Psiaki

Ciągnął za autem psa na łańcuchu- grozi mu 3 lata więzienia

2012-07-23T11:46:00.000+02:00

Policjanci z Giżycka zatrzymali mężczyznę, który ciągnął za autem psa przywiązanego łańcuchem. Zwierzę trafiło do weterynarza, ma poranione łapy i szyję - poinformowała warmińsko-mazurska policja. Mężczyźnie grozi do trzech lat więzienia.

Pies, dwuletni mieszaniec, należał do córki zatrzymanego mężczyzny. O tym, że jest wleczony za samochodem, poinformowali policję żołnierze, którzy pracowali w pobliżu

Żołnierze sądzili, że mężczyzna ciągnie za polonezem jakiś przedmiot. Dopiero gdy podeszli bliżej, zobaczyli, że to pies. Natychmiast wezwali policję - powiedziała Izabela Niedźwiedzka z biura prasowego warmińsko-mazurskiej policji.

Mężczyzna, który ciągnął za samochodem przywiązanego łańcuchem psa, był trzeźwy. Policja zatrzymała go i prowadzi postępowanie, które ma wyjaśnić, z jakich powodów katował zwierzę.

- Na razie sądzimy, że postępowanie w tej sprawie będzie się toczyło pod kątem znęcania się nad zwierzęciem ze szczególnym okrucieństwem - powiedziała Niedźwiedzka. Dodała, że grożą za to trzy lata więzienia i 10-letni zakaz posiadania zwierząt.

Kolejne fakty i mity o naszych kochanych czworonogach.

2012-07-17T13:40:00.000+02:00

Wielu z nas przeglądając internet, czy rozmawiając z innymi właścicielami psów trafia na różne psie „fakty”. Niektóre od razy wydają nam się niezrozumiałe a co do innych mamy pewne wątpliwości i zastanawiamy się ile jest w nich prawdy. Wiele z psich mitów było powtarzanych tak często, że stały się pewnego rodzaju powiedzeniami i nikt się już specjalnie nie zastanawia czy są to fakty czy jednak mity.

Poniżej przedstawione są najpopularniejsze psie mity:

Mit: Jeśli pies ma czarne podniebienie na pewno jest agresywny!

Fakt: Charakter psa nie ma nic wspólnego z kolorem jego podniebienia. Charakter psa zależy od odpowiedniego wychowania i socjalizowania z otaczającym go światem.

Mit: Pies, który je surowe mięso jest agresywny!

Fakt: Tak jak w przypadku czarnego podniebienia, charakter psa i to czy jest agresywny nie ma nic wspólnego z tym co je.

Mit: Pies od słodkiego dostanie robaków!

Fakt: Tak samo jak ty pies od jedzenia słodkości nie dostanie robaków. Pamiętajmy jednak, że to co smaczne dla nas nie musi być idealnym pożywieniem dla psów. Istnieją dla nich specjalnie produkowane różnego rodzaju ciasteczka i słodkości.

Mit: Jeśli pies je trawę to znaczy, że będzie padał deszcz.

Fakt: Deszcz będzie padał niezależnie od tego czy pies zje trawę czy nie. Na padający deszcz mają wpływ warunki atmosferyczne.

Mit: Pies, który pieje mleko będzie miał robaki.

Fakt: Pies nie może zarazić się robakami pijąc mleko, gdyż w mleku nie znajdują się ani larwy, ani jaja ani same robaki. Co najwyżej pies może dostać rozwolnienia.

Mit: Od białego sera pies dostanie pcheł!

Fakt: Pies nie będzie miał pcheł jeśli będzie jadł biały ser. Podobnie jak to jest z mlekiem.

Mit: Smak krwi wzmaga agresję u psów lub pies, który raz posmakował krwi stanie się agresywny.

Fakt: Agresja nie ma nic wspólnego z tym czy pies poznał smak krwi. Nie ma na to żadnych dowodów.

Mit: Karmienie psa czosnkiem i drożdżami uchroni je przed pchłami.

Fakt: Drożdże są dobrym źródłem witaminy B, ale nie ma żadnych medycznych dowodów na to, że pomagają chronić psa przed pchłami, tak samo jak podawanie mu czosnku. Podawanie zbyt dużych ilości czosnku może być nawet niezdrowe dla twojego pupila. Lepiej jest stosować odpowiednio do tego wyprodukowane preparaty dostępne w lecznicach weterynaryjnych lub w sklepach zoologicznych.

Mit: Pies rasowy nigdy nie zje ziemniaków. Kundelek zawsze zje ziemniaki.

Fakt: Zarówno pies rasowy jak i kundelek jeżeli będzie miał ochotę to zje ziemniaki. Przewody pokarmowe, czy też kubki smakowe psów rasowych i mieszańców nie różnią się od siebie. Rasowość psa nie ma tu nic do rzeczy.

Mit: Psy można zacząć szkolić dopiero po skończeniu roku.

Fakt: Psy można zacząć szkolić już w wieku 7 tygodni nawet i wcześniej. Można je uczyć komendy siad, czy podaj łapę, przybiegania na zawołanie, reagowania na jego imię. Szczenięta w tym wieku są bardzo chętne do nauki w zamian za małe nagrody. Należy jednak pamiętać, że szczeniak szybko się nudzi, nie można więc za bardzo go „męczyć”.

Mit: Raz wyszkolony pies będzie już zawsze posłuszny.

Fakt: Nie jest to prawdą. Raz wyszkolony pies nie zapomni tego czego się nauczył w „szkole”, jeżeli będziemy z nim regularnie ćwiczyć w różnych miejscach takich jak dom czy park. A wszystko to w tym celu, aby pies potrafił skupić swoją uwagę na nas w każdej sytuacji i w każdym miejscu.

Mit: Starszego psa nie da się już nauczyć nowych sztuczek.

Fakt: Każdego psa da się nauczyć nowych sztuczek. Przy starszych psach po prostu trzeba mieć więcej cierpliwości, gdyż większość z nich ma już swoje nawyki czy przyzwyczajenia.

Mit: Psy, które wykrywają narkotyki są od nich uzależnione.

Fakt: Szkolenie psa wykrywającego narkotyki nie polega na ich naszprycowaniu i zrobieniu z nich narkomanów. Psy uczą się tylko zapachów narkotyków a ich wyszukiwanie traktują jako zabawę.

Mit: Każdy doberman, amstaf, bullterier, rotweiller to morderca!

Fakt: Każdy źle wychowany, niesocjalizowany pies może być mordercą. Rasa nie ma tu nic do rzeczy.

Mit: Boksery, gdy ugryzą, dostają szczękościsku.

Fakt: Nie istnieje żadna różnica w budowie zębów i mięśni w szczęce bokserów w stosunku do innych psów. Mają one silne szczęki i mogą zawisnąć na rękawie używanym podczas szkolenia, ale nie jest to szczękościsk. Gdyby psy te dostawały szczękościsku za każdym razem gdy coś gryzą, nie byłyby w stanie bawić się piłką czy patykiem.

Mit: Jeśli pies je trawę to znaczy, że ma problemy z żołądkiem lub chce zwymiotować.

Fakt: Istnieje wiele teorii na ten temat. Jedna z nich mówi, że pies który chce zwymiotować, bo coś zalega mu w żołądku, będzie szukał trawy aby ją zjeść. W porządku, ale co w takim razie z psami, które nagminnie jedzą trawę i nie wymiotują po niej? O tym przypadku mówi druga teoria - psy jedzą trawę, aby wyrównać braki w pożywieniu spowodowane zbyt dużą ilością mięsa, gdyż psy w przeciwieństwie do kotów nie są czystymi mięsożercami. Kolejna teoria mówi, że psy jedzą trawę, bo po prostu ją lubią. Psy, które najedzą się świeżej, młodej, trawki w dużych ilościach najprawdopodobniej będą wymiotować. Nie oznacza to jednak choroby. Po prostu konsumpcja świeżej trawy w dużej ilości może podrażnić przewód pokarmowy i skłonić psa do wymiotów.

Mit: Ślina psa ma właściwości dezynfekujące i przyspiesza gojenie się ran.

Fakt: Lizanie ran u psów jest naturalną reakcją. Jednak zbyt uporczywe lizanie może spowolnić proces gojenia się rany. Należy również pamiętać, że psi pysk „bywa” w różnych nieciekawych i często nie najczystszych miejscach.

Mit: Gorący i suchy nos oznacza gorączkę psa.

Fakt: Pies ma gorączkę tylko wtedy, kiedy termometr włożony w jego odbyt pokazuje temperaturę powyżej 38,5oC. Gorący czy suchy nos nie są wyznacznikiem psiej temperatury.

Mit: Mieszańce są zdrowsze niż psy rasowe.

Fakt: Nie jest to prawdą. Zarówno mieszańce jak i psy rasowe mogą chorować na te same choroby. Jeśli chodzi o psy rasowe, to wiemy jakie choroby są najczęstsze w danej rasie. W przypadku kundelków nie można powiedzieć, że mają one takie czy inne ryzyko zachorowań np. na dysplazję, gdyż nie mają one cech wspólnych tak jak „rasowce”. Możemy jedynie przypuszczać, że mieszaniec np. jamnika z innym psem może mieć skłonności do problemów z kręgosłupem.

Mit: Pies, który saneczkuje zadem na pewno ma robaki.

Fakt: Pies, który saneczkuje odczuwa swędzenie. Może to być przyczyną robaków, ale również może to być przyczyną zainfekowanych gruczołów około odbytowych, lub nie strawionych większych kawałków pokarmu, które nie wydostały się razem ze stolcem.

Mit: Tylko pierwsze 6 szczeniaków z miotu dostaje metryki na podstawie których można wyrobić rodowód.

Fakt: Obecnie Związek Kynologiczny w Polsce wystawia metryki wszystkim szczeniakom urodzonym po rodzicach posiadających uprawnienia hodowlane. Kiedyś rzeczywiście tylko 6 szczeniaków z miotu dostawało metryki, ale na szczęście przepisy te zmieniły się. Nie dajmy się więc oszukać ludziom, którzy w ten sposób próbują sprzedać swoje nie rodowodowe psiaki.

Mit: Doświadczenie porodu poprawi charakter suki.

Fakt: Nie ma żadnych medycznych dowodów potwierdzających tę tezę. Istnieje jednak wiele faktów mówiących za tym, że wysterylizowane suki są dużo zdrowsze.

Mit: Pies po kastracji tyje.

Fakt: Psy tyją, jeśli nie mają odpowiednio dużo ruchu lub zbyt dużo jedzą. Po kastracji samce zmniejszają swoją aktywność, gdyż nie biegają już tak intensywnie za sukami w cieczce lub w ich poszukiwaniu, dlatego należy albo zmienić im nieco pożywienie lub zapewnić dodatkowe ćwiczenia.

Mit: Każda suka co najmniej raz w życiu powinna mieć szczeniaki.

Fakt: Nie jest to prawda. Nie istnieją żadne medyczne dowody, które wskazywałyby na to, że suki, które choć raz miały szczeniaki są w jakiś sposób zdrowsze. Suki nie marzą o tym, by mieć dzieci tak jak ludzie. Suki mają instynkty i nimi się kierują. Jeżeli wyeliminujemy hormony poprzez sterylizacje to instynkty macierzyste zanikną. Suki nie będą przez to cierpieć, bo nie będą czuć że powinny mieć młode. Sterylizując suki unikamy wielu nowotworów złośliwych, na które często zapadają suki niewysterylizowane.

Mit: Jeżeli rasowa suka raz zajdzie w ciążę z kundelkiem już zawsze będzie rodzić mieszańce.

Fakt: Suki mogą zajść w ciążę około 11 dnia rui. Jeżeli nie nastąpi zapłodnienie to suka znów będzie mieć ruje za 6 miesięcy. Jeżeli dojdzie do kopulacji i suka zajdzie w ciąże i urodzi młode to za jakiś czas znów będzie mieć ruję. Plemniki nie żyją na tyle długo aby doczekać do następnej rui w ciele suki. Stąd wiadomo, że jeżeli rasowa suka ras zaszła w ciążę z mieszańcem to następnym razem jeżeli zostanie pokryta rasowym psem, szczeniaki będą w pełni rasowe.

Mit: Wysterylizowane psy są mniej zdrowe.

Fakt: Zachorowalność na niektóre typy nowotworów złośliwych i infekcji jest dużo mniejsza w przypadku psów wysterylizowanych.

Mit: Osobowość psa zmieni się na gorsze po zabiegu kastracji.

Fakt: Osobowość psa może się zmienić po zabiegu kastracji na lepsze jeżeli zostanie przeprowadzona we wczesnym wieku. Psy po kastracji nie są tak skłonne do włóczęg w poszukiwaniu suczek, są bardziej związane z człowiekiem.

Mit: Operacja sterylizacji jest niebezpieczna

Fakt: Zabieg sterylizacji jest przeprowadzany przez lekarzy weterynarii rutynowo. Polega on na usunięciu fragmentów układu płciowego. Psy powracają do zdrowia bardzo szybko. Należy jednak pamiętać, aby przed zabiegiem wykonać podstawowe badania psa (morfologię, zważyć psa, itp).

Mity o psach

2012-07-17T11:04:00.001+02:00

Szufladkowanie dosięgło też psich ras. Żeby choć etykietki na szufladkach mówiły prawdę... ale zazwyczaj się mylą. Oto najczęściej powtarzane mity związane z rasami psów

Border collie łatwo się szkoli

Mało która rasa zrobiła taką karierę na placach szkoleniowych całego świata, jak border collie. Wybitnie inteligentne i nastawione na współpracę z ludźmi owczarki nabywają często osoby planujące karierę w którejś z dyscyplin psiego sportu. Na psich forach internetowych czyta się czasem uwagi o tym, że ktoś poszedł na łatwiznę i kupił sobie border collie, bo inne rasy są trudniejsze w szkoleniu...

Tymczasem, jak na liczbę borderów kupowanych z myślą o szkoleniu, wcale nie tak dużo możemy ich potem oglądać na sportowych wyżynach. Często natomiast widuje się je zgaszone czy przestraszone. Dziwne? Wcale nie. Dzięki swojej inteligencji i spostrzegawczości oraz wybitnym zdolnościom kojarzenia te owczarki są niczym bardzo czuły instrument, nastawiony na odbieranie mowy ciała przewodnika. Aby tworzyć z psem parę sportową na dobrym poziomie, trzeba mieć wyjątkową świadomość własnego ciała i doskonale panować nad emocjami. Pewien trener psów tej rasy powiedział kiedyś, że aby osiągnąć prawdziwy sukces z border collie, trzeba najpierw rozliczyć się z własną przeszłością, zdać sobie sprawę z osobistych ograniczeń i rozwinąć sporą samoświadomość. Jeśli zatem twierdzisz, że szkolenie border collie jest łatwe, spróbuj tego z psem, który wie, że zamierzasz podrapać się w nos, jeszcze zanim podniesiesz rękę!

Pekińczyki są złośliwe

Właściwie zdanie takie pada w odniesieniu do wielu ras ozdobnych. Pekińczykom dostaje się dość często pewnie ze względu na ich charakterystyczne rysy – spłaszczony pyszczek, kojarzący się wielu ludziom ze złą miną. Jeśli na dodatek piesek zachowuje się tak, jak mu dyktuje natura w reakcji na to, jak traktuje go otoczenie, w rezultacie otrzymujemy „złośliwego pekińczyka”.

Współcześni hodowcy bawią się w grę, „kto uzyska najbardziej owłosionego psa”. Dlatego pekińczyki mają często ograniczone możliwości normalnych, naturalnych zachowań: nie mogą biegać po trawie, bo sierść się skołtuni. Nie mogą wytaplać się w błocie, bo – o zgrozo – kto je będzie potem czyścił? To stworzenia, które się nosi, czesze, pielęgnuje, pokazuje na wystawach lub żąda od nich „towarzyszenia” – w miarę możliwości cichego i spokojnego. Mało kto szanuje je na tyle, żeby uprzedzać o wzięciu na ręce. A kto wymaga od pekińczyka perfekcyjnego przywołania? Przecież zawsze można go złapać i wcisnąć pod pachę!

Tymczasem pekinek może wcale nie lubić rządzenia jego ciałem, nigdy nie wie, co się z nim stanie za chwilę, i... gryzie w samoobronie.

Teriery trzeba wychowywać silną ręką

Kiedy patrzymy na parson jack russell terriera albo jagdterriera, który na ulicy awanturuje się z większymi od siebie psami, skłonni jesteśmy przytaknąć tej tezie. Pozory czasem jednak mylą i większość terierów bardziej robi wrażenie twardzieli, niż rzeczywiście nimi jest. Przy wybujałym temperamencie i dużej pobudliwości, każącej im reagować błyskawicznie i nieraz niewspółmiernie do sytuacji, są stosunkowo wrażliwe. Bardzo trudno dobrze prowadzić psa, który po nieodpowiednim, źle zastosowanym albo spóźnionym bodźcu zamyka się w sobie i nie za bardzo chce już mieć z nami do czynienia! A zapamiętują przeróżne wydarzenia doskonale – i potem trudno je przekonać do zmiany raz przyjętego sposobu reagowania. Wypróbowana technika okazywania agresji zadziałała? No to terierek uznaje za stosowne nie tylko dalej postępować według tej zasady, ale wręcz ją udoskonala. Niejako zakleszcza się w takim zachowaniu – i tylko bardzo świadomy tej terierzej natury właściciel da sobie radę z naprawdę dobrym wychowaniem psa z tej grupy. Taki już urok terierów, od wieków hodowanych jako psy o silnych popędach, nieustępliwe i samodzielne.

