<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176</id><updated>2025-08-14T15:36:50.015+03:00</updated><category term="CIO"/><category term="Ekip"/><category term="Genel"/><category term="Karikatur"/><category term="Kultur"/><category term="Kurgu"/><category term="Müdür"/><category term="PTT"/><category term="QuestNet"/><category term="Sanat"/><category term="TTNet"/><category term="Tüketici"/><category term="arastirma"/><category term="c3"/><category term="citroen"/><category term="fikir"/><category term="pert"/><category term="profesyonel"/><category term="provokatör"/><category term="reklam"/><category term="yapay zeka"/><category term="yönetici"/><category term="Çalışması"/><title type='text'>Arastiriyorum</title><subtitle type='html'>Bugun Geriye Kalan Basarilarimizin Ilk Gunudur</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default?start-index=26&amp;max-results=25&amp;redirect=false'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>390</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-2204490095071143777</id><published>2011-06-30T19:16:00.003+03:00</published><updated>2011-06-30T23:59:38.761+03:00</updated><title type='text'>Bloga ve yazılara veda...</title><content type='html'>Yıllardır içimde akıp durur şu cümle: “Hiç kimse sınanmadığı günahın masumu saymasın kendini.”  &lt;br /&gt; &lt;br /&gt;Doğrusu şu ki, sınanmamış insan çiğ insandır, kıvamını bulmamıştır. Hata ederek de olsa kıvamını bulana aşk olsun. Ayağı kayıp düşerek de olsa, dönene helal olsun. Başını duvarlara vurup da kendine gelene helal olsun. Sınanmamış adam, kalite kontrolünden geçmemiş araba gibidir. Düzgün duruşu şimdiliktir ve naylondur. Virajlarda savrulabilir, yokuşlarda freni tutmayabilir, zorlanınca yoldan çıkabilir. Hata yapmamış adam rüzgâr yememiş, kış görmemiş ağaç gibidir. Dik duruşu sahtedir. Zorlanırsa dalları kırılabilir, yerinden oynayabilir.&lt;br /&gt; &lt;br /&gt;Koca bir ömür bıraktım arkamda. Otuzbeşli yaşların eşiğindeyim. Yetişkin ve günahları olan bir insanım. Öyle ki, bazen bana hayranlıkla bakan oğlumun masum gözlerinin içinde erimeyi delicesine istediğim oluyor. Geçmişimi üzerimden kirli bir elbise gibi sıyırıp yürümek istiyorum. Kulları şahit kılmak men edilmeseydi eğer, yaptıklarımın hepsini açıkça anlatıp başka kimsenin, ama hiç kimsenin benim hakkımda benim itiraflarımdan daha ayıplı ihbarlar yapamaz hale gelmesini isterdim. Şimdi burada vazgeçilmez bir bedenin içinde yürüyor olmak vazgeçiriyor beni itiraftan. Son nefesin dibine kadar üzerine titrediğim itibarım tutuyor elimden itiraflarımın. Ben bana “sırdaş” olarak kalıyorum. Kendi içime kıvrılıyorum çaresiz. Aynadaki ben ve aynaya bakan ben karşılıklı susuyoruz, utana sıkıla.&lt;br /&gt; &lt;br /&gt;Aynada gözlerinin içine baktığım adamı utandırıyorum, utanıyorum o adamdan. Gözlerimi kaçırıyorum gözlerinden. “Başka bir seçenek yok muydu ey Allah’ım” diyesim geliyor. Yaşadıklarımın hepsi kayıtlı, biliyorum. Musalla taşına sessizce bırakılsın diye beslediğim bedenime bakıyorum; yazık ettin diyorum. O cenazeye ettiğin kötülüğe bak; hiç acımadın mı? Hiç itirazsız toprağa konulacak yüzümü seyrediyorum; “olmadı!” diyorum. Topraklaşmasını kabul ettiğin yüze değdirdiklerine bak… Bir Yusuf kuyusu gibi geçmişe gömülü resimlerime bakıyorum; “ayıp ettin adama” diyorum. “Kolundan tutup nerelere sürükledin adamcağızı!” Hayıflanıyorum. Çok sık hayatı yeni baştan yaşasam dediğim oluyor. Ama olan oldu bir kere…&lt;br /&gt; &lt;br /&gt;Diyeceğim o ki, “adam” olmanın yolu hatasızlık değil. “Adam”ın ilki “Adem” de hata ile başlamış dünya kariyerine… Onu “Adam” eden, hatasızlığı değil; hatasını hata bilmesi. Hatasıyla insandır insan. İnsanın ihtişamı hatasında saklıdır. Hatasızlık iddiasında bulunmaktan daha büyük bir hata olabilir mi? &lt;br /&gt;Gelelim, bu yazının başlığına… Evet, bu bir veda yazısı. Bir ayın son gününe denk getirdim yazıyı. Aya veda ediyorum, bir daha buluşmamak üzere. Aslında güne veda ediyorum her akşam. An’a veda ediyorum. Noktasını koyduğum her cümleye veda ediyorum. Söyleyip susunca her hükme, her söze veda ediyorum. Bir sonrasına vardığım her dakikayı paketliyor ve Hesap Günü’ne gönderiyorum. Veda ediyorum.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/2204490095071143777/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/2204490095071143777?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/2204490095071143777'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/2204490095071143777'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/bloga-ve-yazlara-veda.html' title='Bloga ve yazılara veda...'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-3348124736869344181</id><published>2011-06-30T12:06:00.002+03:00</published><updated>2011-06-30T12:13:31.778+03:00</updated><title type='text'>Giderim...</title><content type='html'>Onun için kibarca söyleyebileceğim iki satırlık söz var sadece..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Öyle korkaktı ki, yaparken utanmadığı şeyi söylemeye cesaret edemedi..&lt;br /&gt;Öyle acınasıydı ki, yenisini bulmadan eskisinden ayrılamadı..”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;iframe width=&quot;460&quot; height=&quot;349&quot; src=&quot;http://www.youtube.com/embed/Ze5WhOki2oA&quot; frameborder=&quot;0&quot; allowfullscreen&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Dizilerde olur ya; genelde başrollerin konuştuğu / dert yandığı böyle bilge balıkçılar falan, öyle bir insan olsaydı konuşabileceğim sadece şunu sorardım:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Birinin mutsuzluğu üzerine mutluluk kurulur mu balıkçı..?”</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/3348124736869344181/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/3348124736869344181?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/3348124736869344181'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/3348124736869344181'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/giderim.html' title='Giderim...'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://img.youtube.com/vi/Ze5WhOki2oA/default.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-7034431846594999384</id><published>2011-06-29T13:39:00.004+03:00</published><updated>2011-06-29T13:53:56.326+03:00</updated><title type='text'>Bir gün ya da bir iki saat...</title><content type='html'>Boş boş konuşmak istiyorum.. Gevezelik etmek istiyorum..&lt;br /&gt;Bir grup insan oturalım böyle olmayacak şeylerden bahsedelim.. Rüyalar, hayaller, kitaplar, müzikler,.. herşey olur.. Ama hiç bir cümlenin sonuna inşallah maşallah eklemeden konuşalım..&lt;br /&gt;Temennilerde bulunmayalım.. Dilekler dilemeyelim.. Hatta mantıklı bile konuşmayalım.. İki cümleden biri diğerine benzemesin uyumlu, alakalı olmasın..&lt;br /&gt;Hiç durmadan konuşalım.. Nefes almak için bir de arada karşıdakini dinlemek için susalım.. Ama sadece öylesine bir susmak olsun bu dinlemeyelim ne diyormuş diye..&lt;br /&gt;Kaygılarımızdan bahsetmeyelim.. Dünü, yarını düşünmeyelim..&lt;br /&gt;Rahat rahat konuşalım ama.. Karşımızdaki söylediklerimize alınır mı şeklinde bir tedirginliğimiz olmadan.. Hoşgörüsüz olalım, saygısız olalım ama samimi olalım.. Gerekirse sövelim özür dilemeyelim.. Nefretimizi, sevgimizi neyimiz varsa saklamadan dökelim..&lt;br /&gt;Biri duyarmış taşırmış düşünmeden atalım içimizde ne varsa.. Hiç bir soruya kısa cevaplar vermeyelim.. Evet, hayır, olmaz, peki, tamam demeyelim.. Her şeyi ayrıntılarıyla uzun uzun anlatalım..&lt;br /&gt;Film mi konuşuyoruz dizi mi kitap mı? Biri izlemiş mi okumamış mı? Boşver bol bol spoiler verelim rahatlayalım..&lt;br /&gt;Kimse umrumuzda olmasın bir gün.. Yapamaz mısın? Tamam bir saat düşünmeyelim o zaman kimseyi kendimizden başka.. Bencil olalım ama kimse damgalamasın bizi.. En doğal davranış şekli buymuş gibi yapalım..&lt;br /&gt;Ya en sevdiğimiz şeyleri yiyelim bu güzel günde ya da “asla yemem” dediğimiz şeyleri.. Ya mutlu olalım sevdiğimiz yiyeceklerle ya da bu farklı güne bir fark daha atalım..&lt;br /&gt;Karar vermek zorunda kalmayalım.. Atalım seçenekleri kafamızdan.. “O mu olsun bu mu” demeyelim ikisini de alalım..&lt;br /&gt;Daha olmadı mı? Hala rahatlayamadık mı? Çıkalım yüksek bir yere aşağıya doğru büyük çığlıklar atalım.. Öyle büyük olsun ki çığlıklarımız kafasına düşenin kafası yarılsın..&lt;br /&gt;Hala geçmediyse içimizdeki sıkıntı, dert, tasa bu defa kendimizi atalım.. Boşluğa doğru süzülelim gitsin..&lt;br /&gt;Ya da yakalım.. Bulutlara karışalım..&lt;br /&gt;Sondakileri yapmayalım tamam ama bir gün sadece bir gün ya da bir iki saat sinirlenmeden yaşayalım.. Karşımızdakinin söylediklerini kötü anlamlara çekmeden.. Çirkin cevaplar vermeden.. Kalbimiz kırılmadan.. Mutsuz olmadan…</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/7034431846594999384/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/7034431846594999384?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/7034431846594999384'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/7034431846594999384'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/bir-gun-ya-da-bir-iki-saat.html' title='Bir gün ya da bir iki saat...'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-5449873395729074127</id><published>2011-06-29T10:43:00.004+03:00</published><updated>2011-06-29T12:40:36.265+03:00</updated><title type='text'>Sıkıntı.. Bırak peşimi!</title><content type='html'>İletiler toplamı gibi değil mi hayatımız (?)&lt;br /&gt;Güzel bir gün geçiriyorsak kimse engel olamaz bunu facebook, twitter, messenger gibi mekanlarda paylaşmamıza.. Paylaşma isteği duyarız çünkü içimizde kocaman, durdurulamaz bir biçimde..&lt;br /&gt;Çok gizli bişeyse hemen örteriz üstünü.. Sadece anlaması gerekene bir mesajdır bu o zaman.. Bazen ulaşır yerine bazen de takılır engellere..&lt;br /&gt;Bişey iletmek istediğimizden değil de sadece beğendiğimiz bir söz olduğunda da aynı mekanları kullanırız.. İşte o zaman devreler karışır biraz..&lt;br /&gt;Üzerine alınır bazıları deli olurum..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Niye böyle başladım ki bu yazıya? Devam edemeyeceğim sanırım bu şekilde.. Resmi oldu sanki biraz..&lt;br /&gt;Hayatımda olan bitenden bahsedeyim ufacık.. Umrunuzda değil biliyorum sadece ben paylaşmak istiyorum..&lt;br /&gt;Yoruluyorum bugünlerde biraz.. Bedenen değil ama.. Duygularım, düşüncelerim yoruyor beni en çok.. Bazen hiç hakim olamıyorum kendime.. Sinirime, dilime,kalbime,ruhuma.. Sürekli bir duygusallık hali mevcut üzerimde.. Nefret ediyorum kendimden böyleyken.. Ve biliyorum hep böyle olsam başkaları da nefret eder benden..&lt;br /&gt;Ama olur ya her insanın hayatında böyle dönemler.. Her şey üstüste geliyor diye sitem ederiz hemen.. Deprem üzerine sel sonra da tsunami gibi değil tabi.. Daha küçük çaplı hatta minicik bazen.. Ama nasıl da büyütürüz gözümüzde..&lt;br /&gt;Böyle bir dönemden geçiyorum sanırım ben de.. Küçük sorunlarsa da büyütme hakkımı kullanıyorum sonuna dek.. Bir şeye kafamı bir takıyorum gün boyu atamıyorum.. “Bak diyorum Anatoli pişman olacaksın yapma bi sakin ol bişey yok” ama yok kendimi bile dinlemiyor yapıyorum ve inanmazsınız pişman oluyorum..&lt;br /&gt;Tabi iş işten geçmiş oluyor.. Köprüleri yıkıp attığım için karşıya da geçemiyorum toparlayamıyorum hooop çöpe gidiyor onca emek..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Uyuyamıyorum bir de.. Dönüp duruyorum yatakta.. Önce çok uyuduğumdan değil elbette ama iki saat de olsa adam gibi uyurdum şimdi o da yok.. Bölük pörçük iki üç saati ancak tamamlıyorum.. Yatıyorum 3 kalkıyorum buçuk “anaa ne çok uyumuşsun aferin la” diyorum yine yatıyorum kalkıyorum 5 “vaay” diyorum hop yine yatıyorum  Hep kendi kendime konuşuyormuşum gibi göründüğünün farkındayım.. Ama uyandığımda sanki hiç uyumamış gibi dinç oluyorum o yüzden kendimle bol bol dalga geçebiliyorum  bazen uyanmaktan bıkıp müzik açıp dinlediğim bile oluyor..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Müzikler benim ilacım gibi.. Zaten pek ilaç kullandığım söylenemez (yada söyleyebilirmiyiz ) hastalıktan ölene kadar doktora gitmem genelde.. Biri kolumdan tutup sürükleyecek falan ancak öyle..&lt;br /&gt;Üzgün olsam da, düşünceler beynimi yiyip bitiriyor olsa da müzik dinlerken hepsini unutabiliyorum.. Sürekli değil tabi ama müzik süresince bildiğin gülüyorum eğleniyorum kaptırıyorum işte kısaca.. Çok iyi geliyor..&lt;br /&gt;Müzik olmasaydı off düşünemiyorum bile öyle bir dünya.. Çok kötü olurdu ya.. Bir kere eminim ki bir çok insan delirirdi.. Psikolojileri her bozulduğunda müzik dinleyip teselli bulan biraz olsun tedavi olan bir dolu insan var (vardır yani kesin, araştırmış falan değilim tabi yalan olmasın olduğuna inanıyorum diyelim)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;İnsanlar komik biraz.. Sakince binlerce hata yapıp bir özürle affedilmeyi bekliyorlar.. Ve ben de biraz aptalım sanırım.. Her seferinde affediyorum.. Bu defa alışıyorlar tabi.. Bir sonrakinde birikmiş kırgınlıklarla daha sönük bir af veriyorum ellerine.. Bazen hiç anlamıyorlar.. Ta ki onları umursamayı bırakana kadar..