ερευνα και τεχνολογια

Για όλα φταίει το κουνούπι;

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Fri, 03 Jul 2020 06:30:00 +0000

Υπάρχουν δύο βασικές παρανοήσεις για τα κουνούπια. Ας ξεκινήσουμε από τη βασική. Μπορεί μια καλοκαιρινή βραδιά να έχει καθένας από εμάς σκοτώσει δεκάδες κουνούπια, με όλους τους πιθανούς τρόπους, όμως όσο επιτυχημένες κι αν είναι οι δολοφονικές μας εξορμήσεις, δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε το δικό του ποσοστό επιτυχίας. Τα τελευταία 100.000 χρόνια το κουνούπι έχει σκοτώσει 52 δισεκατομμύρια ανθρώπους, από τα 108 δισεκατομμύρια που έχουν περάσει από τον πλανήτη. Δηλαδή περίπου τους μισούς.

Κι όσο κι αν βάζουμε τα μεγάλα μέσα, από φιδάκια και αντικουνουπικά μέχρι αποξηράνσεις ελών και μαζικούς ψεκασμούς, περισσότερα από 100 τρισεκατομμύρια κουνούπια κινούνται στον πλανήτη ανά πάσα στιγμή. Αντιστοιχούν περίπου 13.000 κουνούπια για κάθε κάτοικο της γης.

Τα νούμερα είναι εντυπωσιακά και τα ιστορικά δεδομένα προκαλούν έκπληξη και δέος. Ειδικά αν συγκεντρωθούν σε βιβλίο, όπως έγινε στην περίπτωση του «The Mosquito: A Human History of Our Deadliest Predator», του Τίμοθι Σ. Γουάινγκαρντ, δίνουν άλλο νόημα στην καλοκαιρινή μάχη μας μαζί τους και γίνονται ιδανικό θέμα για μίντια σε όλο τον κόσμο, όπως το πρόσφατο αφιέρωμα του «New Yorker», όπου καταγράφεται πώς τα κουνούπια έχουν αλλάξει την ιστορία. Ξέρατε, για παράδειγμα, ότι οι δεινόσαυροι πριν από τον αφανισμό τους από μετεωρίτη ήταν στα πρόθυρα της εξαφάνισης από ασθένειες συνδεδεμένες με τα κουνούπια; Το αναφέρει ο συγγραφέας-ιστορικός του Πανεπιστημίου Mesa στο Κολοράντο.

Και δεν είναι το μόνο. Το βιβλίο περιέχει αμέτρητα ιστορικά στοιχεία, όπως αυτό στην εισαγωγή του άρθρου στο «The New Yorker». Το 1698, 1.200 Σκωτσέζοι άποικοι κατευθύνονταν στην περιοχή Ντάριεν του Παναμά με πέντε πλοία, προκειμένου να δημιουργήσουν έναν εμπορικό κόμβο που θα ένωνε τους δύο ωκεανούς και θα αύξανε τις οικονομικές προοπτικές του πεισματικά ανεξάρτητου βασιλείου τους. Το σχέδιο είχε προσελκύσει ευρύ φάσμα επενδυτών, από μέλη του κοινοβουλίου έως φτωχούς αγρότες. Η αποστολή, όμως, απέτυχε παταγωδώς, καθώς οι άποικοι αρρώσταιναν και πέθαιναν με πρωτοφανείς ρυθμούς, μεταξύ άλλων, από κίτρινο πυρετό και ελονοσία, ασθένειες που τους μετέφεραν τα τοπικά κουνούπια. Σε έξι μήνες οι ελάχιστοι που είχαν απομείνει γύρισαν πίσω. Το χρέος από την αποτυχία ήταν τέτοιο, που οδήγησε τους Σκωτσέζους να δεχτούν την προσφορά ενοποίησης από την Αγγλία. Κάπως έτσι, μέσω μιας απροσδόκητης διαδρομής, τα κουνούπια του Ντάριεν οδήγησαν στη γέννηση της Μεγάλης Βρετανίας...

Κλίμα και παγκοσμιοποίηση αλλάζουν τα δεδομένα

Μπορεί σήμερα στην Ευρώπη να μην πεθαίνουμε κατά χιλιάδες από κουνούπια, όμως στον κόσμο περισσότεροι από 800.000 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους ετησίως από ασθένειες που συνδέονται με αυτά, όπως η ελονοσία, ο κίτρινος πυρετός, ο δάγκειος πυρετός, ο πυρετός Chikungunya, ενώ πλέον ο ιός Ζίκα έχει παγκόσμια εξάπλωση, και ο ιός του δυτικού Νείλου έχει κάθε χρόνο κρούσματα και θανάτους και στην Ευρώπη. Όπως φαίνεται, λόγω παγκοσμιοποίησης αλλά και κλιματικής αλλαγής, η απειλή των κουνουπιών γίνεται ορατή και σε εμάς τους «προνομιούχους».

Με ποιους τρόπους απειλούμαστε; Ο δρ Αντώνης Μιχαηλάκης, ερευνητής στο Τμήμα Εντομολογίας και Γ. Ζωολογίας του Μπενάκειου Φυτοπαθολογικού Ινστιτούτου, εξηγεί στο «Κ»: «Δυνητικά, ο μισός πληθυσμός του πλανήτη κινδυνεύει από τα κουνούπια, αφού είναι διαβιβαστές θανατηφόρων ασθενειών. Υπάρχουν δύο νέα δεδομένα που ευνοούν τη μετάδοσή τους και στην Ευρώπη. Το ένα είναι η κλιματική αλλαγή, λόγω της οποίας τα καλοκαίρια μας διαρκούν περισσότερο και έχουν έντονες βροχοπτώσεις. Το άλλο είναι η παγκοσμιοποίηση. Μέσω των εμπορικών ταξιδιών και της μετακίνησης πληθυσμών μεγαλώνουν οι πιθανότητες να συνυπάρξει το κουνούπι-διαβιβαστής με την επικίνδυνη ασθένεια. Στην Ελλάδα, π.χ., έχουμε παρουσία του κουνουπιού τίγρης (“Aedes albopictus“), είδους που είναι διαβιβαστής ασθενειών όπως ο δάγκειος πυρετός, ο Ζίκα, ο πυρετός Chikungunya».

Εδώ είναι η δεύτερη παρανόηση σχετικά με τα κουνούπια. Στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος είναι που μεταδίδει τις ασθένειες στα κουνούπια του είδους «aedes» και όχι το αντίστροφο - αυτό γίνεται στη συνέχεια. «Το κουνούπι τίγρης είναι εξαιρετικά επιθετικό και κυκλοφορεί μόνο την ημέρα, τις παραγωγικές ώρες για τον άνθρωπο. Το ίδιο όμως δεν κουβαλάει τις ασθένειες, παρά μόνο αν τσιμπήσει κάποιον φορέα. Άρα, πάτε εσείς ένα ταξίδι στην Ταϊλάνδη ή σε άλλη τροπική χώρα, κολλάτε δάγκειο πυρετό και επιστρέφετε εδώ ασθενής. Αυτό είναι ένα εισαγόμενο κρούσμα. Αν, όμως, πριν αναρρώσετε σας τσιμπήσει εδώ ένα κουνούπι τίγρης, τότε κολλάει τον ιό και τον μεταδίδει σε όποιον άλλον τσιμπήσει μετά από εσάς (εγχώριο πλέον κρούσμα). Τα εισαγόμενα κρούσματα δηλώνονται υποχρεωτικά στον ΕΟΔΥ (πρώην ΚΕΕΛΠΝΟ) από τους γιατρούς που θα τα διαγνώσουν. Το υπουργείο Υγείας διαθέτει ένα διαχειριστικό σχέδιο, και στην περίπτωση εισαγόμενου κρούσματος οι σχετικοί φορείς λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα και εφαρμόζονται οι σχετικές δράσεις, ώστε αφενός να μειώσουμε τον πληθυσμό του διαβιβαστή και αφετέρου να μειώσουμε την πιθανότητα να έρθει σε επαφή ο “ασθενής” με τον διαβιβαστή. Με την ορθή εφαρμογή του διαχειριστικού σχεδίου, έχουμε καταφέρει να μην έχουμε ούτε ένα εγχώριο κρούσμα. Παρ’ όλα αυτά όσο υπάρχουν κουνούπια τίγρεις και πολίτες που επιστρέφουν ασθενείς, ο κίνδυνος υπάρχει».

Για αυτό ευθύνεται κυρίως η αυξημένη μετακίνηση πληθυσμών, καθώς το μεγαλύτερο μέρος των περιστατικών στην Ευρώπη αφορά ανθρώπους που επέστρεψαν από ενδημικές χώρες - κυρίως τουρίστες και σπανίως μετανάστες, αφού ο τουρίστας μέσα σε λίγες ώρες βρίσκεται από την ενδημική χώρα στην πατρίδα του.

Η ελονοσία που μεταδίδεται από το ανωφελές κουνούπι («Aedes anopheles») επί δεκαετίες δεν απασχολούσε τον αναπτυγμένο κόσμο. Στις ΗΠΑ είχε εξαλειφθεί από τη δεκαετία του 1950, σήμερα όμως τα περιστατικά ολοένα και αυξάνονται, με την εικόνα στην Ευρώπη να είναι αντίστοιχη. Όπως αναφέρει ο ΕΟΔΥ, ειδικότερα στη χώρα μας, από το 2009 και μετά, καταγράφηκαν, σχεδόν κάθε έτος, σε διάφορες περιοχές της χώρας κρούσματα ελονοσίας με ενδείξεις εγχώριας μετάδοσης (σε ασθενείς που δεν ανέφεραν ιστορικό ταξιδιού σε ενδημικές χώρες).

Ο ιός του δυτικού Νείλου, τέλος, μεταδίδεται από το κοινό (βραδινό) κουνούπι («Culex pipiens»).

Και πώς προφυλασσόμαστε;

Παρά τις συνήθεις γκρίνιες «γιατί δεν ψεκάζει η πολιτεία;» στα αστικά και ημιαστικά περιβάλλοντα, η λύση δεν είναι αυτή, όπως λέει ο δρ Μιχαηλάκης. «Για τα αστικά κουνούπια δεν μπορούμε να ψεκάσουμε μια ολόκληρη πόλη. Μπορούμε και πρέπει ως κράτος να διαχειριστούμε τις εστίες στάσιμου νερού στον δημόσιο χώρο, όμως το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών είναι σε ιδιωτικούς χώρους, όπως, π.χ., ακάλυπτοι πολυκατοικιών, αυλές, μπαλκόνια. Άρα σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται και από τους πολίτες. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να τους εκπαιδεύσουμε. Να ξέρουν πως οτιδήποτε κρατάει νερό από βροχές, όπως σκουπίδια, βαρέλια, μέχρι και πιατάκια από γλάστρες ή κουβάδες για σφουγγαρίστρες ή αιρ κοντίσιον, είναι εστία κουνουπιών».

Μπορούμε να εξαφανίσουμε τα κουνούπια;

Μπορούμε, αλλά δεν πρέπει. «Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο», λέει ο κ. Μιχαηλάκης. «Υπάρχουν 3.500 είδη κουνουπιών παγκοσμίως, αλλά τα περισσότερα από αυτά δεν ενοχλούν τους ανθρώπους, τρέφονται από φυτά και χυμούς φρούτων, όλα αποτελούν βασική τροφή για πολλά είδη ψαριών και βατράχων, ενώ είναι σημαντικοί επικονιαστές. Η εξαφάνιση των κουνουπιών είναι καταστροφικό σενάριο με πολλές παρενέργειες στη φύση. Επιστήμονες ανά τον κόσμο υποστηρίζουν ότι η εξαφάνισή τους μπορεί να οδηγήσει στην αντικατάστασή τους από άλλα είδη (ως τροφή) και δεν ξέρουμε αν αυτά θα είναι χειρότερος εχθρός για τον άνθρωπο. Ο στόχος μας πρέπει να είναι ρεαλιστικός, και δεν είναι άλλος από τη μείωση των πληθυσμών τους σε επίπεδα τόσο χαμηλά, ώστε να μην προκαλούν όχληση και ασθένειες, με δράσεις που θα λαμβάνουν υπόψη το περιβάλλον και τον άνθρωπο. Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις, ούτε τρικ»

ΠΗΓΗ

Πώς η ζάχαρη μας προστατεύει από το κουνούπι «τίγρης»

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Fri, 03 Jul 2020 06:20:00 +0000

Η έρευνα αυτή αποτελεί σημαντική πρόοδο στην κατανόηση των φυσιολογικών μηχανισμών που επηρεάζουν τη συμπεριφορά των κουνουπιών και ειδικά του κουνουπιού τίγρης

Κουνούπι «τίγρης»

Η νέα έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό PLOS Biology, επικεντρώθηκε στο ασιατικό κουνούπι τίγρης (επιστημονική ονομασία Aedes albopictus), ένα είδος που έχει διεισδύσει σε κάθε ήπειρο, ζει σε περιοχές που κατοικούν άνθρωποι και είναι πολύ δύσκολο να κατασταλεί, καθιστώντας το ένα από τα πιο επικίνδυνα κουνούπια για μετάδοση ασθενειών, όπως ο δάγκειος πυρετός, ο κίτρινος πυρετός και ο ιός Ζίκα.

Η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε ότι αν το κουνούπι τίγρης τραφεί με ζαχαρούχο διάλυμα τότε ο οργανισμός του αντιδράει όπως και όταν τρέφεται με αίμα. Και πολύ σημαντικό είναι, ότι στη συνέχεια το κουνούπι τίγρης καθυστερεί την αναζήτησή του για αίμα ως επόμενο «γεύμα».

Συγκεκριμένα η σίτιση με ζάχαρη προκάλεσε σε νεαρά κουνούπια τίγρης αύξηση των επιπέδων μιας πρωτεΐνης, που ονομάζεται βιτελογενίνη (vitellogenin).

Η βιτελογενίνη είναι ένα σημαντικό συστατικό στην παραγωγή του κρόκου αυγού του θηλυκού κουνουπιού, ο οποίος παρέχει θρεπτικά συστατικά στα αγέννητα κουνούπια. Κανονικά, η βιτελογενίνη παράγεται κάποιοι υποδοχείς ανιχνεύουν συγκεκριμένα θρεπτικά συστατικά, που συλλέγουν τα κουνούπια όταν τρέφονται με αίμα.

Μέσω τεχνητής αλλαγής στα γονίδια των κουνουπιών, οι ερευνητές πέτυχαν να αναγνωρίσουν ένα συγκεκριμένο γονίδιο που σχετίζεται με τη βιτελογενίνη και το οποίο, όταν σταματάει η λειτουργία του, τότε επανέρχεται στα κουνούπια η επιθυμία τους για ανθρώπινο αίμα.

Αυτό είναι ένα συναρπαστικό συμπέρασμα, καθώς μας δείχνει ότι είναι εφικτό μέσω της λειτουργίας του εν λόγω γονιδίου να μειωθεί η επιθυμία του κουνουπιού τίγρης για αίμα και, άρα, να μειωθεί και η μετάδοση θανατηφόρων ασθενειών.

Χρειάζεται κι άλλη μελέτη

Η έρευνα αυτή αποτελεί σημαντική πρόοδο στην κατανόηση των φυσιολογικών μηχανισμών που επηρεάζουν τη συμπεριφορά των κουνουπιών και ειδικά του κουνουπιού τίγρης.

Ωστόσο, εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα δρόμος για κάποια πρακτική λύση. Όπως γνωρίζουν οι ίδιοι οι ερευνητές, η τροφοδοσία ζάχαρης στα κουνούπια δεν μπορεί από μόνη της να χρησιμοποιηθεί ως μέθοδος ελέγχου στον πραγματικό κόσμο.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτό, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι οι επιπτώσεις της ζάχαρης στη συμπεριφορά των κουνουπιών μπορεί να διαφέρουν σημαντικά, ακόμη και μεταξύ μελών του ίδιου είδους.

Παραδείγματος χάριν, ενώ η μείωση της ανθρώπινης έλξης που ισχύει για τα νεαρά κουνούπια τίγρης, όταν η ίδια μέθοδος εφαρμόστηκε σε ενήλικα κουνούπια, εκείνα εξακολουθούσαν να αναζητούν ανθρώπινο αίμα και εμφάνισαν αυξημένα αποθέματα θρεπτικών ουσιών.

Αυτό δεν είναι ένα επιθυμητό αποτέλεσμα. Η φυσική κατάσταση ενός κουνουπιού, το πόσο καλή ήταν η διατροφή του ως προνύμφη, αν έχει ζευγαρώσει και εάν έχει προηγουμένως γεννήσει αυγά, είναι επιπλέον παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν την επίδραση της ζάχαρης στη συμπεριφορά του.

Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο περίπλοκα όταν λαμβάνονται υπόψη άλλα είδη κουνουπιών. Για παράδειγμα, τα υψηλά επίπεδα βιτελογενίνης εξασθενίζουν το ανοσοποιητικό σύστημα του αφρικανικού κουνουπιού το οποίο μεταδίδει την ελονοσία (επιστημονική ονομασία Anopheles gambiae).

Αυτό σημαίνει ότι το συγκεκριμένο κουνούπι είναι πιο πιθανό να μεταδώσει την ασθένεια, αφού θα αναζητάει πιο έντονα να τραφεί με ανθρώπινο αίμα.

ΠΗΓΗ

Το ναυάγιο του πλοίου Ζηνοβία-Λάρνακα

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Fri, 05 Jun 2020 07:17:00 +0000

Το ναυάγιο του πλοίου Ζηνοβία, στη Λάρνακα, θεωρείται ένα από τα δέκα καλύτερα ναυάγια του κόσμου και είναι το πιο εμβληματικό ναυάγιο της Μεσογείου.

Η Ζηνοβία, ένα Σουηδικό οχηματαγωγό 172 μέτρων τύπου Ρο-Ρο, φορτωμένο με 108 νταλίκες βυθίστηκε στις 7 Ιουνίου 1980 στο παρθενικό του ταξίδι έξω από το λιμάνι Λάρνακας.

Στο ναυάγιο υπάρχει αφθονία θαλάσσιας ζωής, με αγέλες ψαριών συμπεριλαμβανομένων σφυρίδων, μπαρακούντα, σκουμπρί, βασιλικό σκουμπρί καθώς και σμέρνες, σαλάχια, χελώνες και χταπόδια. Το πλοίο και μέρος του φορτίου του είναι άθικτα, καθιστώντας το συναρπαστικό για εξερεύνηση. Το επισκέπτονται κάθε χρόνο περίπου 100.000 δύτες.

Του αποδόθηκε η ονομασία «Ο Τιτανικός της Μεσογείου». Αυτή τη στιγμή κείτεται πάνω στην μπουκαπόρτα του σε ένα στρώμα άμμου και βράχων.

ΠΗΓΗ

Ναυάγιο ανοιχτά της Λεμεσού

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Sat, 23 May 2020 08:30:00 +0000

Το «άγνωστο» ναυάγιο, που καταγράφηκε πρόσφατα από drone στην θάλασσα ανοιχτά της Λεμεσού τελικά αποδείχτηκε πως δεν ήταν καθόλου άγνωστο στις Αρχές.Κι όμως πριν μερικά χρόνια, στο μεταλλικό κουφάρι του σκάφους, που έφερε κοντά στην επιφάνεια η παλίρροια, είχε προσκρούσει το σκάφος της Λιμενικής «Άγιος Ιλαρίων», στο οποίο προκλήθηκαν ζημιές ύψους 28 χιλιάδων λιρών (τότε). Το συγκεκριμένο ναυάγιο βρίσκεται σε βάθος 10-12 μέτρων από την επιφάνεια, όταν όμως το νερό αποσύρεται προς τα μέσα, μπορεί να «αναδυθεί» ακόμη και στο ένα μέτρο κάτω από το νερό, κατάσταση εξαιρετικά επικίνδυνη για τα πλέοντα σκάφη. Πριν από χρόνια είχε τοποθετηθεί πλωτό φανάρι πάνω από το βυθισμένο σκάφος, το οποίο απέκοψε κι εξαφάνισε η θαλασσοταραχή, χωρίς ποτέ να γίνει νέα εγκατάσταση φανού.

Δείτε το βίντεο ------->

Για την ιστορία σημειώνεται, ότι το συγκεκριμένο σκάφος αγοράστηκε ως παλιοσίδερα την περίοδο του 85 από κυπριακή εταιρεία, προκειμένου να τεμαχιστεί. Κι ενώ μεγάλο μέρος της επιφάνειας και της γέφυρας είχε αφαιρεθεί, μια θαλασσοταραχή βύθισε το σκάφος. Έκτοτε το κουφάρι παρέμεινε στον βυθό, αφού η εταιρεία δεν είχε συμφέρον να το ανελκύσει κι οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν την υποχρέωσαν να συμμορφωθεί έναντι των ευθυνών της.

ΠΗΓΗ

Όραση | Λένε ότι `μόνο το 1%` των ανθρώπων βλέπει αυτές τις λέξεις

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Sat, 09 May 2020 08:37:00 +0000

Σε κάθε μία από τις εικόνες, υπάρχει μια λέξη. Κάτω από κάθε εικόνα υπάρχουν οι αντίστοιχες επιλογές. Μπορείτε να διακρίνετε όλες τις λέξεις;

Σε κάθε μία από τις εικόνες, υπάρχει μια λέξη. Κάτω από κάθε εικόνα υπάρχουν οι αντίστοιχες επιλογές. Μπορείτε να διακρίνετε όλες τις λέξεις;

a) WHEN, b) WHERE, c) WHY, d) HOW

a) ORE, b) ARE, c) OUR, d) GORE

a) YOU b) HUGH c) JEW d) YO-YO

a) WAISTING, b) TASTING, c) MATING, d) WASTING

a) SEW, b) SUE, c) SO, d) TO

a) MUNCH, b) MUNICH, c) MUCH, d) SUCH

a) BUCKET, b) DUCKING, c) DUCKLING, d) FUCKING

a) THYME!, b) TIME!, c) RHYME!, d) SLIME!

Όραση: Πώς να την βελτιώσετε με φυσικό τρόπο - Διατροφή και ασκήσεις

Η κακή διατροφή και οι κακές επιλογές στον τρόπο ζωής πλήττουν την όραση πιο γρήγορα από ό,τι θα γινόταν από την απλή διαδικασία της γήρανσης. Με την υιοθέτηση πιο υγιεινών για τα μάτια σας συνηθειών και διατροφής είναι εφικτή όχι μόνο η καθυστέρηση των προβλημάτων στα μάτια, αλλά ακόμη και η επιδιόρθωσή τους.

1. Διατροφή και όραση

Τα σκούρα πράσινα φυλλώδη λαχανικά, τα καρότα, οι κολοκύθες, οι γλυκοπατάτες, οι κίτρινες πιπεριές και οι κρόκοι αυγών περιέχουν ισχυρά αντιοξειδωτικά, όπως β-καροτένιο, λουτεΐνη και ζεαξανθίνη, που προστατεύουν από τα προβλήματα που οφείλονται στην γήρανση και σχετίζονται με την τύφλωση και την εκφύλιση της ωχράς κηλίδας. Επίσης, ο φρέσκος χυμός καρότου, τουλάχιστον δύο φορές την ημέρα, είναι μια εξαιρετική συνήθεια που προστατεύει σε μεγάλο βαθμό τα προβλήματα των ματιών.

Επίσης, οι τροφές με υψηλή περιεκτικότητα σε θείο, λεκιθίνη και κυστεΐνη είναι μια άλλη χρήσιμη προσθήκη στη διατροφή σας. Τέτοιες τροφές είναι το σκόρδο, τα κρεμμύδια, τα πράσα, τα καρύδια, τα γαλακτοκομικά, το λάδι καρύδας και τα όσπρια. Αυτές οι τροφές προστατεύουν μειώνουν ειδικά τον κίνδυνο καταρράκτη.

Τα βατόμουρα, η μαύρη σταφίδα και τα goji berries είναι γεμάτα από ανθοκυανίνες, ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό και αντιφλεγμονώδες που βελτιώνει σημαντικά την υγεία των ματιών.

Ψάρια, όπως ο σολομός, οι σαρδέλες και το σκουμπρί παρέχουν εν αφθονία απαραίτητα λιπαρά οξέα, που βοηθούν στην υγεία των κυτταρικών μεμβρανών στα μάτια.

Επιπλέον, οι βιταμίνες C και Ε, μαζί με τον ψευδάργυρο και τον χαλκό (μέταλλα), είναι επίσης χρήσιμα για τη διατήρηση της υγιούς όρασης. Τα εσπεριδοειδή, το μπρόκολο και τα λαχανάκια Βρυξελλών είναι επίσης καλές πηγές βιταμίνης C, ενώ οι ξηροί καρποί με κέλυφος (κυρίως τα αμύγδαλα) είναι πλούσιοι σε βιταμίνη Ε και χαλκό. Το βόειο κρέας, το κρέας από κυνήγι και τα αυγά είναι πλούσιες τροφές σε ψευδάργυρο.

2. Ασκήσεις για καλύτερη όραση

“Ζέσταμα”: Τρίψτε τις παλάμες σας μαζί για να παράγουν θερμότητα και στη συνέχεια ακουμπήστε τις στα μάτια σας για πέντε δευτερόλεπτα. Επαναλάβετε αυτό τρεις φορές.
“Ρολάρετε” τα μάτια σας: Ξεκινήστε κοιτώντας ψηλά και, στη συνέχεια, σιγά-σιγά κάντε κυκλικές κινήσεις κοιτώντας 10 φορές δεξιόστροφα και άλλες τόσες αριστερόστροφα.
Εστίαση: Κρατήστε ένα στυλό με το χέρι σας τεντωμένο, εστιάστε τα μάτια σας σε αυτό, και σιγά-σιγά φέρτε το πιο κοντά μέχρι να είναι περίπου 15 εκατοστά μακριά από τη μύτη σας. Στη συνέχεια, απομακρύνετέ το σιγά-σιγά προς τα πίσω, κρατώντας πάντοτε τα μάτια σας εστιασμένα σε αυτό. Επαναλάβετε 10 φορές συνολικά.
Μασάζ στους κροτάφους: Χρησιμοποιώντας τους αντίχειρες, κάντε μασάζ στους κροτάφους σας με μικρές κυκλικές κινήσεις, 20 φορές σε μία κατεύθυνση και 20 στην άλλη. Επαναλάβετε τις ίδιες ενέργειες πάνω από το μεσαίο σημείο των φρυδιών στο μέτωπο και μετά κάτω από τα μάτια και στις δύο πλευρές της γέφυρας της μύτης.