Dog w bloku się męczy

Im większy pies, tym większy dom z ogrodem? Ta zależność wcale nie jest jednoznaczna. Przy iście królewskich rozmiarach dogi są psami stosunkowo delikatnymi. Największy błąd popełniają ci, którzy planują zakup doga jako stróża posesji mającego przebywać tylko na dworze. Hektary terenu, po którym miałby biegać, nie wynagrodzą mu przebywania na zimnie, do czego nie jest przystosowany, i braku kontaktu z ludźmi. W dodatku nie jest to wybitnie aktywny, ruchliwy w domowych warunkach pies. Właściciela prędzej może zamęczyć pełen temperamentu, łatwo nudzący się miniaturowy pinczer, niż dog, któremu zapewni się regularnie możliwość nieskrępowanego ruchu na spacerach.

Oczywiście wielki pies w kawalerce spowoduje kłopoty (choćby logistyczne), ale już w nieco większym mieszkaniu świetnie sprawdzi się jako towarzysz rodziny. Zresztą... nawet ci, którzy przygodę z tą rasą zaczynali właśnie od dzielonej z dogiem kawalerki, na ogół wspominają te czasy z rozrzewnieniem.

Labrador to świetny pies rodzinny

Labradory należą do najbardziej modnych ras rodzinnych. Pogodne, nieskomplikowane i mało agresywne, dostatecznie pancerne, by wytrzymywać niedelikatne karesy małych dzieci, z odpowiednim „image’em”, żeby panowie domu bez wstydu zabierali je na spacery, łakome i czułe, żeby panie domu miały kogo rozpieszczać... Czego chcieć więcej od psa rodzinnego? A może czegoś więcej trzeba chcieć od jego przyszłych właścicieli?

Choćby tego, żeby nie zapominali, do jakich zadań stworzono tę rasę – niezwykle energicznych psów myśliwskich, mających aportować postrzałki, często w trudnych warunkach. Taki zwierzak potrzebuje bardzo dużo ruchu – czy zawsze o tym pamiętają osoby kupujące labradora do centrum dużego miasta, niemające czasu na choćby jeden długi spacer dziennie? W zamian za trzykrotne w ciągu dnia dreptanie wokół ogrodzonego osiedla wymaga się od poczciwego retrievera, żeby był przyjacielem, niańką dla dzieci i kanapowcem. Wszelkie przejawy temperamentu przerażają wielu ludzi, a tymczasem nasz poczciwy labrador może niechcący przewrócić dziecko i poturbować babcię...

Ten retriever ma wszakże szansę być dobrym towarzyszem rodziny, ale tylko pod warunkiem, że zrozumiemy, z jakiego rodzaju psem mamy do czynienia – i zadbamy o zaspokojenie jego potrzeb.

Jamnik to idealny kompan dla starszych ludzi

Wyobraźmy sobie psa myśliwskiego, norowca staczającego pod ziemią samotną walkę z drapieżnikiem, przytroczonego do eleganckiej smyczy i skazanego na poruszanie się powolnym krokiem z babcią wokół klombu. Taka para może się zgrać tylko pod jednym względem – kulinarnym. Jamniki lubią dobrze zjeść, a starsze panie uwielbiają przygotowywać smakołyki dla ukochanego pieska. Nic dziwnego, że tyle oglądamy na naszych ulicach grubych reprezentantów tej rasy...

Namówić jamnika, żeby nie szczekał, nie wdawał się w awantury albo ze stuprocentową skutecznością wracał na zawołanie, nie jest łatwo. Na ogół starszym ludziom to się nie udaje, choćby z powodu mniejszej sprawności fizycznej. A i ze stanowczością różnie w podeszłym wieku bywa. Jako że jamnik ma na ogół czarującą osobowość, jego wiekowi właściciele zaczynają podziwiać wszelkie przejawy jamniczej samodzielności.

Owczarek niemiecki jest wyszkolony od urodzenia

Osiągający sportowe sukcesy z owczarkiem niemieckim zawodnicy uśmiechają się złośliwie, słysząc opowieści o super posłusznej od urodzenia rasie. Aby mieć takie rezultaty, spędzają oni ze swoimi psami wiele godzin na placach treningowych.

To prawda – owczarek niemiecki jest psem nastawionym na współpracę z ludźmi, inteligentnym, aktywnym, stosunkowo wszechstronnym. Ale żeby oszlifować ten brylant, trzeba się wiele napracować.

Do powstania tej obiegowej opinii na pewno przyczyniły się filmy z Szarikiem, psem Cywilem czy komisarzem Reksem. Nic to, że Szariki były trzy, bo jeden pies nie byłby w stanie zagrać wszystkich potrzebnych w „Czterech pancernych” scen. Nic to, że wyczyny komisarza Reksa możemy oglądać głównie dzięki niezliczonej liczbie dubli i profesjonalnemu montażowi... Ludzie wiedzą lepiej. Chcą mieć Szarika, Cywila i Reksa w jednym – i zdobywają go. Nie są świadomi zadań, które czekają ich – nie psa. Jeśli się szybko nie przekonają, że owczarek wymaga wielkiej pracy włożonej w jego wychowanie i nie dowiedzą się, jak ta praca powinna wyglądać, to w przyszłości będą pytać rozpaczliwie: „jak powstrzymać mojego onka od szczekania na ludzi na ulicy?”, „co zrobić, by nie rzucał się na inne psy?”, „rozkopuje mi cały ogród – co robić?”.

Yorkshire terriery nie uczulają

Gdyby sprawa ras, które nie uczulają, była tak oczywista, alergicy mogliby po prostu wybrać sobie psa spośród kilku dla nich dostępnych i byłoby po problemie. Nie na darmo kwestia uczuleń spędza jednak sen z powiek wielu miłośnikom zwierząt. Owszem, istnieją rasy o specyficznej strukturze włosa, niemal pozbawione podszerstka – i taki właśnie jest yorkshire terrier, który mało linieje. Na ogół jednak uczula nie sam fruwający w powietrzu podszerstek, ale wszelkie wydzieliny psa, jak ślina, wydzieliny gruczołów oraz komórki naskórka. W dodatku w obrębie tej samej rasy zdarzają się osobniki powodujące silne objawy alergii u danej osoby i takie, które oddziałują na nią znacznie mniej!

Toteż kupno yorka do rodziny, w której są alergicy, to ruletka: albo się trafi, albo nie…

Chihuahua nadaje się dla rodziny z małymi dziećmi, bo sama jest mała

Śmiało można powiedzieć, że w większości wypadków nie jest to udane połączenie. Malutki piesek o szkieleciku cieniutkim jak ten u ptaka jest narażony na rozmaite urazy podczas kontaktów z pełnym entuzjazmu i – siłą rzeczy – niedelikatnym małym dzieckiem. Chihuahua ma już i tak niełatwe życie, stykając się co i rusz z obiektami większymi od siebie. Nic więc dziwnego, że wielu przedstawicieli tej rasy pielęgnuje w sobie kompleks Napoleona… W zetknięciu z młodą osóbką zachwyconą widokiem małego, żywego „misia” może to stworzyć mieszankę wybuchową. Zwłaszcza że maleńkie pieski nie budzą w dzieciach respektu, lecz wręcz wyzwalają w nich eksperymentatorskie skłonności. Trzeba wiele odpowiedzialności, czujności i obiektywizmu w stosunku do własnego dziecka, żeby jego przyjaźń z chihuahuą przebiegała gładko.

Mops - wzorzec rasy

2012-07-17T10:31:00.002+02:00

Wzorzec FCI nr 253

Kraj pochodzenia: Chiny.

Wrażenie ogólne: Sylwetka kwadratowa i mocna, „multum in parvo” wyraża się w zwartości sylwetki. wzajemnych proporcjach i kondycji mięśniowej.

Temperament: zrównoważony, wesoły i żywy.

Głowa i czaszka: głowa duża, okrągła lecz nie jabłkowata, bez bruzdy czołowej. Pysk krótki, graniasty, szeroki, nie zadarty. Zmarszczki mocno wyrażone.

Oczy: ciemne, bardzo duże, kulistego kształtu, łagodny błyszczące, a w chwili podniecenia pełne ognia.

Uszy: cienkie, małe, delikatne jak aksamit. Dwa rodzaje - „różyczkowe" - małe, zwisające uszy, załamane i odchylone do tyłu uwidaczniające wnętrze ucha. Uszy „w kształcie guzika" - załamane ku przodowi, końce przylegają do czaszki i zakrywają wnętrze ucha. Wyżej cenione te drugie.

Pysk: niewielki przodozgryz. Krzywa żuchwa, pokazywanie języka lub zębów w najwyższym stopniu nie pożądane. Szeroka żuchwa z siekaczami ustawionymi w prawie prostej linii.

Szyja: lekko łukowata, przypominająca czub hełmu, mocna, gruba, dostatecznie długa. aby głowa była dumnie niesiona.

Kończyny przednie: bardzo mocne, proste, umiarkowanej długości, ustawione pod tułowiem. Łopatki ustawione ukośnie.

Tułów: krótki, zwarty, szeroka klatka piersiowa. mocno ożebrowana. Prosta linia grzbietu, ani wysklepiona ani zapadnięta.

Kończyny tylne: bardzo mocne, umiarkowanej długości, dobrze ukątowane stawy kolanowe, ustawione pod tułowiem, proste i równoległe oglądane z tylu.

Łapy: nie tak długie jak zajęcze ani tak okrągłe jak kocie, wyraźnie rozdzielone palce, czarne paznokcie.

Ogon: wysoko osadzony, zawinięty, możliwie jak najbardziej przylegający do biodra. Podwójnie skręcony bardzo pożądany.

Ruch: kończyny przednie oglądane w ruchu powinny unosić się i opadać w przedłużeniu linii łopatkowej, łapy skierowane zupełnie na wprost, nie do środka ani na zewnątrz. Akcja kończyn tylnych tak samo prawidłowa. Kończyny przednie z dobrym wykrokiem, kończyny tylne poruszają się swobodnie z dobrą pracą stanów kolanowych. Lekko toczący się ruch kończyn tylnych jest dopełnieniem typowego ruchu.

Szata: delikatna, gładka, miękka, krótka i błyszcząca, nie twarda ani wełnista.

Kolor: srebrny, brzoskwiniowy, płowy lub czarny. Każdy czysty dla podkreślenia kontrastu między barwą szaty a pręgą grzbietową (linia od potylicy do ogona) i maską. Znaczenia wyraźnie odgraniczone. Pysk lub maska, uszy, „pieprzyki" na policzkach, „odcisk kciuka" czyli „diament" na czole i pręga grzbietowa tak czarne Jak możliwe.

Wielkość: Idealna waga 6,3 - 8,1 kg

Wady: jakiekolwiek odchylenie od podanych cech powinno być uważane za wadę, której ocena powinna pozostawać w proporcji do jej stopnia.

Uwaga: samce powinny mieć dwa normalnie wyglądające jądra opuszczone do worka mosznowego.

Grzywacz Chiński - wzorzec rasy

2012-07-17T10:03:00.000+02:00

Pochodzenie: Chiny

Wzorzec FCI nr 288

Wrażenie ogólne: Mały, żywy i pełen gracji pies, kościec średni lub delikatny. Gładkie, bezwłose ciało, włosy jedynie na łapach, głowie i ogonie lub okryte delikatną woalką włosa.

Cechy charakterystyczne: Dwa wyraźne typy w tej rasie: typ przypominający jelenia, elegancki, o delikatnej kości oraz typ krępy, o mocniejszym ciele i kośćcu, przypominający kuca.

Głowa i czaszka: Lekko zaokrąglona i wydłużona czaszka. Policzki o czystej rzeźbie, suche i zwężające się w kierunku kufy. Stop lekko zaznaczony, nie przesadny. Skóra na głowie gładka, bez nadmiernych namarszczeń. Odległość potylicy od stopu jest identyczna, jak odległość od stopu do końca kufy. Kufa zwężająca się lekko, lecz nie szpiczasta, sucha, bez obwisłych fafli. Nos wydatny, szerokość zharmonizowana z kufą. Każdy kolor nosa jest dopuszczalny. Głowa pełna wdzięku, o czujnym wyrazie. Wargi cienkie i przylegające. Idealna grzywa zaczyna się od stopu, zwężając się ku dołowi szyi. Grzywa może być różnej długośći, długa i obfita jest preferowana, jednak skąpa jest dopuszczalna.

Oczy: Oczy tak ciemne, że wydają się czarne, ukazująe niewiele białkówek, lub wcale. Średniej wielkości, w kształcie migdałów. Osadzone odlegle od siebie.

Uszy: Uszy osadzone nisko. Najwyższy punkt nasady ucha na poziomie zewnętrznego kąta oka. Duże i stojące, z piórami lub bez. U odmiany powder puff (owłosionej) dopuszczalne są uszy wiszące.

Zgryz: Szczęki mocne, z doskonałym równym zgryzem nożycowym, tzn. górne zęby ściśle zachodzą na zęby dolne; osadzone równo w łukach.

Szyja: Szyja szczupła i bez podgardla. Długa, elegancko osadzona w obręczy barkowej. W ruchu noszona wysoko i lekko łukowata.

Kończyny przednie: Łopatki kształtne, wąskie, dobrze kątowane. Kończyny długie i smukłe, ustawione pewnie pod tułowiem. Łokcie przylegające do tułowia. Nadgarstki delikatne lecz mocne, ustawione prawie pionowo. Palce ustawione ani na zewnątrz ani do wewnątrz.

Tułów: Tułów średniej długości lub długi. Prężny. Klatka piersiowa dość szeroka i głęboka, nie beczkowata, głęboka do łokcia. Mostek nie wystający do przodu. Umiarkowanie zaznaczona talia.

Kończyny tylne: Dobrze zaokrąglony i muskularny zad, mocne lędźwie, podudzie mocne, długie, płynnym łukiem połączone z z krótka stopą. Kątowanie kończyn tylnych odpowiednie dla utzrymania poziomej linii grzbietu. Tylne kończyny szeroko rozstawione.

Łapy: Krańcowo zajęcze łapy, wąskie i bardzo długie, z niezwykłym wydłużeniem małych kości między stawowych, szczególnie w przednich łapach, które zdają się mieć dodatkowe stawy. Pazury każdej barwy, umiarkowanie długie. Skarpetki idealnie ograniczone do palców, nie mogą sięgać ponad nadgarstek. Łapy nie ustawione ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.

Ogon: Ogon osadzony wysoko, noszony w ruchu w górze lub opuszczony. Długi i zwężający się ku końcowi, prawie prosty, nie zawinięty lub zakręcony w którąkolwiek stronę, opuszczony naturalnie podczas odpoczynku. Pióro długie i obfite, ograniczone do 2/3 długości ogona. Mało obfite pióro jest dopuszczalne.

Chód: Chód długi , płynny i elegancki, z dobrym wykrokiem i mocną akcją kończyn tylnych.

Szata: Bez dużych owłosionych miejsc na którejkolwiek części tułowia. Skóra delikatna, gładka i ciepła w dotyku. U odmiany owłosionej (powder puff) szata składa się z podszycia z delikatna woalką długich włosów, woalka ta stanowi cechę typową dla rasy.

Maść: Wszystkie kolory i ich kombinacje.

Wysokość: Idealna wysokość psów: 28-33 cm w kłębie; suk - 23-30 w kłębie. Ciężar nie powinien przekraczać 5,5 kg, choć występuje duża rozpiętość.

Wady: Wszelkie odstępstwa od powyższych cech powinny być uznane za wady, których ocena powinna być w ścisłej proporcji do ich stopnia.

Uwaga: Samce powinny mieć dwa jądra normalnie wykształcone, całkowicie opuszczone do moszny.

Maltańczyk - zanim kupisz

2012-07-14T10:51:00.001+02:00

Marzysz o zawodach posłuszeństwa albo ćwiczeniach agility ze swoim psem? Na liście ras, które wchodzą w grę, niekoniecznie umieszczaj maltańczyka.

Śliczny biały maltańczyk podbija świat. Nic dziwnego – to wesoły pokojowy pies o poręcznych rozmiarach, nadaje się do każdych warunków, a opisy jego charakteru są entuzjastyczne. Czy jednak istnieją psy ideały? Niektóre są ich bliskie, ale zbyt dużo słodyczy w opisach... szkodzi.

Biel do sześcianu

Czym czarują maltańczyki? Zanim dowiesz się o ich niesłychanej osobowości, twoje oko przyciągnie biel. Czysta, świetlista biel wystawowych piesków i całkiem przyjemna biel tych właśnie wychodzących z salonu piękności. I to będą te raczej rzadkie sytuacje, w których będziesz mógł oglądać pupilka w takim stanie. Pomyślisz czasem zawistnie o czasach, kiedy brak rudawych zacieków pod oczami jawił ci się jako stan normalny; ba, kiedy nie byłeś świadom istnienia zacieków!

Wracając ze spaceru w smętny jesienny dzień i spoglądając na szarawego pieska z intrygująco wyglądającymi brązowymi zaciekami z błota na podwoziu, wrócisz pamięcią do miłych chwil na wystawach. Westchniesz. I sięgniesz po suszarkę. Bo decydując się na niskopodłogowego białego pieska o jedwabistych włosach, decydujesz się zarazem – jak to roztropnie napisał pewien hodowca na swojej stronie WWW – na „niezbyt częste” kąpiele: najwyżej co dwa, trzy tygodnie.

