen, jeder muss die Parteiinteressen wahren. Es geht nie um Kultur.

Welt am Sonntag: Hatten Sie damals schon Zweifel an der europäischen Idee?

Nana Mouskouri: Die Idee ist und bleibt großartig. Das Problem Europas ist doch: Jeder Staat macht, was am besten für sein Land ist. Es gibt keine Harmonie zwischen den Staaten. Was kostet ein Kaffee in einem deutschen Restaurant?

Welt am Sonntag: Sagen wir: zwei Euro.

Nana Mouskouri: In Griechenland bezahlen Sie fünf Euro, weil es niemand kontrolliert und sich keiner darum kümmert. Die Politik muss die Märkte auf vernünftige Weise öffnen, ohne die Hoheit abzugeben. Es war falsch, einfach die Grenzen zu öffnen.

Welt am Sonntag: Scheitert Europa gerade an sich selbst und an den Europäern?

Nana Mouskouri: Nein, ich glaube an dieses Europa. Aber Deutschland sollte nicht für andere Länder zahlen müssen. Freiheit braucht Verantwortung.

Welt am Sonntag: Europa ist nicht nur eine ökonomische Idee. Sie selbst haben sich mit den Deutschen versöhnt, als Griechenland noch weit davon entfernt war, der EU anzugehören. Sie sind 1961 nach Berlin zu Aufnahmen geflogen. Manos Hadjidakis, der Komponist der "Weißen Rosen", lehnte damals ab, Sie zu begleiten.

Nana Mouskouri: Kriege passieren. Und wenn sie vorüber sind, fangen die beteiligten Länder von vorne an. Sie lernen aus ihren Fehlern. Man kann doch nicht sein Leben in der Vergangenheit verbringen. Und Sie dürfen nicht vergessen: Griechenland hatte in den 50er-Jahren einen Bürgerkrieg und steuerte 1961 auf die Diktatur zu. Bürgerkriege sind schrecklich, sie entzweien Brüder und Schwestern. Wegen politischer Ideen! Ich kam nach Berlin, und die Leute, die ich traf, waren so jung wie ich, sie hatten mit dem Weltkrieg nichts mehr zu tun. Ich sah die Mauer in Berlin und ein Land, das sehr traurig wirkte. Ein gespaltenes Volk wie die Griechen damals. Aber schon 1961 war ich zuversichtlich, dass die Mauer wieder verschwinden würde. Ich habe immer lieber nach vorn geschaut.

Welt am Sonntag: Warum sind Sie 1974, als die Militärdiktatur vorüber war, nicht heimgekehrt nach Griechenland wie viele andere Künstler?

Nana Mouskouri: Ich hatte erfolgreich in Frankreich gesungen, in Deutschland, in Amerika. Ich hatte Kinder, die in der Schweiz geboren waren. Griechenland schien mir plötzlich weit weg zu sein von allem. Ich war viel unterwegs. Ich habe überall für Griechenland gesungen und meinem Volk dadurch im Ausland geholfen.

Welt am Sonntag: Sie wollten sich als Musikerin nie so entschieden einmischen in die griechische Politik wie Mikis Theodorakis oder Melina Mercouri?

Nana Mouskouri: Melina Mercouri war meine Freundin. Theodorakis war nie mein Freund. Wir haben eine Schallplatte zusammen gemacht, aber er hat sich immer zu sehr für das Politische interessiert. Er suchte seinen Platz in der Politik, ohne ihn je zu finden. Melina Mercouri war Ministerin, und zwar eine sehr gute. Sie hat alles getan für die Kultur und die Musik. Für mich wäre das nichts gewesen. Ich glaube übrigens auch, dass die Griechen schwieriger zu regieren sind als andere Völker. Ihre Bildung ist schlechter, sie sind wilder in ihrer Lebensart. Sie tun sich schwerer, Gesetze zu befolgen. Man darf ihnen nicht zu sehr entgegenkommen. Wie Papandreou, erst der Vater, dann der Sohn. Sozialisten sollten den Ärmeren helfen und nicht sich selbst. Sie sollten die Korruption unterbinden und nicht fördern. Aber es gibt ja leider keine Ideologien mehr. Ich bin gern ideologisch, die Welt ist kompliziert.

Welt am Sonntag: Die Griechen haben die Demokratie erfunden.

Nana Mouskouri: Und heute wissen sie nicht mehr, wie sie geht.

Welt am Sonntag: Fühlen Sie sich noch der Nea Dimokratia verbunden?

Nana Mouskouri: Ich stehe der Partei nahe, weil mein Freund Konstantinos Karamanlis sie gegründet hat. Was wir jetzt brauchen, sind Persönlichkeiten, ehrlich und stolz.

Welt am Sonntag: Was ist Heimat heute für Sie?

Nana Mouskouri: Ich lebe in der Schweiz, als griechische Europäerin. So werde ich auch in meiner alten Heimat gesehen: In Griechenland erkundigen sich die Leute bei mir, wie Europa sie beurteilt. Sie haben Angst davor, dass man im Ausland schlecht über sie denkt. Und dass sie niemand mehr besuchen möchte.