ΠΗΓΗ

Ιστορική πρωτιά: Γιγάντιο καλαμάρι καταγράφεται για πρώτη φορά σε αμερικανικά νερά

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Wed, 22 Apr 2020 10:02:00 +0000

Περίπου 160 χιλιόμετρα ανοιχτά της Λουιζιάνα και της Αλαμπάμα, οι επιστήμονες κατέγραψαν ένα τόσο εντυπωσιακό, όσο και ιστορικό θέαμα: ένα γιγάντιο καλαμάρι στα βάθη των αμερικανικών θαλασσών.
Η… έκπληξη βρισκόταν στο τέλος ενός οπτικού υλικού άνω των 120 ωρών: «Οι άνθρωποι άρχισαν να πανηγυρίζουν, να φωνάζουν, ήμασταν όλοι ενθουσιασμένοι, αν και προσπαθούσαμε να συγκρατηθούμε γιατί έπρεπε να βεβαιωθούμε πως ήταν πραγματικά αυτό που πιστεύαμε», παραδέχεται ο Dr. Edie Widder, ιδρυτής του Οργανισμού Έρευνας και Προστασίας Ωκεανών.
Η ομάδα παρακολούθησε ξανά και ξανά το κλιπ των 25 δευτερολέπτων για να αποφανθεί πως πράγματι επρόκειτο για νεαρό γιγάντιο καλαμάρι μόλις (!) τριών μέτρων – τα ενήλικα του είδους ξεπερνούν τα 12 μέτρα.
Η ομάδα της αποστολής που χρηματοδοτείται από την αμερικανική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA), επιστράτευσε το ειδικό σύστημα καμερών «Μέδουσα» το οποίο, λόγω του ειδικού φωτισμού led που μοιάζει με φωσφορίζουσα μέδουσα, προσελκύει τα πλάσματα στα βάθη των ωκεανών – τα οποία, σύμφωνα με τους επιστήμονες, μάλλον τρομάζουν από τους ήχους και τις φωταψίες των τηλεχειριζόμενων υποβρύχιων οχημάτων, γι’αυτό είναι σπανίως καταγράφονται.
Το 2015, ένα άλλο καλαμάρι - γίγας που είχε κάνει την εμφάνισή του στον Κόλπο Τογιάμα της κεντρικής Ιαπωνίας - και, σε σχετικά ρηχά νερά για πλάσμα που ζει στα βάθη της θάλασσας - είχε προκαλέσει ντελίριο ενθουσιασμού στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα.

ΠΗΓΗ

Θέλεις να δεις τι φωτογράφησε το Hubble τη μέρα των γενεθλίων σας;

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Tue, 21 Apr 2020 09:13:00 +0000

24 Απριλίου 1990, μια ημερομηνία που οι άνθρωποι της NASA, τη θεωρούν πολύ σημαντική. Το Discovery από το Kennedy Space Center της NASA ξεκίνησε για τη θρυλική πλέον αποστολή STS-31.
Από τότε έχουμε στο διάστημα ένα εκπληκτικό τηλεσκόπιο το Hubble Space Telescope, το μεγαλύτερο για πολλά χρόνια, πριν το αντικαταστήσουν τα υπερσύγχρονα τηλεσκόπια που ανακαλύφθηκαν.

Η NASA έφτιαξε λοιπόν μια νέα μηχανή που σου δείχνει τι ακριβώς κοιτούσε το τηλεσκόπιο στα γενέθλιά σου.
Κλικάρεις απλώς εδώ και εισάγεις την ημερομηνία της γέννησής σου (μήνας και μέρα).ΠΗΓΗ

Κέρινο Ελληνικό «τάμπλετ» 1800 ετών

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Fri, 27 Mar 2020 10:52:00 +0000

Ένα κέρινο τάμπλετ που δείχνει την ελληνική σχολική εργασία ενός παιδιού πριν από 1800 χρόνια θα παρουσιαστεί σε έκθεση στη βρετανική βιβλιοθήκη. Το αρχαίο αυτό ταμπλετ το οποίο περιέχει εξαιρετικά παραδείγματα γραφικού χαρακτήρα, ασκήσεις ορθογραφίας, και ωρολόγια προγράμματα βρισκόταν αποθηκευμένο για 40 χρόνια.

Το αρχαίο που ανακαλύφθηκε στην Αίγυπτο δείχνει δύο σειρές που είναι γραμμένες στα ελληνικά, σκαλισμένες στο κερί, με μια «γραφίδα» από ένα παιδί που πιστεύεται ότι είναι οκτώ ή εννέα ετών, σύμφωνα με τη Telegraph. Ο Roly Keating, διευθύνων σύμβουλος της βρετανικής Βιβλιοθήκης, δήλωσε: «Αυτό είναι ένα αντικείμενο που νομίζω ότι το είχαμε ξεχάσει και σίγουρα είναι κάτι που έχει να δει το κοινό από τη δεκαετία του ’70» .

Ουσιαστικά πρόκειται για μία εργασία ενός παιδιού δημοτικού σχολείου τον 2ο αιώνα μ.Χ. στην Αίγυπτο και το αρχαίο αυτό ταμπλετ έχει το μέγεθος ενός iPad mini. «Αυτό που μας κόβει την ανάσα είναι ότι μπορούμε να δούμε την προσπάθεια ενός παιδιού στα ελληνικά πριν από 1.800 χρόνια». Το αρχαίο αυτό τάμπλετ θα παρουσιαστεί στη Βρετανική Βιβλιοθήκη, στο πλαίσιο της έκθεσης «Writing: Making Your Mark exhibition between » μεταξύ 26 Απριλίου και 27 Αυγούστου.

ΠΗΓΗ

Ginseng: Η ρίζα της… ζωής

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Fri, 27 Mar 2020 09:36:00 +0000

Πρόκειται για ένα φυτό πανάκεια
Το όνομα «Ginseng» έχει κινεζική προέλευση και ετυμολογικά σημαίνει «ανθρώπινη ρίζα», εξαιτίας του χαρακτηριστικού διχαλωτού σχήματος που έχει η ρίζα του, η οποία θυμίζει ανθρώπινα πόδια.

Όσο για το βοτανολογικό του όνομα «Panax», προέρχεται από την Ελληνική λέξη «πανάκεια». Στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική, χρησιμοποιείται για περισσότερα από 2.000 χρόνια και πολλοί λαοί, ανάμεσά τους και οι αρχαίοι Έλληνες, το θεωρούσαν φάρμακο για όλες τις αρρώστιες.
Αποτελεί και σήμερα ένα από τα πιο διαδεδομένα βότανα στον κόσμο και οι τονωτικές και θεραπευτικές ιδιότητές του το κατατάσσουν στα σημαντικότερα φυσικά βοηθήματα για την τόνωση του ανθρώπινου οργανισμού.
Τα είδη ginseng
Ο όρος ginseng αναφέρεται σε διά¬φορα είδη του γένους Panax της οικο¬γένειας Araliaceae. Τα δύο πιο γνωστά είναι το ασιατικό ginseng (Panax Ginseng), του οποίου ποικιλίες είναι το κινεζικό και το κορεατικό, και το αμερικανικό ginseng (Panax quin¬que¬folius).
Ωστόσο, η ίδια ονομασία έχει δοθεί κάπως παραπλανητικά και σε ορισμένα άλλα είδη φυτών που έχουν παρόμοιες ιδιότητες με το ginseng, όπως το ρωσικό ή σιβηριανό ginseng (Eleutherococcus senticosis), το βραζι¬λιάνικο ginseng (Pfaffia pani¬culata) και το ινδικό ginseng (Withana somnifera).
Ένα φυτό-πανάκεια
Η βασική ομάδα δραστικών συστατικών του ginseng είναι τα ginsenosides, στα οποία, σύμφωνα με τους ερευνητές, οφείλονται οι ευεργετικές του επιδράσεις, δηλαδή η τονωτική, αντιφλεγμονώδης, αντιοξειδωτική και αντικαρκινική δράση του.
Το ginseng θεωρείται από πολλούς εξαιρετική προσαρμοσιογόνος ουσία, που σημαίνει ότι επαναφέρει την ισορροπία του οργανισμού. Είναι ένας από τους καλύτερους φυσικούς τρόπους για να τονώσετε το σώμα και το πνεύμα σας και, ενώ δεν θεραπεύει συγκεκριμένες παθήσεις, πιστεύεται ότι προσφέρει ευεξία και μακροζωία.
Φαίνεται να απομακρύνει τις τοξίνες από τον οργανισμό, να βοηθά στην απορρόφηση βιταμινών και μετάλλων και να συμβάλλει στην τόνωση του ανοσοποιητικού συστήματος. Έρευνες έχουν δείξει ότι, αυξάνει την αντοχή και την ερωτική διάθεση, ανακουφίζει από τον πονοκέφαλο και την κόπωση, βοηθά στη ρύθμιση της πίεσης του αίματος σε περιπτώσεις υπότασης, βελτιώνει την πνευματική απόδοση, αυξάνει την ικανότητα συγκέντρωσης και ενισχύει τη μνήμη.
Επίσης, υπάρχουν μελέτες που υποστηρίζουν ότι συμβάλλει στη ρύθμιση του σακχάρου και στη μείωση του κινδύνου εμφάνισης ορισμένων μορφών καρκίνου. Ωστόσο, χρειάζονται ακόμη αρκετές έρευνες για να επιβεβαιωθούν όλες αυτές οι ξακουστές ιδιότητές του.
Σε τι μορφές κυκλοφορεί
Ρίζα ginseng μπορείτε να βρείτε σε καταστήματα με βότανα, αλλά είναι αρκετά ακριβή. Κυκλοφορεί, επίσης, σε συνδυασμό με άλλα βότανα με τη μορφή δισκίου, κάψουλας και αμπούλας. Στην αγορά θα βρείτε, τέλος, χυμούς που περιέχουν εκχύλισμα του βοτάνου και πολυβιταμινούχα συμπληρώματα διατροφής.
Πώς να το πάρετε
Αν θέλετε να τονώσετε τον οργανισμό σας, μία αμπούλα ή δύο κάψουλες την ημέρα είναι αρκετές για να νιώσετε καλύτερα. Μπορείτε, επίσης, να μασήσετε ένα μικρό κομμάτι της ρίζας του φυτού, η οποία είναι όμως λίγο πικρή, ή να την κάνετε σκόνη και να την προσθέσετε στις σαλάτες και στο φαγητό σας. Μπορείτε, τέλος, να φτιάξετε τσάι: Σιγοβράζετε 3 γρ. ρίζας σε 2 ποτήρια νερό για περίπου 1 ώρα, στραγγίζετε και πίνετε 1 ποτήρι 2 φορές την ημέρα για 3-4 εβδομάδες. Μπορείτε, επίσης, να βράσετε τη ρίζα 2 φορές, να κρατήσε¬τε το πρώτο αφέψημα μετά από 45 λεπτά περίπου βράσιμο και, αφού αλλάξετε το νερό, να φτιάξετε, επαναλαμβάνοντας τη διαδικασία, άλλη μία δόση.
Πότε να το πάρετε
Καλό είναι να παίρνετε το ginseng το πρωί και όχι το βράδυ, καθώς μπορεί να προκαλέσει αϋπνία. Αν είστε νευρικοί, μην το ¬καταναλώνετε σε μεγάλες ποσότητες και αποφεύγετε την ταυτόχρονη λήψη άλλων διεγερτι¬κών, όπως η καφεΐνη, γιατί μπορεί να προκαλέσει υπερδιέγερση και γαστρεντερικές διαταραχές.
Τέλος, επειδή η μακροπρόθεσμη δράση του δεν έχει μελετηθεί αρκετά, καλύτερα να μην το καταναλώνετε πάνω από 3 μήνες. Κάντε ένα διάλειμμα 7-14 ημερών κάθε 2-3 εβδομάδες χρήσης.
Ανεπιθύμητες ενέργειες
Γενικά, θεωρείται ασφαλές βότανο και, μέχρι σήμερα, δεν έχουν δια¬πιστωθεί βλαβερές επιδράσεις του στον οργανισμό. Σε μεγάλες ποσότητες, όμως, μπορεί να προκαλέσει νευρικό¬τητα, ευερεθιστότητα, υπερδιέγερση, αϋπνία, πονοκέφαλο, δερματικά προβλήματα (εξανθήματα, φαγούρα), ναυτία, διάρροια, πρήξιμο, ¬διαταραχές στην πίεση του αίματος, πόνο στο στήθος. Τι πρέπει να προσέξετε
› Η ποσότητα ginseng που θα λαμβάνετε εξαρτάται από το πρόβλημα που αντιμετωπίζετε, γι’ αυτό, πριν ξεκινήσετε τη λήψη του βοτάνου, συμβουλευτείτε έναν ειδικό.
› Η περιεκτικότητα των διάφορων σκευασμάτων που κυκλοφορούν στην αγορά διαφέρει, διαβάζετε, λοιπόν, με προσοχή τις οδηγίες χρήσης τους.
› Αν αντιμετωπίζετε καρδιαγγειακά προβλήματα, πάσχετε από σακχαρώδη διαβήτη, άσθμα, υψηλή πίεση και δυσλειτουρ¬γίες του νευρικού συστήματος, δεν πρέπει να παίρνετε ginseng.
› Αν βρίσκεστε σε περίοδο εγκυμοσύνης ή θηλασμού, αποφύγετε την κατανάλωσή του, καθώς δεν έχουν διευκρινιστεί οι επιπτώσεις του στα έμβρυα και στα βρέφη.
› Αν έχετε κάποιο πρόβλημα υγείας, ακολουθείτε οποιαδήποτε αγωγή ή παίρνετε παράλληλα άλλα βότανα και συμπληρώματα διατροφής, ενημερώστε το γιατρό σας πριν ξεκινήσετε τη λήψη του.

ΠΗΓΗ

Τα φύλλα του λάχανου είναι σαν μαγνήτες για τις ασθένειες!Το ανέξοδο φάρμακο του Πυθαγόρα

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Thu, 26 Mar 2020 09:58:00 +0000

Το θεραπευτικό λάχανο και οι χρήσεις του
Το ανέξοδο φάρμακο του Πυθαγόρα Το λάχανο το ταπεινό του περιβολιού μας, μπορεί να μας κάνει τα περισσότερα καλά εάν το μεταχειριστούμε όπως πρέπει, περισσότερα από παρά πολλά ακριβά φάρμακα. Εγώ τουλάχιστον το μεταχειρίστηκα με αποτελέσματα περίφημο σε πολλές περιπτώσεις. Ας δώσουμε τώρα το λατινικό του όνομα στο φτωχό λάχανο, που οι Ρωμαίοι μεταχειρίζονταν τόσο πολύ και που είναι ένα από τα καθ’ εαυτό ευρωπαϊκά φυτά που δεν μεταφέρεται από πουθενά. Η Μπράσκιο – ολερασέα λοιπόν, κοινώς λάχανο ωφελεί και ως κατάπλασμα και ως φάρμακο.
Ιδιότητες των φύλλων του Λάχανου (Μάπας)
Το Λάχανο ξεφλογίζει, ανακουφίζει. Το Λάχανο ωφελεί σε κάθε σπυρί, σε κάθε φλόγωση. Τα φύλλα του λάχανου εμποδίζουν την ευλογιά, τα εγκαύματα, καθαρίζουν σημάδια στο πρόσωπο.
Οι Ρωμαίοι, λοιπόν, μαθαίνουμε από παλιά συγγράμματα, μεταχειρίζονταν το λάχανο ως φάρμακο για εξωτερική και εσωτερική τους χρήση. Ο μεγάλος ιατρός του δέκατου ογδόου αιώνος Φρειδερίκος Ρεκαμέ, σύσταινε στους αρρώστους του, για να κατευνάσει τα πρηξίματα και τους πόνους των ρευματικών, το λάχανο ως κατάπλασμα.
Κάθε είδος λάχανου μπορεί να χρησιμοποιηθεί, σε φυσική κατάσταση. Δηλαδή παίρνουμε τα φύλλα και τυλίγουμε το πρησμένο και πονεμένο μέρος με αυτά. Πρέπει όμως τα φύλλα να είναι υγιή και με χυμό, να μη είναι μαραμένα ούτε κιτρινισμένα. Τα φύλλα του λάχανου ωφελούν ακόμα σε πληγές. Φυσικά, τα φύλλα πρέπει να πλένονται καλά και να απολυμαίνωνται. Επίσης να προσέχουμε να μη ρυτιδώνονται πάνω στις πληγές, διότι τότε οι πόνοι είναι αφόρητοι.
Ας δούμε τώρα και ας εξετάσουμε λεπτομερώς σε τι πράγματα και σε τι ασθένειες ωφελεί το λάχανο.
Πρώτον πρέπει να γνωρίζομε ότι τα φύλλα του λάχανου έχουν την ιδιότητα, ότι είναι ερεθισμένο, σπυρί ή πληγή να το καθαρίζουν. Επίσης σε περιπτώσεις ερισίπελας, εάν θέσουμε στο κόκκινο πρόσωπο του ασθενούς φύλλα από λάχανα, βλέπουμε, ότι μετά λίγες ώρες ο ασθενής χάνει την κοκκινίλα την επίφοβη και αισθάνεται τον εαυτό του ελαφρότερο. Επίσης στους καλογέρους. Εάν βάλουμε φύλλα απολυμασμένα, πάνω στον καλόγερο που προετοιμάζεται να γίνει, μάλιστα εάν είναι κακοήθης προλαμβάνουμε πολλούς πόνους.
Και η εξήγησης του φαινομένου αυτού είναι απλούστατη.
Τα φύλλα του λάχανου έχουν την ιδιότητα να ξεφλογίζουν και να τραβάνε προς τα έξω το πύο και την ακαθαρσία του σώματος. Έχουν ακόμα την ιδιότητα, τα φύλλα του λάχανου να επιδρούνε πάνω στην επιδερμίδα του σώματος πάντα ευνοϊκά. Και είδα, περιπτώσεις όπου σε άρρωστο από ευλογιά, τα επιθέματα από φύλλα λάχανου να κάνουν ώστε το πρόσωπο του ασθενούς, να μη χαλάσει και να μη κάνει σημάδια.
Βλέπει σε λίγο ο ασθενής και ο ιατρός μετά τα επιθέματα, ότι τα φύλλα ανοίγουν, λες ζωντανεύουν και αφήνουν τον ωφέλιμο χυμό τους, σιγά να απορροφάται από το άρρωστο μέρος του σώματος. Αυτή η θεραπεία είναι τελείως φυσική και δεν φέρνει κανένα κίνδυνο.
Έχω δει πολλές περιπτώσεις ευλογιάς, που μετά τις συμβουλές του πατέρα μου, σημάδια δεν απόμειναν επάνω στο δέρμα.
Στην σκαρλατίνα, στην ιλαρά ακόμα των παιδιών, το λάχανο ξεφλογίζει και ανακουφίζει αν και τον περισσότερο καιρό γιατρεύει. Βλέπουμε λοιπόν, τι ιδιότητες θαυμαστές έχει το φυτό αυτό και πόσο τα φύλλα του μας είναι ωφέλιμα. Μα δεν τελείωσα ακόμα να σάς εξιστορήσω όλα του τα καλά.
Ο μέγας Μπερσελίν ανέλυσε τον χυμό του λάχανου και βρήκε μαζί με τον Σράϊντερ, ότι ο χυμός του περιέχει 0,29 φυτικό αλουμίνιο, 9,25 ρετσίνι, 0,63 νιτράτ ντέ ποτάσιουμ (νιτρικό κάλιο), οξειδώσεις από σίδερο, μαγκανέζιον, άμυλο, πράσινο, και ακόμα βρήκαν πως έχει θειάφι και βιταμίνες πολλές.
Τι έλεγε ο μέγας Ελβετός ιατρός Rou για το λάχανο: Γράμματα προς τον δόκτορα Ντρόζ για το λάχανο.
Ο κατάλογος των ασθενειών που φυσικά, το περιφρονημένο λάχανο θεραπεύει, είναι μεγάλος. Μια μέρα ήλθε και με βρήκε, εδώ στην ερημιά μου, ο μεγάλος ιατρός της Λοζάνης, ο διάσημος Ρού. Μου λέει:
Κύριε Ντρόζ. Έχω και εγώ μελετήσει χημικά, με αναλύσεις τις ιδιότητες του λάχανου και θα ήθελα και εγώ να πειραματιστώ με τους ασθενείς μου. Πέστε μου εάν θέλετε, πως το μεταχειρίζεστε. Τότε του είπα, ότι σε πολλές περιπτώσεις λιώνω το λάχανο. Άλλα και ως φύλλα απλά, άλλα καλώς απολυμασμένα, εάν τα μεταχειρίζεται ως επιθέματα ο ασθενής, ανακουφίζεται.
Τότε ο Ρου μου είπε ότι είχε διαβάσει σε ένα παλιό σύγγραμμα, ότι ο Κάτων το είχε μεταχειρισθεί εναντίον της πανούκλας. Οι Ρωμαίοι επί 600 χρόνια ζήσαν δίχως ιατρούς θεραπευόμενοι με βότανα. Από τα κυριότερα θεραπευτικά τους χορτάρια ήταν, λένε και το λάχανο.
Και οι σύγχρονοι ιατροί πλέον διεπίστωσαν ότι το φύλλο από λάχανο, απάνω σε ρευματισμούς και σε πληγές ακόμα, είναι αποτελεσματικό. Ένας ασθενής μου υπέφερε από πόνους στα νεφρά, που προέρχονταν από ρευματικά φαινόμενα. Δείτε και 10 + 4 βότανα ανακουφίζουν από τις ρευματοπάθειες!
Στις 9 Ιουλίου 1932 έλαβα την εξής επιστολή: Αγαπητέ δόκτωρ Ντρόζ. Πως να σάς έκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για την ταχεία βελτίωση της υγείας μου με το απλό φύλλο από λάχανου που έβαλα στα νεφρά μου. Οι πόνοι κατευνάσθηκαν. Και η γυναίκα μου παρατήρησε ότι μετά τα επιθέματα από λάχανο το δέρμα έβγαζε μια πούδρα σαν να ήταν ψιλό αλάτι. Ήταν κατακόκκινο σαν να είχα βάλει σιναπισμό. Μετά απ’ αυτό βγήκε ένα είδος εκζέματος που εξακολουθούσε να βγάζει ένα είδος αλατιού. Αμέσως καταλάβαμε ότι τα άλατα του σώματος εξέρχονταν από την επιδερμίδα. Τότε μόνο μετά πάροδο δέκα ημερών, οι πόνοι κατευνάσθηκαν και ο ρευματισμός αυτός με άφησε ήσυχο. Δεχθείτε και πάλι, κύριε Ντρόζ τις θερμές μου ευχαριστίες. Κάρολος Καζίμ – Γεν. Επιθεωρητής των δασών στο Επερνέ της Ελβετίας.
Μία άλλη κυρία ήλθε από την Γενεύη με το παιδάκι της δύο χρονών να με συμβουλευθεί για το κοριτσάκι της που έπασχε από αδενίτιδα (χελώνια) στον λαιμό. Οι γιατροί της είχαν πει πως χρειάζονταν εγχείρηση στο παιδί η θεραπεία στο σανατόριο με ηλιοθεραπεία κλπ. Τότε εγώ την συμβούλευσα, πριν κάνει την εγχείρηση να κάνει ένα απλό φάρμακο που δεν κόστιζε, ούτε έβλαπτε σε τίποτα. Εάν το παιδί σε δύο η τρεις μήνες δεν γινόταν καλά, τότε ας το πήγαινε στον χειρουργό. Πρωί βράδυ, ακόμα και τρεις φορές την ημέρα η μητέρα έθετε καταπλάσματα από λάχανο στους εξογκωμένους αδένες του παιδιού. Μετά τρεις μήνες ήρθε ξανά πάλι εδώ στην ερημιά μου, με το κοριτσάκι της να μου το δείξει και να με ευχαριστήσει. Τα χελώνια είχαν γιατρευθεί χωρίς να αφήσουν κανένα σημάδι.Ο Πυθαγόρας και το λάχανο
Σε πλευρίτιδες, βρογχικά, ερυσίπελας, άνθρακα, καλόγερους, κατασκευάσματα από ωμά φύλλα λάχανου (Μάπα) ανακουφίζουν.
Ο ιατρός Λέ Μπλά, μου εκμυστηρεύθηκε κατόπιν, ότι ακολουθώντας την θεραπεία αυτή με φύλλα λάχανου, επέτυχε εκατό θεραπείες, σε ασθενείς που χρόνια πολλά υπέφεραν από φοβερούς πονοκεφάλους χωρίς ποτέ οι γιατροί να μπορέσουν να τους γιατρέψουν. Επιθέματα από λάχανα στο μέτωπο επί κάμποσες μέρες και ο ασθενής ανακουφίζεται.
Σε πλευρίτιδες, σε βρογχικά, σε ερυσίπελας, τα καταπλάσματα από λάχανο ξεφλογίζουν, ανακουφίζουν. Για τον άνθρακα, τις φλεγμονές, τα παναρί, τα διάφορα ορτικάρια και καλόγερους, τα φύλλα από λάχανα είναι ένα ασυναγώνιστο φάρμακο. Επίσης παρατήρησα ότι επιφέρει μία θερμοκρασία φυσιολογική στους πυρετούς. Οι χωρικοί εδώ στις Άλπεις, όταν είναι άρρωστοι πίνουν ζουμί από βρασμένο λάχανο.
Και όλη η θεραπεία, πρέπει να εξηγήσω, έγκειται ότι το λάχανο καθαρίζει εσωτερικώς τα δηλητήρια του οργανισμού. Τραβά προς τα έξω το πύο, τα άλατα, τις ακαθαρσίες του σώματος. Είναι ένα είδος καθαρτικού με όλη τη σημασία της λέξεως. Τα επιθέματα από φύλλο λάχανο το συσταίνω επίσης στους ασθματικούς. Πολλές φορές είδα ασθενείς που όχι μόνο καλυτέρευσαν την κατάστασή τους με το λάχανο, αλλά και γιατρεύτηκαν τελείως. Το λάχανο, ο χυμός που βγάζει, είναι επίσης απολυμαντικός και αυτό εξηγεί την επίδραση του επί των σπυριών, καλόγερων, άνθρακα, ακόμα και καρκίνου. Η χαρά μου, η έκπληξης μου στις αρχές του σταδίου μου όταν είδα τις θεραπευτικές ιδιότητες του λάχανου, ήταν απερίγραπτη. Τόσο απλό και ταπεινό φυτό, τόσο κοντά μας και να μη το γνωρίζουμε και να το περιφρονούμε! Στο «Ιατρικό Λεξικό» ο Ντιντερό γράφει για το λάχανο: «Ο Πυθαγόρας έτρωγε λάχανο και το έδινε στους οπαδούς του ως φάρμακο». Βλέπουμε λοιπόν, ότι το μεταχειρίζονταν από τους παλιούς χρόνους ως φάρμακο. Το ζουμί, λοιπόν, από φρέσκο λάχανο είναι ενεργητικό και καθαρίζει τον οργανισμό του ανθρώπου. Όταν μάλιστα γίνεται σαν σιρόπι με μέλι και τρία γραμμάρια από σαφράν ή κρόκο, λίγο ζάχαρη (αν δεν έχετε μέλι) ωφελεί για να καθαρίζει τους βρόγχους σας. Οι άνθρωποι που υποφέρουν τον Χειμώνα από διαφόρους κατάρρους των βρόγχων προληπτικά μπορεί να πίνουν αυτό το απλό σιρόπι ώστε να αποφεύγουν τις βρογχίτιδες.
Το ζουμί από λάχανο εθεωρείτο από τους αρχαιοτάτους χρόνους ως αντιφλογιστικό και καλό για τον βήχα των φυματικών.
Ο ιατρός Αντώνιος Μποσί στο έργον του «Φυτά και βότανα που γιατρεύουν», γράφει ότι από όλα τα φυτά το βότανο αυτό ωφελεί σε φυματικές και προφυματικές καταστάσεις. Και ως σούπα βραδινή ακόμα ωφελεί τον οργανισμό. Ο Μοργκάνι αναφέρει ότι επί σειρά ετών έπινε το βράδυ σούπα από λάχανο όπως όλοι οι δικοί του και έτσι στην μεγάλη επιδημία της γρίπης στο 1917, κανείς από το σπίτι του ούτε αυτός έπαθε τίποτα.
Ο πλοίαρχος Κούκ γράφει ο ίδιος στο ημερολόγιό του ότι αν σώθηκε το πλήρωμά του από την φοβερή αρρώστια του σκορβούτου, είναι διότι ο ίδιος όπως και το πλήρωμά του τρέφονταν με λάχανα τα οποία είχε φυτέψει σε κασόνες μέσα στο πλοίο του. Στην Ελβετία, Ολλανδία, Βέλγιο όπου οι κάτοικοι τρέφονται με πολύ λάχανο παρατηρήθηκε ότι οι λαοί είναι οι πλέον υγιείς και οι πλέον δυναμωμένοι.
Το Λάχανο ωφελεί εναντίον των οφθαλμιάσεων. Ωφελεί επίσης στις μητρήτιδες, εμμηνορραγίες. Κάνετε καταπλάσματα από λάχανα ωμά ή κοπανισμένα. Τυλίγεται το άρρωστο μέρος του σώματος με ωμά φύλλα λάχανου και δένετέ το με καθαρό πανί. Ο δόκτωρ Ντοντές, Ολλανδός, αναφέρει σε ένα παλιό του σύγγραμμα ότι έσωσε τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Β’ από πρήξιμο της κοιλιάς με ζουμί από λάχανο. Του έφτιαχνε επίσης σαλάτα βραστή από λάχανο, η οποία γίνεται νοστιμότατη με λίγο λάδι και λεμόνι. Επίσης καθαρίζει τα νεφρά και φέρνει πολλά ουρά.
Εγώ ο ίδιος μαζί με τον πατέρα μου πλέον από σαράντα χρόνια μεταχειριζόμαστε το λάχανο εναντίον όλων των ασθενειών που ανέφερα, με μεγάλη επιτυχία. Χιλιάδες γράμματα έλαβα που με ευχαριστούσαν διότι το λάχανο ως φάρμακο δεν κοστίζει τίποτα σε μας στην Ελβετία, σε όλα τα περιβόλια φυτεύουμε οι ίδιοι τα λάχανά μας και έτσι δεν μας κοστίζουν απολύτως τίποτα. Τα φάρμακα τα καλύτερα, έλεγε ο μακαρίτης ο πατέρας μου, είναι εκείνα που δεν… κοστίζουν. Πάντα και εγώ πίστευα ότι τα βότανα είναι τα καλύτερα αντίδοτα κατά των ασθενειών και προσιτά σε όλο τον κόσμο. Τα φάρμακα πρέπει να είναι φθηνά και εγώ ο ίδιος είχα κάμει μια αναφορά στην Κυβέρνηση της Ελβετικής Ομοσπονδίας για να φθηνύνουνε τα φάρμακα τα όποια δυστυχώς είναι αρκετά ακριβά εδώ στην Ελβετία.
Αλλά για να επανέλθω στο λάχανο, λέω ότι όποιος μια φορά το δοκιμάσει και δει πόσο ωφελεί, δεν το αφήνει πλέον. Συμβουλεύω επίσης σε όλους να φυτεύουν λάχανα στις αυλές τους. Δεν κοστίζει τίποτα και είναι πάντα χρειαζούμενο σε ώρα ανάγκης. Τώρα ας δούμε λιγάκι για ορισμένες αρρώστιες με τι τρόπο πρέπει να μεταχειριζόμαστε το λάχανο.
Για την ιλαρά πρέπει να βάζουμε τα φύλλα από το λάχανο χλιαρά εις τα άκρα του σώματος. Και μαζί να δίνετε στον άρρωστο ένα ζεστό από τίλιο ή βιολέτα.
Εναντίον της οφθαλμιάσεως, επίσης, τα φύλλα από λάχανο ωφελούν, εάν μάλιστα θέσουμε φύλλα κοπανισμένα και απολυμασμένα στα μάτια ως καταπλάσματα την νύχτα μόνο.
Ο πατέρας μου είχε καλυτερεύσει ασθενείς απελπισμένους που έπασχαν από παράλυση των κάτω άκρων. Πρέπει να βάζετε καταπλάσματα από φύλλα λάχανου στα παράλυτα άκρα και να τα αλλάζετε πρωί και βράδυ. Σε λίγο διάστημα, εάν έχετε υπομονή, θα δείτε μία καλυτέρευση στον ασθενή σας. Για τις νευραλγίες να κάνετε καταπλάσματα από λάχανο εις το μέρος του σώματος που σας πονά.
Για τις πληγές εγκαυμάτων, να θέτετε φύλλα κομμένα σαν λουρίδες και να κάνετε επιδέσμους από τα ίδια φύλλα (απολυμασμένα όπως είπαμε πρώτα). Και όχι μόνο αυτό ωφελεί, αλλά με αυτόν τον τρόπο αποφεύγετε τα σημάδια στο καμένο μέρος του σώματος. Στις μητρήτιδες και τις εμμηνορραγίες, τα καταπλάσματα αυτά από φύλλα λάχανου στα νεφρά, την κάτω κοιλιά, είναι αποτελεσματικότατα ιδίως για τις χρόνιες μητρήτιδες. Καταπραΰνει τους πόνους και για τις εμμηνορραγίες τις τακτοποιεί. Αυτό πρέπει να γίνεται συνεχώς επί πολύ καιρό και να μη διακόπτετε την θεραπεία σας ούτε λίγες μέρες κάθε μηνός.
Επίσης για τις πληγές της κεφαλής το απλό αυτό φάρμακο ωφελεί πολύ
ΠΗΓΗ

