ബൂലോകകവിത

2026-10-26T00:31:33.812+05:30

അലച്ചിലിന്റെ നോട്ടുപുസ്തകം

ഡോ. അനു പാപ്പച്ചന്റെ *തുഗ്ലക്കാബാദ് 26 എന്ന കവിതയുടെ വായന

അനൂപ് എം. ആര്‍.

നിറങ്ങളുടെ സഞ്ചാരം, ഓരോ നിറങ്ങളുടെയും വകഭേദങ്ങള്‍, അതിലൂടെ വികസിക്കുന്ന മറ്റേതോ നഗരത്തിന്റെ ആത്മമായി തുടിക്കുന്ന വികാരവിചാരങ്ങള്‍... സ്വപ്നത്തില്‍ പാഞ്ഞുപോകുന്ന ഒരു നോട്ടമാണ് ആണ് പാപ്പച്ചന്റെ തുഗ്ലക്കാബാദ് 26 എന്ന കവിത. ധാബകളിലെ അടുപ്പുകനലുകള്‍ കെടുമ്പോള്‍ എന്റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഞാനും അലയുകയാണ്. അലച്ചിലിന്റെ നോട്ടുപുസ്തകം പോലെയാണ് ഞാനീ കവിതയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. എത്രയോ രാത്രികളുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഞൊടിയിടയില്‍ വന്നുനിരക്കുന്നു.

മനസ്സില്‍ പല വീക്ഷണകോണുകള്‍ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടാണല്ലോ ഓരോരുത്തരും വായിക്കുന്നത്. ചിലര്‍ കടലോരത്തിരുന്ന്, ഓടുന്ന വണ്ടികളിലിരുന്ന്, എഴുത്തുമേശയിലിരുന്ന് അങ്ങനെ ഓരോരുത്തരും വായിക്കുന്നു. ഈ കവിത വായിക്കാന്‍ ഞാന്‍ സൈക്കിള്‍ റിക്ഷയാണ് ചവിട്ടുന്നത്.

ഉടലിനെ ചാണക്കല്ലിലുരച്ച് മൂര്‍ച്ചയാക്കുന്ന, എന്നാല്‍ ഉരയ്ക്കുന്തോറും തേഞ്ഞുപോകുന്ന നിറങ്ങള്‍ നഷ്ടമാകുന്ന തൊഴില്‍ജീവിതങ്ങള്‍ പുഴയോരത്തെ അലക്കുതുണികള്‍ അഴയിലെന്നതുപോലെ എമ്പാടും തോരിയിട്ടിരിക്കുന്നു. ജീവിതമാക്കാന്‍ പെടാപ്പാടുപെടുന്ന വാക്കായുരുവംകൊണ്ടിട്ടില്ലാത്ത അവസാനിക്കാത്ത സ്ത്രീയാധ്വാനങ്ങള്‍. ഗലികളില്‍ കടുംചായങ്ങള്‍ കാണും. അവയെല്ലാം ജീവിതങ്ങളില്‍നിന്ന് വാര്‍ന്ന് തെരുവിലേയ്ക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടവയാണെന്ന് നമ്മള്‍ വീണ്ടും തിരിച്ചറിയും. കടും നീലയില്‍ കടലിലേയ്ക്കൊഴുകുന്ന ദാദിമാരുടെ കഥകള്‍.

എല്ലായിടത്തും പരിചയമുള്ള നഗരത്തില്‍ സ്ത്രീ ആരെന്ന് കവി വായനക്കാരെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. സൂക്ഷ്മമായ ഒരു ശില്പം അനു പാപ്പച്ചന്റെ കവിതകളിലുണ്ട്. സ്ഥൂലതയെ തള്ളിക്കളയുന്നതുകൊണ്ടാണ് ആ കവിതകള്‍ എനിക്കു പ്രിയപ്പെട്ടതാകുന്നതും. സൈക്കിള്‍ റിക്ഷ ശ്വാസം മൂട്ടിക്കൊണ്ട് ഞരങ്ങുന്നുണ്ട്. ഒരാണായിരിക്കണം, എന്തിനായിരിക്കണം! ഇരുമ്പഴികളില്‍ കോര്‍ത്ത കുഞ്ഞുപാവാടകള്‍ പിന്നിപ്പോയിരിക്കുന്നു. അക്കാലം മാറുന്നുണ്ടോ? പല വലിപ്പങ്ങളുടെ പാവാടക്കാലങ്ങള്‍ വന്നുപോകുന്നതല്ലാതെ!

ഈ മാസം ലോഗോസ് ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ചെഞ്ചോരപ്പരത്തി എന്ന ആദ്യ കാവ്യപുസ്തകം

മറ്റേതോ നഗരത്തില്‍ കാണുന്നതെങ്കിലും യാത്രാപോകുന്ന പെണ്ണിന് അവയെല്ലാം കൈവെള്ളയിലെന്നതുപോലെ വായിച്ചെടുക്കാനാകും. ചാണകമുണങ്ങിയ തറയില്‍ കുത്തിയിരുന്ന് പല പ്രായങ്ങളിലെ സ്ത്രീ എന്തെല്ലാം അരച്ചും പൊടിച്ചുമെടുത്തു. എത്രയാളുകളെ ഊട്ടി. മുടിനരച്ചു. കൈമുട്ടുകള്‍ മെലിഞ്ഞുന്തി. എന്നിട്ടും അടുക്കളയില്‍ പണിയൊഴിയാത്ത നേരമാണ്. പുളിപ്പിക്കാനുള്ള മാവ്, റൊട്ടിക്കുകുഴച്ച ഉരുളകള്‍ ശീലത്തുണിയാല്‍ മൂടിയിരിക്കണം. വീടുമുഴുവന്‍ വിശപ്പുമാറ്റി ഉറങ്ങാന്‍ പോയി. അവള്‍ തന്റെ വിശപ്പുമാറ്റാന്‍ ഉത്തകാത്ത ഭക്ഷണപ്പുരകളില്‍ തുടരുകയാണ്. വെള്ളം തീര്‍ന്നുപോകുമ്പോള്‍ പൊരിവെയിലില്‍ ദിവസം മുഴുവന്‍ ഒക്കത്തും തലയില്‍ ഗോപുരം കണക്കെയും കുടങ്ങള്‍ ചുമന്നുകൊണ്ട് അവളിപ്പോഴും നടക്കുകയാണ്. പൊരിവെയിലിന്റെ നരച്ച പാതയില്‍ അവളുടെ ചേലയില്‍ അല്പം കടും നിറങ്ങള്‍ കണ്ടേക്കാം. ചോരവിയര്‍ത്തുകൊണ്ട് ജീവിതം വാര്‍ന്നുപോകുന്നവരുടെ ബലിയിടങ്ങളാണ് നിത്യജീവിതത്തിന്റെ അടുക്കളകളെന്ന് പറയുകകൂടിയാണ് ഈ കവിത. അതിലേറെ അടുക്കള വീട്ടിലെ കേവലമൊരു മുറിയല്ലെന്നും സ്ത്രീയ്ക്ക് ലോകം മുഴുവന്‍ ഒരടുക്കളയായി വളരുന്ന സമസ്യയെ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടുന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യംകൂടി അതിജീവിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നും ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുകയാണ്.

കടന്നെത്തിയ ദൂരത്തില്‍ അവള്‍ക്ക് ഓര്‍ത്തെടുക്കാവുന്നതെന്താണ്!

“ബേട്ടിമാര്‍ കാലൂര്‍ത്തിയിട്ട

ഇടുപ്പുകളുടെ മടക്കുകളില്‍

ചുരുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു കടന്നെത്തിയ കാലം”

*സമകാലിക മലയാളത്തില്‍ 2026 ജൂലൈ മാസം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കവിത

അനുബന്ധം: സൈക്കിളില്‍ നടത്തിയ പല യാത്രകളും വീട്ടില്‍നിന്ന് സ്വയമെടുത്തെറിയുന്നവയായിരുന്നു. അറിഞ്ഞാലും അജ്ഞാതങ്ങളിലേയ്ക്കുള്ള പുറപ്പാടുകള്‍കൂടിയാണല്ലോ യാത്രകള്‍! ചെന്നൈ യാത്രയുടെ രണ്ടാം ദിവസം പുലര്‍ച്ചെ കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴ. നനഞ്ഞുതണുത്ത് പഞ്ചറായിപ്പോയ സൈക്കിളുമായി സേലത്തിനപ്പുറത്തെവിടെയോ ദേശീയപാത 47 നുവക്കത്ത് കണ്ണുകാണാതെ നില്ക്കുന്നു. പെഡല്‍ കറക്കി അദ്ധ്വാനിക്കുമ്പോള്‍ മാത്രം തെളിഞ്ഞുകത്തുന്ന 12 വാട്ട് ബാള്‍ബ്. കണ്ണിലേയ്ക്ക് നേരിട്ടും നനവില്‍വീണ് പ്രതിഫലിച്ചും തുളച്ചുകയറുന്ന ലോറികളുടെ മഞ്ഞവെളിച്ചങ്ങള്‍. പ്രിയപ്പെട്ടതെല്ലാം വീട്ടിലാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും യാത്ര മുന്നോട്ടുപോവുകയാണ്. എപ്പോഴേത്തുമെന്നറിയാത്ത യാത്രകള്‍ ഉദ്വേഗജനകങ്ങളാണ്. ഒരുപക്ഷേ ജീവിതത്തിന്റെ തനിസ്വരൂപമാര്‍ന്നവ.

അഷ്ടമൂർത്തി

2023-04-16T13:25:00.005+05:30

'സൗമ്യമൂർത്തിയുടെ കഥാവഴികൾ'

ഞാൻ നന്നെ കുട്ടിക്കാലത്ത് കഥകൾ എഴുതുമായിരുന്നു. കഥകൾക്കുള്ള ഒരു പ്രത്യേകത അതിൻറെ നായകന്റെയും നായികയുടെയും പേരുകൾ തമ്മിലുള്ള നിതാന്തമായ പൊരുത്തമാണ് : സുകുമാരൻ, സുകുമാരി ;സത്യശീലൻ, സത്യശീല; രമണൻ, രമണിഎന്നിങ്ങനെ...

കുറച്ചുകൂടി മുതിർന്നപ്പോഴാണ് ജീവിതത്തിൽ ദമ്പതിമാർക്ക് പൊരുത്തമുള്ള പേരുകൾ (പൊരുത്തമേ ഉണ്ടാവാറില്ല ) ഇല്ലല്ലോ എന്ന് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.

അതോടെ പുതിയ പേരുകൾ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. മാധവിക്കുട്ടിയുടെ കഥയിലെ മാന്ത്രികസ്പർശമുള്ള ഒരു പേര് അങ്ങനെയാണ് മനസ്സിൽ തട്ടിയത്: സൗമ്യമൂർത്തി!

സൗമ്യമൂർത്തിയുടെ പങ്കാളിക്ക് ഇടാൻ പറ്റിയ പേര് എന്തായിരിക്കും? സൗമ്യ? പോരാ... കുറെ ആലോചിച്ച് ഞാൻ ഒരു പേര് കണ്ടെത്തി: ക്ഷമ!

എൻറെ ബാല്യകഥാകൗതുകലോകത്ത് സൗമ്യമൂർത്തിയും ക്ഷമയും സന്തുഷ്ടരായ ദമ്പതിമാരായി സസുഖം വാഴുകയാണ് !

ഇവിടെ നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കുട്ടേട്ടൻ അഷ്ടമൂർത്തിയാണ്. അഷ്ടമൂർത്തി എന്നാൽ ശിവൻ, ചിലപ്പോൾ സംഹാരരുദ്രൻ .… ഞാൻ പരിചയപ്പെട്ട അഷ്ടമൂർത്തിയ്ക്ക് കുറച്ചു കൂടി പറ്റിയ പേര് സൗമ്യമൂർത്തി എന്നാണ്!(കുട്ടേട്ടൻ ക്ഷമിക്കുക ). സൗമ്യനും കാരുണ്യവാനുമായ സൗഹൃദങ്ങളുടെ ഈ മൂർത്തി യുടെ കഥകൾ ട്രെയിനിലും വീട്ടിലുമായി സന്തോഷത്തോടെ വായിച്ചു. 'പുസ്തകവില്പനക്കാരൻറെ മരണം' എന്ന ഈ സമാഹാരത്തിലെ ഓരോ കഥകളും നന്മയിലേക്കുള്ള ഒരു വാതിൽ തുറക്കൽ ആയി അനുഭവപ്പെടുന്നു.

പുസ്തകങ്ങൾ, വായനശാലകൾ, പുസ്തക വായന ഒക്കെ ലോകത്തിൽ എമ്പാടും എന്നപോലെ മലയാളത്തിലും കഥയ്ക്കും നോവലിനുമൊക്കെ വിഷയമായിട്ടുണ്ട്. സക്കറിയ, സി വി ബാലകൃഷ്ണൻ തുടങ്ങി നിരവധി പേർ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.എന്നാൽ അഷ്ടമൂർത്തിയുടെ വായനയെ കുറിച്ചുള്ള ആധി മറ്റൊന്നാണ്: 'ആരും വായിക്കാൻ ഇല്ലെങ്കിൽ പുസ്തകത്തിൻറെ ജീവിതം എങ്ങനെയാണ് സഫലമാവുക?'(എനിക്കും ഈ ആധി മറ്റൊരുരീതിയിലുണ്ട് - വായിക്കാത്ത പുസ്തകങ്ങളുടെ ക്രോധങ്ങളും രോദനങ്ങളും ദീനങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഇടത്താണ് ഇരിക്കുന്നത് എന്ന് എന്റെ വായനമുറി എന്നെ അനുഭവപ്പെടുത്താറുണ്ട്). അതുകൊണ്ടാവും അഷ്ടമൂർത്തിയുടെ 'ശങ്കരൻകുട്ടിയുടെ പുസ്തകങ്ങൾ 'എന്ന കഥ അത്രമേൽ ഉള്ളിൽ തൊട്ടത്. വിരമിക്കാൻ അഞ്ചു വർഷങ്ങൾ ബാക്കിയുള്ളപ്പോൾ ശങ്കരൻകുട്ടി നാട്ടിൻപുറത്ത് വീട് വെച്ച് അവിടെ ഷെൽഫിൽ നിറയെ പുസ്തകങ്ങളും ഒക്കെയായി അവധികൾ സുന്ദരമാക്കി. നാലുവർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ശങ്കരൻകുട്ടി അസുഖബാധിതനാവുകയും വൈകാതെ മരിക്കുകയും ചെയ്തതോടെ ആ വീടും പുസ്തകങ്ങളും ആർക്കും വേണ്ടാതെ അനാഥമായി. അനാഥവും അവഗണിതവുമായ ജീവിതം നയിച്ചു മടുത്ത പുസ്തകങ്ങൾ പുറത്തിറങ്ങി ജാഥയായി വായനശാലയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. സന്തോഷത്തോടുകൂടി വായനശാലയിൽ എത്തിച്ചേർന്നപ്പോൾ അവിടം ആളും അനക്കവും ഇല്ലാതെ ഇരുട്ടിലാണ്ട് കിടക്കുകയാണ്. അവിടെനിന്നും 'മാർത്താണ്ഡവർമ്മ' പുറത്തേക്ക് പോകുന്നതാണ് അതിഥികൾ കണ്ടത്. ലൈബ്രറിയുടെ ദൈന്യം മാർത്താണ്ഡവർമ്മ അതിഥികളായ പുസ്തകങ്ങളെ അറിയിച്ചു:"കുറച്ചുകാലമായി കുഞ്ഞു കൃഷ്ണക്കിടാവല്ലാതെ(ലൈബ്രേറിയൻ) വായനശാലയിൽ വേറെ ആരും വരാറില്ല .ആളുകൾ വരാൻ വേണ്ടി കാരം ബോർഡ് വാങ്ങിവെച്ചു.തുന്നൽ ക്ലാസുകൾ തുടങ്ങി. ആദ്യമൊക്കെ ചിലർ വന്നിരുന്നു .പിന്നെ ആരും വരാതെയായി. 2018 ലെ ഫിഫവേൾഡ്കപ്പിനാണ് പിന്നെ ആളുകൾ വന്നത്.വലിയൊരു ടിവി വാടകക്കെടുത്ത് പുറത്ത് പ്രദർശിപ്പിച്ചിരുന്നു. രാത്രി മുഴുവൻ ആളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. വേൾഡ് കപ്പ് കഴിഞ്ഞതോടെ എല്ലാവരും തിരിഞ്ഞുപോയി .പിന്നെ ആരെയും ഈ വഴിക്ക് കണ്ടിട്ടില്ല".'രാത്രിയായാൽ ആരും തിരിച്ചറിയില്ലല്ലോ, പുറത്തൊക്കെ ഒന്ന് കറങ്ങി വരാം' എന്ന് പറഞ്ഞ മാർത്താണ്ഡവർമ്മയോട് പകലും ആരും തിരിച്ചറിയില്ല എന്ന് 'സ്മാരകശിലകൾ' പറയാനൊരുങ്ങി. അത് കേൾക്കും മുമ്പേ മാർത്താണ്ഡവർമ്മ പുറത്തിറങ്ങിയിരുന്നു...

'പുസ്തകവില്പനക്കാരന്റെ മരണം' എന്ന കഥയിലും കേന്ദ്രപ്രമേയം അതല്ലെങ്കിലും പുസ്തകങ്ങളുടെ അനാഥത്വം വിഷയമായി വരുന്നുണ്ട്.