Pluskwa do kwadratu

Mały biały piesek przywiązuje się do właścicieli wyjątkowo silnie. Jeśli zaniedbamy naukę spokojnego pozostawania w samotności od najwcześniejszego okresu, to nagle odkryjemy, że w naszym życiu pojawiła się biała, futrzana... kulka u nogi, połączona z nami niewidzialnym łańcuchem o niespotykanej mocy. Jeśli najbliższych 15 lat nie chcemy spędzić niczym Indianka z dziecięciem w chuście na plecach z przyklejonym do nas maltańczykiem (bo w wypadku prób oderwania od nas będzie on manifestował swoją rozpacz głośno i skutecznie), przećwiczmy lepiej z naszym psem tę sytuację.

Zatem jeśli jesteś bywającym we własnym domu raz na dwa miesiące zajętym szefem globalnej korporacji, którego powrót w domowe pielesze żona wita zdumionym: „Czy to pan jest tym hydraulikiem, po którego dzwoniłam w zeszłym tygodniu?”, nie kupuj maltańczyka. Za to możesz kupić go żonie, o ile nie jest szefową konkurencyjnej korporacji.

Rozjuszony pitbull

Miły piesek do towarzystwa dość często stwierdza, że otoczenie nie przystaje do jego wizji świata. Na przykład inne psy są za duże. A ludzie chodzą za szybko. Jest to irytujące, a tłumienie w sobie irytacji nie służy zdrowiu, wobec czego należy jak najszybciej pozbyć się nadmiaru niekorzystnych emocji, szczekając na psy albo ludzi. Albo rolkarzy. Albo rowerzystów. Albo na nich wszystkich naraz.

Smycz typu flexi, do której podpinają swoje psy ich właściciele, zwiększa frajdę – maltańczyk doskonale wie, jaka jest długość rozwijanej linki i równie dobrze umie ocenić odległość, jaka dzieli go od wroga. Szczekając na końcu rozwiniętej, napiętej smyczy, można sprawiać wrażenie rozjuszonego pitbula: „Szkoda, że mnie ten sznurek trzyma! Puścicie mnie do niego, czy nie? Zabiję!”. Te krzyki, spowodowane zwykle strachem, a nie chęcią walki, są starą i sprawdzoną strategią maltańczyków, obliczoną na doraźny efekt. Zbyt bojowego ducha maltańczyki bowiem nie mają... ostatecznie, nie dla niego były wyhodowane. Na szczęście do bezpośredniej konfrontacji z innym psem maltańczyki podchodzą zdroworozsądkowo i przewracają się na grzbiet, pokazując brzuszek: „Jestem mały i bezbronny, nie skrzywdź mnie, duży psie!”.

Zagłuszacz domofonu

Maltańczyki nie są gapowate. Takiej łatki im nie przylepimy! Może i kaprys człowieka nie stworzył ich psami stróżującymi, ale widać nikt im o tym nie powiedział – wiele z nich patroluje bowiem teren i reaguje na niepokojące sygnały. Co dopiero mówić o próbie zakłócenia spokoju domowego sanktuarium przez jakieś obce indywiduum? Nie posunę się do twierdzenia, że jeśli nie słyszysz, kto odzywa się w słuchawce domofonu, na pewno masz maltańczyka... jednak nie jest to stwierdzenie wewnętrznie sprzeczne.

Na szczęście większość maltańczyków (słusznie) uważa, że kwestie związane z osaczeniem, obezwładnieniem i zamordowaniem gościa należą do ludzi, nie do psów. Toteż łydki odwiedzających są w miarę bezpieczne, jednak nie zawsze można to zagwarantować ich bębenkom usznym. Przynajmniej na początku wizyty.

Uczeń pozorant

Jak zwrócić uwagę komuś, kto wpatruje się w nas wielkimi ciemnymi oczami pełnymi najczystszej miłości? Lub (w wypadku wyjątkowo niemiłej próby skarcenia) przerażenia i grozy? Mogą sobie gadać o wychowywaniu szkoleniowcy, trenerzy i behawioryści, mogą wypisywać bzdury o nierozpieszczaniu i traktowaniu jak dużego psa hodowcy… Jeśli masz mieć maltańczyka, lepiej od razu zdecyduj się na poddanie bez walki. I kiedy już wejdzie ci na głowę, to na dodatek sprawi, że będziesz z tego zadowolony.

Każdy maltańczyk lubi zachowywać pozory, więc nauczy się kilku sztuczek, które będzie wykonywał za nagrody. Pamiętaj jednak, że przed przystąpieniem do ćwiczeń sprawdzi jakość nagród, żeby stwierdzić, czy mu się to opłaci.

Komenda nieciekawa i w ogóle niewarta rozważenia: „chodź tu!”. Proponowany przez maltańczyka zamiennik: zabawa w kicanie za odskakującym pieskiem, zbawienna dla ogólnej kondycji właściciela tudzież wzmacniająca mięśnie jego nóg i kręgosłupa.

Komenda skandaliczna: „cicho!”. Nie będziemy się nią zajmować.

Komendy ewentualnie wykonywane: „siad”, „waruj”, podaj łapkę”, „służyć” – w jakich okolicznościach? Patrz akapit o nagrodach.

Chcesz mieć Pit bulla? Przeczytaj ten artykuł!

2012-07-14T10:17:00.000+02:00

Umięśniony atleta, przyciągający wzrok połyskującą szatą przylegającą do doskonale wyrzeźbionych mięśni. Sprawiający wrażenie groźnego, uśmiecha się szeroko otwartą paszczą do swojego pana, który bez lęku tuli twarz do uzbrojonej w mocne zęby głowy. Chciałbyś takiego psa?

Wróg swojego gatunku

American pit bull terriera (APBT) nazywa się często wrogiem własnego gatunku. Jest ziarno prawdy w tym stwierdzeniu. Wyhodowany do psich walk nie potrzebuje towarzystwa pobratymców. Wystarczy mu właściciel i jego rodzina. Jako pies bojowy wciąż ma ochotę stanąć do walki z innymi przedstawicielami psiego rodu i należy sobie zdawać sprawę, że tej chęci nie da się wykorzenić. Nie wynika ona jednak z nienawiści do swojego gatunku, lecz z waleczności i dużej pobudliwości. Mądry właściciel wie, że gruntowna socjalizacja, choć nie zabije tych cech w jego psie, to wytłumi je na tyle, że pit bull stanie się w miarę bezproblemowym towarzyszem, z którym bez obaw można wyjść na spacer czy imprezę na mieście. Prawidłowo socjalizowany pies nie będzie wściekle atakował każdego spotkanego na swej drodze stworzenia, a zaopatrzony w mocną smycz, obrożę i kaganiec może spokojnie przebywać w każdym zwierzęcym towarzystwie. Są też pit bulle, które świetnie się dogadują z innymi psami (wiem na własnym przykładzie) gdzie razem z właścicielami i innymi zwierzętami tworzą udane „stado”. Choć bywają wyjątki od tej reguły i są pit bulle, które muszą pozostać jedynymi czworonogami w swoim domu.

Wulkan energii

Pit bull kocha ruch. Jest silny, zwinny, skoczny i szybki. Tę energię można odpowiednio ukierunkować. Co roku w Europie – także w Polsce – odbywają się zawody sportowe terierów typu bull, znane pod nazwą Pit Bull Show, Bulldog Show itp. Zainteresowanie tego typu imprezami przywędrowało do nas ze Stanów Zjednoczonych. Psy współzawodniczą w takich konkurencjach jak High Jump (skok wzwyż do gryzaka), Wall Climbing (wspinaczka po pionowej ścianie do gryzaka), Spring Pole (wiszenie na gryzaku na czas), Weight Drag Pulling (przeciąganie sanek z obciążeniem na czas), Tug of War (przeciąganie liny przez dwa psy), Weight Pulling (przeciąganie wózka z ciężarem).

Co jednak, jeśli nie mamy pomysłu na naszego pit bulla? Ten uwielbiający wylegiwać się na kanapie pieszczoch jest wulkanem energii i choć pozornie uśpiony, w każdej chwili jego temperament może wziąć górę. Niejednego właściciela zszokował widok pogryzionych mebli, rozprutej kanapy, otwartej i opróżnionej lodówki…

Można robić wiele rzeczy aby ten pies nie zjadł domu. Kochają opony i ganianie za nimi, długie spacery, wszystkie zabawki do rzucania (muszą być wytrzymałe np. piłeczka tenisowa wytrzyma 2-3 rzuty i zostanie zjedzona ;)) Pamiętaj, że ten pies ma nieskończone pokłady energii, którą trzeba wyładować na zabawie i spacerach albo pies zrobi to sam na meblach i Twoich ukochanych butach J

Niezależny egoista

Życie z pit bullem wymaga starannego i dogłębnego poznania zasad rządzących psim światem. To niezwykle sprytne i inteligentne stworzenie, które błyskawicznie odkryje wszystkie słabostki swego pana i skwapliwie je wykorzysta. Chcesz mieć fotel tylko dla siebie? Nigdy nie wpuszczaj tam psa. Złam tę zasadę choćby raz, a będziesz o swój fotel rywalizował z nim już zawsze, bo „a nuż znów się uda”.

Pit bull to trudny w prowadzeniu zwierzak, wymagający stanowczości, ale i ogromu miłości. Potrzebuje bliskiej więzi z człowiekiem, a traktowany brutalnie zamknie się w sobie lub stanie się agresywny. Należy się z nim obchodzić trochę jak z dzieckiem – kochać z całego serca i okazywać mu to, ale wiele wymagać i jak najczęściej powtarzać i utrwalać panujące w domu zasady.

Kiepski obrońca

American pit bull terrier nie jest, wbrew powszechnej opinii, psem obronnym. Próby uczynienia go takim, szczególnie we własnym zakresie, zakończą się fiaskiem lub… wyprodukowaniem psa niezgodnego ze standardem rasy, agresywnego wobec człowieka i faktycznie stwarzającego zagrożenie. APBT jako pies bojowy nie może być agresywny wobec ludzi. Opinię psa mordercy zawdzięcza głównie właścicielom kupującym podejrzane mieszańce na giełdach, bazarach i przez internet.

Nigdy nie rób z tego psa obronnego! W razie potrzeby sam Cię obroni a nieumiejętne szkolenie doprowadzi jedynie do agresji i problemów z psem.

Niańka pod nadzorem

W Stanach Zjednocznych nazywany był psem niańką. Ze względu na swoje przeznaczenie już wieki temu psy agresywne w stosunku do człowieka musiały być eliminowane z hodowli. W czasach, kiedy walki były legalne, właściciele przed walką zamieniali się zwierzętami, a nawet kąpali psa przeciwnika. Pies – nawet w bojowym amoku – nie miał prawa ugryźć rozdzielającego go z przeciwnikiem człowieka. Wyhodowany do zwalczania własnego gatunku przylgnął do istot ludzkich. Nie znaczy to jednak, że wystarczy kupić psa i pozostawić go dzieciom do zabawy. Pit to tylko zwierzę – jak każdym innym kierują nim instynkty. Dlatego zabawa z dziećmi powinna się odbywać zawsze pod nadzorem osoby dorosłej.

Pies dla wytrwałych

Zanim kupisz pit bulla, przeczytaj wszystkie dostępne książki o zachowaniach psa oraz o wychowaniu i szkoleniu. Skontaktuj się z wszystkimi prawdziwymi hodowcami, których uda ci się znaleźć, i zadaj im setki pytań. Najlepiej jedź na zawody pit bulli i porozmawiaj z właścicielami, przyjrzyj się psom. Przemyśl, czy będziesz miał dość czasu i cierpliwości oraz czy sprostasz finansowo posiadaniu przedstawiciela tej rasy?

Spisz na kartce wady i zalety członów rodziny. Czy wszyscy poradzą sobie z takim psem? Jeśli tak, to pozostaje tylko rozsądny zakup. Jeśli nie, poszukaj mniej skomplikowanej rasy. Powodzenia!

Owczarek Środkowoazjatycki - wzorzec

2012-07-13T21:31:00.002+02:00

KRAJ POCHODZENIA: Rosja.

Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne. Sekcja 2.2. Molosy, typ górski. Nie podlegają próbom pracy.

BUDOWA CIAŁA: Mocny, o masywnym kośćcu i silnie rozwiniętej muskulaturze. Niekiedy spotyka się psy tej rasy mające tendencję do ociężałości. Gruba skóra z dobrze rozwiniętą i elastyczną tkanką łączną tworzy często w okolicach szyi fałdy.

GŁOWA: Masywna, o szerokiej mózgoczaszce i dobrze wykształconych kościach policzkowych. Płaskie czoło ze słabo zaznaczonym stopem. Kufa nieco krótsza niż mózgoczaszka, szeroka między oczami i niemal nie zwężająca się; patrząc z przodu i z góry graniasta, z profilu przypomina stożek, z grubymi, nieco obwisłymi, zakrywającymi kąciki warg faflami. Trufla nosa dobrze rozwinięta, czarna.

U psów o jasnym umaszczeniu dopuszczalna brązowa trufla.

USZY: Małe, wiszące, nisko osadzone, trójkątne.

OCZY: Ciemne, szeroko rozstawione, okrągłe, ustawione frontalnie.

SZYJA: Krótka, muskularna, nisko noszona, tworząca z linią grzbietu kąt 30-40 stopni.

KLATKA PIERSIOWA : Szeroka i głęboka, z dobrze wysklepionymi żebrami, jej dolna linia sięga do wysokości łokci lub poniżej nich.

LĘDŻWIE: Krótkie, szerokie, lekko wysklepione.

ZAD: Szeroki, muskularny, ustawiony niemal poziomo.

OGON: Wysoko osadzony, zwisający, sierpowaty, sięgający do stawów skokowych.

KOŃCZYNY PRZEDNIE: Patrząc z przodu proste i równoległe, ich długość od podłoża do łokci przewyższa nieznacznie połowę wysokości w kłębie. Kąt stawu barkowego wynosi ok. 100 stopni. Proste, mocne i długie przedramiona; krótkie, szerokie, mocne, pionowo ustawione śródręcze.

KOŃCZYNY TYLNE: Równoległe, na wysokości stawów kolanowych i skokowych nieco wyprostowane, krótkie podudzie, mocne, ustawione pionowo śródstopie.

ŁAPY: Mocne, owalne, zwarte.

RUCH: Krótki, ciężki kłus przechodzący w galop jest charakterystycznym sposobem poruszania się tej rasy. W kłusie kończyny poruszają się nieco zbieżnie.

SZATA: Twardy, prosty włos z dobrze wykształconym podszerstkiem. Na głowie i przedniej stronie kończyn krótki i gładko przylegający. W zależności od długości włosa psy dzielą się na:

długowłose, o sierści długości 7-8 cm na grzbiecie, uszach, szyi, kończynach i ogonie. krótkowłose, o gładkiej sierści długości 3-5cm.

ZĘBY: Białe, mocne, zwarte, siekacze ustawione w jednej linii, zgryz nożycowy.

UWAGA: Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra umieszczone w mosznie.

Bulterier - wzorzec

2012-07-13T21:11:00.000+02:00

KRAJ POCHODZENIA : Wielka Brytania

KLASYFIKACJA FCI: grupa 3 - teriery, sekcja 2 - teriery typu "bull". Próby pracy nie są wymagane.

WYGLĄD OGÓLNY:

Mocno zbudowany i umięśniony, proporcjonalny i ruchliwy. Sprawia wrażenie żywotnego, rezolutnego i inteligentnego. Jego unikalną cechę stanowi opadająca linia kufy (downface) i jajowaty kształt głowy. Niezależnie od wzrostu, psy powinny mieć wygląd samczy, a suki suczy

CHARAKTER:

Bulterier jest nazywany gladiatorem psiego rodu. Pełen ognia i odwagi. Charakteryzuje się zrównoważonym usposobieniem i potrafi być zdyscyplinowany. Choć jest psem upartym, ma wyjątkowo dobre nastawienie do ludzi.

GŁOWA: Długa, mocna i masywna po koniuszek kufy, ale nie toporna. Oglądana z przodu jest jajowata i doskonale wypełniona, bez wklęśnięć i załamań.

Profil łagodnie zagina się ku dołowi od szczytu czaszki po truflę nosową.

Mózgoczaszka między uszami jest prawie płaska.

Trzewioczaszka: Trufla nosowa czarna, jej koniuszek opada do dołu. Nozdrza są dobrze rozwinięte.

Wargi o gładkich liniach, ściśle przylegające.

Uzębienie: żuchwa mocna i głęboka. Zęby są zdrowe, czyste, mocne, dobrej wielkości, regularnie rozstawione. Regularny i kompletny zgryz nożycowy, to znaczy, że siekacze szczęki przykrywają ściśle siekacze żuchwy i są ustawione pionowo.

Oczy: wąskie, ustawione skośnie, trójkątne, głęboko osadzone w oczodołach, czarne lub tak ciemnobrązowe, że wydają się prawie czarne, spojrzenie jest przeszywające. Odległość od czubka trufli nosowej do oka powinna być wyraźnie większa niż odległość od oka do guza potylicznego. Oczy niebieskie lub częściowo niebieskie są niepożądane.

Uszy: małe, cienkie i blisko siebie osadzone. Pies musi je umieć trzymać pionowo uniesione.

SZYJA: Mocno umięśniona, długa, oglądana z profilu łukowato wygięta, zwęża się od łopatek ku głowie, nie może być luźnego podgardla.

