.

രണ്ട് ഗാനങ്ങൾ

2011-03-06T06:30:00.000-08:00

ഗംഗാലഹരി

2011-02-04T10:34:00.000-08:00

നിരന്ന് വിശാലമായ ആകാശത്തെ നോക്കിനിൽക്കാൻ കൂട്ടാക്കാത്തത് ഒരു പക്ഷേ ഗംഗ മാത്രമാവാം.പ്രത്യേകിച്ചും, ആരതിദീപസ്തംഭങ്ങളിൽ നിന്നും നേർത്തുയരുന്ന ധൂമാവലികൾക്കു കൂടി പ്രിയകാന്തയായ സന്ധ്യക്ക് സൂര്യൻ ചാർത്തിപ്പോയ അംഗരാഗത്തിന്റെ ചെന്താരൊളി പകർന്നു കിട്ടുന്ന ഈ രമണീയ വേളയിൽ‌പ്പോലും, അവളിൽ കണ്ട ഭാവമില്ല.എന്ന് തുടങ്ങിയതാണീ യാത്ര? ജടാമകുടത്തിൽ നിന്നും ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും പാഞ്ഞുപോകുന്നത് ആരുടെ പാദം പുൽകാനാണെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്, അതല്ല തീർത്ഥമായിത്തീർന്നതിനു ശേഷമത്രേ മഞ്ഞണിഞ്ഞ ആ ഉത്തമാംഗത്തിൽ വന്ന് പാർപ്പുതുടങ്ങിയതെന്നും..! അകിട് നിറഞ്ഞു മുറ്റിയ സുരഭിയെപ്പോലെ പാവനത്വം പാരിലെങ്ങുമൊഴുക്കാൻ വെമ്പൽ പൂണ്ടുള്ള ഈ പാച്ചിലിൽ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുകയല്ല, കാണാതിരിക്കലാണ് ധർമ്മം.

മഞ്ഞിന്റെ ആത്മാവിനെ ദൂരദൂരങ്ങളിൽ പോലും കൈവെടിയാതെ, തന്റെ അരയെ ചുറ്റിയൊഴുകുന്ന ഭാഗീരഥിയിൽ നിന്നും ഒരു കുടന്ന തീർത്ഥമെടുത്ത് ജഗന്നാഥൻ ചക്രവാളത്തിന്റെ അധിപനിൽ കണ്ണും മനവും നട്ടു.വിറയില്ലാത്ത വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങൾക്കപ്പുറത്തൊരു ഭൂമികയെ ന്യസിച്ചുകൊണ്ട് തുള്ളികൾ ഇറ്റിറ്റ് വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.

“ദേവം തർപ്പയാമി..!’’

ആകാശത്തിന്റെ കാണാവരമ്പുകൾക്കുമപ്പുറം ഭവാന്മാർ അനുഭവിച്ചിരുന്ന ഈ അമൃതസ്പർശത്തെ സുകൃതാതിരേകം കൊണ്ട് മാത്രം ഉപാസിക്കുന്ന ഈ അല്പൻ, ന്യാസത്തിന് ശുൽക്കം നൽകും കണക്കെ മഹാസങ്കല്പഗർഭമായ പ്രപഞ്ചം മുഴുവനുൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു തുടം , ഇതാ ഈ പ്രവാഹത്തിൽ നിന്നടർത്തിയെടുത്ത് നിങ്ങൾക്കായ് തന്നെ തർപ്പിക്കുന്നു..!

“ദേവഗണാൻ തർപ്പയാമി ’’

ഗണങ്ങളും ഗാണാധിപന്മാരും ഇവളുടെ ഒരു തുള്ളിയോട് ജന്മാന്തരങ്ങളായി കടപ്പെട്ടവരാണെന്നും ഞാനറിയുന്നു. എന്റെ കൂടെപ്പിറപ്പുകളെ..! അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തിൽ നിന്നും ഒരടരെടുത്ത് ഞാനിതാ തർപ്പിക്കുന്നു.

“ഋഷിം തർപ്പയാമി”

പ്രതിഭയുടെ പ്രകാശത്തിലാണ് കാതമിത്രയും നടന്നു തീർത്തത്. അതൊരു മാറ്റൊലിത്തെളിച്ചം മാത്രമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോഴാണ് പിടിച്ചു നടത്തിയ മഹാഹസ്തത്തെ കണാനാകുക.അതാദ്യം കണ്ടവർ, കാണിച്ചു തന്നവർ, കാലാതിവർത്തികൾ നിങ്ങൾ….സ്വീകരിച്ചാലും..!

“ഋഷിഗണാൻ തർപ്പയാമി”

ആധിഭൌതികവും ആധിദൈവികവും ആധ്യാത്മികവുമായ സിദ്ധികൾക്ക് നിദാനങ്ങളായ അറിവിന്റെ വിഭൂതികൾക്ക് ഇന്നും തിരികൊളുത്തുന്നുണ്ട്, ഹിമഗിരിശൃംഗങ്ങളിലെ ജ്യോതിഷ്മതികളുടെ തൂവെളിച്ചത്തിൻ ചാരെ താരാപഥങ്ങളിൽ കണ്ണും നട്ടിരിക്കുന്ന മഹർഷികളുടെ ജ്വലിക്കുന്ന നയനഗോളങ്ങളിൽ..!എത്രയെത്ര സിദ്ധികൾ, എത്രയെത്ര ശാഖകൾ, എത്ര രസങ്ങൾ… അഗണ്യം, അചിന്ത്യം. സമസ്ത ഋഷിഗണങ്ങളുടെയും പദപദ്മങ്ങളിൽ ഇതാ ഇവന്റെ പ്രണാമം.!

പാദങ്ങളിൽ ഗംഗയുടെ സ്പർശമനുഭവിച്ചുംകൊണ്ട്, ഉപരിലോകങ്ങളെ ചവിട്ടിക്കയറുന്ന മഹാമന്ത്രത്തിന്റെ മാത്രകളിൽ ജഗന്നാഥൻ പടികളിൽ വിനാഴികകൾ നിന്നു. കാശിയുടെ സന്ധ്യകളിൽ നിറഞ്ഞു പതയുന്ന അത്മീയതയുടെ ധ്വനിവൈവിധ്യങ്ങളെ കുറെയൊക്കെ ദൂരത്തു നിർത്തുന്ന മണികർണ്ണികാഘട്ടും കടന്നു നീളുന്ന ഗംഗയുടെ തീരത്തെ വേദികളിൽ ഏഴു വട്ടം ആത്മപ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് നടുവിരൽ കൊണ്ട് ഭൂമിയെന്ന മൂലത്തിനും സഹസ്രാരമെന്ന ശീർഷത്തിനും നാഭീനാളബന്ധം തീർത്തു. ഉത്തരീയം കുടഞ്ഞു തോളിൽ വിരിച്ച് ജഗന്നാഥൻ മറുകരയിലേക്ക് നോക്കി. ഗംഗയിലിപ്പോൾ താരാപഥങ്ങളുടെ വെളിച്ചം ഓളം തള്ളി നിൽ‌പ്പതു കാണാം. ഇരുട്ടിനു മറയ്ക്കാനാവാത്ത ഗംഗ. നെടുനീളം പണിതീർത്തിരിക്കുന്ന പടികളിൽ ദീപസ്തംഭങ്ങൾ നൽകുന്ന വെളിച്ചത്തിലൂടെ കയ്യിൽ ശൈശവം പിന്നിടുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ എടുത്തുംകൊണ്ടെന്ന പോലെ താളപത്രം കൊണ്ട് നെയ്ത പൂത്താലങ്ങളിൽ കത്തിച്ച ചെരാതുമായി ജനങ്ങൾ തിങ്ങി നിൽക്കുന്നു. ദേശാടകർ, തീർത്ഥാടകർ, യാത്രികൾ, കുതുകികൾ.. എത്രയെത്ര വിഭാഗങ്ങൾ! കാഷായവും കറുപ്പും വെളുപ്പും വർണ്ണാന്തരങ്ങളും എല്ലാം ഈ ധാരയുടെ പ്രപഞ്ചത്തിലേക്ക് വീഴാൻ വെമ്പുന്ന ശിശുക്കളെപ്പോലെ .. തമ്മിലറിയാതെ, തന്നെയറിയാതെ, ‘ഗംഗാമയ്യാ‘ എന്ന ഒരേ വികാരത്തിൽ മുഴുകിയാടുന്നു. ഡോലക്കുകളും കൈമണികളും ചിലങ്കകളും നിർത്താതെ പാടുന്നു. ശീർഷങ്ങൾക്ക് മേൽ ഉടുക്ക് കെട്ടിയ ശൂലങ്ങളും വേലുകളും ഉയർന്നും താഴ്ന്നും താളമിടുന്നു. ആരതി വിളക്കുകൾ വൃത്തത്തിലും നീളത്തിലും ഇടത്തും വലത്തും ചിത്രങ്ങൾ തീർത്ത് ഭജനയ്ക്ക് ചാരുതയേകുന്നു.

എത്രയെത്ര ആശ്രമങ്ങളുണ്ടിവിടെ.. എത്രയോ ക്ഷേത്രങ്ങളുണ്ടിവിടെ.. എല്ലാം ഏതാണ്ട് ശൂന്യമാകും ഈ സന്ധ്യകളിൽ. കാശി വാഴും വിശ്വനാഥൻ പോലും തന്റെ ആശ്രിതയ്ക്ക് ഭക്തർ ചാർത്തുന്ന സാന്ധ്യശോഭ നുകരാൻ ശ്രീലകം വിട്ടെഴുന്നള്ളും. പിന്നെയല്ലേ മറ്റുള്ളവർ.! എന്നിട്ടും ഒന്നും കാണാൻ നിൽക്കാതെയൊഴുകുന്ന ഗംഗ, എന്നാൽ ഒന്നും നിരസിക്കാത്ത ഗംഗ. ഭൂമിയിൽ ഒരേയൊരത്ഭുതമേ ഉള്ളൂ. അതു നീയാണ്. നീ മാത്രം.!

കൂപ്പിയ കൈകളുമായി ജഗന്നാഥൻ തിരിഞ്ഞു. പടികൾക്ക് മേലെ വരമ്പു നെയ്തുണ്ടാക്കിയ വലിയ ഛത്തരികളിലൊന്നിൻ കീഴെ ഗംഗയിൽ നിന്നുള്ള കുളിർകാറ്റിൽ ആ വെണ്ണക്കൽ രൂപത്തിന്റെ പട്ടുചേലാഞ്ചലത്തിലെ ഞൊറികൾ ശാന്തമായി ഇളകുന്നുണ്ട്. അലുക്കുകളിൽ മിന്നി മറയുന്ന മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിന്റെ കാന്തിയും നോക്കി ജഗന്നാഥൻ പടികൾ കയറി വന്നു. ഒരു അഭൌമ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ വൈകാരികതയനുഭവിച്ച് അകലം പാലിക്കാതെ ഇടതുഭാഗം ചേർന്നിരുന്നു. ജോധ്പൂരിന്റെ കലാവൈദഗ്ധ്യം വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്ന ഘാഗ്രാ ചോലിയും ഗോധ്നിയുമൊന്നും ദിവസങ്ങൾ പലതു കഴിഞ്ഞിട്ടും ഒളിമങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഘൂമറും ഭംഗ്രയും ലാവണിയും ദണ്ഡിയയും ഒക്കെ ഏഴും ഏഴേഴും ചേർന്ന വർണ്ണങ്ങളിൽ ചോലിയാകെ വരഞ്ഞിരിക്കുന്നു.ഈ വശ്യസുന്ദര മേനിക്ക് അന്തപ്പുരത്തിന്റെ മോടിക്ക് ചേരാത്ത എന്തു വസ്ത്രമാണ് നൽകുക എന്നതാണ് ആ ദിവസങ്ങളിലൊക്കെ തന്നെ കുഴപ്പിച്ച സങ്കടം. സാരംഗൻ കൊണ്ടു വന്ന അവന്റെ പെങ്ങളുടെ വസനത്തിലാണ് ഈ സ്വത്ത് വിശ്രമവേളകൾ കണ്ടെത്തിയത്. മാത്രവുമല്ല…. ഇതൊക്കെ ചക്രവർത്തിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം നെയ്ത് നൽകുന്നതാണ് താനും. ആസ്ഥാനകവിക്ക് ഇതുകൊണ്ട് എന്താവശ്യം?

പടികളിൽ അലസമായി പരന്നു കിടക്കുന്ന ഗോധ്നി അവളുടെ സ്പർശം കിട്ടുന്നിടത്തൊക്കെയും ചേർന്നുകിടക്കുന്നുണ്ട്. മാർദ്ദവത്തിന്റെ മൂർത്തരൂപമായ കരതലങ്ങൾ രണ്ടും ഇടത്തേക്ക് ചെരിച്ചു മടക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന കാലുകളിലൊന്നിൻമേൽ പള്ളികൊള്ളുന്നു. വിരലുകളിലെ വൈരക്കൽ മോതിരങ്ങളിൽ ദീപപ്രഭ മിന്നി മറയുന്നു. മൈലാഞ്ചിയിൽ തീർത്ത മുഗ്ധരൂപങ്ങൾ ആ നുറുങ്ങുവെട്ടത്തിൽ തെളിഞ്ഞു ലസിക്കുന്നു.കങ്കണങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദമായി ചെരിഞ്ഞുറങ്ങുന്നു.

ശിരസ്സിലൂടെ ഊർന്ന് തുടുത്തു മുറ്റിയ കവിളുകളെ തഴുകി മുഖം മറച്ചെന്നവണ്ണം ഇളകുന്ന നേർത്ത് കോമളമായ തട്ടത്തിനിടയിലൂടെ ജഗന്നാഥൻ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.അവയിലെന്താണെന്നുള്ളത് വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ടിട്ടും തന്നെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു.സൌരയൂഥമോ താരാവലിയോ ആകാശഗംഗകളോ അതോ അനന്തശായി യോഗനിദ്ര കൊള്ളുന്ന ക്ഷീരസാഗരമോ, അതുമല്ല ദേവാംഗനകൾക്ക് നീരാടാൻ വരുണൻ തീർത്തുകൊടുത്ത വിശിഷ്ടോദധിയോ? ഇപ്പോൾ അവ ഗംഗയുടെ മറുകരയെയാകമാനം ഉൾക്കൊള്ളുകയാണ്. ഉയർന്നു കേൾക്കുന്ന ഭാഗീരഥീ സ്തുതികൾ ആരതിവേളയായെന്നോർമ്മിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ആളൊപ്പം ഉയരമുള്ള ആരതിത്തട്ടങ്ങൾ ഗംഗാപ്രവാഹത്തെ ഉഴിഞ്ഞുതുടങ്ങുകയായി. ഒരു പുഞ്ചിരി വിടരും പോലെ, ഒരു പൊൻതാരകം മേഘച്ചാർത്തിൽ നിന്നും പുറത്ത് വരും പോലെ, ഉദയശോഭയെ പകർന്നെടുത്ത സൂര്യകാന്തിയെപ്പോലെ……! ആയിരമായിരം കൈകളിൽ നിന്നും കുഞ്ഞുനാളങ്ങൾ തിളങ്ങുന്ന പൂത്താലങ്ങൾ ഗംഗയിലേക്കിറങ്ങി. താരാപഥങ്ങളിൽ നിന്നും ദേവന്മാർ നക്ഷത്രാർച്ചന ചെയ്ത വണ്ണം ഗംഗയെയാകെ ദീപമാലയണീയിച്ച് അവയൊഴുകി നീങ്ങുന്നു.

കോടി കോടി പുഷ്പങ്ങൾ ഗംഗയിൽ ആത്മാർച്ചന ചെയ്ത് പരമപദമണയുന്നു. പൂവൊഴുകുന്നോ? പുലരിയോഴുകുന്നോ?

ഇക്കാഴ്ച്ചയത്രയും ജഗന്നാഥൻ കണ്ടത് അവളുടെ കണ്ണുകളിലാണ്. എന്തുകൊണ്ടോ അതാണ് സാക്ഷാദ്ദർശനത്തെക്കാൾ ആനന്ദകരമായിത്തോന്നിയത്. അത് വ്യക്തതയുടെയല്ല, നിറങ്ങളുടെയുമല്ല.കൌതുകം മുറ്റി വിടർന്നു മിന്നുന്ന കൺപീലികൾക്കിടയിൽ ലോലലോലമായ ആ നീലക്കണ്ണുകൾക്ക് അനിർവ്വാച്യമായ മറ്റെന്തോ ശക്തിയുണ്ട്. പ്രതിബിംബത്തിന് വസ്തുവിനേക്കാൾ ആകർഷണീയത പകരുന്ന എന്തോ ഒന്ന്. അനുഭൂതിയുടെ വിസ്മയഭൂമിയിലേക്ക് പടർന്നു കയറിയ ജഗന്നാഥന്റെ മൌനവും അവയിൽ അലിഞ്ഞ് പോയി. ജീവിതത്തിലാദ്യമായി ആ പേരുച്ചരിച്ച വികാരവായ്പ്പിൽ കാലങ്ങൾക്കിപ്പുറം ഒരു വട്ടം കൂടി….

“ ജഹനാരാ..! ”

ജഹൻ ആരാ. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ മഹാരാജ്ഞി. ജഗന്നാഥന്റെ വൈഖരിയിൽ ആ പേരിനോടുള്ള എല്ലാ ന്യായങ്ങളും പാലിക്കപ്പെട്ടു.

ഗംഗയുടെ പ്രവാഹത്തെ അനവരതം ആലിംഗനം ചെയ്തിരുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒന്നുലഞ്ഞുപോയി.കാതിൽ വന്നു തഴുകിയ ആ മുഗ്ധസ്വരത്തിന്റെ ബോധത്തിൽ തട്ടം ഒന്നുകൂടി വലിച്ചു താഴ്ത്തി അവൾ ശിരസ്സു കുനിച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും കടക്കണ്ണിലൂടെ ഗംഗയുടെ മാറിൽ പടരുന്ന മാല്യദീപ്തി നിർവ്വിഘ്നം വന്നണഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. തട്ടത്തിന്റെ നേർപ്പിലൂടെ ജഗന്നാഥൻ ആ കണ്ണുകളിൽ തന്നെ മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.

“ ബീഗം..! നീ ഇക്കാഴ്ച്ച മുൻപ് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?”

ജഹനാര വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽക്കൂടി ഗംഗയെ വീണ്ടും നോക്കി. ഇല്ലേ? ഉവ്വ്! ഞാ‍ൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. വരച്ചിട്ടുമുണ്ട്. വരച്ചു കാണിച്ചു തരുമ്പോൾ കാണാതിരിപ്പതെങ്ങിനെ?

“നല്ല ചോദ്യം. അക്ബർ ചക്രവർത്തിയുടെ പൌത്രി, ഷാ-ജഹാന്റെ പുത്രി. ഗംഗാ ആരതി കണ്ടിട്ടുണ്ടോ എന്ന്.! ഉവ്വ് പ്രഭോ. എത്രയോ വട്ടം. എന്റെ കൈകൾക്ക് താങ്ങുവാനാകാത്ത ആ ആരതിത്തട്ടങ്ങളെടുത്ത് ഞാൻ എത്രയെത്ര തവണ ഈ അമൃതവാഹിനിയെ ഉഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നോ.! സംശയിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ഈ പ്രവാഹത്തോടു തന്നെ ചോദിച്ചാലും.!

ജഗന്നാഥനു സംശയമുണ്ടാവേണ്ടതില്ല. താൻ തന്നെ സഭാമണ്ഡപങ്ങളിലെ ചർച്ചാ വേളകളിൽ ഗംഗയുടെ അനവദ്യരമണീയതയെ വർണ്ണിച്ചിരുന്നു. ആസ്ഥാനകവിയുടെ വർണ്ണനങ്ങൾക്ക് ചക്രവർത്തി സാകൂതം ചെവി കൊടുക്കാറുണ്ട്. എന്നും. പിതാവിന്റെ അടുത്ത് നമ്രമുഖിയായി നില്ക്കുന്ന ജഹനാരയുടെ കണ്ണുകൾ തന്റെ വാക്കുകൾക്കൊപ്പം പാറിക്കളിക്കുന്നത് അന്നേ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ദാരയെ കാവ്യമീമാംസയും സംസ്കൃതവും പഠിക്കാൻ തന്റെയൊപ്പം ചക്രവർത്തി പറഞ്ഞയക്കുന്ന വേളകളിൽ സഹോദരനു കൂട്ട് വരുമ്പോഴും, തുടർന്ന് പ്രകൃതിപ്രത്യയങ്ങൾക്കും വാഗർത്ഥങ്ങൾക്കും തമ്മിലുള്ള അവിശ്ലേഷ്യബന്ധം മനസ്സിലാക്കുമ്പോഴും, തന്റെ വാക്കുകളിലെ അർത്ഥാന്തരങ്ങളെ ഇവൾ സ്വീകരിച്ചിരുന്ന വിധം തിരിച്ചറിയുമ്പോഴും, കാവ്യങ്ങളിലെ ശിവശക്തിസങ്കൽ‌പ്പത്തിൽ മനസ്സുടക്കി നിന്ന് വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോഴും, സദസ്സിൽ കവിത ചൊല്ലുമ്പോഴും വാദങ്ങൾക്ക് ചുക്കാൻ പിടിക്കുമ്പോഴും അനന്തനീലിമയാർന്ന കണ്ണുകൾ തന്നിൽ നിന്നെടുത്തുമാറ്റാൻ അവൾ തെല്ലും യത്നിക്കുന്നില്ല എന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടപ്പോഴും, സ്വയമെഴുതിയ കാവ്യങ്ങളിൽ ഏതോ അലൌകിക ബന്ധത്തിലേക്ക് താൻ അവളോടൊപ്പം വലിച്ചു ചേർക്കപ്പെടുന്ന വ്യംഗ്യങ്ങൾ അതിവിദഗ്ധമാം വണ്ണം സംയോജിപ്പിക്കുന്നതിൽ അവൾ കാണിച്ച പാടവം കണ്ട് മതി മറന്നപ്പോഴുമൊക്കെ ജഹനാര എന്ന ആ രാജകുമാരിക്ക് സ്വയം വരയാനുള്ള ഒരു തൂലികയാണ് താനെന്ന് അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് ജഗന്നാഥൻ.!

ദാരയെ മിടുമിടുക്കനാക്കുന്നതിൽ ജഹനാര ചെയ്ത പ്രയത്നം അവളെയും ഒരു വിദുഷിയാക്കി തീർത്തു.കാവ്യമെന്നോ ശാസ്ത്രമെന്നോ വേർതിരിവുകളില്ലാതെ കൊട്ടാരം പണ്ഡിതന്മാർക്കൊപ്പമിരുന്ന് ചർച്ചകളിൽ സജീവ സാന്നിധ്യമായി.ജഗന്നാഥന്റെ ഉപാസനാഗ്രന്ഥങ്ങളൊക്കെ പ്രത്യേകം പഠിച്ച് പേർഷ്യനിലേക്ക് മൊഴി മാറ്റം ചെയ്തു.സദസ്സുകൾ കണ്ണിൽ കണ്ണും നട്ടിരുന്ന് മൌനത്തിലൂടെ വാചാലതയെ പുൽകാനുള്ള വേദികളായി മാറി.സാവധാനം അന്ത:പുരങ്ങളിലും സഭാമന്ദിരങ്ങളിലും ജഹനാരയുടെയും ജഗന്നാഥന്റെയും പേരുകൾ രണ്ടു വിധത്തിൽ ചേർക്കപ്പെട്ടു. സത്വേതരഗുണങ്ങൾക്ക് ബുദ്ധി തീറെഴുതിക്കൊടുക്കാത്തവർക്ക് അവരിരുവരും ഗാർഗ്ഗിയും യാജ്ഞവൽക്യനുമായി.വേരില്ലാത്ത കൌതുകം കൊണ്ടുനടക്കുന്നവർക്ക് അവർ കാമനും രതിയുമായി.