CERN: Υπάρχει ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Wed, 25 Mar 2020 10:58:00 +0000

Μεγάλη αναστάτωση έχει προκαλέσει στην επιστημονική κοινότητα η ανακοίνωση Ευρωπαίων φυσικών ότι εντόπισαν υποατομικά σωματίδια (νετρίνο) που φαίνεται να σπάνε το ρεκόρ ταχύτητας στο σύμπαν, ταξιδεύοντας ταχύτερα και από το φως.
Αν αυτό επιβεβαιωθεί -προς το παρόν υπάρχουν επιφυλάξεις- τότε απειλείται όχι μόνο η θεωρία του Άλμπερτ Αϊνστάιν, αλλά και όλο το οικοδόμημα της σύγχρονης Φυσικής, αν όχι ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο, ενώ μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για ταξίδια στον χρόνο, ακόμα και στο παρελθόν.
Η θεωρία της ειδικής σχετικότητας από το 1905 -ο ακρογωνιαίος λίθος της Φυσικής- απαγορεύει οτιδήποτε να κινηθεί πιο γρήγορα από την ταχύτητα των 299.792.458 μέτρων ανά δευτερόλεπτο του φωτός. Μέχρι τώρα καμία έρευνα δεν είχε βρει το παραμικρό μεγάλο σώμα ή μικροσκοπικό σωματίδιο να κινείται πιο γρήγορα από το φως.
Όμως, Ιταλοί φυσικοί του πειράματος «Opera», που πραγματοποιείται 1.400 μέτρα κάτω από το έδαφος, στο υπόγειο Εθνικό Εργαστήριο Γκραν Σάσο, σε συνεργασία με το Cern στα γαλλο-ελβετικά σύνορα, από όπου στέλνονται στην Ιταλία ακτίνες νετρίνο, βρήκαν ενδείξεις ότι τα συγκεκριμένα σωματίδια ταξιδεύουν ταχύτερα και από το φως, σύμφωνα με το BBC, το «Nature», τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και τις βρετανικές «Γκάρντιαν» και «Τέλεγκραφ».
Τα νετρίνο είναι ηλεκτρικά ουδέτερα, σπανίως αλληλεπιδρούν με την κοινή ύλη (περνάνε μέσα από τοίχους και πλανήτες) κι έχουν πολύ μικρή μάζα, αλλά υπάρχουν ολόγυρά μας, καθώς αποτελούν υποπροϊόν των πυρηνικών αντιδράσεων στο εσωτερικό του ήλιου. Δισεκατομμύρια τέτοια υποατομικά σωματίδια περνάνε κάθε δευτερόλεπτο μπροστά από τα μάτια μας, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.

Ο τεράστιος ανιχνευτής του πειράματος «Opera» (βάρους 1.800 τόννων) εκτίμησε ότι τα νετρίνο που καταλήγουν σε αυτόν από το Cern, διανύοντας μια απόσταση περίπου 732 χιλιομέτρων, φθάνουν 60 νανοδευτερόλεπτα πιο γρήγορα από ό,τι θα επέτρεπε η ταχύτητα του φωτός (δηλαδή κινούνται με ταχύτητα περίπου 0,0025% ταχύτερη από το φως).
«Είμαστε σοκαρισμένοι», δήλωσε ο Αντόνιο Ερεντιτάτο, φυσικός του πανεπιστημίου της Βέρνης, επικεφαλής και εκπρόσωπος του «Opera». «Αν είναι αλήθεια, τότε είναι πραγματικά εντυπωσιακό», δήλωσε ο φυσικός Τζον Έλις, εκπρόσωπος του Cern, αλλά τόνισε την ανάγκη να υπάρξει ανεξάρτητη επιβεβαίωση του γεγονότος.
Οι φυσικοί του «Opera» ανέφεραν ότι έχουν πλέον αρκετή εμπιστοσύνη στα στοιχεία τους για να τα δημοσιοποιήσουν, καθώς έχουν καταγράψει ίδια αποτελέσματα σε περίπου 16.000 μετρήσεις κατά την τελευταία διετία, συνεπώς δηλώνουν σίγουροι ότι δεν έχουν πέσει θύμα κάποιας πλάνης ή λάθους.
Είχε προηγηθεί ένα παρόμοιο πείραμα, το Minos στην Μινεσότα των ΗΠΑ, το 2007, όταν επίσης είχαν φανεί νετρίνο που κατέφθαναν από τον επιταχυντή Fermilab του Σικάγο, να κινούνται οριακά ταχύτερα από το φως, αλλά τότε υπήρχε μεγαλύτερη αβεβαιότητα για τις μετρήσεις.

Όμως, οι αμερικανοί φυσικοί, ετοιμάζουν νέα πειράματα που αναμένεται να έχουν ευρήματα σε ένα – δύο χρόνια. Αν το Minos όντως επιβεβαιώσει τις μετρήσεις του «Opera», οι συνέπειες για τη φυσική και την επιστήμη γενικότερα θα είναι κολοσσιαίες.
Ορισμένοι, όπως ο επίτιμος καθηγητής φυσικής του πανεπιστημίου της Μπολόνια Αντονίνο Ζιτσίτσι, πιθανολογούν ότι τα νετρίνο κινούνται μέσα από έξτρα διαστάσεις στο χώρο, όπως προβλέπει η θεωρία των χορδών, για αυτό κινούνται ταχύτερα από το φως. Ίδια ακριβώς άποψη εξέφρασε και ο αστρονόμος νετρίνο Τζον Λέρντ του πανεπιστημίου της Χαβάης.
Άλλοι παραμένουν σκεπτικιστές και δεν βιάζονται να κάνουν τη νεκρολογία της θεωρίας του Αϊνστάιν, θεωρώντας ότι κάποιο πειραματικό λάθος έχει συμβεί. «Αν είναι αλήθεια, τότε πραγματικά δεν έχουμε καταλάβει τίποτε για τίποτε. Ακούγεται πολύ μεγάλο, για να είναι αληθινό», σχολίασε ο φυσικός Αλβάρο ντε Ρουχούλα του Cern.
Ο Ερεντιτάτο του «Opera» επιμένει πάντως ότι οι φυσικοί του πειράματος δεν έχουν μπορέσει να βρουν κάποια άλλη εξήγηση για τα απρόσμενα ευρήματά τους. Γι’ αυτό κάλεσε την επιστημονική κοινότητα να εκφράσει τις δικές της απόψεις ανοιχτά.
ΠΗΓΗ

Η κβαντική τηλεμεταφορά σε μεγάλες αποστάσεις είναι γεγονός

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Wed, 25 Mar 2020 10:57:00 +0000

Δύο ανεξάρτητες ερευνητικές ομάδες, μία κινεζική και μία καναδική, απέδειξαν για πρώτη φορά ότι είναι δυνατή σε μεγάλες αποστάσεις η κβαντική τηλεμεταφορά, δηλαδή η μετάδοση κβαντικών πληροφοριών, κωδικοποιημένων σε σωματίδια του φωτός, μέσω υπαρχόντων καλωδίων οπτικών ινών μήκους αρκετών χιλιομέτρων, ανάμεσα σε γεωγραφικά απομακρυσμένα σημεία.
Οι ερευνητές ανακοίνωσαν ότι πέτυχαν να κάνουν κβαντική τηλεμεταφορά μέσω μητροπολιτικών δικτύων οπτικών ινών σε δύο πόλεις, στη Χεφέι της Κίνας (σε απόσταση 12,5 χιλιομέτρων) και στο Κάλγκαρι του Καναδά (6,2 χιλιόμετρα). Το επίτευγμα ανοίγει το δρόμο για μελλοντικές εφαρμογές των κβαντικών τεχνολογιών, όπως οι κβαντικές επικοινωνίες και το κβαντικό διαδίκτυο, σε επίπεδο πόλης.
Οι σχετικές δημοσιεύσεις, που παραπέμπουν σε ελαφρώς διαφορετικές τεχνολογικές λύσεις, έγιναν στο περιοδικό φωτονικής “Nature Photonics” από τις δύο ομάδες, με επικεφαλής αντίστοιχα τον Ζιαν-Γουέι Παν του Πανεπιστημίου Επιστήμης & Τεχνολογίας της Κίνας στη Σαγκάη και τον Βόλφγκανγκ Τίτελ του Πανεπιστημίου του Κάλγκαρι.
Η καναδική ομάδα πέτυχε ταχύτερη κβαντική τηλεμεταφορά πληροφοριών από την κινεζική, αλλά με μειωμένη αξιοπιστία και σε μικρότερη απόσταση. Δεν αποκλείεται έτσι στο μέλλον, σύμφωνα με άλλους ειδικούς, να προκύψει ένας συνδυασμός των δύο αυτών λύσεων.
Τα πρώτα πειράματα κβαντικής τηλεμεταφοράς έγιναν το 1997 σε απόσταση μόνο λίγων δεκάδων εκατοστών. Το 2012 ο φυσικός ‘Αντον Τσάϊλινγκερ του Πανεπιστημίου της Βιέννης πέτυχε κβαντική τηλεμεταφορά στην απόσταση-ρεκόρ των 143 χιλιομέτρων, αλλά σε κενό χώρο, πάνω από δύο Κανάρια νησιά. Όμως είναι τελείως διαφορετικό πράγμα η κβαντική μετάδοση δεδομένων μέσω του καλωδιακού δικτύου τηλεπικοινωνιών μιας πόλης.
Η κβαντική τηλεμεταφορά μέσω των δικτύων οπτικών ινών έχει τη δυνατότητα να βελτιώσει σημαντικά την ασφάλεια και την ταχύτητα των συνδέσεων του διαδικτύου.
«Τα δύο νέα πειράματα μπορούν να θεωρηθούν ορόσημο στο δρόμο για τον μακροπρόθεσμο στόχο, δηλαδή τη δημιουργία ενός κβαντικού Ίντερνετ μέσω οπτικών ινών, που θα συνδέουν μεγάλες πόλεις», δήλωσε ο Γιοχάνες Κόφλερ του Ινστιτούτου Κβαντικής Οπτικής Μαξ Πλανκ του Μονάχου, σύμφωνα με το “New Scientist”.

ΠΗΓΗ

Σπάνιο άγαλμα του Έλληνα θεού Απόλλωνα βρέθηκε στη Γάζα

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Wed, 25 Mar 2020 10:56:00 +0000

ΒΡΕΘΗΚΕ ΤΥΧΑΙΑ ΑΠΟ ΨΑΡΑ ΣΤΗ ΛΩΡΙΔΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ
Στη Λωρίδα της Γάζας, βρέθηκε ένα σπάνιο άγαλμα του Έλληνα θεού Απόλλωνα, που ήταν χαμένο επί αιώνες, αμέσως όμως κατασχέθηκε από την αστυνομία και πλέον δεν είναι γνωστό που βρίσκεται.

Η ανακάλυψη του αγάλματος αυτού έχει εξάψει την φαντασία των αρχαιολόγων, όμως η αστυνομία δεν έχει ανακοινώσει πότε το μπρούτζινο άγαλμα σε φυσικό μέγεθος θα εμφανιστεί και πάλι ή πού θα εκτεθεί.
Ένας ψαράς από τη Λωρίδα της Γάζας δήλωσε ότι βρήκε το άγαλμα βάρους 500 κιλών στη θάλασσα, περίπου 100 μέτρα από την ακτή, τον Αύγουστο και το μετέφερε σπίτι του με ένα κάρο που το έσερνε ένα γαϊδούρι, χωρίς να έχει επίγνωση της αξίας του.
Κάποιοι άλλοι αμέσως μάντεψαν τη σημασία του και για μικρό χρονικό διάστημα το άγαλμα εμφανίστηκε στον ιστότοπο eBay προς πώληση για 500.000 δολάρια, τιμή πολύ χαμηλότερη της πραγματικής του αξίας. Η αστυνομία του ισλαμιστικού κινήματος Χαμάς, που κυβερνά τη Λωρίδα της Γάζας, το κατέσχεσε και ανακοίνωσε ότι ερευνά την υπόθεση.
Προς μεγάλη τους αγανάκτηση, οι αρχαιολόγοι δεν έχουν καταφέρει να δουν το άγαλμα του Απόλλωνα και έχουν αναγκαστεί να αρκεστούν σε μερικές θολές φωτογραφίες του ανέπαφου αγάλματος του θεού, που είναι ξαπλωμένο πάνω σε μια κουβέρτα με τα Στρουμφάκια. Απ’ όσο μπορούν να εκτιμήσουν το άγαλμα κατασκευάστηκε μεταξύ του 5ου και του 1ου αιώνα π.Χ..
«Είναι μοναδικό. Κατά μία έννοια θα έλεγα ότι είναι ανεκτίμητο. Είναι σαν να ρωτά κάποιος ποια είναι η αξία της Τζοκόντα στο Λούβρο», δήλωσε ο Ζαν-Μισέλ Ταραγκόν, ιστορικός της Γαλλικής Βιβλικής και Αρχαιολογικής Σχολής της Ιερουσαλήμ.
«Είναι πολύ-πολύ σπάνιο να βρεθεί ένα άγαλμα που δεν είναι φτιαγμένο από μάρμαρο ή πέτρα, αλλά από μέταλλο», πρόσθεσε ο ίδιος.
Η πολλή καλή κατάσταση του αγάλματος υποδηλώνει ότι εντοπίστηκε στην ξηρά και όχι στη θάλασσα, επεσήμανε ο Ταραγκόν, εκτιμώντας ότι η πραγματική τοποθεσία της ανακάλυψής του δεν αποκαλύφθηκε για να αποφευχθούν διαφωνίες για την κυριότητά του. «Δεν βρέθηκε στη θάλασσα ή σε κάποιο παραθαλάσσιο μέρος (…) είναι πολύ καθαρό. Όχι, βρέθηκε στην ξηρά σε στεγνό μέρος», σχολίασε.
Ο Παλαιστίνιος ψαράς Τζουντάτ Γραμπ πάντως αφηγείται μια διαφορετική ιστορία. Ο 26χρονος Παλαιστίνιος ισχυρίζεται ότι είδε μια ανθρώπινη μορφή να κείτεται στα ρηχά, περίπου 100 μέτρα από την ακτή, βόρεια των συνόρων μεταξύ της Αιγύπτου και της Γάζας.
Αρχικά πίστεψε ότι επρόκειτο για ένα πτώμα, όμως όταν βούτηξε για να δει καλύτερα συνειδητοποίησε ότι ήταν ένα άγαλμα. Ο ίδιος είπε ότι του πήρε τέσσερις ώρες για να το βγάλει στην ακτή με τη βοήθεια συγγενών του.

Το πράσινο-καφέ άγαλμα αναπαριστά έναν νεαρό, γυμνασμένο θεό που στέκεται όρθιος με το ένα χέρι τεντωμένο και την παλάμη του ανοικτή προς τα πάνω.
Ο Γραμπ παραδέχθηκε ότι έκοψε ένα από τα δάχτυλα του αγάλματος για να το πάει σε έναν ειδικό, καθώς πίστευε ότι ήταν φτιαγμένο από χρυσό. Χωρίς να το γνωρίζει, ένας από τους αδελφούς του έκοψε ένα ακόμη δάχτυλο, για τον ίδιο λόγο. Το δεύτερο δάχτυλο το έλιωσε ένας χρυσοχόος.
Μέλη της οικογένειας του Γραμπ που ανήκουν σε μια πολιτοφυλακή της Χαμάς πήραν το άγαλμα και για κάποιο διάστημα εμφανίστηκε στο eBay προς πώληση. Δεν έχει γίνει γνωστό αν υπήρξε κάποιος υποψήφιος πωλητής, αλλά όταν οι πολιτικές αρχές της Χαμάς ανακάλυψαν την ύπαρξή του ζήτησαν από την αστυνομία να το κατασχέσει.
Αξιωματούχοι του υπουργείου Τουρισμού της Γάζας δήλωσαν στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς ότι το άγαλμα δεν θα εκτεθεί στο κοινό μέχρι να ολοκληρωθεί η έρευνα για το ποιος προσπάθησε να το πουλήσει.
Εξάλλου ο Άχμεντ αλ Μπουρς, διευθυντής αρχαιολογίας του υπουργείου, δήλωσε ότι έχει δει το άγαλμα, ενώ πρόσθεσε ότι οι παλαιστινιακές αρχές σκοπεύουν να το αποκαταστήσουν και να το εκθέσουν στη Γάζα.
«Έχουμε επίσης επικοινωνήσει με διεθνή μουσεία τα οποία έχουν προσφερθεί να μας βοηθήσουν στην αποκατάσταση», σημείωσε ο αλ Μπουρς, επισημαίνοντας ότι ένα μουσείο στη Γενεύη, όπως και το Λούβρο έχουν εκφράσει την επιθυμία να νοικιάσουν το άγαλμα για να το εκθέσουν.
ΠΗΓΗ

To κηρύκειο του Ερμή και η σχέση του με το ανθρώπινο DNA

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Wed, 25 Mar 2020 10:54:00 +0000

Το σχήμα του DNA είναι γνωστό σε όλους μας, αυτό που δεν είναι γνωστό είναι μεγάλη ομοιότητα με το κηρύκειο του Ερμή και το σήμα του Ασκληπιού στην αρχαία Ελλάδα!
Το κηρύκειο του Ερμή έχει μεγάλη ομοιότητα με το έμβλημα του Ασκληπιού, το οπoίο στην συνέχεια υιοθετήθηκε από τους γιατρούς και την ιατρική επιστήμη.
Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Ασκληπιός διδάχθηκε την επιστήμη της ιατρικής από τον Χείρωνα, έχει γίνει τόσο διάσημος γιατρός που όχι μόνο βοήθησε τους ανθρώπους να ξεφύγουν το θάνατο, αλλά όπως αναφέρεται με την επιστήμη του ανάστησε και πολλούς νεκρούς (Απολλόδωρος« G118-120 Βιβλιοθήκη ») . Στην Οδύσσεια του Ομήρου έχουμε και άλλες πληροφορίες, το όνομα Κίρκη δεν είναι τυχαίο, αλλά τα γράμματα που το αποτελούν βρίσκονται και στην λέξη κηρύκειο.
Το όνομα του γιου του Οδυσσέα και της Κίρκης είναι Τηλέγονος [Τηλε (= μακριά από) και γόνος]. Η Κίρκη είχε τέσσερις θεραπευτές («αμφιπόλους»: κ 348-349), όσες και οι βάσεις του DNA, θα μπορούσε να θεωρηθεί τυχαίο γεγονός αλλά ας μην ξεχνάμε πως έχει σωθεί μόλις το 3% των έργων
των αρχαίων συγγραφέων.

Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο το κηρύκειο του Ερμή είχε εφευρεθεί από το μάντη Τειρεσία όταν και βρήκε στην Κυλλήνη δύο ζευγαρωμένα φίδια και επειδή τα χώρισε πληγώνοντας τα μετατράπηκε σε γυναίκα. Ο Τειρεσίας για να χωρίσει τα δύο φίδια χρησιμοποίησε ένα ραβδί. Τα φίδια τυλίχτηκαν αντικριστά πάνω στο ραβδί σε σχήμα 8 και στην κορυφή παίρνοντας έτσι το σχήμα φ. Ο αριθμός φ αναφέρεται από τον Πυθαγόρας τον 5ο αιώνα πχ τον οποίο και χρησιμοποίησαν ο Ικτίνος ο Φειδίας και ο Καλλικράτης στην κατασκευή ναών αλλά και οικοδομημάτων. Το σχήμα που πήραν τα δύο αυτά φίδια καθώς τυλίγονταν πάνω στο ραβδί μοιάζει εκπληκτικά με τον έλικα του DNA. Αργότερα ο Τειρεσίας συνάντησε τα φίδια ζευγαρωμένα οπότε και έγινε και πάλι άνδρας.
Ένας άλλος μύθος λέει ότι κάποτε ο Ερμής βρήκε δύο φίδια να μάχονται το ένα το άλλο, έτσι χρησιμοποίησε το ραβδί του για να τα χωρίσει από τότε λοιπόν το σύμβολο των φιδιών πάνω στο ραβδί στολισμένο με τις φτερούγες του Θεού Ερμή συμβολίζει την ομόνοια και την πάταξη της διχόνοιας.

Το κηρύκειο συμβολίζει της δύο αντίθετες δυνάμεις μέσω των οποίων είναι αναγκασμένη να λειτουργεί η ανθρώπινη αντίληψη. Συμβολίζει το αρσενικό και το θηλυκό που ενώνονται προκειμένου να δημιουργηθεί ο άνθρωπος. Επίσης τα φίδια μπλέκονται σχηματίζοντας εφτά κύκλους που λέγεται ότι συμβολίζει το DNA. O αριθμός 7 μόνο τυχαίος δεν είναι καθώς χρησιμοποιείτε κατά κόρον στην αρχαιότητα.
Για πολλούς η Ελληνική Μυθολογία αποτελεί πηγή φαντασίας των προγόνων μας , αλλά το γεγονός ότι πολλά πράγματα τα οποία βλέπουμε ως τυχαία σύμβολα στον αρχαίο κόσμο, τα συναντάμε καθώς εξελίσσεται η επιστήμη, θα πρέπει να μας κάνει να αναρωτηθούμε, μήπως τελικά γνωρίζουμε ελάχιστα για τους προγόνους μας…;
ΠΗΓΗ

Άγνωστα στοιχεία από τη μάχη των Πλαταιών (479 π.Χ.)