മറ്റു കഥകൾ എല്ലാംതന്നെ വളരെ സൂക്ഷ്മമായ അന്തരീക്ഷസൃഷ്ടി, വ്യത്യസ്തരായ, ഇരട്ട ജീവിതം നയിക്കുന്ന മനുഷ്യർ, ജീവിതത്തിൻറെ നിഗൂഢമായ ഭംഗി, കാലഹരണപ്പെടുന്ന ത്യാഗങ്ങൾ , നീട്ടിവെക്കപ്പെടുന്ന സ്നേഹം തുടങ്ങിയ വിവിധ വിഷയങ്ങൾ പ്രസാദാത്മകമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ജെ.സെന്തിലും അൻപഴകനും മുസ്തഫയും വിയെസും പ്രൊഫസർ അരുണഗിരിനാഥനും സാജൻ ഗണപതിയും ഹരിപ്രസാദും (പെണ്ണുങ്ങൾ ആരുംഇല്ല ട്ടോ) ഒക്കെ മനസ്സിൻറെ പൂമുഖത്ത് കസേരയിട്ടിരിക്കുന്നു ,

ഇറങ്ങിപ്പോകാതെ... ❤️

കഥയുടെ,

സ്നേഹസൗഹൃദങ്ങളുടെ സൗമ്യവഴികളിലൂടെ

ഇനിയും ദീർഘകാലം സുസ്മേരവദനനായി

നടക്കൂ, കുട്ടേട്ടാ❤️

സുനീത ടിവി

വി ടി

2023-04-16T13:24:00.001+05:30

"വി ടി എന്നൊരു ദുഷിച്ച സത്വമീ- നാട്ടിലുണ്ട് വഷളൻ വിലക്ഷണൻ എട്ടുചാണിലധികം വലിപ്പമി- ല്ലൊട്ടുമെങ്കിലുമവൻ ഭയങ്കരൻ"

തന്നെ അധിക്ഷേപങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടിയവർക്ക് മറുപടിയായി വി ടി എഴുതിയ സെൽഫ് പോർട്രേറ്റ് ആണ് മുകളിൽ കൊടുത്തത്. രോഗക്കിടക്കയിൽ ആയിരിക്കുമ്പോഴും നടക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ ' ഈ അക്രമവും അനീതിയും കണ്ടു മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?' എന്ന് ഓരോരുത്തരോടും താൻ ചോദിക്കുമെന്ന് പറയാറുള്ളത് മകൻ വി ടി വാസുദേവൻ ഓർമ്മിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിലുടനീളം അവനവനോട് തന്നെ സമരം ചെയ്ത് നിർമ്മിച്ച ആ ജ്വാല ഒരു സമുദായത്തിന്റെയും ഒരു ദേശത്തിന്റെതന്നെയും മാറ്റത്തിന് ഇന്ധനമാക്കി മാറ്റിയ ആളാണ് വി ടി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തെ അടുത്തുനിന്ന് അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് മകൻ 'വി ടി : ഒരു തുറന്ന പുസ്തകം' എന്ന കൃതിയിൽ. പുസ്തകത്തിൽ ഭൂരിപക്ഷവും അച്ഛനെക്കുറിച്ച് ആയിരിക്കുമ്പോഴും അതിലൂടെ പ്രകാശിക്കുന്ന അമ്മയുടെ മുഖം കൂടിയുണ്ട്-ഗ്രന്ഥകാരന്റെ വാക്കുകൾ വായിക്കുക: "അച്ഛൻറെ ഹിതം പോലെ വന്നു കയറുന്ന സ്നേഹിതരെ സ്വീകരിച്ച് സൽക്കരിക്കാൻ പാടുപെട്ട അമ്മ സ്വന്തം ആരോഗ്യം ദാനം ചെയ്ത് അച്ഛനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ വൃദ്ധയായി". ആ അമ്മയുടെ(ശ്രീദേവി അന്തർജ്ജനം) കൂനിക്കൂടിയുള്ള നടത്തവും അവശതകളും അക്ഷീണവും ത്യാഗഭരിതവുമായ സഹധർമ്മാചരണത്തിൻറെ തുടർച്ചയായിരുന്നു.

എന്തുകൊണ്ടാണ് വി ടി യിലേക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും പോവാൻ തോന്നുന്നത്? നിസ്സാരമായ , കഥയില്ലാത്ത അഹന്തകൾ എത്തിനോക്കുമ്പോൾ ആ വലിയ സാന്നിധ്യത്തിനുമുമ്പിൽ ചെന്ന് സ്വന്തം നിസ്സാരത ബോധ്യപ്പെടാൻ ...

"കത്തുന്നുണ്ടു വിളക്കു രാവു- പകലും സംഗീതകോലാഹലം മെത്തുന്നുണ്ടു ഗഭീരമൗനമധുരം ത്രൈലോക്യചൈതന്യമേ

ഉത്തുംഗാത്ഭുതരംഗസീമ്നി

നടനം ചെയ്യുന്നു നീയന്തിക- ത്തെത്തുന്നില്ലിവനിന്ദ്രിയ -

ച്ചിറകടിച്ചെത്രക്കുയർന്നീടിലും...

എന്ന് കെ കെ രാജാ എഴുതി.'ഉത്തുംഗാത്ഭുതരംഗസീമ്നി നടനം ചെയ്യുന്ന'

വി ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് എത്ര ഉയർന്നാലും നമുക്ക് എത്താൻ സാധിക്കുകയില്ല തന്നെ...

കെ പി നിർമ്മൽകുമാറിനെ പേടിക്കണോ?

2023-04-16T13:22:00.007+05:30

കെ പി നിർമ്മൽകുമാറിനെ പേടിക്കണോ?

കുറെ നാളായി ഇങ്ങനെ ഒരു തലക്കെട്ട് ഉള്ളിൽ കിടന്നു കളിക്കുന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ കുറച്ചു പേടിയൊക്കെ ഉണ്ട്. ഇതുവരെ നേരിൽ കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും, കർക്കശക്കാരനായ ഒരു മുതിർന്ന അധ്യാപകനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു അദ്ദേഹം.

ഞാൻ ജനിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് കഥ എഴുതിത്തുടങ്ങിയ, 'ആധുനികകഥയുടെ പര്യായം' എന്നൊക്കെ വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന തരത്തിൽ പ്രസിദ്ധി നേടിയ എഴുത്തുകാരനാണ് കെ പി നിർമ്മൽ കുമാർ. ആദ്യകാല രചനകളിൽ ഒരു വിഭാഗം പിൽക്കാലത്ത് അദ്ദേഹം തള്ളിക്കളഞ്ഞു. മറ്റു ചിലവയിൽ കാലികമായ കോപ്പി എഡിറ്റിംഗ് നടത്തി പുതുക്കി.

ഏതാണ്ട് രണ്ടു പതിറ്റാണ്ടിലധികമായി മഹാഭാരതത്തിന്റെ ഒപ്പമാണ് അദ്ദേഹം. ഇതിഹാസം കടഞ്ഞെടുത്ത് മൂന്നു കൃതികൾ അദ്ദേഹം രചിച്ചു: ജനമേജയന്റെ ജിജ്ഞാസ, ഇന്നത്തെ അതിഥി അതീതശക്തി , കൊട്ടാരം ലേഖികയുടെ അഭിമുഖങ്ങൾ. ഭാരതപര്യടനം മുതൽക്ക് മഹാഭാരതം ഒരു സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയർ വരെയുള്ള മഹാഭാരതപുനരാഖ്യാനങ്ങളുടെ വലിയൊരു നിര നമുക്കുണ്ട്. അവയിൽനിന്ന് നിർമ്മൽ കുമാറിന്റെ കൃതികളെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന ഘടകം അതിൻറെ വീക്ഷണസ്ഥാനമാണ്-പത്രപ്രവർത്തകരുടെ അതിവിമർശനപരമായ വീക്ഷണസ്ഥാനം. ഹസ്തിനപുരി പത്രികയുടെ യുദ്ധകാര്യലേഖകനും കൊട്ടാരം ലേഖികയും ജനമേജയന്റെ ജിജ്ഞാസയിലൂടെ രംഗത്ത് വരുന്നു. പുതിയ കൃതിയിൽ എത്തുമ്പോഴേക്കും കൊട്ടാരം ലേഖിക ഏകയാവുന്നു. ഈ വീക്ഷണകോൺ അദ്ദേഹത്തിന് നൽകുന്നത് അനന്തമായ വിമർശനസാധ്യതയും ഒപ്പം എവിടെയും കയറിച്ചെല്ലാനും ആരെയും ചോദ്യം ചെയ്യാനും ആഖ്യാനത്തിൽ എന്തും ചേർക്കാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവുമാണ്. 'കലഹത്തിന്റെ ക്ലാസിക് 'എന്ന് അദ്ദേഹം തന്നെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന മഹാഭാരതത്തിലെ എല്ലാ കഥാപാത്രങ്ങളെയും മനുഷ്യരായി കാണുകയും അവരുടെ ഉള്ളിലെ മാനുഷികത അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് ഇവിടെ ലേഖിക ചെയ്യുന്നത്. പ്രധാനമായും പാഞ്ചാലിയെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് ചോദ്യം- ഉത്തരം എന്ന മട്ടിൽ ഒരു കൊളാഷ് ഘടനയിലാണ് ഇതിൻറെ രചന.2015 മുതൽ ഫേസ്ബുക്കിൽ ഇട്ട പോസ്റ്റുകൾ ആണ് പിന്നീട് സായാഹ്ന ഫൗണ്ടേഷൻ സ്വതന്ത്ര ലൈസൻസ് പ്രകാരം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.

സത്യാനന്തര കാലത്തുനിന്നും പനയോലയും എഴുത്താണിയുമായി മഹാഭാരത കാലഘട്ടത്തിലേക്ക് പോയ ഹസ്തിനപുരിപത്രിക എന്ന ചുവരെഴുത്തുപത്രത്തിൻറെ കൊട്ടാരം ലേഖിക തീരാത്ത സംശയങ്ങളുമായി ഇതിഹാസത്തിലൂടെ ചുറ്റി നടക്കുന്നു. അക്ഷയപാത്രത്തെ അപനിർമ്മിച്ചുകൊണ്ട് ആരംഭിക്കുന്ന അഭിമുഖങ്ങൾ പിന്നീട് പത്രറിപ്പോർട്ടിന്റെ ആഖ്യാനകലയിലൂടെ ഇതിഹാസത്തിന് പിന്നിലുള്ള യുക്തിയെയും യുക്തിശൂന്യതയെയും മാധ്യമ സംവാദങ്ങൾക്ക് വിഷയമാക്കുന്നു. നോക്കുമ്പോൾ നിരന്തരം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നമ്മെത്തന്നെ കാണിക്കുന്ന കണ്ണാടികളെപ്പോലെ ഇതിഹാസങ്ങൾ ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും പുതിയ ഉൾക്കാഴ്ചകൾ നൽകുകയും പുതിയ പാഠങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ മാധ്യമനിയന്ത്രിതവും മാധ്യമനിർമ്മിതവുമായ സത്യാനന്തരസമകാലത്തുനിന്ന് മഹാഭാരതത്തിന് ലഭിച്ച വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പുതുപാഠമാണ് കെ പി നിർമ്മൽകുമാറിന്റെ 'കൊട്ടാരം ലേഖികയുടെ അഭിമുഖങ്ങൾ'.

കൃതിയിൽ നിന്ന്:

1)''ചൂതാട്ടസഭയിൽ, ഉടുതുണിയൂരി നിങ്ങളെ കൗരവർ വിവസ്ത്രയാക്കുമ്പോൾ മൂകസാക്ഷികളായിരുന്നവരെ, യുദ്ധംജയിച്ചു അധികാ രത്തിലെത്തിയാലുടൻ പരസ്യവിചാരണ ചെയ്യുമെന്നഭിമുഖ ത്തിൽ അന്നേ പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ? എന്തായി'', കൊട്ടാരം ലേഖിക മഹാറാണി പാഞ്ചാലിയോട് ചോദിച്ചു.

' വസ്ത്രാക്ഷേപം കണ്ടുരസിച്ചവരിൽ , ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിപ്പുള്ളത് എന്റെ ഭർത്താക്കന്മാർ മാത്രം'!', ചുവർ ചാരിയിരുന്നു ആലോചനയിൽ പാഞ്ചാലി പറഞ്ഞു

....

2)'അഞ്ചുഭർത്താക്കന്മാരേയും മാറിമാറി കിടപ്പറക്കകത്തും പുറത്തും 'അപനിർമ്മിക്കുന്ന'തിൽ പാഞ്ചാലി അപാകത കാണുന്നില്ലെങ്കിലും നിങ്ങൾ ദുര്യോധനനെ 'പ്രതിചേർക്കു'ന്ന തരത്തിൽ ഒന്നും കേട്ട തായി ഓർമ്മിക്കാനാവുന്നില്ല. ഭർതൃനിന്ദ ചെയ്യില്ല എന്നതൊരു സവിശേഷ മാനസിക പരിശീലനമാണോ?'', കൊട്ടാരം ലേഖിക ദുര്യോധനവിധവയോട് ചോദിച്ചു. കുരുക്ഷേത്രയുടെ ആഘാത ത്തിൽ, പുണ്യനദികളിൽ വിധവ സാന്ത്വനം തേടുന്ന അശാന്തകാലം

''പാണ്ഡവരുടെ ദാമ്പത്യേതര രതിജീവിതത്തിൽ പാവം പാഞ്ചാലി ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നേരിട്ട പോലൊരു സ്വകാര്യദുരന്തം എന്റെ വിവാഹജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായില്ലെന്നത്, വാസ്തവത്തിൽ ദുര്യോ ധനന്റെ മാനസിക പരിശീലനം കൊണ്ടായിരുന്നില്ലേ?. ഉടലഴകുള്ള നൂറോളം സഹോദരഭാര്യമാർ അവനോട് വിധേയത്വം കാണിക്കുന്ന കൂട്ടുകുടുംബ സാഹചര്യങ്ങൾ പതിവായി നേരിടുമ്പോഴും, വീവാഹബാഹ്യ രതിപരീക്ഷണത്തിനവൻ ഇടക്കൊക്കെ സ്വാഭാവികമായി വഴിപ്പെട്ടു എന്നാരും മന്ത്രിക്കുന്നതായി എന്റെ അറിവിലില്ല. അന്തഃപുരങ്ങളിലെ അന്തച്ഛിദ്രങ്ങൾക്കു മാസവേതനത്തിൽ ചെവിയോർക്കുന്ന നിങ്ങൾക്കങ്ങനെ വല്ലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ?''

സൂക്ഷ്മനാഡിയുടെ സ്പന്ദനം - വിന്‍സി ആത്സന്‍റെ കവിതകളെപ്പറ്റി - അനൂപ് എം.ആര്‍

2021-08-24T22:43:00.000+05:30

വിന്‍സി ആത്സന്‍

ഒരിക്കലും ഒരു കവിയെന്ന് അവകാശപ്പെടാത്ത കവിയാണ്‌ വിന്‍സി. അതിനാലുമാകണം ബാദ്ധ്യതകളൊന്നുമില്ലാതെയാണ്‌ കവിയെഴുതുന്നത്. എത്രയോ തവണ ആറ്റിക്കുറുക്കിയും വലിച്ചെറിഞ്ഞുമൊടുവില്‍ നിവൃത്തിയില്ലാതെയാവണം വിന്‍സി കവിതകളെഴുതുന്നത്. അതുകൊണ്ടുകൂടി നിലനില്‍പ്പിന്‍റെ ജീവന്മരണ പ്രശ്നമോ, സ്വാതന്ത്ര്യമോ അസ്വാതന്ത്ര്യമോ എന്ന അസ്തിത്വപ്രതിസന്ധിയ്ക്കുനേരെ ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്‍റെ കൊടിക്കൂറപാറിക്കലോ ആണ്‌ ആ കവിതകള്‍. ഏതെങ്കിലും ഒരു കവിതകൊണ്ട് വിന്‍സിയെ അടയാളപ്പെടുത്തുകവയ്യ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഫേസ്ബുക്കിലും അല്ലാതെയുമായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അനേകം ചെറുകവിതകളെ ഞാനൊരു ഒറ്റക്കവിതയാക്കാന്‍ സാഹസപ്പെടുകയാണ്‌.

നിങ്ങള്‍ ആരാണ്‌ എന്ന ചോദ്യം ഉന്നയിക്കുന്ന കവിതയാണ്‌ എഴുത്ത് മാസികയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ‘നാം കണ്ടുമുട്ടുമ്പോള്‍’ എന്ന കവിത.