ചക്രവർത്തിയുടെ കാതിൽ ഇതെത്തിയിരുന്നോ എന്നറിയില്ല.അദ്ദേഹം ചോദിക്കുകയോ പറയുകയോ ചെയ്തില്ല.മൂവരും മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്ന വേളകളിൽ പോലും അകലങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടാണ് അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചിരുന്നത്. അതിന്റെ ലക്ഷ്യം മനസ്സിലാക്കിയാൽ നിശ്ചയമായും സംശയാലുവായിരുന്നു ചക്രവർത്തിയെന്ന് ഊഹിച്ചതാണ്. പക്ഷേ പ്രതിക്രിയകൾ യാതൊന്നും ഉണ്ടാകാത്തത് ഉത്കണ്ഠ വളർത്തി.പുരോഹിതരും സൂഫിമാരും നിരന്തരം സന്ദർശിക്കുന്ന അകത്തളങ്ങളിൽ ഇടതടവില്ലാതെ ഒഴുകിയിരുന്നത് കാളിദാസകാവ്യങ്ങളും ഗസലും തത്ത്വശാസ്ത്രവുമൊക്കെയാണ്.അകറ്റേണ്ടവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചേർത്ത് നിർത്താൻ കാരണം ഇതൊക്കെയാവാം.

പക്ഷേ മുംതാസിന്റെ മരണവും ഔറംഗസീബിന്റെ ആഗമനവും വേരടർത്തിമാറ്റിയ ഒരു കാലത്തിന്റെ ആരംഭമായിരുന്നു. ഇറക്കിവിടുന്നതിനും മുൻപേ പോരാൻ തുനിഞ്ഞ തന്നെ തടഞ്ഞത് അന്നും ഈ നീലക്കണ്ണുകളായിരുന്നു. നനഞ്ഞ നീലക്കണ്ണുകൾ. ആശ്രയം നഷ്ടപ്പെട്ട നീലക്കണ്ണുകൾ, ഇമവെട്ടാൻ മടിച്ച നീലക്കണ്ണുകൾ.! പ്രത്യക്ഷത്തിലുള്ള എല്ലാ ബൌദ്ധികവ്യാപാരങ്ങളും രാജധാനിയിൽ പതിയെപ്പതിയെ ഇല്ലാതായി. എങ്കിലും ആ നീലക്കണ്ണുകൾക്കായി താൻ മാത്രം അവിടെ ക്ഷമിച്ചു നിന്നു. ജഹനാര അവളുടെ പേരിന്റെ അർത്ഥം സഫലമാക്കിയ കുറേ നാളുകൾക്ക് അങ്ങനെ സാക്ഷ്യം വഹിക്കാനായി. ആശയങ്ങളിലും അവകാശങ്ങളിലും അവൾ കൂടെപ്പിറപ്പിനോട് പട വെട്ടി.സൂക്ഷിക്കേണ്ടതൊക്കെത്തന്നെയും സംരക്ഷിച്ചു. നേടേണ്ടതിൽ നല്ലൊരു ഭാഗം നേടി. ഇനിയും ആ നീലക്കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു ഭാരമാവാൻ നിന്നു കൊടുക്കുന്നത് അസഹ്യമായപ്പോൾ ജഗന്നാഥൻ ഭാണ്ഡം മുറുക്കി. നിലാവിന്റെ വെട്ടം ലുബ്ധില്ലാതെ പരന്നൊഴുകിയ ആ രാജവീഥികളിലേക്ക് നഗ്നപാദനായി കടക്കുമ്പോൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. സാരംഗന്റെ ഗൃഹവും കടന്ന് പോയി. അവനെ ഇനിയും ചിലതുകൂടി പഠിപ്പിക്കുവാനുണ്ട്. ആ നാളിക മുറിഞ്ഞിട്ടില്ലായെങ്കിൽ അവൻ വരും. ഈ ഭൂമിയുടെ ഏതു കോണിലും ഒരു പർണ്ണശാല തീർത്തു സഹായിക്കാൻ.

ഹിമഗിരിനിരകളിൽ ആവോളം അലഞ്ഞു നടന്നു. മതി വരാതെ ധാമങ്ങൾ നാലും പലതവണ ദർശിച്ചു. ദേവദാരുമരങ്ങൾക്കിടയിൽ മഞ്ഞിന്റെ കംബളമണിഞ്ഞ പാതകളിലൂടെ പകലന്തിയോളം നടന്ന് പൂർവ്വസൂരികളുടെ കാലടികൾ തേടി. ഗുഹകളിലും ആശ്രമങ്ങളിലും ഭീതിദങ്ങളും വാത്സല്യധാമങ്ങളുമായ പാറക്കെട്ടുകളുടെ വിള്ളലുകളിലും അളകനന്ദയുടെയും ഭാഗീരഥിയുടെയും തടങ്ങളിലും സന്ന്യസ്തരെയും യോഗികളെയും പൂജിച്ചു. വിശ്വമഹാസങ്കേതത്തിലെ തന്റെ അസ്തിത്വം അനുഭവിച്ചു നടന്ന് കൈലാസശിഖരത്തിലെത്തി. കലാധരന്റെ പാദങ്ങൾ പള്ളികൊള്ളുന്ന ആ ഗിരിവര്യന്റെ അടിമലർ തൊട്ടുവന്ദിച്ചു. മാനസസരസ്സിൽ ദേവർഷിപിതൃക്കൾക്ക് തർപ്പണം ചെയ്തു. ധ്യാനലീനതയിൽ ദിനരാത്രങ്ങളനവധി കടന്നുപോയി. ഏതോ വെൺപ്രഭാതത്തിൽ പിന്നിട്ട വഴികളിലേക്ക് തിരികെയിറങ്ങുമ്പോൾ ബദരിയിൽ സാരംഗൻ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ജഗന്നാഥൻ വഴികളിലവശേഷിപ്പിക്കുന്ന കാവ്യസുഗന്ധം തിരിച്ചറിയാൻ സാരംഗൻ പണ്ടേ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്തേ ഒരു തേടി വരവിന് കാരണം എന്നന്വേഷിച്ചപ്പോൾ ഉടനെ പുറപ്പെടണം എന്നു മാത്രമേ അവൻ പറഞ്ഞുള്ളൂ. അവന്റെ വാക്കുകളിൽ എവിടെയോ ഒരു മുദ്രാംഗുലീയം നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അളകനന്ദയുടെ തീരത്തുകൂടി പ്രയാഗകൾ പിന്നിട്ട് ഋഷികേശിലെത്തി.

ഹോമകുണ്ഡങ്ങൾ അണയാത്ത ആശ്രമവാടങ്ങൾ മഞ്ഞിനെ കാഷായം ധരിപ്പിക്കുന്ന സ്ഥാനം.ഹൃഷീകങ്ങളുടെ ഈശ്വരന്റെ ഉപാസനാലോകമായ പരംതപാശ്രമത്തിന്റെ പടികടന്നപ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിനൊരു കുളിർമ്മയനുഭവപ്പെട്ടു. പക്ഷേ അത് അത്മീയതയുടെ സൌന്ദര്യാനുഭൂതിയിൽ നിന്നുണ്ടായതാണോ എന്ന് സംശയിച്ചിരുന്നു. ആശ്രമത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷങ്ങളിൽ ഹൃദയത്തിന് ചഞ്ചലതയുണ്ടാവാൻ പാടില്ലാത്തതായിരുന്നു. പക്ഷേ അതു വല്ലാതെ തുടിച്ചു. ഹോമധൂമങ്ങളുടെയും ധൂപക്കൂട്ടുകളുടെയും ഗന്ധത്തിനൊപ്പം ചമ്പകവും മല്ലികയും അവിടെ സാന്നിധ്യമറിയിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അകത്തേക്കു കടക്കുമ്പോൾ സാരംഗന്റെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് കുനിഞ്ഞിരുന്നു. ശൃംഗാരാദി രസങ്ങളുടെ വൈകാരിക ലോകത്തെ പുൽകിയവനെ വികാരഗ്രന്ഥികളെ പൊട്ടിച്ചു കളയുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞാനത്തിന്റെ ഉപാസകർ സ്വീകരിച്ചിരുത്തുമ്പോഴും നഷ്ടപ്പെട്ടതെന്തോ തിരികെ കിട്ടിയതു പോലെ തോന്നി. എല്ലാ രസങ്ങളും അവസാനിക്കുന്നത് ശാന്തത്തിലാണല്ലോ. അങ്ങനെയല്ലെങ്കിൽ കാവ്യത്തിനെന്തു പ്രയോജനം? പുഞ്ചിരി മായാത്ത മുഖത്തു നോക്കി ആശ്രമാധിപതിയോട് വളരെയേറെ സംസാരിച്ചു. വാക്കുകളിൽ വിനയം കൈ വിടാതിരിക്കാൻ അങ്ങേയറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ഔദ്ധത്യം കാണിക്കേണ്ട ഇടമല്ല ഇതെന്ന ഉത്തമമായ ബോധ്യം കൈമുതലുണ്ട്.

അസ്തമനത്തിനും ഉപാസനകൾക്കും ശേഷം അവിടെ നിന്നും അദ്ദേഹം ഗംഗയുടെ കരയിലെ മറ്റൊരു പർണ്ണശാലയിലേക്ക് തന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയപ്പോൾ ശ്രദ്ധിച്ചതെല്ലാം നന്നായെന്നുറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. ഒറ്റയ്ക്കു നിന്നിരുന്ന ആ പർണ്ണശാലയുടെ പുറത്തു നിന്നപ്പോൾ ശബ്ദമുയരാതെ ആമ്നായവാദം നടക്കുന്നത് കേൾക്കാം. സ്ത്രീകളാണ്. ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നയുടനെ അത് നിലച്ചു. ഗുരുവര്യനെ കണ്ടെഴുന്നേറ്റ മാതാക്കൾ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ഓരോരുത്തരായി പുറത്തേക്ക് നീങ്ങി. ആ കാഷായ വസ്ത്രങ്ങൾ ഒഴിഞ്ഞു പോകുന്ന മുറയ്ക്ക് തൂക്കുവീളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെട്ടത്തിൽ ഒരു പാർശ്വത്തിലായി ഗോധ്രിയുടെയും പിലയുടെയും അംശങ്ങൾ കാണായി വന്നു. ഇടനെഞ്ചിലേവിടെയോ ഒരുത്കർഷം ജഗന്നാഥൻ അനുഭവിച്ചു. ഭംഗ്രയും ലാവണിയും ദണ്ഡിയയും വരഞ്ഞ ചോലിക്കു മേലെ താഴ്ന്നു കിടക്കുന്ന മണികൾ കോർത്ത തട്ടത്തിനുള്ളിൽ കുനിഞ്ഞ മുഖവുമായി ജഹനാര. കൂപ്പിയ കൈകൾക്ക് വിടവുകൾ തീർത്ത മോതിരങ്ങളിൽ പതിച്ച വൈരക്കല്ലുകളിലേക്ക് സാവധാനം ചുടുമഞ്ഞു തുള്ളികൾ ഇറ്റു വീഴാൻ തുടങ്ങി. ജഗന്നാഥന്റെ തോളിൽ നിന്നും ഭാണ്ഡം വഴുതി ദർഭ വിരിച്ച നിലത്തേക്ക് വീണു. നെഞ്ചിന്റെ തുടിപ്പ് കൈകളിലേക്കും ചുണ്ടുകളിലേക്കും പടർന്നു കയറി. വാക്കുകൾ വിറങ്ങലിച്ചു.

മഞ്ഞും നിലാവും പരസ്പരം ആശ്ലേഷിച്ച ആ രാവിൽ ദൂരെ ജോധ്പൂർ വയലുകളിൽ ഘൂമറിനും കഥ്പുത്തലിക്കും കച്ഛിഘോരിക്കും താളം പിടിക്കുന്ന ഢോലക്കുകളിലും കമയച്ചകളിലും മുൻപെങ്ങുമില്ലാത്ത ഒരു തണുപ്പ് ബാധിച്ചിരുന്നു. സാരംഗികൾ നിശ്വാസം കണക്കെ ശാന്തമായി പാടി.

രാവിനു ദൈർഘ്യം കുറവായി തോന്നി. ഹോമകുണ്ഡങ്ങൾ ഉണരുന്നതിനു മുന്നേ ജഗന്നാഥന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും തന്നെ വിടുവിച്ച് അവൾ ഇമ വെട്ടാതെ ആ മുഖം നോക്കിയിരുന്നു. ഏതു സദസ്സിലും കളങ്കം തീണ്ടാത്ത ആ മുഖത്തിന് പകലിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ മറ്റൊരു ഭാവം നിദ്രയിൽ പ്പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആശ്രമത്തിൽ നിന്നും ദൂരെയെങ്കിലും മാതാക്കളുടെ സാന്നിധ്യം അടുത്തു വന്നപ്പോൾ ജഹനാര ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ശാലയിൽ നിന്നിറങ്ങി അവർക്കൊപ്പം ഗംഗയിലേക്ക് നടന്നു.

സാരംഗൻ സംഭവങ്ങൾ ഒരോന്നും ചുരുക്കി വർണ്ണിക്കുമ്പോഴും മാതാക്കൾക്കൊപ്പം ശുഭ്രവസ്ത്രം ധരിച്ച് കയ്യെഴുത്തുപ്രതികളിൽ കണ്ണോടിച്ചുകൊണ്ട് ശാലയുടെ സമീപത്തെ ദേവദാരുവിന്റെ ചുവട്ടിൽ ശിലാപീഠങ്ങളിലൊന്നിലിരിക്കുന്ന ജഹനാരയെ ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. രാജ്ഞിയുടെ മരണ ശേഷം ചക്രവർത്തി ജഹനാരയെ സാവധാനം ചുമതലകൾ ഏൽ‌പ്പിക്കാനാരംഭിച്ചു. ദാരയടക്കമുള്ള സഹോദരങ്ങളെ സംരക്ഷിയ്ക്കുവാനും യഥാവിധി വിവാഹം ചെയ്യിക്കുവാനും അവൾ വളരെ പ്രയത്നിച്ചു. ഔറംഗസീബിന്റെ വരവോടെ ദേശത്ത് പ്രജാതന്ത്രം മാറിമറിയാൻ തുടങ്ങി. അധികാരം പിടിച്ചടക്കാൻ അനവധി മാർഗ്ഗങ്ങൾ തേടിയ അയാൾ ജഹനാരയുടെ ചെറുത്തുനിൽ‌പ്പിനെ അദ്ഭുതത്തോടെ നോക്കിക്കണ്ടു. ഷാഹ് ജഹാനെ തടങ്കലിലാക്കി. അച്ഛനെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ മകളും തടവിൽ കഴിഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണ ശേഷം വീണ്ടും രാജധാനിയിലെത്തിയെങ്കിലും രോഷനാരയടക്കമുള്ളവർക്ക് അതൊരു കൃതജ്ഞതയ്ക്കുള്ള വൃത്താന്തമായി തോന്നിയില്ല. ക്രമേണ എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞ് ഇറങ്ങി. ഏത് സാഹചര്യങ്ങളിലും കുമാരി സാരംഗനോട് നിരന്തരമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തിയിരുന്നു. ഈ വഴിയാകെ താണ്ടുവാനും ജഗന്നാഥനെന്ന പച്ചത്തുരുത്തിൽ എത്തുവാനും സാരംഗനെ ഒരു നിയോഗമായി സംരക്ഷിച്ചു.

“ പക്ഷേ പ്രഭോ..! സാമൂഹികമായ വ്യവസ്ഥിതികളൊന്നും തന്നെ അങ്ങയിലേക്ക് കുമാരിയെ ചേർക്കാൻ കൂട്ട് നിൽക്കുന്നില്ല. ഇക്കാര്യങ്ങളൊക്കെ നേരത്തേ അറിയാമായിരുന്നവർ രാജധാനിയിലുണ്ടായിരുന്നു. പുതിയ ഭരണതന്ത്രത്തിൻ ബലത്തിൽ അവർ അങ്ങയെ പുറത്താ‍ക്കി കഴിഞ്ഞു. അതു മാത്രമല്ല അങ്ങയുടെ ഗോത്രപുരോഹിതന്മാരുടെ സഭകളും കുമാരിയുടെ പോരലിനെ വ്യാഖ്യാനിച്ച് അങ്ങേയ്ക്ക് അശുദ്ധി കൽ‌പ്പിച്ച് വെളിയിൽ നിർത്തിയിരിയ്ക്കുകയാണ്. കുമാരിയെ അന്വേഷിച്ച് ഭടന്മാരും അങ്ങയെ തിരക്കി ഗോത്രാ‍നുയായികളും ഇറങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. രണ്ട് പേരുടെയും ലക്ഷ്യം അവരുടെ പ്രതിലോമ വ്യക്തിയെയാണ്. ഇനി അങ്ങ് തീരുമാനിച്ചാലും. ഏത് വഴിയിലും സാരംഗൻ കൂടെയുണ്ടാവും. പക്ഷേ ഇവിടെ…”

“പാടില്ല..! ഈ സ്ഥാനം നമുക്കോ അവർക്കോ എത്തിച്ചേരാനുള്ള അവസാന ഇടമല്ല. ഇവിടം കളങ്കപ്പെട്ടു കൂടാ. സാരംഗാ.. നീയും പോകണം. നിന്റെ ധർമ്മത്തിനൊപ്പം ചരിക്കാൻ അവിടെയൊരാളുണ്ട്. അതു വിസ്മരിച്ചു കൂടാ. എനിക്ക് ഇനിയൊരാളോട് കൂടി അനീതി പ്രവർത്തിക്കാനാവില്ല.”

“അരുത്. എന്നെ ചൊല്ലി വ്യസനിക്കുന്നതിൽ കാര്യമില്ല. അവളാണ് ഞങ്ങൾക്കുള്ള പാഥേയം ഒരുക്കിത്തന്നത്. ഇനിയും ഒരുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇത് ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരുടെയും ധർമ്മമാണ്. അതു അനുവർത്തിക്കാൻ അനുവദിച്ചാലും..!“

ആശ്രമത്തിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ പട്ട്ചേലകൾക്ക് മേൽ പുതയ്ക്കാൻ സുധർമ്മമാതാവ് ഒരു അഗ്നിവർണ്ണമുള്ള വസനം ജഹനാരയ്ക്ക് നൽകി. വെറുതെയെങ്കിലും അതണിയുമ്പോൾ ജഗന്നാഥൻ ഒട്ട് വിഷമിച്ചു.

“ഇനി.?”

“അറിയില്ല സ്വാമിൻ..പാദങ്ങൾ ചരിക്കുന്ന വഴിയേ..”

“ഗംഗ..വഴികാട്ടട്ടെ. ശ്രേയസ്സുള്ളവരായിത്തീരുക.”

സാരംഗൻ മുന്നേ നടന്നു. പിന്നാലെ കൈകൾ കോർത്ത് ഇരുവരും. ഗംഗാ‍തടത്തിലെ കല്ലുകൾക്ക് രാജത്വമെന്തെന്ന് അറിയേണ്ടതില്ല. ജഗന്നാഥന് തന്റെ കൈകളിൽ അമരുന്ന തളിർവിരലുകളിൽ ഒരു പരിധിയിലേറെ പിടിമുറുക്കാൻ തോന്നിയില്ല. വഴുതാതിരിക്കുക.

ഗംഗ കാണിച്ചു തന്ന വഴിയേ.. ഹരിദ്വാറിലെ ഘട്ടുകൾ പിന്നിട്ട് ഗ്രാമങ്ങളും നഗരങ്ങളും പിന്നിട്ട് ആശ്രമങ്ങളിലും ഗൃഹങ്ങളിലും അനാഥമൂർത്തികളുറങ്ങുന്ന മന്ദിരങ്ങളിലും രാവും ക്ഷീണവും കൊഴിച്ച് അവർ യാത്ര തുടർന്നു. സാരംഗൻ ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഗൃഹത്തിൽ പോയി വന്നു. പാഥേയമായി വസ്ത്രവും ധനവും ഔഷധങ്ങളും പിന്നെ കുറേ വാർത്തകളും. എല്ലാം ഗംഗോപരിതലത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു വരുന്ന കാറ്റിൽ ദേശാന്തരങ്ങൾ പുൽകി. നാളുകൾ അധികമെടുത്തില്ല വാരാണസിയിലെത്താൻ. ഗംഗോത്രിയിൽ ഭാഗീരഥി ആർത്തലച്ചൊഴുകിയത് വിശ്വനാഥന്റെ സന്നിധിയിലെത്താനുള്ള അദമ്യമായ ത്വര കൊണ്ടായിരുന്നുവോ?

നീലക്കണ്ണുകളിൽ ജാഹ്നവി ഇപ്പോഴും പ്രവഹിക്കുകയാണ്. താരകങ്ങളും ആരവങ്ങളും ഒഴിഞ്ഞ പ്രവാഹം. ഇവിടെയും നിൽക്കേണ്ടതില്ല എന്നോർമ്മപ്പെടുത്തുകയാവും.

“അതെ..!“

കണ്ണുകൾ പൂട്ടി ജഗന്നാഥന്റെ ചിന്തകൾക്ക് വിരാമം വരുത്തി അവൾ മൊഴിഞ്ഞു.

“സാരംഗൻ നന്നേ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനിയും നാം ഇവ്വിധം പ്രവർത്തിച്ചു കൂടാ. പൂർവ്വദിക്കിനെ സൂര്യനിൽ നിന്നും അടർത്തിമാറ്റുന്നതാണിതിലും ഭേദം.”

അപകടം പതിയിരിക്കുന്ന പാതകളിലൂടെയാണ് സാരംഗന്റെ യാത്രകൾ. എന്തിന്? ഒരു ജന്മത്തെ വെറുതേ പാഴാക്കിക്കളയാൻ കാരണമാകുന്നത് ഇക്കണ്ട തീർത്ഥങ്ങളൊക്കെ പൂകിയ പുണ്യത്തെ അശേഷം ഇല്ലാതാക്കാനേ ഉപകരിക്കൂ. പക്ഷേ പറയുന്നതെങ്ങനെ?

“ നാഥാ… നാമിങ്ങനെ അലയുന്നതിൽ എന്തെങ്കിലും യുക്തി അങ്ങേക്ക് കണ്ടെത്താനാവുന്നുണ്ടോ?എത്രയോ സഭകൾ യുക്തിയില്ലാത്ത ജീവിതവ്യവഹാരങ്ങളെ തള്ളാൻ നാമിരുവരും ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്! എത്രയോ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പാവ കളിക്കുന്ന മാനവന്റെ മേൽ സഹതപിക്കുന്നതിനായി നാം വ്യാഖ്യാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. എത്രയോ ധ്യാന വേളകളിൽ ഭൂമിയും സ്വർല്ലോകവും വിട്ട് അചിന്ത്യമായ അനുഭൂതിയെ തേടി നാം യാത്ര ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എത്രയോ പ്രമാണങ്ങളിൽ അനിത്യതയാർന്ന ഭൌതികതയെ ചൊല്ലി നാം വ്യസനിക്കുകയും ആനന്ദിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ആ നിമിഷങ്ങളോടൊക്കെ നാമിപ്പോൾ ചെയ്യുന്നത് കടുത്ത അപരാധവും കൃതഘ്നതയുമല്ലേ എന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തോന്നുകയാണ്.”

ശാന്തമായ മുഖത്തു നിന്നും അനായാസമായി ഒഴുകിവീണ വാക്കുകൾ. ആത്മവഞ്ചനയുടെ ലാഞ്ഛന പോലുമില്ലാതെ ധീരതയുടെ പരമകോടിയിൽ നിന്നും ഉതിർന്ന ഈ ശബ്ദം ജന്മാന്തരങ്ങളായി അന്വേഷിച്ചു വന്ന ബോധനിധിയിൽ നിന്നും, പരയിൽ നിന്നും ഉയർന്നു വന്നവയായി അനുഭവപ്പെടുന്നുവല്ലോ.