&lt;br /&gt;Birini daha umursamayacağım yakında.. Ya da belki sağlam bir özür gelecek yine affedeceğim.. Ama bazen bunu beklerken sitemler duyuyorum suçlamalar bir de.. Gülüyorum sessizce.. Ne diyebilirim ki..&lt;br /&gt;Yaşlandım artık.. Bacaklarım tutmaz bastonla da yetişemem zaten ahaha&lt;br /&gt;Amaan yeter bu kadar dram.. Ben bile sıkıldım kendimden..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ben deli değilim!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Deli değilim ben! &lt;br /&gt;Hoş buna ben bile inanmam la.. Şu yazının başlangıcına bir de -dayanıp sonuna kadar okuyanlar için- şimdi geldiği yere bakan emin olur zaten..&lt;br /&gt;Haydi kalın sağlıcakla.. (Turist ömer selamı çakan surat)</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/5449873395729074127/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/5449873395729074127?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/5449873395729074127'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/5449873395729074127'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/sknt-brak-pesimi.html' title='Sıkıntı.. Bırak peşimi!'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-8322144440755189788</id><published>2011-06-28T14:04:00.011+03:00</published><updated>2011-06-30T12:25:24.232+03:00</updated><title type='text'>Ne dinliyorum?</title><content type='html'>Zaman zaman bazı şarkılar bize hitap eder ruhumuzun derinliklerine işler ya işte o şarkılar bizimdir o an..&lt;br /&gt;Kimin yazdığı kimin söylediği ilgilendirmez beni sahiplenirim her şeyiyle bana aitmiş gibi.. Bıkana kadar dinlerim.. Etrafımdakiler genelde benden önce bıkar zaten bu tavrımdan dolayı  sonuçta benim hoşuma giden bi şarkıyı onlar beğenmek zorunda değil..&lt;br /&gt;Ama bazen takılmam bunlara hiç açarım son ses bağırtırım dahası rezil sesimle eşlik ederim bi de ohh var mı daha büyük bi keyif..&lt;br /&gt;Bencilce gelcek ama bazen rahatlamanın en iyi yolu başkalarını rahatsız etmektir.. Hımm bunu tavsiye etmelimiyim bilemedim şimdi..&lt;br /&gt;Bu yazıya böyle abuk sabuk öğütler vermek için başlamamıştım ama kayboldum gittim yine.. Neyse şarkı paylaşmaktı amacım daha doğrusu klip.. Ben bu ara bunları dinliyorum.. Siz de izleyin, dinleyin.. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Biz hiç beceremedik Sevmeyi de Terketmeyi de&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.blogger.com/video.g?token=AD6v5dzZS2v1rxrXn0RcRVPbXuEVTIYDtXXp2X4G6O6fbjyPbnztm7fQAtZasxL1x9PHdSFAkAzr1oC3GkfsgxZG7Q&#39; class=&#39;b-hbp-video b-uploaded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Alistim Susmaya&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.blogger.com/video.g?token=AD6v5dzWwejPP5kRuHUHW66kVk3vGBLJQ3Rr39ewHzszyN4EYcLVM9TN5Y0XJ8hDf-f62dmUYt7PqlVTtP6JSS4k3Q&#39; class=&#39;b-hbp-video b-uploaded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Sensiz Istanbul&#39;a Dusmanim&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.blogger.com/video.g?token=AD6v5dwxP7uwFiy3F4IKvjRdEmrmx8WFF2528B9pOAEhMkrSiXvCyEKyD3aKpoAqxoRibBrgR73z9cB4FtFmGQP9ug&#39; class=&#39;b-hbp-video b-uploaded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Belki Bir Gun Ozlersin&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.blogger.com/video.g?token=AD6v5dzZIkixb4Fo5Ai1MMqGhwgCfK7BdnSfWm7blZY5BjBpdAuJEqHSBF1pzAn4pmZTZyTJEUhMWUauutsrD9lECA&#39; class=&#39;b-hbp-video b-uploaded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Durma Yagmur Durma&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.blogger.com/video.g?token=AD6v5dw6A79Yg1lnVduiKf93dLn6oZxYi9tsRi0_TdvFcGOw2dGZBNdbAm3hKsh4MjCAJpFZt5ot9fBOSZgvClNd1A&#39; class=&#39;b-hbp-video b-uploaded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Sen Gidiyorsun&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.blogger.com/video.g?token=AD6v5dyas5m6o_D6QyEsK3u1GSG2isI5ayG47UqQPpfd412MQVMky9VARJh-GrTR-I9b4htfO_w0WzBY1wVB6eJZnA&#39; class=&#39;b-hbp-video b-uploaded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Sustuklarin&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.blogger.com/video.g?token=AD6v5dwzh2EboeMZt4DL-fUGjvoQn4P5x1URZkAhzp9rOnbrtHEUUjh9kW8E0sSsx90iQq-sSQ0_dDHFq4UfD_HAVA&#39; class=&#39;b-hbp-video b-uploaded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;</content><link rel='enclosure' type='video/mp4' href='http://www.blogger.com/video-play.mp4?contentId=124e838704a57929&amp;type=video%2Fmp4' length='0'/><link rel='enclosure' type='video/mp4' href='http://www.blogger.com/video-play.mp4?contentId=68f671bb98df2cd7&amp;type=video%2Fmp4' length='0'/><link rel='enclosure' type='video/mp4' href='http://www.blogger.com/video-play.mp4?contentId=9057db57f97b2317&amp;type=video%2Fmp4' length='0'/><link rel='enclosure' type='video/mp4' href='http://www.blogger.com/video-play.mp4?contentId=b8f483010bc9c82d&amp;type=video%2Fmp4' length='0'/><link rel='enclosure' type='video/mp4' href='http://www.blogger.com/video-play.mp4?contentId=baabb28e20061ce7&amp;type=video%2Fmp4' length='0'/><link rel='enclosure' type='video/mp4' href='http://www.blogger.com/video-play.mp4?contentId=c90a27090bad17af&amp;type=video%2Fmp4' length='0'/><link rel='enclosure' type='video/mp4' href='http://www.blogger.com/video-play.mp4?contentId=deb6f28c71f8780b&amp;type=video%2Fmp4' length='0'/><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/8322144440755189788/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/8322144440755189788?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/8322144440755189788'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/8322144440755189788'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/ne-dinliyorum.html' title='Ne dinliyorum?'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-7030864468485292383</id><published>2011-06-26T23:34:00.001+03:00</published><updated>2011-06-26T23:34:55.721+03:00</updated><title type='text'>Çok seviyorsun değil mi?</title><content type='html'>O bir şey anlatırken suratının her bir milimini incelemekten ne dediğini anlamıyorsun.&lt;br /&gt;Bu yüzden hep gülümseyerek cevap veriyorsun.&lt;br /&gt;Bazen aptal olduğunu düşünüyor.&lt;br /&gt;Biliyorsun, umurunda olmuyor.&lt;br /&gt;Hem ona söylesen anlayabilir mi ki?&lt;br /&gt;“Seni izlemekten ne dediğini anlayamıyorum. Gözlerin kelimelerini örtüyor. Dudakların. Parmakların. Saçların.”&lt;br /&gt;Kalabalıkta yürürken, ayrı yürümeyin diye omuzundan hafifçe tutarken neler hissettiğini.&lt;br /&gt;Gece başını yastığının yerine, onun omuzuna koymak için her şeyi verebileceğini nereden bilebilir ki?&lt;br /&gt;Onun kokusundan başka kokuyu istemediğini, burnunu sızlattığını.&lt;br /&gt;Yanına giderken binlerce kıyafet değiştirdiğini, en sonunda eline geçen ilk şeyi giydiğini.&lt;br /&gt;“Nasıl gidiyor?” diye sorduklarında “Kötü gidiyor. Bilmiyor, hiçbir şeyi bilmiyor. Anlamıyor. Hissetmiyor. Öldüğümü göremiyor” demek yerine “İyi gidiyor” deyip geçiştirdiğini ve bunu derken içinde ne fırtınalar koptuğunu.&lt;br /&gt;Bazen yataktan kalkıp, bir bardak su niyetine onun fotoğraflarına baktığını. Susuzluğunu giderdiğini.&lt;br /&gt;En mutlu anlarında yanında olmadığı için eksik hissettiğini.&lt;br /&gt;“Hoşça kal” dediği zaman korktuğunu, daha sonra “Aslında hiç gelmedi ki” deyip korkunu yatıştırdığını.&lt;br /&gt;Kalbini istese, kalbini kanlı kanlı ellerine vereceğini. Canınla birlikte.&lt;br /&gt;Özlediğini.&lt;br /&gt;Köpekler gibi özlediğini.&lt;br /&gt;Bağıracak kadar, kalbini ağrıtacak kadar özlediğini.&lt;br /&gt;Nereden bilebilir ki?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Köpekler özler mi hocam? Eğer doğruysa yazık len onlara.. Özlemek kötü..</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/7030864468485292383/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/7030864468485292383?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/7030864468485292383'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/7030864468485292383'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/cok-seviyorsun-degil-mi.html' title='Çok seviyorsun değil mi?'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-3864365551020951815</id><published>2011-06-24T13:20:00.001+03:00</published><updated>2011-06-24T13:20:03.472+03:00</updated><title type='text'>Dilim tükeniyor...</title><content type='html'>ağacından dökülmüş cümleler topluyorum sana&lt;br /&gt;sevgimi hasretimi özlemimi sunuyorum yanımda&lt;br /&gt;dönüp ardına bakmadan giderken sen&lt;br /&gt;arkandan sular döküyorum&lt;br /&gt;her şimşekte korkuyorum&lt;br /&gt;içeme gömülüyorum&lt;br /&gt;seni arıyorum&lt;br /&gt;sessiz çığlıklarım var gün batınca uyanan&lt;br /&gt;hapsedilmiş gözyaşlarım..&lt;br /&gt;geceleri uyumamam ondan&lt;br /&gt;aklımın tek işisin sen&lt;br /&gt;izne ihtiyacım olunca üzerini dolduruyorum&lt;br /&gt;susuzluktan yanarken boğazım&lt;br /&gt;yine aklıma esişin sanıyorum&lt;br /&gt;isyanlarım acımın büyüklüğünden&lt;br /&gt;haykırışlarım bastırılmış..&lt;br /&gt;müziği son ses açarken&lt;br /&gt;yüreğimin sesini kısıyorum&lt;br /&gt;sana sesleniyorum her dakika içimden&lt;br /&gt;sadece bir kez cevap versen.....&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;öyle dolusun ki içimde&lt;br /&gt;yazarsam atarım belki diyorum&lt;br /&gt;cümleler biterken gözlerinin içine bakıyorum...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;dilim tükeniyor ölüyorum gitmiyorsun..</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/3864365551020951815/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/3864365551020951815?isPopup=true' title='1 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/3864365551020951815'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/3864365551020951815'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/dilim-tukeniyor.html' title='Dilim tükeniyor...'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-936047212269633355</id><published>2011-06-23T21:27:00.004+03:00</published><updated>2011-06-23T21:35:24.286+03:00</updated><title type='text'>İstanbul...</title><content type='html'>Seni hep sevginin, aşkın şehri olarak düşünürdüm...&lt;br /&gt;Ayrılığın şehriymişsin...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;İki yakanı birleştirmedeki beceriksizliğinden anlamalıydım...&lt;br /&gt;Sana kanmamalıydım...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Koskoca İstanbul’da kolaysa İnsanbul...</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/936047212269633355/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/936047212269633355?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/936047212269633355'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/936047212269633355'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/istanbul.html' title='İstanbul...'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-1754755488947172782</id><published>2011-06-23T21:26:00.005+03:00</published><updated>2011-06-26T23:30:45.901+03:00</updated><title type='text'>Bunu yapmayacak kadar akıllanamadım daha...</title><content type='html'>Farkettim ki iyiyim demek için iyi olmak gerekmiyor.. Cevaplar kelimelerden ibaret.. Kimse içlerini doldurmanızı beklemiyor sizden.. Duymak istedikleri cevabı verdiğinizde tüm sorun çözülüyor.. Ölüyorum deseniz de çok farketmiyor aslında.. Başkası için ağlayabilen bir kaç aptal kaldı çünkü dünyada.. Kendinden başkası pek umrunda değil kimsenin..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;İşte sırf bu yüzden bile hayatımızın kıymetini bilmeliyiz.. Çünkü bizi bizden başkası düşünmüyor..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Yıllarca bizi sevmeyen insanlara kendimizi sevdirmek için uğraştık durduk her birimiz artık yetmez mi? Onların bizi kabul etmelerini beklerken hayatımız ellerimizden kayıp gidiyor belki, değer mi?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bizi sevenleri sevmeyi öğrenmeliyiz belki artık.. Akıl avareliği bırakıp başa gelmeli, dank etmeli.. Peşinde koştuklarımıza biraz daha dikkat etmeli..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Anı yaşamalı aslında hep.. Gelecek kaygısına düşmeden, geçmişle beynimizi yemeden.. Gitmek isteyenlere izin vermeli belki.. Ki sevseler giderler miydi? Biz sevdiklerimizden gider miyiz? Sanmıyorum..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bu yüzden bunları kafamızda tekrar tekrar düşünmeliyiz doğru yola ulaşmak için.. Karar verdikten sonra da düşünmeyi bırakıp yaşamaya başlamalıyız..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Geçmiş hep bizi esir etmeye çalışır o ayrı.. Öyle kolay bırakmaz peşimizi.. Hep bir yerlerden darbe vurmaya acını tazelemeye çalışır da sen izin vermedikten sonra kazanan olmak çok mu zor? Değil..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hayat öyle kısa ki hastalıkları bir kenara bıraksak bile bir saat sonrasını görmenin garantisi yok.. Böyleyken neden tek bir kişiyi yaşama sebebimiz sayıp uğruna gözyaşı dökeriz ki.. Hemen söyleyeyim: aptallığımızdan..