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Wed, 25 Mar 2020 10:46:00 +0000

Η τελευταία μάχη των Περσικών Πολέμων – Ο θρίαμβος των Ελλήνων – Άγνωστα ιστορικά στοιχεία και λεπτομέρειες από τη μάχη των Πλαταιών (479 π.Χ.)

Μετά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.) και τη νίκη των Ελλήνων, η συμμετοχή του περσικού ναυτικού στις επιχειρήσεις στην Ελλάδα, ουσιαστικά σταματά.

Όταν αποχώρησαν τα φοινικικά καράβια, ο στόλος των Περσών αριθμούσε γύρω στα 300 πλοία.
Αφού διαχείμασε στην Κύμη, την άνοιξη αγκυροβόλησε στη Σάμο για να επιτηρεί την Ιωνία, που θεωρούνταν “ύποπτη” για επανάσταση. Ο γαμπρός του Ξέρξη, Μαρδόνιος, που είχε μείνει με πολύ ισχυρές δυνάμεις στη Θεσσαλία, επιχείρησε να υποτάξει την Ελλάδα, χρησιμοποιώντας τα όπλα αλλά και άκρως δελεαστικές προτάσεις…
Μετά τη διακοπή των επιχειρήσεων στη διάρκεια του χειμώνα του 479 π.Χ., έγινε ορατή η αντίθεση ανάμεσα στους Σπαρτιάτες, που δεν βρίσκονταν κάτω από άμεση περσική απειλή και τις πόλεις της Στερεάς Ελλάδας (Αθήνα, Μέγαρα, Αίγινα κ.ά.), που πίεζαν για ανάληψη άμεσης στρατιωτικής δράσης.

Οι Αθηναίοι έστειλαν στη Σπάρτη αντιπροσωπεία (υπό την ηγεσία του Θεμιστοκλή ή του Κίμωνα), για να πείσουν τους Λακεδαίμονες να αναλάβουν αμέσως δράση. Η προσπάθεια αυτή δεν είχε αίσια έκβαση.
Το ίδιο χρονικό διάστημα όμως, στη Σπάρτη υπήρξαν αλλαγές στη στρατιωτική ηγεσία. Ο Κλεόμβροτος, αντιβασιλιάς και επίτροπος του ανήλικου βασιλιά Πλείσταρχου (γιου του Λεωνίδα), που ήταν αρχιστράτηγος των Πελοποννησίων στον Ισθμό της Κορίνθου, πέθανε. Τον διαδέχτηκε ο γιος του Παυσανίας, που όρισε υπαρχηγό του, τον Ευρυάνακτα, εξάδελφό του, που ήταν γιος του άλλου αδελφού του Λεωνίδα, του Δωριέα.

Οι δελεαστικές προτάσεις του Μαρδόνιου προς τους Αθηναίους
Ο Μαρδόνιος, γνωρίζοντας τις αντιθέσεις στα εσωτερικά των Ελλήνων, επιχείρησε να προσεταιριστεί τους Αθηναίους με πολύ σημαντικά ανταλλάγματα. Έστειλε λοιπόν προς αυτούς τον υποτελή και σύμμαχό του βασιλιά της Μακεδονίας Αλέξανδρο που μετέφερε τις εξής ελκυστικές προτάσεις:

i. να δοθεί αμνηστία για όσα δεινά είχαν προκαλέσει στους Πέρσες στο παρελθόν
ii. να δοθούν εγγυήσεις εσωτερικής αυτονομίας της κυβέρνησης
iii. να κατοχυρωθεί η Αθήνα ως ντε φάκτο ηγεμονεύουσα πόλη της Ελλάδας με δυνατότητα να επεκτείνει “εν λευκώ” τα σύνορά της
iv. να αποκατασταθούν όλοι οι ναοί και τα τείχη της πόλης που είχαν καταστραφεί από τον Ξέρξη
v. να δοθεί στην Αθήνα μεγάλη οικονομική βοήθεια

Ως αντάλλαγμα, οι Αθηναίοι θα πολεμούσαν στο πλευρό των Περσών. Κυρίως, εναντίον των Σπαρτιατών…
Οι Αθηναίοι, σκόπιμα, καθυστέρησαν να δώσουν απάντηση. Με κάποιον τρόπο, τα νέα έφτασαν και στη Σπάρτη. Οι Λακεδαίμονες θορυβήθηκαν και έστειλαν στην Αθήνα αγγελιοφόρους. Οι Αθηναίοι, που είχαν πετύχει το σκοπό τους, να εμπλακούν για τα καλά οι Σπαρτιάτες στη διαφαινόμενη σύγκρουση με τους Πέρσες, φρόντισαν να μιλήσουν στην Εκκλησία του Δήμου, στην ίδια συνέλευση, ο Αλέξανδρος που μετέφερε τις προτάσεις του Μαρδόνιου και έπειτα, οι Σπαρτιάτες αγγελιοφόροι.
Μόλις άκουσαν και τις δύο πλευρές, οι Αθηναίοι έδωσαν περήφανες απαντήσεις. Στον Αλέξανδρο είπαν: “Γνωρίζουμε ότι οι Πέρσες έχουν στρατεύματα πολλαπλάσια από τα δικά μας. Αλλά επειδή αγαπούμε υπερβολικά την ελευθερία, θα την υπερασπισθούμε όσο μπορούμε… Να διαβιβάσεις λοιπόν στον Μαρδόνιο ότι οι Αθηναίοι λένε: όσο ο Ήλιος ακολουθεί τον ίδιο δρόμο που ακολουθεί και τώρα, ποτέ δεν θα κλείσουμε συμμαχία με τον Ξέρξη…”.
Οι Σπαρτιάτες αγγελιοφόροι, έχοντας καταλάβει πριν καν μιλήσουν, ότι οι Αθηναίοι θα απέρριπταν τις περσικές προτάσεις, δείγμα οξυδέρκειας και διορατικότητας, αρκέστηκαν να κατηγορήσουν τον Αλέξανδρο ως τύραννο, καθώς συνεργεί σε έργα τυράννου και να προειδοποιήσουν τους Αθηναίους ότι δεν πρέπει να πιστέψουν τα λόγια του Μαρδόνιου καθώς γνωρίζουν ότι για τους βαρβάρους δεν έχει καμία αξία ούτε η εμπιστοσύνη ούτε η αλήθεια.
Η απάντηση των Αθηναίων και προς αυτούς, ήταν μνημειώδεις: “… δεν υπάρχει στη Γη πουθενά πολύ χρυσάφι, ούτε χώρα τόσο ανώτερη στην ομορφιά και στον πλούτο, ώστε να δεχθούμε και να θελήσουμε μηδίζοντας, να υποδουλώσουμε την Ελλάδα…”.
Οι απαντήσεις αυτές, που περιέχονται στο έργο του Ηρόδοτου, είναι ενδεικτικές για το πνεύμα και το φρόνημα των Αθηναίων σε μια κρίσιμη στιγμή της ιστορίας.

Ο Μαρδόνιος κατευθύνεται προς το Νότο – Η δεύτερη κατάληψη της Αττικής

Πρέπει να ήταν προχωρημένη άνοιξη όταν ο Αλέξανδρος μετέφερε στον Μαρδόνιο την αρνητική απάντηση των Αθηναίων. Τότε, ο τελευταίος προχώρησε στη στρατιωτική αναμέτρηση. Κατευθύνθηκε αρχικά στη Βοιωτία και στη συνέχεια στην, ήδη κατεστραμμένη, Αττική. Οι Αθηναίοι, για δεύτερη φορά (μετά το 480 π.Χ.), εγκατέλειψαν την πόλη τους και εγκαταστάθηκαν στη Σαλαμίνα. Αρχές Ιουνίου, ο Μαρδόνιος έφτασε στην Αθήνα. Πριν όμως κάνει οτιδήποτε, θέλησε να επαναλάβει τις προτάσεις του προς τους Αθηναίους. Απεσταλμένος του αυτή τη φορά, στην αθηναϊκή Βουλή στη Σαλαμίνα, ήταν ο Ελλησπόντιος Μουρυχίδης.

Εκεί, ένας βουλευτής, ο Λυκίδης, τάχθηκε υπέρ της αποδοχής των περσικών προτάσεων και την “εισαγωγή” τους στην Εκκλησία του Δήμου για επικύρωση. Οι άλλοι βουλευτές όμως, με μανία άρχισαν να χειροδικούν εναντίον του Λυκίδη. Το πλήθος που ήταν συγκεντρωμένο έξω από τη Βουλή, άρπαξε τον Λυκίδη και τον λιντσάρισε! Ένα πλήθος γυναικών, αλαλάζοντας, κατευθύνθηκαν στο κατάλυμα του Λυκίδη και λιθοβόλησαν τη σύζυγο και τα παιδιά του. Στον Μουρυχίδη, επιτράπηκε να φύγει. Αυτός συνέταξε μια αναφορά προς τον Μαρδόνιο, με όλα όσα είχαν συμβεί.

Το ίδιο χρονικό διάστημα, νέα αθηναϊκή αντιπροσωπεία, υπό τον Αριστείδη, κατευθύνθηκε στη Σπάρτη, ζητώντας βοήθεια. Οι Σπαρτιάτες, με πρόφαση τη γιορτή των Υακινθίων, ανέβαλαν για δέκα μέρες την απάντησή τους. Είχαν σχεδόν ολοκληρώσει την οχύρωση του Ισθμού και αισθάνονταν ασφαλείς.

Καθοριστική ήταν η παρέμβαση του Τεγεάτη Χίλεου, που ήταν ιδιαίτερα σεβαστός στη Σπάρτη, και τόνισε ότι αν οι Αθηναίοι δεχτούν τις περσικές προτάσεις, η Σπάρτη θα κινδυνεύσει άμεσα. Έτσι, οι Έφοροι διέταξαν τον Παυσανία να περάσει τον Ισθμό και να ενωθεί με τους υπόλοιπους Έλληνες. Έκπληκτη η αθηναϊκή αντιπροσωπεία, άκουσε τη δέκατη μέρα, ότι τα στρατεύματα της Σπάρτης, 5.000 άνδρες και 35.000 είλωτες, βρίσκονταν ήδη στο Ορέστειον της Αρκαδίας!
Έλληνες και Πέρσες στη Βοιωτία

Ο Μαρδόνιος, όταν πληροφορήθηκε τις κινήσεις του Παυσανία, αφού κατέστρεψε εντελώς την Αθήνα, εγκατέλειψε την Αττική και συμπτύχθηκε στη Θήβα, οι ηγέτες της οποίας είχαν μηδίσει. Ύστερα, έστειλε το ιππικό του και τμήμα του στρατού του εναντίον 1.000 Σπαρτιατών που βρίσκονταν στα Μέγαρα. Όταν όμως έμαθε ότι ο υπόλοιπος σπαρτιατικός στρατός βρισκόταν στον Ισθμό, κατευθύνθηκε προς τη Βοιωτία από τη Δεκέλεια, μια διάβαση της Πάρνηθας και την Τανάγρα. Βασικός του στόχος ήταν να προσελκύσει τα ελληνικά στρατεύματα να κατεβούν στη βοιωτική πεδιάδα.

Οι Σπαρτιάτες, αφού πέρασαν τον Ισθμό, ενισχύθηκαν με 3.000 Μεγαρείς και ενώθηκαν στην Ελευσίνα με τον αθηναϊκό στρατό (8.000 οπλίτες) και 600 Πλαταιείς. Φαίνεται ότι τελικά οι Έλληνες παρατάχθηκαν στις υπώρειες του Κιθαιρώνα, απέναντι από τους Πέρσες, κοντά στο σημερινό Κριεκούκι.

Ο όρκος των Πλαταιών

Μια αρχαία παράδοση, που πιθανότατα δημιουργήθηκε τον 4ο αιώνα, αναφέρει ότι οι Έλληνες ορκίστηκαν πριν τη μάχη των Πλαταιών. Ο Ηρόδοτος, από τον οποίο αντλούμε το σύνολο των πληροφοριών για τη μάχη, δεν κάνει μνεία στον όρκο. Μια μαρμάρινη στήλη που βρέθηκε στις Αχαρνές το 1932, διασώζει τον όρκο αυτό σε άλλη μορφή. Πάντως, αν όντως δόθηκε αυτός ο όρκος, πιθανότατα δόθηκε στον Ισθμό, όταν οι Έλληνες αποφάσισαν να συμμαχήσουν εναντίον των βαρβάρων.

Ο όρκος των Ελλήνων πριν την μάχη των Πλαταιών

Οὐ ποιήσομαι περὶ πλείονος τὸ ζῆν τῆς ἐλευθερίας, οὐδ᾽ ἐγκαταλείψω τοὺς ἡγεμόνας οὔτε ζῶντας οὔτε ἀποθανόντας, ἀλλὰ τοὺς ἐν τῇ μάχῃ τελευτήσαντας τῶν συμμάχων ἅπαντας θάψω. καὶ κρατήσας τῷ πολέμῳ τοὺς βαρβάρους, τῶν μὲν μαχεσαμένων ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος πόλεων οὐδεμίαν ἀνάστατον ποιήσω, τὰς δὲ τὰ τοῦ βαρβάρου προελομένας ἁπάσας δεκατεύσω. καὶ τῶν ἱερῶν τῶν ἐμπρησθέντων καὶ καταβληθέντων ὑπὸ τῶν βαρβάρων οὐδὲν ἀνοικοδομήσω παντάπασιν, ἀλλ᾽ ὑπόμνημα τοῖς ἐπιγιγνομένοις ἐάσω καταλείπεσθαι τῆς τῶν βαρβάρων ἀσεβείας.

Μετάφραση:

(Δε θα προτιμήσω τη ζωή από την ελευθέρια, ούτε τους αρχηγούς μου θα παρατήσω, είτε ζωντανούς είτε νεκρούς, αλλά όσους συμπολεμιστές μου σκοτωθούν στη μάχη θα τους θάψω. Και, νικητής στον πόλεμο κατά των βαρβάρων, δεν θα βλάψω καμία από τις πόλεις που πολέμησαν για την Ελλάδα, εκείνες όμως που πήραν το μέρος του βαρβάρου θα τις κάνω φόρου υποτελείς. Και κανένα απ’ τα ιερά, που οι βάρβαροι πυρπόλησαν ή γκρέμισαν, δεν θ’ ανοικοδομήσω αλλά θα τ’ αφήσω να μένουν στους μεταγενέστερους μνημεία της βαρβαρικής ασέβειας.)

Οι πρώτες αψιμαχίες

Ο Μαρδόνιος θέλησε, όπως είπαμε, να παρασύρει τους Έλληνες στην πεδιάδα ανάμεσα στον Ασωπό ποταμό και τη Θήβα, για να εκμεταλλευτεί το πανίσχυρο ιππικό του. Οι Έλληνες στρατοπέδευσαν νότια του Ασωπού, στις υπώρειες του Κιθαιρώνα, όπως είπαμε. Καθώς δεν φαίνονταν διατεθειμένοι να κάνουν αυτό που περίμενε ο Μαρδόνιος, αυτός έστειλε εναντίον τους όλο το ιππικό του, υπό την αρχηγία του Μασίστιου.

Οι Μεγαρείς, που κατείχαν την πιο ευάλωτη θέση από τα ελληνικά στρατεύματα, δέχτηκαν μεγάλη πίεση και ζήτησαν εσπευσμένα βοήθεια από τον Παυσανία, ο οποίος κάλεσε εθελοντές. Παρουσιάστηκαν μόνο 300 επίλεκτοι Αθηναίοι οπλίτες και τοξότες. Ο Μασίστιος κάλπασε εναντίον τους, επικεφαλής της ίλης τους. Αποτελούσε όμως έτσι εύκολο στόχο για τους δεινούς Αθηναίους τοξότες. Ένα από τα βέλη που έριξαν χτύπησε το άλογό του, που σηκώθηκε στα πίσω πόδια του και τον έριξε κάτω. Γύρω από τον Μασίστιο δόθηκε ολόκληρη μάχη, καθώς το ντυμένο με μέταλλο σώμα του έδειχνε άτρωτο. Ωστόσο, ένας οπλίτης τον χτύπησε με την αιχμή του ακοντίου του στο μάτι, σκοτώνοντάς τον ακαριαία.

Οι Πέρσες, μαινόμενοι, προσπάθησαν να πάρουν το άψυχο σώμα του Μασίστιου. Τότε έφθασαν οι Σπαρτιάτες υπό τον Παυσανία και τους υποχρέωσαν σε άτακτη φυγή… Ο θρήνος για τον θάνατο του Μασίστιου στο περσικό στρατόπεδο ήταν μεγάλος. Μετά την πρώτη αυτή επιτυχία, ο Παυσανίας αποφάσισε να φέρει τον στρατό πιο κοντά στις Πλαταιές. Έτσι, οι Σπαρτιάτες παρατάχθηκαν στο δεξιό μέρος, κοντά στην κρήνη Γαργαφία, σ’ έναν απρόσιτο στο εχθρικό ιππικό λόφο, οι Αθηναίοι στο αριστερό μέρος, επίσης σε λόφο, τον Πύργο, ενώ το κέντρο των ελληνικών στρατευμάτων έμεινε εντελώς απροφύλαχτο στην πεδιάδα.

Όταν οι Πέρσες διαπίστωσαν τη μετακίνηση των Ελλήνων, μετακινήθηκαν κι αυτοί προς τα δυτικά, στη βόρεια όχθη του Ασωπού, παράλληλα προς τον Ασωπό.

Κατά τον Ηρόδοτο, οι στρατοί παρέμειναν αδρανείς για οχτώ ημέρες, καθώς οι μάντεις, ο Τισαμενός των Ελλήνων και ο Ηγισίστρατος ο Ηλείος, που βρισκόταν στο περσικό στρατόπεδο, ανέφεραν ότι οι οιωνοί και για τους δύο αντιπάλους ήταν καλοί για την άμυνα, όχι όμως και για επίθεση μετά από διάβαση του Ασωπού. Έτσι ο Παυσανίας και ο Μαρδόνιος προτίμησαν να παραμείνουν αδρανείς. Μόνο την όγδοη μέρα ο Θηβαίος ηγέτης Τιμηγενίδης συμβούλευσε τον Μαρδόνιο να αποκλείσει τη διάβαση του Κιθαιρώνα, απ’ όπου καθημερινά οι Έλληνες προμηθεύονταν νερό και τρόφιμα. Ο επικεφαλής των Περσών έστειλε το ιππικό του στη διάβαση (πιθανότατα στη στενωπό των Δρυός Κεφαλών) και εξόντωσε μια εφοδιοπομπή 500 ζώων, ενώ με συνεχείς επιδρομές εναντίον των ελληνικών θέσεων εμπόδιζε την προμήθεια νερού από τον Ασωπό.

Την ενδέκατη μέρα, κατά τον Ηρόδοτο πάντα, έγινε περσικό πολεμικό συμβούλιο, όπου ο Μαρδόνιος και ο ικανός στρατηγός Αρτάβαζος διαφώνησαν για το τι πρέπει να κάνουν. Ο Αρτάβαζος, όπως και οι Θηβαίοι, πρότειναν ο περσικός στρατός να κατευθυνθεί στη Θήβα, όπου υπήρχαν άφθονα τρόφιμα και θα μπορούσε εύκολα να αμυνθεί. Αντίθετα, ο Μαρδόνιος πιστεύοντας στη μεγάλη υπεροχή του στρατού του, υποστήριζε την άμεση επίθεση, κάτι που τελικά έγινε…

Λίγο πριν τη μάχη

Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αλέξανδρος, στον οποίο είχαμε αναφερθεί και παραπάνω, προσέγγισε μυστικά το ελληνικό στρατόπεδο και απευθύνθηκε στον Παυσανία και τον Αριστείδη ενημερώνοντάς τους ότι ο Μαρδόνιος ετοιμαζόταν να επιτεθεί τα ξημερώματα, γιατί φοβόταν ότι οι Έλληνες θα συγκέντρωναν μεγαλύτερες δυνάμεις. “Είμαι κι εγώ Έλληνας από παλαιά γενιά και δεν θα ήθελα να βλέπω την Ελλάδα δούλη και όχι ελεύθερη.” Η ρητή αυτή αναφορά του Ηρόδοτου στο ότι ο Αλέξανδρος ήταν και αισθανόταν Έλληνας αποτελεί πολυσήμαντη ιστορική πληροφορία…

Τη δωδέκατη μέρα, ο Μαρδόνιος διέταξε το ιππικό του να επιτεθεί. Οι Πέρσες απέκλεισαν την πρόσβαση των Ελλήνων στην κρήνη Γαργαφία, απ’ όπου υδρεύονταν πλέον τα στρατεύματα μετά τον αποκλεισμό και του Ασωπού. Χωρίς νερό και τρόφιμα η κατάσταση στο ελληνικό στρατόπεδο έμοιαζε πάρα πολύ δύσκολη. Ένα πολεμικό συμβούλιο που έγινε αποφάσισε την οπισθοχώρηση προς τις Πλαταιές.

Η θέση που διάλεξαν ονομαζόταν Νήσος, γιατί βρισκόταν ανάμεσα σε δύο παραποτάμους της Ωερόης (παραπόταμου του Ασωπού). Σύμφωνα με όλους τους ιστορικούς, η “κατάληψη” των νέων θέσεων δεν έγινε συντεταγμένα. Υπήρξε μεγάλη σύγχυση για το ποιος θα πάει πού. Ο Ηρόδοτος αναφέρει χαρακτηριστικά (ο Θουκυδίδης απορρίπτει ωστόσο αυτή την εκδοχή) ότι ο Αμομφάρετος, ανώτερος Σπαρτιάτης διοικητής του Πιτανάτη λόχου, δεν δεχόταν να υποχωρήσει με τους άντρες του, γιατί θεωρούσε ατιμωτική πράξη κάτι τέτοιο. Τελικά, πείστηκε από τον Παυσανία και τον Ευρυάνακτα να υποχωρήσει. Ενδεχομένως η καθυστέρηση του Αμομφάρετου να αποτέλεσε μέρος ευρύτερης στρατηγικής κίνησης.
Η μεγάλη μάχη

Η μάχη των Πλαταιών έγινε πιθανότατα στις 27 Αυγούστου του 479 π.Χ. Ο Μαρδόνιος διέταξε το ιππικό του να περάσει ξανά τον Ασωπό ποταμό. Οι ιππείς του τον ενημέρωσαν για την υποχώρηση των Ελλήνων και τη διαίρεση των στρατευμάτων τους σε τρία τμήματα. Αποφάσισε να χωρίσει κι αυτός τον στρατό του σε τρία μέρη. Τρεις μάχες ουσιαστικά, η μία ανεξάρτητα από την άλλη, αποτελούν τη μάχη των Πλαταιών, στην οποία κρίθηκε οριστικά η τύχη της αρχαίας Ελλάδας, ίσως και του αρχαίου κόσμου. Από τις τρεις επιμέρους συγκρούσεις σπουδαιότερη και καθοριστικότερη ήταν αυτή μεταξύ Σπαρτιατών και Περσών.

Μετά την αρχική επίθεση των Περσών, οι Σπαρτιάτες βρέθηκαν σε δύσκολη θέση. Ζήτησαν τη βοήθεια των Αθηναίων, οι οποίοι όμως δεν μπόρεσαν να τους συνδράμουν, γιατί δέχτηκαν επίθεση από τους Θηβαίους. Τελικά οι Σπαρτιάτες κατάφεραν να υποχωρήσουν σε έδαφος προφυλαγμένο από τις επιθέσεις του ιππικού. Οι Πέρσες επιχείρησαν ασύντακτη έφοδο εναντίον τους. Όταν πλησίασαν τους Σπαρτιάτες κοντά στο ιερό της Δήμητρας, στερέωσαν τις ασπίδες τους στο έδαφος και δημιουργώντας ένα προστατευτικό τείχος με τις ασπίδες τους άρχισαν να ρίχνουν βέλη προς τους Έλληνες.

Οι Σπαρτιάτες και οι Τεγεάτες, που βρίσκονταν μαζί τους, καλύπτονταν με τις ασπίδες τους. Λίγο αργότερα, ο Παυσανίας έδωσε διαταγή εξόρμησης. Πρώτοι οι Τεγεάτες ρίχτηκαν στη μάχη που ήταν σκληρή. Όταν όμως ο Σπαρτιάτης Αρίμνηστος σκότωσε τον Μαρδόνιο, που μαχόταν περιστοιχιζόμενος από 1.000 εκλεκτούς πολεμιστές του, οι Πέρσες πανικοβλήθηκαν και τράπηκαν σε φυγή.

Από την άλλη πλευρά οι Αθηναίοι αντιμετώπισαν τους Θηβαίους και άλλους μηδίζοντες. Μόνο οι Θηβαίοι τόλμησαν να πολεμήσουν, αλλά έπαθαν πανωλεθρία, έχοντας 300 νεκρούς, και αποσύρθηκαν βιαστικά προς την πόλη τους. Οι Θεσπιείς και οι Πλαταιείς άρχισαν να τους καταδιώκουν, τους νίκησαν για δεύτερη φορά και τους υποχρέωσαν να κλειστούν στη Θήβα. Οι Έλληνες που βρίσκονταν στο κέντρο της παράταξης, φαίνεται ότι δεν πήραν ενεργό μέρος στη μάχη, καθώς οι Πέρσες που βρίσκονταν απέναντί τους, μετά τον θάνατο του Μαρδόνιου, εγκατέλειψαν τον αγώνα. Ο Αρτάβαζος, που μάλλον παρέμεινε απλός θεατής, έδωσε εντολή για οπισθοχώρηση προς τη Φωκίδα.

Μόνο το θηβαϊκό ιππικό, με επικεφαλής τον ίππαρχο Ασωπόδωρο, σκότωσε περίπου 600 συμπατριώτες τους ουσιαστικά Έλληνες (θυμίζουμε ότι η Θήβα είχε μηδίσει). Οι Πέρσες, μετά την ήττα στο πεδίο της μάχης, υποχώρησαν προς τη Φωκίδα με επικεφαλής τον Αρτάβαζο, όπως είπαμε, ενώ ένα μεγάλο μέρος τους κατέφυγε σ’ ένα περιχαρακωμένο στρατόπεδο που είχε φτιάξει ο Μαρδόνιος στη θέση Σκώλος. Εκεί οι Σπαρτιάτες, οι Αθηναίοι που έσπευσαν να τους βοηθήσουν ως ειδικοί (και) στις τειχομαχίες και οι Τεγεάτες, που πρόσφεραν πολλά στη μάχη των Πλαταιών, κατάφεραν να εισχωρήσουν στο στρατόπεδο και να σφάξουν όλους τους Πέρσες…

Οι απώλειες

Οι ελληνικές δυνάμεις που ανέρχονταν περίπου σε 110.000 άντρες, είχαν κατά τον Πλούταρχο 1.360 νεκρούς. Ο Ηρόδοτος αναφέρεται σε 91 νεκρούς Σπαρτιάτες, 52 Αθηναίους και 16 Τεγεάτες. Και φυσικά στους 600 που σκοτώθηκαν από το ιππικό του Θηβαίου Ασωπόδωρου. Ο Έφορος γράφει ότι οι Έλληνες σκότωσαν περισσότερους από 100.000 Πέρσες, ενώ ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι από τους 300.000 Πέρσες γλίτωσαν μόνο οι 40.000 του Αρτάβαζου και 3.000 ακόμα.