ജഗന്നാഥൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. എനിക്ക് മുൻപേ കൊടുമുടി കയറിയവൾ. എനിക്കു മുൻപേ വിവേകത്തിന്റെ മാനസ സരസ്സിൽ തർപ്പണം ചെയ്തവൾ, എനിക്കു മുൻപേ വിഷ്ണുപദി ആശ്ലേഷിച്ചവൾ. ഇവൾ എനിക്കു മുൻപേ നിയോഗത്തിന്റെ ഭൂമികയിൽ ജനിച്ചവൾ. ഇനി അനുസരിക്കുക. അതു മാത്രമാണ് കരണീയം. കൊട്ടാരത്തിന്റെ അകത്തളങ്ങളിൽ ജഹനാര അനുഭവിച്ചിരുന്ന ആത്മസംഘർഷത്തിന്റെ ഭീകരതയെ ഇപ്പോൾ താൻ തിരിച്ചറിയുന്നു. സ്വപ്നത്തെ വ്യാജമെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടും സ്വാപ്നനരകത്തിലെ തനിക്കു താൻ തന്നെ സാക്ഷിയായി നിൽക്കേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥ.

ഇതാണ് വിവേകം. എന്തുകൊണ്ടാണ് നാം തമ്മിൽ അടുത്തത്? ദൈഹികമായ സൌന്ദര്യത്തിലുണ്ടായ സാദൃശ്യങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല. കാവ്യമീമാംസയിൽ ഉപവസിച്ച അനുപമമായ വൈദഗ്ധ്യം കൊണ്ടല്ല. വാക്ചാതുരിയിൽ മറച്ച കാമബാണങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല, ഏകാന്തതയെ ചൂഴ്ന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ മനസ്സിനെ അഴിച്ചു വിട്ടാലുണ്ടാകാവുന്ന അവിവേകം കോണ്ടുമല്ല. പിന്നെ? കല്പങ്ങൾക്കുമപ്പുറത്തു നിന്നും ഇരു ധ്രുവങ്ങളിൽ നിന്നിട്ടു പോലും എന്നെയും നിന്നെയും കോർക്കുന്ന ഒരു സുവർണ്ണസൂചി നമ്മിലൂടെ കടന്നു പോയിരുന്നു. അതിൽ ആനന്ദവും പ്രകാശവും നിത്യതയും സത്യവും കൂട്ടി പിരിച്ചൊരു സുവർണ്ണനൂൽ കൊരുത്തിരുന്നു. പ്രതിബന്ധങ്ങളെയും മരീചികകളെയും മറികടന്ന് അതു നമ്മെ മാത്രം ലക്ഷ്യം വെച്ചു കടന്നു വന്നപ്പോൾ…. അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല… നീയെന്റേതും ഞാൻ നിന്റേതും മാത്രമാണെന്ന്. അല്ല… അല്ലല്ല..! നീ ഞാനും ഞാൻ നീയും മാത്രമാണെന്ന്.”

രാവിന്റെ ഒന്നാം യാമത്തിൽ സൂര്യൻ വീണ്ടും ഉദിച്ചു. ചിതകൾ നിർത്താ‍തെ എരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന മണികർണ്ണികാ ഘട്ടിലും ഹരിശ്ചന്ദ്രഘട്ടിലും കപാലങ്ങൾ ഗംഗയിലേക്കുരുണ്ടു. ദിഗംബരന്മാരും അഘോരികളും കൌളന്മാരും പരമഗുഹയിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു. ശവം കത്തിയുണ്ടായ ചാമ്പൽ ദേഹമാകമാനം വാരിയണിഞ്ഞ ഹഠയോഗികൾ പൂർണ്ണോന്മീലിതങ്ങളായ നയനങ്ങളൂമായി സമാധി പൂണ്ടു. കാളിയും കരാളിയും ശ്മശാനത്തിൽ ഉന്മാദനൃത്തം ചവിട്ടി.

ഗംഗ ഇപ്പോൾ ആദിമാതാവാണ്. സൃഷ്ടിയിലും പ്രളയത്തിലും മാത്രം വ്യക്തമാകുന്ന ഭാവവുമായി പ്രവാഹത്തിന്റെ താളം ചടുലമായി. ആളൊഴിഞ്ഞ കൽ‌പ്പടവുകളിൽ വിശ്വനാഥന്റെ ഭൂതഗണങ്ങൾ പെരുമ്പറയും മുഴക്കി ആടിത്തുടങ്ങി. ഡമരുവും മണികളും ദ്രുതതാളം കൈക്കൊണ്ടു. ഇളംകുളിരുമായി പവനൻ ഘട്ടുകൾ തോറും പാറിനടന്നു.ശവശരീരങ്ങളിൽ ചാർത്തിയിരുന്ന മാലകൾ കഴുത്തിലണിഞ്ഞ് ഉന്മത്തരായ ബാബമാർ ആർത്തലച്ചുല്ലസിച്ചു.

ജഹനാര ഗംഗാപ്രവാഹത്തിലേക്ക് കണ്ണുനട്ടിരുന്ന ജഗന്നാഥന്റെ കരതലങ്ങൾ കയ്യിലെടുത്തു.

“സരയൂ നദിയിലേക്ക് നടന്ന രാമൻ സന്തുഷ്ടനായിരുന്നു. ശരശയ്യയിൽ ഉത്തരായനവും കാത്തുകിടന്ന പിതാമഹനും തൃപ്തനായിരുന്നു. സാവിത്രിയുടെ നിശ്ചയങ്ങളിൽ ദു:ഖം നിഴലിച്ചു കേട്ടിട്ടില്ല.ബലരാമസ്വാമി ദു:ഖം കൊണ്ടല്ല സമാധി പൂണ്ടത്. ഭഗവാനും നിയോഗമവസാനിച്ചു എന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ ജരയ്ക്കു മുൻപിൽ തളിർപാദം നീട്ടിക്കൊടുത്തു. കാലിൽ അമ്പേറ്റ് എത്രയാളുകൾ ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടാകും? ഇതേപ്പോലെ സ്വനിയോഗം മനസ്സിലാക്കാത്തവർ അമ്മയുടെ യൌവനം നശിപ്പിക്കാൻ മാത്രം പിറന്നവരാവില്ലേ? ഇനിയെന്ത് പ്രഭോ?”

ജഗന്നാഥന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ വ്യഗ്രത വായിച്ചെടുക്കാനാകുന്നുണ്ട്. ഇതേ പോലെ സംസാരിച്ച ഒരുവളെപ്പറ്റിയേ കേട്ടിട്ടുള്ളൂ.വാസിഷ്ഠരാമായണത്തിൽ ലീലയെന്ന അദ്ഭുതനാരി. ശരം കണക്കെ അറിവിന്റെ കൊടുമുടികളിൽ പാഞ്ഞവൾ. പദ്മനെ പരമപദത്തിലെത്തിക്കാൻ കല്പങ്ങളും ജന്മങ്ങളും കാത്തിരുന്നവൾ. തന്റെ തന്നെ നിഴലുകൾക്ക് സർഗ്ഗങ്ങളനേകങ്ങളിൽ സാക്ഷിയായവൾ. സിദ്ധസാരസ്വതത്തിന്റെ അമൃതവാണികളോതി പതിയ്ക്ക് മുൻപിൽ വ്യാജം ചമഞ്ഞ് നിർവ്യാജാനന്ദം നേടിക്കൊടുത്തവൾ.ജഹനാരാ.. ആ ലീലയുടെ ലീലയാണോ നീയും ഞാനും. മറ്റൊരു ഭൂമികയിലിരുന്ന് നീയിതൊക്കെ കണ്ട് രസിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ? ഞാനും നീയും അവളുടെ സ്വപ്നസൃഷ്ടിയോ?

ഗംഗയ്ക്ക് ഒഴുകണം.

ഇക്കാണ്മതെല്ലാം ഹേ ജഗദ്ധാത്രി! നിന്റെ സൃഷ്ടി. നിന്റെ വിനോദം. പാവക്കൂത്തുകളിൽ തിരശ്ശീലയ്ക്കു പിന്നിൽ വന്നു നോക്കുന്നവർക്ക് ജീവിതം നഷ്ടമാവാതെ കഴിക്കാം. മുൻപെത്ര ജന്മങ്ങൾ…. ഇനിയെത്ര…! വയ്യ….ഇനിയെണ്ണാനില്ല..!

ജഹനാ‍രയുടെ കൈകൾ മുറുകി. കാലുകൾ നിവർത്തി അവൾ എഴുന്നേറ്റു. ഗോധ്നി കാറ്റിനോട് കുശലം പറഞ്ഞു കൈകോർത്ത് നിന്നു. ജഗന്നാഥൻ ഇരിക്കുകയാണ്.

“ അങ്ങയുടെ മനസ്സിൽ ഇനിയൊരു കാവ്യത്തിനുള്ള കാമം കൂടി അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടോ? അതോ ഇനി വിമർശനവിധേയരാക്കാൻ പുതിയ കവികൾ ജന്മമെടുക്കാനുണ്ടോ? നോക്കുക അമ്മയ്ക്ക് പ്രവഹിച്ചേ തീരൂ. ഇങ്ങനെയിരുന്നാൽ മതിയോ?”

“വിഭൂതിയിൽ എന്താണിനി മുളയ്ക്കാൻ അവശേഷിക്കുന്നത് പ്രിയേ? നാം ജാഹ്നവിയുടെ പൈതങ്ങളാണ്. പൈതങ്ങൾ തങ്ങളെ എടുക്കാൻ കൈ നീട്ടുകയേ ആകാവൂ. വന്നെടുത്ത് പുണരേണ്ടതും ചുംബിയ്ക്കേണ്ടതും അമ്മയുടെ കർത്തവ്യവും സന്തോഷവുമാകുന്നു. വരിക”

ജഹനാരയെ തന്റെ മടിയിലേക്കിരുത്തി ആ കണ്ണുകളിലെ പ്രപഞ്ച വിസ്മയത്തെ ജഗന്നാഥൻ ഒരിക്കൽ കൂടി വന്ദിച്ചു.ലലാടങ്ങൾ തമ്മിൽ ചേർത്ത് ഇരുവരും ഗംഗയെ നോക്കി. ചിതകളെരിയുന്ന ഘട്ടിൽ പരമേശ്വരന്റെ താണ്ഡവം അവസാനിക്കുന്നു. ഗംഗയ്ക്കൊഴുകാൻ നേരമായി. ഛത്തരികൾ ഒറ്റക്കാലുകളിൽ ഉറക്കത്തിലേക്ക് നടന്നു. ധൂമവും ധൂളിയും ധൂപവുമടങ്ങി. നക്ഷത്രങ്ങൾ കണ്ണു ചിമ്മി.മേഘമാലകൾ നന്ദാദേവിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി.

ഇനി യാത്രയില്ല

തന്റെ കരവലയത്തിനുള്ളിൽ നെഞ്ചോട് ചാഞ്ഞിരിക്കുന്ന സാധ്വിയുടെ നിശ്വാസവായുകണങ്ങൾ ജഗന്നാഥന്റെ ഊർജ്ജമായിത്തുടങ്ങി. അനേകജന്മങ്ങളായിത്തുടരുന്ന അക്ഷരോപാസന സഫലതയെ പ്രാപിക്കുവാനുണർന്നു.പുണ്യവും സുകൃതവും ആശീർവ്വാദങ്ങളുമെല്ലാം തങ്ങളെ പൂർണ്ണമാക്കിയുണർത്തി.മൂലാധാരത്തിലെ ആദിമഹാപദ്മത്തിൽ ദളങ്ങളായിരം വിടർന്നു. ഇടയും പിംഗളയും നിരുദ്ധങ്ങളായി. കാലങ്ങളായി ഒളി കാത്തു കിടന്ന സുഷുമ്നയുടെ രന്ധ്രങ്ങൾ തുറക്കപ്പെട്ടു. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നാ‍നാദിക്കുകളിൽ നിന്നും ശതശതകോടി പ്രതിഭാകണങ്ങൾ വന്നെത്തി. ഹൃദാകാശം പ്രഭാപൂരിതമായി മാറി. ജഹനാരയുടെ നീലക്കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു കണ്ട വിഷ്ണുപദിയുടെ വാത്സല്യഹാസം ജഗന്നാഥന്റെ നയനസുഷിരങ്ങൾ വഴി പരയിലെത്തി.പ്രകാശഗോപുരം തുറക്കപ്പെട്ടു. പരയിൽ നിന്നും പശ്യന്തിയിലേക്കും അവിടെ നിന്നും മധ്യമയിലേക്കും മധ്യമ കടന്ന് വൈഖരിയിലേക്കും അനുപമ ലഹരിയൊഴുകി.

മണീകർണ്ണികാ ഘട്ടിന്റെ പടികളിൽ നിന്നുദ്ഭവിച്ച ലഹരീപ്രവാഹം ജഹനാരയുടെ നീലനയനങ്ങളെ അപൂർവ്വമായ ഉദ്വേഗത്തോടെ ആർദ്രമാക്കി. വാരാണസിയിൽ ഗംഗയൊഴികെ മറ്റെല്ലാം ആ ലഹരിയിൽ സ്തബ്ധരായി.വെൺപർവ്വതത്തിൽ മഹാദേവന്റെ ചാരത്തു നിന്നും രണ്ട് നദികൾ പ്രവഹിച്ചു.ജടയിൽ നിന്നും അംബയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും.ലഹരി നുണയുവാൻ സിദ്ധർ സമാധി വിട്ടുണർന്നു. ഉന്മത്തർ തങ്ങളെ പൂമാലയാക്കി ഗംഗയെ അണിയിച്ചു.

ഗംഗ മാത്രം ഒഴുകി. ദൂരദൂരങ്ങളിൽ താൻ കഴുകിക്കൊണ്ടു പോരുന്ന പാപങ്ങളുടെ മാലിന്യങ്ങൾ തീണ്ടാത്തൊരിടത്ത്, തന്റെ സ്വകാര്യോപാസനയ്ക്ക് നീക്കി വെച്ചിരുന്ന ശ്രീലകത്ത് അവൾ ഒരു തടമൊരുക്കി. രണ്ട് പനിനീർച്ചെടികളെ ഒരേയിടത്ത് ഒരുമിച്ചു നട്ടു നനയ്ക്കാൻ. താൻ വിണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ അന്യോന്യം പുൽകിയൊരുമിച്ച അവയിലുണ്ടായ വാടാമലരിനെ തന്റെ ശുദ്ധിനിദാനത്തിന്റെ കാൽക്കൽ സമർപ്പിക്കാൻ.

എന്നിട്ട് അവൾ ഘട്ടിനു മുന്നിലുണർന്നു.ജഗന്നാഥന്റെ ലഹരി ഓരോ പടിയിറങ്ങുമ്പോഴും ജാഹ്നവി ഓരോ പടി കയറി വന്നു. കൈ നീട്ടി, കണ്ണുകളിൽ ലഹരിയാസ്വദിച്ച്, മടിയിലിരുന്ന് ജഹനാര അമ്മയെ സ്വാഗതം ചെയ്തു.വെൺചന്ദനവും കന്മദവും മണക്കുന്ന പാണിതലങ്ങളിൽ ഇരുവരെയും കോരിയെടുത്തുമ്മ വെച്ച് ഗംഗ പടികളിറങ്ങി. ചിതകളിൽ പാതി വെന്ത കബന്ധങ്ങൾ പോലും എഴുന്നേറ്റ് കൈ കൂപ്പി നിന്നു. ഗോപുരത്തിനു മേലേ വിശ്വനാഥനും ജഗന്മാതാവും എല്ലാം അശീർവദിച്ചു നിന്നു. വിദ്യാധരികൾ പടവുകളിൽ നിന്ന് താരകാർച്ചന ചെയ്തു. ഗംഗാസ്തന്യം നുകർന്നുകൊണ്ട് രണ്ടു പൈതങ്ങൾ പാലാഴിയിൽ വിടർന്ന കളിത്താമരയ്ക്കായി കൈനീട്ടി.

കാളികാഘട്ടിനു മേലേ സാരംഗൻ മാത്രം ഛത്തരിയുടെ ഒറ്റക്കാലിൽ ചാരിയിരുന്ന് വിതുമ്പുകയാണ്.

“ ഇദം തദ്ഗംഗേതി ശ്രവണരമണീയം ഖലു പദം.

മമ പ്രാണപ്രാന്തർവദനകമലാന്തർവിലസതു”

(കേട്ടുകേൾവിയുടെ നാലേ നാലു വാചകങ്ങളിൽ നിന്നും പെരുപ്പിച്ചെടുത്തത്. ജഹനാരയെന്നും ജോധയെന്നും ലവാംഗിയെന്നും കേൾക്കുന്നു. സത്യത്തിൽ ആര്? അറിയില്ല. കൂടുതൽ കേട്ട പേരെഴുതി)

ചിത്രഭാഷ

2010-11-19T19:22:00.000-08:00

ചിത്രകലയ്ക്ക് മറ്റേതൊരു കലയെക്കാളും മാനവജീവിതവുമായി ബന്ധമുണ്ട്. ഏറ്റവും ലളിതവും സുതാര്യവും സഫലവുമായ ബോധനത്തിന് ചിത്രങ്ങളെപ്പോലെ ഉപകരിക്കപ്പെടുന്നതായി മറ്റൊന്നില്ല തന്നെ.ആയിരം വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പറയുന്നത് ഒറ്റ ചിത്രം കൊണ്ട് സാധിക്കും എന്ന ചൊല്ല് പ്രസിദ്ധമാണല്ലോ.പ്രാഥമികവും അടിസ്ത്ഥാനപരവുമായ ബോധനപ്രക്രിയകൾ ചിത്രങ്ങളെ ആധാരമാക്കിയാണ് പ്രചരിക്കുന്നതും. ഒരു ശിശുവിനെ അവന്റെ ശൈശവത്തിലെ അവ്യക്ത ലോകങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യക്തമായ ഐഹികലോകത്തിലേക്കു ഇറക്കിക്കൊണ്ട് വരുന്നത് അവനിലേക്ക് സന്നിവേശിക്കപ്പെടുന്ന ചിത്രങ്ങളിലൂടെയാണ്. നിരന്തരമായി കാണുകയും സമ്പർക്കത്തിലേർപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന അമ്മയാണു അവനിലെ തത്കാലീനമായ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ചിത്രം. ആ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ അവൻ അനുഭവിക്കുന്നത് അനുകൂലവേദനീയങ്ങളും പ്രതികൂലവേദനീയങ്ങളും ആയ അവബോധനങ്ങൾ മാത്രമാണു താനും.ഇപ്രകാരം മറ്റു ചിത്രങ്ങളിലേക്കും അവന്റെ ബോധമനസ്സ് ക്രമേണ ഇറങ്ങിചെല്ലുന്നു. ഓരോ ചിത്രങ്ങളും അവനു ഓരോ വേദനീയതകളെ നൽകുന്നു.പിന്നീട് കാണുന്ന ചിത്രങ്ങളെ ആ വേദനീയതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അവൻ തിരിച്ചറിയുന്നു.ഇപ്രകാരം ചിത്രങ്ങൾ വർഗ്ഗീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. വർഗ്ഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന ചിത്രങ്ങളീലേക്ക് കോടാനുകോടി ചിത്രങ്ങളുടെ പ്രവാഹമാണു ജീവിതത്തിലുടനീളം സംഭവിക്കുന്നത്. അത് ക്രമേണ ഒരു പൊതു ചിത്രമായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു. വ്യക്തിയിൽ രൂപം കൊള്ളുന്ന ഈ മഹാചിത്രം അവന്റെ സംസ്കാരവും സ്വഭാവവും ആയിത്തീരുന്നു. ഈ മഹാചിത്രം ഒരു സമൂഹത്തിൽ ഒന്നിലധികം പേരിൽ സമാനമാകുമ്പോൾ യുങ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന സമഷ്ടി അബോധം (collective unconscious) പോലെ ഒരു സമഷ്ടി മഹാചിത്രം അവിടെ വിരചിക്കപ്പെടുന്നു. അത് വിശിഷ്ടമായ ഒരു സമൂഹത്തിനു ജന്മം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

വിശ്ലേഷണാത്മക മനശ്ശാസ്ത്രം.

കാൾ ഗുസ്താവ് യുങ് രൂപപ്പെടുത്തിയ മനശ്ശാസ്ത്രശാഖയാണു ഈ പേരിൽ പ്രസിദ്ധമായിരിക്കുന്നത്. മനസ്സിന്റെ ഘടനയെ കേവല ശരീരവൈശിഷ്ട്യങ്ങളിൽ നിന്നും വേർതിരിച്ച് ആദിമമായ ഒരു ഘടനയോട് ചേർത്ത് വെച്ച് യുങ് വ്യാഖ്യാനിച്ചിരിക്കുന്നു.ബോധം എന്നത് സമഷ്ടിയായ ഒരു ചേതനയാണെന്നും ആ ബോധത്തിന്റെ വിലാസത്തിലാണു എല്ലാ മാനസികപ്രക്രിയകളും നടക്കുന്നതെന്നും അദ്ദേഹം സിദ്ധാന്തിച്ചിരിക്കുന്നു. സമൂഹത്തിനൊട്ടാകെ ഒരു സമഷ്ടി അബോധഭൂമിക ഉണ്ടെന്നും അതിൽ പരമ്പരയാ അനുവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ആദിപ്രരൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും അദ്ദേഹം അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. ആദിമകാലം മുതൽക്കേയുള്ള എല്ലാ പരിണാമവിവർത്തങ്ങളിൽ നിന്നും ഭാഗം സ്വീകരിച്ച് രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട ആദിമമാതൃകകളാണു ആദിപ്രരൂപങ്ങൾ. ഇവ അനേകം ഉപവിഭാഗങ്ങളായി വിഭക്തങ്ങളാണ്. വിശ്ലേഷണാത്മക മനശ്ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ആധാരഭൂതങ്ങളായ ആദിപ്രരൂപങ്ങൾ ചിത്രസങ്കേതത്തിലാണു പ്രയുക്തങ്ങൾ ആയിരിക്കുന്നത്.

ചിത്രബോധനം.