1. ചിലര്‍ മഷിക്കറ (കഴുകിക്കളയും‍വരെ മാത്രം)

2. ചിലര്‍ മുഖം തരാത്തവര്‍ (അടുത്തുനിന്നിട്ടും ദൂരെയെന്നതുപോലെ)

3. ചിലര്‍ ദ്രുതമിണങ്ങുന്നവര്‍ (മാങ്ങാച്ചുണപോലെ പൊള്ളിക്കുന്നവര്‍)

4. ചിലര്‍ മൌനത്തില്‍ പുഞ്ചിരിക്കുന്നവര്‍

(സൌമ്യം കൊണ്ട് വാചാലിച്ച് നോട്ടം കൊണ്ട് യാത്രയാകുന്നവര്‍)

5. ചിലര്‍ പൂര്‍വ്വജന്മത്തില്‍ കണ്ടുമുട്ടിയവര്‍ (അകലേയ്ക്ക് മാറ്റിനിര്‍ത്തും)

6. ചിലര്‍ മെഴുകുതിരികള്‍ (കൂടെയുള്ളവര്‍ക്ക് പ്രകാശം പരത്തുന്നവര്‍)

എന്നിങ്ങനെ ആറുതരം സാദ്ധ്യതകളില്‍ നിങ്ങളാര് എന്ന ചോദ്യം ഒറ്റവായനയില്‍ അനായാസമെങ്കിലും അടുത്ത വായനകളില്‍ പരസ്പരം നമ്മളാരൊക്കെയെന്ന് ചിന്തിക്കാതെ മുന്നോട്ടുപോകാനാകാതെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കും. പുനര്‍വായനകളില്‍ തെളിഞ്ഞുവന്നത് മറ്റനേകം ലോകങ്ങളാണ്‌. കവിതയ്ക്ക് തടാകപ്പരപ്പില്‍ കാണുന്നതില്‍ കവിഞ്ഞ ആഴം അനുഭവിക്കാനാവുന്നതിന്‍റെ ആനന്ദം വലിയതുതന്നെ. അതേസമയം കവി മറ്റൊരു കവിതയില്‍ ആകുലപ്പെടുന്നത്

“ആഴത്തിലാണെന്ന്

കരുതുമ്പോഴേയ്ക്കും

കരയ്ക്കെറിഞ്ഞു -

കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു കടൽ!”

എന്നാണ്. ഇത് സാര്‍വ്വകാലീനമായൊരു അനുഭവമാണെന്നതില്‍ അധികമാര്‍ക്കും തര്‍ക്കമുണ്ടാവില്ല.

അതേസമയം കരുതലിന്‍റെ ഒരു സൂക്ഷ്മനാഡി വിന്‍സിയുടെ കവിതയില്‍ സജീവമായി നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. കൃതിയ്ക്കും വായനയ്ക്കുമിടയില്‍ സാന്ദ്രമാകുന്ന വേരുപടലമാണിത്. ഒരിടത്ത് കവി എഴുതുന്നത്

“ഓർമ്മകളുടെ മൺക്കുടത്തിൽ

ഞാനൊരു സുഷിരമിടുന്നു!

നിന്റെ മൈലാഞ്ചി പൂക്കൾ

പൊഴിയാതിരിക്കാൻ.......!”

എന്നാകുന്നത് കരുതലിന്‍റെ ഉപ്പ് വേണ്ടുവോളം അലിഞ്ഞുചേര്‍ന്നതിനാലാണ്‌.

മനസ്സുള്ള ഏതൊരു മനുഷ്യന്‍റെയും ഉള്ളിലുള്ള ഒരാന്തല്‍ വായനക്കാരിലേയ്ക്കും പടരുന്ന വരികളാണ്‌

“കുരുതിക്ക് കലിയടങ്ങാൻ

നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന്റെ

അകക്കണ്ണ് വേണമെന്ന്!”

യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കുരുതിയ്ക്ക് കളമൊരുക്കുന്ന ഡസന്‍കണക്കിന്‌ കാര്യങ്ങള്‍ നമ്മെ ദിവസവും ഭയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ആരുടെ കുരുതിയാണെന്ന സന്ദേഹം ആര്‍ക്കാണില്ലാത്തത്; പ്രത്യേകിച്ചും നമ്മള്‍തന്നെ ബലികളായിരിക്കെ!

സങ്കീര്‍ണ്ണമായതെന്ത് ലളിതമായതെന്ത് എന്ന സമസ്യയ്ക്ക് കവി നല്‍കുന്ന ഉത്തരം “എളുപ്പമാകുന്നതും / അതല്ലാതാകുന്നതും / ഒന്നു തന്നെ!” എന്നാണ്‌. വിന്‍സിയുടെ കവിതയെ എനിക്ക് അത്രയേറെ പ്രിയപ്പെട്ടതാകുന്നത് കവിതന്നെയറിയാതെ കരുതല്‍ ധനം പോലെ ചില വാചകങ്ങള്‍ വായനക്കാര്‍ക്ക് നല്‍കുന്നു എന്നതുമാണ്‌.

ഹ്രസ്വകവിതകള്‍ പലപ്പോഴും വല്ലാതെ ആഴത്തില്‍ ക്ഷതമേല്‍പ്പിക്കാറുമുണ്ട്.

“പ്രണയിക്കുകയെന്നാല്‍

നിന്നോളമുയരം

എനിക്കുണ്ടാകുകയെന്നും

അര്‍ത്ഥമുണ്ടെന്ന്”

എഴുതുന്ന കവി പ്രണയത്തിലെ പെണ്ണുയരം പരമ്പരാഗതമായ കെട്ടുപാടുകളില്‍നിന്ന് അന്തസ്സോടെ ഉയര്‍ത്തിനിര്‍ത്തുകയാണ്‌.

“നീയൊരു ഭൂഗോളം സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്

സ്പന്ദനമായിരിക്കുകമാത്രമാണ്‌

എനിക്കൊരു പോം‍വഴി”

എന്നതുള്‍പ്പെടെ പ്രണയകവിതകളുടെ ഗണത്തില്‍ തിരക്കുപിടിച്ച് ചേര്‍ത്താല്‍ തെറ്റിപ്പോകും. നിലപാടിന്‍റെ തിളക്കമാണ്‌ കവിതകളുടെ തിളക്കം. ഒട്ടും പ്രകടനപരമായല്ല കവിതയില്‍ വിന്‍സി ഇടപെടുന്നത്. സൂക്ഷമമായ പാരായണമാണ്‌ അതിന്‌ ശലഭച്ചിറകുനല്‍കുന്നത്.

“കാറ്റു വിരുന്നു വരുന്നുണ്ട്

നിന്റെ നിഴലനക്കം കൂടി

ചാരനേത്രത്താൽ

അളന്നൊഴിക്കാൻ!”

കാറ്റുപോലും സംശയത്തിന്‍റെ ആനുകൂല്യം അര്‍ഹിക്കുന്നില്ല എന്നെഴുതുന്ന കവി ഗൂഢാലോചനകളുടെ സദാചാരക്കണ്ണുകളെ സദാ വീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന മറുപടിയാണ്‌ നല്‍കുന്നത്. സ്ത്രീയെ പിന്തുടരുന്ന ഈ ചാരക്കണ്ണ്‌ ബന്ധുവിന്‍റേതോ സഹപ്രവര്‍ത്തകരുടേതോ ആവാം. സ്വയം ഇരയായിരിക്കെ തന്‍റെ ചളിക്കുണ്ടിലേയ്ക്ക് വലിച്ചിറക്കാന്‍ വെമ്പുന്ന 'ഒപ്പമുള്ള'വരുടേതോ ആവാം.

“ചിലപ്പോഴൊക്കെ

വീടുകളും ഓരോ തുരുത്തുകളാണ്!

പുറത്തുള്ള ഒന്നിനേയും

സ്വീകരിക്കാതെ,

അകത്തുള്ള രഹസ്യങ്ങളെ മാത്രം

ശ്വസിക്കുന്ന

അപരിചിതരെ പോലെ!”

വീടുതന്നെ അപരിചിതമാകുന്ന അവളവള്‍തന്നെ അന്യയാകുന്ന വേദനകളിലൂടെ കടന്നുപോകാത്തവര്‍ വിരളമാവും. വീടെങ്ങനെയാണ്‌ ഒരു അഴിയാക്കുരുക്കാകുന്നതെന്ന് ശ്വസിക്കുകയാണ്‌ കവിയുടെ വരികള്‍. ആത്മക്ഷതങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍നിന്നും തുടങ്ങിയാണ്‌ വിന്‍സിയുടെ കവിതകള്‍ തെരുവിലിറങ്ങുന്നത്. ഇതില്‍പ്പരം ഒരു കവിയ്ക്ക് ആത്മാര്‍ത്ഥത പുലര്‍ത്താനാവില്ല.

“എവിടെത്തുടങ്ങിയാലും

നിന്നിലവസാനിക്കുന്നതു

വിഴുങ്ങി ഞാനൊരു

തീവിഴുങ്ങി പക്ഷിയാകുന്നുണ്ട്.”

അതുകൊണ്ടുകൂടിയാണ്‌ കവി പ്രോമിത്യൂസിനെപ്പോലെ തീയില്‍ സ്വയം നീറുന്നത്.

ഉണ്ട് - ഇരുട്ടില്‍ ആഴക്കിണറില്‍ വീണുകിടക്കുന്ന മൂങ്ങയുടെ നിഴല്‍/എം.പി. പ്രതീഷിന്‍റെ പുഴു, ദൈവം, കല്ല് എന്ന കവിത വായിക്കുന്നു/അനൂപ് എം.ആര്‍

2021-02-27T22:02:00.001+05:30

ഉണ്ട് - ഇരുട്ടില്‍ ആഴക്കിണറില്‍ വീണുകിടക്കുന്ന മൂങ്ങയുടെ നിഴല്‍

എം.പി. പ്രതീഷിന്‍റെ പുഴു, ദൈവം, കല്ല് എന്ന കവിത വായിക്കുന്നു

അനൂപ് എം.ആര്‍

കവിതയുടെ ലോകം വാക്കുകളുടെ എണ്ണംകൊണ്ടും അളവുകൊണ്ടും ചെറുതാകാമെങ്കിലും തിരഞ്ഞെടുത്ത വാക്കുകളുടെ അപാരമായ അലച്ചില്‍ കവിതയിലുണ്ട്. അതിനോട് എന്തുകൊണ്ടും നീതിപുലര്‍ത്തുന്ന കവിതയാണ്‌ എം.പി. പ്രതീഷിന്‍റെ പുഴു, ദൈവം, കല്ല്. മുറിയുടെ ചുമരോരത്ത് കാറ്റിടപെട്ടാല്‍പോലും വരിതെറ്റുന്ന ഉറുമ്പുകളുടെ നടത്തപോലെ, രണ്ടുദിവസം‍കൊണ്ട് ഒരില തിന്നുതീര്‍ക്കുന്ന പുഴുവിനെപ്പോലെ കവി തനിച്ചുപോകുന്നു. ആരവങ്ങളുടെ ബൃഹദാകാരങ്ങളില്ല, ‘തലയെടു’പ്പെന്ന അശ്ലീലങ്ങളില്ല. എല്ലാം ഒന്നെന്ന ധ്യാനമാണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മിക്ക കവിതകളിലും അനുഭവിക്കാനാവുന്നത്. പുഴു, ദൈവം, കല്ല് എന്ന കവിത പ്രസ്തുത പാതയില്‍ മറ്റൊരു നാഴികക്കല്ലാണ്‌ എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം.

ബാധ, ചുരുണ്ടുമടങ്ങിയ ദിവസം, പതുക്കെ, ഉണക്കം, ഞാന്‍ കണ്ടു തുടങ്ങി ഇത്തരത്തില്‍ അനേകം കവിതകള്‍ എം.പി. പ്രതീഷിന്‍റേതായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാന്‍ കഴിയും. പാരിസ്ഥിതിക വാദത്തേക്കാള്‍ നമ്മളിലെ പരിസ്ഥിതിയെ അന്വേഷിക്കുകതന്നെയാണ്‌ കവി. പാരിസ്ഥിതികസൂക്ഷ്മമായ ആത്മീയതയാണ്‌ എം.പി. പ്രതീഷിന്‍റെ കവിതയില്‍ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടത് എന്നാണ്‌ എന്‍റെ വായനാപക്ഷം.

കവിതയിലൊരു സൂക്ഷ്മജീവിതമാണ്‌ ഈ കവിത. ബിംബാവലിയുടെ വൈചിത്ര്യം ‘ഇലകള്‍ക്ക് കല്ലിനെയലിയിക്കാന്‍ പറ്റാത്തതു’പോലെ മുഴച്ചുനില്‍ക്കുന്നില്ല. കല്ലില്‍ വീണ് പതുക്കെ ഞരമ്പുമാത്രമാകുന്ന ഇലപോലെയുമല്ല ഈ കവിത. സൂക്ഷ്മത്തിന്‍റെ സൂക്ഷ്മത്തില്‍ ഈ കവിതയൊരു ഫോസിലായി കാലങ്ങളോളം ജീവിക്കാനാണ്‌ സാദ്ധ്യത.

പുഴു എന്‍റെ ദൈവമല്ലെന്നും എനിക്ക് ദൈവമില്ലെന്നും എഴുതുന്ന കവി പുഴുവിനും അതുണ്ടാവുമോ എന്ന ചോദ്യം ഉന്നയിക്കുമ്പോള്‍ സാര്‍വ്വലൌകികമായ ജീവനെന്ന നിഗൂഢസത്യത്തെ തുല്യതയോടെ തൊടുകയാണ്‌ ചെയ്യുന്നത്. ആ നിമിഷം മുതല്‍ ഒരു സൂക്ഷ്മജീവിയായി ഈ കവിതയില്‍ അനുവാചകനെ യാത്രചെയ്യിച്ചുതുടങ്ങുന്ന ഒരു മാജിക്ക് ഈ കവിതയിലുണ്ടെന്നാണ്‌ എന്‍റെ അനുഭവം.

പരസ്പരപൂരകമായൊരു സഹജാവബോധമുണ്ട് ഈ കവിതയില്‍. ഞാനെന്ന മനുഷ്യനില്‍ നിന്ന് പുഴുക്കളുടെ ലോകത്തേയ്ക്ക് യാത്ര പുറപ്പെടുന്ന അനുവാചകന്‍ ശലഭത്തിന്‍റെ പറക്കത്തില്‍നിന്ന് പുഴുത്വത്തിന്‍റെ സൂക്ഷ്മതയിലേയ്ക്ക് അലിഞ്ഞുചേരുകയാണ്‌ ചെയ്യുന്നത്. അവിടെയാണ്‌ നമ്മള്‍ പുഴുക്കളില്‍ മറ്റൊരു പുഴുവായി അവയുടെ സഞ്ചാരവും വഴിമുറിച്ചുകടക്കലും ഇലകളുടെ മണ്ണിലലിയലും ഒക്കെക്കാണുന്നത്. അത്ഭുതങ്ങളുടെ ലോകത്തെത്തുന്ന ആലീസിന്‍റെ അനുഭവങ്ങളോട് ഇതിനെന്തോ വിദൂരസാമ്യം മനസ്സ് ആരോപിക്കുന്നു. അത്രമാത്രം ദൃശ്യപരമായി ഈ കവിത എന്‍റെ മനസ്സില്‍ തറഞ്ഞുകയറിയിട്ടുണ്ട്. അക്ഷരങ്ങള്‍ക്കും വാക്കുകള്‍ക്കിടയിലൂടെയുള്ള സൂക്ഷ്മവിടവുകളിലൂടെ ഏകകോശജീവിയുടെ വഴക്കത്തോടെ മനസ്സ് യാത്രചെയ്യുന്നു.

നമ്മള്‍ വെളിച്ചത്തിലല്ലാത്തപ്പൊഴും റോഡുകോശങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിലിരിക്കുന്ന മൂങ്ങ കോണ്‍ കോശങ്ങളുടെ വെളിച്ചമില്ലായ്മയിലിരിക്കുന്ന നമ്മെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു. എനിക്ക് വെളിച്ചമില്ലാത്തപ്പോള്‍ ഇരുട്ടെന്ന് ധരിക്കുന്ന വിഡ്ഢിത്തത്തെ ആഴക്കിണറിലെ നിഴല്‍ കാണിച്ച് തിരുത്തുന്നു. നമുക്ക് കാണാനാവാത്തതാണ്‌; ആ കാഴ്ച ഇല്ലാത്തതല്ല എന്ന് എം.പി. പ്രതീഷിന്‍റെ കവിതകള്‍ എപ്പോഴും നമ്മെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

*കവിയുടെ ചിത്രത്തിന്‌ കടപ്പാട്. TrueCopy Think

സംഗീത ചേനംപുല്ലിയുടെ കവിത - അതേയോ

2020-09-01T01:15:00.001+05:30

സംഗീത ചേനംപുല്ലിയുടെ ‘അതേയോ’ –
മറ്റൊരു ടെബിബൈറ്റ് സാന്ദ്രവനം

സുഹൃത്തുക്കളുടെ അനേകം കവിതകള്‍ നിരന്തരം വായിക്കുന്നു. ഏത് പുസ്തകത്തില്‍ വായിക്കുന്നതിനേക്കാളുമധികം ഫേസ്ബുക്കിലും വാട്സാപ്പിലും ഇപ്പോള്‍ ടെലഗ്രാമിലുമാണ്‌ വായിക്കുന്നത്. പകര്‍ത്തിയെടുക്കുമ്പോള്‍ വെറും കിലോബൈറ്റുകള്‍ മാത്രമുള്ളവ ടെബിബൈറ്റ് സാന്ദ്രവനങ്ങളെന്ന് കമ്പ്യൂട്ടറിനറിയില്ലല്ലോ എന്ന് കമ്പ്യൂട്ടറിനെക്കൊണ്ടുതന്നെ ഞാനെഴുതിക്കുകയാണ്‌.