TUŁÓW: Powinien być ładnie zaokrąglony z widocznym wysklepieniem żeber i znaczną głębokością klatki piersiowej, mierzoną od kłębu do mostka. Mostek jest bliżej ziemi niż brzuch. Grzbiet krótki i mocny. Linia grzbietu za kłębem jest prosta.

Lędźwie lekko uwypuklone. Szerokie i muskularne.

Klatka piersiowa: widziana od przodu powinna być szeroka (szeroki front).

Unia dolna od mostka ku słabiznom jest zgrabnie wygięta ku górze.

OGON: Krótki, nisko osadzony, noszony poziomo. Gruby u nasady, zwęża się stopniowo ku koniuszkowi.

KOŃCZYNY:

Kończyny przednie: o silnych, okrągłych (w przekroju poziomym) kościach, dających psu mocne oparcie. Ustawione są całkowicie równoległe. U dorosłego psa długość kończyn przednich od ziemi do łokcia, powinna być mniej więcej taka sama jak głębokość klatki piersiowej.

Łopatki: mocne i muskularne, ale nie przeładowane. Powinny być szerokie, płaskie i dobrze przylegające do klatki piersiowej. Od dołu ku górze zgrabnie pochylają się ku tyłowi i tworzą z ramieniem prawie prosty kąt.

Łokcie: proste, mocno przylegające.

Śródręcza: pionowo ustawione.

Kończyny tylne: widziane od tyłu są równoległe.

Uda: muskularne.

Stawy kolanowe: dobrze kątowane.

Podudzia: mocne.

Stawy skokowe: dobrze kątowane.

Śródstopia: krótkie, o mocnej kości aż po łapy.

Łapy: zwarte, w obrysie okrągłe, o dobrze wysklepionych palcach.

RUCH:

Ma być widoczne, że pies jest dobrze związany, bowiem pokrywa teren krokiem regularnym i swobodnym, charakterystyczny jest długi, dynamiczny wykrok. W kłusie kończyny przednie i tylne pracują równolegle, gdy ruch jest szybszy mogą zbliżać się do siebie. Kończyny przednie mają dobry wykrok, a tylne przy regularnym ruchu bioder i sprężystości stawów kolanowych i skokowych dają dobry napęd.

SKÓRA: Ściśle przylega do ciała.

OKRYWA WŁOSOWA: Włos krótki, przylegający, jednolitej struktury, lśniący, twardy w dotyku. Zimą pies może mieć miękki podszerstek. Umaszczenie: u białych psów czysto białe. Pigmentacja skóry i łaty na głowie nie stanowią wady. U psów kolorowych kolor powinien dominować nad bielą. Przy psach równej klasy, psa pręgowanego powinno oceniać się wyżej. Dopuszcza się pręgowanie czarne, płowe i rude, a także trójkolorowość. Umaszczenie białe nakrapiane lub z przesianiem jest wadliwe. Błękitne i czekoladowe jest wysoce niepożądane.

WZROST i WAGA:

Nie ma ograniczeń w tych punktach. Pies musi jednak sprawiać wrażenie, że przy swoim wzroście ma maksymalną masę ciała, odpowiadającą typowi i płci.

WADY:

Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady i oceniane w zależności od stopnia odstępstwa.

UWAGA:

Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra umieszczone w mosznie.

Rottweiler - wzorzec

2012-07-13T17:25:00.003+02:00

KRAJ POCHODZENIA - Niemcy.

PRZEZNACZENIE: Pies towarzyszący, służbowy i użytkowy.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie, rasy pokrewne. Sekcja 2. l Molosy, typ dogowaty. Podlegają próbom pracy.

WYGLĄD OGÓLNY: Rottweiler jest psem więcej niż średniej wielkości, mocny, ani ciężkiej ani lekkiej, ani charciej budowy, o niezbyt długich nogach. Jego proporcjonalna, zwarta i mocna sylwetka wskazuje na duża siłę. zręczność i wytrzymałość.

PRAWIDŁOWE PROPORCJE: Długość tułowia mierzona od mostka do guza kulszowego nie powinna przekraczać wysokości w kłębie o więcej niż 15'"c.

MÓZGOCZASZKA:

Czaszka: Średniej długości, pomiędzy uszami szeroka, linia czoła patrząc z profilu lekko wypukła, guz potyliczny dobrze rozwinięty, lecz niezbyt silnie zaznaczony.

Stop: Przełom czołowy wyraźnie zaznaczony.

TRZEWIOCZASZKA:

Nos: Dobrze wykształcona trufla nosa. raczej szeroka niż okrągła, ze stosunkowo dużymi nozdrzami, zawsze koloru czarnego. Grzbiet nosa prosty, u nasady szeroki, łagodnie się zwężający.

Kufa: Nie powinna sprawiać wrażenia ani wydłużonej ani skróconej w stosunku do mózgoczaszki.

Fafle: Czarne, ściśle przylegające, kąciki warg zamknięte, możliwie ciemna pigmentacja dziąseł.

Szczęki/Uzębienie: Szczęka i żuchwa mocne i szerokie. Uzębienie mocne i kompletne (42 zęby), górne siekacze zachodzą nożycowe na dolne.

Policzki: Uwypuklone łuki jarzmowe.

Oczy: W kształcie migdałów, średniej wielkości, ciemnobrązowe, powieki dobrze przylegające.

Uszy: Średniej wielkości, wiszące, trójkątne, szeroko rozstawione, wysoko osadzone. Skierowane do przodu, dobrze przylegające uszy potęgują wrażenie szerokiej głowy.

SZYJA: Mocna, umiarkowanie długa, dobrze umięśniona, o lekko wysklepionej linii karku, sucha, bez podgardla lub luźnej skóry.

TUŁÓW:

Grzbiet: Prosty, mocny, zwarty.

Lędźwie: Krótkie, mocne i głębokie.

Zad: Szeroki, średniej długości, lekko zaokrąglony, ani prosty ani przesadnie spadzisty,

Klatka piersiowa: Obszerna, szeroka i głęboka (ok.50% wysokości w kłębie), z dobrze rozwiniętym przedpiersiem i dobrze wysklepionymi żebrami.

Brzuch: Słabizny nie podciągnięte.

OGON: Zachowany naturalny, noszony poziomo na przedłużeniu linii grzbietu. W spoczynku swobodnie wiszący.

KOŃCZYNY PRZEDNIE:

Oglądane z przodu proste, ustawione nie za wąsko, przedramiona patrząc z boku proste, nachylenie łopatki do osi poziomej tułowia wynosi ok.45 stopni.

Łopatki: Dobrze ustawione.

Ramię: Dobrze przylegające do tułowia.

Przedramię: Silnie rozwinięte i dobrze umięśnione.

Śródręcze: Lekko sprężyste, mocne, nie strome.

Łapy: Okrągłe, palce mocno zwarte i wysklepione, opuszki twarde, pazury krótkie, czarne i mocne.

KOŃCZYNY TYLNE:

Oglądane z tyłu proste, ustawione nie za wąsko, w swobodnej postawie psa uda w stosunku do kości miednicznej i do podudzia oraz podudzie w stosunku do śródstopia tworzą kąt rozwarty.

Udo: Średniej długości, szerokie i silnie umięśnione.

Podudzie: Długie, mocne, szeroko i plastycznie umięśnione, mocne stawy skokowe, dobrze katowane, nie strome.

Łapy: Nieco dłuższe niż przednie, o mocnych, ściśle zwartych, wysklepionych palcach.

CHODY: Rottweiler jest kłusakiem; w ruchu harmonijny, pewny, energiczny i nieskrępowany, długi wykrok, grzbiet w ruchu stabilny i prosty.

SKÓRA: Na głowie ściśle przylegająca, przy wytężonej uwadze może tworzyć na czole lekkie fałdy.

SZATA: Włos tzw. twardy, składa się z włosa okrywowego i podszerstka. Włos okrywowy średniej długości, sztywny, gęsty, mocno przylegający, podszerstek nie może wystawać ponad włos okrywowy. Na tylnych kończynach owłosienie nieco dłuższe.

Umaszczenie: Czarne z wyraźnie odgraniczonymi ciemnorudobrązowymi znaczeniami (podpalanie) na policzkach, kufie, spodzie szyi, klatce piersiowej, nogach, jak również nad oczami i poniżej nasady ogona.

WIELKOŚĆ I MASA:

wysokość w kłębie psa:

61 do 68 cm

61 - 62 cm - mały

63 - 64 cm - średni

65 - 66 cm - duży (optymalna wielkość)

67 - 68 cm - bardzo duży

waga: ok.50 kg

wysokość w kłębie suki:

56 - 63 cm

56 - 57 cm - mała

58 - 59 cm - średnia

60 - 61 cm - duża (optymalna wielkość)

62 - 63 cm - bardzo duża

waga: ok. 42 kg.

WADY: Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.

UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.

Jakie psy gryzą najgroźniej - ranking

2012-07-13T16:55:00.002+02:00

Bez ludowych mądrości, uprzedzeń i krwistych nagłówków z gazet. Suche fakty. Naukowcy postanowili przeanalizować wypadki pogryzień przez psy i ich skutki. Pod uwagę wzięto ponad 2 tysiące poważnych pogryzień (pominięto zadrapania, uszczypnięcia, płytkie oraz niezbyt rozległe rany; mowa tylko o sytuacjach realnie zagrażających zdrowiu i życiu), w tym 264 śmiertelne. Tak reprezentatywna próba pozwala na analizę, które psy atakują najgroźniej. W statystyce ujęto procent wypadków śmiertelnych, procent wydarzeń, w których ucierpiały dzieci, oraz prawdopodobieństwo trwałych okaleczeń. Wyniki okazały się zaskakujące.

10. Akita

Śmiertelność wypadków: 2%

Okaleczenia: 81%

Wypadki z udziałem dzieci: 67%

9. Bokser

Śmiertelność wypadków: 6%

Okaleczenia: 39%

Wypadki z udziałem dzieci: 19%

8. Labrador

Śmiertelność wypadków: 8%

Okaleczenia: 77%

Wypadki z udziałem dzieci: 70%

7. American pit bull terrier

Śmiertelność wypadków: 9%

Okaleczenia: 55%

Wypadki z udziałem dzieci: 45%

Dane w przypadku pit bulla są o tyle niepełne, że jako jedną rasę ujęto american pit bull terriera, american staffordshire terriera, staffordshire terriera oraz bullterriera, czyli cztery całkiem odrębne rasy. Widać jednak, że TTB (teriery typu bull) zdają się być bardziej opanowane w przypadku ataku – powodują poważne obrażenia znacznie rzadziej niż np. labradory.

6. Owczarek niemiecki

Śmiertelność wypadków: 11%

Okaleczenia: 60%

Z kolei owczarki niemieckie – najlepsi przyjaciele, geniusze, policjanci oraz przewodnicy niewidomych – atakują ludzi bardziej zaciekle i, jakby to nie zabrzmiało, skuteczniej od okrytych złą sławą pit bulli. Częściej też robią krzywdę dzieciom.

5. Chow chow

Śmiertelność wypadków: 12%

Okaleczenia: 65%

Wypadki z udziałem dzieci: 69%

Wyposażone w pocieszną, misiowatą fizjonomię chow chowy uchodzą raczej za futrzaste maskotki, nie bywają więc kojarzone z zagrożeniem. Tymczasem te trudne w ułożeniu, uparte psy w walce są zaciekłe i bezkompromisowe, sprawiając, że ich atak ma zwykle poważne konsekwencje.

4. Rottweiler

Śmiertelność wypadków: 14%

Okaleczenia: 55%

Wypadki z udziałem dzieci: 56%

Podobnie jak pit bull, rottweiler znajduje się na liście „ras psów uznanych za agresywne” rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Warto wspomnieć, że z pozostałych dziewięciu ras sześć (pies z Majorki, dog argentyński, akbash dog, anatolian karabash, moskiewski stróżujący oraz owczarek kaukaski) w ogóle nie znalazło się w zestawieniu, bo nie odnotowano żadnego wypadku z ich udziałem.

3. Bullmastiff (Presa Canario)

Śmiertelność wypadków: 20%

Okaleczenia: 53%

Wypadki z udziałem dzieci: 33%

Kolejną rasę uznaną w Polsce za szczególnie niebezpieczną, mianowicie psa kanaryjskiego, ujęto razem z bullmastiffem (są to dwie całkowicie odrębne rasy), co nie pozwala rozdzielić tych przypadków. Za to jest na liście tosa – duży pies bojowy, budzący powszechny respekt. W omawianym okresie zwierzę tej rasy zaatakowało jedną osobę, powodując okaleczenie. Równolegle zdarzyły się śmiertelne ataki ze strony m.in. malutkiego pomeraniana, niewiele większego Jack Russell terriera, kilkakrotnie malamutów, beagle’a, border collie, jamnika, bernardyna, a nawet mieszańca mopsa z rottweilerem.

2. Hybrydy wilka

Śmiertelność wypadków: 25%

Okaleczenia: 61%

Wypadki z udziałem dzieci: 92%

1. Husky

Śmiertelność wypadków: 33%

Okaleczenia: 21%

Wypadki z udziałem dzieci: 59%

Pomoże też brak uprzedzeń i niepotrzebnej paniki. Poważne pogryzienia przez psy są wciąż rzeczą relatywnie rzadką. Przykładowo w Polsce około pięciu tysięcy osób rocznie ginie w wypadkach drogowych, a w zdarzeniach z udziałem psów – zaledwie kilka osób; to tysiąc razy mniej. W Stanach Zjednoczonych dziecko jest bezpieczniejsze ze swoim psem niż z członkiem rodziny, jest bowiem sto razy bardziej prawdopodobne, że zginie z ręki swojego rodzica lub opiekuna niż wskutek ataku zwierzaka.

Golden Retriever - wzorzec

2012-07-12T10:07:00.000+02:00

WYGLĄD OGÓLNY: Harmonijny, aktywny, mocny, o harmonijnym ruchu; o zdrowym i łagodnym wyglądzie.

CECHY CHARAKTERYSTYCZNE: Łatwy w układaniu, inteligentny i posiadający naturalne zdolności psa aportera.

GŁOWA: Harmonijna, wyraźnie rzeźbiona, mózgoczaszka szeroka; dobrze osadzona na szyi, kufa mocna, szeroka i głęboka. Długość kufy zbliżona do długości mózgoczaszki, od dobrze zaznaczonego stopu do guza potylicznego. Pożądany czarny nos.

OCZY: Ciemnobrązowe, dość szeroko osadzone, w ciemnej oprawie.

USZY: Średniej wielkości, osadzone mniej więcej na wysokości osadzenia oczu.

SZYJA: Dobrej długości, sucha i muskularna.

KOŃCZYNY PRZEDNIE: Łopatki ustawione ukośnie, nogi proste, o mocnej kości, dobrze ustawione pod tułowiem, ich długość jest zbliżona do długości łopatki wraz z ramieniem. Łokcie dobrze przylegające.

TUŁÓW: Harmonijny, zwarty, krótki, głęboki. Dobrze wysklepione żebra. Harmonijna górna linia. Lędźwie mocne i dobrze umięśnione.

KOŃCZYNY TYLNE: Nogi mocne i dobrze umięśnione, dobrze kątowane. Krótkie śródstopie, oglądane ze wszystkich stron proste. Postawa krowia w wysokim stopniu niepożądana.

STOPY: Okrągłe, tzw. "kocie".

OOGON: Osadzony w linii grzbietu, sięgający do stawu skokowego, nieskrócony na końcu, w ruchu noszony w linii grzbietu.

RUCH: Pełen mocy i dynamiczny. Kończyny w ruchu proste, zarówno od frontu, jak i od tyłu. Krok długi i swobodny, bez tendencji przednich kończyn do tzw."hackneya" .

SZATA: Prosta lub sfalowana, gęsty, dobrze chroniący przed wilgocią podszerstek, wyraźnie dłuższe włosy na ogonie, przednich nogach, klatce piersiowej i udach.

UMASZCZENIE : Wszystkie odcienie koloru złotego i kremowego, nigdy czerwony czy mahoniowy.
Kilka białych włosów tylko na piersi dopuszczalne.

WIELKOŚĆ: Wysokość w kłębie: psy 56-61cm (22-24 ins.);suki 51-56cm (20-22 ins.)
WADY: Wszystkie odstępstwa od wzorca stanowią wady, poważne zaś gdy ich nasilenie zakłóca proporcje.

UWAGA: Pies powinien mieć dwa, normalnie wyczuwalne jądra w mosznie.

Cavalier King Charles Spaniel - wzorzec

2012-07-11T21:36:00.001+02:00

Kraj pochodzenia : Wielka Brytania

Użytkowanie : pies do towarzystwa

Klasyfikacja FCI : grupa 9; sekcja 7, nr 136

WYGLĄD OGÓLNY: żywy, pełen wdzięku, proporcjonalny, z miłym wyrazem.

TEMPERAMENT: wesoły, przyjacielski, pozbawiony agresji i lęku.

GŁOWA I CZASZKA: czaszka prawie płaska między uszami, płytki stop, długość kufy od stopu do czubka nosa ok. 3,8 cm. Nozdrza czarne, dobrze rozwinięte, ale nie obwisłe, trzewioczaszka dobrze wypełniona pod oczami; niepożądana tendencja do wąskiej kufy.

OCZY: duże, ciemne, okrągłe, lecz nie wyłupiaste, szeroko rozstawione.

USZY: długie, wysoko osadzone, mocno opiórowane.

PYSK: szczęka i żuchwa mocne, z doskonałym zgryzem nożycowym

SZYJA: umiarkowanej długości, nieco łukowata

KOŃCZYNY PRZEDNIE: umiarkowanie rozwinięta klatka piersiowa, dobrze kątowane łopatki, kończyny proste z umiarkowanym kośćcem.