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;İşte bu yüzden hadi atalım kafamızdan gereksiz hatıraları.. Hepimiz “şu an”a odaklanıp bugünün keyfini çıkaralım &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Böyle akıl verirmişim gibi bir yazı oldu ama aslında siz çok umrumda olduğunuzdan değil kendimle konuşuyorum  Şaka bea herkes umrumda aslında tek tek düşünüyorum herkesi.. Bunu yapmayacak kadar akıllanamadım daha...</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/1754755488947172782/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/1754755488947172782?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/1754755488947172782'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/1754755488947172782'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/bunu-yapmayacak-kadar-akllanamadm-daha.html' title='Bunu yapmayacak kadar akıllanamadım daha...'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-7105335110476801856</id><published>2011-06-22T22:53:00.003+03:00</published><updated>2011-06-22T23:05:02.173+03:00</updated><title type='text'>Öyle bir saçmalarım ki.. İnanırsın..</title><content type='html'>.. merdivenlerden adım adım çıkmaya başladım sonra.. Bir yerden sonra biteceklerini düşündüm.. Bitmedikçe sıkıldım ve bir tanesine oturmaya karar verdim.. Bu kararın doğruluğunu oturarak düşünmek daha mantıklı geldi o an.. Sonra mantıksız bulup kalktım.. Evet biraz salaktım..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;.. bir kedi yavrusu gördüm.. ben sadece yavrusunu severdim zaten ama annesi yanında yokken.. anneyi sevmezdim çünkü.. kendi annemi değil kedinin annesini.. yavrusunun yani.. neyse öyle işte..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;.. çayımı doldurup yanına biraz bisküvi aldım.. niyetim içine batırarak yemekti.. çayımın kirlenmesinden korktum.. ama çay yalnız başına çok tatsız olacaktı.. bundan bir hayat notu çıkarabilirim dedim.. düşündüm buldum.. hayatımı kirleterek tadına varabilirdim ancak.. çay, içine batırılmış bisküviyle bir sorun yaşamayacaksa benim ne sorunum olabilirdi ki sadece keyfine varmalıydım.. vaayy dedim aklını arada bir kullanmalısın dostum!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;.. Kadife ceket giymiştim o gün.. nasıl yakıştırdım ama nasıl hoş göründüm gözüme (pehh).. üşengeçliğim üzerimde olduğundan fotoğraf çekmedim.. istedim ama yapmadım.. neden? dedim ya üşendim.. tüm gün yolda sokakta rüzgar saçlarımı her hareketlendirdiğinde poz verdiğimi bir yerlerden fotoğraflarımın çekildiğini hayal ettim.. o fotoğrafı çekmeliydim.. pişmanım..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;.. burnum akıyordu.. boğazım ağrıyordu.. paylaşmak geldi aklıma.. salak dedim sonra.. kim ne yapsın senin hastalığını.. geber kime ne? vazgeçtim.. dur! vazgeçmiştim ben bunu söylemekten niye söyledim ki? ihanet mi ettim kendime şimdi yuhaa!&lt;br /&gt;bak bu da bir hayat notu.. insan kendisine bile ihanet edebilen bir hayvan.. aklımı seviyim.. “insan düşünebilen bir hayvandır” sözünü söyleyen adam bu sözü söylerken yüzünde benim üstteki sözü söylediğim andaki gibi bir zafer gülümsemesi oluşmuşmudur acaba? sanmam..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;.. bazen yoldan veya kaldırımın ortasından yürümek yerine kaldırım taşlarının üzerinde tek ayak yürümeye çalışıyorum.. ne yapmaya çalışıyorum.. dur söyleme biliyorum: büyümeye heheh&lt;br /&gt;aslında ben bunu sana şöyle süsleyip de söyleyebilirdim: kendi ayaklarım üzerinde durmaya çalışıyorum.. tek ayağımı kullanıyorum çünkü bazen diğer ayağımıza bile güvenmemeliyiz.. işte böyle.. ama olmaz değil mi? sen bile yemezsin bunu.. olsun la bir defa inan nolur ki sanki.. hem ben inanırsam sen inanırsan onlar inanırsa gerçek olur her şey, cansız bile canlanır.. tamam bu çok uçuk oldu..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;.. bu yabancı filmler yüzünden ağzıma takılan sözler var.. kullanmak için can atıyorum bazılarını bazen.. “hey adamım” diye başlıyorum arkası gelmiyor.. yok hocam bu sözler ingilizceye yakışıyor türkçeyle aynı etkiyi yaratmıyor.. “naber” demenin hoş bir tınısı yok mesela ama “vatzap meeen” deyince bir nota çalınıyor sanki kulağına insanın.. (o öyle yazılmaz biliyoruz akıllılık yapma)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;.. kitap okumayı çok seviyorum.. içinde kayboluyorum sayfaların.. ama düşününce her kitabın değil.. hepsini sevmiyorum.. ben roman seviyorum.. ama öyle bana her şeyi betimlemesin tek tek.. biraz hayalgücüme bıraksın bir şeyleri.. bu biraz “hayır anlatmazsam anlamazsın sen, tek tek söylemezsem gözünde canlanmaz” demek gibi.. hayır kardeşim benim acayip bir hayal gücüm var bilmezsin sen nasıl güçlü olduğumu.. ben mi güçlüyüm hayalim mi yarıştıralım istersen? ben fena sayılmam aslında yaşıyorum ya daha ne olsun gücümü başka nasıl gösterebilirim ki sana.. tamam kaslı bir vücuda sahip değilim ama yüreğim çok güçlü be hocam yabana atma onu.. neleri taşıyor biliyor musun bilmiyorsun sus o zaman güçlü işte alla alla.. neyse ama kabul edelim hayalim daha güçlü.. bazen her şeyin düzeldiğini hayal ediyorum bea boru mu! sen böyle aptalca hayaller kurabilir misin ha nabeeer? evet kazanan: hayal gücü..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;.. bavulunu aç diyorum at içine her gün bir şeyler.. biriksinler içinde.. sonra “o gün” geldiğinde iki ayağın dolaşmasın birbirine.. ayaklar birbirine dolaşır mı? dolaşır.. benim bir arkadaşım var çok sakar kendine çelme takabiliyo yaaa.. sizin var mı, demek geldi içimden tam burda.. olmasın la yoksa sevinin işte ne güzel.. dün ayağıma çayın suyunu döktü salak.. istemeyin o yüzden.. o kadar da maymun iştahlı olmaya gerek yok..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;.. insanlar biraz aptal mı? kim cevap verecek bu soruya şimdi aptal mısın? aptal dediğin o insanlar bu sorunun cevabını bilselerdi aptal olmaktan vazgeçmezlermiydi ha? farkına varsalardı ya da aptallıklarının? onları bilmem ama söyliyim sen aptalsın.. idiot..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;.. ne yapmaya çalışıyorum ki kimi kandırmaya çalışıyorum? yazacak bir şeyim yok işte anlamıyor musunuz? olmadık yerden gelmiş olmadık cümleler kuruyorum.. anlamlar vermediniz inşallah bunlara bir de çok gülerim.. kahkahalarla gülerim.. ben çok gülüyorum ki zaten.. durmadan gülüyorum.. deli misin diye soruyorsun bir de be güzelim.. hangimiz değiliz ki&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;.. bak içten yazılar döşüyorum sana.. değer verdiğimi göstermez ama bu.. vermediğimi de göstermez tabi.. ben sana bırakacağım şimdi sonucu.. istediğini yaz bitir bu hayatı diyeceğim.. sonra önce elin sevdiğini yazmaya gidecek.. vazgeçeceksin.. ümit verdiğini zannedersin çünkü o zaman.. ümit ne ki zaten.. ölülerin ümitleri olur mu hayattan? hayat dedin de bak aklıma getirdin yine.. hayat çok adi be hocam.. insanın suratına tüküresi geliyor öyle beter.. yaşamayayım ona inat bu lanet hayatı diyorsun yook öyle yağma yaşayacaksın! diyor var mı öyle istediğin zaman çekip gitmek ohh kebap.. hep de kazanıyor ya deli oluyorum.. onun istediği kadar istediği gibi yaşıyoruz sonra.. sövmek istiyorum ama sonra ağzım böyle biber gibi acıyacak diye korkuyorum.. sövmem ki ben çünkü.. ağzım çok temiz.. yıkıyorum sürekli.. fırçalıyorum da hem günde on kez falan.. yok len şaka ne fırçalıcam.. ahaa dur inkar edeceğim kısım o değildi! fırçalıyorum da on kez değil yani o kısmı şaka.. derin nefes. kurtardık. oh çok şükür.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;.. zayıflamışsın dedi yine biri.. evet len evet zayıfladım ne olmuş! dövecek misin? bıktım valla yoo demekten.. ne bileyim bana hep aynı geliyor ama senin gözün bugün biraz zayıf görüyorsa ne yapayım yani.. al kabul ettim işte eridi mi içinin yağları.. yemek yiyemiyorum ki kilo alayım.. kusuyorum bir de üzerine.. miğdem biraz kötü bu ara.. içimdeki pisliği akıtmaktan olsa gerek.. yemiyorum çıkarıyorum sadece.. yalan bunlar.. sen rahatla diye söyledim.. haksız çıkarsan ölürsün diye korktum.. beyaz o zaman değil mi? bu beyaz yalan dediklerinden.. siyahı da var bunun.. geceleri söyleniyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;.. komik bişey izliyorum.. ama gülmüyorum.. sonra ağlak bişey izliyorum kahkahalar atıyorum.. de hadi sıkıyosa deli diye.. söyle.. korkma kabul etcem.. ama yok öyle bir şey kandırdım.. komik olan şeylere komik olduklarından çok daha fazla gülüyorum.. ağlak şeylere ağlamıyorum ama.. bitmiş gözyaşlarım napayım.. su içip gözyaşı mı çıkarayım allah allah..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;.. bitmez bu yazı.. tabi ben bitirmezsem.. bitirmeyecektim aslında.. ama biri eskaza okumaya başlar bitirmek zorunda hisseder kendini diye acıdım.. evet ben hala sizi düşünüyorum yanlış görmediniz.. siz siz arkadakinin yanındaki.. sizi düşünüyorum dedim evet.. aa neden şaşırdınız ki bu kadar? yoksa daha önce kimse sizi benim düşündüğüm gibi düşünmedi mi? yazık. ağlarım.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“arkadakinin yanındaki” de arkadaki olmuyor mu zaten diyecek ya da diyecek cesareti olmayıp düşünmekle kalacak olan zeki kişilik sana sesleniyorum.. evet bildin. sensin. aferin.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/7105335110476801856/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/7105335110476801856?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/7105335110476801856'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/7105335110476801856'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/oyle-bir-sacmalarm-ki-inanrsn.html' title='Öyle bir saçmalarım ki.. İnanırsın..'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-6082531466001910923</id><published>2011-06-22T17:43:00.001+03:00</published><updated>2011-06-22T17:47:35.221+03:00</updated><title type='text'>Gözler...</title><content type='html'>&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.blogger.com/video.g?token=AD6v5dwsfFDl6MOODEE7c4c7Az6oMd316K1sHABHSvBybPvytPjjvlFR6RICsjcWrY-WvNcQYBgnrW4rb05Q2WTMBQ&#39; class=&#39;b-hbp-video b-uploaded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;</content><link rel='enclosure' type='video/mp4' href='http://www.blogger.com/video-play.mp4?contentId=ee139abc427f6384&amp;type=video%2Fmp4' length='0'/><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/6082531466001910923/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/6082531466001910923?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/6082531466001910923'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/6082531466001910923'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/gozler.html' title='Gözler...'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-2090801460055170829</id><published>2011-06-22T13:59:00.002+03:00</published><updated>2011-06-22T14:09:42.408+03:00</updated><title type='text'>Bazen...</title><content type='html'>(Bunu yazalı o kadar uzun zaman oldu ve yayınlamadığım halde o kadar çok okudum ki benim için eskidi bile artık..)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bazen ağzını açtığında aşk akar.. Dökülür kelime kelime.. Yol olur yare doğru..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bazen acın diline vurur.. Konuşa konuşa bitiremezsin.. Bazen acı sessizlikte vuku bulur.. Ağzın susar yüreğin konuşur o zaman.. Dudakların hareket etmez kalbin susmaz..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Yalnızlık yoldaşın olur bazen.. Öyle sıkı sarılır ki bedenine, hiç gitmeyecek zannedersin.. Onu büyütür, sahiplenirsin.. En sadık da odur zaten.. Her zaman bekler seni bir köşede.. Her ayrılıkta ona koşarsın.. O hep ordadır.. Bilirsin..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bazen, iç çekişlerin can çekişmelerine dönüşür.. Harcarsın hayatını cebinden.. Ölümden haber beklersin.. Her kapı çalışını ona yorarsın.. Başka beklediğin de yoktur ya zaten.. Ondan başka kapını çalmasını istediğin kimse kalmaz işte bazen..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hüzne bürünürsün bazen.. Gecelere saklanırsın.. Fona hüzünlü bir şarkı atarsın.. Her zamanki köşene oturursun.. Elini çenene yaslarsın.. Hayal kurmaya korkarken bir pembelikte bulursun kendini.. Sevmezsin ya pembeyi sarmaz seni sanırsın.. Sonra bir bakarsın ki kaybolmuşsun hoşluğunda.. Bulutlarla yolculuklara çıkarsın.. Pamuktan bilirsin ya onları yumuşacık bir uykuya dalarsın üzerlerinde.. Hiç olmadığın bir huzurla.. Hiç uyuyamadığın kadar uyursun orda..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Gülüşler suratında donar kalır bazen.. Söversin hayata.. Sana vermedikleri için, senden aldıkları için.. Koyverirsin yaşları.. Bazen sessizce bazen çığlık çığlığa ağlarsın..