വിശപ്പ് അരാജകത്വത്തിന്‍റെ മാതാവാണെന്ന് അമേരിക്കയുടെ മുപ്പത്തിയൊന്നാം പ്രസിഡന്‍റായിരുന്ന ഹെര്‍ബര്‍ട്ട് ഹൂവര്‍ ഒരു സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെയൊരു ഭയമുള്ളതുകൊണ്ടുകൂടിയാവണം പലരും ഉണ്ണുമ്പോള്‍ മാത്രം ലോകത്തിന്‍റെ വിശപ്പിനെക്കുറിച്ചോര്‍ക്കുന്നത്. ഉണ്ണുമ്പോള്‍ ലോകത്തെയോര്‍ക്കുന്ന പതിവ് എനിക്കുമുണ്ട് എന്ന കുറ്റസമ്മതത്തോടെ തുടങ്ങാം. മറ്റാര്‍ക്കോ അര്‍ഹതപ്പെട്ടതല്ലോ എന്ന് ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചുമാത്രമല്ല പലതിനെപ്പറ്റിയും ചിന്തിക്കാറുമുണ്ട്.

“സുഖമായിരിക്കും അല്ലേ
ഉണ്ടു തുടങ്ങുമ്പോഴൊരുരുള
മറ്റാരുടെയോ പാത്രം തേടി
പെട്ടെന്നിറങ്ങിപ്പോകാറുണ്ടോ?”

സംഗീത ചേനംപുല്ലിയുടെ ‘അതേയോ?’ എന്ന കവിത വായിച്ചുതുടങ്ങിയത് അടഞ്ഞമനസ്സുമായാണെങ്കില്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കുന്നത് അതിനെക്കുറിച്ച് എഴുതിക്കൊണ്ടാണ്‌. ചില കവിതകള്‍ അങ്ങനെയാണ്‌ നമുക്ക് വായിക്കാന്‍ പാകത്തിന്‌ കാലാകാലം മറഞ്ഞുനില്‍ക്കും. അത് തെളിഞ്ഞുവരുന്നത് ഓര്‍മ്മിക്കത്തക്കതായ ഒരു വായനാനുഭവം നല്‍കിക്കൊണ്ടുമാവും.

“മായാ സീതയെപ്പുണർന്ന്
വെന്തുപോയ മനസുമായി
ഇപ്പോഴും രാവെരിക്കാറുണ്ടോ?”

എന്നെല്ലാം ചോദിച്ചുകൊണ്ട് തുടക്കത്തില്‍ കവിതസൃഷ്ടിക്കുന്ന ആകാംക്ഷ ബോധപൂര്‍വ്വം വരുത്തിയതാണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും കവിതയിലേയ്ക്ക് ആഴത്തില്‍ നോക്കാന്‍ പ്രചോദനം നല്‍കുന്നുണ്ട്.

മായാസീതയെക്കുറിച്ച് ലക്ഷ്മണന്‍പോലുമറിയാത്ത ‘മായ’ പലതിനെക്കുറിച്ചും എല്ലാവര്‍ക്കും ഉള്ളിലുണ്ടാകുന്ന ഒരു അപഭ്രംശമാണെന്നത് തീര്‍ച്ചയാണല്ലോ! നമ്മുടെ ബോധങ്ങളില്‍ കലങ്ങിപ്പോയ എന്തൊക്കെയോ തട്ടിയുണര്‍ത്തി രാവുറങ്ങാനാകാതെയാക്കുന്ന അനേക കാര്യങ്ങള്‍ ചുറ്റും അരങ്ങേറുന്നുണ്ട്. വാക്കുകളിലെ വേവ് നോവാകുന്നു.

“സശ്രദ്ധമൊളിപ്പിച്ച കനിവുകൾ അബദ്ധത്തിൽ ചാടിയിറങ്ങി കൺതുമ്പുകളെ നനയ്ക്കാറുണ്ടോ?” എന്ന ചോദ്യം വായനക്കാരന്‍ വിവൃതമുഖത്തോടെയല്ലാതെ ഏറ്റെടുക്കുകയുണ്ടാവില്ല. നല്ലതെന്തുകാണുമ്പോഴും കേള്‍ക്കുമ്പോഴും അനുഭവിക്കുമ്പോഴും കണ്ണുനിറയുകയും ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് അകാരണമായി തേങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന ആര്‍ക്കും അതൊന്നും ‘അബദ്ധ’ത്തിലല്ലെന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടുമറിയാം. തന്നേക്കാള്‍ അപരനെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാളുടെ കരുതലാണ്‌ വരികളില്‍ തെളിയുന്നത്.

വേര്‍പിരിയലുകളുടെ അദൃശ്യമാപിനി ഈ കവിതയുടെ അന്തര്‍ധാരയാണ്‌. കണ്ണീരുപോലും പിരിഞ്ഞുപോവുകയാണ്‌. ചിലപ്പോള്‍ ആത്മമിത്രങ്ങള്‍, ചിലപ്പോള്‍ കനിവുകള്‍, കവിതയില്‍നിന്ന് മുറിഞ്ഞുപോകുന്ന, ചിലപ്പോള്‍ ഉണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഉരുളതന്നെയും!

നാമറിയാത്ത ഒരോര്‍മ്മയിലേയ്ക്ക് പൊടുന്നനെ വലിച്ചെറിയപ്പെടുന്ന ആ നിസ്സഹായ നിമിഷമുണ്ടല്ലോ! ആ നിമിഷമാണ്‌ ഈ കവിതയില്‍ നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നത്. ചോറുരുളയില്‍നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നത് വാക്കുകളാണ്‌. അവയ്ക്ക് മോക്ഷമില്ല. കണ്ണീരുനിറഞ്ഞ ഉപ്പുപാടമാവുകയാണ്‌ നിനവുകള്‍. മരിച്ചവരെ, മറന്നവരെ, വലിച്ചെറിഞ്ഞവരെ ഒക്കെ കവിത ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ട്. അവയെ നേര്‍വരക്കവിതയുടെ വരികള്‍ക്കിടയില്‍ വിത്തെന്നതുപോലെ സൂക്ഷിച്ചുവെയ്ക്കാന്‍ കഴിയുന്നതാണ്‌ ഈ കവിതയെ ഉര്‍വ്വരമാക്കുന്നത്.

“നിനക്ക് നിനക്കെന്ന് വരികൾ
കവിതയിൽ നിന്ന് മുറിഞ്ഞ്
പൊടുന്നനെയൊച്ച വെക്കാറുണ്ടോ”

അനുവാചകര്‍ക്ക് ഉള്ളില്‍ ഒരു സേര്‍ച്ച് എഞ്ചിന്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന നിമിഷമാണത്. ആദ്യ വരികളില്‍ തീകൊളുത്തുന്ന ഉദ്വേഗം അര്‍ത്ഥത്തിലേയ്ക്ക് നടന്നടുക്കുന്നത് ഈ വരികളിലെ ചോദ്യത്തിലൂടെയാണ്‌. വാക്കുകള്‍ കവിതയില്‍നിന്ന് ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് പിരിഞ്ഞിറങ്ങിപ്പോവുകയാണ്‌.

“തിങ്ങിനിറഞ്ഞ തീവണ്ടി മുറിയിൽ
ഒഴിഞ്ഞ മുകൾതട്ടിൽ
രണ്ടുപേർ ഇപ്പോഴും
എന്നുമെന്നും താമസിക്കാൻ
കൂടെ പോരുമോയെന്ന്
മൂളുന്നുണ്ടാവുമോ”

യാത്രകളില്‍ തെളിയുന്ന പല ചിത്രങ്ങളും ഇക്കവിതയില്‍ ഒരു മിന്നല്‍പ്രയാണം നടത്തുന്നുണ്ട്. തിങ്ങിനിറഞ്ഞ തീവണ്ടിമുറിയിലെ മുകള്‍ബര്‍ത്തില്‍ പുറംകാഴ്ചകളില്‍നിന്ന് സ്വയമകന്ന് പ്രണയികള്‍ ആത്മസഞ്ചാരം നടത്തുകയാണ്‌. അവര്‍ക്കുചുറ്റും സമയം പ്രകാശവേഗത്തിന്‍റെ ശലഭങ്ങളായി പറക്കുകയാണ്‌. പ്രണയത്തിന്‍റെ കൊടുക്കല്‍ വാങ്ങലുകളെ എത്ര മനോഹരമായാണ്‌ ഇവിടെ കുറിച്ചിരിക്കുന്നത്. തീവണ്ടിപോലെ നീണ്ട ഒരു പ്രണയമാണത്. അതുകൊണ്ടാണവര്‍ ‘എന്നുമെന്നും’ എന്നുതന്നെ ഉപയോഗിച്ചത്. പ്രണയം ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന്‍റേതല്ല. അവര്‍ പുറം കാഴ്ചകളില്‍ മുഴുകി, തിരക്കില്‍ വിയര്‍ത്തൊലിച്ച് ശപ്തജീവിതത്തില്‍നിന്ന് ഒരു ദിവസംകൂടി ഉരുക്കഴിച്ച് കിഴിച്ച് രേഖപ്പെടുത്താനൊന്നുമില്ലാത്ത ആവര്‍ത്തനമാക്കിക്കളയുകയാണ്‌. അകജീവിതം നഷ്ടമാകാത്ത പ്രണയികള്‍ക്ക് ഉത്തരം കിട്ടുംവരെ ആ ദീര്‍ഘയാത്ര തുടരാം.

“ഉണരുമ്പോഴാദ്യമെന്നു
ഉറങ്ങുമ്പോഴൊടുക്കമെന്ന്
ഇപ്പോഴുമെപ്പോഴും അവളുണ്ടോ?
വെളിച്ചം തെളിക്കാൻ മടിച്ച്
ബാക്കി നിർത്തിയ ഇരുട്ടിൽ
ഒരു പൂച്ചക്കുഞ്ഞ് മാത്രം
സങ്കടപ്പാട്ടു മൂളുന്നുണ്ടാവും
അല്ലേ?”

ഒടുവില്‍ ഒരു നഷ്ടമുണ്ട്. അത് കടന്നുപോയ കാലത്തെക്കുറിച്ചോര്‍ക്കുന്ന അവിരാമമായ നഷ്ടബോധമാണ്‌. ഒപ്പം കണ്ണുനിറയിക്കുന്ന ഒരു ആനന്ദവുമാണ്‌. അവളിപ്പോഴും നിറയുന്നുണ്ട്. ഉണരുമ്പോഴും ഉറങ്ങുമ്പോഴും ഒപ്പം മനസ്സിലുണരുന്നത്. അതിന്‍റെ ജാലകങ്ങള്‍ മലര്‍ക്കെത്തുറന്ന് വൃശ്ചികക്കാറ്റിനൊപ്പം ഓടാമ്പലിടാത്ത അരവാതില്‍ തുറന്ന് വരാന്തയില്‍ അസ്തമയനിലാവുപോലെ പരന്നത് പ്രണയി ഓര്‍ക്കുന്നു. ഓര്‍ത്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ഓര്‍മ്മയുടെ പര്യായംപോലെ തുറന്നിട്ട ജാലകംവഴി ഓര്‍മ്മകള്‍ നിലാവുപോലെ നിറയുന്നു. എങ്കിലും ഇരുട്ടിന്‍റെ പ്രായോഗിക യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണ്‌ ചുറ്റും. ഈ ജീവിതം ഓര്‍മ്മകളില്‍നിന്നകന്ന് ഏതോ പാപഭാരത്താല്‍, കുറ്റബോധത്താല്‍ നിറഞ്ഞ് മറ്റാര്‍ക്കോവേണ്ടി ഇരുട്ടില്‍ തുടരുകയാണെന്ന് സംഗീത ചേനംപുല്ലി വായനക്കാരെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. എന്നിട്ടോ?

“ഇപ്പോഴുമെപ്പോഴും അവളുണ്ടോ?
വെളിച്ചം തെളിക്കാൻ മടിച്ച്
ബാക്കി നിർത്തിയ ഇരുട്ടിൽ
ഒരു പൂച്ചക്കുഞ്ഞ് മാത്രം
സങ്കടപ്പാട്ടു മൂളുന്നുണ്ടാവും
അല്ലേ?”

വെളിച്ചം തെളിക്കാന്‍ മടിച്ച് ഇരുട്ടിനെ ജീവിതമാക്കി നമ്മള്‍ മറ്റാരോ ആയിത്തുടരും. സങ്കടപ്പാട്ടുമൂളുന്ന ആ പൂച്ചയാണ്‌ നിങ്ങള്‍ കുഴിച്ചുമൂടിയ മോഹങ്ങളുടെ ശവവാഹകന്‍. ഇരുട്ടില്‍ ഞെളിപിരികൊള്ളിക്കുന്ന പ്രണയം ഓട്ടംനിലച്ച തീവണ്ടിയുടെ മുകള്‍ബര്‍ത്തില്‍ ഏകാകിയായി കിടക്കുകയാണ്‌. ഒഴുക്കുനിലച്ച നദി ശവവാഹനംപോലെ പ്രണയിക്കുള്ളില്‍ ആ നിമിഷംവരെ ഉറങ്ങിപ്പോയിരിക്കണം.

ലളിതമെന്ന് തോന്നിക്കുകയും, ഉള്ളില്‍ച്ചെന്നിരട്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വര്‍ദ്ധമാനവശ്യതയാണ്‌ സംഗീതയുടെ കവിതകളില്‍ ഞാന്‍ കാണുന്നത്. ഓര്‍ത്തുവെയ്ക്കാനുള്ള എന്തെങ്കിലും എപ്പോഴും തരുന്ന കവിതകളാണ്‌ സംഗീതയുടേതെന്ന് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതില്‍ എനിക്ക് അഭിമാനമുണ്ട്.

കവിപരിചയം - ഡോ. സംഗീത ചേനംപുല്ലി

ഒറ്റപ്പാലം താലൂക്കില്‍ മുണ്ടനാട്ടുകരയില്‍ ജനിച്ചു. ഒറ്റപ്പാലം എന്‍. എസ്. എസ് കോളേജ്, മഹാത്മാഗാന്ധി സര്വ്വകലാശാല സ്കൂള്‍ ഓഫ് കെമിക്കല്‍ സയന്‍സസ് എന്നിവിടങ്ങളില്‍ ബിരുദ, ബിരുദാനന്തര പഠനം. കോഴിക്കോട് എന്‍. ഐ. ടിയില്‍ നിന്ന് രസതന്ത്രത്തില്‍ പിഎച്ച്ഡി ബിരുദം നേടി (2017). കോഴിക്കോട് ഗവണ്മെന്‍റ് ആര്‍ട്സ് ആന്‍റ് സയന്‍സ് കോളേജില്‍ രസതന്ത്ര വിഭാഗം അസിസ്റ്റന്‍റ് പ്രൊഫസര്‍, ശാസ്ത്രസാഹിത്യപരിഷത്ത് ഓണ്‍ലൈന്‍ മാസിക ലൂക്ക, ജനാവിഷ്കാര ഓണ്‍ലൈന്‍ പോര്‍ട്ടല്‍, അക്ഷരം ഓണ്‍ലൈന്‍ എന്നിവയുടെ പത്രാധിപ സമിതി അംഗമാണ്. ശാസ്ത്രകേരളം മാസികയുടെ പത്രാധിപസമിതി അംഗമായിരുന്നു. ആനുകാലികങ്ങളില്‍ ശാസ്ത്ര, സിനിമാ ലേഖനങ്ങളും കവിതകളും എഴുതുന്നു. 2015 ലെ ഉപന്യാസത്തിനുള്ള കുട്ടേട്ടൻ സ്മാരക പുരസ്കാരം, 2016 ലെ പായല്‍ബുക്സ് കവിതാ പുരസ്‌കാരം, 2019 ലെ ദേവകീ വാര്യര്‍ സ്മാരക സാഹിത്യ പുരസ്‌കാരം എന്നിവ ലഭിച്ചു. നിരവധി ആന്തോളജികളുടെ ഭാഗമായിട്ടുണ്ട്. പ്രകാശവും രസതന്ത്രവും 2018 ല്‍ മലപ്പുറം ജില്ലാ വനിതാ വായനാമത്സരത്തിന് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. 2017, 18 വര്‍ഷങ്ങളില്‍ IFFK ഫെസ്റ്റിവല്‍ ബുക്കിന്‍റെ എഡിറ്റോറിയല്‍ ബോര്‍ഡ് അംഗമായിരുന്നു.

പുസ്തകങ്ങള്‍

പ്രകാശവും രസതന്ത്രവും - ഒലീവ് പബ്ലിക്കേഷന്‍സ് 2017

കൌതുകമുള്ള ശാസ്ത്രകാര്യങ്ങള്‍ - മേയ്ഫ്ലവര്‍ ബുക്സ് 2018

വിലാസം: ഡോ. സംഗീത ചേനംപുല്ലി അസിസ്റ്റന്‍റ് പ്രൊഫസര്‍, കെമിസ്ട്രി ഗവണ്മെന്‍റ് ആര്‍ട്സ് ആന്‍റ് സയന്‍സ് കോളേജ് മീഞ്ചന്ത, കോഴിക്കോട്, 673018

ഇമെയില്‍: sangeethachenampulli@gmail.com

Symbolic order - Ardra V.S

2020-08-13T23:54:00.011+05:30

കണ്ണാടിക്കപ്പുറം ഇല്ലായ്മയെന്നവളുണ്ട്

ആർദ്ര വി.എസിന്റെ സിംബോളിക് ഓർഡർ എന്ന കവിതയുടെ സ്വതന്ത്രവായന

അനൂപ് എം.ആർ

കണ്ണാടിയുടെ പ്രതിഫലനപര്യായം ഉടയുന്നു

അബോധത്തിന്റെ ഭാഷയെപ്പറ്റി ഏറെ ഗഹനമായി പഠിച്ച സുപ്രസിദ്ധ മനോവിജ്ഞാനീയ വിദഗ്ദ്ധനായ ഴാക്ക് ലകാനാണ് സിംബോളിക് ഓർഡർ എന്ന പ്രയോഗം ആദ്യമായി നടത്തിയത്. ഈ കവിതയിലേയ്ക്കുള്ള പ്രധാന താക്കോലുകളിൽ ഒന്നാണ് അന്തർവൈജ്ഞാനികമായ ഈ അറിവെങ്കിലും അതില്ലാതെതന്നെ ഈ കവിത ശക്തമായി അതിന്‍റെ സ്ഥാനം നേടുന്നുണ്ട് എന്ന കാര്യം ശ്രദ്ധേയമാണ്.