TUŁÓW: krótki, zwarty, dobrze ożebrowany, grzbiet prosty.

KOŃCZYNY DOLNE: nogi o umiarkowanie mocnym kośćcu, dobrze kątowany staw kolanowy - bez tendencji do postawy krowiej lub sierpowatego podstawiania kończyn.

ŁAPY: zwarte, wysklepione, mocno owłosione.

OGON: długość ogona w proporcji do ciała, dobrze osadzony, noszony wesoło, lecz nigdy powyżej linii grzbietu; może być skrócony - w takim przypadku usuwa się nie więcej jak jedną trzecią długości ogona.

RUCH: swobodny, elegancki, z mocną akcją kończyn tylnych, kończyny przednie i tylne oglądane z przodu i z tyłu poruszają się równolegle.
Szata: długa, jedwabista, zupełnie bez loków, lekka falistość dopuszczalna, obfite pióra, zupełnie nie trymowana.

MAŚĆ: Blenheim : głęboki kasztanowy kolor łat równo rozmieszczonych na perłowobiałym tle, znaczenia na głowie symetryczne, z wolnym miejscem między uszami na wysoko cenioną plamkę (char. cecha rasy).

Triolour: czarne i białe łaty, równo rozmieszczone z podpalaniem nad oczami, na policzkach, wewnątrz uszu, na klatce piersiowej i pod spodem ogona.

Black & tan: kruczoczarne tło z podpalaniem nad oczami, na policzkach, wewnątrz uszu, na klatce piersiowej i pod spodem ogona; podpalanie powinno być w żywym odcieniu, białe znaczenia niepożądane. Ruby: jednolity kolor głęboko czerwony, białe znaczenia niepożądane

WAGA: 5,4 - 8 KG pożądany mały, proporcjonalny pies mieszczący się w tym przedziale wagowym.

WADY: jakiekolwiek odstępstwo od podanych cech powinno być uważane za wadę, której ocena powinna stać w proporcji do jej stopnia

Gończy Polski - wzorzec

2012-07-11T21:12:00.000+02:00

GOŃCZY POLSKI to oficjalna nazwa przyjęta przez Zarząd Główny Związku Kynologicznego w Polsce w 1983 roku dla piątej (i ostatniej!) rodzimej rasy psów, istniejącej już za czasów Polski szlacheckiej. W 2000 roku Zarząd Główny Związku Kynologicznego w Polsce rozszerzył wzorzec rasy w zakresie dopuszczalnych umaszczeń. Gończy Polski najczęściej występuje w południowej części Polski (głównie Bieszczady, Beskidy, Pieniny i Podhale). Rasa jeszcze nie uznana przez FCI, klasyfikuje się do grupy VI tj. Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne.

GŁOWA: szlachetna i proporcjonalna do całości. Długość mózgoczaszki taka sama co kufa, lekko wypukła. Nie wyrazisty ale wyczuwalny guz potyliczny. Stop słabo zaznaczony. Nos czarny, nozdrza rozwarte. Wargi mięsiste, dobrze pokrywające uzębienie, z niewielką fałda w kącikach szpary pyska. Uzębienie mocne, równe, białe, zgryz nożycowy, komplet zębów pożądany. Oczy średniej wielkości, wyraźnie skośne, ale nie ukazujące białek, powieki nieobwisłe. Uszy zwisające, lekkie, trójkątne, średniej wielkości i osadzone na wysokości zewnętrznego kąta oka, u nasady szerokie, przednim brzegiem przylegające do policzków, u dołu zaokrąglone, pokryte gładką i jedwabistą sierścią.

SZYJA: muskularna, dość gruba, średniej długości, umiarkowanie wzniesiona, w przekroju owalna. Skóra na szyi luźna, ale nie tworząca podgardla.

TUŁÓW: prosty i dobrze umięśniony grzbiet. Kłąb zaznaczony. Szerokie i dobrze umięśnione lędźwie. Zad nie przebudowany i nie ścięty. Klatka piersiowa głęboka i sięgająca do łokcia, przedpiersie miernie zaznaczone, żebra daleko zachodzące. Brzuch łagodnie podkasany.

OGON: średniej grubości sięgający do stawu skokowego, dobrze okryty włosem, ze śladem szczotki. W spokoju opuszczony i wygięty szablasto, w napięciu wznoszony nieco powyżej linii grzbietu.

KOŃCZYNY: kończyny przednie - oglądane z przodu proste, odległość od łokcia do podłoża równa się połowie wysokości w kłębie. Długa i skośnie ustawiona łopatka, do której ramiona ustawione są pod katem lekko rozwartym. Łokcie skierowane do tyłu, ale nie odstające, ani nie wciśnięte. Przedramię proste, suche o przekroju kości owalnym. Śródręcze suche, sprężyste, lekko wychylone do przodu. Łapy lekko owalne i zwarte. Palce wypukłe i lekko wysklepione, pazury ciemne, opuszki o grubej skórze. Kończyny tylne - oglądane z tyłu proste, uda szerokie i muskularne, stawy skokowe nisko osadzone. Łapy jak w kończynach przednich. Wilcze pazury należy usuwać u szczeniąt.

SZATA I UMASZCZENIE: włos krótki, na głowie i uszach jedwabisty, na tułowiu twardy, sztywny i przylegający. Podszerstek gęsty (słabszy latem, obfitszy zimą).

UMASZCZENIE: czarne z wyraźnie odgraniczonym podpalaniem czerwono-brązowym, czekoladowe podpalane oraz rude w różnych odcieniach. Podpalanie nad oczama, na pysku, podgardlu, piersi, wewnętrznej i tylnej stronie ud, w okolicy odbytu, na palcach, na dolnej stronie ogona do 1/3 lub 1/2 jego długości. Małe białe znaczenia na palcach i piersi nie stanowią wady.

WYSOKOŚĆ: w kłębie: pies 55-59 cm, suka 50-55 cm Waga: *

BŁĘDY I USTERKI: wszelkie odchylenia od wzorca powinny obniżać ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia. Zgryz cęgowy, za długi lub za krótki tułów, wysokonożność, jasne okrągłe oko, zbyt cienka kość, niedostateczne wyraźnie ograniczone podpalanie oraz wszelkie inne odstępstwa od wzorca.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: przodozgryz, tyłozgryz, wnętrostwo.

UWAGA: Samce musza mieć dwa, prawidłowo wykształcone jadra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

Dog Niemiecki - wzorzec

2012-07-11T20:37:00.001+02:00

Wzorzec FCI nr 235

KRAJ POCHODZENIA: Niemcy.

PRZEZNACZENIE: Pies towarzyszący, stróżujący i obrończy

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie, rasy pokrewne. Sekcja 2. l Molosy, typ dogowaty. Nie podlegają próbom pracy.

WYGLĄD OGÓLNY: Dog niemiecki łączy w swoim pięknym, szlachetnym wyglądzie potężną, mocną i zwartą budowę ciała z dumą i elegancją. Poprzez połączenie masywności, szlachetności i harmonii sylwetki ze szczególnie wyrazistą, pełną ekspresji głową, sprawia na obserwatorach wrażenie wspanialej rzeźby. Jest on Apollem wśród psich ras.

PRAWIDŁOWE PROPORCJE: Sylwetka niemal kwadratowa. Dotyczy tu zwłaszcza samców. Długość tułowia od krawędzi mostka do guza kulszowego - nie powinna przekraczać wysokości w kłębie o więcej niż 5% u samców i l0% u suk.

GŁOWA:

Czaszka: W harmonii z resztą ciała, wydłużona, wąska, wyrazista, subtelnie wyrzeźbiona, szczególnie partia pod oczami. Łuki brwiowe dobrze rozwinięte, lecz bez szczególnego uwydatnienia. Odległości od czubka nosa do przełomu czołowego (stopu) i od przełomu czołowego do słabo zaznaczonej potylicy powinny być możliwie jednakowe. Górne linie kufy i czaszki powinny przebiegać równolegle. Głowa widziana z przodu musi sprawiać wrażenie wąskiej, przy czym grzbiet nosa powinien być możliwie szeroki, policzki jedynie słabo zaznaczone, w żadnym razie silnie uwydatnione. Przełom czołowy: Wyraźnie zaznaczony.

TRZEWIOCZASZKA:

Nos: Dobrze rozwinięty i wykształcony, szeroki z dużymi otworami. Musi być czarny. Wyjątek stanowią dogi arlekiny, u których czarny nos jest pożądany, ale tolerowany jest również plamisty lub cielisty.

Kufa: Głęboka i możliwie prostokątna. Dobrze wykształcone kąty wargowe. Wargi ciemno pigmentowane. U dogów arlekinów tolerowane są wargi nie w pełni wybarwione bądź cieliste.

Szczęki/Zgryz/Zęby: Szczęki dobrze wykształcone, szerokie. Zęby silne, zdrowe i kompletne (42 zęby zgodne z wzorem zębowym). Zgryz nożycowy.

Oczy: Średniej wielkości, owalne, możliwie ciemne, o żywym, inteligentnym wyrazie i dobrze przylegających powiekach. W przypadku dogów błękitnych dopuszczalne są nieco jaśniejsze oczy. U arlekinów tolerowane są oczy jasne lub różnobarwne.

Uszy: Z natury wiszące, wysoko osadzone, średniej wielkości. Przednie krawędzie przylegające do policzków.

SZYJA: Długa, sucha, muskularna, o dobrze wykształconej nasadzie, lekko zwężająca się w kierunku głowy, z wysklepioną linią karku. Powinna być noszona uniesiona, lekko podana do przodu.

TUŁÓW:

Kłąb: Jest najwyższym punktem mocnego tułowia, utworzony przegrzebienie łopatek, które wystają ponad wyrostkami kolczystymi.

Grzbiet: Krótki i zwarty, zbliżony do linii prostej, nieznacznie opadający ku tyłowi.

Lędźwie: Lekko wysklepione, szerokie i silnie umięśnione.

Zad: Szeroki, dobrze umięśniony, lekko opadający od kości krzyżowej do nasady ogona i niezauważalnie przechodzący w nasadę ogona.

Klatka piersiowa: Sięgająca do stawu łokciowego. Dobrze wysklepiona, z sięgającymi daleko do tyłu żebrami. Pierś szeroka, z wyraźnym przedpiersiem.

Dolna linia: Brzuch dobrze podciągnięty ku tyłowi, tworzy wraz ze spodem klatki piersiowej zgrabnie wygiętą linię.

OGON: Sięgający do stawu skokowego, osadzony wysoko i szeroko, zwężający się równomiernie ku końcowi. W stanie spoczynku zwieszający się z naturalnym zagięciem, w stanie podniecenia lub w ruchu noszony z lekko szablastym wygięciem, jednak nie wyraźnie ponad linią grzbietu. Niepożądana "szczotka" na ogonie.

KOŃCZYNY PRZEDNIE:

Łopatki: Silnie umięśnione. Długie i ustawione ukośnie, tworzą z ramieniem kąt od 100 do 110 stopni.

Ramiona: Mocne i muskularne, dobrze przylegające, powinny być nieco dłuższe niż łopatki.

Łokcie: Nie mogą być ani zbyt przylegające, ani odstające.

Przedramię: Mocne i muskularne, widziane z przodu i z boku - zupełnie proste.

Staw nadgarstkowy: Mocny, stabilny, tylko nieznacznie wyróżniający się ze struktury przedramienia.

Śródręcze: Mocne, widziane od przodu proste, widziane z boku nieznacznie nachylone do przodu.

Łapa: Owalna, dobrze wysklepiona i zwarta („kocia łapa"). Pazury krótkie. mocne i możliwie ciemne.

KOŃCZYNY TYLNE:

Cały ich szkielet kostny pokryty jest silnie rozwiniętymi mięśniami, które sprawiają, że zad, biodra i uda są szerokie i zaokrąglone. Tylne kończyny są, patrząc od tyłu, równoległe do kończyn przednich.

Uda: Długie, szerokie, bardzo muskularne.

Kolana: Mocne, ustawione niemal dokładnie pod stawem biodrowym.

Podudzie: Długie, prawie tej samej długości co udo, dobrze umięśnione.

Staw skokowy: Mocny, stabilny, nie wykręcony ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.

Śródstopie: Krótkie, mocne, ustawione niemal prostopadle do podłoża.

Łapy: Owalne, dobrze wysklepione i mocno zwarte („kocia łapa"). Pazury krótkie, mocne, możliwie ciemne.

RUCH: Harmonijny, elastyczny, lekki, sprężysty, o długim wy kroku, (przestrzenny). Kończyny oglądane od przodu i od tyłu musza poruszać się równolegle.

SKÓRA: Napięta, przylegająca, u psów jednobarwnych dobrze pigmentowana, u arlekinów rozkład pigmentu odpowiada występowaniu plam.

WŁOS: Bardzo krótki i gęsty, gładko przylegający, lśniący.

UMASZCZENIE: Dogi niemiecki hodowane są w trzech niezależnych zestawieniach umaszczeń: żółte i pręgowane, arlekiny i czarne oraz błękitne.

ŻÓŁTE: od jasnozłotożółtego do nasyconego złotożółtego. pożądana czarna maska. Niepożądane są małe, białe znaczenia na piersi i na palcach.

PRĘGOWANE: maść podstawowa od jasnożółtej do złotożółtej z czarnymi, możliwie równomiernymi i wyraźnie rozłożonymi pręgami, przebiegającymi w kierunku żeber. Pożądana czarna maska. Niepożądane są małe, białe znaczenia na piersiach i na palcach.

BIAŁY Z CZARNYMI PLAMAMI (tzw. Arlekin lub dog tygrysi): maść podstawowa czysto biała, możliwie bez przesiania, z rozłożonymi równomiernie na całym ciele nieregularnymi, poszarpanymi, lakowoczarnymi plamami. Niepożądane są plamy szare lub brązowe.

CZARNE: lakowoczarne, białe znaczenia są dopuszczalne. Do tej odmiany zalicza się także dogi płaszczowe, u których czarny włos pokrywa płaszczowo tułów, natomiast kufa, szyja, pierś, brzuch, kończyny i koniec ogona mogą być białe oraz dogi o podstawowym umaszczeniu białym z dużymi czarnymi plamami (tzw. dogi płytowe).

BŁĘKITNE: czysty stalowy błękit, dopuszczalne są białe znaczenia na piersi i na łapach.

WIELKOŚĆ W KŁĘBIE : samce co najmniej 80cm, suki co najmniej 72 cm.

WADY: Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

Usposobienie: Agresywność, atakowanie spowodowane strachem.

Nos: Rozszczepiony lub koloru wątrobianego.

Uzębienie: Przodozgryz, tyłozgryz, zgryz krzyżowy.

Umaszczenie: żółte lub pręgowane dogi z białą strzałką na czole. z białym kołnierzem, białymi palcami, skarpetkami lub białym końcem ogona. Błękitne dogi z białą strzałką na czole, białym kołnierzem, białymi skarpetkami lub białym końcem ogona. U arlekinów: całkowicie białe dogi (albinosy) oraz osobniki głuche; tzw. arlekiny porcelanowe (z przewagą błękitnych, szarych, żółtych lub pręgowanych plam), tzw. szare arlekiny (posiadające czarne plamy na szarym tle).

Wielkość: Poniżej wskazanej wielkości minimalnej.

UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.

Na jakiego psa warto się zdecydować kiedy mamy lub spodziewamy się małego dziecka

2012-07-10T20:07:00.000+02:00

Istnieje wiele teorii na temat czworonogów, które mogą nadawać się do zabawy z dziećmi. Niestety najczęściej przez swoją niewiedzę ludzie źle dobierają pupilów dla swoich pociech. Wydaje im się, że kierując się własną intuicją i często opinią tych, którym tylko wydaje się, że dobrze radzą dokonują słusznego wyboru. Jak się okazuje nie do końca słusznego na co dowodem mogą być przepełnione schroniska i porzucane w lasach niczemu winne psiaki..

Błędnym myśleniem jest, że im zwierzak mniejszy tym bezpieczniejszy dla domowników. BZDURA! Zdecydowana większość małych psów ma zawyżone ego co w przypadku niewłaściwego wychowania może mieć katastrofalne skutki. Takiemu pupilowi wydaje się, że jest panem domu i wszystko mu wolno. Poświęcenie większej uwagi dziecku może prowadzić do zazdrości, która niestety niesie za sobą przykre konsekwencje. Pies czuje się odrzucony i zazwyczaj próbuje pozbyć się "rywala" a jego metody są drastyczne. Poza tym mniejsze czworonogi są mniej odporne na ból co wiąże się z tym, że małe dziecko jest bardziej narażone na agresję (ugryzienie) ze strony psa w czasie zabawy.