Μετά τη μάχη

Από τα λάφυρα της μάχης, οι Έλληνες πρόσφεραν το 1/10 στους Θεούς. Στον Απόλλωνα των Δελφών αφιέρωσαν έναν χρυσό τρίποδα τοποθετημένο στην κορυφή χάλκινου κίονα που παριστάνει τρία φίδια που συμπλέκονται μεταξύ τους. Πάνω στους έλικες των φιδιών χάραξαν τα ονόματα των πόλεων που πολέμησαν στις Πλαταιές. Ο χρυσός τρίποδας λεηλατήθηκε από τους Φωκείς κατά των Β’ Ιερό Πόλεμο, ενώ ο χάλκινος κίονας μεταφέρθηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης, όπου βρίσκεται ως σήμερα. Οι Πλαταιές ανακηρύχθηκαν ιερή πόλη, ενώ οι Θηβαίοι, μετά από εικοσαήμερη πολιορκία, παρέδωσαν τους αρχηγούς τους στον Παυσανία. Μεταφέρθηκαν στον Ισθμό και εκτελέστηκαν, ενώ η βοιωτική συμπολιτεία διαλύθηκε.

Μια τελική κρίση

Η νίκη των Ελλήνων στη μάχη των Πλαταιών και η νίκη τους στη Μυκάλη λίγο αργότερα είχαν ως αποτέλεσμα την οριστική απομάκρυνση των Περσών από την Ελλάδα. Σημαντικότερη ήταν αναμφίβολα η προσφορά των Σπαρτιατών. Ο Παυσανίας, παρόλο που αμφισβητήθηκε έντονα, έδειξε εξαιρετικές στρατιωτικές ικανότητες.

Από το 479 π.Χ. και για 200 χρόνια, κανείς βάρβαρος δεν πάτησε τα ιερά ελληνικά χώματα. Το 279 π.Χ. έγινε η επιδρομή των Γαλατών, στην οποία θα αναφερθούμε κάποια άλλη φορά.

ΠΗΓΗ

Ροντιόλα: Η «χρυσή ρίζα» των αρκτικών περιοχών που καταπολεμά την κατάθλιψη

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Wed, 25 Mar 2020 10:03:00 +0000

Αιώνες τώρα η ροντιόλα (Rhodiola rosea) θεωρείται από τους κατοίκους της Σιβηρίας και των αρκτικών περιοχών ένα φυτό με πολλές θεραπευτικές αρετές, μεταξύ των οποίων και η καταπολέμηση του στρες.

Τώρα αμερικανοί ερευνητές έρχονται να επιβεβαιώσουν την αρκτική «λαϊκή σοφία» παρουσιάζοντας τις πιο ισχυρές ως τώρα ενδείξεις ότι η «χρυσή ρίζα», όπως είναι επίσης γνωστή, μπορεί να είναι αποτελεσματική στην αντιμετώπιση της κλινικής κατάθλιψης.
Οι επιστήμονες μάλιστα θεωρούν ότι, αν τα αποτελέσματά τους επαναληφθούν σε μεγαλύτερη κλίμακα, ίσως σύντομα οι ασθενείς με κατάθλιψη θα μπορούν να έχουν ένα φάρμακο φυσικό και χωρίς τόσο δυσάρεστες παρενέργειες σε σχέση με τα υπάρχοντα αντικαταθλιπτικά.
Πρώτη «ισχυρή» ένδειξη
Τις τελευταίες δεκαετίες ορισμένες μελέτες που έχουν διεξαχθεί κυρίως από ρώσους αλλά και αμερικανούς ερευνητές φάνηκε ότι προσφέρουν επιστημονική βάση στη φήμη της ροντιόλα αναδεικνύοντας τη θεραπευτική και αντικαταθλιπτική δράση της – κάποιοι επιστήμονες μάλιστα έχουν υποστηρίξει ότι ενεργεί ως «προσαρμογόνο» βοηθώντας τον οργανισμό να αντιμετωπίσει διάφορες νοσογόνες απειλές και παρατείνοντας τη ζωή. Τα αποτελέσματα αυτά ωστόσο είτε είναι σε έναν βαθμό αμφιλεγόμενα είτε έχουν παρατηρηθεί σε πειραματόζωα και όχι σε ανθρώπους.

Η τελευταία μελέτη, που έγινε από ερευνητές της Ιατρικής Σχολής Πέρελμαν του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια στις Ηνωμένες Πολιτείες με επικεφαλής τον επίκουρο καθηγητή Τζουν Τζ. Μάο, θεωρείται ότι προσφέρει για πρώτη φορά μια ισχυρή ένδειξη.
Αυτό διότι αποτελεί την πρώτη «διπλή τυφλή», τυχαιοποιημένη και ελεγχόμενη ως προς το φαινόμενο της αυθυποβολής (placebo) συγκριτική δοκιμή του «θαυματουργού» αρκτικού φυτού έναντι ενός συμβατικού αντικαταθλιπτικού φαρμάκου και συγκεκριμένα της σερτραλίνης, η οποία χρησιμοποιείται ως θεραπεία για τις ήπιες ως μέτριες μορφές κατάθλιψης.
«Χρυσή ρίζα» vs σερτραλίνης
Η δοκιμή διεξήχθη από τον Δεκέμβριο του 2010 ως τον Απρίλιο του 2013 και συμμετείχαν σε αυτήν 57 εθελοντές οι οποίοι είχαν διαγνωστεί με μείζονα καταθλιπτική διαταραχή (MDD, γνωστή και ως κλινική κατάθλιψη) άξονα 1 – αυτό σημαίνει ότι είχαν εκδηλώσει τουλάχιστον δύο ή περισσότερα μείζονα καταθλιπτικά επεισόδια, ότι εμφάνιζαν καταθλιπτική διάθεση και έλλειψη ενδιαφέροντος ή ευχαρίστησης απέναντι στις δραστηριότητες της ζωής επί τουλάχιστον δύο εβδομάδες, ενώ παράλληλα επεδείκνυαν μια σειρά άλλα «συνοδά» συμπτώματα όπως σημαντική απώλεια ή αύξηση βάρους, αϋπνία ή υπνηλία, μειωμένη ικανότητα σκέψης ή συγκέντρωσης και επαναλαμβανόμενες σκέψεις θανάτου.
Οι εθελοντές έλαβαν επί 12 εβδομάδες είτε ένα τυποποιημένο εκχύλισμα ροντιόλα είτε σερτραλίνη είτε ένα ψευδοφάρμακο (placebo), χωρίς ούτε οι ίδιοι αλλά ούτε και οι ερευνητές να γνωρίζουν τι τους χορηγείται. Παράλληλα οι επιστήμονες εξέταζαν τις μεταβολές που εμφάνιζαν με τον χρόνο με βάση τρεις μεθόδους αξιολόγησης που χρησιμοποιούνται παγκοσμίως για την κατάθλιψη και συνέκριναν τις «επιδόσεις» της κάθε ομάδας.
Παρόμοια αποτελέσματα, λιγότερες παρενέργειες
Όπως έδειξε η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Phytomedicine», οι ασθενείς στους οποίους χορηγήθηκε σερτραλίνη ήταν περισσότερο πιθανόν να αναφέρουν βελτίωση των συμπτωμάτων τους ως τη 12η εβδομάδα θεραπείας από ότι εκείνοι στους οποίους χορηγήθηκε ροντιόλα, αλλά η διαφορά αυτή ήταν τέτοια ώστε να μη θεωρείται στατιστικά σημαντική.
Η ομάδα της σερτραλίνης εμφάνισε 1,9 φορές περισσότερες πιθανότητες βελτίωσης και η ομάδα της ροντιόλα 1,4 φορές περισσότερες πιθανότητες βελτίωσης σε σχέση με την ομάδα του placebo. Ωστόσο οι ασθενείς που πήραν σερτραλίνη είχαν διπλάσιες πιθανότητες να εμφανίσουν παρενέργειες (κυρίως ναυτία και σεξουαλική δυσλειτουργία) από εκείνους που πήραν ροντιόλα – συγκεκριμένα 63% έναντι 30% αντίστοιχα από κάθε ομάδα ανέφεραν παρενέργειες.
Οι επιστήμονες θεωρούν ότι τα ευρήματά τους δείχνουν πως η ροντιόλα μπορεί να αποτελέσει μια καλύτερη θεραπεία για τις ήπιες ως μέτριες μορφές κατάθλιψης σε σχέση με τη σερτραλίνη αν εξετάσει κάποιος το ζήτημα υπό το πρίσμα του λόγου οφέλους/κινδύνου που προσφέρει η κάθε ουσία.
Με άλλα λόγια, θεωρούν ότι, αν και η ροντιόλα εμφανίστηκε ελαφρώς λιγότερο αποτελεσματική από τη σερτραλίνη, το γεγονός ότι προσφέρει οφέλη με πολύ λιγότερες πιθανότητες παρενεργειών είναι σημαντικό. Για τον λόγο αυτόν θεωρούν ότι η αντικαταθλιπτική δράση της «χρυσής ρίζας» πρέπει να διερευνηθεί περαιτέρω με μεγαλύτερες δοκιμές.
«Τα αποτελέσματά μας είναι προκαταρκτικά αλλά υποδηλώνουν ότι η βοτανοθεραπεία ίσως έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει ασθενείς με κατάθλιψη που δεν μπορούν να ανεχθούν τα συμβατικά αντικαταθλιπτικά λόγω των παρενεργειών τους» δήλωσε ο καθηγητής Μάο. «Θα χρειαστούν ωστόσο μεγαλύτερες μελέτες προκειμένου να αξιολογηθούν πλήρως τα οφέλη και οι κίνδυνοι της ροντιόλα σε σχέση με τα συμβατικά αντικαταθλιπτικά».

ΠΗΓΗ

Έρχεται το Li-Fi μια τεχνολογία 100 φορές ταχύτερη από το Wi-Fi

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Tue, 24 Mar 2020 08:47:00 +0000

Πριν από τέσσερα χρόνια ο Χάραλντ Χάας, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου παρουσίασε ένα επαναστατικό σύστημα μετάδοσης δεδομένων που λειτουργεί όπως το Wi-Fi αλλά αντί για ηλεκτρομαγνητικούς παλμούς, χρησιμοποιεί φως.

Σε λίγα χρόνια, η τεχνολογία ασύρματης πρόσβασης στο internet, γνωστή ως Wi-Fi, ίσως να θεωρείται παρωχημένη μετά την έλευση του Li-Fi, μιας εναλλακτικής τεχνολογίας που, όπως υποστηρίζει μια εταιρεία από την Εσθονία, μπορεί να φτάσει την ιλιγγιώδη ταχύτητα του 1 Gbps, σε πραγματικές συνθήκες, δηλαδή 100 φορές μεγαλύτερη από το μέσο όρο του συμβατικού Wi-Fi.
Όπως αναφέρουν οι International Business Times, εκπρόσωποι της εταιρείας Velmenni, εφάρμοσαν για πρώτη φορά την τεχνολογία Li-FI (Light Fidelity), που βασίζεται στην μετάδοση δεδομένων μέσω λαμπτήρων LED, εκτός εργαστηρίου, σε πραγματικές συνθήκες εντός γραφείων και βιομηχανικών χώρων, σε περιοχές της Εσθονίας και ισχυρίζονται ότι τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά.
Η μετάδοση δεδομένων που υπόσχεται η τεχνολογία Li-Fi, επιτυγχάνεται μέσω του τρεμοπαίγματος του φωτός σε διάστημα νανοδευτερολέπτων, το οποίο δεν είναι ορατό με γυμνό μάτι. Εφευρέτης της τεχνολογίας Li-Fi είναι ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου Harold Haas, o ο οποίος το 2011, κατάφερε να επιτύχει ταχύτητες μετάδοσης που έφταναν το αστρονομικό για τα σημερινά δεδομένα νούμερο των 224 Gbps.
Εν αντιθέσει με το Wi-Fi, το Li-Fi δεν μπορεί να διαπεράσει τοίχους και μεγάλες επιφάνειες, αφού μεταδίδει δεδομένα μέσω φωτός, οπότε η ακτίνα του είναι θεωρητικά περιορισμένη, όμως οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι το κάνει πιο ασφαλές και ιδανικό για την διασύνδεση έξυπνων συσκευών στα πλαίσια του Internet of Things.
Αν και απέχουμε αρκετά μέχρι την εμπορική διάθεση δικτύων και συνδέσεων Li-Fi, o εκπρόσωπος της εταιρείας Velmenni υποστηρίζει ότi μια σύνδεση 224Gbps θα σήμαινε το κατέβασμα 18 ταινιών του 1,5Gb η κάθε μια, σε ένα μόλις δευτερόλεπτο.
ΠΗΓΗ

«Μαγικός» σωλήνας αφαλατώνει 4,5 δισ. λίτρα θαλασσινού νερού!

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Tue, 24 Mar 2020 08:46:00 +0000

Ένα τεχνολογικό σύστημα, που έχει και καλλιτεχνικό σχεδιασμό, μπορεί να αφαλατώνει 4,5 δισεκατομμύρια λίτρα θαλασσινού νερού και να τα μετατρέπει σε πόσιμο!
Το σχέδιο εκπονήθηκε από την εταιρεία Khalili Engineers και η λειτουργία του σωλήνα-γεννήτριας γίνεται με ηλιακή ενέργεια. Η κατασκευή που επιπλέει στα ανοικτά των ακτών της Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, έχει τεχνολογικές, καλλιτεχνικές και αρχιτεκτονικές ιδιότητες.

Και αυτό γιατί εκτός από τον σκοπό της συσκευής, λειτουργεί και ως ένα μέρος ανάπαυσης για τους επισκέπτες, να χαλαρώσουν και να απολαμβάνουν την πανοραμική θέα στον ωκεανό.
Την ενέργεια άντλησης του θαλασσινού νερού, παρέχουν ηλιακά πάνελ, και μέσω μιας διαδικασίας ηλεκτρομαγνητικής αφαλάτωσης, γίνεται η παραγωγή 4,5 δισεκατομμυρίων λίτρων πόσιμου νερού για την πόλη.

Ο «σωλήνας» προβλέπεται να παρέχει τόσο πόσιμο νερό στο δημοτικό δίκτυο σωληνώσεων της πόλης, αλλά και καθαρό νερό με 12% περιεκτικότητα σε αλάτι, για χρήση σε ιαματικά λουτρά.

Ενώ το πόσιμο νερό διοχετεύεται στην ακτή, το αλμυρό νερό τροφοδοτεί τα λουτρά, προτού κατευθυνθεί πίσω στον ωκεανό μέσα από ένα «έξυπνο σύστημα απελευθέρωσης».
ΠΗΓΗ

«Η ασπίδα του Αχιλλέα» στην ομηρική Ιλιάδα

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Tue, 24 Mar 2020 08:41:00 +0000

H «ασπίδα του Αχιλλέα» είναι η ασπίδα που χρησιμοποίησε ο Αχιλλέας για να πολεμήσει τον Έκτορα. Ο Όμηρος αφιερώνει στην ασπίδα του Αχιλλέα τουλάχιστον 134 στίχους στην Ιλιάδα, το απόσπασμα της οποίας είχαν ονομάσει οι αρχαίοι «οπλοποιία».
Στο έπος, ο Αχιλλέας έχει χάσει την πανοπλία του, μετά το δανεισμό της στον σύντροφό του, τον Πάτροκλο. Ο Πάτροκλος έχει σκοτωθεί στη μάχη από τον Έκτορα ο οποίος πήρε τα όπλα του ως λάφυρα. Η μητέρα του Αχιλλέα, η Θέτις ζητάει από το θεό Ήφαιστο να σφυρηλατήσει μια καινούργια πανοπλία για τον γιο της.
O Αχιλλέας, γιος του Πηλέα και της Νηρηίδας Θέτιδας, ήταν ο πιο ικανός και άξιος πολεμιστής από τους Αχαιούς ήρωες. Η προσπάθεια της μητέρας του να τον κρατήσει μακριά από τον πόλεμο, στέλνοντάς τον στη Σκύρο, αποδείχτηκε άκαρπη.
Αν και δεν είχε δεσμευτεί με όρκο, ο Αχιλλέας αποφασίζει να ακολουθήσει τους Αχαιούς στον πόλεμο, έχοντας επίγνωση των ικανοτήτων του, του ιδιαίτερου ρόλου που θα παίξει ο ίδιος στη διεξαγωγή του πολέμου, καθώς και του γεγονότος ότι, εξαιτίας της απόφασης αυτής, θα βρει κατά πάσα πιθανότητα πρόωρο θάνατο.
Για την κατασκευή της ασπίδας του Αχιλλέα επιστράτευσαν και ο Ήφαιστος και ο Όμηρος όλη τους την τέχνη. Η ασπίδα του Αχιλλέα είναι ένας ύμνος στην τεχνολογία, μια ποιητική παρουσίαση του πλέον περίφημου σε τέχνη έργου της ομηρικής εποχής.

H περιγραφή του έργου:
Και φτιάχνει πρώτα μια τρανή και στιβαρή ασπίδα παντού στολίζοντάς τη. Και βάζει γύρω της λαμπρό τρίφυλλο μεταλλικό στεφάνι, όπου δένει το λουρί το ασημένιο. Πέντε μετάλλου στρώματα έχει η ασπίδα. Σκαλίζει πάνω της πολλά στολίδια, με τη σοφή των δυο χεριών του τέχνη.
Στη μια μέρα φτιάχνει τη γη, τον ουρανό στην άλλη, αλλού τη θάλασσα και τον ακούραστο ήλιο και τη σελήνη ολόγεμη. Σ’ άλλη μεριά τα ζώδια όλα φτιάχνει, τα άστρα που στεφανώνουν τον ουρανό. Τις Πλειάδες και τις Υάδες και το δυνατό Ωρίωνα παραφυλάει και μόνο αυτή μες στα νερά του Ωκεανού δε λούζεται.
Φτιάχνει και δυο όμορφες πόλεις θνητών ανθρώπων. Στη μια γάμοι γίνονται, συμπόσια μεγάλα, νύφες προβάλλουν από τα σπίτια τους και οι λαμπαδηφόροι από την πόλη περνούν κι αντιλαλούν τραγούδια, γαμήλια, πολλά. Νέοι χορευτές στριφογυρνούν κι ανάμεσα τους κιθάρες και αυλοί παίζουν.
Οι γυναίκες μπροστά στην πόρτα στέκονται και θαυμάζουν. Κόσμος συρρέει στην αγορά, όπου καβγάς θεριεύει. Δυο άντρες εκεί μαλώνουνε για την εξαγορά ενός άντρα σκοτωμένου.
Ο ένας λέει πως τα έχει όλα ξεπληρώσει και βεβαιώνει το λαό ενώ ο άλλος ισχυρίζεται πως τίποτα δεν πήρε. Και οι δυο τέλος θέλουν στο δικαστή να πάνε, απόφαση να βγάλει.
Οι άνθρωποι γύρω και τους δυο τους επιδοκιμάζουν και τους υποστηρίζουν. Οι κήρυκες τον κόσμο συγκρατούσαν και οι γέροντες κάθονται πάνω σε λαξεμένους λίθους, μέσα στον κύκλο τον ιερό, στα χέρια τους κρατώντας τα ραβδιά των μεγαλόφωνων κηρύκων.
ΠΗΓΗ

Πώς ο Ερατοσθένης ο Κυρηναίος μέτρησε την περίμετρο της Γης τον 2ο αιώνα π.Χ.

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Tue, 24 Mar 2020 08:39:00 +0000

Πώς ο Ερατοσθένης ο Κυρηναίος μέτρησε την περίμετρο της Γης τον 2ο αιώνα π.Χ.
Οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που είχαν εξακριβώσει ότι η Γη είναι σφαιρική. Τον 4ο αιώνα π.Χ. ο Αρίσταρχος ο Σάμιος είχε διατυπώσει και την άποψη του ηλιοκεντρικού συστήματος, αλλά η θεωρία του είχε προσκρούσει στις θρησκοληψίες των ειδωλολατρών.
Παρόλα αυτά η σφαιρικότητα της Γης ήταν κατοχυρωμένη γνώση για τους Αρχαίους Έλληνες.
O Ερατοσθένης ο Κυρηναίος, που έζησε στο διάστημα 276 – 194 π.Χ., είναι ο πρώτος άνθρωπος που υπολόγισε το μέγεθος της Γης και κατασκεύασε ένα σύστημα συντεταγμένων με παράλληλους και μεσημβρινούς.
Τοποθέτησε έναν κατακόρυφο στύλο στην Αλεξάνδρεια την ίδια ακριβώς ημέρα και ώρα στις 12 το μεσημέρι, μέτρησε τη γωνία που σχημάτιζε η σκιά του και την βρήκε ίση με το ένα πεντηκοστό της περιφέρειας κύκλου και λίγο περισσότερο ακόμη.
Η γωνία ήταν 7,20[περίπου 8 πρώτα λεπτά (γωνία φ στο σχήμα)]. Αφού η Αλεξάνδρεια και η Συήνη βρίσκονται πάνω στον ίδιο μεσημβρινό οι 7,20 αντιστοιχούν στο 1/50 του πλήρη κύκλου (360/7,2 = 50).
Λέγεται επίσης ότι ο Ερατοσθένης μέτρησε αυτήν την απόσταση, χρησιμοποιώντας ένα είδος οδομέτρου με γρανάζια και την βρήκε ίση με 5040 στάδια.
Με τον παρακάτω απλό τρόπο υπολόγισε το μήκος της περιμέτρου της Γης ίσο προς 252.000 στάδια.
Πολλαπλασίασε το 5040 επί 50 και υπολόγισε την περιφέρεια της γης σε 252.000 στάδια.
Το στάδιο της Ελληνιστικής Εποχής υπολογίζεται ίσο με 157,5 μέτρα. Τα 252.000 στάδια ισούνται με 39.690 χιλιόμετρα.
Εντυπωσιακό αποτέλεσμα, αφού με σημερινές δορυφορικές μετρήσεις προκύπτει, πως ο μέσος όρος της περιμέτρου της Γης είναι 40.048 χιλιόμετρα.
ΠΗΓΗ

Οι κατάρες των Αρχαίων Ελλήνων και η άγνωστη ιστορία τους: Κατάδεσμοι, μαγεία και οι μυστικοί αρχαίοι πάπυροι

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Tue, 24 Mar 2020 08:36:00 +0000