അദൃശ്യമായൊരു ചിഹ്നലോകം നമുക്കുചുറ്റും സർവ്വതലങ്ങളിലും ചൂഴ്ന്നുനിൽക്കുന്നുണ്ട്. കവിതയിലേയ്ക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ കണ്ണാടിനിറഞ്ഞ അജ്ഞാതമായൊരു മുറിയിൽ അകപ്പെട്ട ഭ്രമമാണ് ആദ്യം അനുഭവപ്പെടുകയെന്നുവരാം. പക്ഷേ, എഴുതാനാകാതെ ആധിപിടിച്ച ഒരുവളുടെ പിടിച്ചുലയ്ക്കുന്ന അനുഭവങ്ങളാണ് പൊള്ളിക്കുന്ന ഉൾവരികളിലുള്ളത്. അവൾ നിസ്സഹായതയാലോ ഉന്മാദത്താലോ ചിരിക്കുകയാണ്, അത് തുടരുകയാണ്‌, ഒടുവില്‍ അപ്പുറമെത്തും‍വരെ.

“എഴുതാനാകാതെ

ആധിപിടിച്ച ഒരുവൾ

കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽനിന്ന് ചിരിക്കുകയാണ്

കണ്ണാടിക്കപ്പുറം എഴുതിയെഴുതി

ഭ്രാന്തനായിപ്പോയ മനുഷ്യൻ“

എന്നുതുടങ്ങുന്ന കവിതയിൽ ആദ്യംതന്നെ ആകർഷിക്കുന്ന പ്രയോഗമാണ് ‘മനുഷ്യനെ’ന്ന നിർലിംഗപദം. മനുഷ്യൻ എന്ന വാക്ക് ഒരു ഉട്ടോപ്പ്യൻ സംജ്ഞയായിമാത്രം മാറുന്ന കാലത്ത് ‘അവൾ‘ മനുഷ്യനെന്ന് കവി ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് നമുക്ക് പരസ്പരം കാണാനാവാത്തതെന്ന ചാട്ടുളിച്ചോദ്യം അനുവാചകരോട് കവി തുടക്കത്തിലേ ഉന്നയിക്കുന്നു. നീതിബോധത്തിന്റെ തുല്യനീതിയ്ക്കായുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ നീക്കുപോക്കില്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന നില ഇക്കവിതയിലെ ഏറെ കൊളുത്തിവലിയ്ക്കുന്ന സവിശേഷതയാണ്‌.

കണ്ണാടിയെന്ന കാവ്യബിംബം മലയാളകവിതയിൽ പുതിയതല്ല. എന്നാൽ ഇരുപുറമുള്ള, സുതാര്യമായ, അർദ്ധതാര്യവും അതാര്യവുമായ സർവ്വവ്യാപിയായ കണ്ണാടിയെന്ന ബിംബം അത്യപൂർവ്വമാണ് എന്നുപറയേണ്ടിവരും. പത്തിടങ്ങളിലാണ് ഈ ബിംബം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. ഓരോയിടത്തും ഒന്നിനൊന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്, അതേസമയം ഒരു സിംബോളിക് ഓർഡർ ഇവയെ കൂട്ടിപ്പിടിക്കുന്നുമുണ്ട്. കാവ്യഘടന മനോഹരമായി പേരിനോട് താദാത്മ്യപ്പെടുന്നുമുണ്ട്.

കണ്ണാടിക്കൂടുകളുടെ പ്രത്യേകതയെന്താണെന്ന് കഥയില്ലാത്തവളോട് കഥാകാരൻ ചോദിക്കുന്നു. എഴുത്തും എഴുത്തുകാരനും രണ്ടായിപ്പിരിഞ്ഞ് അന്യോന്യം ചോദ്യങ്ങൾകൊണ്ട് പൊതിയുന്നു. അവളോ എന്നും കരയോരങ്ങളിൽമാത്രം ജീവിച്ചവൾ കണ്ണുകൾ കൂർപ്പിച്ച് ആയിരം വാക്കുകൾ എഴുതിവെയ്ക്കുന്നു. ഈ ഘട്ടത്തിൽ അവ്യക്തമെങ്കിലും എഴുത്ത് എഴുത്തുകാരൻ, എഴുത്തുകാരി എന്ന് രണ്ടായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യനെന്ന ഏകവചനം എല്ലാമുള്ളവനെന്നും ഒന്നുമില്ലാത്തവളെന്നും രണ്ടായി പിരിയുന്നു.

കണ്ണാടിയുടെ അപ്പുറവും - ഇപ്പുറവും എന്ന ദ്വന്ദമാണ് കവിതയുടെ മുഖ്യപ്രമേയം. കണ്ണാടിയ്ക്ക് ഇപ്പുറം മഞ്ഞും അപ്പുറം വരൾച്ചയുമാണ്. അസംബന്ധങ്ങളുടെ നീണ്ടതും അതേസമയം പരസ്പരബന്ധിതവുമായൊരു സിംബോളിക് ഓർഡർ ഇവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ട്.

“വാക്കുകള്‍ക്കിടയിലെ ഒച്ചയില്ലായ്മ,

ഒഴുക്കില്ലായ്മ, ബന്ധമില്ലായ്മ,

സംബന്ധം...”

എഴുത്തുകാരന്‍ ഒച്ചവെയ്ക്കുകയും എഴുതിനിറച്ച (മനസ്സിലാവണം) പതിനായിരം കഥകള്‍ കണ്ണാടിക്കപ്പുറമെറിയുകയും ചെയ്യുന്നു. അത് വരള്‍ച്ചയിലേയ്ക്കും വരള്‍ച്ചയെന്ന അവളുടെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്കുമാണ്‌. കണ്ണാടിയുടെ വിണ്ടുകീറിയ വക്കുകളില്‍ കാലങ്ങളുടെ കറുത്ത ചോരക്കറ പുരണ്ടിരിക്കുന്നു. അനാദികാലത്തെ അവളുടെ ഏകാന്തമുറിവുകളുടെ മുനമ്പാണത്. ഒന്നുമല്ലാതാക്കിക്കളഞ്ഞവളുടെ കഥകളാണ്‌ വലിച്ചെറിയപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ഭ്രാന്തനെഴുത്ത്, ശബ്ദം, കടസാസുകഷ്ണങ്ങള്‍, കത്തിച്ച പുക... അത് മുറിയ്ക്കകത്ത് നിറയുന്നു. ത്രിമാനത്തിനുമപ്പുറമുള്ള അനുഭവമാണ്‌ ഈ ഭാഗം നല്‍കുന്നത്. പുകനിറഞ്ഞ അവളുടെ ചില്ലുകൂട്ടില്‍ യുഗങ്ങളായി പുകപിടിച്ചവളുടെ സ്വയം കത്തിയെരിയുന്ന പുകയും വെളിച്ചവും നീറ്റലുമാണത്. ഒരുപക്ഷേ ഉമിത്തീയില്‍ വെന്തവന്‍റെ കഥയേക്കാള്‍ സാവധാനം കത്തിച്ചുതീര്‍ക്കേണ്ട തീയാണ് അവള്‍ക്കുജീവിതം. മടുപ്പിന്‍റെ മഞ്ഞവെള്ളം പുളിച്ചുതികട്ടുന്നു. കണ്ണാടി കവിതയില്‍ അവസ്ഥാന്തരപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഏറിയകൂറും അതാര്യമായാണ്‌ നിലയുറപ്പിക്കുന്നത്. കണ്ണാടിയെന്ന പ്രതിഫലനപര്യായവും സുതാര്യതയുടെ പര്യായവും ഇവിടെ ഉടഞ്ഞുപോവുകയാണ്‌. തമ്മില്‍ കാണാന്‍ അപ്പുറം പോയേതീരൂ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ

“കണ്ണാടിക്കൂടുകളില്‍

വലിയൊരു ചതി മലച്ചുകിടക്കുന്നുണ്ട്”

അവിടെയും അവള്‍ പരാജയം സമ്മതിക്കാതെ അടരാടുന്നുണ്ട്. സ്വയം സമാധാനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പൊടുന്നനെ അവള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു

“നമ്മള്‍ കണ്ണാടിക്ക്

അകത്തും പുറത്തുമാകുന്നു”

അവളുടെ വാക്കുകള്‍ ലാവപോലെ തിളച്ചു. കഥാകാര‌ന്‌ വായില്‍ മഞ്ഞവെള്ളം നിറഞ്ഞു. അവളുടെ ഉയര്‍ന്നുവരവ് അസഹനീയമെങ്കിലും

“വാ തുറന്നാല്‍ അത് തിളച്ചുതൂവുമെന്ന

ഭയപ്പാടോടെ അയാള്‍ ഇനിമേല്‍ മൗനിയാവുക”യാണ്‌ ചെയ്യുന്നത്.

ഈ മൗനത്തിന്‌ അംഗീകാരത്തിന്‍റെ, പരസ്പരബഹുമാനത്തിന്‍റെ ഛായ ഒരിടത്തുമില്ല. അടക്കിപ്പിടിച്ച ചില പ്രതികാരങ്ങളായി അത് അവന്‍ മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.

കണ്ണാടി ദ്വിമാനത്തിലും ത്രിമാനത്തിലും തെളിയുന്നു. കഥയും എഴുത്തുകാരിയും വരള്‍ച്ചയില്‍വെച്ച് കട്ടപിടിച്ച ചോരപ്പാടുകള്‍ക്കും അപ്പുറത്ത് കണ്ടുമുട്ടുന്നു. അവള്‍ എക്കാലത്തും എഴുതാന്‍ അനുവാദം ലഭിക്കാതിരുന്ന ഭിക്ഷാലുവായിരുന്നു. കഥാകാരനോ കഥാകാരിയോ എന്ന ഭ്രമം ഈ കവിത പലേടത്തും ബാക്കിയാക്കുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും പേരിനോട് നീതിപുലര്‍ത്തുന്ന നിലയ്ക്കൊരു സാധൂകരണവുമാകുന്നുണ്ട് ഈ ‘ഓര്‍ഡര്‍’.

ഒരിക്കല്‍ കൂടൊരുങ്ങുമെന്ന പ്രതീക്ഷപേറിയോ യാന്ത്രികമായോ അവള്‍ കണ്ണാടിക്കൂടുകള്‍ക്കപ്പുറം ചുള്ളിക്കമ്പുകള്‍ ശേഖരിച്ചുവെച്ചു. പറക്കാന്‍ അവള്‍ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ച പതിനായിരക്കണക്കിന്‌ കഥകള്‍ മതിയായില്ല. കവിതയവസാനിക്കുമ്പോള്‍ അത് വരികളില്‍ മാത്രമെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു. ചിഹ്നങ്ങളിപ്പോഴും അലമാലകള്‍പോലെ പ്രേഷിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്; തിരിച്ചുവരാത്ത പതിനായിരം കഥകള്‍ പോലെ.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ആർദ്ര .വി .എസ്

മലപ്പുറം മുണ്ടുപറമ്പ് സ്വദേശി. മദ്രാസ് യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയിൽ രണ്ടാം വർഷ എം.എ. വുമണ്‍ സ്റ്റഡീസ് വിദ്യാർത്ഥി. ഡൽഹി അംബേദ്കർ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയിൽ നിന്ന് ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യത്തിൽ ബിരുദം. യുറീക്ക, തളിർ, ദേശാഭിമാനി വാരിക എന്നിവയിലാണ് രചനകൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുവന്നിട്ടുള്ളത്. ആത്മാ ഓൺലൈൻ, wtp live എന്നിവയിലും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ദേശാഭിമാനി പെൺകവിതാ പതിപ്പിൽ കവിത ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അങ്കണം സംസ്കാരികവേദി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അങ്കണം കവിതകൾ എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ഒരു കവിത ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇൻസ്റ്റന്റ് പബ്ലിക്ക പുറത്തിറക്കിയ 'എന്നിട്ട്' എന്ന കഥാസമാഹാരത്തിൽ 'മഞ്ഞച്ചുമരുകൾക്കിടയിൽ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു ചിത്രം' എന്ന കഥ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പുസ്തകം : 'അമ്മ ഉറങ്ങാറില്ല' - കവിതാ സമാഹാരം. - 2015 ( പബ്ലിഷേഴ്‌സ് - റാസ്പ്ബെറി ബുക്ക്സ് , കോഴിക്കോട്) ഇതിന് 2016 ലെ ഭീമ സ്വാതീകിരൺ പുരസ്കാരം ലഭിച്ചു.

- 'കുട്ടികളുണ്ടാക്കുന്ന യുറീക്ക ' പത്രാധിപസമിതി അംഗമായിരുന്നു. 2017ൽ ഭീമ സ്വാതീകിരൺ പുരസ്കാര നിർണയത്തിൽ കുട്ടികളുടെ ജൂറി അംഗമായിരുന്നു.

മറ്റ് അവാർഡുകൾ:

-അങ്കണം കവിതാ പുരസ്കാരം (2014)

-അങ്കണം കഥാ പുരസ്കാരം (2015)

-സൗഹൃദം-സ്കൈലൈൻക് കവിതാ പുരസ്കാരം (2014)

-മുല്ലനേഴി വിദ്യാലയ കാവ്യ പ്രതിഭ പ്രത്യേക പുരസ്കാരം (2015)

-പത്തനാപുരം ലൈബ്രറി ട്രസ്റ്റിന്റെ ആർ. വിശ്വനാഥൻ നായർ കവിത പുരസ്കാരം (2016)

-പച്ചമഷി മാസിക നടത്തിയ മത്സരത്തിൽ മികച്ച പത്ത് കഥകളിലും കവിതകളിലും ഒന്നായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു (2015)

-ദേശാഭിമാനി കഥാ മത്സരത്തിൽ 'മഞ്ഞച്ചുമരുകൾക്കിടയിൽ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു ചിത്രം' എന്ന കഥയ്ക്ക് പ്രോത്സാഹന സമ്മാനം ലഭിച്ചു (2017)

നൂൽപ്പാലം

2020-05-28T11:30:00.001+05:30

അയാൾക്കിത് നിങ്ങൾ കരുതുന്നതുപോലെ വലിയ കാര്യമല്ല

നിങ്ങളുടെ നിലവിളികളും കെട്ടുകാഴ്ചകളും

ഒരു തമാശയായി മാത്രമേ അയാൾ എടുത്തിട്ടുണ്ടാകു

അല്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയാക്കെ ചെയ്യാമോ ?

ഇനിയിപ്പോ അയാൾ ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞ് കാണുമെന്ന്

വിശ്വസിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഇങ്ങനെയൊക്കെത്തന്നെ ആയിരിക്കും

അയാൾ പ്രതികരിക്കുക എന്നതിൽ എന്താ സംശയം

അത്രമേൽ നമ്മൾ അയാളെ 'സ്നേഹിച്ചു വഞ്ചിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ '

നമ്മൾക്ക് മാത്രമാണ് നമ്മളെ വലുതായി തോന്നുന്നത്

അയാൾക്ക്‌ എല്ലാം തുല്യമാണ് എന്നതുനമ്മൾ മറന്നുപോയി

നമ്മൾതീർത്ത്‌ ചുവരുകള്ക്കുള്ളിൽ

മാത്രം നിറഞ്ഞുനില്കുന്നവനല്ലല്ലോ അയാൾ

ഇനിയങ്ങോട്ട് കപട ഭയം കാണിച്ചിട്ടോ

കരഞ്ഞുവിളിച്ചിട്ടോ വലിയകാര്യം ഉണ്ടാകും എന്നു തോന്നുന്നില്ല

കൈക്കൂലി കൊടുത്തിട്ടും കരഞ്ഞുനിലവിളിച്ചിട്ടും

അയാൾ കേൾക്കുമെന്നു തോന്നുന്നുമില്ല

കാത്തിരിക്കുകതന്നെ !

അയാളുടെ മനസ്സുമാറുന്നതുവരെ !

നമ്മുടെ കറ നമ്മളെത്തന്നെ

കഴുകിയുണക്കും വരെ .