Oczywiście nie można powiedzieć, że duży pies zawsze jest bezpieczniejszy. Głównie zależy to od nas, od tego jak go wychowamy. Zdarzają się przypadki, które od czasu do czasu nagłaśniają media, że amstaf, pit bull czy inny pies z ras agresywnych pogryzł dziecko czy dorosłą osobę ze skutkiem śmiertelnym. Tylko czy winę można faktycznie zgonić na psa? Kolejny absurd, ponieważ praktycznie w każdym przypadku wina stoi po stronie człowieka. W jednym przypadku facet miał za szczucie psem ludzi wyrok w zawieszeniu, w innym pies był izolowany od ludzi.. itd. A to wszystko ma wpływ na kształtowanie się psychiki z czego często nie zdajemy sobie sprawy. Oczywiście bez wyjątku nie ma reguły, ale to są pojedyncze przypadki zazwyczaj ostro nagłaśniane przez media..
Zaletami dużych psów jest brak wad, które dyskwalifikują małe psy. Brak syndromu zawyżonego ego i duża odporność na ból w przypadku pitbullowatych dzięki czemu każde ciągnienie za uszy, sierść (która i tak zazwyczaj jest króciutka więc problemu niema) skórę nie przeszkadza im zupełnie, można powiedzieć, że zlewają sobie takie "atrakcje" :)

Reasumując możemy śmiało powiedzieć, że duży pies zdecydowanie zwycięża w tej konfrontacji. Jednak osobiście radzę każdemu aby w przypadku wyboru psa dla siebie a przede wszystkim dla swoich dzieci dowiedział się czegoś więcej na jego temat. O cechach charakteru, wadach i zaletach czworonoga rasy, która was interesuje można dowiedzieć się praktycznie na każdym forum o psach. Podejmujcie przemyślane decyzje, takie na których w konsekwencji nikt nie ucierpi.. ani Wy ani pupil :)

Siberian Husky - wzorzec

2012-07-10T16:17:00.000+02:00

UŻYTKOWOŚĆ: Pies zaprzęgowy.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych.

Sekcja 1 Nordyckie psy zaprzęgowe. Bez prób pracy.

WRAŻENIE OGÓLNE: Siberian husky jest średniej wielkości psem pracującym, swobodnym i pełnym gracji oraz szybkim i lekkim w ruchu. Umiarkowanie zwarte i dobrze owłosione ciało, stojące uszy i gęsto owłosiony (szczotkowaty) ogon, wskazują na jego północne pochodzenie. Jego charakterystyczny chód jest płynny i wydaje się nie wymagać żadnego wysiłku. Najlepiej sprawdza się we właściwej mu roli psa zaprzęgowego, ciągnącego, ze średnią prędkością, lekki ładunek na długich dystansach. Proporcje i kształt tułowia znajdują odbicie w jego zrównoważonej sile, prędkości i wytrwałości. Psy rasy siberian husky są samcze, ale nigdy toporne; suki są sucze, ale nie oznacza to słabej budowy. W prawidłowej kondycji, z mocnymi i dobrze zarysowanymi mięśniami, siberian husky nie ma nadwagi.

ISTOTNE PROPORCJE:

- Z profilu, długość tułowia od najbardziej wysuniętego do przodu punktu łopatki do tylnego krańca zadu przekracza nieznacznie wysokość psa w kłębie.

- Odległość od wierzchołka nosa do stopu odpowiada odległości od stopu do potylicy.

USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT: Typowy temperament siberiana husky jest przyjacielski i łagodny, ale zarazem czujny i otwarty. Nie wykazuje cech pożądanych u psa stróżującego, nie jest bowiem nadmiernie podejrzliwy w stosunku do obcych czy agresywny w stosunku do innych psów. U dojrzałych psów można spodziewać się pewnej dozy rezerwy i dumy. Inteligencja, posłuszeństwo i entuzjastyczna postawa siberiana husky, czynią go przyjemnym towarzyszem i ochoczym pracownikiem.

OKOLICA MÓZGOCZASZKI

Czaszka: Średniej wielkości, proporcjonalna względem tułowia; nieznacznie zaokrąglona na górze i zwężająca się od najszerszego miejsca w stronę oczu.

Stop: Dobrze zaznaczony.

OKOLICA TWARZOCZASZKI

Nos: Czarny u psów szarych, podpalanych lub czarnych; wątrobiany u miedzianych; u czysto białych psów może być koloru cielistego. „Śnieżny nos” z różowymi pręgami jest dopuszczalny.

Kufa: Średniej długości i szerokości, zwężająca się stopniowo w kierunku nosa, o wierzchołku ani nie spiczastym, ani nie kwadratowym. Grzbiet nosa prosty od stopu do wierzchołka.

Wargi: Dobrze pigmentowane i ściśle przylegające.

Szczęka i żuchwa oraz uzębienie: Zamykające się w zgryzie nożycowym.

Oczy: Migdałowego kształtu, rozstawione umiarkowanie szeroko i osadzone nieco ukośnie. Oczy mogą być brązowe lub niebieskie; dwoje oczu różnego koloru lub każde oko wielokolorowe – dopuszczalne. Wyraz: przenikliwy, lecz przyjazny, ciekawski, a nawet figlarny.

Uszy: Średniej wielkości, trójkątnego kształtu, osadzone blisko siebie i wysoko na głowie. Grube, dobrze owłosione, z tyłu nieco łukowate; bardzo proste, o lekko zaokrąglonych wierzchołkach, skierowanych ku górze.

SZYJA: Średniej długości, łukowata, noszona dumnie wyprostowana w postawie stojącej. W kłusie, szyja wysunięta tak, iż głowa noszona jest nieco do przodu.

TUŁÓW

Grzbiet: Prosty i mocny, z linią grzbietu prostą od lędźwi do zadu. Średniej długości, ani nie przysadzisty, ani nie wiotki wskutek wydłużenia.

Lędźwie: Napięte i szczupłe, węższe, niż klatka piersiowa, lekko podciągnięte.

Zad: Opadający pod pewnym kątem względem linii kręgosłupa, ale nigdy tak stromy, by ograniczał wsteczny ruch tylnych kończyn.

Klatka piersiowa: Głęboka i mocna, ale nie przesadnie szeroka; najgłębszy punkt tuż za łokciami i na ich poziomie. Żebra dobrze wysklepione, ale spłaszczone po bokach, by pozwolić mogły na swobodę ruchu.

OGON: Dobrze owłosiony, w kształcie lisiej kity, osadzony tuż poniżej poziomu górnej linii; zwykle noszony nad grzbietem we wdzięcznym, sierpowatym zagięciu, gdy pies czuwa. Kiedy jest uniesiony nie opada na żadną stronę tułowia, ani też nie spoczywa płasko na grzbiecie. Opuszczony ogon jest zjawiskiem normalnym u psa w stanie spoczynku. Włos na ogonie jest średniej długości. Długość włosa jest mniej więcej równa na górze, po bokach i na spodzie, co daje ogonowi wygląd okrągłej szczotki.

KOŃCZYNY PRZEDNIE: W pozycji stojącej, widziane z przodu, kończyny są umiarkowanie rozstawione, równoległe i proste. Kość mocna, ale nigdy toporna. Długość kończyn od łokcia do podłoża przekracza nieznacznie odległość od łokcia do szczytu kłębu. Palce szczątkowe na przednich kończynach mogą być usuwane.

Łopatki i ramiona: Łopatka dobrze kątowana. Ramię nachylone nieco ku tyłowi od najbardziej wysuniętego do przodu punktu łopatki do łokcia; pod żadnym pozorem nie może być prostopadłe względem podłoża. Mięśnie i więzadła, łączące łopatkę z klatką piersiową – mocne i dobrze rozwinięte.

Łokcie: Przylegające do tułowia; nie mogą być odstające.

Nadgarstek: Mocny, ale giętki.

Śródręcza: Widziane z boku, śródręcza są nieco ugięte.

KOŃCZYNY TYLNE: W pozycji stojącej, widziane z tyłu, tylne kończyny są umiarkowanie rozstawione i równoległe. Palce

szczątkowe, jeśli obecne, powinny być usunięte.

Udo: Dobrze umięśnione i silne.

Kolano: Dobrze kątowane.

Staw skokowy: Dobrze zaznaczony; znajduje się blisko podłoża.

ŁAPY Owalnego kształtu, ale nie długie. Średniej wielkości, zwarte i dobrze owłosione pomiędzy palcami i opuszkami. Opuszki twarde i mocno wysklepione. Gdy pies znajduje się w naturalnej pozie, łapy nie mogą być odstające.

CHÓD/RUCH Typowy chód Siberiana Husky jest płynny i wydaje się nie wymagać żadnego wysiłku. Jest szybki i lekki na nogach; w ringu powinien być wystawiany na luźnej smyczy, w umiarkowanie szybkim kłusie, pokazując dobry wykrok kończyn przednich i dobrą akcję kończyn tylnych. Oglądany od przodu do tyłu w kłusie, Siberian Husky nie porusza się ruchem jednośladowym, jednak wraz z narastającą prędkością, kończyny stopniowo zbiegają się, aż do momentu, kiedy opuszki opadają w jednej linii bezpośrednio wzdłuż linii środkowej. Gdy ślady opuszek zbiegają się, przednie i tylne kończyny prowadzone są prosto ku przodowi, bez odstawiania lub podstawiania łokci czy kolan. Każda kończyna tylna podąża śladem przedniej po tej samej stronie tułowia. Gdy pies jest w ruchu, górna linia pozostaje stabilna i prosta.

WŁOS: Szata Siberiana Husky jest podwójna, średniej długości i sprawia wrażenie gęstej, lecz nigdy nie jest tak długa, by przesłaniać kontury sylwetki psa. Podszycie jest miękkie i gęste, wystarczającej długości, by podtrzymywać wierzchnią okrywę. Włosy wierzchniej okrywy są proste i dosyć gładko przylegające, nigdy zaś twarde czy odstające od tułowia. Należy mieć na uwadze, że brak podszycia w okresie linienia jest zjawiskiem normalnym. Trymowanie bokobrodów oraz sierści między palcami i wokół łap, celem nadania bardziej starannego wyglądu, jest dopuszczalne. Trymowanie sierści w innych miejscach jest niewybaczalne i powinno być surowo karane.

MAŚĆ: Wszystkie kolory od czarnego do czysto białego są dopuszczalne. Różnorodność znaczeń na głowie jest częstym zjawiskiem, włączając w to imponujące wzory nie występujące u innych ras.

WIELKOŚĆ I CIĘŻAR CIAŁA

Wysokość w kłębie: Psy: 53,5 - 60 cm. Suki: 50,5 - 56 cm.

Waga: Psy: 20,5 - 28 kg. Suki: 15,5 - 23 kg.

Waga proporcjonalna do wysokości. Miary podane powyżej przedstawiają skrajne wartości wzrostu i wagi, bez preferencji dla żadnej spośród skrajności. Wszelkie oznaki przesadnie mocnego kośćca lub zbyt dużej wagi, powinny być oceniane negatywnie.

PODSUMOWANIE: Najistotniejszymi cechami rasy są średnia wielkość, umiarkowany kościec, dobrze zrównoważone proporcje, nieskrępowany i swobodny ruch, prawidłowa szata, przyjemna głowa i uszy, prawidłowy ogon i dobra kondycja. Wszelkie oznaki przesadnie mocnego kośćca lub zbyt dużej wagi, mało wydajny lub niezdarny chód, bądź też długa, szorstka szata, powinny być oceniane negatywnie. Siberian Husky nie może wyglądać tak ciężko lub topornie, by sprawiać wrażenie zwierzęcia pociągowego. Podobnie, nie może być tak delikatny i kruchy, by sprawiać wrażenie psa wyścigowego. Niezależnie od płci, Siberian Husky sprawia wrażenie bardzo wytrzymałego. Oprócz już wymienionych wad, u Husky, podobnie, jak w każdej innej rasie, niepożądane są także oczywiste wady budowy, nawet, jeśli nie są one wyszczególnione w niniejszym wzorcu.

WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem ich stopnia i zasięgu.

UWAGA: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra, całkowicie opuszczone do moszny.

Buldog Francuski - wzorzec

2012-07-10T16:14:00.000+02:00

Kraj pochodzenia rasy: Francja

Przeznaczenie użytkowe: pies do towarzystwa, stróżowania i zabawy

Klasyfikacja FCI: Grupa IX. Psy do zabawy i towarzystwa.

Sekcja 11. Psy bojowe małego formatu nie poddawane próbom pracy.

WRAŻENIE OGÓLNE: typowy pies bojowy małego formatu. Potężny w swej małej postaci, proporcjonalnie krępy, o krótkiej sierści, krótkim pysku i płaskim nosie, stojących uszach i krótkim z natury ogonie. Musi mieć wygląd psa żywego, inteligentnego, bardzo muskularnego, o zwięzłej budowie i solidnym kośćcu.

USPOSOBIENIE I CHARAKTER: towarzyski, wesoły, sprawny i aktywny. Szczególnie przywiązany do swoich właścicieli i dzieci.

GŁOWA: powinna być znacząco duża, szeroka i graniasta. Pokrywająca ją skóra winna tworzyć prawie symetryczne fałdy i zmarszczki. Głowa buldoga francuskiego charakteryzuje się szczególnym cofnięciem partii szczękowo-nosowej, wynikiem czego czaszka zyskała na szerokości tyle, ile straciła na długości.

CZĘŚĆ MÓZGOWIOWA CZASZKI: szeroka, prawie płaska, czoło bardzo wypukłe. Łuki brwiowe wydatne, oddzielone bruzdą, szczególnie głęboką między oczami. Bruzda nie może przedłużać się na czoło. Guz potyliczny bardzo słabo rozwinięty.

STOP: wyraźnie zaznaczony.

NOS: szeroki, bardzo krótki, zadarty, nozdrza szeroko otwarte i symetryczne, ukośnie skierowane do tyłu. Jednak ich położenie, jak i zadarty nos muszą umożliwiać swobodne oddychanie.

KUFA: bardzo krótka, szeroka, pokryta symetrycznymi, symetrycznie schodzącymi na fafle fałdami (stanowi 1/6 całkowitej długości głowy).

SZCZĘKI: szerokie, kwadratowe, potężne. Żuchwa tworzy łagodny łuk zachodzący przed szczękę górną. Przy zamkniętym pysku wysunięcie żuchwy jest limitowane przez wygięcie jej ramion.

ZĘBY: siekacze żuchwy w żadnym przypadku nie mogą być cofnięte w stosunku do siekaczy szczęki górnej, tworzą łuk i nie mogą wykazywać jakichkolwiek bocznych skrzywień. Przesunięcia łuków szczęk względem siebie nie można ściśle określić. Konieczne jest, aby warga górna stykała się z dolną w taki sposób, by całkowicie przykrywać zęby.

FAFLE: grube, nieco luźne i czarne. Warga górna styka się z dolną na środku jej długości i zakrywa całkowicie zęby, które nie mogą być widoczne. Górna warga oglądana z profilu jest opadająca i zaokrąglona. Język nigdy nie może być widoczny.

POLICZKI: mięśnie policzkowe dobrze rozwinięte, ale nie wypukłe.

OCZY: o żywym wyrazie, osadzone nisko, daleko od nosa, a szczególnie od uszu, ciemne, dość duże, wyraźnie okrągłe, nieco wypukłe, bez jakiegokolwiek widocznego śladu bieli, kiedy zwierzę patrzy wprost. Brzegi powiek bezwzględnie czarne.

USZY: średniej wielkości, szerokie u nasady i zaokrąglone na końcu. Osadzone wysoko na głowie, lecz niezbyt blisko jedno drugiego i noszone prosto. Małżowina uszna skierowana do przodu, tak że widać wnętrze ucha. Skóra gładka i miękka w dotyku.

SZYJA: krótka, lekko zakrzywiona, bez wiszącego podgardla.

LINIA GRZBIETU: wnosi się łagodnie ku górze aż do osiągnięcia lędźwi, by następnie opaść szybko w kierunku ogona. Tę najbardziej pożądaną linię warunkuje krótki odcinek krzyżowy.

GRZBIET: szeroki i muskularny.

KRZYŻ: krótki i szeroki.

ZAD: ścięty.

KLATKA PIERSIOWA: cylindryczna i głęboka. Boki klatki beczkowate, bardzo zaokrąglone.

PIERŚ: szeroka.

BRZUCH I BOKI: podciągnięte, ale nie podkasane.

OGON: krótki, osadzony nisko na zadzie, przyklejony do pośladków, gruby u nasady, zawęźlony lub naturalnie złamany i zwężający się ku końcowi. Nawet w akcji musi pozostawać poniżej linii poziomej wyznaczonej przez nasadę ogona. Ogon dłuższy (nie przekraczający końca stawu skokowego), załamany i cienki jest dopuszczalny, ale nie pożądany.

KOŃCZYNY PRZEDNIE: ustawienie widziane z profilu i z przodu proste.

ŁOPATKI I RAMIONA: krótkie, grube i okazale muskularne. ramię krótkie, łokieć ściśle przylegający do tułowia.

PRZEDRAMIĘ: krótkie, dobrze zaznaczone, proste i muskularne.

NADGARSTEK I ŚRÓDRĘCZE: solidne i krótkie.

ŁAPY: okrągłe, małe, zwane "kocimi", dobrze przylegające do podłoża, lekko skręcone na zewnątrz. Palce dobrze zwarte, pazury krótkie, grube i wyraźnie oddzielone. Poduszeczki twarde, grube i czarne. U osobników pręgowanych pazury powinny być czarne. U łaciatych i płowych pożądane ciemne, tolerowane jasne.

KOŃCZYNY TYLNE: mocne i muskularne, nieco dłuższe od przednich, przez co zad jest nieco uniesiony. Postawa nóg pionowa z profilu i tyłu.

UDO: muskularne, lecz niezbyt zaokrąglone.

STAW SKOKOWY: nisko zlokalizowany o niezbyt ostrym kącie ani nazbyt stromy.

ŚRÓDSTOPIE: silne i krótkie, buldog francuski rodzi się bez wilczych pazurów.

ŁAPA: dobrze zwarta.

CHÓD: swobodny, naturalny, kończyny przemieszczają się równolegle do linii środkowej ciała.

WŁOS: sierść krótka, gęsta, błyszcząca i gładka.