Από την κατάρα της μούμιας του Τουταγχαμών μέχρι εκείνη των γονέων (που σύμφωνα με τη λαϊκή θυμοσοφία πιάνει 100%), οι «κατάρες» ακολουθούν κατά πόδας την ανθρωπότητα ήδη από την ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας: απόδειξη η προσφιλής συνήθεια των νέων Ελλήνων να ψελλίζουν ακατάσχετα λόγια γεμάτα κακία και θυμό κάθε φορά που περνούν πεζοί, με μηχανάκια και αυτοκίνητα μπροστά από το κτίριο της Βουλής στην Πλατεία Συντάγματος, συνοδεύοντάς τα με την πατροπαράδοτη «μούντζα»…
Οι «κατάρες» όμως έχουν τη δική τους ξεχωριστή ιστορία οι απαρχές της οποίας μας φέρνουν στα μέρη μας, στην Ελλάδα, καθώς γενέθλιος τόπος τους υπήρξαν τα ιερά, ιστορικά εδάφη που πατάμε. Ναι, εδώ ευόδωσαν οι πρώτες κατάρες…
Μία σύντομη αναζήτηση της λέξης στα έγκυρα λεξικά της Ελληνικής γλώσσας μας παράσχει τις γνωστές σημασίες που όλοι γνωρίζουμε:
κατάρα η [katára] Ο25 : 1. λόγια με τα οποία εκφράζεται η επιθυμία να συμβεί σε κπ. κτ. κακό, επίκληση θεϊκών ή άλλων υπερφυσικών δυνάμεων για να καταστρέψουν κάποιο μισητό πρόσωπο. ANT ευχή1α: Ακούστηκαν φοβερές κατάρες για το φονιά. Έδωσε / έριξε βαριές κατάρες. Οι κατάρες τους έπεσαν επάνω του. Έπιασαν οι κατάρες του, πραγματοποιήθηκαν. Οι κατάρες δεν πιάνουν τους καλούς χριστιανούς. Οι κατάρες του γύρισαν στον ίδιο,έπαθε ό,τι ήθελε να πάθει ο άλλος.
Tην ~ μου να ΄χεις! (επιφ.) ~ στον ένοχο. (έκφρ.) σου αφήνω ευχή και ~ να, για να τονίσουμε την επιθυμία μας να κάνει κάποιος κτ., κυρίως μετά το θάνατό μας. 2. μεγάλη δυστυχία που στέλνει ο Θεός ως τιμωρία. ANT ευλογία: Kάποια ~ βαραίνει αυτή την οικογένεια. ~ έχει πέσει σ΄ αυτό τον τόπο. || πολύ δυσάρεστη κατάσταση: H διχόνοια είναι ~. Tι ~ είναι αυτή, να μην μπορεί να στεριώσει σε μια δουλειά! H μόλυνση του περιβάλλοντος είναι η ~ της εποχής μας. ΦΡ γυρίζει σαν την άδικη ~, για κπ. που γυρίζει άσκοπα εδώ και εκεί, συνήθ. σε κακή κατάσταση.
Από μία άποψη η «κατάρα», όπως αποδίδεται στους ελληνικούς κατάδεσμους, τους ρωμαϊκούς defixiones ή τους αιγυπτιακούς μαγικούς πάπυρους, ανήκει στο χώρο της μαγείας και ως τέτοια είναι παρέμβαση στη φυσική τάξη των πραγμάτων. Στην πραγματικότητα φαίνεται πως αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια επιβολής της ατομικής θέλησης με τη χρήση δυνάμεων που βρίσκονται πέρα από τον ανθρώπινο έλεγχο.
Για παράδειγμα, η κατάρα «Ποσειδώνα…δέσε το δόρυ το ορειχάλκινο του Οινόμαου», έτσι όπως αναφέρεται στον Πίνδαρο (476 Π.Κ.Ε.), υπονοεί την επενέργεια της θεϊκής δύναμης του Ποσειδώνα για την επίτευξη μιας προσωπικής επιθυμίας, η οποία ωστόσο δεν παύει να αντιπροσωπεύει προσπάθεια επιβολής της θέλησης του καταρώμενου ή της καταρώμενης.
Κατάδεσμοι
Τι είναι όμως οι κατάδεσμοι; Και πάλι σύμφωνα με τα λεξικά:
κατάδεσμος ο [katáδezmos] Ο20 : (λαογρ.) μαγική ενέργεια που έχει ως σκοπό να βλάψει κπ. ή να αποτρέψει κάποιο κακό: Tο δέσιμο και το κάρφωμα είναι οι δύο μορφές του κατάδεσμου.
Οι κατάδεσμοι είναι ένα περιθωριακό είδος κειμενικών καταλοίπων της αρχαιότητας. Λαϊκής προέλευσης, με ανορθογραφίες που προδίδουν την καθομιλούμενη γλώσσα της εποχής, σωσμένοι σε πάπυρο ή πηλό, είναι κατάρες εναντίον επαγγελματικών ή ερωτικών αντιζήλων, ξόρκια για να επιβεβαιώσουν και να εξασφαλίσουν τη διαθεσιμότητα του αντικειμένου της ερωτικής επιθυμίας, επικλήσεις για τη διαμεσολάβηση του θείου, των καθημερινών, προσιτών, εκδικητικών και λάγνων θεοτήτων που έθαλλαν στην καθημερινή ζωή της αρχαιότητας.
Ρωγμή στην κλασικιστική αντίληψη της ιστορίας και του αρχαίου κόσμου, οι κατάδεσμοι προσελκύουν πλέον το ενδιαφέρον ανθρωπολόγων, θρησκειολόγων και γλωσσολόγων, γιατί επιτρέπουν να μελετήσουμε τα όρια: των αντιλήψεων, της κοινωνίας και της γλώσσας. Περιλαμβάνουν συχνά λέξεις που δεν σημαίνουν τίποτα, κατεξοχήν παραδείγματα μαγείας, της βεβαιότητας πως αρκεί να πεις αυτό που θέλεις με τον κατάλληλο τρόπο και θα γίνει, δένοντας την πραγματικότητα και τα αντικείμενά της στο λόγο σου.
Κατά την αρχαιότητα, κατάδεσμος ονομαζόταν η πρακτική της συγγραφής μιας κατάρας ή ενός ξορκιού, συνήθως σε μια μολύβδινη πινακίδα (σπανιότερα χρησιμοποιούνταν και άλλα υλικά). Ορισμένες φορές οι κατάδεσμοι συνοδεύονταν από κολοσσό, ένα μαγικό ειδώλιο (κάτι σαν κούκλες βουντού). Η ύπαρξη των καταδέσμων ανάγεται τουλάχιστον στον 8ο αι. π.Χ.: στην Ηλιάδα αναφέρεται ότι ο βασιλιάς της Κορίνθου Πρωτέας, έστειλε το Βελλερεφόντη στη Λυκία με μια διπλωμένη πινακίδα όπου είχε γράψει θανατηφόρα σημάδια.
Ο κατάδεσμος αποσκοπούσε στο να υποτάξει το υποψήφιο θύμα στη θέληση του ατόμου που τελούσε τη μαγική τελετή. Το κείμενο μαζί με τα λοιπά μαγικά αντικείμενα τοποθετούνταν σε ένα τάφο ή σε ένα σημείο που θεωρούνταν μιαρό και συνδέονταν κάπως με τον Κάτω Κόσμο. Πίστευαν πως ο νεκρός λειτουργεί ως αποστολέας του μηνήματος στους υποχθόνιους δαίμονες, αλλά και ως εκτελεστικό όργανο ή «πάρεδρος» του μάγου.
Σε δυο καταδέσμους από τη Φρυγία, που βρέθηκαν σε αγγείο που περιείχε οστά, ο μάγος καταγράφει τους αντιπάλους του και επικαλείται τους «αώρους νεκρούς»,αυτούς δηλαδή που πέθαιναν πριν από την ώρα τους και γίνονταν φαντάσματα, παραμένοντας γύρω από τον τάφο μέχρι την ολοκλήρωση του κύκλου της ζωής που διακόπηκε πρόωρα. Σε άλλες περιπτώσεις το ρόλο αυτό έχουν οι «βιαιοθάνατοι», δηλαδή οι νεκροί των οποίων το νήμα της ζωής διακόπηκε βίαια.
Αρκετοί κατάδεσμοι βρέθηκαν σε ταφές νέων ή παιδιών. Στη Μικρά Ασία οι νεκροί προστατεύονταν από τους μάγους με την τοποθέτηση επιγραφών στα μνήματα, που απαγόρευαν την παραβίασή τους και καταριούνταν τον ενδεχόμενο δράστη. Βέβαια, οι κατάδεσμοι θάβονταν σε τάφους και για να μην είναι δυνατή η ανακάλυψη ή η καταστροφή τους, και συνεπώς να εκτείνετε απεριόριστα στο χρόνο η δύναμή τους και η δύναμη του προτιθέμενου κακού.
Πολύ συχνά οι κατάδεσμοι στόχευαν στην ερωτική έλξη ή, αντίστροφα, στην ερωτική απομόνωση του αντιπάλου, στην αποτυχία του σε θέματα προσωπικής ευημερίας και εργασίας, στη φίμωση της γλώσσας του, στην αποτυχία αντιδίκων στο δικαστήριο, στην παράλυση του νου και της γλώσσας κατά τη διάρκεια της δίκης. Οι πρωιμότεροι είναι στραμμένοι προς την κατεύθυνση των δικαιϊκών πρακτικών, ενώ οι μεταγενέστεροι εντοπίζονται σε ερωτικά αλλά και αθλητικά θέματα. Σε αρκετές περιπτώσεις γινόταν ευρεία χρήση των καταδέσμων για… νίκη σε αρματοδρομίες.
Σε ηρώο στη Νεμέα, πιθανόν του Οφέλτου, βρέθηκε κατάδεσμος όπου ένας άνδρας ελπίζει να απομακρύνει την αγάπη μιας γυναίκας από έναν άλλο άνδρα: «Αποστρέφω την Ευβούλη από τον Αινέα, μακριά από το πρόσωπό του, από τα μάτια του, από το στόμα του, από το στήθος του, από την ψυχή του, από όλο του το σώμα αποστρέφω την Ευβούλη από τον Αινέα». Το δεύτερο ειδύλλιο του Θεόκριτου – ο οποίος έζησε κυρίως στην Αλεξάνδρεια στις αρχές της ελληνιστικής περιόδου (γεννήθηκε το 305 π.Χ.) – με τον τίτλο Φαρμακεύτριαι, αποτελεί μια από τις χαρακτηριστικότερες μαρτυρίες ερωτικής μαγείας στην αρχαία εποχή:
Περιγράφει την απόπειρα μιας γυναίκας, της Σιμαίθας, να κερδίσει, με τη βοήθεια της υπηρέτριάς της, αυτόν που αγάπησε, με κατάδεσμους και επικλήσεις στη Σελήνη και στις Θεότητες του Κάτω Κόσμου, αναζητώντας σε νεκροταφεία το μαύρο αίμα των πτωμάτων και κάνοντας μια μαγική τελετή.
Η λεπτομερέστατη περιγραφή μιας τελετής Μαύρης Μαγείας σε ένα λογοτεχνικό κείμενο αντανακλά το σχετικό ενδιαφέρον των ανθρώπων εκείνης της εποχής και την ενασχόλησή τους με διαιωνιζόμενες από την αρχαιότητα μαγικές διαδικασίες, ανάμεσα σε αυτές και οι καταπασσαλεύσεις και οι κατάδεσμοι.
Όπως φαίνεται, μια τέτοια επιγραφή από μόνη της δεν είχε την ιδιαίτερη μαγική δύναμη, που συμπληρωνόταν με τις «γοητείες» και τις επικλήσεις που ψάλλονταν στους τάφους προς τους νεκρούς ή τους χθόνιους δαίμονες. Σε αυτή την ιδιαίτερη μαγική γλώσσα θεωρούσαν πως είχαν μεγάλη δύναμη τα ονόματα θεοτήτων όπως η σεληνιακή Εκάτη, ο Ερμής, η Περσεφόνη, η Δήμητρα, η Κόρη, η επίσης σεληνιακή Άρτεμις και άλλες υποχθόνιες θεότητες ή δαιμονικά όντα, όπως οι Ερινύες ή οι νεκυοδαίμονες του Κάτω κόσμου.
Οι πρώτες γνωστές σε εμάς ελληνικές μολύβδινες πινακίδες με κατάρες προέρχονται από τη Σικελία και χρονολογούνται στις αρχές του 5ου αι. π.Χ. Πολλές από αυτές προέρχονται από τη Σελινούντα, αποικία των Μεγαρέων στη Σικελία, στην οποία υπήρχε ονομαστό ιερό, στη περιοχή που σήμερα ονομάζεται Αγρός των Στηλών.
Οι στήλες αυτές είναι αξιοσημείωτες επειδή έχουν ανεικονογραφικές ανθρώπινες κεφαλές, δηλ. κεφάλια χωρίς χαρακτηριστικά προσώπου, για τα οποία θεωρείται πως αναπαριστούν τις κεφαλές των νεκρών μιας ομάδας συγγενών: των Τριτοπατόρων τους.
Οι αρχαίοι Σελινούντιοι πίστευαν πως ήταν σημαντικό οι Τριπάτορες αυτοί να είναι ικανοποιημένοι – τόσο σημαντικό που, κάθε φορά που πέθαινε ένα μέλος της οικογενείας, οι ζωντανοί έπρεπε να προσφέρουν ειδικές θυσίες μπροστά στις στήλες αυτές, για να εξασφαλίσουν ότι η μεταχείριση του νεκρού, και νέου μέλους των Τριτοπατόρων, δεν θα τους εξόργιζε (τους Τριπάτορες) και δεν θα τους προκαλούσε να πλήξουν με μίασμα την κοινότητα.
Οι περισσότερες μολύβδινες πινακίδες βρέθηκαν κοντά σε αυτές τις στήλες. Μια συνηθισμένη πρακτική ήταν να γράφουν το όνομα ενός εχθρού στη μολύβδινη πινακίδα και να την τοποθετούν κοντά σε μια πηγή μίανσης, ώστε η μίανση να πλήξει το όνομα, άρα και το πρόσωπο, το οποίο φέρε το όνομα. Επρόκειτο για είδος συμπαθητικής μαγείας, ένα είδος μαύρης μαγείας, γνωστό παντού στον αρχαίο ελληνικό κόσμο.
Οι καταπασσαλεύσεις ήταν ομοιώματα του θύματος κατασκευασμένα από κερί, από μόλυβι ή κάποιο άλλο υλικό. Αυτά τα ομοιώματα οι μάγισσες ή οι μάγοι τα έδεναν με δεσμά και τα τρυπούσαν με αιχμηρά αντικείμενα, όπου επιθυμούσαν να προξενήσουν κάποια βλάβη και τα έχωναν σε τάφους ή τα βύθιζαν σε πηγές
Ένα τέτοιο συγκεκριμένο ομοίωμα, που ανακαλύφθηκε σε αττικό τάφο και μελέτησε ο R. Wunsch αποδίδεται στον 3ο περίπου πΧ. αι., έχει 6 εκ. ύψος ως τα γόνατα και είναι κατασκευασμένο από μόλυβδο. Είναι αποκεφαλισμένο, η στάση του είναι γονατιστή, ενώ τα χέρια και τα πόδια είναι δεμένα πίσω με ισχυρά μολύβδινα δεσμά. Δεσμά φαίνονται και στο άνω τμήμα του κορμού, ενώ δύο σιδερένια καρφιά είναι μπηγμένα στο στήθος και την κοιλιά.

Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει οτι η μαγεία στην αρχαία Ελλάδα εξασκούνταν κυρίως από αμαθείς. Εδώ, λοιπόν, ας εξετάσουμε την περίπτωση της Αθήνας, απ’ όπου προέρχονται οι περισσότερες μολύβδινες πινακίδες με ξόρκια και κατάρες. Από αυτά που διαβάζουμε στους εν λόγω κατάδεσμους είναι λογικό να υποθέσουμε ότι αυτός που καταριόταν το έκανε εναντίον κάποιου ο οποίος συνήθως ανήκε στην ίδια με αυτόν κοινωνική τάξη, δηλαδή εναντίον κάποιου ανταγωνιστή του. Ο κατασκευαστής ασπίδων κα ο σανδαλοποιός δεν καταριόταν ο ένας τον άλλον, όμως ο ασπιδοποιός θα μπορούσε κάλλιστα να καταραστεί έναν ανταγωνιστή του ασπιδοποιό και ο σανδαλοποιός έναν άλλο σανδαλοποιό.
Από την αρχαία Αθήνα έχουμε βεβαιωμένες κατάρες εναντίον μαγείρων, δούλων, πορνών, ιδιοκτητών πορνείων, μελών όχι καλλιεργημένων τάξεων. Ωστόσο, εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε τα λόγια του Αδείμαντου στην «Πολιτεία» του Πλάτωνα:
Μια από τις ελάχιστες αναφορές για κατάδεσμους έχουμε στο προαναφερόμενο έργο του Πλάτωνα, στον διάλογο που λαμβάνει χώρα, όπως όλοι θυμόμαστε στον Πειραιά, στο σπίτι του μέτοικου Κέφαλου, ενός από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Αττικής: «Πως», ρωτάει κάποιος, «μπορεί να επηρεάσει τους θεούς ώστε να επιτρέψουν να διαπραχθεί αδικία;». Τότε ο Αδείμαντος παίρνει τον λόγο και υποδεικνύει δύο τρόπους: Ο ένας είναι να… ανοίξει σχολή ρητορικής, για να διδάσκει στους ανθρώπους τον τρόπο να διατυπώνουν κατασκευασμένα επιχειρήματα.
Παρών στη συζήτηση χωρίς όμως να συμμετέχει, είναι ο γιος του Κέφαλου Λυσίας, γνωστός για τη ρητορική σχολή του και διασημότερος των ρητόρων της Αττικής, για το οποίο αυτή η στιγμή θα πρέπει να υπήρξε πάρα πολύ ενοχλητική…
Η άλλη μέθοδος που πρότεινε ο Αδείμαντος συνδέεται άμεσα με τι θέμα μας. Υπάρχουν, λέει, περιπλανώμενοι ιερείς (αγύρται), και χρησμοδότες (μάντεις) που πάνε στις πόρτες των πλουσίων ισχυριζόμενοι πως έχουν απ’ τους θεούς τη δύναμη να κάνουν μάγια και κατάδεσμους στους εχθρούς παντός ενδιαφερομένου. Προφανώς άλλη μια ενοχλητική στιγμή στο σπίτι του ζάμπλουτου Κέφαλου…
Στην Αθήνα, πάντως, οι περισσότερες τέτοιες πινακίδες που έχουν βρεθεί, στρέφονται κατά αντιδίκων σε δίκες. Μάλιστα, τις κατάρες δεν τις γλυτώνουν ούτε οι μάρτυρες της δίκης…

«Καταδέω τον Σμινδυρίδην και όσους τον υποστηρίζουν προς την Ερμή τον Εριόνιο και προς την Περσεφόνη και προς τη Λήθη. Καταδέω το νου του, τη γλώσσα του, την ψυχή του και όσα κάνει εναντίον μου σε σχέση με τη δίκη που ο Σμινδυρίδης έχει ξεκινήσει εναντίον μου».

Εδώ, όμως, πρέπει να σημειώσουμε ότι μερικές πινακίδες στρέφονται ρητά κατά του κακού και όσων το διαπράττουν. Ας δούμε το κείμενο ενός τέτοιου καταδέσμου που βρέθηκε στην αρχαία αγορά των Αθηνών, η οποία χρονολογείται στον 1ο ή 2ο αιώνα μ.Χ.:

«… Καταγράφω και καταθέτω στον Πλούτωνα, στις Μοίρες, στην Περσεφόνη, στις Ερινύες και σε κάθε κακό ον. Καταθέτω και στην Εκάτη. Καταθέτω στις δύο θεές του Κάτω Κόσμου και στον αρωγό Ερμή. Καταθέτω εναντίον εκείνων που έκλεψαν από την οικία μου από την οδό που ονομάζεται Αχελώου, και οι οποίοι έκλεψαν αλυσίδα, στρώματα τρία, αραβικό κόμι, σύνεργα, λιναρόλαδο, μαστίχη, πιπέρι και πικραμύγδαλο. Καταθέτω εναντίον όσων είδαν την κλοπή και αρνούνται να το πουν. Καταθέτω εναντίον όλων εκείνων που δέχτηκαν τα κλοπιμαία που αναφέρονται στην καταγραφή.
Εσύ, δε, δέσποινα Εκάτη ουρανία, Εκάτη του Κάτω Κόσμου, Εκάτη των τρίστρατων, Εκάτη τριπρόσωπη, Εκάτη μονοπρόσωπη, ξερίζωσε την καρδιά εκείνου ή εκείνων που έκλεψαν τα πράγματα που αναφέρονται στην καταγραφή και κάμε αδιάβατη γι’ αυτούς τη γη, τη θάλασσα άπλευστη, τον βίο αβίωτο, παιδιά να μην αναστήσουν, αλλά χαμός και αρρώστια να πέσει επάνω του ή επάνω τους. Ως επόπτης, συ (Εκάτη), το χάλκινο δρεπάνι στρέψε ενάντιά τους, να τους πετσοκόψει…».

Κύρια θεότητα της Μαύρης Μαγείας ήταν η Εκάτη και δευτερευόντως ο Ερμής, ενώ κατά την ελληνιστική περίοδο προστέθηκες και ο αιγυπτιακός θεός Σηθ.
Στη ρωμαϊκή περίοδο οι κατάδεσμοι εκτός από τα νεκροταφεία αφήνονταν επίσης σε πηγάδια, λόγω της υποτιθέμενης επικοινωνίας των υπογείων νερών με τον Κάτω Κόσμο, αλλά και στα κατώφλια ή στους τοίχους των σπιτιών των θυμάτων. Μετά το θάνατο του Γερμανού, θετού γιού του αυτοκράτορα Τιβέριου, στην Αντιόχεια (19 μ.Χ.) ανακαλύφθηκαν σε κρυψώνα στους τοίχους του σπιτιού του κατάδεσμοι με το όνομά του, των οποίων την δραστηριότητα αύξανε η παρουσία μουμιοποιημένων σαρκών πτωμάτων και σταχτών πιτσιλισμένων με αίμα.
Οι κατάδεσμοι του ιπποδρόμου τοποθετούνταν συνήθως στα δυσκολότερα σημεία του στίβου, στην εκκίνηση ή στο σημείο τερματισμού, με σκοπό να προκαλέσουν ατύχημα κατά τη διέλευση του άρματος από εκεί…
Χαρακτηριστικό των ύστερων καταδέσμων είναι η χρήση των «βαρβάρων ονομάτων», φθόγγων, κυρίως φωνηέντων, ή λέξεων που παραπέμπουν στα φοινικικά, εβραϊκά, ασσυριακά και αιγυπτιακά και αντιστοιχούν στα μυστικά ονόματα των θεοτήτων και των δαιμόνων. Τέτοια ονόματα απαντούν σε αφθονία στους δικαστικούς καταδέσμους της Κλαυδιόπολης και του Βυζαντίου (Κωνσταντινούπολης).
Κάποτε οργανώνονταν σε γεωμετρικά σχήματα, π.χ. τρίγωνα ή ρόμβους. Ανάλογο ρόλο έπαιζαν και οι «χαρακτήρες», σύμβολα που θυμίζουν γράμματα του αλφαβήτου, αλλά με πιο σύνθετη κατασκευή. Τα βάρβαρα ονόματα και οι χαρακτήρες, εκτός του ότι είναι η γλώσσα που οι δαιμονικές δυνάμεις καταλαβαίνουν ώστε να εξαναγκαστούν να συνδράμουν το μάγο, δημιουργούσαν την απαραίτητη ατμόσφαιρα υποβολής στον πελάτη.

Η μαγεία εκτός Ελληνικού χώρου
Η Χαλδαία ή η Ν. Βαβυλώνα θα μπορούσε ίσως να προσδιοριστεί ως ο γνωστότερος τόπος γέννησης της μαγείας, σύμφωνα με τις γραπτές πηγές επικλήσεων, που έφθασαν ως εμάς από το 800 Π.Κ.Ε. Αυτές οι πηγές αντιγράφηκαν από ασσύριους ιερείς, από αρχαιότερες Βαβυλωνιακές.
Στον κώδικα του Χαμουραμπί (2.000 Π.Κ.Ε..) προβλέπεται η δοκιμασία του νερού για εκείνον που κατηγορείται ως μάγος, αλλά και για τον κατήγορο. Αν ο κατηγορούμενος πνιγόταν, η περιουσία του μεταβιβαζόταν στον κατήγορο. Αν σωζόταν, τότε ο κατήγορος θανατωνόταν και η περιουσία του μεταβιβαζόταν στον κατηγορούμενο. Αυτό, βέβαια, στην περίπτωση που δεν ήταν σίγουροι για το αν ευσταθούσε η κατηγορία. Σε διαφορετική περίπτωση αποδεδειγμένης κατηγορίας η ποινή προέβλεπε θανάτωση, ιεροδικία[2].
Οι Ιουδαίοι με τη σειρά τους ήταν αρκετά εξοικειωμένοι με τη μαγεία, γεγονός που αντανακλάται στους αυστηρούς νόμους ενάντια στη μαγεία και τις προειδοποιήσεις των προφητών (Έξοδος, xxii, 18, Δευτ. xviii, 10, Βασ. Α΄, xxi, 6 κ.α.). Παρόλες τις προειδοποιήσεις η ιουδαϊκή μαγεία άνθισε, ιδιαίτερα κατά την εποχή της γέννησης του Ιησού, προς την παραδοσιακή γραμμή του Ταλμούδ, γεγονός που πιστοποιείται αργότερα από τον Ωριγένη.
Οι Έλληνες θεωρούσαν τη Θεσσαλία και τη Θράκη ως περιοχές που ήταν ιδιαίτερα εθισμένες στη μαγεία και τη χρήση της για προσωπικούς σκοπούς. Η θεά Εκάτη ήταν εκείνη που προΐστατο σε κάθε τελετουργική πράξη, μια θεότητα ξένη την οποία εισήγαγε ο Ησίοδος στην Κοσμογονία του.
Ωστόσο, ο χθόνιος Ερμής, ο ψυχοπομπός είναι η μεγαλύτερη σε ισχύ θεότητα που απαντάται σε παρόμοιου είδους τελετουργίες, μαζί με την Αρτέμιδα μια άλλη συμβολική όψη της Σελήνης.
Ευρεθέντες κατάδεσμοι
Ο πρωτόγονος άνθρωπος που πίστευε στη δύναμη της «συμπαθητικής μαγείας» και προσπαθούσε να γονιμοποιήσει τη γη, θάβοντας σύμβολα γονιμότητας, χρησιμοποιούσε ανάλογα σύμβολα για να εξαναγκάσει τα άλλα μέλη της κοινότητας σε δράση προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Οι καταπασσαλεύσεις[5] ή οι κατάδεσμοι[6], οι μαγικοί πάπυροι στην Αίγυπτο και την Ελλάδα ή οι ρωμαϊκοί defixiones, είναι τα μέσα για την άσκηση αυτού του είδους της μαγείας μέσω της κατάρας.
Οι καταπασσαλεύσεις είναι ομοιώματα του θύματος κατασκευασμένα από κερί, από μόλυβι ή κάποιο άλλο υλικό. Αυτά τα ομοιώματα οι μάγισσες ή οι μάγοι τα έδεναν με δεσμά και τα τρυπούσαν με αιχμηρά αντικείμενα, όπου επιθυμούσαν να προξενήσουν κάποια βλάβη και τα έχωναν σε τάφους ή τα βύθιζαν σε πηγές[7].
Ένα τέτοιο συγκεκριμένο ομοίωμα, που ανακαλύφθηκε σε αττικό τάφο και μελέτησε ο R. Wunsch αποδίδεται στον 3ο περίπου π.Χ. αιώνα, έχει 6 cm ύψος ως τα γόνατα και είναι κατασκευασμένο από μόλυβδο. Είναι αποκεφαλισμένο, η στάση του είναι γονατιστή, ενώ τα χέρια και τα πόδια είναι δεμένα πίσω με ισχυρά μολύβδινα δεσμά. Δεσμά φαίνονται και στο άνω τμήμα του κορμού, ενώ δύο σιδερένια καρφιά είναι μπηγμένα στο στήθος και την κοιλιά[8].
Από το ίδιο υλικό, το μολύβι, κατασκευάζονταν και οι κατάδεσμοι. Οι κατάδεσμοι, που εκτείνονται σε μια χιλιετία, από το 500 π.Χ. έως το 500 μ.Χ περίπου[9] και φαίνεται πως είχαν ευρύτατη λαϊκή απήχηση, ήταν πλάκες μεταλλικές, χαραγμένες με μαγικούς χαρακτήρες και κατάρες. Θάβονταν, επίσης, σε τάφους, έτσι ώστε να μην είναι δυνατή η ανακάλυψη ή η καταστροφή τους και συνεπώς να εκτείνεται απεριόριστα η διαιώνιση της γοητείας και του προτιθέμενου κακού.
Ο αρχαιότερος πιθανώς κατάδεσμος ανακαλύφθηκε στη Σικελία και χρονολογήθηκε στα τέλη του 6ου π.Χ. αιώνα. Αρκετοί, επίσης, έχουν αποκαλυφθεί σε ανασκαφές της Αττικής, που χρονολογήθηκαν στα μέσα του 5ου π.Χ. αιώνα, ενώ η παρουσία τους γίνεται ιδιαίτερα αισθητή στον 4ο και τον 3ο π.Χ. αιώνα.
Ανάλογα με το ζητούμενο αποτέλεσμα οι κατάδεσμοι στοχεύουν στην ερωτική έλξη ή αντίστροφα στην ερωτική απομόνωση του αντίπαλου, στην αποτυχία του σε θέματα προσωπικής ευημερίας και εργασίας, στη φίμωση της γλώσσας του, στην αποτυχία αντιδίκων στο δικαστήριο, στην παράλυση του νου και της γλώσσας κατά τη διάρκεια της δίκης.
Οι πρωιμότεροι είναι στραμμένοι προς την κατεύθυνση των δικαιϊκών πρακτικών, ενώ οι μεταγενέστεροι εντοπίζονται σε ερωτικά και αθλητικά θέματα. Σε αρκετές περιπτώσεις γινόταν ευρεία χρήση των κατάδεσμων για νίκη σε αρματοδρομίες[10].
Βέβαια, η επιγραφή από μόνη της δεν είχε την ιδιαίτερη μαγική δύναμη, που συμπληρωνόταν με τις «γοητείες», επικλήσεις που ψάλλονταν στους τάφους προς τους νεκρούς ή τους χθόνιους δαίμονες. Σε αυτή την ιδιαίτερη μεταγλώσσα έχουν μεγάλη δύναμη τα ονόματα θεοτήτων όπως η Εκάτη, σύμβολο της σκοτεινής σελήνης, ο Ερμής, η Περσεφόνη, η Δήμητρα, η Κόρη, η επίσης σεληνιακή Άρτεμις και άλλες υποχθόνιες θεότητες ή δαιμονικά όντα, όπως οι Ερινύες ή οι νεκυο-δαίμονες του Κάτω Κόσμου.
Κλασικό θέμα για την αρχαία μαγεία είναι φυσικά το δεύτερο ειδύλλιο του Θεόκριτου[11], όπου η Σιμαίθα η μάγισσα, προκειμένου να φέρει πίσω τον Μύνδιο Δέλφη που την εγκατέλειψε, ετοιμάζει τα μαγικά της φίλτρα δίπλα στη θάλασσα. Επικαλείται το Μαγικό Πτηνό[12] ως ενδιάμεσο αγγελιαφόρο και την Αρτέμιδα, αυτή που δύναται να σείσει τις κολώνες του Aδη, τονίζοντας έτσι την υποχθόνια δύναμή της[13].
Σε αυτή τη μυστηριώδη μεταγλώσσα συχνή είναι η χρήση του ρήματος εξορκίζω. Για να υπακούσει ο δαίμονας απαιτείται ο όρκος της δέσμευσής του. Ένας όρκος βέβαια που επιβάλλεται από το γητευτή, αλλά δείχνει καθαρά τη νομοτελειακή δύναμη του όρκου και τη σχέση του με τον απαράβατο νόμο, γραπτό ή άγραφο.
Η ανυπακοή στον όρκο από το άτομο είναι παράβαση του νόμου και ως τέτοια προκαλεί κλυδωνισμούς στη σταθερότητα της κοινότητας. Άλλοι συνηθισμένοι ρηματικοί τύποι είναι εκείνοι του καταδίδημι, καταδώ, δέω, καταγράφω, ανατίθημι, κ.λπ., που συμπληρώνουν τη μαγική γλώσσα των κατάδεσμων. Στην ίδια γλώσσα το μαγικό πτηνό Ίυγξ είναι ισότιμο της έννοιας της Σειρήνας και ως τέτοιο έχει άμεση σχέση με τον κόσμο των δαιμόνων.
Βέβαια, η τέλεση τέτοιων τελετουργιών, όπως αυτή της Σιμαίθας, είναι αρκετά συχνή και πριν την εποχή του Θεόκριτου. Τούτο φαίνεται από τη θέση που παίρνει ο Πλάτωνας στους Νόμους του, όπου θεωρεί αναγκαίο να έχει η ιδανική πολιτεία διάταγμα ενάντια σε όποιον προσπαθεί να σκοτώσει ή να τραυματίσει κάποιον ασκώντας μαγεία, όπως και ενάντια σε εκείνους που προκαλούν φυσική βλάβη.