2019-03-04T03:09:00.000+05:30

ലില്ലി ഓഫ് വാലി

അനൂപ് എം.ആര്‍

ഫ്രഞ്ച് പരീക്ഷയ്ക്ക്

തനിച്ചിരിക്കുന്ന കുട്ടി

ഉള്ളിലെ കലമ്പലുകള്‍ക്ക്

മറുമരുന്ന് കഴിയ്ക്കുകയാണ്‌

പാരീസില്‍ പൂക്കാത്ത

‘ലില്ലി ഓഫ് വാലി’യെ

ഉള്ളിലാവാഹിക്കുകയാണ്

**************************************

ഫ്രഞ്ചില്‍ സ്വപ്നം കാണുന്ന കുട്ടി

അള്‍ത്തൂസറെയും

സൈമണ്‍ ദിബോവറേയും

ഴാക് ബൈഡറ്റിനെയും

സാര്‍ത്രിനെയും

പിതൃഭാഷയ്ക്കും

ആദേശഭാഷയ്ക്കും ഇടയ്ക്കുള്ള

വരമ്പത്തിരുന്നുകൊണ്ട്

ഓര്‍ക്കുകയാണ്‌

ഓര്‍മ്മയാണ്‌ ഇപ്പോള്‍

അവന്‍റെ ഭാഷ

അതുകൊണ്ട്

ഒഴിഞ്ഞതാണ്‌ അവന്‍റെ

ഉത്തരക്കടലാസ്

2019-02-18T23:35:00.001+05:30

അന്ത്യശയനം - വി.ജി.തമ്പി

2018-10-06T22:59:00.002+05:30

അവര്‍ എരിയുന്ന ഇടിമിന്നല്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുകയാണ്‌

അനൂപ് എം.ആര്‍

*വി.ജി. തമ്പിയുടെ പുതിയ കവിത ‘അന്ത്യശയനം’ വായിക്കുമ്പോള്‍

വല്ലപ്പോഴുമാണ്‌ തമ്പിമാഷ് കവിതയെഴുതുന്നത്. ഭാഷാപോഷിണി ഒക്റ്റോബര്‍ ലക്കത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ‘അന്ത്യശയനം’ എന്ന കവിത അസാധാരണമായ വായനാനുഭവമാണുണ്ടാക്കിയത്. ഭാഷാപരമായ ഏറെ പ്രത്യേകതകളുള്ളപ്പോഴും പുത്തന്‍ അനുഭവങ്ങളുടെ പ്രവാഹമാണ്‌ ഈ കവിത. മലയാളകവിതയില്‍ ഈ കവിതയെ അടയാളപ്പെടുത്തിയേ തീരൂ.

മരണാനുഭവത്തിന്‍റെ സ്നിഗ്ദ്ധതയാണ്‌ ഇതിനെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത്. കവിയുടെ മരണാനന്തരമുള്ള കാത്തുകിടപ്പ് കൊതിപ്പിക്കുന്നതാണ്‌. ഈ കവിത വായിക്കുമ്പോള്‍ നീണ്ട ഒരു തുരങ്കത്തിലൂടെ യാത്രപോവുകയാണെന്നുതോന്നും. ഓരോ ഘട്ടത്തിലും പൂട്ടുകളഴിയുമ്പോള്‍ വെള്ളപ്പുതപ്പുമാറ്റി ഓര്‍മ്മകള്‍ പ്രളയജലംപോലെ വന്നുനിറയുന്നു. വൈകാരികതയുടെയും ഹൃദയാനുഭവത്തിന്‍റെയും ഇരുണ്ട ഗുഹാമുഖത്തുകൂടി ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന വാക്കുകള്‍ കവിതയുടെ ഉടല്‍നീളെ വന്നുനിറയുന്നു.

കവിതയൊരിക്കലും അവസാനപാഠമല്ലല്ലോ! എങ്കിലും എന്‍റെ വായന ഞാന്‍ പകര്‍ത്തുന്നു.

അന്ത്യശയനമെന്ന ആദ്യാനുഭവം

നീണ്ട പന്ത്രണ്ട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ മരണം കബളിപ്പിക്കുന്നതും കണ്ടുകൊണ്ട് അയാള്‍ കിടക്കുകയായിരുന്നു. നിശ്ശബ്ദതയുടെ നാനാര്‍ത്ഥം പോലെ കാലം മുറിക്കുള്ളില്‍ മരക്കമ്പുകളായി പടര്‍ന്നുകഴിഞ്ഞു. ഏകാന്തതയുടെ മുറിനിറയെ ചോരപടര്‍ന്ന ചിത്രങ്ങളാണ്‌. ജീവിതസമസ്യകള്‍ വൃത്തത്തിലും ചതുരത്തിലുമല്ലാതെ അന്യോന്യം ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ വെമ്പുകയായിരുന്നു. എങ്കിലും

“ജീവിച്ചോ? മരിച്ചോ?

തോറ്റോ? ജയിച്ചോ?

സന്തുഷ്ടനോ? സന്തപ്തനോ?

ചോദ്യങ്ങള്‍ കാത്തുകിടപ്പിന്‍റെ ചിത്രങ്ങള്‍ കോറിവരയ്ക്കുകയാണിവിടെ. ചുവരുകള്‍ക്കുപുറത്തെന്നുതോന്നിച്ച പ്രകൃതി അതിന്‍റെ ചങ്ങാടങ്ങള്‍ ഏകാന്തതയുടെ ദ്വീപിലേയ്ക്ക് അയച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുകയാണ്‌. ആദ്യം കാല്‍വിരലുകളുടെ നടന്നുതീര്‍ത്ത ദൂരങ്ങളുടെ രക്തച്ഛവികളെയെല്ലാം തിന്നുതീര്‍ക്കുന്ന ചാണകപ്പുഴുക്കളായി, പിന്നെ മരച്ചില്ലകളായി, രക്തചിത്രങ്ങള്‍ വായിക്കുന്ന നിശാശലഭങ്ങളായി, വീടുതേടിവരുന്ന തവിട്ടുറുമ്പുകളായി.

കാത്തിരിപ്പാണ്‌ ‘അന്ത്യശയനം’

അയാള്‍ക്ക് കാത്തിരിക്കാതെ വയ്യ. ആദ്യം പ്രണയത്തിനായി കാത്തിരുന്നു, പിന്നെ കവിതയ്ക്കായി കാത്തിരുന്നു,

“പ്രണയിച്ചപ്പോള്‍ കവിയായി

കവിയായപ്പോള്‍ പ്രണയം പോയി”

മൂത്രം നനഞ്ഞ കിടക്ക, ഘടികാരത്തില്‍ കാത്തിരിപ്പിന്‍റെ ഇഴച്ചില്‍ മാത്രമാകുന്ന സമയം.

ഒരു കവിയുടെ മുറിയിലേയ്ക്ക് കടന്നുവരുമ്പോള്‍ ചോരയില്‍ ചവിട്ടിയല്ലാതെ പ്രവേശിക്കാനാകില്ല. അബോധസുന്ദരി ചോരയില്‍ ചവിട്ടി മന്ദഗതിയില്‍ ഗോവണി കയറിവരുന്നു എന്നെഴുതുമ്പോഴേയ്ക്കും കവിയുടെ സ്ഥാനത്ത് നമ്മളും ചെന്നുകിടന്നുകഴിഞ്ഞിരിക്കും. മരണവുമായി വരുന്ന പിംഗലകേശിനിയുടെ പൂര്‍വ്വകാല ബിംബത്തില്‍ നിന്ന് അവളിലേയ്ക്കെത്തുമ്പോള്‍ മെറൂണ്‍ ശിരോവസ്ത്രമിട്ട് മരിച്ചവന്‍റെ എല്ലാമാകാനാണ്‌ മുറിയിലേയ്ക്ക് കയറിവരുന്നത്. അവള്‍ പ്രളയമായും വരും. ഇവിടെ

“അടിത്തട്ടില്ലാത്ത ഭൂമിയില്‍ നിന്ന്

പ്രളയജലം ഇരച്ചുകയറുന്നു”

എന്നെഴുതുന്നത് വീണ്ടും നമ്മെ ഗൂഢജലത്തില്‍ മുക്കിക്കളയുന്നു.

പിന്നെ കവിയുടെ അന്ത്യനിദ്ര വജ്രചുംബനത്തിലും മുലപ്പാലിലും കരച്ചിലിന്‍റെ മുനത്തുമ്പിലും ശയനാഘോഷമാവുകയാണ്‌. എഴുത്തുകാലത്ത് ഉള്ളില്‍ നിറഞ്ഞത് എഴുതുവാനാകാതെ പിടഞ്ഞതുപോലെ അയാള്‍ വീണ്ടും നീറുകയാവണം. എങ്കിലും അയാള്‍ പാല്‍ക്കുഞ്ഞായി. പിന്നെ അയാള്‍ രഹസ്യസുന്ദരിയോടൊത്ത് പടിയിറങ്ങുകയായി. ചോരപ്പാടുകള്‍ നിറഞ്ഞ വഴുതുന്ന ഗോവണിപ്പടിയിറങ്ങി കൈക്കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അയാളെ തോളത്തുകിടത്തി അവള്‍ നടന്നുമറയുന്നത് ഉള്ളില്‍ ഇടിമിന്നല്‍ പോലെ ഞെട്ടിക്കുകയും ഒപ്പം ആനന്ദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മളിതെവിടെയോ കണ്ടുമറന്നു അല്ലെങ്കില്‍ കാണാനിരിക്കുന്നതാണ്‌ എന്ന് വെറുതെ തോന്നുന്നു.

ഒടുവില്‍ കവിമുറിയും ശൂന്യമാകുന്നു. ഇരുട്ടും ആയിരം മണികളുടെ താരാട്ടും ഒപ്പം പ്രളയമിറങ്ങിപ്പോയ ചെളിഗന്ധവും മാത്രം ബാക്കിനില്‍ക്കെ ഭാഷ കാലങ്ങളുടെ വരള്‍ച്ചയ്ക്കുശേഷം കുതിര്‍ന്നുവീഴുന്നു. ചുട്ടെടുത്ത ഭാഷയ്ക്ക് അനുഭവങ്ങളുടെ ആര്‍ദ്രതയെ ഉള്‍ക്കൊള്ളാനുള്ള ശേഷിയില്ല. ഭാഷാഗോപുരങ്ങള്‍ തകര്‍ന്നുവീഴുന്നത് ഇത്തരത്തിലെല്ലാമാണ്‌. നഗ്നതയെ നിഴലുകളാണ്‌ വസ്ത്രം ധരിപ്പിക്കുന്നത്. മരിക്കുമ്പോള്‍ അമ്മയടുത്തുണ്ട് എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുംപോലെ അയാള്‍ പൊതിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സഹതാപത്തിന്‍റെ പൂക്കളല്ല, വാത്സല്യത്തിന്‍റെ പൊതിയലാണ്‌ അന്ത്യനിമിഷത്തെ ധന്യമാക്കുന്നത്.

“കൊടുങ്കാറ്റിനും പേമാരിയ്ക്കുമിടയിലൂടെ അവര്‍ എരിയുന്ന ഇടിമിന്നല്‍ കാത്തു”നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ നമ്മളും അന്ത്യയാത്യ്രയെ സ്വപ്നം കാണുകയാണ്‌. അമ്മയുടെ തോളത്തുകിടന്ന് ചോരപ്പടികളിറങ്ങി “ഗര്‍ഭപാത്രത്തിന്‍റെ ഇലഞ്ഞിമണ”ത്തില്‍ നിറഞ്ഞ്, വിരല്‍ത്തുമ്പില്‍ പിടിച്ച് ഇരുട്ടിന്‍റെ ആശങ്കകളെ അകറ്റുന്ന ഒരേയൊരു സ്പര്‍ശത്തില്‍ സര്‍വ്വവും സമര്‍പ്പിച്ച് അവസാനവാഹനവും കാത്തുനില്‍ക്കുകയാണ്‌.

അന്തമില്ലാത്ത കവിത / യെഹുദ അമിച്ച

2017-09-18T08:56:00.001+05:30

അന്തമില്ലാത്ത കവിത / യെഹുദ അമിച്ച

പുതിയ മ്യൂസിയത്തിനുള്ളിൽ
പഴയ സിനഗോഗ്
സിനഗോഗിനുള്ളിൽ
ഞാൻ
എനിക്കുള്ളിൽ
ഹ്യദയം
ഹ്യദയത്തിനുള്ളിൽ
മ്യൂസിയം
മ്യൂസിയത്തിനുള്ളിൽ
സിനഗോഗ്
സിനഗോഗിനുള്ളിൽ
ഞാൻ
എനിക്കുള്ളിൽ
ഹ്യദയം
ഹ്യദയത്തിനുള്ളിൽ
മ്യൂസിയം
-----
---
--

യെഹുദ അമിച്ച - ഇസ്രയേൽ കവി
( വിവ: കുഴൂർ വിത്സൺ )

ആൻഗ്രിലൈഫ് - ഒരു ആൻഡ്രോയ്ഡ് ആപ്പ്

2014-09-16T13:00:00.000+05:30

ഒരു പുതിയ കളിയിലാണ്
ആവേശം അതിന്റെ പാരമ്യത്തിലും
ആൻഡ്രോയ്ഡ് ഫോണുണ്ടെങ്കിൽ
നിങ്ങൾക്കും ഡൗൺലോഡാം

ആപ്പിളിലും വിൻഡോസിലും കണ്ടിട്ടില്ല.

മറ്റുകളികളെപ്പോലെയല്ല
സമയരേഖയിൽ മുന്നോട്ടും പിറകോട്ടും പോകാം
അബദ്ധങ്ങളുടേയും അപകടങ്ങളുടേയും നിമിഷങ്ങളെ
തകർത്തുകളയാം .

കളിയിൽ ഞാനിപ്പോൾ
ഏറ്റവും ഉയർന്നപോയന്റിലാണ്
ആശുപത്രിയിലേക്കെത്തും മുമ്പേ
മരിച്ചുപോയ അച്ഛനെ വീണ്ടെടുത്തു
ഒരു ചെറിയപനി കൊണ്ടുപോയ,
ബ്ലഡ്കാൻസർ കൊണ്ടുപോയ
അനുജന്മാരെ വീണ്ടെത്ത്
ചെറിയമ്മമാരുടെ കണ്ണീർ തൂത്തു;
വരാനിരിക്കുന്ന അപകടങ്ങളെ തകർത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

സാമൂഹ്യപ്രതിബദ്ധത കൈമോശം വരാത്തവര്ക്കും കളിക്കാം
ഗുജറാത്തിലെയെന്നല്ല
എല്ലാ കലാപങ്ങളേയും തകർത്തുകളയാം
പലസ്തീനിലെയോ ഇറാക്കിലെയോ എന്നല്ല
എല്ലായുദ്ധങ്ങളേയും ഇല്ലാതാക്കാം
മുഖമ്മൂടിയിട്ട ഓരോ ഭരണാധികാരിയേയും
താഴോട്ടു വലിച്ചിടാം.
പൊട്ടിയൊലിക്കുന്ന ദേശീയ വൃണങ്ങളെ
ദേശീയമാകും മുമ്പുള്ള പോയന്റിൽ ഇല്ലായ്മചെയ്യാം

മതങ്ങളുടേയും ഭീകരതയുടേയും
അധികാരത്തിന്റേയും ആപ്പുകളിറക്കുന്നവർ
ഗൂഢാലോചനയിലാണ്
തകർത്തുകളയും മുമ്പേ ഉപയോഗിച്ച് നോക്കൂ...

ഗസ്സ, ഒരു ചോരക്കാഴ്ച്ച!

2014-09-08T21:43:00.000+05:30

ഫേസ്ബുക്കില്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ
ശവങ്ങളുടെ കൊളാഷ്,
ആയുധമഴ കൊള്ളുന്ന ജനക്കൂട്ടം,
ചുണ്ടങ്ങയുടെയും വഴുതനങ്ങയുടെയും
തമാശ പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ ആര്‍ത്തു ചിരിച്ചു.

ഇളംമാംസം,
പൂത്തിരി പോല്‍ ചിതറുന്ന കാഴ്ച്ച,
എത്രവട്ടം കണ്ടിട്ടും മതിവരുന്നില്ല.
ഹാ... ചുട്ടമാംസത്തിന്റെ മണം
മൂക്കിലേക്ക് തുളച്ചു കയറുന്നു...

ഗസ്സ...
ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ
തുറന്ന ജയില്‍ എന്നാരാണ് പറഞ്ഞത്?
ചുറ്റുഭാഗവും ഞങ്ങള്‍
മതില്‍ കെട്ടി അടച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ?
ഞങ്ങളുടെ കൊലക്കോപ്പുകള്‍
നിത്യേനെയെന്നോണം
അവിടെ പരീക്ഷിക്കുന്നുമുണ്ട്.

എന്നിട്ടും,
മൃതപ്രായമായ ശരീരത്തില്‍
നിലക്കാത്ത സ്പന്ദനം പോലെ,
ഇടയ്ക്കിടെ വരുന്ന റോക്കറ്റുകള്‍,
എന്തൊരു ശല്യമാണെന്നോ?
എലിവാണം പോലുള്ള റോക്കറ്റുകളില്‍
കീഴടങ്ങില്ലെന്ന് ഇത്ര കടുപ്പത്തില്‍
അവര്‍ എഴുതിവെച്ചതെങ്ങിനെ?
എത്ര കിട്ടിയാലാണ് ഇവര്‍
കീഴടങ്ങാന്‍ പഠിക്കുക?

ഇവരുടെ നേതാക്കള്ക്കു
ജനക്കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നകന്നു
കൊട്ടാരങ്ങളില്‍ ജീവിച്ചു കൂടെ?
അവരെന്തിനാണ് ജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍,
ജലത്തില്‍ മത്സ്യങ്ങളെന്ന പോലെ, ജീവിക്കുന്നത്?

കീഴടങ്ങലിന്റെ
സുഖവും സമാധാനവും,
ഇവര്‍ക്കെന്നാണ് ബോദ്ധ്യപ്പെടുക?