MAŚĆ: jednolita barwa płowa, pręgowana lub nie, znaczenia w niewielkiej ilości, płowy pręgowany lub nie, ze średnią lub przeważającą ilością znaczeń. Wszystkie odcienie koloru płowego są dopuszczalne, od czerwieni do kawy z mlekiem. Psy całkowicie białe są klasyfikowane jako "płowy pręgowany z dominującą ilością znaczeń". Jeżeli pies posiada bardzo ciemne nos i oczy, otoczone ciemnymi powiekami, to niewielkie braki w pigmentacji pyska mogą być wyjątkowo tolerowane u bardzo ładnych okazów.

WZROST I WAGA: nie mniejsza niż 8 i nie większa niż 14 kilogramów, proporcjonalnie zbudowany buldog mieści się w tym przedziale wagowym.

WADY: Każde odchylenie od powyższego opisu musi być uznane jako wada w stopniu zależnym od jej istoty:

- nos wąski lub ściśnięty z chronicznie charczącym oddechem

- nie schodzące się wargi

- jasne oczy

- podgardle

- odstające łokcie

- staw skokowy stromy lub poddany do przodu

- ogon wzniesiony, zbyt długi lub nienormalnie krótki

- szata cętkowana

- włos nazbyt długi

- odbarwienie warg

- nieprawidłowy chód

WADY POWAŻNE:

- widoczne siekacze przy zamkniętym pysku

- ukazujący się język przy zamkniętym pysku

- pies "grający na bębnie" (sztywny ruch przednich kończyn)

- miejsca pozbawione pigmentu na głowie płowych osobników

- nadmierna lub niedostateczna waga

WADY ELIMINUJĄCE:

- oczy niejednakowego koloru

- nos o barwie innej niż czarna

- zajęcza warga

- pies, którego żuchwa układa się za szczęką górną

- stale widoczne zęby przy zamkniętym pysku

- uszy nie noszone prosto

- okaleczenia uszu, ogona lub tylnych kończyn

- ostrogi (wilcze pazury)

- szata koloru czarnego podpalana, myszata, kasztanowata

- brak ogona

UWAGA: Samce muszą mieć oba jądra całkowicie opuszczone do moszny, wyraźnie w niej widoczne.

Buldog Angielski - wzorzec

2012-07-10T16:09:00.002+02:00

KRAJ POCHODZENIA: Wielka Brytania

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie, rasy pokrewne. Sekcja 2. l Molosy, typ dogowaty. Nie podlegają próbom pracy.

WYGLĄD OGÓLNY: Pies krótkowłosy, krępy, przysadzisty, o szerokiej, mocnej i zwartej budowie. Masywna głowa, dość duża w stosunku do tułowia. Żaden element nie może być przerysowany w stopniu zakłócającym ogólną harmonię, ani powodować wrażenia deformacji, ani nie może zakłócać dynamiki ruchu. Część twarzowa krótka, kufa szeroka, tępo zakończona i poddarta do góry. Tułów krótki, bardzo zwarty, kończyny masywne, muskularne i sprawne. Tylne kończyny długie i mocne, ale nieco lżejsze niż przednie. Suki nie są tak szeroko i mocno zbudowane jak psy.

GŁOWA I CZASZKA: Duży obwód głowy powinien (mierząc przed uszami) odpowiadać mniej więcej wysokości w kłębie. Patrząc od przodu głowa od żuchwy do wierzchołka czaszki powinna sprawiać wrażenie wysokiej, jak również szerokiej i kwadratowej. Rozszerzające się na wysokości oczu policzki powinny być mocno zaokrąglone. Patrząc z profilu głowa od potylicy do końca nosa powinna być bardzo wysoka i krótka. Czoło płaskie, skóra na głowie powinna tworzyć luźne fałdy, które jednak nie mogą być ani zbyt silnie wykształcone, ani opadać na część twarzową. Kości czołowe wyraźnie zaznaczone, szerokie, wysokie i kwadratowe; stop głęboki i szeroki. Od stopu do czubka głowy przebiega środkiem szeroka i głęboka bruzda czołowa, która wyczuwalna jest aż do potylicy. Część twarzowa od przedniej krawędzi kości policzkowych do czubka nosa krótka z fałdami skóry. Kufa krótka, szeroka, zadarta do góry i od kąta oka do kąta warg bardzo głęboka. Nos i nozdrza duże, szerokie i czarne, w żadnym wypadku czerwone, brązowe lub wątrobiane. Czubek nosa cofnięty w stronę oczu. Odległość mierzona od wewnętrznego kąta oka (lub od środka stopu) do czubka nosa nie powinna być dłuższa niż odległość od czubka nosa do krawędzi dolnej wargi. Nozdrza powinny być duże, szerokie, rozdzielone wyraźną pionową, prostą kreską. Fafle grube, szerokie, wiszące i bardzo głębokie, zakrywające po bokach całkowicie żuchwę, z przodu natomiast powinny sięgać do żuchwy i zakrywać całkowicie zęby. Szczęki szerokie, masywne i graniaste. Żuchwa z przodu znacznie dłuższa niż szczęka i wygięta do góry. Patrząc od przodu poszczególne partie pyska muszą być symetryczne i równomiernie proporcjonalne po obu stronach osi głowy.

OCZY: Patrząc od przodu powinny być osadzone głęboko w czaszce i jak najbardziej oddalone od uszu. Oczy wraz ze stopem powinny być umieszczone na jednej osi tworzącej z bruzdą czołową kąt prosty. Rozstaw oczu szeroki, jednak tak aby ich zewnętrzne kąciki znajdowały się jeszcze wewnątrz konturu policzków. Oczy o okrągłym kształcie, średniej wielkości, ani zbyt głęboko osadzone, ani wyłupiaste; kolor oczu bardzo ciemny, niemal czarny, białka nie mogą być widoczne jeżeli wzrok psa skierowany jest do przodu.

USZY: Wysoko osadzone, tak aby patrząc od przodu przednia ich krawędź tworzyła przedłużenie zewnętrznego konturu czaszki w jej najwyższym punkcie. Powinny być szeroko rozstawione, wysoko nad oczami i jak najdalej od nich. Prawidłowe są uszy małe i cienkie, w kształcie róży, tzn. w tylnej części fałdujące się do wewnątrz i skierowane do tyłu, z górną, przednią krawędzią skierowaną na zewnątrz i do tyłu oraz z widoczną częściowo wewnętrzną stroną małżowiny.

UZĘBIENIE: Szczęki szerokie i graniaste, sześć małych siekaczy umieszczonych w prostej linii pomiędzy szeroko rozstawionymi kłami. Zęby duże i mocne, niewidoczne przy zamkniętym pysku. Patrząc od przodu żuchwa umieszczona jest bezpośrednio i równolegle pod górną szczęką.

SZYJA: Średniej długości (raczej krótka niż długa), bardzo gruba, mocna i głęboka. Dobrze wysklepiona linia karku, z dużą ilością luźnych, grubych fałd skóry w okolicach gardła, tworzących po obu stronach, od żuchwy aż do klatki piersiowej, podgardle.

KOŃCZYNY PRZEDNIE: Łopatki szerokie, ukośne i długie, bardzo mocne i muskularne, sprawiające wrażenie jakby były umieszczone po bokach tułowia. Obszerna, zaokrąglona i bardzo głęboka od kłębu, aż do najniższego punktu mostka klatka piersiowa, nisko opuszczona pomiędzy kończynami, o dużej średnicy i zaokrąglonym kształcie za przednimi kończynami (żebra mocno wysklepione, nie płaskie). Przednie kończyny są masywne, mocne, dobrze wykształcone, szeroko rozstawione, grube, muskularne i proste. Linia zewnętrzna sprawia wrażenie raczej zaokrąglonej, ale kości są mocne i proste, nie wykrzywione lub łukowato wygięte. Przednie kończyny są w stosunku do tylnych krótkie, ale nie na tyle aby przez to grzbiet sprawiał wrażenie długiego lub przeszkadzało to psu w ruchu i powodowało ułomny wygląd. Łokcie są nisko umieszczone i wyraźnie odstające od tułowia. Śródręcze krótkie, proste i mocne.

TUŁÓW: Klatka piersiowa szeroka, wysklepiona, dobrze wykształcona i głęboka. Grzbiet krótki, mocny, w okolicy barków szeroki, zwężający się w partii lędźwiowej. Bezpośrednio za łopatkami grzbiet musi się lekko obniżać (to jego najniższy fragment), i od tego miejsca kręgosłup powinien się wznosić aż do lędźwi (przy czym najwyższy punkt lędźwi umieszczony jest wyżej niż łopatki), po czym gwałtownie opadać łukiem do ogona (tzw. „roach-back"). Jest to charakterystyczna cecha tej rasy. Tułów z dobrze wykształconymi, sięgającymi daleko do tyłu żebrami; brzuch podkasany, nie obwisły.

KOŃCZYNY TYLNE: Muskularne, o mocnym kośćcu, dłuższe od kończyn przednich, przez co partia lędźwiowa jest wzniesiona, stawy skokowe nieznacznie katowane i nisko ustawione. Nogi długie i muskularne od lędźwi aż do stawu skokowego; śródstopie krótkie, proste i mocne. Kolana zaokrąglone i odstawione lekko na zewnątrz; stawy skokowe są zbliżone do siebie, a łapy zwrócone na zewnątrz.

ŁAPY: Przednie łapy proste i zwrócone nieco na zewnątrz, średniej wielkości, umiarkowanie zaokrąglone. Tylne łapy okrągłe i zwarte, palce grube, wyraźnie od siebie oddzielone, wysklepione.

OGON: Nisko osadzony, u nasady prosty, następnie wygięty na dół, okrągły. gładkowłosy, bez frędzli lub szorstkiego włosa, średniej długości, raczej krótki niż długi, gruby u nasady i szybko zwężający się ku cienkiemu końcowi. Noszony na dół (bez zakręcania końca ogona do góry) i nigdy nie unoszony ponad linię grzbietu.

CHODY: Wyraźnie ciężkie i skrępowane, podobne do poruszania się krótkimi, szybkimi kroczkami na palcach. Tylne kończyny nie są unoszone wysoko nad ziemię, przez co odnosi się wrażenie, że pies powłóczy nimi. W biegu jedna z łopatek może pracować mocniej.

SZATA: O delikatnej strukturze, krótka, przylegająca i gładka (twarda tylko na skutek swojej długości i przylegania, jednak nigdy nie jest szorstka).

UMASZCZENIE: Jednolite lub jednolite z czarną maską, kolory zawsze błyszczące i czyste: pręgowany, rudy we wszystkich odcieniach (jeleni, płowy, płowożółty itd.), biały i srokaty (tzn. biały w połączeniu z jednym z wymienionych wyżej kolorów). „Dudley" (tzn. bez pigmentu na nosie), czarny i czarny podpalany są wysoce niepożądane.

WAGA: (dostępna także tabelka z prawidłową wagą buldoga w naszej czytelni)

Psy: 25 kg (55 Ib)

Suki: 22,7 kg (50 Ib)

WADY: Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.

UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.

Beagle - wzorzec

2012-07-10T16:02:00.002+02:00

Kraj pochodzenia: Wielka Brytania

Klasyfikacja FCI : grupa 6 Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne

sekcja 1.3. Małe psy gończe.

Wygląd ogólny : Mocny, krępej budowy, średniej wielkości pies gończy, raczej szlachetny niż ociężały.

Zachowanie - Charakter : Wesoły, odważny, energiczny i zdecydowany, czujny i inteligentny. Ruchliwy i sympatyczny. Jego specjalnością łowiecką jest gonienie po śladzie, głównie zajęcy.

Temperament zrównoważony; nie agresywny ani bojaźliwy.

GŁOWA: Średniej długości, mocna ale nie ciężka, zgrabnie uformowana, delikatniejsza u suk, pozbawiona zmarszczek i fałd.

STOP: wyraźnie zaznaczony, najlepiej gdy znajduje się w połowie długości głowy.

NOS: szeroki pożądany czarny, ale u jasno umaszczonych psów może być jaśniejszy; nozdrza szerokie.

KUFA: nie spiczasta.

WARGI: umiarkowanie obwisłe.

UZĘBIENIE: szczęki mocne, z doskonałym, regularnym zgryzem nożycowym. Siekacze ustawione pionowo.

OCZY: ciemnobrązowe lub orzechowe, dość duże, nie osadzone głęboko, ani wyłupiaste, szeroko rozstawione, o łagodnym i miłym wyrazie.

Uszy: długie, z zaokrąglonymi końcami, osadzone nisko, sięgające w pozycji wyciągniętej prawie końca nosa, cienkie i zwisające wdzięcznie blisko policzków.

SZYJA: Dostatecznie długa, aby umożliwić psu swobodne tropienie, lekko wygięta, z niewielkim podgardlem.

GRZBIET: prosty i poziomy.

LĘDŹWIE: krótkie, mocne i elastyczne; proporcjonalne.

KLATKA PIERSIOWA: głęboka, sięga poniżej łokci.

ŻEBRA: dobrze wysklepione i zachodzące daleko do tyłu.

Brzuch: niezbyt podkasany.

OGON: Mocny, średniej długości, osadzony wysoko, noszony wesoło, lecz nie zakręcony ponad grzbietem ani pochylony, już od nasady ku przodowi.

Dobrze porośnięty włosem, szczególnie na spodniej stronie.

KOŃCZYNY :

Kończyny przednie proste, pionowe, stabilnie ustawione pod klatką piersiową, dobrze umięśnione, o okrągłych kościach (w przekroju poprzecznym) na całej swej długości.

Łopatki dobrze kątowane, nie przeładowane.

Łokcie mocne, nie odstające, ani zbyt mocno przylegające, powinny znajdować się w połowie wysokości psa mierzonej w kłębie.

Śródręcza: krótkie.

Kończyny tylne: silne, palce zwarte, o mocnych poduszkach i krótkich pazurach; zajęcza łapa jest wadą.

Uda: muskularne.

Stawy kolanowe: dobrze kątowane.

Stawy skokowe: mocne, nisko umieszczone, równoległe.

CHODY: Pewne bez tendencji do kołysania się. Grzbiet w ruchu pozostaje prosty. Swobodny, długi wykrok kończyn przednich, bez nadmiernego ich unoszenia. Kończyny przednie poruszają się idealnie do przodu, nie mogą krzyżować się, ani być wyrzucane na boki. Kończyny tylne dają silne odbicie, nie mogą być wąsko stawiane.

OKRYWA WŁOSOWA: Włos krótki i gęsty, odporny na zmiany pogody.

Umaszczenie: każdy dopuszczalny kolor psa gończego poza wątrobianym, koniuszek ogona biały.

WZROST: Wysokość w kłębie 33-40 cm

WADY:

Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia.

UWAGA:

Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

Sznaucer Miniaturowy - wzorzec

2012-07-10T03:11:00.000+02:00

A. WYGLĄD OGÓLNY:

Sznaucer miniaturowy jest zmniejszonym odbiciem swych większych braci, bez wad "karłowacenia". Powinien być mocnym, zwartym, grubokościstym pieskiem. Nie może to być w żadnym wypadku pies "kanapowy". Jego usposobienie odpowiada usposobieniu sznaucera średniego z cechami temperamentu i zachowania psa miniaturowego. Inteligencja, odwaga, wytrwałość i czujność czynią z niego miłego psa pokojowego, a także "strażnika" i psa towarzszącego zarówno w małych mieszkaniach, jak i w podmiejskich domach.

B. SZCZEGÓŁY WZORCA:

GŁOWA: Głowa jest silna, wydłużona, bez wyrazistego guza potylicznego, stopniowo zwężająca się od oczu do wierzchołka nosa. Stanowi połowę długości grzbietu - od kłębu do nasady ogona. Krawędź czołowa (stop) wydaje się dzięki brwiom wyraźnie zaznaczona. Prosty grzbiet nosa przebiega równolegle do osi podłużnej płaskiego, bez zmarszczek czoła. Muskulatura części pyskowej głowy jest silnie rozwinięta, jednak bez naruszenia - przez silnie wypukłe policzki - prostokątnej formy głowy (z brodą). Kufa przechodzi w umiarkowanie stępiony klin. Wierzchołek nosa jest pełny i czarny. Wargi powinny być przylegające, zawsze czarne, niezależnie od umaszczenia szaty.

UZĘBIENIE: Kompletne uzębienie jest silne, zwarte i czysto białe, zgryz nożycowy.

USZY: Ucho skrócone: wysoko osadzone, symetryczne, noszone pionowo. Ucho naturalne: wysoko osadzone, załamane w kształcie litery "V", lub małe ucho stojące, noszone prosto, symetrycznie.

OCZY: Jak najciemniejsze dla wszystkich umaszczeń, nieduże, owalne, osadzone frontalnie, o dolnej powiece przylegającej do gałki ocznej.

SZYJA: Szlachetnie wygięta, silnie osadzona, proporcjonalna, nie powinna być zbyt krótka ani zbyt gruba. Kark jest mocny, szlachetnie wysklepiony, skóra na spodzie szyi napięta i przylegająca ("sucha" szyja).