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bilirsin bazen.. Bu dayanılabilir bir acı değil dersin.. Güçlü olduğunu bilirsin.. İçinde tuttukların çağıl çağıl akarken insanlar şaşırır neşene.. En çok o zaman gülersin.. En çok aşkı gördüğünde kahkaha atarsın dalga geçerek.. İçin ağlar, sızlar.. Ölür her dakika orda bir şeyler.. Terkeden her gün tekrar terkeder seni.. Her gün tazelenir yaran.. Kabuk bağlamaz bir türlü.. Her kahkaha daha derinleştirir onu.. Saklamak daha da zorlaşır her an..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bazen öldürürsün onları kafanda.. Çünkü ölüm daha kabullenilebilir bir gerçekliktir.. Öldüğünde nefret etmezsin, kötü söz söylemezsin çünkü.. Bir tek iyi şeyleri hatırlarsın çünkü o zaman.. Böyle olması gerektiğini bilirsin.. Zamanın geldiğini bilirsin.. Susar kabullenirsin.. Sessizce dualar edersin.. Mutlu olduğun zamanları düşlersin.. Yüzünü silmezsin aklından.. Silmek zorunda kalmazsın o zaman.. Kalbinde durması sorun olmaz o zaman.. Özlemek suç olmaz.. Ardından ağlamak yadırganmaz.. Sevdiğini söylemek zor olmaz.. Minnetle anmana kimse kızmaz.. Savunman ya da suçlaman gerekmez.. Açıklama istenmez.. Neden gittin denilmez.. Nefret etmek gerekmez.. Herhangi bir beklentin olmaz.. Nerde olduğunu bilirsin, sebepleri bilirsin, yarın nerde olacağını bilirsin.. Merak edecek bir şey olmaz.. Olsa bile bunlar içini böyle derinden acıtmaz.. Tutulmamış sözler için şikayet edilmez.. Yarım kalanlara sessizce itiraz edilir ama aynı zamanda uygun bir bahanesi olduğu bilinir.. Bir gün huzuru bulacağını bilirsin o zaman.. İyi dileklerde bulunabilirsin.. Geçmişin yalanlarla dolu olduğunu düşünmezsin.. Tutunabilirsin..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Elinin ayağının takadi kesilir bazen.. Tutmaz olurlar.. Yemek yiyemezsin ya pek bir de üzerine kaşığını düşürüp durman güldürür insanları.. Bilmez kimse.. Anlamaz.. O boşluğu anlatamazsın ya kimseye.. Gülersin onlarla.. Alırsın kaşığını düştüğü yerden.. Devam edersin yaşamaya kaldığın yerden.. Gittiği yerden..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bitsin istersin içindeki savaş bazen.. Sabrının sonuna gelmişsindir.. Dayanamazsın ya artık çekip gitmek istersin.. Bırakıp gitmek istersin.. Ama yoktur bunun bir yolu, oluru.. Kendinden kaçamazsın ya kalırsın savaşın orta yerinde.. Hiç istemediğin bir halde.. İstemediğin bir biçimde.. Savaşır durursun kendini parçalayarak.. Tüm silahların sana karşıyken.. Yalnızca daha fazla acırken..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bazen anlatmak, içini dökmek, haykırmak için delirirsin.. Çığlıkların duyulmaz.. Yalvarışların anlaşılmaz.. Dilin dolaşır.. Kalbin sıkışır.. Sesin titrer..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bazen normal bir günde, günün normal bir saatinde, her şey yerli yerindeyken bir müzik sesi gelir kulağına.. Anıları yıkar üzerine.. Yaşlar hücum eder gözlerine.. Kaçarsın alelacele.. Göstermezsin saklarsın onları.. Geçinceye kadar oturursun kocaman bir boşlukta.. Kapıları sürgülersin.. Bitmesini beklersin.. Bazen bitmek bilmez.. Büyüdükçe büyür.. Nehir olur, şelale olur.. Gürül gürül akan bir dere olur.. Kapılıp gidersin, sesini koyverirsin.. Kulaklarını tıkarsın kendi bağrışlarına.. Kendin bile dayanamazsın çünkü onların içindeki acıya.. Kaçarsın.. Kendinden bile.. Gözlerini kaparsın yalnızlığına..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hastalanırsın bazen.. Ağzına bir lokma koyamazsın.. Miden almaz hiçbir şeyi.. Aldığını da atar bazen.. Geçecek dersin.. Bitecek dersin.. Beklersin.. Kendi kendini tedavi edersin.. Etmeye çalışırsın.. İyi olduğuna inanırsın bazen.. Geçti zannedersin.. Rahat bir nefes alırsın.. Huzur dersin.. Ne güzel dersin.. Gecenin karanlığı üzerine üzerine çöker sonra.. En başa dönersin.. Hep başa dönersin.. Hep yeniden başlarsın.. Hiç ilerlememişsin gibi.. Hiç kazanmamışsın gibi.. Yendim dediğin her an yenilirsin..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bazen yazmak için yüreğindekileri, içinde kopan fırtınaların üstüne bir battaniye örtersin.. Titreyen ellerine rağmen kalem tutarsın.. Bilirsin rahatlamanın tek yolu bu.. Çaba üstüne çaba harcarsın.. Gözyaşları içinde yazarsın her yazını.. Kimse bilmez.. Okur geçerler.. Sokakta yanından geçen insanlar kadar tanırlar seni bu anlattıklarına rağmen.. İçlerine işlemez, dokunuş olmaz yüreklerinde.. Susar gidersin.. Başka bir yazıya kadar.. Başka bir hayata kadar.. Başka bir bahara kadar..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hep beklersin sen.. Aynı yerde.. Bir adım ilerlemeden..&lt;br /&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.blogger.com/video.g?token=AD6v5dxA64OrTF4hNOGGic44CPu0DV5QPI1QkGqnSlvNykblpa-ITOrPyjSjmmX852O1q8-YtQx8rsczKCJWksCoSQ&#39; class=&#39;b-hbp-video b-uploaded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;</content><link rel='enclosure' type='video/mp4' href='http://www.blogger.com/video-play.mp4?contentId=3833e5ee6901777c&amp;type=video%2Fmp4' length='0'/><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/2090801460055170829/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/2090801460055170829?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/2090801460055170829'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/2090801460055170829'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/bazen.html' title='Bazen...'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-2131785471886359158</id><published>2011-06-22T13:42:00.003+03:00</published><updated>2011-06-22T13:58:27.515+03:00</updated><title type='text'>“Biz hiç beceremedik Sevmeyi de Terketmeyi de”</title><content type='html'>&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.blogger.com/video.g?token=AD6v5dxrfTyMOUhCyhkxSAb8sTlqBJ5LgQRyJ6-Oar2Pay3ft4irFGp5LR1EY-vb2qKpzTNDNBBRc41zFU8Fn1hHxA&#39; class=&#39;b-hbp-video b-uploaded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bayıldım bu şarkıya tek kelimeyle..&lt;br /&gt;Öyle çok sevdim ki bağıra bağıra eşlik ediyorum.. Bıkana kadar da dinleyeceğim muhtemelen ama sözler falan içine müthiş çekti beni &lt;br /&gt;Sözlerini de eklemek istiyorum ki bir de siz bakın:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ah ne zormuş bitsin demek&lt;br /&gt;Hala severken seni&lt;br /&gt;Dudaklarını öpmemek&lt;br /&gt;Bir yabancı gibi&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bilirsin ayrılık konusunda&lt;br /&gt;İyi değiliz ikimiz de&lt;br /&gt;Bir kıvılcım yeterdi her zaman&lt;br /&gt;Koşup geri dönmemize&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Değmesin ellerimiz&lt;br /&gt;Buluşmasın bu gözler&lt;br /&gt;Yine erir gideriz&lt;br /&gt;Unutulur yeminler&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Biz hiç beceremedik&lt;br /&gt;Sevmeyi de terk etmeyi de&lt;br /&gt;Aşk kokan dudakların&lt;br /&gt;Karşısında direnmeyi de&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Biz hiç beceremedik&lt;br /&gt;Sevmeyi de terk etmeyi de&lt;br /&gt;Aşk dolu mısraların&lt;br /&gt;Karşısında direnmeyi de&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;İşte bir kez daha&lt;br /&gt;Durup karşında&lt;br /&gt;Belki de son defa&lt;br /&gt;Soruyorum sana&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bitti mi hikayemiz?&lt;br /&gt;Bu ne biçim son böyle?&lt;br /&gt;Değmez miydi sevgimiz&lt;br /&gt;Savaşıp direnmeye?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Biz hiç beceremedik&lt;br /&gt;Sevmeyi de terk etmeyi de&lt;br /&gt;Kendimize sahip çıkıp&lt;br /&gt;Dünyayla yüzleşmeyi de&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Biz hiç beceremedik&lt;br /&gt;Sevmeyi de terk etmeyi de&lt;br /&gt;Koktuğumuz o gözlerin&lt;br /&gt;Karşısında direnmeyi de&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bitmesin hikayemiz..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bu sözlerin üzerine bişey söylemeye bile gerek yok aslında.. O kadar güzel anlatmış ki, özetlemiş ki herşeyi.. Belki her şeyin üstesinde gelebiliriz fakat hayatımıza bir kez aldığımız, sevdiğimiz insanları çıkarmayı, terketmeyi beceremiyoruz bir türlü.. En azından ben öyleyim..&lt;br /&gt;Hadi bağıra bağıra (kötü sesimiz yüzünden böğüre böğüre de olabilir bu  ) söyleyelim birlikte...</content><link rel='enclosure' type='video/mp4' href='http://www.blogger.com/video-play.mp4?contentId=3b9e59704c52fa9f&amp;type=video%2Fmp4' length='0'/><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/2131785471886359158/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/2131785471886359158?isPopup=true' title='1 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/2131785471886359158'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/2131785471886359158'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/biz-hic-beceremedik-sevmeyi-de.html' title='“Biz hiç beceremedik Sevmeyi de Terketmeyi de”'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-6383164750190481993</id><published>2011-06-14T15:49:00.003+03:00</published><updated>2011-06-14T15:59:37.332+03:00</updated><title type='text'>Peki Bugünün Şirketleri Çalışandan Ne Bekliyor?</title><content type='html'>Bizler çalıştığımız ortamların daha yaratıcı, daha özgür, daha pozitif olmasını ve bize daha çok yetki verilmesini istiyoruz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Peki, çalışanlar olarak biz böyle bir ortamı hak ediyor muyuz? Bunları hak etmek için bizim hangi davranışları sergilememiz, hangi sorumlulukları üstlenmemiz gerekiyor?&lt;br /&gt;Üretim ilişkilerinin değişmesi, işletmelerde ihtiyaç duyulan insan profilini de değiştiriyor. Sanayi toplumunun gereği olan yapılar ortadan kalkarken bürokratik organizasyonların talep ettiği insan tipi de her geçen gün azalıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Peki, bizler birer çalışan olarak, içinde yaşadığımız zamanın şirketlerine uyum sağlayacak bir zihin yapısına sahip miyiz? Bizim davranışlarımız bu çağa uygun mu? Değiştirmemiz gereken taraflarımız var mı?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sanayi sonrası toplumunun iş ilişkileri eskiye kıyasla çok farklı. İçinde yaşadığımız dönemin getirdiği koşullar, çalışanların şirketle olan ilişkilerini derinden etkiliyor ve değiştiriyor. İçinde yaşadığımız dönemin kendine özgü koşulları var:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;• Değişim çok hızlı,&lt;br /&gt;• Belirsizlik artıyor,&lt;br /&gt;• Cep telefonu/internet teknolojileri sayesinde artık kimse bir mekana bağlı kalmak zorunda değil,&lt;br /&gt;• İş-özel hayat ayrımı giderek bulanıklaşıyor, hatta iç içe geçiyor,&lt;br /&gt;• İş hayatı her açıdan giderek daha az formel, iletişim ise senli/benli yaşanan bir samimiyete doğru gidiyor,&lt;br /&gt;• Şirketlerde en üst yönetici ile en alttaki çalışan arasındaki kademeler azalıyor,&lt;br /&gt;• Şirket içinde ve dışında bilgi, inanılmaz bir süratle akıyor,&lt;br /&gt;• İş ortamındaki kontrol esniyor, hatta çoğu zaman işi yapanın yaptığı işi başka kimsenin kendisinden daha iyi bilmesinden ötürü, onu kimse kontrol bile edemiyor. &lt;br /&gt;Değişen koşullar, çalışanların da kendilerini bu değişime uydurmalarını gerektiriyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Drucker’ın dediği gibi belki de tarihte ilk defa bir şirket bir adaya şu soruyu sormak ile karşı karşıya kalıyor: “Siz bizim şirketimize ne gibi bir katkı yapabilirsiniz?” Kulağa garip geliyor ama bundan sonra hepimizin daha sık duyacağı bir sorudur bu. Tarihte ilk defa çalışanların katkısı şirket tarafından değil kendileri tarafından tanımlanır hale geldi. Her geçen gün bu denge çalışanın daha baskın olacağı bir yöne doğru gidiyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bu koşullar altında, çalışanın yapması gerekenler de değişiyor. Bir çalışan olarak,&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;• Kendi iş tariflerinizi yazıp şirkete yapacağınız katkıyı anlatabiliyor musunuz?&lt;br /&gt;• Artık hepimiz daha çok çalışmak zorundayız. Siz de buna hazır mısınız? Eskiye kıyasla daha fazla işi, daha hızlı ve daha iyi yapmaya hazır mısınız?&lt;br /&gt;• Şirketin hedefini anlayıp, kendi katkınızın ve rolünüzün ne olacağını saptayıp, size kimsenin talimat vermesini beklemeden inisiyatif alabiliyor musunuz? Buna hazır mısınız? Kendinizin patronu olabilir misiniz?&lt;br /&gt;• Çalıştığınız şirketteki matris yapısı nedeniyle, birden fazla kişiye bağlı çalışmak zorundasınız. Yani bir değil birçok patronunuz olacak. Bu durumu gönülden kabul etmeye, bu ilişkileri stres yapmadan bir dengede tutarak yürütmeye hazır mısınız?&lt;br /&gt;• Eskiye kıyasla daha senli-benli, biçimsel olarak daha rahat, iş giysilerinin de buna göre değiştiği bir ortamda çalışacaksınız. Ancak bu rahatlık şekilsel olmayan yeni “ciddiyetler” gerektirecek. Buna uyum gösterebilir misiniz?&lt;br /&gt;• Biçimsel unsurların giderek esnediği bu iş ortamında yapacağınız iş sizden eskiye kıyasla kendinizi çok daha fazla işe vermenizi gerektirecek. Her geçen gün artan rekabet, şirketlerin çalışanlardan daha fazlasını talep etmelerini gerektirecek. Daha çok çalışmaya, daha çok sorumluluk almaya hazır mısınız? Birden fazla fonksiyon üstlenmeye hazır mısınız?