അപ്പുറത്ത്,കൊട്ടാരത്തില്‍,
ഞങ്ങള്‍ വളര്‍ത്തുന്നുണ്ടൊന്നിനെ.
ഇടക്കിടെ മോങ്ങുമെന്നല്ലാതെ, ഒരു ശല്യവുമില്ല.
അങ്ങിനെ, എത്രയെത്ര കൊട്ടാരങ്ങൾ!

ഞങ്ങൾ ചരിത്രത്തിൽ നിന്നും
പാഠം പഠിച്ചവരാണ്
ഹിറ്റ്ലരിൽ നിഷ്ടൂരത,
ഗീബല്സിൽ നിന്നും തന്ത്രം,
ഫരോവയിൽ നിന്നും ശിശുഹത്യ.

കുഞ്ഞുങ്ങള്‍...
അവരെയാണ് കൊല്ലേണ്ടത്.
ആണവശക്തിയെ, കരിങ്കല്‍ ചീളു
കൊണ്ടെതിര്‍ക്കാന്‍ വരുന്ന
ചങ്കൂറ്റ്‌ത്തിന്റെ വിത്തുകള്‍,
ഞങ്ങളെങ്ങിനെ വളരാന്‍ വിടും...
ചിതറിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ,
വിപ്ലവത്തിന്റെ ചെഞ്ചോരപ്പൂക്കൾ!
മരണം ഭയക്കാത്ത പോരാളികള്‍ക്ക്
ഞങ്ങളുടെ സമ്മാനം!

ഭയമുണ്ട് ഞങ്ങള്‍ക്ക്.
നിരപരാധിയുടെ ചോര
കൈകളില്‍ പുരളുമ്പോള്‍,
അനീതിയുടെ മണ്ണില്‍
ചവിട്ടി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍,
ഞങ്ങള്‍ എങ്ങിനെ ഭയക്കാതിരിക്കും...

ഒഷ്വിട്സിലെ കാപാലികരുടെ കണ്ണിലും
ഇതേ ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നുവത്രേ...

ഒട്ടും പ്രതിഷേധിക്കാതെ,
എത്ര അനുസരണയോടെയാണ്
അന്ന് ഞങ്ങള്‍ കോന്സേന്ട്രഷ്ന്‍
കാമ്പിലേക്കു നടന്നു പോയത്.
പക്ഷെ...
എന്നിട്ടും, എത്ര ശവങ്ങളാണ്
ലോറികളില്‍ അട്ടിയട്ടിയായ്
തിരിച്ചു പോയത്.

ചരിത്രത്തില്‍ നിന്നും
ചില പക്ഷേകള്‍
ഇളിച്ചു കാണിക്കുന്നുണ്ട്.

അന്ന് വേട്ടക്കാര്‍ക്കൊപ്പം കുരച്ചവര്‍
ഇന്ന് ഞങ്ങളോടൊപ്പം കുരക്കുന്നുന്ടു.
ചോരയുടെ മണമോര്ത്തു
നൊട്ടി നുണക്കുന്നുന്ടു.
വേട്ടക്കാരുടെ ഉച്ചിഷ്ടം
അവര്‍ക്കുള്ളതാണത്രേ!

Photo:Reuters

ജീര്‍ണ്ണ സന്യാസികള്‍

2013-04-04T11:48:00.000+05:30

ട്രാക്കില്‍ നിന്ന്
ഉടല്‍പ്പൊളികള്‍
പെറുക്കിക്കൂട്ടുന്നവനോട്
മരിച്ചവനേ....നിങ്ങള്‍
നമസ്‌ക്കരിക്കണം.

അറ്റതല വേറെ.
തുടയ്ക്കുതാഴെ
കഷ്ണിച്ച കാലുകള്‍ വെവ്വേറെ.
ചക്രങ്ങളീര്‍ച്ചിച്ചുകൂട്ടിയ
ചോര, മാംസ്യപ്പൂക്കള്‍,
തലയും കാലുമില്ലാതെ
വെട്ടിയിട്ട തെങ്ങുതടിപോലെ
തൊലിയുരിഞ്ഞെല്ലുവെളിവായ
നിന്റെയസ്തികൂടാരം,
ഓരോന്നോരാന്നായി
പെറുക്കിയെടുക്കുമ്പോള്‍
നോക്കിനില്‍ക്കുന്നവര്‍
കൈയ്യിലെ ഒറ്റക്കണ്ണുകള്‍ മിന്നിക്കുന്നു.
ചിലര്‍ രണ്ടുകണ്ണും പൊത്തുന്നു.
ചിലര്‍ തലചുറ്റി വീഴുന്നു .

ചോരയിലുച്ചവെയില്‍മൂത്തു പൊള്ളിയ
ഉടല്‍പ്പൊളി പെറുക്കുന്നവനേ....
ചോരകണ്ട് നിന്റയറപ്പുമാറണേ...

വാറ്റ് ചാരായമൊഴിച്ച്
പണ്ട് കുടിച്ച
മുലപ്പാലിന്റെയോര്‍മ്മകള്‍ക്ക്
തീകൊടുക്കണേ...

തമ്പാക്കില്‍ ചുണ്ണാമ്പുകൂട്ടി
നാവഴുകിയ വായില്‍ നിന്ന്
ചുടലയുടെ ചുടുകാറ്റു പൊന്തണേ...

പുണ്ണുപൊത്തിയ യോനികള്‍ തുരന്ന്
മുള്ളുകൊള്ളാതെ നീ നിന്റെ രേതസ്സൊടുക്കണേ..

ജീര്‍ണ്ണതകളെ
പ്രകീര്‍ണ്ണനം ചെയ്ത്
ഒരോന്നിലും മുങ്ങി
ഉടലും മനസ്സും ജീര്‍ണ്ണ ശവമാക്കി
ധ്യാനിച്ചു പഠിക്കണേ...

വീണ്ടുവിചാരമില്ലാതെ
ലോകത്തിന്നീര്‍ച്ചവേഗങ്ങളില്‍
വീണു ചിതറി മരിച്ചവരേ....
മരിക്കുന്നവരേ....
മരിക്കാനിരിക്കുന്നവരെ....
നിങ്ങളെ പെറുക്കിയെടുക്കുവാന്‍
വരുന്നു
നാനാ 'ചേരി' യില്‍ നിന്നിതാ
ജീര്‍ണ്ണ സന്യാസികള്‍.

കടി

2013-03-09T03:08:00.003+05:30

നാലുവയസ്സാണവൾ അമ്മിണിക്ക്

അപ്പ അമ്മ ,അമ്മൂമ്മയന്നംകുട്ടി

തൊട്ടാൽ മതി കടി തുടങ്ങും ചന്നം പിന്നം

ദാ അവിടെ ഇവിടെയെന്ന്

കൈകൂടെ കൊണ്ട് പോയ് നട്ടം തിരിക്കും

മാന്ത് മാന്തെന്നവൾ കുഞ്ഞ്നാവാൽ ഭീഷണിപ്പെടുത്തവേ

വിരലുകൾ കുഴയും വരെ ,അല്ലെങ്കിൽ

അവളുറം പിടിക്കും വരെ

പൊറുതിയില്ല കൈകൾക്ക്

പറ്റിച്ചേർന്ന് കിടക്കും നേരം ദാ ഇവിടെ അവിടെയന്നവൾ

എന്തൊരു കടിയാണിവൾക്കെന്ന്

അവളുടെയമ്മ പുറംതിരിഞ്ഞ് കിടക്കവെ

സങ്കടം സഹിക്ക വയ്യാഞ്ഞ്

തുരുതുരാ സിഗരറ്റ് വലിച്ചൊരപ്പന്റെ

കള്ളക്കരച്ചിലാകാമിത്

അന്നത്തെ രാത്രിയിൽ മാന്തിമാന്തിപ്പൊളിക്കവേ

കടി മാറാനല്ലേ പെണ്ണേയെന്ന്

പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമോ അവരപ്പോൾ

thaali baan

2013-03-05T22:14:00.001+05:30

വാര്‍ത്തയാവും വരെ...

2013-03-03T03:24:00.000+05:30

ഒരു ബസ്സില്‍ നിന്നും
ഒരു പെണ്‍കുട്ടി...

അല്ല,
പല ബസ്സുകളില്‍ നിന്നും
പല പെണ്‍കുട്ടികള്‍...

കടിച്ചു കീറി
വലിച്ചെറിയപ്പെടുന്നു...

റോഡരികില്‍,
നഗ്നരായി പിടയുന്നു...

നമ്മള്‍,
അതില്‍ ചവിട്ടാതെ,
തട്ടി മറിഞ്ഞു വീഴാതെ,
തിരിഞ്ഞു, തിരിഞ്ഞു നോക്കി പോവുന്നു.

വാര്‍ത്തയാവും വരെ...

വാര്‍ത്തകളിലേക്ക്
പിടഞ്ഞു വീഴാന്‍,
ഇരകളൊക്കെ
ഇനിയും പഠിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

വഴികളൊക്കെ ഇങ്ങിനെ
ശവങ്ങള്‍ കൊണ്ടു നിറഞ്ഞാല്‍
നമ്മള്‍ യാത്രക്കാരെന്തു ചെയ്യും?

വൃത്തിയും, വെടിപ്പുമുള്ള
വഴികള്‍ക്ക് വേണ്ടി,
നമ്മള്‍ സമരം ചെയ്യേണ്ട കാലം
അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.

നമുക്കൊരു ഓണ്‍ലൈന്‍
കാമ്പയിന്‍ തുടങ്ങിയാലോ?

മലാലയും റുബാബും ഞാനും; റുബാബും ഞാനും ഡെൽഹിയും

2012-12-25T13:44:00.001+05:30

റുബാബ് സുന്ദരിയാണ്, വിളഞ്ഞ നെല്ലിന്റെ നിറമുള്ള നീളൻ മുടി
താലിബാൻ കർശനങ്ങളിൽ നിന്ന് കുതറിമാറിയലസിയ തട്ടം
പാക്കിസ്ഥാനിൽ നിന്ന് വിസിറ്റ് വിസയിലെത്തി
ദുബായിൽ ജോലി നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അനേകശതത്തിലൊരുവൾ.

ഒരു ബയോഡാറ്റ ഉണ്ടാക്കിത്തരാൻ പറഞ്ഞു
പാസ്പോർട്ട് സൈസ് ഫോട്ടോയും
മൊബൈൽ നമ്പരും തന്നിരുന്നതിനാൽ,
പഞ്ചാബി സ്ലാങ്ങിലുള്ള അവളുടെ ഉറുദു
തൃശ്ശൂർ മലയാളം പോലെ താളാത്മകമായിരുന്നു...

ദോഷം പറയരുതല്ലോ
അവളുടെ മുൻ വരിയിലെ പല്ലുകൾ നിത്യാമേനോന്റെയും
താഴ്വരിയിലെ പല്ലുകളും ചുണ്ടും
ജനീലിയ ഡിസൂസയുടേതിനേക്കാളും സുന്ദരവുമായിരുന്നു...
ഫേസ് ബുക്കിലൂടെ നിരന്തരം വരുന്ന
മലാല വാർത്തകൾ മെസ്സേജ് ചെയ്തും
ഷെയർ ചെയ്തുമാണ് ഞാനവളെ
കുഴക്കുന്ന പലചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്നും
പിന്വലിയിച്ച് ഉത്തരം മുട്ടിച്ചിരുന്നത്..

മലാലയെന്ന് കേട്ടാൽ വലിയൊരപരാധം പോലെ
തലതാഴ്ത്തിയിരിക്കുന്ന അവളുടെ
ഉദയം പോലുള്ള കവിളുകൾ
ചുംബിയ്ക്കുവാൻ വേണ്ടി മാത്രം സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുള്ളതാണോ
എന്ന് ദാഹം തോന്നിയിട്ടുണ്ട് പലപ്പോഴും...

കർദോ (kar2) എന്ന് 'ഹിംഗ്ലീഷിൽ' ടെക്സ്റ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ
കർ (Kar) എന്നതിനു ശേഷം 2 (ദോ) എഴുതുന്ന രീതി
ഞാനവളിൽ നിന്നാണ് പഠിച്ചത്....

റുബാബും ഞാനുമായി നല്ല സൗഹൃദത്തിലായതിന്
മലാല ഒരു കാരണമായിരുന്നെങ്കിലും,
അതിനെക്കാൾ ദുരന്തപര്യവസാനിയായ
നിരവധി പെണ്മുളകളെക്കുറിച്ച് അവളെപ്പോഴും
ഓർമ്മപ്പെടുത്താറുണ്ടായിരുന്നു...

എത്രമേൽ സംസ്കരിക്കപ്പെട്ടാലും
പുരുഷബിംബങ്ങളൊക്കെയും
ചില സ്ത്രൈണപർവ്വങ്ങളിൽ വിടന്മാരുകുന്നത്
മുൻപേ അറിയാമായിരുന്നുവെന്നും
പുതിയ അറേബ്യൻ അത്തർത്താടികൾ
അതൊന്നുകൂടി ബലപ്പെടുത്തിത്തരുന്നുണ്ടെന്നും
ചില ഇന്റർവ്യൂ തൽസമയ സംപ്രേക്ഷണങ്ങളിലൂടെ
അവളെനിക്ക് വിശദീകരിച്ച് തരാറുമുണ്ട്...

ഡിസംബർ തണുപ്പിൽ ഒന്നിച്ചൊരു ഗ്ലോബൽ വില്ലേജ്
യാത്രയിലൂടെ ഇന്ത്യാ പാക് സംഘർഷത്തിന്
അൽപ്പം അയവ് വരുത്തണം എന്ന് ഞങ്ങൾ
തമ്മിൽതമ്മിലുറപ്പിച്ചു....
സബർവാൻ മലനിരകളിൽ നിന്ന് ദാൽ തടാകത്തിലേയ്ക്ക്
ഇലാസ്റ്റിക് കയറുകൾ കെട്ടാതെ ബഞ്ചീ ജംബിംഗ് ചെയ്യുന്ന
സ്വപ്നം ഞാൻ ഇടക്കിടെ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു...

ഇന്നലെ ഡൽഹി സംഭവത്തിന്റെ നിശ്ചല ദൃശ്യങ്ങൾ
മെയിലച്ചു കൊണ്ട്, ബസിൽ വച്ച് നിങ്ങളവളോട് ചെയ്തത്
മുജ്സേ ബീ കർദോ എന്നവൾ കണ്ണുരുട്ടിയപ്പോൾ
മഞ്ഞുപൊതിഞ്ഞ് കാത്ത് വെച്ച മദ്ധ്യാവയങ്ങൾ ഒലിച്ചിറങ്ങി
പല സംഘടനകൾ കാശ്മീരിനെ വരക്കുന്ന ഭൂപടം പോൽ
വികൃതമായി ഞാൻ......

ഇനിയെനിക്ക് ജലപീരങ്കി കൊള്ളുന്ന പ്രതിഷേധത്തിന്റെ
ചിത്രങ്ങളെടുക്കണം...

യന്ത്ര ഊഞ്ഞാല്‍

2012-12-24T09:49:00.001+05:30

യന്ത്ര ഊഞ്ഞാല്‍ ഇവിടെ വായിക്കാം

ഏറ്റവുമൊടുവിൽ അജ്ഞതയെകുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വപ്നങ്ങൾ

2012-11-28T21:51:00.001+05:30

ഏറ്റവുമൊടുവിൽ അത്തരം ചോദ്യങ്ങളിലേക്ക്
നിങ്ങളെ എത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട് എന്നതിനാൽ
സ്വപ്നങ്ങളുടെ ദൃശ്യസംവിധാനങ്ങൾക്കൊപ്പം
നിങ്ങളെ നടത്തേണ്ടിവരുന്ന ജോലി
നിങ്ങളുടെ തന്നെ കിതപ്പുകൾപോലെ
കനമേറിയതാണ്.

(കമ്പനിയിലെ ഏക തദ്ദേശീയ തൊഴിലാളിക്ക്
ദേശീയത എന്നൊന്നിനെ മത്രമേ ഭയക്കാനുള്ളൂ)

ദേശങ്ങൾക്കും,സഞ്ചാരങ്ങൾക്കും,കാലത്തിനുമനുസരിച്ച്
ക്രമാനുഗതമായോ,തരം തിരിച്ചോ,കുഴച്ചുമറിച്ചോ
അലസമായോ ചെയ്യേണ്ട ഒരു ജോലിയുടെ
ഭാരിച്ച ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളെ കുറിച്ച്
ഞാൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങുന്നത്
സാദൃശ്യതകൊണ്ടുമാത്രം ഏതൊരു പഴയകാലത്തിനും
ചെന്നെത്താവുന്നൊരു ചെമ്മണ്ണുപാതയിലെ
കിതപ്പിന്റെ കൂവലിൽ വലിഞ്ഞോടുന്നൊരു
മനുഷ്യവാഹനത്തിലിരുന്നാണ്

ഞങ്ങളുടേത്
ഒരു മൾട്ടിനാഷണൽ കമ്പനിയാണ്.
ഞങ്ങളുടെ ഉപഭോക്താക്കൾ
ഭൂമിയുടെ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്നാണ്
കാലങ്ങളിലേക്കും,അദൃശ്യനിരൂപണങ്ങളിലേക്കും
ചെന്നെത്തുന്നതിനാൽ
ഭൂമിക്കുമേൽ ഞങ്ങളുടെ ഇടപെടലിനോളം
തുടർച്ചകൾ മറ്റൊരു പ്രൊഡക്റ്റിനുമുണ്ടാകില്ല

ലളിതമായി നിർമ്മിച്ചെടുക്കുന്ന സങ്കീർണ്ണതകളെ
സ്വപ്നങ്ങളാക്കി നിർമ്മിച്ചെടുക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ എഞ്ചിനീയർമാർ
നിസ്സാരമെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുമെങ്കിലും
ഭൂനിരപ്പിൽ നിന്ന് ഏഴടിയോളം ഉയരത്തിൽ
തലമുറകൾ-വാക്കുകൊണ്ടും,ചിഹ്നം കൊണ്ടും
തലമുറകൾ-നിർമ്മിച്ചെടുത്ത സ്വപ്നഫലകങ്ങളിൽ
കാലങ്ങൾ തെറ്റാതെ ജോലിചെയ്യുന്നവരാണ്.