ചിത്രം എന്നതുകൊണ്ട് നഗ്നനേത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് കാണാവുന്നതോ കടലാസിൽ വർണ്ണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വരയ്ക്കുന്നതോ ആയ ഒരു രൂപത്തെയാണുദ്ദേശിക്കുന്നത് എങ്കിൽ ഭാഷയ്ക്കു മേൽ ചിത്രങ്ങൾക്ക് ഇത്രമാത്രം ശക്തിമത്തായ ഒരു അധീശത്വം ഉണ്ടാവുക വയ്യ. അന്ധനും ബധിരനും മൂകനുമായ ഒരുവനു ലോകവുമായി സമ്പർക്കത്തിലേർപ്പെടുവാൻ ഭാഷ എത്രമാത്രം സഹായകരമാകും? അതിനു അവനനുഭവിക്കുന്ന സീമിതങ്ങളായ അനുഭവങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ചിത്രങ്ങളാണു സഹായകങ്ങളാകുന്നത്.അപ്പോൾ ചിത്രങ്ങൾക്ക് സ്ഥൂലരൂപത്വത്തിൽ നിന്നും ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള ഒരു മാനം കൈവരുന്നു. ഇതേ മാനമാണു ഒരു ശിശുവിന്റെ ബുദ്ധിമണ്ഡലത്തേയും പ്രഭാവിതമാക്കുന്നത്.അമ്മ കുട്ടിയെ എടുത്ത്കൊണ്ട് തൊടിയിലൂടെ നടന്ന് കാക്കയെ ചൂണ്ടികാണിച്ചുകൊണ്ട് ‘ദാ..കാക്ക’ എന്നു പറഞ്ഞുകൊടുത്ത് ഊട്ടുന്ന കാഴ്ച്ച നമുക്കു വിരളമല്ല. കാക്കയെ ചൂ‍ണ്ടി ‘ദാ കാക്ക’ എന്ന് പറയുമ്പോൾ അവന്റെയുള്ളിൽ കാകശബ്ദത്തിന്റെ ശാബ്ദബോധമായി രൂപമെടുക്കുന്നത് ഒരു കാക്കയുടെ സവിശേഷമാ‍യ ചിത്രമാണ്.കുട്ടിയെ സംബന്ധിച്ച് നിറം,രൂപം,വലിപ്പം,കാലം,സ്ഥലം,ചലനം,ശബ്ദം എന്നിവെയൊക്കെ കാക്കയുടെ ശാബ്ദബോധത്തോടൊപ്പം ദൃഢപ്പെടുന്നു. ഇന്ന് അമ്മ കാട്ടി കൊടുക്കുന്നത് മരക്കൊമ്പിൽ ഇരിക്കുന്ന കാക്കയെ ആണെന്നു വെക്കുക. നാളെ കുട്ടി കാണുന്നത് പറക്കുന്നതും, ഇന്നലത്തേതിനെക്കാൾ വലിപ്പം കുറഞ്ഞതുമായ കാക്കയെയാണെങ്കിലും അതിനെ മിക്കവാറും കുട്ടി തിരിച്ചറിയുക തന്നെ ചെയ്യും.അമ്മ പറഞ്ഞതും കുട്ടി കേട്ടതുമായ കാക്ക എന്ന ധ്വനി ശിശുവിന്റെയുള്ളിൽ ഏതോ സമാനചിത്രങ്ങളെ ഉണർത്തിയാലേ സുകരമായ ഈ തിരിച്ചറിവുണ്ടാകൂ. അബോധപ്രബോധനമെന്ന ഈ പ്രക്രിയ ഭാഷയെക്കാൾ ചിത്രങ്ങളുടെ ബോധനത്തിൽ മാത്രമാണു അനുഭവിക്കാൻ സാധിക്കുക. ദേശത്തെയും കാലത്തെയും അതിവർത്തിച്ചുകൊണ്ട് ചിത്രങ്ങൾ ഈ സവിശേഷതയുള്ളതായിരിക്കുനുവെങ്കിൽ അവയ്ക്ക് മൌലികമായ ഒരു ഘടന ഉണ്ടായിരിക്കണം. ചിത്രങ്ങൾ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ സൂക്ഷിക്കാനുപയോഗിക്കുന്ന സങ്കേതം പോലെ അവയ്ക്കു അബോധത്തിൽ നിലനിൽക്കാൻ ഒരു വാങ്മയ ഘടന നിശ്ചയമാ‍യും ഉണ്ടാകണം.ഈ ഘടനാത്മകതയാണു ജനിതകത്തിലൂടെ പകർന്നു വരുന്ന സംസ്കാരങ്ങളിലും സ്വഭാവങ്ങളിലും അന്തർഭവിച്ചിരിക്കുന്നതും. പക്ഷേ ഈ ചിത്രഘടനയിൽ ഏതെങ്കിലും സാങ്കേതികമായ ഭാഷയ്ക്ക് സ്വാധീനമുണ്ടാകാൻ വഴിയില്ല. എന്നാൽ വാങ്മയത സംഭവ്യമാണ് താനും. അന്ധനു വാക്കിൽ കൂടി രൂപപ്പെടുന്ന ചിത്രം പോലെ അബോധഗതമായ ഈ ചിത്രസഞ്ചയത്തിനു സങ്കീർണ്ണവും,ചിലപ്പോൾ പ്രതീകാത്മകവുമായ ഘടനയാണു ഉണ്ടാകുന്നത്. ചിത്രങ്ങളുടെ വാങ്മയതയാണു അവയെ പരമ്പരകളിലൂടെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുവാനും സംരക്ഷിക്കപ്പെടുവാനും കരണമായിരിക്കുന്നത്.

അബോധപ്രബോധനം

ബോധം,അബോധം,ഉപബോധം എന്നിങ്ങനെയുള്ള ചിത്തത്തിന്റെ തരംതിരിവുകൾ ഫ്രോയിഡിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങളിലൂടെയാണു വ്യാപിച്ചത്. ഇവയിൽ അബോധമാണു വാസനകളുടെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും പാരമ്പര്യത്തിന്റെയും ഖനിയായിരിക്കുന്നത്. അക്ഷയയായ ആ ഖനിയുടെ വൈഷയിക ഘടന ചിത്രസങ്കേതത്തിലൂടെയാണു നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നതിനു ഉത്തമോദാഹരണങ്ങളാണു സ്വപ്നങ്ങൾ. സ്വപ്നത്തിൽ ഭാഷയെക്കാൾ അധികം ചിത്രങ്ങൾക്കാണു പ്രാധാന്യം. ശിശുക്കളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ ഭാഷയ്ക്കു സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് പറയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടു താനും. മാനവരാശിയ്ക്കൊട്ടാകെ ആവേഗങ്ങളും വികാരങ്ങളും ഉയരുന്നതു അബോധത്തിൽ നിന്നാണ്. അവിടെ ഭാഷയുടെ അതിർവരമ്പുകളില്ല. അതിനാൽ തന്നെ മാനവരെ സാമാന്യവത്കരിക്കുന്നത് അവന്റെ അബോധഗതമായ ഈ ചിത്രഘടനാ സങ്കേതമാണെന്നത് നിസ്തർക്കമാണ്.

ഇതിനെപ്പറ്റി കാൾ യുങ്ങ് തന്റെ ‘ആദിപ്രരൂപങ്ങൾ’(Archetypes) എന്ന സങ്കൽ‌പ്പനത്തിൽ സവിസ്തരം പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്നു. ആദിപ്രരൂപങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കപ്പെടുന്നത് ഏറ്റവും കൂടുതലായും ചിത്രങ്ങളിലൊടെയാണ്. സ്വപ്നങ്ങളിൽ ചിത്രങ്ങളുടെ ആധിക്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നതു അതാണ്. വാസനകൾ ഭാഷയായല്ല മറിച്ച് ചിത്രങ്ങളായാണു എത്തുന്നത്. അവ ആകാരങ്ങളുടെയോ ക്രിയകളുടെയോ പ്രതിഭാസങ്ങളുടെയോ ആകാം. യുങ്ങ് എടുത്തു പറയുന്നു- “ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ തന്നെയായ അബോധ ചിത്രങ്ങൾ വ്യക്തിയുമായി വാസ്തവികമായും വികാരങ്ങളുടെയും ആവേഗങ്ങളുടെയും സേതുവിലൂടെ സംബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്ന്. (Approaching the Unconscious in Man and his Symbols, London. 1978. Page 87) അബോധചിന്ത ചെയ്യുന്നത് ചിത്രരൂപേണയും പ്രതീകരൂപേണയുമാണ്. അതിനാലാണു സ്വപ്നങ്ങളിൽ പ്രതീകാത്മകത അധികരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ചിത്രങ്ങൾ ചിന്തയുടെ അടിസ്ഥാനപ്രക്രിയയും ഭാഷ ഉപപ്രക്രിയയുമാണ്.

ഈ ചിത്രസങ്കേതത്തിന്റെ മുഖ്യമായ ധർമ്മം എന്നത് ഏത് സാഹചര്യത്തിലും ഏത് ഭാഷയിലും ഏത് കാലത്തിലും ഏത് ദേശത്തിലും വ്യക്തിയിൽ വ്യക്തമായ പ്രഭാവം ചെലുത്തുക എന്നത് തന്നെയാണു. എന്തെന്നാൽ എല്ലാ കാലത്തിലും എല്ലാ സ്ഥാനങ്ങളിലും എല്ലാ വ്യവഹാരമാർഗ്ഗങ്ങളിലും സാമാന്യമായും അബാധിതമായും നിൽക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരേയൊരു വിഷയവിശേഷം ചിത്രം മാത്രമാണ്. വിശ്ലേഷണാത്മക മനശ്ശാസ്ത്രത്തിന്റെ രണ്ട് പ്രധാനമുഖങ്ങളായ ആദിപ്രരൂപം,സമഷ്ട്യബോധം എന്നിവ ഈ വിശിഷ്ടബിന്ദുവിൽ സംഗതങ്ങളാകുന്നു. സംസ്കാരത്തിനും പാരമ്പര്യത്തിനും വ്യക്തിജീവിതത്തിൽ വ്യക്തവും ശക്തവും ജനിതകനിഷ്ഠവുമായ സ്വാധീനം ഉണ്ടായിരിക്കെ ഇതിന്റെ ഘടനാവിശേഷങ്ങളായ ചിത്രങ്ങളുടെ സങ്കേതങ്ങൾ എവിടെയൊക്കെ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതാണു ഇവിടെ ചിന്ത്യം. എന്തെന്നാൽ ചിത്രസങ്കേതത്തിലുള്ള എല്ലാ പ്രയോഗങ്ങളും സൃഷ്ടികളും മാനവനിൽ സുദൃഢമായ പ്രഭാവം പുലർത്തുക തന്നെ ചെയ്യും.

മിത്തുകളിലെ ചിത്രഭാഷ.

കലയുടെയും സാഹിത്യത്തിന്റെയും ധർമ്മം അനുവാചകരെ ദു:ഖതമസ്സിൽ നിന്നും ആനന്ദജ്യോതിസ്സിലേക്കു നയിക്കുക എന്നതാണ്. അതിനായി അവ സ്ഥാ‍യീ ഭാവങ്ങളേ രസങ്ങളാക്കി പരിണമിപ്പിക്കുവാൻ ഉതകുന്ന വിഭാവ,അനുഭാവ,വ്യഭിചാരിഭാവങ്ങളെ ഉദ്ദീപിപ്പിക്കുവാൻ യോഗ്യങ്ങളായ പ്രേരണകളെ നൽകുന്നു. ഇവയാൽ ഉദ്ദീപ്തമായി അനുഭൂതമാകുന്ന രസം നിർവേദാധിഷ്ഠിതമായ ശാന്തത്തിലെത്തുമ്പോഴാണു പരമാനന്ദാനുഭൂതിയുണ്ടാകുന്നത്. അതു വരെ അഷ്ടരസാത്മകങ്ങളായ ധാരാളം ചിത്രങ്ങൾ കവികൾ വിരചിക്കുന്നു. രസനിഷ്പത്തിയുടെ ഈ ഘടനയിലാകെ അബോധപ്രബോധനത്തിന്റെ പ്രക്രിയയെ നമുക്കു കണ്ടെത്തുവാൻ സാധിക്കും. ഭാഷയാൽ പ്രഭാവിതങ്ങളായ കാവ്യങ്ങൾ എപ്രകാരമാണു ചിത്രപ്രഭാവിതമായ അബോധത്തെ പ്രബോധിപ്പിക്കുന്നത് എന്ന് സന്ദേഹിക്കേണ്ടതില്ല. അതിനാണു ആദ്യം തന്നെ വാങ്മയചിത്രം എന്ന് സൂചിപ്പിച്ചത്.രസം അലൌകികവും ഭാഷ ലൌകികവുമാണ്. ലൌകികമായ ഒന്നിനാൽ അലൌകികമായ ഒന്നിനെ പ്രബോധിപ്പിക്കുവാൻ കഴിയില്ല.ചിത്രം ലൌകികമാകാം.എന്നാൽ ചിത്രസങ്കേതം അലൌകികമാണ്, അനിർവാച്യവുമാണ്.ഭാഷയും ഭാഷാസൃഷ്ടമായ വാക്കും ലൌകികമാണെങ്കിലും വാക്കു കൊണ്ടു നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന ചിത്രം അലൌകികമാണെന്നർത്ഥം. ഇപ്രകാരം വാക്കുകൾ കൊണ്ടും വാക്യങ്ങൾ കൊണ്ടും ഒരു ചിത്രമുണ്ടാക്കുകയും ആ ചിത്രത്തിൽ ശൃങ്ഗാരാദി രസോദ്ദീപകങ്ങളായ ഗുണങ്ങൾ സന്നിവേശിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ചിത്രത്തിന്റെ സങ്കേതം പ്രവർത്തനക്ഷമമാകുന്നു. സാഹിത്യത്തിൽ ഈ പ്രക്രിയയാൽ ചിത്രഭാഷ പ്രോജ്വലിക്കുന്നു.

കാവ്യപ്രയോജനം ആനന്ദാവാപ്തിയാണെന്നു പറഞ്ഞു. ആ ആനന്ദത്തിന്റെ പരമകാഷ്ഠ നിർവേദാധിഷ്ഠിതമായ ശാന്തിയിലാണു. ശാന്തി ആത്മീയമൂല്യങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതവുമാണ്.അതിനാൽ പരമശ്രേഷ്ഠമായ ചിത്രഭാഷ അധ്യാത്മസംബന്ധിനിയാണെന്നു വരുന്നു. ഇക്കാരണത്താലാണ് കാളിദാസ-ഭാസ-ഭാരവി മുതലായ ഭാരതീയകവികളെക്കാളും ഇതര ലോകക്ലാസ്സിക്കുകളുടെ സ്രഷ്ടാക്കളെക്കാളും വ്യാസൻ ഉത്തമനായ കവിയായും ചിത്രകാരനായും എണ്ണപ്പെട്ടത്. ആത്മവിദ്യയെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയാണ് രസമൌക്തികങ്ങളെ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച അധ്യാത്മരാജധാനികളായ പുരാണേതിഹാസങ്ങൾ അദ്ദേഹത്താൽ വിരചിക്കപെട്ടത്. അനുപമേയവും അനവദ്യവും അപരിമേയവുമായ ചിത്രഭാഷയാ‍ണ് ശതശതങ്ങളായുള്ള ആഖ്യാനോപാഖ്യാനങ്ങളീലൂടെ അദ്ദേഹം നിർമ്മിച്ചത്. യുങ് വർണ്ണിച്ച ആദിപ്രരൂപങ്ങളിൽ ജ്ഞാനി,ശിശു,നായകൻ,മഹാമാതാ,സൂത്രശാലി, ഖലൻ മുതലായ ഏതാണ്ടെല്ലാ ആദിപ്രരൂ‍പങ്ങളും വ്യാസതൂലികയിൽ നിന്നും ജന്മം കൊണ്ടിട്ടുണ്ട്. ശ്രീകൃഷ്ണൻ എന്ന ഒറ്റ ബിംബത്തെ ആധാരമാക്കി അദ്ദേഹത്താൽ രചിതമായ വിശ്വചിത്രം സഹസ്രാബ്ദങ്ങൾക്കും ലക്ഷാബ്ദങ്ങൾക്കും അപ്പുറത്തേക്ക് മൂല്യങ്ങളുടെ മഹാഗംഗയെ പ്രവഹിപ്പിക്കുവാൻ ശക്തമാണ്. ആ ചിത്രത്തെ അമേയമായ ചാരുതയോടെ രചിയ്ക്കുന്നതിലൂടെ ഒരു ആദിപ്രരൂപത്തിൽ തന്നെ മറ്റെല്ലാ സമാനഗുണങ്ങളായ ആദിപ്രരൂപങ്ങളും ഉൾപ്പെട്ടവയായിത്തീരുന്നു. ആധ്യാത്മിക മൂല്യങ്ങളും മാനവിക മൂല്യങ്ങളും ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തിൽ മിശ്രണം ചെയ്ത് സാമാന്യനും ജനകീയനുമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെയും ആ വ്യക്തിയെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് മൂല്യനിർഭരങ്ങളായ അനേകം ആഖ്യാനോപാഖ്യാനങ്ങൾ എഴുതിയതിലൂടെയും മാനവമനസ്സിന്റെ അബോധ തലത്തിൽ സദ്ഗുണഗർഭങ്ങളായ അനേകമനേകം ചിത്രങ്ങളുടെ സാങ്കേതികത്വം സന്നിവേശിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞ ഒരേയൊരു ചിത്രകാരൻ വ്യാസനാണ്. വ്യാസപ്രയുക്തയായ ഒരു ചിത്രഭാഷ മറ്റൊരു ദിക്കിലും കണ്ടെടുക്കാൻ സാധിക്കില്ല. പുരാണ കഥകൾ അലൌകികങ്ങളായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത് അവ കാലാതിവർത്തികളായി നിലകൊള്ളുന്നതിനും പരമ്പരയാ അനുസന്ധാനം ചെയ്യുന്നതിനും വേണ്ടിയാണ്. ഐഹികമായ ഒന്നിന് ഇവിടെ വർത്തമാനത്തിൽ തന്നെ അന്ത്യമുണ്ടാകും. അലൌകികങ്ങളായ കഥാപാത്രങ്ങളും കഥകളും മൂല്യങ്ങളും നിർണ്ണയിക്കുന്ന ചിത്രഭാഷയും സങ്കേതവും സമഷ്ടി അബോധത്തിൽ ദൃഢങ്ങളും പരിരക്ഷിതങ്ങളും ആവുകയാൽ കാലക്രമേണ മാനവസാമാന്യത്തിന്റെ നീതിബോധവും സ്വാതന്ത്ര്യേച്ഛയും ആയിത്തീരുന്നു. ആ സമഷ്ടിയെ തിരിച്ചറിയാതെ ഈ നീതിബോധത്തിന്റെയും സ്വാതന്ത്ര്യേച്ഛയുടെയും പ്രഭവസ്ഥാ‍നം ഐഹികതയിൽ ആരോപിക്കുമ്പോഴാണ് വ്യാകുലതകൾ ആവിർഭവിക്കുന്നത്.

യഥാർത്ഥമായ പ്രഭവബിന്ദുവിനെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനും സമാവേശിക്കുന്നതിനും ആ ചിത്രഭാഷയുടെ അനവരതമായ അനുശീലനവും സ്വാബോധത്തിന്മേലുള്ള നിതാന്ത ശ്രദ്ധയുമാണ് നിദാനങ്ങളായിരിക്കുന്നത്.

Bibliography:

1. General study on Puranas and Indian myths

2. Collected works of C.G.Jung.

3. Cognitive Psychology.

ജൂനിയർ മാൻഡ്രേക്!

2010-11-09T08:51:00.000-08:00

ഇത്ര വളർന്നിട്ടും ഞാനൊരു ഹോം-സിക്ക് ആണെന്ന്--അല്ല--ആയിരുന്നെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയതു ത്രിശ്ശിവപേരൂരിൽ ബി.എഡിനു ചേർന്നപ്പോഴാണു.വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെയെ ഇനി വീട് കാണാൻ പറ്റൂ എന്നായപ്പോ ആന്തൽ കൂടി. രണ്ടു ഖടാഖടിയന്മാർ കൂടെയുണ്ടായിട്ടും ഇനി സ്വന്തം കാര്യം കുറച്ചു ദിവസത്തേക്കാണെങ്കിലും താൻ തന്നെ നോക്കേണ്ടി വരുമല്ലോ എന്നായപ്പോ മടിയില്ലെങ്കിലും ജീവിതം മുഴുവനായും അങ്ങനെയായിത്തീർന്നപോലൊരു മ്ലാനത. ലവന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ ആകെപ്പാടെ ഒരു ‘അവ്യാകൃതം‘.

കുട്ടനും ഞാനും ആദ്യം പ്ലാനിട്ടു. ചാടിയാലോ? വേണ്ട. നാണക്കേടാവും. കണ്ണനാണെങ്കിൽ ആറ്റുനോറ്റ് കിട്ടിയതുമാണു. എന്തായാലും രണ്ടിലൊന്നറിയാം.തുടരട്ടെ എന്നു വിചാരിച്ചു പ്രകാശേട്ടന്റെ പഴയ വീട് മാസം ആയിരത്തഞൂറിനു വാടകയ്ക്കെടുത്തു താമസം തുടങ്ങി. മുറ്റത്തു ഏതൊക്കെയോ മൂർത്തികളുടെ ഒരു കൊച്ച് ആലയമുണ്ട്. വെള്ളമടി,പുലഭ്യം,തുടങ്ങിയ മാന്യമായ ഇടപാടുകളൊന്നും നടത്താതിരിക്കാൻ പ്രകാശേട്ടനും പുള്ളീടെ ബന്ധുക്കളായ ഞങ്ങളുടെ അയൽക്കാരും നിറം അഥവാ നിണം പിടിപ്പിച്ച കഥകൾ വന്ന ദിവസം തന്നെ ഉപ്പും തൈരും കൂട്ടി വിളമ്പിയൂട്ടി. അല്പം മുളകും. മഴയും ഇടിയുമുള്ള വെട്ടമില്ലാത്ത രാത്രികളിൽ ചോരുന്ന മേൽക്കൂരയ്ക്ക് താഴെ എന്തു വേണ്ടൂ എന്നറിയാതിരിക്കുമ്പോൾ തൊട്ടു കൂട്ടാൻ!

മാസാമാസം തലയ്ക്കഞ്ഞൂറ് വെച്ചു പോകണമല്ലോ എന്നാലോചിച്ചു നടക്കുമ്പോഴാണു സെക്കൻഡ് ലിസ്റ്റ് ഇട്ടതും അതിലൂടെ പ്രേമേട്ടനും രാജേട്ടനും തല ചായ്ക്കാനൊരിടവും ചോദിച്ചു മുന്നിൽ വന്ന് പെട്ടത്. അങ്ങനെ അഞ്ച് ഷോഡകളും കൂടി മാഷമ്മാരാവാനുള്ള വട്ടക്കണ്ണടയ്ക്കും കാലൻ കുടയ്ക്കുമായുള്ള ജൈത്രയാത്ര തുടങ്ങി. രാജേട്ടൻ മൂത്ത് മുരടിച്ച ആളായിരുന്നതിനാൽ സന്ധ്യ മയങ്ങിയ ശേഷമുള്ള അങ്ങേർടെ വ്യക്തിത്വ വികസന ക്ലാസ്സുകളിൽ ഞങ്ങൾ അച്ചടക്കമുള്ള കുട്ടികളായി. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞപ്പോൾ കുട്ടൻ നഖത്തിന്റെ തുമ്പത്ത് നിന്നും അച്ചടക്കം കടിച്ചു പറിച്ചു കളയാൻ തുടങ്ങി. പ്രേമേട്ടൻ ഇടയ്ക്കു ഒരോ പടക്കമെറിയുന്നതു കൊണ്ടു വീണ്ടും പിടിച്ചു നിന്നു. അങ്ങനെ പഠിത്തം വഴിപാടാക്കി തീർക്കാൻ നോമ്പെടുത്തിരുന്ന ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ രാജേട്ടൻ ടൈം ടേബിൾ അവതരിപ്പിച്ചു.

രാവിലെ 5 മണിക്കു- എണീക്കണം
7 മണി വരെ പഠനം.
9 വരെ ആളാം വീതം പാചകം.
9.30 കെട്ടും കെട്ടി ശബരിമലയ്ക്ക്.
വൈകിട്ട് നാലു മണീക്ക് വന്നാൽ അര മണീക്കൂറ് വിശ്രമം.
6.30 വരെ തുണി നന,കുളി.
7 വരെ കൂട്ടപ്രാർത്ഥന
8 വരെ കൂട്ടപാചകം. തുടർന്ന് അത്താഴം.
8.30 മുതൽ പഠനത്തോട് പഠനം.
11 മണീക്ക് കൂർക്കം.

ഛേയ്! ഇയാളെ കൂടെക്കൂട്ടാൻ കൊള്ളില്ല. ഞാനും കുട്ടനും കണ്ണുകളിൽ കൂടി മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചു. പ്രേമേട്ടൻ താളം പിടിച്ചു. കണ്ണൻ രാജേട്ടനെ മനസ്സിൽ ഗുരുവായി വരിച്ച് നിയമാവലി മുഴുവൻ പട്ടികയാക്കി എഴുതി വരച്ച് ഭിത്തിയിലൊട്ടിച്ചു.

പക്ഷേ രാജേട്ടൻ ഞങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും പ്രീയപ്പെട്ടവനായി.