&lt;br /&gt;• Çalışmaya başladıktan kısa bir süre sonra şirketinizin yapısı yeniden organize olacak. Sizin başka bir bölümde, başka bir işi yapmanız gerekecek. Şirketiniz sürekli yeniden organize olarak değişime ayak uydurmaya çalışacak ve sizden de gereğini isteyecek. Buna hazır mısınız?&lt;br /&gt;• Bundan böyle özel hayatınızın ve iş hayatınızın sınırları net olarak tanımlanamayacak. Bir akşam yemeğinde ya da hafta sonunda çok önemli bir konuda sizin katkınız istenebilecek. Buna gönülden zaman ayırmaya, bunu doğal karşılamaya hazır mısınız?&lt;br /&gt;• İçinde yaşadığımız zamanda şirketlerin en çok pozitif tavır içinde olan çalışana ihtiyaç duyduğuna ve sizden her koşulda olumlu tavır ve davranışlar bekleneceğini ve  hiçbir zaman etrafa olumsuz bir elektrik vermemeniz gerektiğini biliyor musunuz?&lt;br /&gt;• Her şeyden önemlisi, yapacağınız işlerin, üstleneceğiniz sorumlulukların hesabını vermeye hazır mısınız?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;İçinde yaşadığımız dönem şirketler için zor olduğu kadar çalışanlar için de zordur. Bundan doğal ne olabilir ki?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Eskiden çok ciddi görünen ama özünde son derece gayri-ciddi işlerin yapıldığı şirketlerin yerini, artık gerek davranış biçimleri, kılık kıyafet, çalışma ortamları ve kurumsal kültürleriyle çok daha az ciddi görünen ama eskiye kıyasla çok daha ciddi işlerin yapıldığı şirketler aldı.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bugünün şirketlerine en uygun insanlar, T harfiyle tarif edilen insanlardır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bu insanlar aynen T harfinin yere saplanan gövdesi gibi “kendi alanlarında derinlemesine bilgi ve uzmanlıkları olan; ama aynı zamanda da T harfinin kolları gibi geniş bir alanda “bilgi ve fikir sahibi” olan, merakları gelişkin, birden çok hobileri olan, yaşamı seven, çalışmak kadar eğlenmeyi bilen insanlardır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bugünün sorunlara çözüm üretebilenler, en çok T Model insanlar arasından çıkıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Her birimizin kendi uzmanlık alanlarımızdaki bilgi ve becerileri geliştirmemiz kadar yeni şeyler öğrenmemizi de çok önemsiyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bu sebeple hayatı âdeta bitmez bir “öğrencilik” gibi yaşayan insanlara müthiş bir saygı duyuyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;T Model insanlar,  zamanlarını etkin kullanabilen insanlar. Geniş ilgi alanları sayesinde çok farklı insanlarla diyalog ve dil birliği kurabiliyorlar. Farklı alanlarda edindikleri bilgi, deneyim ve izlenimleri, kendi alanlarına aktararak sıradan bir çalışana göre çok daha yaratıcı ve yenilikçi olabiliyorlar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Richard Florida’nın dediği gibi &lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;yaratıcı, üretken ve dinamik insanlar, çevrelerine yaydıkları pozitif enerji ile kendileri gibi yetenekli insanları da bulundukları yere çekiyorlar.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;T model insanların özellikleri potansiyel olarak hepimizde mevcuttur.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Kendimizi geliştirmenin sadece iş hayatımızı değil, sosyal ve özel hayatlarımızı da zenginleştireceğini düşünüyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Kendimizi geliştirme sorumluğumuz var. Bunun bilincinde olmamız lazım. Çalıştığımız ortamlardan istediğimiz özerkliği, özgürlüğü, imkanları ve konforu alabilmemiz için hem kendimizi geliştirmemiz hem de bugünün şirketlerinin bizden istediği (yukarıda anlatmaya çalıştığım) davranışları sergilememiz lazım.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Bunların hepsini, hatta fazlasını yapabiliriz. Yeter ki bakış açımızı buna göre şekillendirelim.&lt;/span&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/6383164750190481993/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/6383164750190481993?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/6383164750190481993'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/6383164750190481993'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/bugunun-sirketleri-calsandan-ne.html' title='Peki Bugünün Şirketleri Çalışandan Ne Bekliyor?'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-3602600568366080071</id><published>2011-06-14T15:22:00.003+03:00</published><updated>2011-06-14T15:35:09.956+03:00</updated><title type='text'>Bugünün Çalışanlar Ne İsterler?</title><content type='html'>Bir organizasyonun amacı, insanların tek başlarına katiyen elde edemeyecekleri sonuçları, bir araya gelerek elde etmelerini sağlamaktır. Bu ancak insanların iyi ve güçlü özelliklerinin, bir lider tarafından ortaya çıkartılmasıyla mümkün olur. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Şirketlerin var oluş nedeni insanların sahip olduğu potansiyeli ortaya çıkarmaktır.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Peki, sizin çalıştığınız ya da bildiğiniz şirketler bunu tam anlamıyla gerçekleştirebiliyor mu? Ne kadarını gerçekleştiriyor? Sizce bu şirketler, çalışanların en iyi özelliklerinden yararlanmasını biliyor mu?&lt;br /&gt;Peki, ne yapılırsa çalışanların katkısını en üst noktaya çıkarmak mümkün olur? Ne yapılırsa çalışanlar gönüllü olarak kendilerini işe verirler? &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Google’da çalışanlar mesainin ortasında yüzme havuzuna gidebiliyorlar. Evcil hayvanlarını işe getirebiliyorlar. Ofiste bilardo ya da bilgisayar oyunu oynayabiliyorlar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Google’un yaptıklarını, bugün her şirket kolaylıkla yapamaz elbette, ama Google bize sanayi sonrası toplumunda şirketlerinin nasıl olacağını gösteren canlı bir örnek.&lt;br /&gt;Artık insanlar hiyerarşinin yüceltildiği ortamlarda çalışmak istemiyorlar. Sıcak, içten ilişkiler kurabilecekleri,pozitif ve yaratıcı ortamlarda çalışmak istiyorlar.&lt;br /&gt;Yaratıcılıklarını katarak farklılık yaratabilecekleri, kendi kendilerinin patronu olabilecekleri ve işe olan katkılarını görerek, sonuç alabilecekleri çalışma ortamları istiyorlar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;İşin hoş tarafı ise sanayi sonrası toplumunda yeni nesil şirketlerin ihtiyacı olan çalışan profili de aynen bu özelliklere sahip  insanlar. Yeni nesil şirketler; yaratıcı, inisiyatif alan, belirli bir alanda uzman olsa da çok farklı ilgi alanı olan , öğrenmeye açık, kendi içsel disipliniyle çalışan insanlara ihtiyaç duyuyor . &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Ancak bu tarz insanlar yaratıcı, yenilikçi fikirleri üretebiliyorlar.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sanayi sonrası toplumunda yeni nesil şirketlerin yaptıkları işe kendilerini tamamiyle verecek, işlerini en az özel hayatları kadar önemseyecek insanlara ihtiyacı var.&lt;br /&gt;Maalesef Türkiye çalışanların mutluluğuyla öne çıkan bir ülke değil. İnsan kaynakları alanında faaliyet gösteren Kelly Services adlı araştırma şirketinin 28 ülkeyi kapsayan “Global İşgücü Endeksine” göre Türkiye, Rusya ve Macaristan’ın ardından çalışanların en mutsuz olduğu üçüncü ülke konumunda.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bizim ülkemizdeki yaygın düşünceye göre, insanların işlerinde mutlu olmaları gerekmez. İş iştir, sevilmesi gerekmez! Oysa bu anlayışın tam tersini hayata geçiren ve inanılmaz başarılar elde eden örnekler hızla artıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Geleneksel yönetim anlayışını alt üst eden ünlü Brezilyalı işadamı Ricardo Semler’in babasından batma noktasında devralarak, bir dizi inanılması güç yöntemle beş yıl içinde Brezilya Şirketler liginin zirvesine çıkardığı Semco, yeni nesil şirketlerin nasıl olacağını gösteren canlı bir örnek, Semco. Bu gibi şirketleri inceleyip onlardan öğreneceğimiz çok şey var.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Semco’da işler nasıl yürür?&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;1-Resmi bir organizasyon şeması kullanılmaz. Organizasyon yapısı mutlaka resmedilmek istendiğinde, bu kurşun kalemle yapılır ve olabildiğince çabuk silinir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;2-Birileri işe alınır ya da terfi ettirilirken, o birimde çalışanlar, adaylarla görüşür ve onları değerlendirir. Çalışanların görüşleri mutlaka belirleyici olur.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;3-Esnek çalışma saatleri geçerlidir. Bu saatlerin belirlenmesi ve kaydının tutulmasının sorumluluğu her çalışanın kendisine aittir. İnsanlar farklı hızda çalışırlar ve performansları gün içindeki saatlere bağlı olarak farklılık gösterir. Her çalışan, kendi arzusuna ve biyolojik saatine uygun mesaiyi kendisi düzenleyebilir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;4-Tüm çalışanlar, çalışma ortamlarını hoşlarına gittiği gibi düzenleyebilirler. Duvarları ya da araç-gereçleri boyamak, çiçekler koymak, çevredeki alanı süslemek onlara kalmıştır. Bu konuda hiçbir merkezi kural yoktur. Etraftaki alanlar çalışanların beğeni ve arzularına göre değiştirilebilir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;5-Sendikalar, işçilerin kendilerini savunmalarının önemli bir aracıdır. İşçiler sendikalaşmakta özgürdür ve bağlantılı olanlara baskı yapılması kesinlikle yasaktır. Sendika ve yönetim arasında daima karşılıklı saygı ve diyalog olması için Semco kararlı bir çaba gösterir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;6-Temel felsefe yönetime katılım üzerine inşa edilmiştir. Çalışanların kabuğuna çekilmesi asla kabul görmez. Görüşlerini belirtmeleri, düşündüklerini daima söylemeleri istenir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;7-Herkese, yılda iki kez amirleri hakkında ne düşündüğü sorulur. Görüşlerin değerlendirilmesi aşamasında çok açık ve dürüst olmaları beklenir. Hiç kimsenin aklında soramadığı sorular kalmaz. Eğer liderin puanı üçüncü sefer de düşüyorsa görevine devam edemez.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;8-Astlara baskı uygulamak, onların korku ve güvensizlik içinde çalışmalarına neden olacak yöntemler uygulamak, herhangi bir saygısızlık içeren davranışta bulunmak, yetkinin kabul edilemez biçimde kullanılması olarak değerlendirilir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;9-Çalışanların iş güvencesi vardır. Herhangi birisi ancak uzun bir onay dizisinden sonra işten çıkarılabilir. Bu uygulama, Semco‘da kimsenin işten çıkartılmadığı anlamına gelmez, ama çalışanların iş güvencesini arttırır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;10-Kıyafetin ve görünümün önemi yoktur. Bir kişinin kıyafet ve görünümü, işe almada ya da terfide bir etmen değildir. Herkes, neyi giymekten hoşlandığını kendisi bilir. Çalışanların sağduyusuna güvenilir. Kurumsal kimliği temsil eden özel kıyafetler giymesi gereken personelin üniformalarının biçimine, rengine ve tarzına Genel Müdür değil o kıyafetleri giyecek olanlar karar verir. Onların da sağduyusuna ve zevkine güvenilir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;11-Bir kişinin özel hayatı ve özel sorunları kutsal olarak kabul edilir. İnsan kaynakları bölümü de, çalışanların özel yaşamlarını geliştirme konusunda ihtiyaç duyacakları her türlü yardımı ve desteği verir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;12-Beklenmeyen durumlarla karşılaşan işçiler şirkete borçlanabilir. Haliyle bir ev, bir araba satın almak ya da sıradan bir harcama yapmak için borç istenmesi bu politikaya dahil değildir. Ancak güç ve beklenmedik durumlarda, çalışanlar şirketten borç isteyebilir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;13-Çalışanlar, açık ve dürüst iletişim kurmak için çaba gösterirler. Herkes diğerinin söylediğine inanmak durumundadır. Şüphede olan kişi, hakkı olan şeffaflığı talep eder.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;14-Bir ödüllendirme politikası yoktur. Semco‘da düşüncelerin açıkça söylenmesi istenir, tüm görüşler dikkate alınır. Buna karşın önerilerin ödüllendirilmesinin sağlıklı olduğuna inanılmaz. Şirketin iyiliği için öneride bulunmak, her çalışanın yapması gereken en doğal şeydir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;15-Herkesin yıllık tatilini kullanması zorunludur. Bu, çalışanların sağlığı ve işyerinin iyiliği açısından hayati derecede önemlidir. Hiçbir gerekçe, tatili geciktirmeyi haklı gösteremez.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;16-Amaç büyük ve mutlu bir aile olmak değildir. Başarılı bir iş yeri olmak amaçlanır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;17-Çalışanların ücretlerini kendilerinin belirleyeceği bir sisteme geçmek için çaba gösterilir. Şimdilik çalışanların  %25’i kendi ücretini belirliyor. (Cisco’da bu yıllardır yapılıyor)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;18-Şirkette kimse toplantılara katılmak zorunda değildir. Eğer ilgilenmiyorsa katılmaz. Eğer bir raporun acelesi yoksa yazılmaz. Sabahlayarak yazılan ve sonra yöneticinin masasında bekleyen raporlar yoktur.