ഈ കരാറിലൂടെ ഒടുവിൽ
മൂന്നാം ലോകയുദ്ധം വരെ നിലനിന്നിരുന്ന
നമ്മുടെ രാജ്യത്തുള്ള അവരുടെ അഭ്യന്തര ഇടപെടലുകൾ
നിർത്തലാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
നമ്മുടെ രാജ്യം കരാറുകളിൽ മാത്രം വിശ്വസിക്കുന്നത്
അന്നുമുതലായിരിക്കണം.

ഭൗതികമായി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടു എന്നതല്ലാതെ
ഒരോരോ കാരണവും
സ്വപ്നങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
അതിൽ നിന്ന് ഭാഷകൾ പോലും നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു
കുറച്ചുകൂടി വ്യക്തമാക്കിയാൽ
സ്വപ്നങ്ങളുടെ കേടുപാടുകളെ ഭാഷയെന്ന് വിളിക്കുന്നു.
ഇത്രകാലം ഈ കേടുപാടുകൾ സംസാരിച്ച നമ്മളെ
അവർ വിഡ്ഡികളെന്ന് വിളിക്കുന്നത് ഒരു തെറ്റാകാൻ വഴിയില്ല
ആഫ്രോ-ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള
കയറ്റുമതികൾ വൻതോതിലാണ് ഈക്കാലത്ത് വർദ്ധിച്ചത്.

(അവിടങ്ങളിലെ ദേശസാത്കൃത സ്വപ്നകമ്പനികൾ
സ്വപ്നങ്ങളുടെ അസംസ്കൃത ഇറക്കുമതികൾ ചെറുത്തിരുന്നു)

ഞങ്ങളുടെ മാർക്കറ്റിങ്ങ് എക്സിക്യൂട്ടീവുകൾ
സ്വപ്നങ്ങളാണ് എന്ന് ധരിക്കരുത്
അവർ സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നവർ പോലുമല്ല.
അവ്യക്തതകളെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന രാജ്യത്ത്
സ്വപ്നങ്ങളെ സ്വതന്ത്രരാക്കുക എന്നതാണ് അവരുടെ ജോലി
സ്വതന്ത്രരാക്കുക ഒരുപക്ഷേ ഒരാവശ്യം പോലുമല്ല എന്ന വാദം
നിങ്ങളുടെ മൂന്നാംലോക പുച്ഛമാണല്ലോ.

അതിനാൽ അജ്ഞതയെ കുറിച്ചുള്ള
ചോദ്യങ്ങളിൽ എന്റെ ചിന്തകൾ
ഇവിടെ അവസാനിക്കുകയും ഞാൻ എന്റെ ഇന്നത്തെ ജോലിയിൽ
പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഒറ്റയ്ക്ക് ബസിറങ്ങുന്ന പെണ്‍കുട്ടി

2012-11-06T11:45:00.001+05:30

സന്തോഷ് പല്ലശ്ശന
**************

സീന്‍ ഒന്ന് :
ബസ് വന്നു നിന്നു
ഒരു പതിനേഴുകാരി മാത്രം ഇറങ്ങി.
സ്റ്റോപ്പിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും കയറി.
ബസ് പോയി...

പെട്ടെന്ന്
വഴിവിളക്കുകള്‍ ഒരുമിച്ചു കെടുന്നു.
ഇരുളുറ ധരിച്ചൊരു രാത്രി
താഴ്‌വരയില്‍ വന്ന് നിറയുന്നു...
കൈതത്തോട്ടത്തിനരികിലെ
വയല്‍വെള്ളത്തില്‍ നിലാവിന്റെ
നേര്‍ത്ത ചില്ലുകള്‍ മിന്നുന്നു.....
ചീവീടുകളുടെ ഈര്‍ച്ചപ്പെരുക്കം...

കറന്റുവന്നു...

നാട്ടു കവലയില്‍ ചുരുണ്ടു കിടന്നുറങ്ങുന്ന
രാത്രിയിലേക്ക്
ഒറ്റയ്ക്ക് ബിസ്സിറങ്ങിയ
പാവം പൊട്ടിപ്പെണ്ണെന്ന് കളിപറഞ്ഞ്....
വഴിവിളക്കുകള്‍
ഇപ്പോള്‍ വീണ്ടും കത്തുന്നു.

കട്ട്...!!

വഴിവിളക്കുകള്‍ ഒരുമിച്ചുകെട്ടതും
ഒരു പെണ്‍നിലവിളി
നിങ്ങള്‍ കേട്ടുവൊ...?
ഇതെവിടെനിന്നുവന്നുവെന്ന്
അവളും ഞാനും ഒരുമിച്ചിരുന്നു ചിന്തിച്ചു...

നാട്ടില്‍ രാത്രി കറന്റുപോകുന്നത്
പുതിയ വല്ല സംഭവവുമാണൊ ?
ഇതുവരെ ആരും മുറിക്കാത്ത,
പൊക്കിള്‍ക്കൊടിയായിരുന്നല്ലൊ
ഇവള്‍ക്കീ നാട്ടുവഴി....!!

പതിനേഴുകാരി ബസ്സിറങ്ങിയതിലേക്ക്
നീ നിന്റെ പേനയെ ഉദ്ധരിച്ചുകേറ്റല്ലെയെന്ന്
കളിപറഞ്ഞു ചിരിച്ചുകൊണ്ട്
അന്ന് രാത്രി
വീട്ടിലേക്കവള്‍
ഇരുട്ടുവകഞ്ഞ്, വയല്‍കടന്ന്
ഒറ്റക്ക് നടന്നുപോയി.

തൊണ്ണായിരം നിമിഷങ്ങളി,ലോർമ്മകൾ വർത്തമാനങ്ങൾ

2012-10-30T20:53:00.001+05:30

അതിരാവിലെ 9:50

എന്നും അങ്ങോട്ട് പോകുമ്പോൾ
പണ്ട് പഠിച്ച പള്ളിക്കൂടം കൂടുന്ന സമയമാണ്.
വഴിയിലൊക്കെ പിള്ളേരുടെ തിരക്കാവും.
അന്നൊക്കെ വെള്ളക്കുപ്പായവും നീല കാലുറയുമായിരുന്നു,
കാലമൊക്കെ മാറിപ്പോയി,
ഹാ! ഇപ്പോൾ ചുവന്നകള്ളിക്കുപ്പായവും കറുത്ത കാലുറയുമാകുന്നു.

ഓയെന്വിയെഴുതിവച്ചപോലെ നെല്ലിമരമുള്ള എന്റെ പള്ളിക്കൂടം.
കോഴ കൊടുത്ത് കയറിയവരെങ്കിലും ഞങ്ങളെയെല്ലാം മക്കളെ പോലെ കരുതി സ്നേഹിച്ച ടീച്ചർമാർ.
കോഴ കൊടുത്ത് കയറിയവരെങ്കിലും ഞങ്ങൾക്കെല്ലാം സൌഹൃദവും അച്ചടക്കവും നൽകിയ സാറുമ്മാർ.
.... ഈ അവസരത്തിൽ അതിയാദൃശ്ചികമായ്
അജയ് എന്ന തടിയനെ തന്തയ്ക്ക് വിളിച്ചതിനു തല്ലിയ പ്രധാനാ‍ദ്ധ്യാപകന്റെ കഷണ്ടി ഞാനോർത്ത് പോവുകയാണ്...
നിങ്ങളറിയണം, ഞാനായിരുന്നില്ല അവനെ തന്തയ്ക്ക് വിളിച്ചത്,
അഖിലേഷായിരുന്നു,
ഞാനത് കേട്ട് ഇളിച്ചതെ ഉള്ളായിരുന്നു.
എന്തായാലും അജയ്ക്കും കിട്ടി
ചന്തിക്ക്
രണ്ടെണ്ണം.
പെട കിട്ടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനും അജയും അഖിലേഷുമെല്ലാം ഒരുമിച്ച് പോയി ബോംബേ പൂട വാങ്ങി തിന്നു.
ണിം ണിം.
അന്നൊക്കെ വെളുത്ത ബോംബേ പൂട ആയിരുന്നു.
കാലമൊക്കെ മാറിപ്പോയി.
ഹാ! ഇപ്പോൾ ബോംബേ പൂടയ്ക്ക് നിറം മങ്ങിയ ചുവപ്പാണ്.

ആ പ്രധാനാദ്ധ്യപകനെ വഴിയിലൊക്കെ വച്ച് കണാറുണ്ട്.
അദ്ദേഹവും കോഴ കൊടുത്താകും പണ്ട് നിയമനം വാങ്ങിയത്.
പക്ഷെ ഒരു നല്ല മനുഷ്യൻ തന്നെ...
...പെട്ടന്നൊരു മണല് വണ്ടി ലൈംഗീകവികാരം പോലെ പാഞ്ഞ് വന്നു.
ഞാൻ വണ്ടി ഒതുക്കി രക്ഷപെട്ടു,
പരിസ്ഥിതിപ്രശ്നങ്ങളെ പറ്റി, ഗതാഗതനിയമങ്ങളെ പറ്റി,യൊക്കെയൊന്നുണർന്ന് ചിന്തിച്ച് ആതുരസ്മരണകളിലേക്ക് തിരിച്ച് ചെല്ലുമ്പോൾ,
അതാ നിൽക്കുന്നു അഞ്ജന!
ആശുപത്രിമുക്കിൽ വണ്ടി കാത്ത് നിൽക്കുകയാണ്.
റബ്ബേ! ഇത് അജ്ഞലിയാണോ?
അഞ്ജനയും അഞ്ജലിയും ഇരട്ടകളും
പള്ളിക്കൂടത്തിനടുത്ത് വീടുള്ളവരും
വീട്ടിൽ കമ്പിളിനാരകമരമുള്ളവരും
ഉച്ചയ്ക്ക് ഞങ്ങളെ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നവരും ആയിരുന്നു.
അവർക്ക് രാസലീല എന്തെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
ഞാനാണാ പുരാണകഥ അവർക്ക് പറഞ്ഞ് കൊടുത്തത്.
അഞ്ജലിയാണത് ടീച്ചറോട് പറഞ്ഞ് കൊടുക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞ് പേടിപ്പിച്ചത്.
അന്നെനിക്ക് അഞ്ജലിയേയും അഞ്ജനയേയും മാറിപ്പോകില്ലായിരുന്നു.
കാലമൊക്കെ മാറിപ്പോയി,
ഹാ! ഇപ്പോൾ അഞ്ജനയും അഞ്ജലിയും എന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടാവുമോ?

9:58

അഞ്ജലിക്ക്/അഞ്ജനയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ ജോലിയൊക്കെ ആയിരിക്കും-
സാരിയൊക്കെ ഉടുത്താണല്ലോ നിൽ‌പ്പ്-
എനിക്കോ, വേലകൂലാദികളൊന്നുമില്ലല്ലോ-
എന്നിങ്ങനെ വർത്തമാനകാലപരിസരങ്ങളിലേക്ക് വീണ് പോകെ-
അതത്രമേൽ അസുഖകരമായതിനാൽ ഓർമ്മകളിലേക്കെങ്ങനെ വീണ്ടും കയറിപ്പറ്റാം എന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യവെ
ഒരു ചുള്ളൻ പയ്യൻ
സൈക്കിളിൽ അണച്ചണച്ച് പോവതായ് കണ്ടു.
പള്ളിക്കൂടത്തിൽ മണി അടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അവനെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ കാമുകിയുടെ പഴയ കാമുകനെ ഓർമ്മ വന്നു പോയി.
അവനും ഈ സ്കൂളിലാണ് പഠിച്ചത്.
(നായിന്റെ മോൻ)
അവനെ പറ്റിയോർത്തപ്പോൾ അവളെ പറ്റിയോർക്കാതെ പറ്റില്ലല്ലോ.
അവളും ഈ സ്കൂളിലാണ് പഠിച്ചത്.
(നായിന്റെ മോ‍ൾ)
അവളെ പറ്റിയോർത്തപ്പോൾ....
ഹ! എങ്ങനെ ഈ കല്യാണം നടക്കുമെന്ന് എനിക്കൊരു പിടിയുമില്ല.
വായനക്കാരെ, നിങ്ങളുടെ സഹായസഹകരണങ്ങൾ ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല എന്ന് എങ്ങനെ പറയും.
സർവ്വം പ്രതീക്ഷയാൽ മാത്രം ചീർത്തിരിക്കൂന്നു, ഏറെക്കുറെയളിഞ്ഞും.
എല്ലാം ശരിയാകും.

10:00

ഛേ! വർത്തമാനത്തിന്റെ അധമമായ ചൊറിത്വത്തിലേക്ക് മാന്തിയെറിയാനാണോ ഓർമ്മകളേ നിങ്ങാളെന്നെ ഉച്ചയ്ക്ക് മുന്നെ ഇങ്ങനെ കുരുക്ക് വച്ചത്?
‘എന്റെ പുന്നാര ഓർമ്മകളെ തിരിച്ചു വരൂ, നിങ്ങൾക്ക് മസാലദോശ വാങ്ങിത്തരാ‘മെന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടും....
ഹാ! കഷ്ടം.

സുസ്ഥിരമായൊരു വരുമാനമൊക്കെ ആയിട്ടെ ഇനി നെല്ലിക്ക എന്ന് പറയുക കൂടി ചെയ്യൂ
എന്ന് ആരൂഡത്തിൽ തെളിഞ്ഞരുളുന്നത് തന്നെ സുകൃതം.

ഒരുവട്ടം കൂടിയാ പഴയ പരീക്ഷകളൊക്കെ എഴുതേണ്ടി വരിക എന്നോർത്താലും മഹാകലിപ്പാണ്.

10:05

(റിപ്പോർട്ടർ വെബ്ബ് മാഗസിൻ ഓണപ്പതിപ്പ്)

Trees (1919) Garcia Lorca

2012-10-01T21:33:00.002+05:30

മരങ്ങളേ!
ആകാശത്തുനിന്നെങ്ങാൻ
ഒരിക്കൽ
താഴേക്കുവീണ അമ്പുകളാണോ നിങ്ങൾ?
ഏതുഗ്രയോധാക്കളാണു നിങ്ങളെ
താഴേക്കെറിഞ്ഞത്? നക്ഷത്രങ്ങളോ?

നിങ്ങളുടെ സംഗീതം
പക്ഷികളുടെ ആത്മാവിൽനിന്ന്
പൊട്ടിമുളച്ചത്... ദൈവത്തിൻറ്റെ കണ്ണുകളിൽനിന്ന്...

പരിപൂർണ ആസക്തിയിൽനിന്ന്...

മരങ്ങളേ!

നിങ്ങളുടെ ബലിഷ്ഠമായ വേരുകൾ
മണ്ണിനടിയിലെ എന്റെ
ഹൃദയത്തെ അറിയുന്നുവോ?

ബൂലോകകവിത

അഷ്ടമൂർത്തി

വി ടി

കെ പി നിർമ്മൽകുമാറിനെ പേടിക്കണോ?

സൂക്ഷ്മനാഡിയുടെ സ്പന്ദനം - വിന്‍സി ആത്സന്‍റെ കവിതകളെപ്പറ്റി - അനൂപ് എം.ആര്‍

സംഗീത ചേനംപുല്ലിയുടെ കവിത - അതേയോ

സംഗീത ചേനംപുല്ലിയുടെ ‘അതേയോ’ –മറ്റൊരു ടെബിബൈറ്റ് സാന്ദ്രവനം

Symbolic order - Ardra V.S

നൂൽപ്പാലം

അന്ത്യശയനം - വി.ജി.തമ്പി

അന്തമില്ലാത്ത കവിത / യെഹുദ അമിച്ച

ആൻഗ്രിലൈഫ് - ഒരു ആൻഡ്രോയ്ഡ് ആപ്പ്

ഗസ്സ, ഒരു ചോരക്കാഴ്ച്ച!

ജീര്‍ണ്ണ സന്യാസികള്‍

കടി

thaali baan

വാര്‍ത്തയാവും വരെ...

മലാലയും റുബാബും ഞാനും; റുബാബും ഞാനും ഡെൽഹിയും

യന്ത്ര ഊഞ്ഞാല്‍

ഏറ്റവുമൊടുവിൽ അജ്ഞതയെകുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വപ്നങ്ങൾ

ഒറ്റയ്ക്ക് ബസിറങ്ങുന്ന പെണ്‍കുട്ടി

തൊണ്ണായിരം നിമിഷങ്ങളി,ലോർമ്മകൾ വർത്തമാനങ്ങൾ

Trees (1919) Garcia Lorca

സംഗീത ചേനംപുല്ലിയുടെ ‘അതേയോ’ –
മറ്റൊരു ടെബിബൈറ്റ് സാന്ദ്രവനം