ഭിത്തിയിൽ ഒട്ടിയിരുന്ന ടൈം ടേബിളിനെയും ഒട്ടിച്ച കണ്ണനെയും സാക്ഷിയാക്കി രാജേട്ടൻ 8 മണീ വരെ നിദ്രാദേവിയെ പൂജിച്ചു. ഏതാണ്ട് എല്ലാ ദിവസവും അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചുണർത്താൻ എനിക്കു ദൈവനിയോഗം ഉണ്ടായി. 5 മണീക്കു എണീറ്റതു കുട്ടൻ മാത്രം. നാട്ടിൽ താലോലിച്ചു പഠിച്ച കരാട്ടെ പാഠങ്ങൾ സാധകം ചെയ്യാൻ! ഞങ്ങളും എണീറ്റില്ല എന്നു പറയാൻ പറ്റില്ല. ഉണർന്ന് കിടക്കും.പാതി ബോധത്തിൽ. അവന്റെ പൊണ്ണൻ ശരീരം കാലും കയ്യും നാലു പാടും പറിച്ചെറിഞ്ഞ് നഞ്ചക്കും വീശി ആ പഴയ വീടിന്റെ അകത്തളം നിറഞ്ഞ് പറന്ന് നടക്കുമ്പോൾ സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ല. ആ കാലെങ്ങാനും ഭിത്തിയിൽ കൊണ്ടാൽ ഞങ്ങൾ വീടോടെ അടയാവും. നെഞ്ചത്തു കയറി കുറത്തിയാട്ടം നടത്തുന്ന കൊച്ചുമോനോടു മുത്തശ്ശി ക്ഷമിക്കുന്ന പോലെ ആ വീട് എല്ലാം ക്ഷമിച്ചു. സഹിച്ചു.കണ്ടുകൂട്ടിയ നിരാശാജനകങ്ങളായ സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെയും അർത്ഥബോധാവസ്ഥയിൽ കിടക്കുന്ന ആ സമയത്ത് സാർത്ഥകമാക്കാൻ ഞാൻ കിണഞ്ഞ് ശ്രമിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.

ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിനായി മാത്രം കുറച്ച് അരിയും കടല കൊണ്ടു ഒരു തോരനും രസവും(?) ഉണ്ടാക്കി വെച്ച് പ്രകാശേട്ടന്റെ കടയിൽ പോയി പുട്ടടിച്ച് കോളേജിലേക്ക് ഗമിക്കും. ഹിന്ദിക്കാരായിരുന്നു സഹപാഠികളിൽ ഏറെയും. മിക്കവാറും ജന്മിമാരുടെ കുടുംബത്തിൽ നിന്നു വന്നവർ. കാശിങ്ങനെ വീശീ വീശീ കാറ്റ് കൊള്ളുന്നവർ. എന്താ ഏതാന്നറിയാതെ എല്ലാം തലകുലുക്കി സമ്മതിച്ചു കൊടുത്ത് എല്ലാ ക്ലാസ്സുകളിലും ഞങ്ങൾ മിടുക്കരായി.

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ചായ കുടിച്ച് വീട് പുൽകി സാമാനങ്ങൾ വെച്ച് പൂട്ടിയിറങ്ങിയാൽ അടുത്ത വണ്ടി പിടിച്ച് ത്രിശ്ശിവപേരൂരെത്തും. റൌണ്ട് മുഴുവനും വെടിവട്ടം പറഞ്ഞ് നടന്നു തീർത്താൽ വടക്കും നാഥനു ഒരു പ്രദക്ഷിണമായി. പിന്നെ കടലയും കൊറിച്ച് തേക്കിൻ കാട് മൈതാനത്തിന്റെ ഒത്തൊരു മൂലയിൽ ആകാശം നോക്കി കഥകൾ മെനഞ്ഞും കദനങ്ങൾ കമഴ്ത്തിയും മണ്ടത്തരങ്ങൾക്കു മഹാഭാഷ്യം ചമച്ചും ഏതാണ്ടു 8.00 മണീ വരെ നീണ്ടു നിവർന്ന് കിടക്കും. അല്ലെങ്കിൽ ഫസ്റ്റ് ഷോയ്ക്ക് കയറും. ഏതായാലും ആ ഒരു വർഷം നഗരത്തിൽ വന്നിട്ടുള്ള എല്ലാ പടങ്ങളും ജാതി-മത-വർഗ്ഗ-ലിംഗ-രാഷ്ട്രീയ-വംശീയ-ഭാഷാ-മൂല്യ-തറ ഭേദമെന്യെ ഞങ്ങൾ കണ്ടു തീർത്തു. തട്ട് ദോശയിൽ ഉറക്കത്തിന്റെ സമാധാനത്തെ കണ്ടെത്തി അവസാന ബസ്സിൽ തിരികെയെത്തിയാൽ കുളിച്ചാൽ കുളിച്ചു. പുസ്തകങ്ങൾ ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ നോട്ടുകളിലെ വരിയെണ്ണീ വെച്ച് ദിവസം അവസാനിപ്പിക്കും. അപ്പോഴും ഭിത്തിയിലൊട്ടിച്ച ടൈം ടേബിൾ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ചൈനയിലെ രാജാവിനെപ്പോലെ എളിക്ക് കയ്യും കൊടുത്ത് ഇരുന്നു.

എല്ലാ ദിവസവും ഞങ്ങൾക്ക് ഇങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ ആവശ്യത്തിനു പണം എവിടാരുന്നെന്നു ചോദിക്കാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണു ആദ്യം തന്നെ സഹപാഠികളായ ജന്മികുമാരന്മാരായ ഹിന്ദിക്കാരെ പറ്റി പറഞ്ഞത്.അവർ അങ്ങേയറ്റം ദയവായ്പ്പുള്ളവരായിരുന്നെന്ന് വേണമെങ്കിൽ പ്രത്യേകം സൂചിപ്പിച്ചേക്കാം. ‘’ഭായ്, ബഹുത് കഷ്ട് ഹേ! ഫിഫ്റ്റി റുപ്പീസ് ഹേ തോ ആജ് ചലേഗാ” എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഹിന്ദിയിൽ പറയാനും ഒക്കെ അറിയാം..ഹാ! ചുമ്മതൊന്നുമല്ല! ഞങ്ങൾക്ക് അന്നദാനപ്രഭുക്കന്മാരായിരുന്ന കരുണാപയോധികളെ ഞാൻ ഈ അവസരത്തിൽ പ്രത്യെകം ഓർമ്മിക്കട്ടെ!

അതവർക്ക് സന്തോഷം നിറഞ്ഞ കാര്യമായിരുന്നു. വല്ലപ്പോഴും വല്ലതും തിരിച്ചു കൊടുത്താൽ ഞാൻ ചോദിച്ചില്ലല്ലോ എന്നു തിരിച്ചു ചോദിച്ച അവർ ക്രമേണ ഞങ്ങളെ വീട്ടിൽ തമ്പടിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാക്കി. നനഞ്ഞടം തന്നെ കുഴിക്കരുതല്ലോ! മുഴുവൻ നനഞ്ഞു പോയിഷ്ടാ!
അങ്ങനെ തള്ളിയും ഉന്തിയും ടീച്ചിംഗ് പ്രാക്ടീസ് വരെ കഴിച്ചു വിട്ടു. ഇനി ഒരു പ്രാക്ടിക്കൽ ഉണ്ട്. കമ്മീഷൻ വന്നു ക്ലാസ്സിൽ സംഭവിക്കുന്ന പ്രതിഭാസങ്ങളെ പറ്റി തെളിവെടുപ്പുണ്ടാകും. പ്രതിഭാസങ്ങൾ പണി തരാതിരിക്കണമെങ്കിൽ ഇച്ചിരെയൊക്കെ ഇത്തവണയെങ്കിലും കഷ്ടപ്പെടണം. അധികമൊന്നും വേണ്ട. ഒരു മോഡലും കുറച്ചു ചാർട്ടും. സുനാമിയടിച്ച കാലമായിരുനതിനാൽ ചില ഹിന്ദിക്കാർ സുനാമി അടിച്ചു കയറി വരുന്ന മോഡൽ ഉണ്ടാക്കി. 5 ദിവസത്തെ തച്ചാവും. ഇങ്ങനെ ഉറക്കമിളച്ചും കാപ്പി കുടിച്ചും ഞങ്ങൾ കാര്യങ്ങൾ ഒരുക്കിയിരിക്കേ ഒരുത്തൻ മാത്രം താടയ്ക്കു കയ്യും കൊടുത്തിരുന്നു.കുട്ടൻ!.കാപ്പി കുടിക്കൽ മുറയ്ക്കു നടത്തി. കമ്മീഷന്റെ തലേന്നും ഇരിപ്പു അനന്തസുന്ദരമായി നീണ്ടപ്പോൾ ഞങ്ങൾ സീരിയസ്സായി ചോദിച്ചു.

“അപ്പോ ഒരു മോഡൽ പോലും നിനക്കൊണ്ടാക്കാൻ പറ്റുകേലേ?”

“ഓ എന്നെക്കൊണ്ടും മെനക്കെടാൻ പറ്റത്തില്ല”
“പിന്നെ മഹാനുഭാവൻ നാളെ എന്തു ചെയ്യാൻ പോണു.”
“ആ..വഴിയൊണ്ട്”
ഭീകരമായ ആ വഴി ഏതെന്നു ഒരെത്തും പിടിയും ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയില്ല!

സുപ്രഭാതം പൊട്ടിയും പൊളിഞ്ഞും വിടർന്നു.

രാവിലെ ഞങ്ങൾ ഉണർന്നപ്പോൾ മേശമേൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്നു അന്ന് അവതരിപ്പിക്കേണ്ട ലെസ്സൺ പ്ലാൻ തയ്യാറാക്കുകയാണു കുട്ടൻ! അതിന്റെ മുന്നോടിയെന്നോണം കരാട്ടെ സാധകത്തിനു അവധി കൊടുത്തു. ശ്രീകൃഷ്ണ വിലാസം കാവ്യത്തിലെ ഒരു ശ്ലോകം. ക്രിയാരൂപങ്ങളുടെ ചാർട്ട് റെഡിയാണു. പണ്ടെന്നോ എഴുതിയതു.

“കൊള്ളാമല്ലോടേ അപ്പോ മോഡൽ?”
‘ആ സംഘടിപ്പിക്കണം. ഞാനിത്തിരി നേരത്തെ പോകുവാ. സ്കൂളിലോട്ട് വന്നേക്കാം.”

കുളിച്ചു കുട്ടപ്പനായി കുട്ടൻ ഒരു കട്ടൻ പോലും അടിയ്ക്കാതെ കയ്യിൽ കിട്ടിയതെല്ലാമെടുത്തു കടന്നു പോയി. ആർക്കും ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല.

സ്കൂളിലെത്തിയപ്പോ പിന്നെ കുട്ടന്റെ മോഡലിനെപ്പറ്റി അന്വേഷിക്കാനുള്ള സമയം കിട്ടീല്ല. കമ്മീഷൻ തുടങ്ങി. എന്റെത് ആദ്യം തന്നെ തീർന്നു. തകർത്തഭിനയിച്ചതിനാൽ കമ്മീഷനെ മൈൻഡ് ചെയ്യാൻ പറ്റാത്തതു രക്ഷയായി. സമാധാനത്തോടെ പ്രോപ്പർട്ടിയെല്ലാം സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ കൊണ്ടു വെച്ചു ബാക്കിയുള്ളവരുടെ പ്രകടനം കാണാൻ ഇറങ്ങി. പാത്തും പതുങ്ങിയും ക്ലാസ്സുകളുടെ ഓരത്തു ചെന്നു നിന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചേച്ചി ക്ലാസ്സിൽ നിന്നും കരഞ്ഞോണ്ട് ഇറങിയ്യോടുന്നു. കമ്മീഷൻ എന്തോ ചോദിച്ചത്രേ! കരയാൻ മാത്രം ഇതെന്ത്? ഓ..... ഒരു കാരണം വേണ്ടേ? അടുത്ത ക്ലാസ്സിലെ പമ്മലിനു കാരണം പിള്ളേർ എന്തോ ചോദിച്ചതാണു. പിന്നൊരിടത്ത് തെർമ്മോക്കോളിൽ ഉണ്ടാക്കിയ മോഡലിനു മേലേക്കു പീള്ളാർ വന്ന് പൊതിഞ്ഞു വീണതിനാൽ കണ്ട മ്ലാനത. അങ്ങനെ കൂട്ടത്തിൽ കഴിഞ്ഞവരെയും കൂട്ടി അവസ്സാന ക്ലാസ്സിൻ പടിയിൽ. കുട്ടൻ!
കുട്ടൻ ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങി. കമ്മീഷൻ മുൻ ബഞ്ചിൽ വന്നിരുന്നു. നഞ്ചക്കെറിയും പോലെ ചോദ്യങളെറിഞ്ഞ് അവൻ പിള്ളേരുടെ പൂർവ്വജ്ഞാനം പരീക്ഷിച്ചു. പ്രസ്താവന കഴിഞ്ഞു. ശ്ലോകം ചൊല്ലി. ബാലലീലയാണു. കൃഷ്ണവർണ്ണന കഴിഞ്ഞാൽ മോഡൽ കാട്ടണം. എന്താണിവന്റെ മോഡൽ? ഉറിയാവുമോ? അതോ തയിർ കടയുന്നതോ? അതോ അന്നത്തെ വേഷവിധാനങ്ങളോ? രാവിലത്തെ രണ്ട് മണിക്കൂറ് കൊണ്ടു ഇവൻ എന്തു കുന്തമാണു സംഘടിപ്പിച്ചതു? ഞങ്ങൾ ആകാംക്ഷാഭരിതരായി.

കുട്ടൻ മേശയ്ക്കരികിലേക്ക് നീങ്ങി, താഴെ വെച്ചിരിക്കുന്ന കൂടിൽ നിന്ന് മോഡൽ എടുത്തു. പൊക്കി. എന്നിട്ട് എട്ടാം ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികളോടു അസംദിഗ്ധമായി ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിച്ചു.

“ഇതാണു മക്കളേ........കൃഷ്ണൻ!.“

കുട്ടന്റെ കയ്യിൽ സാമാന്യം കൊള്ളാവുന്ന ഒരു കൃഷ്ണവിഗ്രഹം. ഏതോ വീടിന്റെ ഷോക്കേസിൽ ഇരുന്നത്. ഞങ്ങൾ അന്തിച്ചു. കമ്മീഷൻ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. മോഡൽ കാട്ടി ക്ലാസ്സ് വിജയകരമായി പൂർത്തിയാക്കി കുട്ടൻ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ വന്നിരുന്നു. കയ്യിൽ കൂടുമുണ്ട്.

എങ്ങനുണ്ടാരുന്നെടാ?
ഓ..! കഴിച്ചുകൂട്ടി.

കമ്മീഷൻ വരുന്നു. ഞങ്ങൾ എണീറ്റു. അദ്ദേഹം ഞങ്ങളെ ആകെ ഒന്നു നോക്കി. കരഞ്ഞോണ്ടോടിയ ചേച്ചി മുഖം തുടച്ചും മൂക്കു പിഴിഞ്ഞും മാറി നിന്നു. കുട്ടന്റെ അടുക്കലേക്കു ചെന്ന അദ്ദേഹം കയ്യിലൂണ്ടാരുന്ന വസ്തുവകകൾ മേശപ്പുറത്തു വെച്ചു.കുട്ടനെ മാത്രം നോക്കി ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞൂ.

‘എടോ.............. കൃഷ്ണൻ എന്ന് കേട്ടാൽ വയറ്റീക്കെടക്കുന്ന കൊച്ചിനു വരെ മനസ്സിലാകും, അത്യാവശ്യം സകല തല്ലുകൊള്ളിത്തരോം ഉണ്ടാരുന്ന ഒരു അവതാരമാരുന്നൂന്ന്. താനെന്താ ചൊവ്വേലാണോ പഠിപ്പിക്കാൻ പോണത്? ഹും!

കുട്ടൻ ഭാവവ്യത്യാസമില്ലാതെ നിന്ന് നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിച്ചു കാണിച്ചു. കരഞ്ഞോണ്ടു നിന്ന ചേച്ചിക്ക് ചിരി പൊട്ടി. പിന്നെ അതു ഏങ്ങലടിച്ചതാക്കി മാറ്റി. കമ്മീഷൻ തൊറ്റു മടങ്ങി.

‘സമ്മതിച്ചളിയാ!‘

ആ മഹത്തായ സാഹസത്തിനു ശേഷം ഞങ്ങളെല്ലാം കോളേജിലെത്തി. ബാക്കി കീടങ്ങൾക്കു കണ്ടു പഠിക്കാൻ മോഡലുകളും ചാർട്ടുകളുമൊക്കെ ഹാളിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കണം. പിറ്റേന്നേ എടുക്കാനൊക്കൂ! നിരത്തിവെച്ച മോഡലുകൾക്കിടയിൽ ഗോപികാപരിവേഷ്ടിതനെപ്പോലെ കുട്ടന്റെ കൃഷ്ണൻ ശോഭിച്ചു. നാളെ തിരിച്ചു കൊടുക്കാം.!

വല്ലാത്തൊരാശ്വാസത്തോടെ അന്ന് കിടന്നുറങ്ങി.

പിറ്റേന്ന് പതിവു പോലെ കോളേജിലെത്തി ഹാളിൽ കയറി.അവനവന്റെ മോഡലുകളും ചാർട്ടുകളും തിരികെ അലക്ഷ്യമായി പെറുക്കിക്കൂട്ടാൻ തുടങ്ങി. ഒരുവിധം ബഹളമെല്ലാം ഒതുങ്ങിയപ്പോളുണ്ട് കുട്ടൻ പഴയ പോലെ നിർന്നിമേഷനും നിർവ്വികാരനുമായി എളിക്ക് കയ്യും കൊടുത്ത് നിൽക്കുന്നു.

‘എന്താടാ?’

‘ഓ, നമ്മടെആളെ കാണണില്ല’!

ഇന്നലെ രാത്രി സഞ്ചാരത്തിനു പോയിട്ടു വല്ല പിച്ചിയുടേം മന്ദാരത്തിന്റേം തുളസീടേം ചൊവട്ടിൽ കെടന്നുറങ്ങുന്നുണ്ടാവും എന്ന സംശയത്തിൽ കോളേജിലെ എല്ലാ തുളസി(?)കളോടും പിച്ചി(ച്ച)കളോടും മന്ദ‌‌--രങ്ങളോടും.....

‘’കണ്ടോരുണ്ടോ എന്റെ കണ്ണനെ
നീലത്തണ്ടാരണി മണിവർണ്ണനെ
കണ്ടാൽ കൊതിക്കുമെൻ കണ്ണനെ
നിങ്ങൾ കണ്ടായോ താമരക്കണ്ണനെ?

എന്നും പാടിക്കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ കോളേജിന്റെ ഇടനാഴികൾ തോറും നടന്നു. ഒരു ഗോപികയ്ക്കും അറിയില്ല. കണ്ണനെ കിട്ടിയവർ കൊടുക്കില്ലല്ലോ!
എന്തു ചെയ്യും? കുറച്ചു ദിവസം കൂടി അന്വേഷിച്ചു നോക്കാം. തൽക്കാലം ഉടമകളുടെ വീട്ടിനു മുന്നിലൂടെ പോകണ്ട. ഏതോ ഒരു പരിചയക്കാരൻ ചേട്ടൻ മറ്റൊരു വീട്ടിൽ നിന്നും ഒപ്പിച്ചു കൊടുത്തതാണു. അവനും പെട്ടു ആ ചേട്ടനും പെട്ടു.

അന്നേ ദിവസം ഇരുട്ടി വെളുത്തു.

രാവിലെ അഴിയിട്ട ദുർബ്ബലമായ വാതിലിലെ ശക്തമായ മുട്ട് കേട്ടാണു ഞാൻ ഉണർന്നത്. 6 മണീയായിക്കാണും. വെട്ടം വീണു തുടങ്ങി. ആടിയെണീറ്റ് ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു. പരിചയമില്ലാത്ത ആളാണു.പത്ത്മുപ്പത്തെട്ട് വയസ്സു കാണും.മുറ്റത്തൊരു സൈക്കിൾ സ്റ്റാൻഡിൽ കയറ്റി വെച്ചിട്ടുണ്ടു.

“എന്തേ?”
“നിങ്ങളല്ലേ ബി.എഡ്’നു പഠിക്കണതു?”
“അതെ”
“ആരാ കുട്ടൻ?”

അന്നെന്തോ സാധകം ചെയ്യാനെണീക്കാതെ എന്തോ പ്രതീക്ഷിച്ച പോലെ കിടന്ന കിടപ്പാണു കുട്ടൻ. ഞാൻ വിളിച്ചെണീപ്പിച്ചു കൊണ്ടുവന്നു.

“ആ ചേട്ടനാരുന്നോ,എന്നാ ഒണ്ട് വിശെഷം?”
“വിശേഷം ചോദിക്കാനല്ല വന്നേക്കണെ, തനിക്കെന്താ ഒരു ഉത്തരവാദിത്തമില്ലെ? വാങ്ങിച്ചോണ്ടു പോയ സാധനം വീട്ടിൽ കൊണ്ടു തരാണ്ടു തോന്ന്യാസം കാട്ടണതു.ഇങ്ങെടുത്തേ ഞാൻ കൊണ്ടൊക്കോളാം”

നന്ദഗോപർ ഇത്രേം വേഗം കണ്ണനെ തിരക്കി എത്തുമെന്നു ഞങ്ങളാരും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. കുട്ടൻ ഉമ്മറത്തിണ്ണയിലേക്കിറങ്ങി നിന്നു.

“അതേ..ചേട്ടാ! സാധനം എത്രേം പെട്ടീന്നെത്തിക്കാം.ഒരബദ്ധം പറ്റി.ആരോ കൊണ്ട്പോയിക്കളഞ്ഞു.ഞങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ടു”
“ന്തൂട്ടാ? കളഞ്ഞൂന്നോ?ന്താണ്ടാ പറയണത്?മര്യാദയില്ലാണ്ട്?”

നന്ദഗോപന്റെ ഒച്ച പൊങ്ങിത്തുടങ്ങി. ഉറങ്ങിക്കിടന്നവരെല്ലാം ചാടിയെണീറ്റ് കണ്ണും തിരുമ്മി വന്ന് ഇരിപ്പായി. ഞങ്ങൾ മാത്രമല്ല.അയലോക്കംകാരും. മകനെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരച്ഛന്റെ വേദനയും അമർഷവും തനി നാടൻ ഭാഷയിൽ ഞങ്ങളെ കമ്മീഷൻ ചെയ്തു.

അരമണീക്കൂറോളം നീണ്ടു ആ വിഗ്രഹത്തിന്റെ ചരിത്രപശ്ചാത്തലവും സമകാലികപ്രാധാന്യവും. വീട്ടിലെ വിളക്ക് തെളിയണമെങ്കിൽ ആ വിഗ്രഹം വേണം. അല്ലേൽ കത്തൂല്ല. അമ്മൂമ്മ നാമം ജപിച്ചിട്ട് രണ്ട് ദിവസമായി. അപ്പൂപ്പൻ പോയിട്ട് പോലും ഇത്രയും വിരഹദു:ഖം അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല.കഞ്ഞി വെക്കാൻ കൈ തളരുന്ന ഭാര്യ. വെച്ചാൽ തന്നെ കുടിക്കാനായി ഒരു കുമ്പിൾ കോരി ചുണ്ടോടടുപ്പിക്കുമ്പോൾ കണ്ണന്റെ വിശന്നു വലഞ്ഞ മുഖം ഓർമ്മ വരും. പട്ടിണി കിടന്നു ചാവാൻ തീരുമാനിച്ച് കുളിയും നനയുമില്ലാതെ വഴിക്കണ്ണുമായി വാതിൽ‌പ്പടിക്കൽ കുത്തിയിരിക്കാൻ തുടങിയിട്ട് നാഴികകൾ ഒട്ടേറെ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒരു ദിവസത്തിന്റെ ‘ജനഗണമന...’ പോലെ ഒൻപതു മണീയോടെ ഉയർന്നു കേട്ടിരുന്ന “അശകുശലേ പെണ്ണുണ്ടോ...പെണ്ണീനു മിന്നുണ്ടോ.....” എന്നു ഒപ്പം പാടിയിട്ട് യുഗാന്തരങ്ങൾ പിന്നിട്ട പോലെ തോന്നുന്നു. ഇല്ല...ഇനി താങ്ങാൻ വയ്യ....”പറയ്ടോ എന്നു കൊണ്ടത്തരൂന്ന് ചോദിക്കണില്ല. നാളെ വൈകണതിനു മുമ്പ് വിഗ്രഹം വീട്ടിലെത്തണം..അല്ലേൽ സ്വഭാവം മാറും പറഞ്ഞേക്കാം....”