Τι γράφει ο Fritz Graf στο H Μαγεία στην ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης).
Ο Ελβετός μελετητής Fritz Graf, γνωστός για τα βιβλία του πάνω στην αρχαιοελληνική μυθολογία και θρησκεία, διευθυντής του τμήματος Επιγραφικής του Ohio State University, αναλαμβάνει να απαντήσει στο παραπάνω και σε πολλά παρόμοια ερωτήματα μέσα από το φιλόδοξο βιβλίο του H Μαγεία στην ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα. Το υλικό του βιβλίου δομείται θεματικά, αν και στο κάθε κεφάλαιο ο συγγραφέας ακολουθεί υποτυπωδώς τη χρονολογική εξέλιξη.
Μετά από την εισαγωγή, όπου ερευνάται το θέμα των πηγών και παρατίθεται μια σύντομη ιστορία της έρευνας πάνω στην αρχαία μαγεία, ακολουθεί ένα κεφάλαιο για την ορολογία που χρησιμοποιείται για την περιγραφή των μαγικών πρακτικών και των ατόμων που τις εξασκούν.
Τα επόμενο κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στο ζήτημα του πώς οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι χαρακτήριζαν κάποιον μάγο και τον διέκριναν, για παράδειγμα, από τον μάντη, και τι αυτός ο χαρακτηρισμός υποδήλωνε. Στο τέταρτο κεφάλαιο επαναλαμβάνεται αυτή η διαδικασία, όχι μέσα από την οπτική γωνία της κοινωνίας αλλά από αυτή του μάγου, πώς δηλαδή ο ίδιος ο μάγος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και την «τέχνη» του.
Εδώ εξετάζονται επίσης οι τελετές μύησης των μάγων και συγκρίνονται με αυτές των μυστηριακών λατρειών με τις οποίες έχουν αρκετά κοινά σημεία. Στο πέμπτο κεφάλαιο ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με τις πιο «σκοτεινές» όψεις τις αρχαίας μαγείας, εδώ αναλύεται η πρακτική της κατάδεσης που αναφέραμε παραπάνω και η χρήση μαγικών ειδωλίων (κούκλες βουντού).
Ακολουθεί ένα κεφάλαιο για τις λιγότερο απειλητικές για τις σύγχρονες ευαισθησίες πρακτικές της «ερωτικής» βασκανίας και της μαντείας, όπου δίνεται περισσότερο βάρος στις απεικονίσεις της μαγείας στη λογοτεχνία και στα προβλήματα που ανακύπτουν από τη χρήση των λογοτεχνικών κειμένων ως πηγών για τη μελέτη του φαινομένου.
Στο τελευταίο κεφάλαιο αναλύονται διάφορα θεωρητικά μοντέλα που προσπαθούν να εξηγήσουν τη φύση των μαγικών τελετουργιών, ποια είναι η βαθύτερη «λογική» που τις διέπει.
Οι έξι πιο δημοφιλείς κατάρες της παγκόσμιας ιστορίας
Η κατάρα του Ότζι
Το παγωμένο σώμα του Ότζι ανακαλύφθηκε το 1991 στις Άλπεις κοντά στα αυστρο-ιταλικά σύνορα, 5.300 χρόνια αφότου αυτός πέθανε. Ο Ράινερ Χεν, παθολόγος που εξέτασε τον Ότζι, πέθανε σε ένα αυτοκινητικό δυστύχημα ένα χρόνο αργότερα. Ο Κουρτ Φριτς, που οδήγησε τον Χεν στο πτώμα, πέθανε κατά τη διάρκεια μιας χιονοστιβάδας λίγο αργότερα.
Ο Χέλμουτ Σιμόν, που ανακάλυψε τον Ότζι, πέθανε από πτώση ενώ πεζοπορούσε το 2004. Ο Ντίτερ Βάρνεκε, επικεφαλής της ομάδας διάσωσης που έψαχνε το πτώμα του Σιμόν, πέθανε από καρδιακή προσβολή μετά την κηδεία του πεζοπόρου.
Μπορεί να μοιάζει με αρκετά ενδιαφέρουσα σειρά συμπτώσεων, αλλά δεδομένου του αριθμού των ανθρώπων που ενεπλάκησαν στην έρευνα σχετικά με τον Ότζι, ο αριθμός δυστυχημάτων δεν είναι ασυνήθιστος.
Η κατάρα της μούμιας
Σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες, ο τάφος του φαραώ Τουταγχαμών φυλασσόταν από μια πέτρα, πάνω στην οποία ήταν σκαλισμένη η εξής απειλητική προειδοποίηση: “Ο θάνατος θα έρθει γοργόφτερος σε όποιον διαταράξει την ειρήνη του Βασιλέως”.
Οι αιγυπτιολόγοι Χάουαρντ Κάρτερ και λόρδος Κάρναβον αγνόησαν την επιγραφή και άνοιξαν τον τάφο. Λίγο αργότερα, όμως, οι μοίρες όσων εισήλθαν στον τάφο έφτασαν σε τραγικό φινάλε.
Ο λόρδος Κάρναβον πέθανε τέσσερις μήνες αργότερα από μολυσμένο τσίμπημα κουνουπιού, ενώ βρισκόταν στην Αίγυπτο. Στο Λονδίνο, λίγες ώρες μετά το θάνατο του Λόρδου, το αγαπημένο του σκυλάκι Σούζι αλύχτησε και πέθανε.
Ο επενδυτής Τζωρτζ Τζέι Γκουλντ πέθανε από πυρετό έξι μήνες αφότου επισκέφθηκε τον τάφο. Ο Α. Σ. Μέις, μέλος της αρχαιολογικής ομάδας του Κάρτερ, πέθανε από δηλητηρίαση με αρσενικό. Ο γραμματέας του Κάρτερ βρέθηκε πνιγμένος στο κρεβάτι του το 1929.
Ωστόσο, οι ερευνητές υπογραμμίζουν πως η πλειονότητα όσων σχετίζονταν με το άνοιγμα του τάφου έζησε μακρές και υγιείς ζωές. Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι μερικοί από τους θανάτους ίσως οφείλονται σε δηλητηριώδη μούχλα ή βακτήρια που μάλλον υπήρχαν μέσα στον τάφο.
Η κατάρα του τάφου του Ταμερλάνου
Ο Ταμερλάνος ήταν πολέμαρχος και ευγενής που ήλεγχε μεγάλο μέρος της Ασίας τον 14ο αιώνα και θεωρείται υπεύθυνος για το θάνατο 17 εκατομμυρίων ανθρώπων.
Το 1941, ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Ιωσήφ Στάλιν έστειλε μια ομάδα αρχαιολόγων να ανοίξουν τον τάφο του Ταμερλάνου, που βρισκόταν στη Σαμαρκάνδη του Ουζμπεκιστάν – κάτι που θορύβησε τους ντόπιους και τους μουσουλμάνους ιερείς.
Όταν το φέρετρο του Ταμερλάνου ανοίχτηκε, η ερευνητική ομάδα ανακάλυψε μια επιγραφή: «όποιος ανοίξει τον τάφο μου θα απελευθερώσει έναν εισβολέα πολύ τρομερότερο από εμένα». Σε λίγες ώρες από το άνοιγμα, τα στρατεύματα του Αδόλφου Χίτλερ εισέβαλαν στη Ρωσία – εισβολή που εν τέλει κόστισε 26 εκατομμύρια νεκρούς.
Το 1942, ο Στάλιν διέταξε να ταφεί εκ νέου το λείψανο του Ταμερλάνου με όλες τις αναλογούσες ισλαμικές τιμές. Λίγο αργότερα, το γερμανικό στράτευμα παραδόθηκε στο Στάλινγκραντ.
Η κατάρα του διαμαντιού Χόουπ
Σύμφωνα με το θρύλο, ο Γάλλος έμπορος Ζαν Μπατίστ Ταβερνιέ έκλεψε ένα γαλάζιο διαμάντι 115 καρατίων από το μάτι ενός ειδώλου στην Ινδία – και λέγεται πως φαγώθηκε ζωντανός από σκύλους.
Στην πραγματικότητα, ο Ταβερνιέ πούλησε τον πολύτιμο λίθο στο βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΔ’ το 1669 και αποσύρθηκε πάμπλουτος. Όλα πήγαιναν καλά ώσπου το διαμάντι έφτασε στα χέρια του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ’ και της συζύγου του, Μαρίας Αντουανέτας – και, όπως ξέρουμε όλοι, αποκεφαλίστηκαν αμφότεροι κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης.
Στη συνέχεια, ο Άγγλος λόρδος Φράνσις Χόουπ κληρονόμησε το διαμάντι, παντρεύτηκε μια Αμερικανίδα θεατρίνα, σπατάλησε όλη του την περιουσία, πούλησε το διαμάντι και απέμεινε πάμπτωχος. Αφότου η Ίβλυν ΜακΛήν αγόρασε το διαμάντι το 1912, ο γιος της πέθανε σε αυτοκινητικό δυστύχημα, η κόρη της αυτοκτόνησε και ο άνδρας της την παράτησε (και κατέληξε σε φρενοκομείο).
Το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Σμιθσόνιαν απέκτησε το διαμάντι το 1958 και δεν αντιμετώπισε κανένα απολύτως πρόβλημα – πάντως, ένα φορτηγό χτύπησε τον ταχυδρόμο που μετέφερε τον πολύτιμο λίθο (επέζησε). Ωστόσο, η γυναίκα και το σκυλί του πέθαναν λίγο αργότερα, και το σπίτι του πήρε φωτιά.
Η κατάρα του Ινδιάνου Τεκουμσέ
Είναι αλήθεια ότι ο Ινδιάνος πολέμαρχος Τεκουμσέ καταράστηκε τον Χένρι Χάρισον, αφότου τα στρατεύματα του τελευταίου θριάμβευσαν στη Μάχη του Τιπικανού; Ίσως – από τη στιγμή που ο Χάρισον έγινε πρόεδρος το 1840, ο εκλεγείς ανά είκοσι χρόνια στη θέση αυτή πεθαίνει, ενώ ήταν ακόμα πρόεδρος. Ο Χάρισον πέθανε από πνευμονία ένα μήνα μετά την εκλογή του.
Ο Αβραάμ Λίνκολν, που εξελέγη το 1860, δολοφονήθηκε, όπως και ο Τζέιμς Γκάρφιλντ (εκλεγείς το 1880) και ο Ουίλιαμ ΜακΚίνλι (1900). Τόσο ο Γουόρεν Χάρντινγκ (1920) όσο και ο Φράνκλιν Ρούσβελτ (1940) πέθαναν από φυσικά αίτια (ενώ ήταν πρόεδροι), ενώ ο Τζων Κένεντι (1960) δολοφονήθηκε. Ο Ρόναλντ Ρήγκαν (1980) υπήρξε στόχος δολοφονίας το 1981 αλλά επέζησε, διαψεύδοντας το θρύλο της κατάρας.
Η κατσίκα και η κατάρα στους Σικάγο Καμπς
Το 1945, ένας άνδρας ονόματι Μπιλ Μπίλι Γκόουτ (κατσίκας, δηλαδή) Σιάνις εκδιώχθηκε από το γήπεδο όπου έπαιζαν μπέιζμπολ οι Σικάγο Καμπς επειδή είχε φέρει μαζί του την κατσίκα-κατοικίδιό του. Εξοργισμένος, ο Σιάνις καταράστηκε την ομάδα λέγοντας “οι Καμπς δεν πρόκειται να νικήσουν ποτέ ξανά!”.
Οι Καμπς έχασαν τον επόμενο αγώνα και δεν κέρδισαν το World Series τόσα χρόνια, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες να αρθεί η κατάρα. Ενώ οι περισσότεροι θεωρούν πως η κατάρα είναι απλά μια χαζή πρόληψη, οι παλιοί οπαδοί του συλλόγου την πιστεύουν απόλυτα.
Τον περασμένο Απρίλιο, η αστυνομία ανακάλυψε μια αποκεφαλισμένη κατσίκα δεμένη σε ένα δέντρο. Λίγες μέρες αργότερα, ένας άγνωστος παρέδωσε ένα δύσοσμο πακέτο στον ιδιοκτήτη των Σικάγο Καμπς· μέσα βρισκόταν ένα σαπισμένο κεφάλι κατσίκας.
ΠΗΓΗ

Εκπληκτικό άγαλμα από την αρχαία Κόρινθο, που διασώθηκε και ο χρωματισμός του

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Tue, 24 Mar 2020 08:30:00 +0000

Ο γυμνός πολεμιστής, όπως είναι η ονομασία του ανάμεσα στους αρχαιολόγους, είναι ένα από τα λίγα αγάλματα που έχει διασωθεί και σημαντικο μέρος του χρωματισμού του

Όλα τα αρχαία ελληνικά αγάλματα ήταν διακοσμημένα με εκπληκτικά χρώματα που δυστυχώς η παρέλευση των χιλιετιών τα εξαφάνισε.
Αυτή είναι μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις που έχει διασωθεί ο χρωματισμός του αγάλματος σε τόσο μεγάλο βαθμό.
Το άγαλμα δημιουργήθηκε σε εργαστήρι της αρχαίας Κορίνθου τον πέμπτο αιώνα προ Χριστού. Εντυπωσιακή είναι η παλέτα των χρωμάτων που αποτυπώνει με εντυπωσιακή αμεσότητα τον χρωματισμό του ιματιού του.
πιθανά το άγαλμα αναπαριστά πολεμιστή , ο οποίος είχε λάβει μέρος στον οπλίτη δρόμο, ένα από τα βασικά αγωνίσματα στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες ,καθώς και στα Νέμεα, τα Ίσθμια και τα Πύθια.
ΠΗΓΗ

Οι επιστήμονες της NASA προσπαθούν να καταλάβουν τι είναι τα μυστηριώδη αντικείμενα που περπατούν στον Άρη

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Tue, 24 Mar 2020 08:29:00 +0000

Οι εικόνες έχουν διαπιστωθεί από το Mars Reconnaissance Orbiter της NASA και βρίσκονται κοντά στην περιοχή Nili Fossae του πλανήτη Άρη.
Οι επιστήμονες εξακολουθούν να μην είναι σε θέση να δώσουν μια επίσημη ερμηνεία, και όλη η ομάδα από το resppnsabile Reconnaissance Orbiter της NASA αναλύει ακόμη τις φωτογραφίες.
Έτσι η μυστηριώδης εικόνα του κόκκινου πλανήτη έχει δημιουργήσει πολλές διαφωνίες στο Διαδίκτυο, αλλά προφανώς δεν είναι η μόνη “τρελή” εικόνα που έχουμε από τον Άρη.

Μερικοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι μπορεί να είναι τα ίχνη ενός αλλοδαπού άγνωστου πλάσματος που ζει στον πλανήτη.
Οι ειδικοί από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα έχουν πει ότι αν η ανάλυση της εικόνας είναι 25 εκατοστά ανά pixel, και το άγνωστο πλάσμα θα μπορούσε σύμφωνα με τις μετρήσεις τους να είναι περίπου τέσσερα μέτρα.
Άλλοι λένε ότι η προέλευση της γραμμής είναι από ανεμοστρόβιλους στον πλανήτη Άρη, αλλά σε αυτή την περίπτωση δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η γραμμή είναι τόσο ευθύγραμμη και στενή, ενώ στη συνέχεια περισσότερες γραμμές έχουν ασυνεχή δομή σε ίσα διαστήματα κατά το μήκος τους.
Η σύνθεση των αυλάκων ώθησε ερευνητές της NASA για να προωθήσουν αυτήν την υπόθεση, γεγονός που υποδηλώνει ότι μπορεί και να οφείλεται σε μια κλίση σε αυτό το τμήμα του Αρη, όπου μεγάλες πέτρες ενδέχεται να γλιστρούν και να σχηματίζουν αυτά τα κανάλια σαν να ήταν «ράγες».

Πολλοί πάντως εμπειρογνώμονες έχουν αφιερώσει ένα μεγάλο μέρος της ερευνάς τους στο περιοδικό «New Scientist».

Εν τω μεταξύ, ο αστρονόμος Phil Plait, ο δημιουργός του ιστολογίου Bad Astronomy, επισημαίνει ότι δεν είναι σαφές τι ακριβώς ώθησε τα βράχια να μεταναστεύσουν με αυτόν τον τρόπο.
«Θα ήταν χρήσιμο να δημιουργηθεί μια σειρά από ψηφιακές φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης (HD), ώστε να δημιουργήσουν ένα τρισδιάστατο χάρτη του βράχου και να μπορούμε μέσω των φωτογραφιών να καταλάβουμε τι είναι.
ΠΗΓΗ

Το κρυμμένο μυστικό στο μουσείο Ροκφέλερ της Ιερουσαλήμ

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Tue, 24 Mar 2020 08:26:00 +0000

ΠΗΓΗ

«Λημνία Γη» Το θαυματουργό ίαμα των αρχαίων Ελλήνων

noreply@blogger.com (Ιωαννης Απολλων) — Tue, 24 Mar 2020 08:14:00 +0000

Ένα μοναδικό φαρμακευτικό παρασκεύασμα της Ελληνικής Γης που παραμένει άγνωστο στους περισσοτέρους σήμερα, αποτελούσε για αιώνες η Λημνία Γη.
Η «Λημνία Γη» ή «Λημνία Σφραγίς», ο παχύρρευστος κοκκινωπός πηλός που είχε διάφορες και μοναδικές θεραπευτικές ιδιότητες (η χρήση της γινόταν είτε με επάλειψη σε πληγές, είτε με κατάποση), εξορυσσόταν αδιάλειπτα για αιώνες από την αρχαιότητα έως τις αρχές του 19ου αιώνα στην Λήμνο.
Η ιστορία της θεραπευτικής «Λημνίας Γης» χάνεται στα βάθη του χρόνου. Σύμφωνα με την αρχαία Ελληνική μυθολογία, η Λήμνος είναι το νησί του Θεού της φωτιάς Ηφαίστου, λόγω του ότι εκεί έπεσε, όταν τον έριξε από τον Όλυμπο ο Δίας.
Ο Ήφαιστος στριφογύριζε στον αιθέρα για μέρες, έως ότου κατέληξε στον λόφο Μόσυχλο. Λόγω της πτώσης του έσπασε το πόδι του, για αυτό και – αν και Θεός- , κούτσαινε. Η πτώση του έγινε μέσα σε κεραυνούς και αστραπές που προκάλεσαν φωτιά, για αυτό σύμφωνα με το Γαληνό, (ο σπουδαιότερος ιατρός της Αρχαιότητας μετά τον Ιπποκράτη 2ος αιώνας μ.χ) τίποτα δε φυτρώνει εκεί….
Ο Ήφαιστος θεράπευσε τα τραυματισμένα μέλη του από την πτώση, με το θεραπευτικό χώμα της «Λημνίας Γης», για αυτό και αυτό το θεραπευτικό χώμα, δόθηκε ως δώρο στους ανθρώπους του νησιού από τον Θεό της φωτιάς.
Άλλος ένας διάσημος ήρωας θεραπεύτηκε από την Λημνία Γη στην αρχαιότητα. Αυτός ήταν σύμφωνα με τον τραγικό ποιητή Σοφοκλή ο φημισμένος τοξοβόλος και βασιλιάς της Μελιβοίας Φιλοκτήτης. Σύμφωνα με την περιγραφή οι Αχαιοί πηγαίνοντας στην Τροία πέρασαν από τη νησίδα Χρυσή, όπου λατρευόταν η ομώνυμη Θεά «Χρυσή».
Εκεί ο Φιλοκτήτης δαγκώθηκε από ένα φίδι της Θεάς, με αποτέλεσμα η πληγή του να εξελιχθεί σε γάγγραινα και να αποπνέει μία φοβερή δυσοσμία. Γι’ αυτό το λόγο οι σύντροφοί τον εγκατέλειψαν στη Λήμνο. Εκεί έμεινε σε μια σπηλιά στην περιοχή της Ηφαιστείας, γνωστή έως σήμερα ως σπηλιά του Φιλοκτήτη. . .

Η σπηλιά του Φιλοκτήτη

Σύμφωνα με τον Σοφοκλή ο Φιλοκτήτης εγκαταλείφθηκε στη Λήμνο από τους Ατρείδες για να πεθάνει. Όμως υπάρχει παράλληλα και άλλη μαρτυρία, πως αφέθηκε για να θεραπευτεί από το ιερό θαυματουργό ίαμα τη «Λημνία γη».
Ο Φιλόστρατος στο έργο του «Ηρωικός» αναφέρει πως ο Φιλοκτήτης θεραπεύτηκε από το χώμα της Λημνίας γης, για αυτό και ο Φιλοκτήτης έδωσε στη Λήμνο την ονομασία «Άκεσα», δηλαδή θεραπεύτρια, «επειδή εν Λήμνο ιάθη».
Η Λημνία γη αναφέρεται στην αρχαιότητα ως υλικό με ποικίλες φαρμακευτικές ιδιότητες. Θεωρούσαν πως είχε άριστη αντισηπτική και αιμοστατική δράση, καταπολεμούσε τον πυρετό, θεράπευε προβλήματα του στομάχου, ήταν ισχυρό αντίδοτο σε δηλητήρια. «Δύναμιν αντιδότου θανασίμων φαρμάκων πινομένη συν οίνω και παραληφθείσα εξεμείσθαι αναγκάζει τα δηλητήρια.
Αρμόζει δε προς τας των θανασίμων ιοβόλων και θαλασσίων πληγάς και δήξεις» (Διοσκουρίδης), ενώ ως αλοιφή βοηθούσε σε φλεγμονές του δέρματος. Οι γυναίκες το έπιναν σε περίπτωση υπερβολικής εμμηνορροής ή για να επισπεύσουν τη γέννα, επίσης χρησιμοποιήθηκε κατά της πανώλης και της ελονοσίας. Εκτός των μυθολογικών αναφορών, αναφορά στην Λημνία γη γίνεται για πρώτη φορά από τον Ηρόδοτο.
Στη συνέχεια πολλοί περιηγητές και γιατροί της αρχαιότητας τη μελέτησαν, και μαρτυρούν τη σπουδαιότητα της, και την αναφέρουν ως ευεργετικό και θεραπευτική ουσία για πληθώρα ασθενειών. Κάποιοι από αυτούς ήταν οι: Θεόφραστος (310 π.Χ.), Ηρόφιλος (331-250 π.χ.), ο Απολλώνιος ο Μεμφίτης (3ο αιώνα π.Χ.), ο Αρεταίος Καππαδόκης (2ος αιώνα π.Χ), Φιλόστρατος (3ος αιώνας μ.Χ.), ο Νίκανδρος (197-130π.Χ.), Διοσκουρίδης (40-90 μ.Χ). Σημαντικές θεωρούνται οι σχετικές πληροφορίες που μας παρέχει ο Διοσκουρίδης, ο οποίος θεωρείται ο θεμελιωτής της φαρμακολογίας.
Το πεντάτομο έργο του μάλιστα «Περί ύλης ιατρικής», υπήρξε το σύγγραμμα με τη μεγαλύτερη επιρροή στη φαρμακολογία έως το 1600 μ.Χ. Εκεί ο Διοσκουρίδης κάνει αναφορά στην Λημνία γη, και μάλιστα αναφέρει πως την εποχή του ήταν τόσο διαδεδομένο φάρμακο, που το σφραγιζόταν πριν πωληθεί λόγω του φόβου νόθευσης ή απομίμησης.
Την ίδια περίπου εποχή αναφορές στην Λημνία Γη κάνουν οι Ρωμαίοι Μάρκος Βιτρούβιος 80-70 π.Χ, Κορνήλιος Κέλσος 25-50μΧ, Γάιος Πλίνιος Σεκούνδος 23-79 μ.χ, ο οποίος στο έργο του «Φυσική Ιστορία» την αναφέρει ως «terra Lemnia» (γη Λημνία) και «terra Sigillata» (γη σφραγισμένη).Τις περισσότερες όμως πληροφορίες τις χρωστάμε στο σπουδαίο αρχαίο Έλληνα ιατρό Γαληνό.
Ο Γαληνός γνώριζε από παιδί ακόμα για τις ιδιότητες της Λημνίας γης. Αργότερα μελέτησε όλες τις προγενέστερες αναφορές από τον Διοσκουρίδη αλλά και άλλους μελετητές και ιατρούς, και αποφάσισε να επισκεφθεί ο ίδιος την Λήμνο. Στον Γαληνό λοιπόν χρωστάμε πληροφορίες για την τελετή εξόρυξης της, ενώ όπως αναφέρει αγόρασε και 20.000 δισκία της Λήμνιας γης,. : «….τη Λημνία γη, που άλλοι την ονομάζουν μίλτο και άλλοι Λημνία σφραγίδα, τη σφραγίζουν με τη σφραγίδα της Άρτέμιδος.
Το χώμα λοιπόν αυτό, αφού το μαζέψει η ιέρεια μετά από ορισμένες τοπικές εθιμικές τελετές, στις οποίες δεν θυσιάζονται ζώα αλλά σκορπίζεται μόνο σιτάρι και κριθάρι πάνω στο έδαφος, το φέρνει στην πόλη. Εκεί αφού το ρίξει στο νερό και το φτιάξει υγρό πηλό, το αφήνει να κατακαθίσει. Μετά αφαιρεί πρώτα το πολύ νερό και ύστερα παίρνει τη λιπαρή γη που βρίσκεται από κάτω, αφήνοντας μόνο τις πέτρες και την άμμο που κατακάθισαν και που είναι άχρηστα.
Ξηραίνει το λιπαρό πηλό τόσο, όσο να γίνει σα μαλακό κερί και μετά τον πλάθει σε κομματάκια, που πάνω της βάζει τη σφραγίδα της Άρτέμιδος. Ύστερα τα στεγνώνει στη σκιά ώσπου να ξεραθούν και έτσι γίνεται το φάρμακο που είναι γνωστό σε όλους τους γιατρούς, η Λημνία γη».
Στα Χριστιανικά χρόνια η τελετή εξόρυξης συνδυάστηκε με την εορτή του Σωτήρος η οποία γινόταν πλέον στις 6 Αυγούστου, με Χριστιανικό τελετουργικό από ιερείς. Την θέση της Αρτέμιδος στην σφραγίδα των δισκίων με το σκεύασμα, έφερε πια όπως είναι φυσικό η μορφή του Χριστού, ενώ η Λήμνια γη ονομαζόταν πια «αγιόχωμα».(…)
Οι αναφορές και στο Βυζάντιο είναι πολλές. Την θεραπευτική ιδιότητα της αναφέρουν πολλοί, ανάμεσα σε άλλους οι: Αλέξανδρος Τραλιανός (6ος μ.Χ. αιώνας) , Αέτιος Αμιδινός (6ος μ.Χ. αιώνας) , Παύλος Αιγινήτης (7ος μ. Χ αιώνας) Θεοφάνης Νόννος (9ος μ.χ Αιώνας) Κασσιανός Βάσος (10ος μ.Χ. αιώνας) Σιμεών Μάγιστρος (10ος μ.Χ. αιώνας), Αλλάτιος Λέων (6ος μ.Χ. αιώνας), ενώ αναφορές υπάρχουν επίσης σε αραβικά ιατρικά έργα.
Το 1530 μ.Χ. ο συγγραφέας της εποχής Agricola, αναφέρει ότι η Λήμνια Γη πουλιόταν στη Βενετία πολύ ακριβά, και αφού περιγράφει τα δισκία και την χρησιμότητά τους (όπως γράφει ήταν το μοναδικό φάρμακο που χρησιμοποιούσαν οι Τούρκοι κατά της πανώλης), αναφέρει χαρακτηριστικά πως ή σπανιότητά της ήταν τέτοια ώστε πούλησε ο ίδιος 4 δισκία στη Μάλτα για 55 δουκάτα, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο.