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;19-Semco‘da çalışan herkes yetişkin bir insandır. Herhangi bir çalışana çocuk gibi davranıp ne zaman tatile gideceğini, ne giyeceğini, unvanının ne olacağını kimse söylemez. Mesela satın alma bölümünde çalışan birisi kartvizitine &quot;tedarikten sorumlu kraliyet üyesi&quot; ünvanını yazabilir. Şirket bunu hoşgörür. Şirket için önemli olan ünvan değil çalışanın işini sahiplenmesi ve iyi yapmasıdır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ricardo Semler, “Kimin kaç saat çalıştığını, ne giydiğini bilmek istemiyorum. İsterse sahilde çalışsın, nerede çalıştığı umurumda değil, önemli olan sonuca ulaşması.“ diyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ricardo Semler‘in babasıyla girdiği çatışma sonrası şirketlerin yönetimini devralması, Brezilya‘nın yüksek enflasyon döneminde kendine özgü koşulları, Semco şirketlerinin bulundukları sektörlerdeki rekabet gücü gibi çok değişik faktör, Semco‘nun kendine has koşullarını yaratmıştı. Ricardo Semler çareyi, henüz 21 yaşında yönetimi devraldığında üst yöneticilerin yaklaşık yüzde 60‘ını işten çıkarıp, yukarıda anlattığım uygulamaları başlatmakta bulmuştu.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sizin çalıştığınız ya da sahip olduğunuz şirketin kendi tarihsel koşulları elbette Ricardo Semler‘inkilerden farklıdır. Hiç birimizin yukarıda okuduklarınızın hepsini birden yapmak gibi bir zorunluluk içinde olduğunu düşünmüyorum. Ama benim anlatmak istediğim, Ricardo Semler‘in uygulamalarından öğreneceğimiz ve kendi işimize uygulayarak başarılı olacağımız derslerin olduğudur. Ricardo Semler yeni dönemin, yani sanayi sonrası toplumun simgesi olan bir liderdir. Düşüncelerini radikal bulabilirsiniz hatta bunlardan korkabilirsiniz, ama Ricardo Semler‘in içinde bulunduğumuz &quot;zamanın ruhunu&quot; yansıttığını inkar edemezsiniz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ben, insanların mutlu olacakları bir iş ortamının bugünün şirketleri için bir zorunluluk olduğunu düşünüyorum. Ayakta kalabilmek için yerine getirmeleri gereken bir zorunluluk.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Rekabetin hiç olmadığı kadar sertleştiği ve maliyet baskısının her gün arttığı koşullarda, inovatif bir şirket  olabilmek için çalışanların mutlu olacakları ve kendilerini işlerine adayacakları ortamlar yaratmak mecburiyetindeyiz. Ancak  mutlu olan insanlar yaptıkları işte yaratıcı olurlar.  &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Freud‘e göre,  mutlu bir hayatın sırrı “&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;çalışmak ve sevmek&lt;/span&gt;”tir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Freud‘un bu görüşünü ilk kez duyduğumda, insanın iş hayatında çalışıp üretmesi ve buna ek olarak sevip sevileceği bir özel hayata sahip olması durumda mutlu olacağı şeklinde yorumlamıştım. Yani çalışmak iş hayatına ait bir fiil; sevmek de özel hayata ait bir fiildi benim için. Uzun yıllar sevmek fiili ile çalışmak fiili yanyana gelmedi kafamın içinde.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Oysa bugün çok iyi biliyorum ki, gerçek anlamda çalışmak ve üretmek ancak sevmekle mümkün.&lt;/span&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/3602600568366080071/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/3602600568366080071?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/3602600568366080071'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/3602600568366080071'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/bugunun-calsanlar-ne-isterler.html' title='Bugünün Çalışanlar Ne İsterler?'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-4639580780675972887</id><published>2011-06-08T19:24:00.002+03:00</published><updated>2011-06-08T19:30:11.377+03:00</updated><title type='text'>Tazelenmek İçin Terk Etmesini Bilmek Gerekir</title><content type='html'>Çocukluğumuzdan beri bizlere zorluklarla mücadele etmek, ısrarcı olmak, vazgeçmemek, pes etmemek gerektiği öğretildi. Hatta bir kısmımıza sorgulamanın, düzene çomak sokmanın günah olduğu…&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Karşımıza imkansızlıklar çıktığında bile mutlaka bir yol bulmak zorunda hissediyoruz kendimizi.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bütün &lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;kahramanların &lt;/span&gt;öyküleri mücadele üzerinedir. Onlar böyle yaptıkları için kahraman olmuşlardır. Biz de onların nasıl kahraman olduklarını çok iyi öğrendiğimizden, hepimiz kahramanlığın “asla vazgeçmemek” olduğunu biliriz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Üstelik hepimizin buna benzer öyküleri vardır. Hepimizin, kendi çapında “kahramanlıkları” vardır. Kahramanlığın ne olduğunu biliriz. Direnmek, dayanmak, vazgeçmemek, pes etmemek bilinçaltımıza kazınmıştır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Fakat hayat her zaman direnmekle yaşanmıyor. Öyle anlar, öyle durumlar var ki artık gerçekçi olmak ve o işin olmayacağını, o ilişkinin yürümeyeceğini kabul etmek gerekir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Kabul etmek ve vazgeçmek gerekir.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ama vazgeçmeyi gerektiren o zamanı bilmek hiç de kolay değil. Çünkü atalarımız hayatta kalmak için “ölümüne” mücadele ettikleri için, bu davranışı bize genetik bir miras olarak bırakmışlardır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Biz de bu genetik mirasla yaşarken karşımızı “artık oluru kalmamış” durumlar çıktığında bile hala mücadele etmeye devam ederiz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bu nedenle emek verilen bir ilişkiden, bir işten, bir fikirden vazgeçmek dünyanın en zor şeylerinden biridir. Kendimiz, ailemiz, şirketimiz için artık ‘faydası kalmamış’ olanı terk etmek zor gelir bize.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ne kadar başarısız olursa olsun koltuğunu bir türlü bırakamayan politikacılar; akademik hayatta bir türlü emekliliğini isteyip de yerlerini gençlere bırakamayan yaşlı başlı profesörler; başarısız olduğu için şirketin kaynaklarını tüketmeye devam eden zamanı geçmiş ya da baştan ölü doğmuş ürünler/kişiler hep vazgeçmesini bilmemenin örnekleridir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bitirmesini bilmemek, özel hayatımızda da yakamıza yapışan bir zulümdür. Ne kadar cendereye dönüşse de bir türlü vazgeçemediğimiz ilişkilerimiz, evliliklerimiz hep &lt;br /&gt;bitirmesini bilememekten kaynaklanır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sadece kendisine güvensiz ya da zayıf kişiler değil; birçok zeki ve güçlü insan da kendisi için kötü olduğunu bildiği halde gerek profesyonel, gerekse özel hayatında bir türlü bitirmeyi başaramaz. Sanki bilmekle yapmak arasında bir uçurum vardır. Bu insanlar bir türlü düşüncelerini hayata geçiremezler. İçlerinde bir şeyler engeller onları. Bitirmenin daha doğru olduğunu bilseler de, mesele ‘yapmaya’ gelince dehşete düşerler. Kimi zaman bitirmenin eşiğine kadar gelirler, ama sonra vazgeçerler. Bazı mazeretler bularak kendilerini kısırdöngüye hapsederler.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bir ortaklığı bitirememek, bir iş ilişkisini bitirememek, bir ürünü üretmeyi durduramamak aslında düşündüğümüzden çok daha sık rastlanan bir durumdur.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bugün Türkiye’deki (ve dünyadaki) şirketlerde “&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;bitkisel hayatta&lt;/span&gt;” yaşayan ama aslında “&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;ömrünü tamamlamış&lt;/span&gt;” birçok ürün ve çalışan var. Bunlar, şirketlerin kaynaklarını tüketmeye devam ediyor, zararlar sürekli büyüyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;“Vazgeçmesini bilmemek, yarının fırsatlarını geçmişe kurban etmek demektir, “ölümcül bir günahtır!””&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/4639580780675972887/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/4639580780675972887?isPopup=true' title='1 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/4639580780675972887'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/4639580780675972887'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/tazelenmek-icin-terk-etmesini-bilmek.html' title='Tazelenmek İçin Terk Etmesini Bilmek Gerekir'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-1260127796555988863</id><published>2011-06-08T16:11:00.002+03:00</published><updated>2011-06-08T16:13:40.603+03:00</updated><title type='text'>Aşikar Olanı Görmek Çok Mu Zor?</title><content type='html'>Meşhur soba borusu fıkrasını bilir misiniz?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Fizikçi, matematikçi, kimyacı ve jeologdan oluşan bir ekip bir araştırma için arazide bulunmaktadır. Birden yağmur bastırır. Bilim adamları hemen yakındaki bir eve sığınırlar. Ev sahibi misafirlere bir şeyler ikram etmek için mutfağa gider. Bu arada hepsinin dikkati ortada duran sobaya toplanır; çünkü soba yerden bir metre kadar yukarda, üst üste dizili taşların üzerinde durmaktadır. Üstatlar sobanın neden taşların üzerinde durduğu hakkında tartışmaya başlarlar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Kimyacı, &quot;Adam sobayı yükselterek aktivasyon enerjisini düşürmüş, böylece daha kolay yakmayı amaçlamış olmalı.” der. Fizikçi, &quot;Adam sobayı yükselterek konveksiyon yoluyla odanın daha kısa sürede ısınmasını sağlamak istemiştir.” diye iddia eder. Jeolog, &quot;Burası tektonik hareketlilik bölgesi olduğundan herhangi bir deprem anında sobanın taşların üzerine yıkılmasını sağlayarak yangın olasılığını azaltmayı amaçlamış olması daha muhtemeldir.” diye bir açıklama getirir. Matematikçi, &quot;Sobayı odanın geometrik merkezine kurmuş, böylece odanın düzgün bir şekilde ısınmasını sağlamış, bunu anlamayacak ne var.” diye herkese küçümseyerek bakar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bu sırada ev sahibi, elinde çaylarla içeri girer. Bilim adamları ona sobanın yukarda olmasının nedenini sorarlar. Adam hiç düşünmeden cevap verir: “Hava birden soğudu, tam sobayı kuracaktık boru yetmedi, kasabaya varamadık, oğul getir taşları bu sene de böyle oluversin dedik.” der.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Çoğu zaman olayların nedenleri bu kadar basittir. Hatta o kadar basittir ki, aşikar olan gerçeği öğrendiğimiz zaman şaşırırız.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Kendi hayatlarımızda karşılaştığımız pek çok sorun da böyledir; ama bizim zihnimiz bize oyun oynar, genellikle işleri biz zorlaştırırız.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Entelektüel seviyemiz, bilgi ve eğitimimiz yükseldikçe apaçık ortada duran, aşikar olan gerçekleri görmezden geliyoruz. Bir problemin çözümünün basit olabileceğini kabul etmek istemiyoruz. Bunun yerine işleri daha çetrefil hale getiren karmaşık yollara sapmayı tercih ediyoruz. Hayatı zorlaştırıyoruz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Yalın ve bariz çözümlerden insanlar pek etkilenmiyorlar. “Bunda ne var, bunu herkes bilir.” psikolojisine giriyorlar.  Çözümün apaçık olması insanlara ters geliyor. İnsanlar aşikar çözümler yerine “aşırı mühendislik” sevdasına kapılıyorlar.&lt;br /&gt;Çözümlerin karmaşık olması gerektiği yanılgısı, bence çağımızın bir hastalığı. İster küçük ister büyük olsun, günümüzün şirketlerinde bu hastalığa çok sık rastlıyoruz. Küçük şirketler kendilerine olan güvensizliklerinden dolayı aşikar çözümlere itibar etmiyor. Büyük şirketlerde ise durum farklı. Sorumlulukların birçok departmana bölünmüş olması, her bölümün kendisine “iş çıkarma” hevesi ve parasal imkanların bol olmasından dolayı son derece aşikar çözümleri hemen hayata geçirmek yerine bu şirketlerde inanılmaz zaman, emek ve para harcanarak karmaşık çözümler üretiliyor. Üstelik bu “aşırı mühendislik” marifetiyle bulunan çözümler çoğu zaman yanlış çözüm oluyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En basit konular, “etkileyici olmak” ya da “göz boyamak” adına gereksiz yere karmaşık bir hale getiriliyor. (&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Bence bu göz boyamanın en yaygın kullanılan yöntemi de powerpoint’lerle yapılan sunumlar.&lt;/span&gt;)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;İnsanlar en yalın konuları anlatmak için bile birçok teknik terim kullanmayı, işi dolambaçlı hale getirmeyi daha “havalı” buluyorlar.  Az kişinin anlayacağı bir dille konuşup herkesin hemen kavrayamayacağı çözümler getirmenin daha etkileyici olacağını düşünüyorlar. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En sıradan konuları bile karmaşık hale getirmeyi kendisine iş edinmiş birçok insan var. Bazıları entelektüel görünmek hevesiyle incir çekirdeğini doldurmayacak konuları “hayatın sırlarından” söz ediyormuş edasıyla anlatırken bazıları da en basit teknik bir konuyu bile “atom mühendisi” havasıyla dile getiriyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bu eğilim iş dünyasında her günkü toplantılarda da karşımıza çıkıyor. Çözümün gayet aşikar olduğu birçok durumda, yöneticinin biri kendi egosunu tatmin etmek için tartışılan konuyu içinden çıkılmaz hale getirebiliyor. Şirketin kolayca karar alıp uygulamaya geçeceği bir konuda boşuna emek, zaman ve para harcanıyor. Çalışanların morali, motivasyonu bozuluyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Şunu bilmeliyiz ki herkes basit olanı karmaşık hale getirebilir. Bunu bilinçli olarak kafaları bulandırmak için yapabileceği gibi konuya tam hakim olmadığı için acemilikle de yapabilir; ama marifet, karmaşık olanı yalınlaştırmaktır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Basitleştirmek, yalınlaşmak ve sade düşünmek hem bireysel hem de kurumsal anlamda başarıya giden gerçek bir formüldür; ama konuları basitleştirip, sadeleştirmek ve bir çocuğun bile anlayabileceği hale getirmek emek isteyen bir süreçtir. Karmaşık bir konuyu bir ev kadınının anlayabileceği basitliğe indirgemek göründüğünden daha zahmetli bir iştir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bir konuyu sadeleştirebilmek için düşünmek ve üzerinde yoğunlaşmaya zaman ayırmak gerekir. Bu sebeple gözümüzün önünde duran, ayan beyan görünen çözümleri bulabilmek için sakinleşmek, yavaşlamak ve içinde yaşadığımız ana odaklanmak zorundayız. &lt;br /&gt;Oysa içinde yaşadığımız çağdaki bilgi patlaması, hepimizi “düşünce temelli” değil “reaksiyon temelli” bir davranışa itiyor. Sorunları sakince düşünerek düz yolları seçmek yerine daha fazla bilgi kullanarak tepkisel davranıp karmaşık çözümler arıyoruz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Çoğu durumda önemli kararlar alırken topladığımız bilgilerin pek azından yararlanırız; ama biz hep daha faza bilgi toplamak ister ve sonunda bu sürecin esiri oluruz. Bilgi toplamaktan soruna odaklanmaz ve çözüme ulaşamaz oluruz. Karar almayı ve harekete geçmeyi erteler ve kendimizi bilgi toplama, tartışma, beyin fırtınası gibi entelektüel bir süreçte tutmayı yeğleriz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ben bunun şifa bulmamız gereken bir hastalık olduğunu düşünüyorum. Dikkatimizi dağıtan ayrıntılardan ve ihtiyacımız olmayan bilgilerden arınmak için mücadele etmemiz gerektiğini düşünüyorum. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bilmek, “bilgi hamallığı” değildir. Bilgelik, hangi bilgilere ihtiyacımız olmadığını fark etmekten geçer. Bilgeliğe giden yol, “aşırı mühendislik” yapmak yerine sorunları ve çözümleri basitleştirmektir. Bu yolda karmaşık olan arındıkça zihnimiz berraklaşır ve bize düşünmek ve karar almak için daha fazla zaman kalır. Dikkatimiz ve zihnimiz berraklaşır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aşikar olanı görmenin yolu sağduyuyla düşünmektir. Sağduyu bizim farkında olmadığımız bilgidir. Bu bilgi hiç eğitim görmemiş insanlarda da vardır. Hepimizde vardır. Sağduyulu olmak eğitimli olmaktan çok insanın gerçekleri görmesi için gözünü açması ve gördüğünü kendine güvenle ifade edebilmesidir. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sağduyu, yaşadıklarımızı anlamaya gösterdiğimiz çabayla ulaşılan bir akıl seviyesidir. Sağduyu, kişisel deneyimlerimizle oluşturduğumuz bir birikimdir. Aslında hepimizin doğuştan sahip olduğu bu yetkinlik maalesef eğitimle köreltiliyor. Çocukken kralın çıplak olduğunu gören insanlar, büyüyünce körleşiyorlar. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bu körlük iş hayatında da peşimizi bırakmıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Çoğu zaman bir markanın konumlandırma yolu apaçık ortadadır. Bir şirketin itibarını yönetmenin özü anne-babamızın bize öğrettiği “ahlak değerleridir”. “Kurumsal yönetişim” gibi teknik bir terimle anlatılmak istenen ise “şeffaflık”, “dürüstlük”, “hesap vermek” gibi son derece yalın ve herkesçe bilinen öğretilerdir.&lt;br /&gt;Bence bunları bilmek için hiç birimizin “aşırı mühendislik” yapmasına ihtiyacı yok. Bu konular bir kere duyduğumuzda hepimizin hemen bileceği konulardır. Bunları hayata geçirmek ise son derece yalın tercihlerden ibarettir. Yeter ki bu tercihleri yapacak cesaretimiz ve özgüvenimiz olsun.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sağduyumuzu geliştirmek için farkında olmadan bildiklerimize güvenmeliyiz. Aşikar olanı görüp bunu ifade etmekten ve yalın çözümler getirmekten korkmamalıyız.&lt;br /&gt;Hayattaki en zarif çözümlerin en aşikar çözümler olduğunu hep aklımızda tutmalıyız</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/1260127796555988863/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/1260127796555988863?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/1260127796555988863'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/1260127796555988863'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/asikar-olan-gormek-cok-mu-zor.html' title='Aşikar Olanı Görmek Çok Mu Zor?'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-5883600274659999052</id><published>2011-06-08T15:39:00.000+03:00</published><updated>2011-06-08T15:40:10.253+03:00</updated><title type='text'>On Adımda Yalın Çözüm</title><content type='html'>Siz bilgisayarınızın bütün özelliklerinden yararlanıyor musunuz? &lt;br /&gt;Peki televizyonunuzun her işlevini kullanıyor musunuz? Bırakın işlevlerini TV kanallarının hepsini izlediniz mi?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Kim bilir evinizdeki bulaşık makinesi ya da çamaşır makinesinin kullanmadığınız ne çok özelliği vardır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Acaba bilgisayarların kullanmadığımız özelliklerine para vermeseydik bunları ne kadar ucuza satın alırdık? &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hayatımıza giren ürünlerin işimize yaramayan ne kadar çok özelliği var ve çoğu ürün ne kadar karmaşık.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Siz de benim gibi elektronik aletlerin kullanma kılavuzlarını çok karmaşık buluyor musunuz? &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Kullandığımız aletler daha yalın, daha sade, daha basit olsaydı hayatımız daha kolay olmaz mıydı? &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bunu yapabilen bazı markalar var. Bunlar tüketicilerin beklentileini daha iyi anlıyor, ürünleri daha sade bir şekilde sunmanın yollarını ustaca buluyor. Mesela Google ana sayfasını düşünün, bu sayfada sadece bir pencereyle karşılaşıyorsunuz ve içine bir soru yazıp gönderdiğinizde bir saniyeden daha kısa bir sürede onlarca sayfa cevap alıyorsunuz. Kullanıcı için ne kadar yalın, ne kadar sade ve ne kadar basit değil mi? Oysa bu yalın çözümün arkasında binlerce mühendisin emeği ve son derece karmaşık bir sistem var; ama Google kullanırken biz bunları hiç hissetmiyor hiç görmüyoruz. Google aslında karmaşık bir sistemdir; ama bize yansıyan yüzü son derece yalındır.&lt;br /&gt;Apple ürünleri de aynı mantıkla üretilir, arkasındaki karmaşık teknolojiye rağmen kullanıcı için hayat son derece yalındır. Apple ürünlerinin tamamı “kullanıcı dostu” olmak üzere tasarlanmıştır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Philips de “Sense and simplicitiy” (Hisset ve basitleştir) felsefesini benimseyerek aynı amacı güdüyor. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Marka dünyasının geleceği “simplexity” (Simple complexity - Jeffrey Kluger) anlayışı üzerine kuruluyor. Karmaşık olanın basitleştirilmesi anlamına gelen Simplexity, Google ve Apple’da olduğu gibi çok başarılı bir marka cazibesi ve müşteri bağlılığı yaratıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Simplexity anlayışı daha akıllı, daha “yalın” ama aynı zamanda daha “kaliteli” bir hayatı amaçlıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;2004 yılında Prof. John Maeda başkanlığında “basitlik konsorsiyumu” (MIT Simplicity Consortium) adını verdiği bir girişim başlattı. Bu konsorsiyumun misyonu, teknolojinin hayatımızda yarattığı karmaşıkla baş etmek ve zeki ama aynı zamanda zarif çözümler bulmaktı. Konsorsiyum, &quot;azın çok olacağı&quot; bir gelecek yaratmak için çaba gösteriyor. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;John Maeda, kendisini “Hayatın anlamını anlamaya çalışan hümanist bir teknoloji bilimcisi” olarak tanımlıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Madea’nın sadeleşmek için önerdiği on basit adım var.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;1. Sadeliğe ulaşmanın birinci ilkesi &quot;azaltmaktır&quot;. Esas olanı kaybetmeden “olmasa da olabilecek” her ayrıntıdan kurtulmak yaşamı kolaylaştırır. Bu yalınlığın en önemli adımıdır. Yeni nesil tasarımların tamamı bu ilke üzerine kuruludur: Fazlalıklardan kurtul!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;2. Karışıklığı ortadan kaldırmanın en önemli yollarından biri düzenleme yapmaktır. Derli toplu olan her şey daha yalın görünür, dikkatimizi yormayan her şey hayatımızı kolaylaştırır. Bilgisayarlarımızda konulara göre dosyalar oluşturmak, bizim dikkatimizi rahatlatır. Yorulmadan çalışmamızı sağlar. Yaşadığımız alanları düzenlemek zihin açar. Düzen dinginlik getirir, nefes aldırır. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;3. Zamandan tasarruf etmek hayatı sadeleştirir. Zamanı iyi ve verimli kullanmak karmaşık olanı sadeleştirir. En iyi tasarım, kullanıcıya en az zaman harcatan tasarımdır. Bütün tasarımcıların ürünlerini bu anlayışla yaratmaları gerekir. İçinde yaşadığmız &quot;bolluk&quot; çağının en kıt kaynağı zamandır. Düne kıyasla bugün hepimizin daha çok yapacağı iş var; ama hepimizin zamanı daha fazla işe bölünmüş durumda. Hepimiz dikkat fakiri olduk, zaman hepimiz için çok değerli. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;4. Bilgi sahibi olmak, bilgi edinmek bir işi basitleştiren en önemli unsurlardan biridir. Eğer bir işin nasıl yapılacağını bilmiyorsak, bu iş bize çok zor ve karmaşık gelir. Oysa öğrenmek, bilgi edinmek ya da bir bilene sormak önümüzü aydınlatır, zihnimiz açar. Bir işin nasıl yapılacağına vakıf olmak işleri kolaylaştırır ve o işi yapılabilir kılar. Bir şeyi öğrenmek zaman kaybı gibi görünebilir; ama bir işe koyulduktan sonra bilgisizlik nedeniyle başa dönmek daha fazla zaman kaybettirir. Oysa nasıl yapılacağını bilmek en büyük kolaylıktır. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;5. Basitleştirmek, sadeleşmek ve hafiflemek için önce karmaşıklığı bilmek gerekir. Bu anlamda basitliğin karmaşaya, karmaşanın ise sadeliğe ihtiyacı vardır. Eğer yalın çözüm yaratmak istiyorsak neyin karmaşık olduğunu bilmemiz gerekir. Bir iş ancak zamanla yalınlaşır. Hiç bir ürün ilk tasarlandığı zaman yalın olma şansına sahip değildir. Hayat bizi zor olandan başlatır; ama eğer gerçekten istiyorsak ve yeterince emek harcarsak karmaşık olanı yalınlaştırabiliriz. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;6. İşleri ve olayları bir bağlam içinde, o işin etrafındaki unsurlarla ilişkilendirerek ele alırsak sadeleşmeye doğru gidebiliriz. Apple&#39;ın başarısı kullanıcının hangi işi hangi bağlamda yapacağını çok iyi analiz etmesinden kaynaklanır. Yalınlık çevresel faktörleri bir bağlam içinde ele alarak elde edilebilir. Kuşbakışıyla ilişkilendirdiğimiz her şey bizim için daha düzenli ve daha kolay algılanabilir hale gelir. Karmaşıktan basite doğru giderken her adım arasındaki bağlantıyı anlamak, bir sonraki adımı da görmemizi, dolayısıyla butün ilişkileri kavramamızı sağlar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;7. Yaptığımız her işe duygularımızı katmalıyız. Yaptıklarımız duygusal bir boyut kazandığında daha anlamlı olur. Eğer yaptığımız iş anlamlı ise ve duygularımızı yansıtıyorsa fazla ayrıntıya, fazla süse gerek kalmaz. Anlamlı olan bir şey ne kadar sade olursa olsun yine de değerli olur. Duygusal zekâsı yüksek olan her şey kullanıcısıyla bağ kurar ve her zaman daha anlaşılır olur. Anlam bulduğumuzda en zor işler bile kolaylaşır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;8. Daha sade bir hayata kavuşmak için mutlaka iş birlikleri yapmamız gerekir. Her işi kendimiz yapamayız. Bu özel hayatımızda oluduğu kadar iş hayatımızda da geçerli bir kuraldır. Hayatı daha yalın yaşamanın ön koşulu, iş birliği yapacağımız insanlara daha fazla güvenmektir. Yalınlığa ulaşmak için işbölümü yapmak, güvendiğimiz kişilerle işbirliğine gitmek, işleri delege etmek ve uzmanlığa güvenmek gerekir. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;9. Bazı şeyler ise asla daha fazla basitleşemez. Zamanla, deneyim kazandıkça yapılabileck olanla yapılamayacak olanın farkına varmayı öğrenmeliyiz. Bunu kabul edip, zorlamaktan vazgeçmeliyiz. Bazen inat etmemek, gereksiz yere zorlamamak ve işleri olduğu gibi kabul etmek lazımdır. Böyle bir kabulleniş aslında en çetrefilli işleri bile sabırla ve iç huzuruyla yapmamızı sağlar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;10.Basitlik, bariz olanı çıkarmak, anlamlı olanı eklemektir. Yalınlık gereğinden fazla olanları gözümüzün önünden akıllıca uzaklaştırmak, doğal ve açık olmak, amaca uygun olanları korumaktır. Yalınlığın en önemli kuralı, anlamlı (dolayısıyla gerekli) olanı ekleyip bariz bir şekilde gereksiz olanı çıkarmaktır.