മിണ്ടാതെ നിക്കുന്ന കുട്ടന്റെ സ്വഭാവം മാറല്ലേ ദൈവങ്ങളേന്നാരുന്നു എന്റെ പ്രാർത്ഥന.അയാൾ സൈക്കീളെടുത്തു പോയി. അയലോക്കംകാർ കേറി വന്നു.’എന്താ സംഭവം? വിശദീകരിക്കാൻ കുട്ടനെ തന്നെ ഏർപ്പെടുത്തി. “വെക്കം കൊണ്ട് കൊടുത്തോട്ടോ അയ്യാളൊരു മൊശകോടനാ!”

അന്വേഷണം അന്നും നടന്നു. കുട്ടനു വല്യ താല്പര്യമൊന്നും കണ്ടില്ല.അനുവദിച്ച സമയപരിധി കഴിഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് രാവിലേ വീണ്ടും മുട്ട് കേട്ടു. ഞാൻ വാതിൽ തുറന്നു.കണി മോശം. കുട്ടാ! കുട്ടൻ എണീറ്റ് വന്ന് നിന്നു.

“എവ്ടെ?”
“അതേ...കിട്ടീല്ല ചേട്ടാ..”

പാരായണം തുടങ്ങി. എല്ലാരും എണീറ്റു.വന്നിരുന്ന് കേട്ടുകൊടുത്തു. ഒരു പുതിയ ഡെഡ് ലൈൻ തന്നിട്ട് സൈക്കിളുമെടുത്ത് അയാൾ പോയി.പിന്നീടുള്ള കുറേ ദിവസങ്ങളായി നന്ദഗോപരുടെ സുപ്രഭാതം കേട്ട് കൃത്യം 6 മണിക്കു ഞങ്ങൾ എണീറ്റു.ആദ്യമാദ്യം കുട്ടനു കൂട്ട് ചെല്ലുമായിരുന്നെങ്കിലും പിന്നെപിന്നെ അവൻ മാത്രം നിന്ന് കേൾക്കും,ഞങ്ങൾ പല്ലു തേയ്ക്കും, നനയ്ക്കും, പുലഭ്യത്തിൽ മുങ്ങിക്കുളിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവനു പേസ്റ്റും ബ്രഷും കൊണ്ടുക്കൊടുക്കും ,അവൻ ആസ്വദിച്ചു ദന്തധാവനം ചെയ്യുകയുമായി.

“ഇനിയെന്റെ പട്ടി അന്വേഷിക്കും.പുല്ല്! പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാകത്തില്ലേ? വേറൊരെണ്ണം വാങ്ങിക്കൊടുക്കാം”

തീരുമാനമായി കുട്ടനു. സന്തോഷം. അന്നു വൈകിട്ട് ആഘോഷമായി ഗുരുവായൂർക്ക്. മുക്കാൽ മണിക്കൂർ കഷ്ടി യാത്രയേ ഉള്ളൂ. തൊഴുതിറങ്ങി ഒരു കൃഷ്ണവിഗ്രഹവും വാങ്ങി പോന്നു. പിറ്റേന്നു രാവിലേ മുട്ടിയപ്പോൾ നന്ദഗോപരെ എതിരേറ്റത് കയ്യിൽ പുഞ്ചിരി തൂകുന്ന കൃഷ്ണ വിഗ്രഹവുമായി നിൽക്കുന്ന കരാട്ടേ സാധകം ചെയ്തു വിയർത്ത കുട്ടനാണ്.

“ന്തേ?”

“ഇന്നാ പിടി! ഞാൻ കൊണ്ടുപോയി കളഞ്ഞ ചേട്ടന്റെ കൃഷ്ണനു പകരം നല്ല പുതു പുത്തൻ ഗുരുവായൂർ കൃഷ്ണൻ”

അതൊന്നു തൊടാൻ പോലും കൂട്ടാക്കാതെ നന്ദഗോപർ തുള്ളി.

“നീ തന്നെയങ്ങട് വെച്ചാ മതി. എന്റെ കൃഷ്ണൻ ഇങ്ങനത്തെ ദാരിദ്ര്യം പിടിച്ചതൊന്നുമല്ലാരുന്നു. ഇതു വെറും പൾപ്പ്. ഞാനതു ഖാദീന്ന് തേടി നടന്ന് കഷ്ടപ്പെട്ട് വാങ്ങി വെച്ചതാണു........”
മൂഷികസ്ത്രീ വീണ്ടും മൂഷികസ്ത്രീ ആയി.

എന്തു ചെയ്യും? എന്തേലുമാകട്ടെ. അന്നു വൈകിട്ട് ത്രിശ്ശൂർക്ക് വണ്ടി കയറി. ഖാദി തപ്പി കണ്ടു പിടിച്ച് ഒരു കൃഷ്ണനെ വാങ്ങി. ആകെയൊരെണ്ണം മാത്രം.അതിനാണെങ്കിൽ ചെറിയൊരു കള്ള ലക്ഷണം. കവിളത്തു നെല്ലിക്കാ കൊള്ളുന്ന പോലെ ഒരു മുഴ. ആ കട്ടു തിന്നപ്പോ ആരേലും വരുന്ന കണ്ടു കവിളിലൊളിപ്പിച്ചതാരിക്കും എന്നു സമാധാനിപ്പിക്കാം. വേറെ ഉടനെയെങ്ങൂം വരാൻ വഴിയുമില്ല. അതും വാങ്ങീ പോന്നു.

പിറ്റേന്നു രാവിലെ പതിവു പോലെ ദിവസപ്പടി തരാൻ ആളെത്തി. തൊള്ള തുറക്കുന്നതിനു മുൻപേ കൃഷ്ണനെ കയ്യിലേക്കു കൊടുത്തു.

“എന്റെ പൊന്ന് ചേട്ടാ...ദേ ഖാദീലെ തന്നെയാണു. ഇന്നാ ബില്ല്. വിശ്വാസമായല്ലോ.. ഇനിയെങ്കിലും ഞങ്ങളെ ഒന്നു വെറുതെ വിടണം. പറ്റിപ്പോയതാണു. ക്ഷമി! ചേട്ടൻ ഒന്ന് തൃപ്തിപ്പെട്..’‘
ആകെയൊന്ന് മറിച്ച് തിരിച്ച് നോക്കി അയാൾ നീരസം പ്രകടിപ്പിച്ചു. “ഇതൊന്നും ശരിയാവില്ല... ഇതും കൊണ്ടെങ്ങനെയാ ഞാൻ വീട്ടിച്ചെല്ലണെ? എനിക്ക് എന്റെ തന്നെ വേണം...”

അന്നു വരെ കേൾവിക്കാരനായിരുന്ന രാജേട്ടൻ റെയ്സായത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു. “ഇനിയൊരു കുന്തോമില്ല. കൊറെക്കാലമായി സഹിക്കുന്നു. ചേട്ടനും ചേട്ടന്റെ ഒരു കൃഷ്ണനും. അതെന്താ ദേവലോകത്തൂന്ന് വന്നതാണോ? ഇപ്പം തരാൻ സൌകര്യവില്ല. ഇത്രെം നാളും ചീത്ത പറഞ്ഞതു വെച്ചു ഇനിയൊട്ട് കിട്ടിയാലും തരുന്നില്ല. ചേട്ടൻ കൊണ്ടു പോയി കേസ് കൊട്. എന്തായാലും നാട്ടുകാർടെ മുമ്പിൽ നാണോം മാനോം പോയി. ഇനീം വിട്ടു തന്നിട്ട് കാര്യവില്ല.ഞങ്ങക്കുവൊണ്ടു വീട്ടിൽ അമ്മേം അമ്മൂമ്മേം ഒക്കെ.........”

അന്തിച്ചു നിന്ന അയാൾ സൈക്കളിന്റെ സ്റ്റാൻഡ് തട്ടി..ആഹ്ഹാ കിട്ടിയാലും തരൂല്ലേ...എന്നും ചോദിച്ച് പോയി അല്പ സമയത്തിനകം കുട്ടനു വിഗ്രഹം വാങ്ങാൻ ഇടനില നിന്ന ചേട്ടനെ കയ്യോടെ കൊണ്ടുവന്നു. “നോക്കീണ്ടാ.....എന്തൂട്ടാ ഇവറ്റോളു പറേണെന്ന്...നീ സമാധാനം ഒണ്ടാക്കണം ഇപ്പത്തന്നെ...“

. അയൽക്കാരും വന്നു തുടങ്ങി.വാദിഭാഗവും പ്രതിഭാഗവും ശക്തമായി വാദിച്ചു. പതിയെ പതിയെ ഉള്ളവരെല്ലാം ഞങ്ങളുടെ പക്ഷം ചേർന്നു. ഒരു കൊത്ത് അയാൾക്കിട്ട് കൊടുക്കാൻ നോക്കിയിരുന്ന പോലെ. തീരുമാനമായി അവസാനം. ഞങ്ങൾ ഒറിജിനൽ കൃഷ്ണനെ കണ്ടെത്തി തരും വരെ ഈ നെല്ലിക്കാകള്ളനെയും കൊണ്ടു ഉസ്താദ് തൽക്കാലം പോകുക. ഒറിജിനൽ കണ്ടെത്തിയാൽ അതു കൊടുത്തു ഇവനെ തിരികെ വാങ്ങുക. അതുവരെ ഉസ്താദ് ഈ കോമ്പൌണ്ടിൽ കയറുകയോ ഞങ്ങളോട് ഇതിനെപ്പറ്റി സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്യാതിരിക്കുക. അങ്ങനെ സഭ പിരിഞ്ഞു. നെല്ലിക്കാകൃഷ്ണൻ സൈക്കിളിന്റെ പിന്നിലിരുന്ന് ഓടക്കുഴലൂതിപ്പോകുന്നതും നോക്കി കുട്ടൻ പറഞ്ഞു

ജൂനിയർ മാൻഡ്രേക്!

മഹാശ്വേതാദേവിക്ക്.

2010-06-29T08:47:00.000-07:00

പടര്‍ന്നി‍ടുന്നെന്‍ ദേശത്തിന്‍ പാഴ് ഞരമ്പുകള്‍ക്കുള്ളി‍ല്‍
പ്രപഞ്ച മാതൃത്വത്തിന്‍ സ്തന്യം ഭൈഷജ്യം മധുരം

കിരാതവൃത്തിക്കൊടും വിഷം നാടൊടുക്കെയാഴുംപോള്‍
കിനിഞ്ഞിടുന്നാ മുറിവായില്‍ തേന്‍ കണക്കെയാ സ്പര്‍ശം

ഒരിറ്റു ജീവന്‍ വിളഞ്ഞിടാനായ് പണിഞ്ഞൊരീ പാടം
ഒടുക്കമില്ലാ ദുരക്കൊടും കാറ്റൊളിഞ്ഞു കണ്‍ പാര്‍ക്കെ

വിതയ്ക്കെ സ്നേഹാമൃതത്തില്‍ മുങ്ങിക്കിളിര്‍ത്ത ബീജങ്ങള്‍
വിളിയ്ക്കെ വേരിന്‍ പഥം തെളിക്കാന്‍ ഘനാംബുജാലത്തെ

അണഞ്ഞിതാ മേല്ക്കടല്‍രപ്പില്‍ മുകില്‍ത്തരംഗങ്ങള്‍
അരങ്ങുണര്‍ന്നൂ മിഴിഞ്ഞു മണ്ണിന്‍ വരണ്ട കോശങ്ങള്‍

കനത്തൊരാ വാരിദക്കുടം ചാഞ്ഞൊഴിഞ്ഞിടാന്‍ പോകെ
കഠോരമേ പാഞ്ഞടുത്തു പാപക്കൊടും വരള്‍ക്കാറ്റും

തടുത്തു പിന്നെജ്ജലത്തെ തട്ടിപ്പറിച്ചടക്കുന്നു
തറച്ച നോട്ട ച്ചുഴിക്കകത്തേക്കദൃശ്യമാക്കുന്നു

വിശക്തമായ് കേണിടുന്ന വിള്ളല്‍മുഖാന്തശബ്ദങ്ങള്‍
വിരക്തമത്രേയടുത്ത പൊട്ടക്കിണറ്റുകള്‍ക്കെല്ലാം

ഇതായിതായെങ്കിലും നനഞ്ഞീ വയല്‍ക്കുടീരങ്ങള്‍
ഇരുത്തമാര്‍ന്നോരൊഴുക്കു വഴിയെ ത്യജിച്ച നീരത്താല്‍

പുണര്‍ന്നിടുന്നീ പാടത്തെ മണ്‍തരിക്കണത്തെയും
പുതുക്കിടുന്നീ തളര്‍ന്ന ബീജാന്തരങ്ങള്‍ ഓരോന്നും

ചരിച്ചിടുന്നൂ പാതാളങ്ങള്‍ തുളച്ചു കൊണ്ടോരോ
ചുണച്ച വേരിന്‍ മുഖങ്ങളൂര്ജ്ജം ഭുജിച്ചു പായുന്നു

മുളച്ചു പൊന്തിക്കുലച്ചു പാടം നിറഞ്ഞു പാടുന്നു
മഹാമനസ്സാമമ്മ പകര്‍ത്തും പ്രേമാമൃത മന്ത്രം

അതൊട്ട് കേള്‍ക്കെ വിറച്ചിടുന്നൂ വിയര്‍ത്തൊലിക്കുന്നൂ
അശുദ്ധ ഗന്ധം വഹിക്കുമാ കാറ്റിന്‍ കദപത്യങ്ങള്‍

കുരച്ചിടുന്നൂ കടിക്കുവാന്‍ പല്ലൊഴിഞ്ഞ കാടന്മാര്‍
കതിര്‍ത്ത പാടം നികത്തി 'നാനോ'യിറക്കിയോടിക്കാന്‍

വയറ്റിലെ തീ കെടുത്തിടാന്‍ തീന്‍ കൊടുത്ത ഹസ്തത്തെ
വിലജ്ജമായ് പിന്‍ തിരിഞ്ഞു കൊത്താന്‍ മടിച്ചു കൂടാത്തോര്‍

കഴിഞ്ഞിടില്ലൊന്നിനും കടയ്ക്കല്‍ പിടിക്കുവാന്‍ പോലും
കടുത്ത രക്ഷാദ്രവം സരിപ്പൂ സിരാവലയ്ക്കുള്ളില്‍

നികത്തുവാനായോരുത്തനും മേല്‍ പറക്കുകില്ലിനി മേല്‍
നിരഞ്ജന പ്രേമാമൃത സൂര്യന്‍ ജ്വലിച്ചിടുന്നിവിടെ

സനാഥരാണീ 'ബായന്‍' മാരിനി ജീവിതപന്ഥാവില്‍
സുശക്തമാണീ വയലേലകളും വിത്തും കൈക്കോട്ടും

ഒരമ്മയുണ്ടീ വയല്‍ വരമ്പില്‍ വിളംപിയൂട്ടീടാന്‍
ഒരുമ്മയുണ്ടീ ബാല്യങ്ങള്‍ക്കായുതിര്‍ത്തു നല്കീടാന്‍

മഹാമഹാചൈതന്യതിന്നായ് അനന്തനുതിജാലം
മഹാമഹാശ്വേതാദേവിക്കീ വചസ്സു നല്കീതില്‍ ..

അനിയന് നേര്‍ന്ന പിറന്നാള്‍ മംഗളം

2010-06-28T10:30:00.000-07:00

അണഞ്ഞിതായെന്നനുജന്റെ ജന്മമീ-

യപാരമാം പാരിനു ഹര്‍ഷം പകര്‍ന്ന നാള്‍

നിനച്ചിടാതെന്റെ ജീവനോദ്യാനത്തില്‍

നിതാന്ത സൌഭ്രാത്ര പുഷ്പം വിടര്‍ന്ന നാള്‍

മരച്ചു പോയൊരെന്‍ പാട്ടിന്നു താളവും

മറന്നൊരീണവും രാഗവും വന്ന നാള്‍

ഇരുട്ടു നെയ്യുന്ന മാറാല തിങ്ങുമെന്‍

ഇരുണ്ട വീട്ടിലെ ദീപം തെളിഞ്ഞ നാള്‍

വിയര്‍ത്തുമേവം തണുത്തും കിടന്നൊരെന്‍

വിരക്തിയെങ്ങോ മറഞ്ഞുടന്‍ പോയ നാള്‍

കടങ്ങളായുള്ള മൂന്നെണ്ണവും വഴി-

ക്കണക്കു പോല്‍ തീത്തു നല്കുവാന്‍ വന്ന നാള്‍

രസാത്മകം പത്തു മാസങ്ങളായ് മനം

രചിച്ച താരാട്ടു പാടിപ്പകര്‍ന്ന നാള്‍

തളര്‍ന്നു പോകുമെന്നേകാന്തജീവിത

ത്തളിര്‍ക്കു പീയൂഷഭാവം കിടച്ച നാള്‍

കിഴക്കു തേവര്‍ക്കു പൂജയേകീടുവാന്‍

കിശോരഹസ്തങ്ങളുരുത്തിരിഞ്ഞ നാള്‍

വിരിഞ്ഞു വാഴുവാന്‍ താമരയ്ക്കര്‍ക്കനായ്

വിശിഷ്ടനായന്നു നീ വന്നു ചേര്‍ന്ന നാള്‍

മുടന്തിയേന്തിത്തളര്‍ന്നു ഞാന്‍ താണ്ടുന്ന

മഹാപഥത്തിലെന്നൂന്നുദണ്ഡായ നാള്‍

പടിക്കലായൊന്നു ശങ്കിച്ചു നിന്നു പി-

ന്നുടന്‍ മഹാലക്ഷ്മിയുള്ളില്‍ കടന്ന നാള്‍

പിറന്നൊരാ നാലുകെട്ടിന്റെ മേലെയായ്

പൊടുന്നനെ ദേവസങ്ങമം കണ്ട നാള്‍

നടുത്തളത്തിങ്കലൂടെ തിരക്കി വ-

ന്നെടുത്തു വാരിപ്പുണര്‍ന്നൊരാ നല്ല നാള്‍

തൊഴുത്തില്‍ നിന്നങ്ങഹോ പുറപ്പെട്ടൊരാ

തടുത്തിടാ ദുഗ്ദ്ധഗംഗയെ പാര്‍ത്ത നാള്‍

പുരത്തിനൊക്കെയും പുണ്യമായ് വന്നിടും

പവിത്രമാം പൂരുരുട്ടാതി നല്ലനാള്‍

ചിരിച്ചു ജീവിക്ക കരഞ്ഞിടാതെടോ!

ചിരം ചിരം ദേവനതിന്നിടം തരും.

ശതം ജീവ! ശരദോ വര്‍ദ്ധമാന:

ശതം ഹേമന്താന്‍ ശതമു വസന്താൻ

ശതമിന്ദ്രാഗ്നീ സവിതാ ബൃഹസ്പതീ

ശതായുഷാ ഹവിഷേമം പുനര്‍ദ്ദു:

കുറിപ്പ്: പകര്‍പ്പവകാശം ആര്‍ക്കും ഇല്ലാതില്ലാതില്ലാതില്ല.

പരിവ്രാജകന്‍

2010-06-16T10:04:00.000-07:00

‘തമസോ മാ ജ്യോതിര്‍ഗമയ’ ഇരുട്ടില്‍ നിന്നും എന്നെ വെളിച്ചത്തിലേക്കു നയിക്കണേ! .ഇതു ഞാന്‍ ഏതെങ്കിലും ഒരു ജന്മത്തില്‍ ഉള്ളുരുകി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചിട്ടുണ്ടാവണം. അതിന്റെ ഒരു തരി ഫലമായിരിക്കാം ഇരുട്ടു നിറഞ്ഞ സ്കൂള്‍ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും വെളിച്ചം നിറഞ്ഞ ഒരു കോളേജു ജീവിതത്തിലേക്കു എന്നെ അവിടുന്നു തുറന്നു വിട്ടതു. പറയാനുദ്ദേശിക്കുന്നതിനു അസ്വസ്ഥതകള്‍ വരുത്തിവെക്കുമെന്നതിനാല്‍
സ്കൂളിലെ ഇരുട്ടിന്റെ അസഹ്യത ഇവിടെ വിശദീകരിക്കുന്നില്ല. കോളേജാണു എന്നെ ദ്വിജനാക്കിയതു. രണ്ടാമതു ജനിച്ചവനാക്കിയതു.

കോളേജു എന്നു ഞാന്‍ പറയുമ്പോള്‍ വലിയ കാമ്പസ്സും അനുബന്ധങ്ങളും ആണ്‍കുട്ടികളുടെയും പെണ്‍കുട്ടികളുടെയും കലമ്പലുകളും പ്രണയവും സമരമുഖങ്ങളും ഒക്കെയാവും മനസ്സിന്റെ കാന്വാസില്‍ വരഞ്ഞെത്തുക. എന്റെ കോളേജു അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല. പത്താം തരം പാസ്സായ ശേഷം നിര്‍വികാരതയില്‍ മുഴുകി നിന്ന എന്നോടു അഛനാണു സംസ്കൃതം പഠിക്കാന്‍ പോകുന്നോ എന്നു ചോദിച്ചതു. കടം കയറി ഉറക്കം നശിച്ചവന്‍ ജപ്തിക്കു വഴങ്ങിക്കൊടുക്കും പോലെ ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചു. അവധിക്കാലം തീരും മുന്‍പേ ഇന്നും പൂര്‍ത്തിയാകാത്ത പണികള്‍ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ആ കോളേജിനു മുന്‍പില്‍ അഛനൊപ്പം ഞാന്‍ ചെന്നു നിന്നു.
‘ശ്രീരാമകൃഷ്ണ ആദര്‍ശ സംസ്കൃത കോളെജു’ എന്നു ഞാന്‍ അവിടെ എവിടെയാണു വായിച്ചെടുത്തതെന്നു ഓര്‍മ്മയില്ല. അരികില്‍ തന്നെ ശ്രീരാമകൃഷ്ണ മഠം. മൂന്നോ നാലോ സന്യാസിമാര്‍.

സിമന്റിന്റെ പൊടി ചിതറിയ ഹാളില്‍ ഒറവങ്കരയുടെ സപ്താഹം നടക്കുകയായിരുന്നു. അല്പനേരം അച്ഛനൊപ്പം തറയിലെ പായിലിരുന്നു കേട്ടു. ജീവിതത്തിലാദ്യത്തെ സപ്താഹം.

ഇടവേള.

ഏറ്റവും മുന്‍പില്‍ ശ്രോതാവായി സദാ പുഞ്ചിരി തൂകിയിരുന്ന ഒരു സ്വാമിജി എഴുനേറ്റു. അച്ഛനും.ഒപ്പം ഞാനും. ആശ്രമത്തിലേക്കുള്ള വഴിയില്‍ കാത്തു നിന്ന ഞങ്ങളെ മായാത്ത ചിരിയോടെ നടന്നു വന്ന അദ്ദേഹം കണ്ടു.

“സംസ്കൃതം പഠിക്കാന്‍ ഇഷ്ടമാണോ?”
“അതെ”
“ങേ?”
“ഉവ്വു”
“ഗുഡ്‌”
.
ചിരിയോടെ നടന്നു നീങ്ങിയ ആ മനുഷ്യന്‍ . സ്വപ്രഭാനന്ദ സ്വാമി- എത്ര വലിയ വിസ്മയമായിരുന്നെന്നു എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ ഇവിടെ എഴുതാന്‍ വിധാതാവു കരുത്തു തരട്ടെ! മഹാവിസ്മയം!

രണ്ടു.

ആശ്രമവരാന്തയിലെ മേശയ്ക്കു മുന്നിലിരുന്നു എന്തോ എഴുതുന്നതിനിടയില്‍ പറഞ്ഞു.
“ക്ളീന്‍ ഷേവു ചെയ്യണം. വെള്ള മുണ്ടും വെള്ള ഷര്‍ട്ടും. അതാണു യൂണിഫോം. സമ്മതമാണെങ്കില്‍ മാത്രം വന്നാല്‍ മതി”
അതു പറഞ്ഞു സ്വാമിജി ഹൃദ്യമായി ചിരിച്ചു.
“ഉവ്വു”
“വിജയാ..”
കറുത്തു പൊക്കം കുറഞ്ഞ ഒത്ത ഒരാള്‍ ഞങ്ങളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി കാര്യങ്ങളൊക്കെ വിവരിച്ചു തന്നു.