Λημνία γη – «terra Sigillata» Science Museum London

Σημαντικές πληροφορίες χρωστάμε στον Γάλλο περιηγητή Belon, ο οποίος ενώ βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη το 1553, έμαθε ότι στη Λήμνο εξάγεται ή περίφημη Λημνία γη. Την αναζήτησε σε φαρμακεία στην Κωνσταντινούπολη αλλά διαπίστωσε πως κυκλοφορούσε σε 18 διαφορετικά είδη, και κατάλαβε πώς ή ξακουστή «σφραγισμένη γη» ήταν νοθευμένη.
Έτσι αποφάσισε όπως και ο Γαληνός στην αρχαιότητα να επισκεφθεί την Λήμνο.Ο Belon έφθασε στη Λήμνο και πήρε την άδεια να επισκεφθεί το μέρος τής εξαγωγής. Όπως αναφέρει αφήνοντας τα ερείπια της Ηφαίστειας πήρε ένα μονοπάτι και βρέθηκε σε ένα λόφο όπου υπάρχει ένα εξωκλήσι ή «Αγία Σωτήρα».
Εκεί τις 6 Αύγούστου (αντί της 6ης Μαίου που γινόταν στην αρχαιότητα προς τιμή Θεάς Αρτέμιδος), ήταν η μοναδική μέρα τού χρόνου (για να βρίσκεται υπό την Θεϊκή προστασία και ευλογία του Ιησού Σωτήρος) όπου συγκεντρώνονται όλοι οι άρχοντες του τόπου “Έλληνες και Τούρκοι, και φυσικά οι Έλληνες ιερείς (…) για την διεξαγωγή της επίσημης τελετής της εξόρυξης.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, αφού γίνει ή λειτουργία από τους Έλληνες ιερείς, όλοι οι παρευρισκόμενοι ανεβαίνουν την πλαγιά του λόφου, και αρχίζουν να σκάβουν τη γη 40 με 60 εργάτες, ώσπου να φθάσουν στη φλέβα. Τότε οι καλόγεροι γεμίζουν μερικά σακούλια με τη γη (όπως έκανε στην αρχαιότητα και η ιέρεια της Αρτέμιδος) και τα παραδίδουν στον Τούρκο επίσημο. (…)
Όταν οι Τούρκοι πάρουν όσο τούς χρειάζεται και κατόπιν οι εργάτες σκεπάζουν ξανά τη φλέβα με χώματα. Ο Τούρκος ο διοικητής του νησιού στέλνει το μεγαλύτερο μέρος της Λήμνιας γης στο σουλτάνο στην Κωνσταντινούπολη, και το υπόλοιπο το πουλάει στους έμπόρους, πού συνήθως ήταν Εβραίοι. (;) Εκείνοι πού παρευρίσκονταν στην επίσημη εξόρυξη μπορούσαν να πάρουν ένα μικρό κομμάτι για προσωπική τους χρήση, εάν όμως έβρισκαν στην κατοχή κάποιου γη χωρίς τη σφραγίδα του κυβερνήτη, τότε του επέβαλλαν βαρύτατο πρόστιμο, ενώ παράνομη εξαγωγή της από κατοίκους τιμωρούταν με ποινή αποκεφαλισμού.
Σύμφωνα με τον Belon τα κομμάτια της σφραγισμένης γης είχαν σφραγίδες όχι μεγαλύτερες από τον αντίχειρα, είχαν 4 γράμματα, και ζύγίζαν 4 δράμια. Η σύστασή της ήταν μαλακή, και όταν την δάγκωνε κάποιος το χρώμα της ήταν κόκκινο.

Σφραγίδες Λημνίας γης όπως τις καταγράφει ο Belon (1555)

Την ίδια εποχή (1556) ο Thevet, γράφει γι” αυτήν στο βιβλίο του «Cosmograρhie de Levant», πού εκδόθηκε υπό την αιγίδα του Βασιλέα της Γαλλίας πώς ή Λημνία γη, ο περίφημος θεραπευτικός πηλός πού ήταν περιζήτητος σ” όλο τον κόσμο κατά τον Μεσαίωνα χρησίμευε για την γρίπη, τα έλκη, και ήταν το μοναδικό φάρμακο για τα δαγκώματα φιδιών και ενάντια σε όλα τα δηλητήρια.
Το 1562 ο Αυστριακός πρεσβευτής Busbequius έστειλε τον Ισπανό ιατρό Stefano Albacario στη Λήμνο για να ερευνήσει την Λημνία γη. Πράγματι ο Albacario παρευρέθηκε στην εξαγωγή της. Λίγα χρόνια αργότερα (το 1579) επισκέφθηκε το νησί ο περιηγητής Ρίπο σύμφωνα με τον οποίο ο χώρος από όπου εξορυσσόταν ή Λημνία γη ήταν μία φυλασσόμενοι πηγή η οποία ήταν περιτριγυρισμένη με τείχη.
«Όταν την βγάλουν την 6η Αύγούστου με την σχετική τελετή, παίρνει μια αρκετά μεγάλη ποσότητα ο κυβερνήτης του νησιού, σφραγίζει το φορτίο με τη σφραγίδα του σουλτάνου και έτσι σφραγισμένο το φορτίο του το στέλνει.
Ο σουλτάνος στέλνει συνήθως μερικά κομμάτια δώρο στους πρεσβευτές και τούς ξένους πρίγκιπες. Το κομμάτια αυτά είναι στρογγυλά, χοντρά όσο ένα δάχτυλο, μεγάλα όσο ένα διπλό δουκάτο και έχουν χρώμα κοκκινωπό. Δεν μπορεί κανείς να την προμηθευτεί παρά μόνο απ” τον ιατρό πού είναι υπεύθυνος του ιδιαιτέρου φαρμακείου του Σουλτάνου, ή από κάποιον πρεσβευτή, στους όποίους όμως δεν δωρίζεται τόσο μεγάλη ποσότητα ώστε να διαθέτουν αρκετά κομμάτια.
Οι Έλληνες κάτοικοι τού νησιού καταφέρνουν (;) καμιά φορά να αποκτήσουν μερικά μικρά κομμάτια δωροδοκώντας τούς φύλακες τής πηγής.
Η γη αυτή εκτός από τις αιμορραγίες και τις δυσεντερίες, είναι επίσης πολύ αποτελεσματική κάτω των δηλητηρίων και της πανώλης. Αυτό αποδεικνύεται καθημερινά, εκτός αν μεταχειριστεί κανείς την νοθευμένη ή ψεύτικη «γη» που πουλάνε οι φαρμακοποιοί στην Κωνσταντινούπολη και σ” άλλα μέρη, πού πουλούν γη της Αρμενίας για Λήμνια».
Ο Thomaso Porcacchi da Castiglione στο βιβλίο του «τα πιο φημισμένα νησιά του κόσμου» πού εκδόθηκε το 1590 στη Βενετία αναφέρει σχεδόν τα ίδια με τούς προηγουμένους σχετικό με τις ιδιότητες της σφραγισμένης γης. Η Λημνία γη περιλήφθηκε στην πρώτη έκδοση της Φαρμακοποιίας του Βασιλικού Κολεγίου των ιατρών του Λονδίνου το 1618, και αναφέρεται στα περισσότερα επίσημα βιβλία της “Ιατρικής της Ευρώπης του 17ου και 18ου αιώνα.
Τον 17ο αιώνα ο Άγγλος Dr. John Covel επισκέφτηκε την Λήμνο με τον Άγγλο πρεσβευτή στην Κωνσταντινούπολη Sir John Finch, και αναφέρει πώς η διαδικασία της εξαγωγής τής Λημνία γης παράμενε ή ίδια όπως και παλιά, δηλαδή στον ίδιο τόπο και την ίδια ημερομηνία, στις 6 Αύγούστου. «Η θέση βρίσκεται σε έναν λόφο κοντά στην Παναγιά του Κότσινου και μάλιστα κοντά στο εξωκλήσι Μεταμόρφωση.
Εκεί στη ρίζα ενός βράχου είναι μια μικρή καθαρή πηγή από εξαιρετικό νερό, το οποίο τρέχει προς τα κάτω. Ανατολικά της πηγής, πριν την ανατολή του ήλιου αρχίζουν να σκάβουν και ανοίγουν έναν λάκκο περίπου μιάμιση γυάρδα φαρδύ και βαθιά λίγο πάνω απ” το ύψος ενός άνδρα. Από εκεί βγάζουν μαλακό χώμα, 20-30 περίπου καντάρια μαλακό σαν βούτυρο.
Το χώμα αυτό το μεταφέρουν στον Άγιο Υπάτιο για την επεξεργασία του. Εδώ υπάρχει μια μεγάλη και φαρδιά βρύση, όπου πρώτα διαλύουν το χώμα στο νερό, το δουλεύουν με τα χέρια τους, το στραγγίζουν και πετούν το νερό κι αυτό που μένει είναι ο θεραπευτικός πηλός, το «αγιόχωμα», το οποίο στη συνέχεια το σφραγίζουν».
Μάλιστα οι καλόγεροι και οι άλλοι Έλληνες προσπάθησαν να τον πείσουν ότι την ήμερα αυτή αγιάζεται. (…) Οι Βενετοί και οι Τούρκοι εκμεταλλεύονται αποκλειστικά τον θεραπευτικό πηλό, στους “Έλληνες δεν επιτρέπεται. Αύτή ή γη, γράφει ο Covel, θεωρείται φάρμακο κατά του πυρετού της ελονοσίας, όταν λαμβάνεται στην αρχή τής νόσου. Αρκεί να διαλύσει ο άρρωστος λίγο στο νερό και να το πιει 2-3 φορές και γίνεται καλά. Οι γυναίκες το παίρνουν για να έχουν καλή και γρήγορη γέννα, δίδεται και εναντίον των αιμορραγιών και των ασυνήθιστων διαρροιών. Επίσης είναι σπουδαίο αντίδοτο κατά των δηλητηρίων.»
Στις αρχές του18ου αιώνα (1703) φθάνει στο νησί ο Dr Oapper, και περιγράφει το λόφο, τον τόπο εξαγωγής, την εκκλησία και την διαδικασία εξαγωγής της. Το 1712, o Ροmet στο βιβλίο του «ιστορία των φαρμάκων» γράφει:
«Η γη με την μεγίστη εκτίμηση είναι σε μικρά κόκκινα κομματάκια, είναι ή λιγότερο αμμώδης και ή πιο σηπτική. Είναι σε πολύ χρήση στους ιατρούς, λόγω της σηπτική της ιδιότητας. Η Λημνία γη μπορεί να είναι παχιά, σαν πηλός, ξερή, μαλάκια, κίτρινη, άσπρη ή κοκκινωπή και στυπτική στη γεύση». Και συμβουλεύει «διάλεξε τη γη πού είναι μαλακή στο πιάσιμο και πού διαλύεται στο στόμα».

Παρασκευή «Λημνίας Γης»

Αργότερα στα 1739 επισκέφθηκε τη Λήμνο ο Pococke πού στις σημειώσεις του αναφέρει ότι συνεχιζόταν ή πατροπαράδοτη τελετή εξαγωγής της ιαματικής γης. Θα πρέπει να αναφερθεί πως υπήρχαν πολλές άλλες παρασκευές αντίστοιχες της Λήμνιας γης εκείνη την εποχή και σε άλλες περιοχές, εντός και εκτός της Ελλάδος, όπως η Σάμια γη, η γη τής Χίου, της Μήλου, της Σινώπης, της Ερέτριας, τής Κιμώλου της Βηθλεέμ (Terra Bethlehem), της Σικελίας (Terra Sicula), τής “Αρμενίας (Bole Armenian), της Πορτογαλίας (terra Ροήugallίca), της Μάλτας (terra Sigillata from Malta), πολλές παρεμφερείς στην Ίταλία4 (Sessana, Toccarese,Orlana, Florentina), γη της Ουγγαρίας και στο τέλος του 16ου αιώνα και στην Αγγλία και ακόμα στην Τουρκία (terra Sigillata Turcica), της «Αραβίας (terra Sigillata Arabica), των “lεροσολύμων (terra Sigillata Hierosolymitana) και πιθανώς και άλλες. κ.λ.π. Η Λημνία όμως ήταν η παλιότερη, η πιο φημισμένη και η πιο ακριβή.
Μάλιστα δε ένας κατάλογος από φάρμακα πού πουλήθηκαν στην Φλωρεντία το 1761 αναφέρει πως η τιμή της ήταν σε 5 λίρες την ούγια. Όπως φαίνεται από την κυκλοφορία όλων αυτών των απομιμήσεων της Λημνία γης και των ανταγωνιστικών φαρμάκων, επηρεάστηκε η ζήτηση της, κατά συνέπεια άρχισε να περιορίζεται και η εξαγωγή της.
Η τελευταία εμφάνιση της σε επιστημονικό σύγγραμμα είναι πιθανώς αυτή πού περιέχεται σε μία εργασία σχετική με τα φάρμακα στο συμπλήρωμα της Φαρμακοποιός του Grey στα 1848, πού αναφέρεται ως «terra Lemnia, terra Sigillata, Lemnia Earth ή Sealed Earth».
Το 1890 ο Καθηγητής Dr. Tozer στο βιβλίο του «τα νησιά του Αιγαίου», αφού κάνει μία ανασκόπηση σε όσα γνωστά βρήκε ως τότε για τη Λημνία γη, αναφέρει ότι πολλοί Τούρκοι χρησιμοποιώντας τα αγγεία πού είναι κατασκευασμένα απ’ αυτή, πιστεύουν ότι εξουδετερώνεται κάθε δηλητήριο όταν μπει μέσα σε αυτά. Η περιγραφή όμως εξόρυξης όπως περιγράφεται από τον Dr. Tozer, διαφέρει από τις περιγραφές του Γαληνού και του Belon.
Αυτό ίσως οφείλεται στο ότι ίσως είχε εξαντληθεί ή φλέβα, ή δεν έσκαβαν όσο βαθιά έπρεπε, ή το πιο πιθανό να άρχισε να σβήνει σιγά – σιγά το έθιμο, εφόσον οι Τούρκοι δεν μπορούσαν να την πουλήσουν λόγω της μείωσης της ζήτησης. Έτσι περιγράφει μία τελετή η οποία έμοιαζε πια περισσότερο με παρηκμασμένο πανηγύρι.
Έτσι ενώ παλαιοτέρα όπως π.χ τον 16ο αιώνα, οι αναφορές κάνουν λόγο πως κατά την διαδικασία εξόρυξης συγκεντρωνόταν έως και 3000 άνθρωποι, στα τέλη του 19ου αιώνα μαζευόταν ελάχιστοι.
Ο Τozer αναφέρει πως όταν παραβρέθηκε στην τελετή εξόρυξης παρευρίσκονταν μόνο 12 μόνο, ενώ ή κατανάλωση του φαρμάκου περιορίζονταν στο ανατολικό μέρος του νησιού, όπου εξακολουθούσαν να το χρησιμοποιούν για τούς πυρετούς και μερικές άλλες ανωμαλίες καταπίνοντας το σαν σκόνη μέσα στο νερό. Αλλά και ή ποσότητα πού έβγαζαν ήταν πολύ μικρή σε σύγκριση με παλιότερες εποχές. Αναφέρει επίσης πως πίστευαν ότι αν η εξόρυξη δεν γινόταν πριν την ανατολή του ήλιου, οι θεραπευτικές της ιδιότητες χάνονταν.
Όμως το έθιμο είχε πλέον τόσο παρακμάσει, πού ο επιστάτης του χωριού ζήτησε από την τουρκική κυβέρνηση να τού δώσει την άδεια να οργώσει την περιοχή με καλαμπόκι. (…)
Γύρω στο τέλη του περασμένου αιώνα επισκέπτεται το νησί ο καθηγητής της ανωτάτης Γεωλογικής σχολής τής Γαλλίας Launay παρακινούμενος από τη παλαιά μεγάλη φήμη τής Λημνία γης. Ο Launay παίρνει δείγμα του πηλού για εξέταση και παραθέτει στο τέλος τής μελέτης του ανάλυση του χώματος, σημειώνοντας στο χάρτη πως στην περιοχή αυτή επικρατεί το πέτρωμα τραχείτης .
Ο καθηγητής Thompson το 1913 παρουσίασε στο 17ο Διεθνές συνέδριο τής “Ιατρικής στο Λονδίνο, στο τμήμα « Ιστορία τής ιατρικής», θέμα σχετικό με «ένα φημισμένο φάρμακο των αρχαίων χρόνων, τη σφραγισμένη γη της Λήμνου», δίνοντας μια χημική ανάλυση από ένα κομμάτι Λημνίας γης η οποία υποστήριζε πώς ήταν του 16ου αιώνα.
Τον Αύγουστο του 1916 έχουμε και την τελευταία γνωστή αναφορά εξόρυξης από τοπική Λημνιακή εφημερίδα η οποία αναφέρει (1): «Ενεργεία των κ.κ. Ευαγγέλου και Χαρ. Τσουκαλά και Βασ. Σιδερά επί τη εορτή της Μεταμορφώσεως η Κοινότης Ρεπανιδίου απεφάσισε την επανάληψιν της Αρχαιότατης Θρησκευτικής τελετής της υπό Χριστιανών και Οθωμανών ανέκαθεν τελούμενης. Προ της Ανατολής του ηλίου επί του λόφου εφ” ου εμνημονεύετο ότι εξήγετο η Λημνία γη, έσπευσαν οι κάτοικοι Ρεπανιδίου και μετά τον αγιασμόν ήρξαντο της ανασκαφής προς εύρεσιν της Λημνίας γης (αγιόχωμα).
Μόλις ευρέθη αύτη έκυπτον πάντες ως εις προσκύνημα να λάβωσιν εκ του ιερού τούτου χώματος του κατ” αρχαίαν παράδοσιν χρησιμεύοντος ως φαρμάκου κατά πάντων των δηλητηριωδών εντόμων.
Οι αγγειοπλάσται έλαβον τοιούτον αγιόχωμα προς κατασκευήν σωλήνων, κυπέλλων και ποτηρίων άτινα κατά την αρχαίαν εποχήν εθεωρούντο θαυματουργά και επέποντο και εις αυτούς έτι τους Σουλτάνους της Κωνσταντινουπόλεως οίτινες δι” ειδικών αυτοκρατορικών διαταγμάτων και δι” ιδίων απεσταλμένων μετά λιτανείαν ελάμβανον τα εκ του χώματος τούτου αγγεία, άτινα αφού εσφραγίζοντο δια της σφραγίδος του Σουλτάνου, εψήνοντο και εστέλλοντο εις Κ/πολιν.
Το χώμα τούτο εξαγόμενον μόνον κατά την ημέραν της Μεταμορφώσεως χρησιμοποιείται υπό των κατοίκων ως φάρμακον κατά του παροξυσμού, πινόμενον αφού τεθή εντός ύδατος ηγιασμένου.» (…) Η θέση εξόρυξης της «Λημνίας γης» εντοπίζεται σε επίπεδη έκταση κοντά στο λόφο Δεσπότης, (ο αρχαίος Μόσυχλος όπου σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία έπεσε ο Ήφαιστος μετά το διωγμό του από τον Όλυμπο) 1 χλμ.νοτιοδυτικά περίπου του χωριού Κότσινας στον κόλπο του Πουρνία και νότια του εξωκλησιού του Σωτήρος.
Το εξωκλήσι «Χριστός Σωτήρ εν τω Παλαιολάκκω» αναφέρεται το 1320 σαν πατριαρχική εξαρχία, ενώ το 1565, το 1615 και το 1631 σαν μετόχι της Μ. Λαύρας «ο Σωτήρ εις τον Κότζινον εν ω το Αγιόχωμα». Για αυτό τον λόγο και η Λήμνια Γη σφραγιζόταν με την κεφαλή του Σωτήρος. (;)
Όσον αφορά τις χημικές αναλύσεις που έχουν γίνει για την σύσταση της Λήμνιας γης , γνωστότερες είναι από οι εξής : Του Dr. Daubeny (γύρω στο 1890), σύμφωνα με τις αναλύσεις του οποίου περιείχε : Πυριτική Άργιλο, Αλουμίνα , Οξείδιο του σιδήρου, Νερό, Νότρον, Ασβέστιο, Μαγνήσιο.
Σύμφωνα με την ανάλυση του καθηγητή Launay, (γύρω στο 1895), περιείχε: Πυριτική άργιλος, Αλουμίνα , Υπεροξείδιο. του σιδήρου, Ασβέστιο, Μαγνήσιο, Θειικό οξύ, Καμένη άσβεστος.
Τέλος σύμφωνα με την ανάλυση του Τhompson (γύρω στο 1913 με 100 δείγματα που υποστήριζε πως ήταν του 160υ αιώνα) περιείχε: Πυριτικά Άλατα , Οξείδιο του σιδήρου , Οξείδιο του Αλουμινίου , Οξείδιο του Ασβεστίου, Μαγνησία, αλκαλικό Νερό και διοξείδιο του άνθρακος.
Είναι προφανές πως και οι τρεις αναλύσεις δίνουν τα ίδια περίπου αποτελέσματα. Είναι αξιοπρόσεκτο πως το μεγαλύτερο ποσοστό στη σύνθεση της Λημνίας γης κατέχει ή άργιλος (Πυριτική, αλουμινίου), πού είναι ο φυσικός καολίνης, ουσία πού και σήμερα ακόμη χρησιμοποιείται σε δηλητηριάσεις από τροφές, δυσεντερίες, δυσπεψίες, γενικά σε διάρροιες μόνη ή σε συνδυασμό με άλλα άντιδιαρροϊκά φάρμακα.
Οι δε ενώσεις του αργίλιου, μαγνησίου και ασβεστίου αποτελούν και σήμερα άριστα άντιόξινα και άντιδιαρροϊκά φάρμακα, γι” αυτό και πολύ υπολογίζονται στις σημερινές φαρμακοποιίες.
Μάλιστα ή κεκαυμένη μαγνησία επειδή είναι αλκάλι, μπορεί να εξουδετερώνει τα ισχυρά οξέα και χορηγείται σε δηλητηριάσεις με οξέα. Ο σίδηρος και τότε όπως και τώρα είχε τις ίδιες ενδείξεις, δηλαδή βοηθούσε γενικά στην αναιμία και διδόταν στην κύηση, τη γαλουχία, σε γαστρεντερικά νοσήματα και άλλού. Το ανθρακικό νάτριο λαμβανόμενο εφαρμόζεται επί υπερχλωρυδρίας.
Όσο για το Θείο στην αναλογία πού υπήρχε, σίγουρα θα πρόσφερε τουλάχιστον αντισηπτική δράση σε εξωτερική χρήση, αφού είναι γνωστό πώς σε συνδυασμό με αλκάλια καταστρέφει ζωικά παράσιτα του δέρματος λόγω σχηματισμού θειούχων αλκαλίων.
Δεν θα ήταν υπερβολή συνεπώς να υποστηριχθεί πως η Λημνία γη αποτελεί ίσως το μοναδικό γνωστό φάρμακο με αναγνωρισμένες φαρμακευτικές ιδιότητες, και τόσο μεγάλη διάρκεια ζωής ανά τους αιώνες. Υπό αυτό το πρίσμα θα μπορούσε να υποστηριχθεί οι φαρμακευτικές της ιδιότητες – τηρουμένων βέβαια των αναλογιών-, δεν υστερούσαν σε τίποτε συγκρινόμενο με τα σημερινά φαρμακευτικά προϊόντα.
Η Λημνιακή γη αποτελεί μία μοναδική κληρονομιά, και είναι πραγματικά λυπηρό πως οι τοπικές αρχές δεν έχουν κάνει καμία προσπάθεια ανάδειξης του μοναδικού αυτού δώρου της Λήμνιας γης αν όχι για ιατρικούς, αλλά τουλάχιστον για ιστορικούς και τουριστικούς ακόμα λόγους…
Παραπομπή: (1) εφ. «Λήμνος», φ. 37, 14/8/1916
Βιβλιογραφία: ΣΠΥΡ. ΑΝΤ. ΠΑΞΙΜΑΔΑΣ. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΟ ΑΘΗΝΩΝ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ ΑΘΗΝΑ 1982
Στην σημερινή εποχή που δεν υπάρχει η «Λημνία Γη» σε παραγωγή, στο εμπόριο υπάρχει θεραπευτική αργιλώδης γη και υπόσχεται τα ίδια…
Περιληπτικά:
Αποτοξινώνει και καθαρίζει τον οργανισμό, αποβάλει τη ραδιενέργεια, εξισορροπεί το ph του οργανισμού και πολλά άλλα.
Λέγεται bentonite clay (που είναι αργιλώδης γη).
ΠΗΓΗ