TUŁÓW: Klatka piersiowa jest umiarkowanie szeroka, o płaskich żebrach i w przekroju poprzecznym owalna. Jej głębokość powinna stanowić połowę wysokości psa w kłębie. Przedpiersie, które utworzone jest przez wystającą przed staw barkowy rękojeść mostka, powinno być dobrze rozwinięte. Klatka piersiowa wznosi się lekko ku tyłowi, przechodząc w umiarkowanie podciągnięty brzuch. Słabizna - czyli odstęp między ostatnim łukiem żebrowym a biodrem - jest krótka, co decyduje o zwartości psa. Ogólna długość tułowia odpowiada mniej więcej wysokości w kłębie. Grzbiet jest krótki i lekko spadzisty. Jego górna linia opada lekko, poprzez silny pierwszy krąg kłębu, grzbiet i lekko zaokrąglony zad, aż do nasady ogona.

OGON: Ogon skrócony na około 3 kręgi, jest wysoko osadzony i noszony prosto.

KOŃCZYNY PRZEDNIE: Ukośnie ustawione łopatki (w stosunku do poziomu kąt 45 stopni) i ramiona są ostro ukątowane (między ramieniem a łopatką kąt 90 stopni) i płaskie, jednakże silnie umięśnione. Kończyny przednie są ukształtowane jako silne, ze wszystkich stron proste podpory; łokcie są przylegające.

KOŃCZYNY TYLNE: Udo i podudzie, jako dźwignie ruchu, powinny być długie i dobrze umięśnione. Kąt między miednicą i udem powinien wynosić ok. 100 stopni. Między udem i podudziem - ok. 120 stopni. Kończyny tylne, widziane od tyłu, powinny być ustawione równolegle.

ŁAPY: Są krótkie, okrągłe, o zwartych, wysklepionych ku górze palcach ("kocia łapa") z ciemnymi pazurami i mocnymi, twardymi opuszkami.

WŁOS: Okrywa włosowa jest szorstka. Winna być drutowata, twarda i gęsta. Składa się z gęstego podszerstka i szorstkiego włosa okrywowego. Włos okrywowy jest szorstki, nie nastroszony ani nie falisty. Włosy głowy i kończyn również twarde; na czole i uszach nieco krótsze. Typowe znamiona rasy to: utworzona na kufie krzaczasta broda i brwi, lekko ocieniające oczy.

MAŚĆ: Umaszczenie jest jednolicie czarne, "pieprz i sól", czarno-srebrne lub białe. W odmianach "pieprz i sól", celem hodowców jest uzyskanie pośredniej tonacji z równomiernie rozmieszanym silnie pigmentowanym "pieprzem" i szarym podszerstkiem. Dopuszcza się różne odcienie koloru, od ciemnostalowej do srebrzystej szarości. Ciemna maska podkreśla wyraz rasy i harmonizuje z danym odcieniem maści. Przy maści czarno - srebrnej celem hodowców jest: czarna okrywa włosowa z czarnym podszerstkiem i białymi znaczeniami nad oczami, na szyi w okolicy krtani, na policzkach, na przedpiersiu, śródręczu, łapach, stronie wewnętrznej kończyn tylnych i wokół odbytu. Czoło, kark i zewnętrzna powierzchnia uszu winny być czarne.

WZROST: Wysokość w kłębie waha się między 30 a 35 cm.

WADY: Budowa zbyt ciężka lub za lekka, nisko- lub wysokonożna. Ciężka lub okrągła czaszka. Zmarszczki na czole. Uszy nisko osadzone lub źle cięte. Oczy jasne, zbyt duże, wypukłe lub okrągłe. Silnie zaznaczone łuki jarzmowe. Luźna skóra szyi, szyja "jelenia"; zgryz inny niż nożycowy; uzębienie ponosówkowe "Stampengebiss"; krótka, spiczasta lub wąska kufa. Zbyt długi, rozwleczony lub miękki grzbiet, grzbiet "karpiowaty", ścięty zad. Zajęczy ogon, na zewnątrz wykręcone łokcie, do środka wykręcone pięty. Strome lub beczkowate kończyny tylne, długie łapy. Inochód. Włos zbyt długi, falisty, kosmaty lub jedwabisty. Pręga na grzbiecie, czarne siodło, maść łaciata. Wyraz teriera.

West Highland White Terrier - wzorzec

2012-07-10T00:11:00.003+02:00

Wzorzec FCI nr 85 /12.01.2011/GB

WEST HIGHLAND WHITE TERRIER

Pochodzenie: Wielka Brytania
Data publikacji obowiązującego wzorca: 13.10.2010
Klasyfikacja FCI: grupa 3 teriery
sekcja 2 teriery małe
Próby pracy nie są wymagane.

WYGLĄD OGÓLNY:
Mocno zbudowany. Głęboka klatka piersiowa i daleko do tyłu sięgające ostatnie
żebra. Grzbiet prosty. Silne przednie kończyny, tylne dobrze umięśnione. Pies
w widoczny sposób łączy silę z aktywnością.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Pies mały, pełen wigoru, aktywny, charakteryzujący się wysoką samooceną.Czujny, wesoły, odważny, pewny siebie, ale przyjacielski.

GŁOWA: Długość mózgoczaszki mierzona od guza potylicznego do oczu jest nieznacznie
większa od długości kufy. Głowa obrośnięta jest gęstym włosem, trzymana pod
kątem prostym lub nieco mniejszym do osi szyi, nie powinna być noszona, nisko
do przodu.
Czaszka: Lekko wysklepiona. W partii czołowej winna mieć łagodny obrys.
Nieznacznie zwęża się od uszu do oczu.
Stop: Wyraźnie zaznaczony, tworzą go wydatne łuki nadoczodołowe i lekkie
wgłębienie między oczami.
Trzewioczaszka:
Nos: Czarny, dość duży, nie wystaje zanadto do przodu i mieści się w obrysie
kufy.
Kufa: Zwęża się stopniowo od oczu do koniuszka nosa, profil nie jest ani wklęsły
ani opadający. Dobrze wypełniona pod oczami.
Uzębienie: Szczęki mocne, jednakowej długości. Szerokie, gdyż kły są znacznie
rozstawione, co wpływa na charakterystyczny dla rasy szelmowski wyraz.
Jak na psa tej wielkości zęby duże. Zgryz nożycowy, to znaczy, że
siekacze szczęki przykrywają przy ścisłym kontakcie siekacze żuchwy i są
ustawione pionowo.

OCZY: Szeroko rozstawione, średniej wielkości, nie powinny być duże i okrągłe,
tak ciemne, jak to tylko możliwe. Nad oczami obfite brwi co nadaje psu
bystry, inteligentny wyraz . Oczy jasne wysoce niepożądane.

USZY: Małe, pewnie stojące o spiczastych koniuszkach. Osadzone ani zbyt szeroko
ani zbyt blisko siebie. Pokryte krótkim i gładkim, aksamitnym w
dotyku, naturalnym, a nie strzyżonym. Uszy nie powinny być na końcach
porośnięte długim jak frędzle włosem. Szerokie o zaokrąglonych
koniuszkach, duże, o grubej chrząstce, a także pokryte obfitą sierścią uszy
są wysoce niepożądane.

SZYJA: Wystarczająco długa, by unosić w prawidłowy sposób głowę. Silnie umięśniona,
stopniowo rozszerza się u nasady i wtapia się w skośnie ułożone łopatki.

TUŁÓW: Zwarty.
Grzbiet: Prosty.
Lędźwie: Szerokie i mocne.
Klatka piersiowa: Głęboka, żebra dobrze wysklepione w swej górnej części,
stają się odrobinę spłaszczone na bokach. Tylne żebra (rzekome) są
długie, a odległość między ostatnim z nich a biodrami (słabizna) jest
krótka, ale nie tak, aby wpływało to na swobodę ruchu.

OGON: Długości 13 - 15 cm, porośnięty twardą sierścią, bez frędzli, tak prosty, jak to
tylko możliwe, trzymany pionowo do góry, nie może być zakręcony nad
grzbietem. Długi ogon jest wadliwy, a w żadnym wypadku nie może być
skrócony.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
Łopatki: skośnie ustawione, szerokie, ściśle przylegające do klatki piersiowej.
Staw barkowy jest wyraźnie wysunięty ku przodowi
Łokcie: Równolegle do osi tułowia i ustawione tak, by umożliwić swobodny ruch
kończyn przednich.
Przedramię: Kończyny przednie krótkie i dobrze umięśnione, proste, porośnięte
sierścią krótką, szorstką i gęstą.
Łapy: kończyn przednich są większe od łap kończyn tylnych. Okrągłe,
proporcjonalnej wielkości, mocne o grubych opuszkach. Porasta je
twarda, krótka sierść. Pożądane czarne opuszki i pazury.
Kończyny tylne:
Wygląd ogólny: Zad mocny, dobrze umięśniony i szeroki, kończyny krótkie,
umięśnione i suche.
Uda: Bardzo mocno umięśnione i nie za szeroko rozstawione.
Kolano: Dobrze kątowane.
Stawy skokowe: Należycie kątowane i dobrze ustawione pod tułowiem. Gdy pies
stoi lub porusza się, pięty znajdują się dość blisko siebie. spionowane lub
słabe są wysoce niepożądane.
Łapy: kończyn tylnych są mniejsze niż przednich, o grubych opuszkach. Opuszki
i pazury powinny być czarne.

CHODY: Wydajne i swobodne, a kończyny stawiane prosto do przodu. Przy ukośnym
ustawieniu łopatek wykrok jest długi. Akcja tyłu swobodna, silna i wąska.
Sztywne chody i iksowata postawa są wysoce niepożądane.

SZATA:
Sierść: Dwuwarstwowa. Włos okrywowy ok. 5 cm długości, jest twardy, bez
śladu lokowatości. Podszerstek krótki, miękki i gęsty. Wysoce niepożądana
sierść luźna, nie dość zwarta.
Umaszczenie: białe.

WZROST: Wysokość w kłębie: ok. 28 cm.

WADY: Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady
i oceniane w zależności od ich stopnia oraz wpływu na zdrowie, sprawność
i dobre samopoczucie psa.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub wyraźna lękliwość
- Psy posiadające wyraźne wady fizyczne lub zaburzenia charakteru powinny
być dyskwalifikowane.
UWAGA:
Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra umieszczone w worku
mosznowym.

Pit bull uratował nieprzytomnego właściciela przed nadjeżdżającym pociągiem

2012-07-09T23:40:00.001+02:00

Pit bull z Massachusetts o imieniu Lilly weszła pod nadjeżdżający pociąg aby uratować swoją właścicielkę, która straciła przytomność podczas wieczornego spaceru i upadła na tory.
8-letni pies zębami ściągnął z torów 54-letnią Christine. Kobieta wyszła bez szwanku natomiast Lilly straciła nogę.
Maszynista, który nie chciał podać imienia i nazwiska powiedział, że zauważył kobietę i jej psa tuż po północy 3 maja. Powiedział, że próbował zatrzymać pociąg, ale nie zdążył i bał się, że je przejechał. Kiedy wysiadł okazało się, że Christine wyszła bez szwanku, ale przednia prawa łapa Lilly mocno krwawiła.
Funkcjonariusz Animal Control zabrał suczkę do szpitala dla zwierząt w pobliskim Acton.
Jak się okazało łapa była w tak ciężkim stanie, że trzeba ją było amputować. Teraz Lilly uczy się chodzić na trzech łapkach.

Historia psów - najnowsze odkrycia

2012-07-09T22:36:00.003+02:00

Nowe znaleziska dowodzą, że do udomowienia psów doszło w różnych okresach i miejscach świata. Pies okazuje się pradawnym gatunkiem, wywodzącym się od wielu przodków.

Nauka zakładała, że związki wspólnot ludzi i psów są bardzo dawne, że człowiek wpłynął na powstanie tego gatunku, który wyewoluował z wilczych przodków. Kiedy jednak udomowiono najlepszego przyjaciela człowieka?

Naukowcy znajdowali szczątki psów sprzed kilkunastu tysiącleci a jedynym dowodem, że związki człowieka i psa są dużo starsze, były ślady stóp ludzkiego dziecka i łap dużego psa, odciśnięte 26 tys. lat temu w podłożu jaskini Chauvet we Francji. Dziś wiemy, że psy związane z ludzkimi wspólnotami żyły już 33 tys. lat temu! Za dowód służy czaszka psa, odkryta przez rosyjskich archeologów latem 2011 roku w jaskini Razbojniczaja w górach Ałtaj na Syberii. To że psie szczątki liczą aż 33 tys. lat wykazały badania, przeprowadzone wiosną tego roku.
- Podczas analizy cech morfologicznych szczątków psa odkrytych w górach Ałtaj na Syberii ustaliliśmy, że to udomowiony gatunek - wyjaśnia dr Greg Hodgins z University of Arizona’s Accelerator Mass Spectrometry Laboratory. - Zasadniczo wilki żyjące dziko mają długie, wąskie pyski, a proces udomowienia psowatych prowadzi do skrócenia pyska i poszerzenia szczęki. Co zaskakujące, żyjący 33 tysiące lat temu pies z Ałtaju nie wydaje się być przodkiem współczesnych psów.
Podobnie jest z nieco młodszym prapsem, którego szczątki odkryto jesienią 2008 roku w jaskini Goyet w Belgii. Znaleziona tam czaszka psa, którego gatunek wymarł, liczyła 31 tys. 700 lat. W tym samym miejscu znaleziono ślady obecności człowieka z tzw. kultury oryniackiej. Analizy szczątków wykazały, że belgijski pies był duży, masywnie zbudowany i miał potężne kły.
- Przypominał dzisiejszego psa rasy siberian husky, z tym że był od niego większy, porównywalny z największymi współczesnymi psami pasterskimi - stwierdził dr Germonpre, paleontolog z belgijskiego Królewskiego Instytutu Nauk Przyrodniczych. - Paleolityczne psy miały szersze i krótsze pyski oraz większe mózgi niż wilki zarówno te z tamtej epoki, jak i współczesne.
Izotopowa analiza kości wskazała, że na dietę belgijskiego psa składało się mięso koni, wołów piżmowych i reniferów, nie było w niej za to ryb i owoców morza.
Współautorka badań, biolog ewolucyjny dr Susan Crockford z kanadyjskiego instytutu Pacific Identifications ustaliła, że znalezisko przypomina szczątki żyjącego 31 tys. lat temu psa z Belgii. Pies z Ałtaju przypomina też większością cech udomowione psy, które tysiąc lat temu żyły na Grenlandii. Jednak wszystkie te psy nie wywodziły się od wspólnego przodka.
- Wilki nie były celowo udomawiane przez człowieka. Wytworzenie się psów z wilków było naturalnym procesem - uważa dr Crockford. - W tamtej epoce ludzie intensywnie polowali na zwierzęta i w trakcie swych wędrówek pozostawiali po sobie stosy kości, a to przyciągało wilki.
Pradawny związek ludzi i psów to wciąż wielka zagadka. Próbuje ją wyjaśnić także wspomniany amerykański uczony, dr Greg Hodgins.
- Najdawniejsze udomowione zwierzęta kojarzą nam się zwykle z krowami, owcami czy kozami, które dostarczają człowiekowi pożywienia, a więc mięsa, mleka i serów, a poza tym wełny i skór na odzież - mówi dr Hodgins. - Zagadką jest więc tak dawne udomowienie psów, bo z tymi zwierzętami ludzie mają inne relacje. Prawdopodobnie chodziło o wspólne chronienie terytoriów, pomoc w polowaniu oraz towarzystwo. W różnych okresach epoki lodowcowej ludzie dzielili tereny w Eurazji z wilkami lub innymi gatunkami psowatych. Ludzie i wilki tak długo na siebie wpływali, że w zwierzętach doszło do zmian ewolucyjnych i powstały psy. Były to jednak czasy, w których dochodziło do gwałtownych zmian klimatycznych, zmuszających człowieka do radykalnych zmian stylu życia. Przypuszczalnie to sprawiło, że linie psowatych z tamtej epoki nie przetrwały do czasów współczesnych.
Najstarsze znaleziska ujawniają, że do udomowienia psów doszło w różnych epokach i miejscach. Współczesne psy nie mają jednego przodka lecz wielu. Tym bardziej zaskakuje, że linie najdawniejszych znanych nauce psów z Ałtaju i Belgii wymarły, nie pozostawiły swych genów w DNA współcześnie żyjących psich ras .
Źródło:http://www.nowosci.com.pl

Mordowanie psów na Ukrainie - co dalej

2012-07-09T22:30:00.000+02:00

W Kijowie, przed budynkiem Rady Ministrów odbyła się kolejna demonstracja przeciwko zabijaniu bezdomnych psów przed Euro 2012. Działacze trzymali transparenty ze zdjęciami nieżywych zwierząt. Punktem kulminacyjnym demonstracji było odtworzenie nagrania przeraźliwych psich skowytów. W reakcji na protest ukraińskie władze obiecały rozwiązać ostatecznie sprawę bezkarnego zabijania bezdomnych psów.
Zwierzęta są trute lub zabijane z broni, a potem palone w przewoźnych krematoriach albo dołach śmierci. Zajmują się tym pracownicy zakładów oczyszczania – informują obrońcy praw zwierząt. A wszystko to odbywa się za zgodą lokalnych władz – donosi Polskie Radio.
Ukraiński minister ekologii Mykoła Złoczewski obiecał, że rząd przeznaczy na budowę schronisk dla psów 30 milionów hrywien, czyli ponad 12 milionów złotych. Ta kwota wystarczy na sfinansowanie 6-7 schronisk, które powstaną w miastach, gdzie mają się odbyć Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej – czyli głównie w Kijowie, Doniecku i Charkowie.
Jak powiedziała Polskiemu Radiu jedna z organizatorek manifestacji – Wiktoria Switłowa, szybka reakcja władz bardzo ją zaskoczyła.
Na podstawie: Polskie Radio
Źródło: Ekologia.pl