“ഹോസ്റ്റലില്‍ നിക്കുന്നോ? ഗുരുകുല സമ്പ്രദായമാണു.ജോലികളൊക്കെ ചെയ്യേണ്ടി വരും. അഹാരം തയ്യാറാക്കണം,പശുവിനെ നോക്കണം,പുല്ലു പറിക്കണം, പാടത്തു പണിയണം..അങ്ങനെ പലതും”

“പോയി വരാവുന്ന ദൂരമേ ഉള്ളൂ!”
അച്ഛനാണു പറഞ്ഞതു.

യൂണിഫോമിലുള്ള കുറെ പേര്‍ ഞങ്ങളെ നോക്കികടന്നു പോയി.

എന്തോ....ഞാന്‍ എല്ലാം നിര്‍ബാധം അംഗീകരിക്കുകയായിരുന്നു.

മൂന്നു.

യൂണിഫോമില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇരുപതോളം പേര്‍ ക്ലാസ്സില്‍. ആണ്‍കുട്ടികള്‍ക്കു മാത്രമാണു പ്രവേശനം. താലോലിച്ചു വളര്‍ത്തിയ മീശയെടുക്കേണ്ടി വന്ന ശ്യാമിനു ക്ലാസ്സില്‍ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഇല്ലാത്തതു ആശ്വാസമായിരുന്നു.വയസ്സിനു മൂത്തവര്‍ ധാരാളം.പെട്ടെന്നു കൂട്ടായി.ചിലരെക്കുറിച്ചൊക്കെ എത്ര എഴുതണം.?

നിങ്ങള്‍ ഒരിക്കലെങ്കിലും കാണാന്‍ മോഹിക്കുമെന്നുറപ്പു.! വരട്ടെ!

മൂന്നുനാലു ദിവസം കഴിഞ്ഞു കാണും. ചിരി വിരിയുന്ന മുഖത്തെ സ്വാമിജിയുടെ രൌദ്രഭാവം കണ്ടുതുടങ്ങിയസമയം. കാലൊച്ചയ്ക്കു കാതോര്‍ത്തു ഭയത്തോടെ അടങ്ങിയിരുന്ന ഒരു പത്തു മണി സമയം.
ക്ലാസ്സിനു പിന്നിലൂടെയാണു കയ്യില്‍ മൂന്നുനാലു ബുക്കുകള്‍ തോളത്തു താങ്ങി അയാള്‍ പിന്നില്‍ വന്നിരുന്നതു.ശാന്തസ്മേരം.എല്ലാവരെയും ചമ്മലിലാതെ നോക്കി.
പിന്നാലെ സ്വാമിജിയും വന്നു.

“വിനോദന്‍ മുന്‍ബഞ്ചില്‍ വന്നിരിക്കൂ!..ദാ..അവിടെ!”

വിനോദന്‍.അയാള്‍ കയ്യിലെ പുസ്തകവും താങ്ങി മുൻബഞ്ചില്‍ ഭിത്തിയോടു ചേര്‍ന്ന അറ്റത്തു വന്നിരുന്നു.

“ഈ കുറ്റിത്താടിയൊന്നും പറ്റില്ല. മുഴുവന്‍ ഷേവു ചെയ്തു കളയണം.”

പാതിയെണീറ്റു തല കുലുക്കി അയാള്‍ സമ്മതം പ്രകടിപ്പിച്ചു.

നാലു.

വിനോദന്‍.അധികം സംസാരമില്ല.അധികം അകല്ച്ചയില്ല.ഒട്ടും നിഷ്ക്രിയനല്ല.ഒട്ടും സക്രിയനുമല്ല. ആരെയും ആകര്‍ഷിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക യോഗം.ദിവസം കുറചു ചെന്നപ്പോള്‍ ചിലരുടെ വിനോദേട്ടനും മട്ടു ചിലരുടെ വിനോദ് സിദ്ധനുമായി.

കോളേജു വിട്ടു ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ നില്ക്കുമ്പോള്‍ അല്പജ്ഞരായ ചിലര്‍ കരുണയോടും ബഹുമാനത്തോടും കൂടി ഞങ്ങളെ നോക്കി അടക്കം പറയാറുണ്ടായിരുന്നു.

“സ്വാമിമാരാകാന്‍ പഠിക്കുന്ന പിള്ളേരാ!”

കോളേജില്‍ നിന്നിറങ്ങിയാല്‍ വെള്ള ഷര്‍ട്ട് മാറി ബാഗില്‍ കരുതിയ കളര്‍ ഷര്‍ട്ടും ചിലപ്പോഴൊക്കെ ജീന്‍സും ധരിച്ചു ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെത്തി മാറി നിന്നു സിഗരറ്റ് പുകയ്ക്കുന്ന കമലനേയും അനുച്ചേട്ടനെയും നോക്കിയാണു ഞങ്ങള്‍ ആ അടക്കം പറച്ചില്‍ ആസ്വദിക്കുക.

എന്നാല്‍ വിനോദനെപ്പറ്റിയുള്ള ആ ‘സിദ്ധന്‍’ വിളി വെറുതെയല്ലെന്നു പിന്നീടറിഞ്ഞു.സെറിന്‍ ചേട്ടനും ശിവപ്രസാദ് ചേട്ടനും താമസിച്ചിരുന്ന ഹോസ്റ്റല്‍ മുറിയിലാണു വിനോദനും കൂടിയിരുന്നതു. നാടൂ വിട്ടു.നീരൂപമായ അന്വേഷണവുമായി എവിടൊക്കെയോ അലഞ്ഞു. ഇപ്പൊഴിവിടെ! പതിയെപ്പതിയെ പല കാര്യങ്ങളും മറനീക്കി വന്നുതുടങ്ങി.ആള്‍ നല്ലൊരു ഹിപ്നോട്ടൈസര്‍ ആണത്രെ! ഹോസ്റ്റലില്‍ അരുണിനെ മയക്കി പുറത്തിറക്കി മൂത്രമൊഴിപ്പിച്ചതും പല്ലു തേപ്പിച്ചതുമൊക്കെയായി പല സംഭവങ്ങള്‍. ഇതോടെ സ്വതവേ മനശ്ശാസ്ത്രവുമായി മൊഹബത്തിലായിരുന്ന ഞാന്‍ വിനോദനോടു കൂടുതല്‍ അടുത്തു. ചോദിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളില്‍ തൊണ്ണൂറ്റെട്ട് ശതമാനത്തിനും ഒഴിഞ്ഞു മാറിയുള്ള ഉത്തരം.പിടി കൊടുത്തും കൊടുക്കാതെയും പിന്നീടൂ വിനോദന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ശോഭിച്ചു.

സ്വാമിജിക്കു മുന്‍പില്‍ അലക്കുകല്ലായെങ്കിലും.

ഒരു നാള്‍ ഹോസ്റ്റല്‍ മുറിയില്‍ ഓരോന്നു പറഞ്ഞിരുന്ന എനിക്കു ഒരു ടൈം പീസില്‍ കൌതുകം തോന്നി. ചുവന്ന സ്ഫടികം കൊണ്ടു മോടി പിടിപ്പിച്ച ഒന്നു. അതിലെ അലാറത്തിന്റെ ശബ്ദം തുടര്‍ച്ചയായി ഞാന്‍ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ടു സെറിന്‍ ചേട്ടനോടു ചോദിച്ചു.

“ഇതാരുടെയാ?”

“സിദ്ധന്റെ”

കട്ടിലില്‍ കിടന്നു ധ്യാനിക്കുകയോ ഉറങ്ങുകയോ ആയിരുന്നു വിനോദന്‍ .

“വിനോദേട്ടനെന്തിനാ ഇതു?”

“ചോദിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ തരും.പിന്നെ അതു കൊണ്ടു പോയ്ക്കോണം.അതോണ്ടു ചോദിക്കരുതു”

സെറിന്‍ ചേട്ടനു ഉത്സാഹം

“നീ ചോദിക്കെടാ.അങ്ങോരു എന്തു ചോദിചാലും തരും”

“ഉം..അതോണ്ടു ചോദിക്കരുതു”

ഞാന്‍ ചോദിച്ചില്ല.

എന്തിനോ ആശ്രമവളപ്പിലൂടെ നടന്നു ചെന്നപ്പോഴാണു കഴുത്തിലൊരു മുണ്ടും ചുറ്റി സെറിന്‍ ചേട്ടന്‍ എന്തോ ചെരിഞ്ഞും ചാഞ്ഞും ദൂരേക്കു നോക്കി ഇരിക്കുന്നതു കണ്ടതു. എന്നെ കണ്ടതും വഴിയിലേക്കു വലിച്ചു നീക്കിനിര്‍ത്തി ഹോസ്റ്റലിന്റെ വഴിയിലേക്കു ചൂണ്ടി.

“മിണ്ടാതെ അങ്ങോട്ടു നോക്കെടാ!ഒരു സൂത്രം കാണാം!”

“എന്തു?”

“ദേ”

വരാന്തയിലിരുന്ന സ്വാമിജി കാണാതെ വിനോദന്‍ ഹോസ്റ്റെലിലേക്കു ധൃതിയില്‍ എന്നാല്‍ ശാന്തനായി പോകുന്നു. ഒരു വെള്ള ഷര്‍ട്ട് അല്ലാതെ മട്ടൊന്നും ധരിച്ചിട്ടില്ല. അത്യാവശ്യം ഭാഗങ്ങളൊക്കെ ഷര്‍ട്ട് മറച്ചിട്ടുണ്ടു.

“യ്യൊ! എന്താ ഇങ്ങനെ?”

കഴുത്തില്‍ ചുറ്റിയ മുണ്ടു സെറിന്‍ ചേട്ടന്‍ ഉത്സാഹത്തോടെ വളച്ചിട്ടു.

“അങ്ങോരു വല്യ ദാനശീലനാണല്ലൊ.ഞാനിതു തരാവോന്നു ചോദിച്ചു. അപ്പൊത്തന്നെ അഴിച്ചു തന്നു. ഇനിയിതു തിരികെ വാങ്ങത്തില്ല.”

അഞ്ചു

വിനോദന്‍ .എന്നോ ഒരിക്കല്‍ കോളേജില്‍ നിന്നു പോയി.മുന്‍ കൂട്ടി പറഞ്ഞില്ല.അന്വേഷിച്ചില്ല.സങ്കടം തോന്നിയില്ല.പോകാനായിത്തന്നെ വന്നതാണെന്നു ഞങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ ജോബിന്‍ പോയതു വേദനിപ്പിച്ചു. ഇനി ജോബിനായിട്ടു അവനീ ഭൂമിയില്‍ ഇല്ലല്ലോ!
വിനോദന്‍ എന്തൊക്കെ ദാനം ചെയ്തുവെന്നറിയില്ല. എന്തെങ്കിലും കൊണ്ടുപോയതായും.!

ആറു.

ഒരു ഈറന്‍ വൈകുന്നേരത്തിലാണു ഏട്ടനും അനുജന്മാര്‍ക്കുമൊപ്പം കൊല്ലൂരില്‍ എത്തിയതു. സൌപര്‍ണ്ണികാ തീര്‍ത്ഥ്ത്തിലേക്കുള്ള കുങ്കുമം മണക്കുന്ന വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴാണു കുറെ വൃദ്ധകളും ഒന്നു രണ്ടു ചെറുപ്പക്കാരും ഒരു കാഷായ വേഷധാരിയെ അനുഗമിച്ചു വരുന്നതു കണ്ടു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പു കണ്ട ഒരു ചിരി, അളവിനും തെളിച്ചത്തിനും ഒട്ടും കുറവില്ലാതെ,കറുത്തു തിങ്ങിയ ദീക്ഷയ്ക്കിടയിലും ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു എങ്കിലും വിനോദന്‍ സ്വാമിയെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കേണ്ടി വന്നു എന്നത്‌ ഞാനിന്നും സമ്മതിച്ചു തരാന്‍ തയാറല്ല. ചുറ്റും നിന്ന അമ്മമാരുടെ മുഖത്തെ പ്രസാദം മാതൃത്വത്തിന്റെയൊ,ആത്മീയതയുടെയോ എന്നറിയില്ല.അല്പനേരം സംസാരിച്ചു പിന്നിട്ടു നടന്നപ്പൊ ഒരു ചെറിയ വിവരണം നല്കേണ്ടി വന്നു.മൂന്നു നാലു ദിവസം കഴിഞ്ഞു തിരികെ പോരും വരെ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ വൃഥാ തെരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.

ഏഴു

എന്താണു കൊല്ലൂരില്‍ തന്നെ വീണ്ടും സംഗമിച്ചതു? ഒറ്റയ്ക്കാണെത്തിയതു. ശ്രീകോവിലിനു മുന്നില്‍ തൊഴുതു നിന്നപ്പോള്‍ ദീക്ഷ വെച്ച ആ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ശുഭ്രവസ്ത്രധാരി പലപ്പോഴായി പരിചിതഭാവത്തില്‍ ചിരിച്ചു.തിരിച്ചും. എന്നാല്‍ മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. പിറ്റേന്നും ആവര്‍ത്തിച്ചു. പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ പിന്‍ വിളി.

“ഡാ ഹരീ”

അയാളാണു.

“മനസ്സിലായില്ലേ?”

മനസ്സിലായി.

“തനിക്കു തല്ലണേല്‍ താനങ്ങു തല്ലടോ!” സ്വാമിജിയ്ക്കു നേരെ മുണ്ടു മടക്കിക്കുത്തി നിന്നു ആദ്യമായി ആക്രോശിച്ച ആളെ മറക്കാന്‍ കഴിയില്ല.

അനീഷ്‌ ചേട്ടന്‍ താടി വെച്ചതു പോലും നിഷേധത്തിനായിരുന്നു.

“ഇതെന്താ ഈ കോലത്തില്‍ ?”

“ഞാനിപ്പൊ രണ്ടു മൂന്നു മാസമായി ഇവിടെയാടാ.നമ്മുടെ വിനോദന്‍ സ്വാമീടെ കൂടെ.“

”ഓ.വിനോദേട്ടന്‍ ഇവിടുണ്ടോ?“

”ആ...കുറച്ചു ദൂരെ..“

സഹവര്‍ത്തികളായിരുന്ന കാലത്തെ വിശ്വാസത്തിലെടുത്തു കുടജാദ്രിയിലേക്കുള്ള കാടു കയറി. പരിചിത വഴികള്‍ പെട്ടെന്നു തന്നെ തീര്‍ന്നു. അരുവികളും കുന്നുകളും കയറി ഒരു ചെരുവിലെത്തി.ഇളം പുല്ലുകള്‍ നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന കോട പുതച്ച ഒരു മേടു.

”ദാ..അവിടെ“

അനീഷേട്ടന്‍ മുന്‍പേ നടന്നു ഗുഹാമുഖത്തിലെത്തി വിളിച്ചു കയറി.

”വിനോദന്‍ ജീ..“

സാമാന്യം വിശാലമായ ഉള്‍ഭാഗത്തു ഒരു പരന്ന കല്ലിന്മേല്‍ കാഷായമുടുത്തു പദ്മാസനത്തില്‍ ശാന്തനായി പഴയ പുഞ്ചിരിയോടെ വിനോദേട്ടന്‍ ഇരിക്കുകയാണു.

”വാ“

എനിക്ക്‌ ഉള്ളില്‍ കടക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല.പാമ്പിന്റെ കൈലാസം.പൊത്തിന്റെ മുഖപ്പില്‍ തല വെച്ചും നിലത്തു ചുരുണ്ടു കൂടിയും വിശ്രമിക്കുന്ന സഹവാസികള്‍ക്കിടയിലൂടെ അനീഷേട്ടന്‍ കൈ പിടിച്ചു കയറ്റി. ഞാനൊഴികെയുള്ള ജീവികളെല്ലാം നിര്‍ഭയര്‍ . കണ്ടഭാവം വെച്ചതു അനീഷേട്ടനും വിനോദന്‍ സ്വാമിയും മാത്രം. മറ്റുള്ളവര്‍ ഇരുന്ന ഇരുപ്പിലും കിടന്ന കിടപ്പിലും.
തുണിസഞ്ചിയില്‍ നിന്നു പഴം എടുത്തു നീട്ടി. വാങ്ങി കഴിച്ചു.

”എത്ര നാളായി ഇവിടെ?“

”എന്തിനെണ്ണണം?“

രണ്ടു പേരും ഏതാണ്ടു ഒരേ പോലെ സംസാരിക്കുന്നു. അധികം നിന്നില്ല. എന്നെ തിരികെ വഴിയില്‍ വിട്ടു അനീഷേട്ടന്‍ പോയി. രാത്രി ദൂരെ ആ ദിക്കിലൂടെ ഇറങ്ങി വരുന്ന മഞ്ഞിനെ നോക്കി. ശാന്തം .സൌമ്യം.

എട്ട്

അത്മീയതയെ ലോക്കപ്പിലാക്കുന്ന വിപ്ളവത്തിനു തീ കൊളുത്തിയ സമയം. സന്തോഷ്‌ മാധവന്റെ പിന്‍ ഗാമികളെ തേടി യുവജന വിഭാഗങ്ങള്‍ നെട്ടോട്ടമോടുന്ന വാര്‍ത്താ ചിത്രങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ കണ്ടു. കണ്ണൂരിലെ ഒരു കുഗ്രാമത്തില്‍ , പാറയിടുക്കിനോടു ചേര്‍ത്തു കെട്ടിയ കുടില്‍ , കൊടിയിലെ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ തുരുമ്പെടുത്ത വായ്തല കൊണ്ടു അരിഞ്ഞു തള്ളുന്ന ദൃശ്യം. അവിടെ താമസമായിരുന്ന ഒരു കാഷായ സാധുവിനെ ബലാത്കാരമായി പിടിച്ചിരുത്തി മുടിയും താടിയും വടിച്ചു കളയുന്നു. ആ പുഞ്ചിരി തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഞെട്ടിയെണീക്കില്ലായിരുന്നു. അന്നു ഒരേയൊരു സന്യാസിക്കു വേണ്ടിയേ അന്ന് എങ്ങു നിന്നും വിപ്ലവകാരികള്‍ക്കു എതിര്‍പ്പ്‌ നേരിടേണ്ടി വന്നുള്ളൂ. എന്നാല്‍ പരാതി മുന്നോട്ടു തള്ളിക്കൊണ്ടു പോയതായി അറിഞ്ഞില്ല. എന്തുകൊണ്ടു? എനിക്കറിയാം. ചോദിച്ചാല്‍ പറയും.

“അതൊക്കെ ഹിംസാത്മകമല്ലേ? നമുക്കു വേണ്ട,അത്തരമൊന്നും. അവര്‍ക്കു വേണ്ടതു അവര്‍ എടുത്തു. ഞാന്‍ എതിര്‍ത്തില്ല. എന്നെ അവര്‍ ചോദിച്ചില്ല. ചോദിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാന്‍ അതും കൊടുത്തേനെ”.

ഒമ്പതു

എന്റെ കോളേജിനു പറയാനുണ്ടു, മറയ്ക്കപ്പെട്ട വിസ്മയങ്ങളുടെ കഥകളിനിയും !

ലളിത ഗാനം

2010-06-13T02:21:00.000-07:00

രചന : അറിയില്ല
സംഗീതം : അറിയില്ല.
ആലാപനം : തല്ക്കാലം ഞാന്‍

ഇന്ദ്രനീലത്തിനോടെന്തു കൊണ്ടോ
പണ്ടു തൊട്ടേ എനിക്കിഷ്ടം
കണ്ണന്റെ മുകില്‍ വര്‍ണ്ണമാകയാലോ
നിന്റെ കണ്ണിന്റെ മണിവര്‍ണ്ണമാകയാലോ!

ദൂര തമാല വനങ്ങള്‍ തന്‍ സാന്ദ്രമാം വര്‍ണ്ണം
ചാരു ഗോരോചനക്കുറി തൊട്ട ചന്തത്തിന്‍ വര്‍ണ്ണം
കാളിന്ദി വര്‍ണ്ണം കായാമ്പൂ വര്‍ണ്ണം
ഗോപികാ ഹൃദയം പുണരുന്ന വര്‍ണ്ണം

(ഇന്ദ്രനീല..)

വര്‍ഷമയൂരങ്ങര്‍ പീലി നീര്‍ത്താടുന്ന വര്‍ണ്ണം
ഹര്‍ഷം തുളുമ്പും മനസ്സിലെ സ്വപ്നത്തിന്‍ വര്‍ണ്ണം.
ആഴി തന്‍ വര്‍ണ്ണം ആകാശ വര്‍ണ്ണം
ആത്മാവിന്‍ പൂക്കും കടമ്പിന്റെ വര്‍ണ്ണം

(ഇന്ദ്രനീല..)

രണ്ടാമത്തേത്...!

ലളിതഗാനം.
രചന,സംഗീതം : നന്ദേട്ടന്‍
ആലാപനം : തല്ക്കാലം ഞാന്‍.

നീലാംബരിയല്ല നിറവുമില്ല.
നിലാവിന്‍ മായിക ഭാവമില്ല.
ഏതോ വിഷാദ ഹൃദന്തം പകര്‍ന്നൊരീ
ഈണവും താളവും മാത്രം.
ഈ ഗാനം........ഈ ഈണം

പിച്ചവെയ്ക്കും പിഞ്ചു പാദങ്ങള്‍ പോലെ
ഉത്തരം കിട്ടാ കടം കഥ പോലെ
നാവില്‍ വഴങ്ങാത്ത വാക്കുകള്‍
വാടാത്ത മാലയായ് കോര്‍ത്തതു പോലെ
ഈ ഗാനം.........ഈ ഈണം

(നീലാംബരി)

അമ്മ തന്‍ ചാരത്തണഞ്ഞു നില്ക്കേ
നെഞ്ചിന്‍ തുടിപ്പില്‍ ലയിച്ചു നില്ക്കേ
താരാട്ടു കേട്ടു കേട്ടെന്റെ മനസ്സില്‍
കേളികൊട്ടിന്‍ ധ്വനി മാത്രം
ഈ താളം......ഈ ഈണം

(നീലാംബരി)

ശിവസങ്കല്പ സൂക്തം.

2010-06-04T12:07:00.000-07:00

തന്മേ മന: ശിവസങ്കല്പമസ്തു =എന്‍റെ മനസ്സു വിശ്രാന്തമായി മംഗള കരങ്ങളായ സങ്കല്‍പങ്ങളോട് കൂടി ആയിരിക്കട്ടെ .

തിരക്ക് പിടിച്ച ജീവിതത്തിലും ,അനിയന്ത്രിതമായ സാഹചര്യങ്ങളിലും മനുഷ്യ മനസ്സിന് ശാന്തിനല്കുവാന്‍ പൂര്‍വ സൂരികള്‍ നമുക്കായി കരുതി വെച്ച മഹാ മന്ത്ര മാല . ആരോഗ്യമുള്ള ഒരു മനസ്സിന് ഉടമ ആകുവാന്‍, അനാവശ്യമായ ഉതകണ്‍ഠ,ദേഷ്യം,വികാരാവേശം എന്നിവ ഒഴിവാകാന്‍ , എന്നും നിദ്രയ്ക്കു മുന്‍പും ഉണര്‍ന്ന ശേഷവും ഈ സൂക്തം ജപിക്കുന്നത് ശീലമാക്കുക. എല്ലാവരും സന്മനസ്കരായിരിക്കട്ടെ ! , സദാചാരര്‍ ആയിരിക്കട്ടെ ! , സത്കര്‍മ്മികള്‍ ആയിരിക്കട്ടെ !

യജുര്‍വേദം : 34: 1-6

സൂക്തം 1. യജ്ജാഗ്രതോ ദൂരമുദൈതി ദൈവം തദു സുപ്തസ്യ തഥൈവൈതി
ദൂരങ്ങ്ഗമം ജ്യോതിഷാം ജ്യോതിരേകം തന്മേ മന: ശിവസങ്കല്പമസ്തു.

സൂക്തം 2. യേന കര്‍മ്മാണ്യപസോ മനീഷിണോ യജ്ഞേ കൃണ്വന്തി വിദഥേഷു ധീരാ:
യദപൂര്‍വ്വം യക്ഷമന്ത: പ്രജാനാം തന്മേ മന: ശിവസങ്കല്പമസ്തു

സൂക്തം 3. യദ് പ്രജ്ഞാനമുത ചേതോ ധൃതിശ്ച യജ്ജ്യോതിരന്തരമൃതം പ്രജാസു.
യസ്മാന്ന ഋതേ കിഞ്ചന കര്‍മ്മ ക്രിയതേ തന്മേ മന: ശിവസങ്കല്പമസ്തു

സൂക്തം 4. യേനേദം ഭൂതം ഭുവനം ഭവിഷ്യദ്‌ പരിഗൃഹീതമമൃതേന സര്‍വ്വം.
യേന യജ്ഞസ്തായതേ സപ്ത ഹോതാ തന്മേ മന: ശിവസങ്കല്പമസ്തു

സൂക്തം 5. യസ്മ്മിന്നൃച: സാമ യജൂങ്ങ്ഷി യസ്മിന്‍ പ്രതിഷ്ഠിതാ: രഥനാഭാവിവാരാ:
യസ്മിങ്ങ്ശ്ചിത്തങ്ങ് സര്‍വ്വമോതം പ്രജാനാം തന്മേ മന: ശിവസങ്കല്പമസ്തു

സൂക്തം 6. സുഷാരഥിരശ്വാനിവ യന്മനുഷ്യാന്നേനീയതേf ഭീശുഭിര്‍ വാജിന ഇവ
ഹൃദ്പ്രതിഷ്ഠം യദജിരം ജവിഷ്ഠം തന്മേ മന: ശിവസങ്കല്പമസ്തു

ശുഭം
download

എന്‍റെ പിറന്നാള്‍

2010-05-16T22:30:00.000-07:00

ഇന്നാണാ ദിനമെന്നമ്മയ്ക്കൊരു
പെരുത്ത വേദന നല്‍കിക്കൊണ്ടീ-
യൊടുക്കമില്ലാ യാത്രയ്ക്കിടയിലെ-
യടുത്ത വഴിയമ്പലമൂലയിലേ-
യ്ക്കലട്ടി വാവിട്ടലറുന്നെന്നെ
എടുത്തു ദൈവം പാവ കണക്കെ
വലിച്ചെറിഞ്ഞു മറഞ്ഞ ദിവസ്സം.

ഇന്നേ ഞാനെന്നമ്മയ്ക്കുള്ളില്‍
പേര്‍ത്തും പേര്‍ത്തുമിണങ്ങി-
യുരുണ്ടു ചുരുണ്ടു കിടന്ന-
ങ്ങുല്ലാസത്തോടോരോന്നും ചൊ-
ന്നൊട്ടു കിനാവിന്‍ ലോകം കണ്ടു-
മുറക്കമൊഴിഞ്ഞങ്ങിടയിടയില്‍ തെ-
ല്ലമൃതില്‍ നീന്തി രസിച്ചു കളിച്ചെ-
ന്നമ്മ മണത്തത് തന്നെ മണത്തും,
കണ്ടതു കണ്ടും കൊണ്ടതു കൊണ്ടും
ചൊന്നതു കേട്ടും മാസം പത്തു-
മേടുത്തോരദ്വൈതത്തിന്‍ നോമ്പും
നാട മുറിച്ചാ പാരണ വീട്ടി മുടിച്ചു
ക്ഷയിച്ചൊരു പുണ്യത്തിന്‍ ഫലമായീ-
പ്പുനരാവര്‍ത്തിയിലാണ്ടിട്ടേതോ
കയ്യുറ തന്നില്‍ തല കീഴായി -
തൂങ്ങിയുറഞ്ഞ ദിവസ്സം.

ഇന്നാണത്രെ! എനിക്കുമീറന്‍-
കണ്ഠത്തില്‍ നിന്നുറച്ച രാഗം
മുറിമുറിയായിപ്പുറത്ത് വന്നും
കര്‍ണ്ണപുടങ്ങളിലൊളിച്ചു ചെന്നാ
മസ്തിഷ്ക്കങ്ങളിലലച്ചു വീണ-
ങ്ങാനന്ദത്തിന്‍ തുരുമ്പു ചേരും
തന്ത്രീവല്ലിയില്‍ വിരിഞ്ഞ പൂവാ-
യേതോ പൂജകകരം ഗ്രഹിപ്പാ-
നായിപ്പാമര തപം തപിച്ചു
തുടങ്ങിയ ദിവസം .

ഇന്നേ എന്നിലെയെന്നെക്കാണാന്‍
തെളിഞ്ഞിരുന്നൊരു കണ്ണുകള്‍ രണ്ടും
തിമിരം വന്നു കരേറി വെളിച്ചം
മറച്ചു വെച്ചീ മായക്കാഴ്ചകളൊ-
ന്നിനു പിറകേയൊന്നൊന്നായും
കൂട്ടായും വന്നെന്നെത്തന്നെ
കൂട്ടിനുകൂട്ടി പിച്ച പിടിച്ചു നടത്തി-
പ്പിന്നെ തല്ലിപ്പായിച്ചീടാനുള്ളൊരു
തക്കം പാര്‍ത്തു തുടങ്ങിയ ദിവസം

ഇന്നീ ദീര്‍ഘ സ്വപ്നക്കളി ത-
ന്നിരുപത്താറാം താളും കീറി-
ക്കാറ്റിലെറിഞ്ഞു കളഞ്ഞു കുളി-
ച്ചീ പാഴ്ക്കൂടിന്‍ കിളിവാതിലട-
ച്ചു ജപിച്ചു തളിച്ചു കിഴക്കും നോക്കി-
പ്പുതിയൊരു തേരിന്‍ മായിക
വരവും കാത്തീ പുലരിപ്പടിയില്‍
താളവുമീണവു മില്ലാതിവനി-
പ്പടുപാട്ടിന്‍ വരി മൂളിയിരിപ്പൂ!

--
സ്നേഹപൂര്‍വ്വം ,
ഹരികൃഷ്ണന്‍

തൃച്ചംബരേശം ഭജേ !

2009-12-21T08:26:00.001-08:00

തൃച്ചേവടിപ്പൂതസാന്നിദ്ധ്യ സിദ്ധിയാല്‍
തൃച്ചാരു സുസ്മേര സൌന്ദര്യ കാന്തിയാല്‍
തൃച്ചതുര്‍ഹസ്തങ്ങളാല്‍ പാലിതം പരം
തൃച്ചംബരാഖ്യമാം മന്ദിരം സുന്ദരം.

പാദങ്ങളില്‍ വന്നു വീണു കേണീടുകില്‍
മോദഹക്കൂട്ടത്തെയൊക്കെ ത്തകര്‍ക്കുന്നൊ-
രാ ദിവ്യരൂപവും പ്രത്യക്ഷമായ്‌ കാണു-
മാദിത്യകോടിപ്രഭന്‍ വരുന്നുണ്ടൊരാൾ.

ആഗന്തുകം നിജം കര്‍മ്മസര്‍വസ്വവും
വേഗേന സംഗം വെടിഞ്ഞു നിന്നന്തികേ
ത്യാഗാത്മനാ സമര്‍പ്പിച്ചൊരു വര്യനാം
ഗംഗോപമന്‍ വില്വമംഗലാഖ്യന്‍ ദ്വിജന്‍ .

മുങ്ങിക്കുളിച്ചും ജപിച്ചും തിടുക്ക-
മങ്ങുള്ളില്‍ കടന്നോരു യോഗിവര്യന്‍ പുന-
രെങ്ങുമേ ശ്രീലകേ ദേവനെ കാണാതെ -
യിങ്ങു വെളിയില്‍ പരതിത്തുടങ്ങിനാന്‍.

ഉള്ളിലാ ചിത്സ്വരൂപന്‍ തന്‍റെ രൂപവും
കള്ളമില്ലാതങ്ങു ധ്യാനിച്ചു നീങ്ങവേ
ഭള്ളല്ലിതുദ്വേഗ കൂരിരുട്ടത്തിതാ
വെള്ളിമീന്‍ പോലൊന്ന് കണ്ടുവസ്സ്വാമിയാർ.

അമ്പലക്കോണിലായ് നില്‍ക്കുന്നൊരാല്‍മര-
ത്തമ്പിന്‍ ചുവട്ടിലേതോ മഹാരോഗിയെ
വമ്പിച്ച കാരുണ്യമോടെയാ മാധവന്‍
അമ്പോ! മടിത്തട്ടിലേറ്റിക്കിടത്തുന്നു.

കണ്ണനെ കാണാത്ത കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ടെങ്ങു
മെണ്ണി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുന്ന മാനവര്‍
പുണ്ണില്‍ പൊതിഞ്ഞൊരദ്ദേഹവും പാര്‍ത്തു ചോ-
റുണ്ണാത്ത വണ്ണമായ് ഭര്‍ത്സിച്ചിടുന്നു പോൽ.

നോക്കൊന്നു നോക്കുവാനാകാത്ത പോലെയും
പോക്കൊന്നടുത്തെത്തുവാന്‍ പറ്റിടാതെയും
മൂക്കു പൊത്തിക്കൊണ്ടു നാട്ടുകാര്‍ നീങ്ങവേ
നോക്കുവിന്‍ കണ്ണനീ ചെയ്യുന്നതെന്തഹോ !

കാന്താധരേ മര്‍ദ്ദനാദ്യാ രമിപ്പതാം
ചെന്താമാരത്തണ്ടു താങ്ങുന്നൊരംഗുലീ-
ചന്തത്തിനൊട്ടുമേ ചേരാത്ത വണ്ണമ-
ങ്ങെന്തിങ്ങു ചെയ്യുന്നതീശ്വരാ കാണ്ക നാം !

പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞും പഴുത്തും പുഴുത്തുമ-
ങ്ങട്ടിപ്പുളയ്ക്കും പുഴുക്കളും രക്തവും
വിട്ടറ്റു തൂങ്ങുന്ന മാംസദേശങ്ങളില്‍
ഒട്ടിപ്പിടിയ്ക്കുന്ന മക്കുണക്കൂട്ടവും.

ചീഞ്ഞു ചീഞ്ഞാകെ ദ്രവിച്ചൊരാ മേനിയില്‍
പാഞ്ഞുപാഞ്ഞാര്‍ക്കുന്നൊരീച്ചയെയാട്ടിയും
ആഞ്ഞിരുന്നാ വിരല്‍ത്തുമ്പിനാല്‍ നീയഹോ
ചാഞ്ഞു കൊണ്ടോരോ പുഴുക്കളെ നുള്‍കയോ?

തുള്ളിയായിറ്റിറ്റു വീഴും നിണത്തിനായ്
ചെള്ളുകള്‍ മല്‍പ്പിടുത്തം നടത്തീടവെ
പള്ളിപ്പടം പട്ടുപീതാംബരം മെല്ലെ-
യെള്ളോളവും മഞ്ഞയില്ലാ ചെമന്നു പോയ്‌ !

മാറിലെ തൃത്തുളസീ മാലയില്‍ നിന്നു-
മേറെയായോരോ ദളങ്ങളെ പിച്ചി നീ
നീറും മുറിപ്പാടു മേലെ പിടിച്ചര-
ച്ചൂറുന്ന നീരിറ്റു വീഴ്ത്തിക്കൊടുക്കയോ?

കുന്ദഗന്ധത്തെ വിടര്‍ത്തും വിധം താള
വൃന്ദേന വീശിവീശിക്കൊടുത്തീടവേ
മന്ദം വിയര്‍പ്പില്‍ കുതിര്‍ന്ന നിന്‍ മാറിലെ -
ച്ചന്ദനം ചാലിച്ചു പുണ്ണില്‍ പുരട്ടിയോ?

എന്തെന്തിതെന്തീ കഥയെന്‍റെ കാന്തനി-
ന്നെന്തീ ഗതിയ്ക്കിവ്വിധം വന്നു ചേരുവാന്‍
ചിന്താവശാലാര്‍ത്തയായന്തികത്തിലെ
ഹന്ത! നില്‍പ്പുണ്ടിതാ മാധവീദേവിയും.

കണ്ണിന്നു മുന്നിലാ കണ്ണന്‍റെ ലീലയെ
തിണ്ണമായ് പാര്‍ത്തശ്രുപൂര്‍ണ്ണനായദ്ദ്വിജന്‍
വിണ്ണിലോ മണ്ണിലോ ഞാനെന്നുരച്ചുടന്‍
എണ്ണമില്ലാ നമസ്കാരം തുടങ്ങിനാന്‍.

നാമങ്ങളായുള്ള നാമങ്ങളൊക്കെയും
നാമിയെ കീര്‍ത്തിച്ചു പാടിയസ്സ്വാമിയാര്‍
യാമങ്ങളിവ്വിധം പോക്കുവാന്‍ കാരണം
തൂമ കലര്‍ന്നൊട്ടു ചോദിച്ചു പിന്നെയും.

ഭക്തനാണിസ്സാധുവെന്നറിഞ്ഞീടുക
സക്തിയെന്നില്‍ മാത്രമെന്ന് കണ്ടീടുക
വ്യക്തിയത്യാശ്രമിഖ്യാതനെന്നാകിലും
ശക്തനെന്നെയസ്സ്വതന്ത്രനായ് മാറ്റിയോന്‍.

പ്രാരബ്ധതാ വിശേഷം മൂലമായിതാ
പാരം മഹാരോഗിയായുഴന്നീടവേ
ചാരേയണഞ്ഞെന്‍റെ പാദാന്തികത്തിലെ-
ന്നോരോന്നു ചെയ്കെ മൊഴിഞ്ഞൂ മുരാരിയും.

ആകട്ടെയിവ്വിധം ഭക്തനെന്നാകില-
ങ്ങാകെയീയാമയം മാറ്റിക്കൊടുക്കുവാന്‍
പോകാതെയെന്തിനീ സാധുവില്‍ കഷ്ടത-
യേകുന്നുവെന്നായി സ്വാമിയാര്‍ പിന്നെയും.

എന്തങ്ങുചൊല്ലുന്നുവെന്തറിഞ്ഞീടുന്നു-
വന്തമില്ലാതാ വരം ഞാന്‍ കൊടുത്തിനാന്‍
എന്താകിലവ്വരം സ്വീകരിക്കാനൊട്ടു
സന്തോഷമില്ലിവന്നെന്നോതി കണ്ണനും.

ആശ്ചര്യമോടെയച്ചൊന്നതും കേട്ടു വി-
പശ്ചിദ്വരിഷ്ഠനത്യാശ്രമിയോടുടന്‍
നിശ്ചയിച്ചീടുവാനിവ്വിധം ഹെതുവെ
പശ്ചാദരുള്‍കെന്നുമൊട്ടുരച്ചീടിനാന്‍

പറ്റിപ്പിടിച്ചൊരാ ചുണ്ടൊന്നു മിണ്ടുവാന്‍
മുറ്റുന്ന മട്ടില്‍ ചലിക്കാന്‍ തുടങ്ങവേ
പോറ്റിയില്‍ തട്ടിത്തറച്ച തന്‍ കണ്ണുകള്‍
പുറ്റിലെ കല്ലെന്ന പോലെത്തിളങ്ങി പോൽ.

മുന്നിലായ് വിപ്രനെ നോക്കി മന്ദം ഹസി-
ച്ചുന്നീതമോദാല്‍ മോഴിഞ്ഞുവത്യാശ്രമി.
"മുന്നമേ രോഗം മറഞ്ഞു പോയീടുകി-
ലിന്നീ കിടയ്ക്കും സുഖം ഭവിച്ചീടുമോ?"

നെഞ്ചാകെയേറ്റം കുളിര്‍പ്പിച്ചിടുന്നതാ-
മഞ്ചാതെ കര്‍ണ്ണാമൃതം പൊഴിക്കുന്നതാം
വഞ്ചിത്തജന്യമാ വാക്കുകള്‍ കേള്‍ക്കവേ
സഞ്ചിതാനന്ദരായ് വിപ്രദേവാദികൾ.

യാതോന്നിതേറ്റം വരേണ്യമാമാര്‍ജ്ജവം
യാതോന്നിതേ ശ്രാവ്യമാകുമാഖ്യാനവും
യാതൊന്നിതാചരിക്കേണ്ടതാം ധര്‍മ്മവും
യാതൊന്നിതേകാന്തഭക്തിയും മുക്തിയും.

--
സ്നേഹപൂര്‍വ്വം ,
ഹരികൃഷ്ണന്‍

ഓണമായി ..

2009-09-01T10:59:00.000-07:00

ഓണമായി ..
കാട്ടുപൂവിലും കാറ്റിലും
കാണാത്ത സൌവര്‍ണ്ണ രാജികള്‍
മേയുമീ മേലാപ്പ് തൂങ്ങുന്ന
മാനത്തുമാ മന്ത്രമായാമയൂരങ്ങള്‍
നൃത്തം ചവിട്ടുന്ന ഭൂവിലും
ഭൂമി തന്‍ ഭാരത്തിലും
ഭാരതീദേവി തന്‍ ലാസ്യ
ഭാവത്തിലും ഭാസുരാംഗിമാര്‍
തന്‍ ദേഹദേശത്തിലും
കാട്ടുപൊങ്ങച്ചവും കടക്കാരും
കറുപ്പിച്ചു കാര്‍ക്കിച്ചൊരീ
ഗേഹഫാലത്തിലും നെഞ്ച്
വിങ്ങുന്ന ചൂടേറ്റു വാടുന്ന
പച്ചക്കറിക്കൊട്ടു ചേരാത്ത-
താമെന്നടുക്കളച്ചായിപ്പിലും
കോടിയേറാന്‍ മടിക്കുന്ന മേലിലും
മന്നിലും, അത്തം കറുക്കിലും
പത്തും വെളുക്കാത്ത കണ്ണിലും
പിന്നെയീ നാലുകെട്ടിന്റെ ദിക്കെട്ടിലു-
മുറുമ്പുകള്‍ കൂട്ടമായോണമു-
ണ്ടാര്‍ക്കുവാനെത്തുന്ന
നോക്കാത്തിടത്തിലും
കാളും വിരക്തിയാലേതോ
സമാധിയില്‍ പൂണ്ടോരെന്‍
മച്ചിലെ തേവാരമൂര്‍ത്തി തന്‍
ബിംബത്തിലേറുന്ന മാറാലയാം
ഹാരജാലത്തിലും ബലി-
ക്കാക്കകള്‍ തന്നൂട്ടുശാലയാം
തെക്കങ്കണത്തില്‍ തളിര്‍ക്കും
ചെറൂള തന്‍ ചോട്ടിലും,
ആട്ടവും പാട്ടും മറന്നൊരെന്നാതിരാ-
രാത്രികളുറങ്ങുന്ന പാതിരാപ്പൂവിലും
ഓണമായി..
തിരുവോണമായി...
സങ്കല്പ സായൂജ്യ സാമ്രാജ്യമൊന്നിലായ്
കന്മദം പൂക്കുന്ന കാലമായി ..
ഞാനുമെന്നെകാന്തഹേമകൂട
ത്തിലീയോണത്തണുപ്പില്‍ കുളിര്‍ത്തിടുന്നു..
പാച്ചിലില്ലാത്തൊരുത്രാടമുന്തിക്കഴിച്ചു-
കൊണ്ടോണപ്പുലര്കാലമാര്‍നിടുംപോള്‍

ഓണം ശാന്തി പടര്‍ത്തട്ടെ! ആശംസകള്‍ !

നിവൃത്തി നിദാനം

2009-08-15T11:36:00.000-07:00

നിവൃത്തി നിദാനം

തിരിഞ്ഞോരിക്കലും
നോക്കി നിന്നീടൊലാ
മരിച്ച കണ്ണുനീ-
രിറ്റൊരീ വീഥികള്‍

പിഴച്ചു പാളവും
തെറ്റിത്തെറിച്ചു താന്‍
മടുപ്പു കൂടാതെ
മേളിച്ച ഭൂമികള്‍

അറിഞ്ഞു കൂടാതെ-
യാകിലും പാടൊലാ
ഒടുക്കമാകുവാന്‍
മൂളുന്ന പാട്ടുകള്‍

ഉടഞ്ഞ പാളവും
പാഴായ വേദന-
പ്പകര്‍പ്പിലെത്തുന്ന
പാതിയാധാരവും

പടുത്തു കെട്ടിയോ-
രന്യഗേഹങ്ങളും
കെടുത്തിടാനായ്
കൊളുത്തുന്ന ദീപവും

ഒരിക്കലാ സാല-
ഭഞ്ജികാ ദേവിതന്‍
പരീക്ഷ തന്‍ ശിഷ്ട
ധൂളി മരീചികള്‍

തിളങ്ങി നിന്നൊരു
ചിപ്പിയില്‍ വെള്ളിയെ
തെരഞ്ഞ വിഡ്ഢിയെ
കോലത്തിലാക്കവേ

അറിഞ്ഞതാവില്ല
നാളെയാ കോലവും
അനന്ത പൂജകള്‍
കൈക്കൊള്ളൂമെന്നതും

അതിന്നു മുന്‍പെയായ്
കണ്ണടയ്ക്കുന്നതേ
നിലച്ചിടുന്നതേ
നന്നെന്ന ചിന്തയാല്‍

അടുക്കിവെയ്ക്കുന്നു
വേഷങ്ങളൊക്കെയും
വിരിച്ചു വെച്ചൊരീ
കാഷായ ഭാണ്ടത്തില്‍

മുറുക്കിയൊക്കെയും
കെട്ടിപ്പെറുക്കി ഞാന്‍
ഇറങ്ങിടുന്നിതെന്‍
മഹാപ്രസ്ഥാനമായ്‌..

ഞാനെന്ന ഉത്തരം.

2009-03-17T04:43:00.000-07:00

മഞ്ഞക്കടമ്പിന്റെ പൂവാണു ഞാന്
കണ്ണനോമനിക്കും നല്ല താരാട്ട് ഞാന്
പീലിയില് ചിമ്മാത്ത കണ്മണി ഞാന്
പാട്ട് മൂളുന്ന ചുണ്ടിലെ വേണുവും ഞാന്

കാളിന്ദി പാടുന്ന കാംബോജി ഞാന്
കര്ണികാരം ഭജിക്കുന്ന കാന്തിയും ഞാന്
കാര്മുടിക്കെട്ടിലെ താരകം ഞാന്
കാലി മേയുന്ന മേട്ടിലെ കാറ്റാണു ഞാന്

പീതാംബരപ്പട്ടുനൂലാണു ഞാന്
മാറിലാടുന്ന മാലയില് ഗന്ധവും ഞാന്
പോന്നരഞ്ഞാണപ്പതക്കവും ഞാന്
പിഞ്ചുകാല്ചിലമ്പാട്ടക്കിലുക്കവും ഞാന്

കൂട്ടരൊത്തുള്ളോരു മോഷണം ഞാന്
കൂട്ടമോടെ പിടിക്കുകില് കണ്ണീരു ഞാന്
കൂട്ടരക്ഷയ്ക്കുള്ള കള്ളവും ഞാന്
കൂട്ടമോഹനത്തിന്നൊത്ത മായയും ഞാന്

കുഞ്ഞുവായുണ്ണുന്ന വെണ്ണയും ഞാന്
പൊട്ടിയാടുന്ന പാലുറിക്കോലവും ഞാന്
പൌര്ണമിയ്ക്കൊത്ത പാല്പ്പുഞ്ചിരി ഞാന്
പദ്മരാഗപ്പകര്പ്പെഴും ചെഞ്ചുണ്ടു ഞാന്

ഗോപീജനത്തിന്റെ കാമവും ഞാന്
രാധികാദേവി തന്നര്ത്ഥ ദേഹവും ഞാന്
മീരാ പദങ്ങളില് ജീവനും ഞാന്
ഗീതഗോവിന്ദപീയൂഷധാരയീ ഞാന്

കണ്ണനെന്നോമനപ്പേരാണു ഞാന്
കണ്ണിലൂറുന്ന കാരുണ്യമാവുന്നു ഞാന്
കണ്ണനില് കാണുന്ന സര്‍വ്വവും ഞാന്
കണ്ണനല്ലാതെയൊന്നുമേയല്ലയീ ഞാന്