&lt;br /&gt;Madea’nın önerdiklerini yapabilmek için çok boyutlu düşünmek ve karmaşık ilişkileri yönetebilmek gerekir. Bir işi yalınlaştırabilmek ancak o işin girdisini-çıktısını en ince ayrıntısına kadar bilmekle mümkün olur. Bir işi sadeleştirmek için önce o işi çok iyi öğrenmek gerekir. Lüzumsuz parçalarından arınmış, yalın ve zarif bir ürün yaratabilmek için gerçekten ince kıvrımlı, gelişmiş bir zihnin ve deneyim gereklidir.&lt;br /&gt;Gerçekten de bugün ev hanımlarından CEO’lara kadar herkes hayatını sadeleştirerek kolaylaştırmak istiyor. Karmaşık ürünler insanları zorlamaktan ve yormaktan başka bir işe yaramıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bence hemen her alanda sistemin işlevine engel olmayacak şekilde bütün fazlalıklardan arınmak mümkündür. Gereksiz tüm özellikler çıktığında hemen her şey daha hafif, daha anlaşılır ve daha zarif olur; daha yalınlaşır ve kolaylaşır. Sade olan bir şey aynı zamanda daha özgün ve kolay anlaşılır, kolay kullanılır olur. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sadeleşmek “hayır” demeyi bilmekten geçer. Aklımıza her geleni yaptığımız işe dahil edersek ortaya karmakarışık bir şey çıkar; oysa sadelik sadece gerekli olanı almak ve diğer her şeye hayır diyebilmektir.Steve Jobs, “Odaklanma, karşınıza çıkan yüzlerce iyi fikre “hayır” diyebilmektir. Apple’da yapmış olduğumuz şeyler kadar yapmadığımız şeyler için de gurur duyuyorum.” diyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ben John Madea’nın bulgularından da hareketle hayatı ve işleri basitleştirebilmenin aslında bir bakış açısı, bir felsefe olduğuna inanıyorum. Yaptığımız her işi yalın ve zarif yapmak bir hayat görüşüdür, bir duruştur. Bence hepimizin, elimizden geldiğince hayatımızı yalınlaştırmamız gerekir. Gereksiz olan her üründen, her ayrıntıdan uzaklaşmız gerekir. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Küçük Prens&#39;in yazarı Antoine de Saint-Exupéry “Mükemmele ulaştığınızı ekleyecek bir şey olmadığında değil, çıkarılacak bir şey kalmadığında anlarsınız.” der.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/5883600274659999052/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/5883600274659999052?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/5883600274659999052'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/5883600274659999052'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/on-admda-yaln-cozum.html' title='On Adımda Yalın Çözüm'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-466698010081765538</id><published>2011-06-07T16:25:00.000+03:00</published><updated>2011-06-07T16:26:23.895+03:00</updated><title type='text'>Bir Çalışan İşe Gelirken Evden Ne Getirmelidir?</title><content type='html'>Bugüne kadar yaptığım bütün iş mülakatlarında en çok adayın karakterini anlamaya çalıştım. Nasıl bir insan? Arkasında nasıl bir aile var? Değer yargıları ne? Benim karşıma gelene kadar hangi zorlukları aşmış? Konuştuğum bu kişi sahici mi yoksa başka birini mi oynuyor?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bir çalışanın sahip olabileceği en değerli özellik karakter bütünlüğüdür. Bir iş yeri için en doğru insan bu bütünlüğe sahip olan insandır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bu insanlar alçak gönüllüdürler, çünkü kendilerini bilirler.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hem kendilerine güvenirler hem başkalarına güven duyarlar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Kendi duygularının farkındadırlar. Ama aynı zamanda etrafındakilerin de ruh hallerini bilirler.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;İnsanı anlarlar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Kimsenin onlara doğruyu göstermesine gerek yoktur.  Onlar seçimlerini hep doğrudan yana yaparlar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Gelişmiş bir adalet duyguları vardır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nereden gelip nereye gittiklerini bilen bir halleri vardır. Sanki içlerinde bir pusula vardır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bu insanlar her yaştan her cinsiyetten olabilirler. Köyden de gelebilirler kentten de.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mutlaka en iyi okullardan mezun olmaları gerekmez hatta hiç iyi eğitim almayanlar bile vardır aralarında.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ama gördüğünüz zaman onları tanırsınız. Kendilerine benzerler.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Karakter bütünlükleri vardır. Onlara hemen güven duyarsınız.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;İş hayatında en önemli özellik güvenilir olmaktır. Güven, bütün ilişkilerimizde ihtiyaç duyduğumuz olmazsa olmaz özelliklerin en başında gelir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Fukuyama’nın dediği gibi “Güven, toplumun sosyal sermayesidir.” Bir toplumda ekonomik refahın yaratılması, bireyler arasındaki güven duygusunun yaygınlığıyla çok yakından ilgilidir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Çalışanların yönetime güvendikleri bir ortamla, güvenmedikleri bir ortam arasında inanılmaz bir iklim farkı vardır. İnsanların birbirlerine güvendikleri bir şirketi yönetmek ne kadar keyifliyse güvensizliğin hakim olduğu bir şirket de o kadar gergin ve çekilmezdir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Belirsizliğin arttığı, değişimin hızlandığı dönemlerde şirketleri etkin bir şekilde yönetmek, sıkı denetimlerle değil güven inşa ederek mümkün olur.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Gerek ekonomik gerekse bireysel krizler aslında kişilerin karakter bütünlüğünü test etmede turnusol kağıdı gibidir. Karakter bütünlüğü yoksa hayatın zor sınavlarını aşmak mümkün değildir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bir şirketin insani değerlere sahip olması, bunları duvarlara yazmaktan ibaret değildir. Zor zamanlarda iyiden ve doğrudan yana karar alan şirketler, insani değerlere sahiptir. Duvarlara en süslü &quot;değerlerimiz&quot; cümlelerini yazanlar değil.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Columbia üniversitesi yönetim profesörlerinden John Whitney çalışmalarında, masrafların sorgulanmadan onaylandığı organizasyonlarda, bir süre sonra masraflarda bir düşüş olduğunu, çünkü kendilerine güvenilen insanların, bu güvene layık olmak ve güvenin verdiği serbestliği de yitirmemek için daha dikkatli davrandıklarını anlatıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Toyota montaj hattında çalışan işçilere gerekli gördükleri zaman tüm montaj hattını durdurabilme yetkisinin verilmesi de çalışanlara duyulan güvenin bir göstergesidir. Toyota kültürü insanları geliştirmek üzerine kuruludur, iş ortamında güven oluşturmak ve yöneticilerde karakter bütünlüğü aramak bu kültürün önemli bir parçasıdır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Drucker “&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Bir çalışanın işe gelirken evden getirmesi gereken tek şey, karakter bütünlüğüdür.&lt;/span&gt;&quot; diyor.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/466698010081765538/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/466698010081765538?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/466698010081765538'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/466698010081765538'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/bir-calsan-ise-gelirken-evden-ne.html' title='Bir Çalışan İşe Gelirken Evden Ne Getirmelidir?'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-9041934063489429728</id><published>2011-06-07T16:02:00.000+03:00</published><updated>2011-06-07T16:03:12.817+03:00</updated><title type='text'>Böyle Gelmiş, Böyle Gider Mi?</title><content type='html'>&quot;Sürdürülebilirlik&quot; çoğumuza uzak bir kavram. Sadece bilim adamlarının ilgilenmeleri gereken, politikacıların kanunlar çıkarmaları gereken bir konuymuş gibi geliyor bize.  Zaten  bugüne değil, yarına ait bir kavram olduğu için çoğumuzun ilgi alanına giremiyor. Sanki bu konuda yapmamız gereken hiç bir şey yokmuş gibi geliyor bize. Sürdürülebilirliğe itirazımız yok ama sürdürülebilirlik adına yaptığımız bir şey de yok.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bugünün ihtiyaçlarını karşılarken dünyanın kaynaklarını gelecek kuşaklar yararına nasıl koruyacağımız uzun yıllardır tartışma konusu oldu.&lt;br /&gt;II. Dünya Savaşı sonrasındaki hızlı büyümenin ekolojik dengeyi bozması üzerine, 1960’lı yılların sonlarında sürdürülebilir kalkınma kavramı tartışılmaya başlandı.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sürdürülebilir kalkınma, “bugünün ihtiyaçlarını karşılarken gelecek kuşakların kendi ihtiyaçlarını karşılayabilmeleri imkanını, onların elinden almamak&quot; olarak tanımlanabilir. (Birleşmiş Milletler, Brundlant Raporu, 1987)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Endüstri toplumu başından beri hep “daha çok”, “daha hızlı“, “daha iyi”, “daha gelişmiş”, “daha büyük ”olanın arayışı ile şekillendi. Arsız bir büyüme sonucu ortaya çıkan ürün bolluğu, beraberinde çevre kirliliği ve doğanın tahrip edilmesini getirdi.&lt;br /&gt;Bu sebeple son yıllarda sadece post-modern hippiler değil, sıradan insanlar da “küçülmek” ve “sadeleşmek” amacıyla hayatlarını yeniden şekillendirmeye başladılar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;1986`da Roma’da Mc Donalds’ın açılışını, binlerce tabak İtalyan makarnası fırlatarak protesto eden Carlo Petrini önderliğindeki “Slow food”, sadece hazır yemek anlayışını protesto etmek ve sağlıklı sebzeleri tüketmeyi önermek amacıyla yapılmamıştı.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Slow food, yalnızca gıda değil hayatın her alanında daha yavaş olanı yücelten bir felsefedir;“doğu felsefesini yeniden keşfeden” daha “yalın” ama aynı zamanda daha “kaliteli” bir hayatı amaçlar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Son yıllarda dünyanın farklı ülkelerinde yapılan araştırmalar, tüketicilerin artık daha çok tüketmek yerine yeterli bir tüketim özlemi içinde olduklarını ortaya koyuyor. Tüketiciler, ürünlerde daha fazla özellik değil sadelik istiyorlar. Çevreye ve kaynakların verimli kullanılmasına duyarlı olanların sayısı artıyor. Bilinçli tüketimi destekleyen birçok kampanya var ve bu kampanyaların arkasında sadece sivil toplum kuruluşları ya da dernekler değil markalar da yer alıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Belki de tüketmeyi yücelten, tüketim toplumunu körükleyen anlayışın son dönemlerini yaşıyoruz. Daha fazla tüketmenin daha çok mutlu etmediğinin bilincine varıyoruz galiba. Siz ne düşünüyorsunuz?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Yakın gelecekte, hepimiz arka bahçemizde sebze, meyve yetiştireceğiz.” demek istemiyorum. Önümüzdeki dönem, tüketim anlayışımızın yeni bir dengeye oturacağı bir dönem olacak demek istiyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tüketiciler, şirketlerden “sosyal sorumluluklarını” üstlenmesini ve her şeyi devletten beklemeden öncülük yapmasını talep ediyorlar. Her geçen gün daha fazla insan, şirketlerin ürettiği ürünlerin, geleceği de düşünen “çevre dostu tasarımlar” olmasını bekliyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Daha az enerji kullanan makineler, ampuller, çevre dostu deterjanlar, geri dönüşümlü ambalajlar her geçen gün hayatımıza daha fazla girecek. Öyle görünüyor ki, led ampuller, hybrid otomobiller yakın geleceğin yaygın tüketim ürünleri olacak.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bu konuya yalnızca ürün tarafından değil, daha geniş bir perspektiften bakmalıyız. Sürdürülebilir kalkınma için,&lt;br /&gt;• insanın doğanın bir parçası olduğuna inanan,&lt;br /&gt;• doğayı bir kaynak deposu olarak görmeyen ve biyolojik çeşitliliği koruyan,&lt;br /&gt;• ekolojik politikaların geliştirilmesini destekleyen bir anlayışı benimsemeliyiz.&lt;br /&gt;Sürdürülebilir tasarımlar işte bu bakış açısıyla yaratılan ürün ve iş modelleri olarak karşımıza çıkıyor. Geleceğin pazarlama ve yönetim anlayışı hem sürdürülebilir bir dünyaya hizmet etmek hem de karlı ve rekabetçi olabilmek üzerine kurulu olacak.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;John Grant, Yeşil Pazarlama Manifestosu isimli kitabında, çevre sorunlarıyla pazarlamanın birbirine karşıt olmadığını, aksine “çevre için iyi olanın, iş için de iyi olabileceğini” kanıtlayan bir çok örnek veriyor. Benzer şekilde Yale Üniversitesi‘nden, Daniel Esty “Yeşilden Altına” isimli kitabında dünyanın en karlı şirketlerinin aynı zamanda ne kadar çevreci olabildiğini anlatıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Sürdürülebilir bir tüketim, sürdürülebilir tasarımla mümkündür.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bugün bütün üreticilerin elinde sürdürülebilirlik anlayışını hayata geçirmek için sayısız imkan var.Sürdürülebilir tasarım, üretim-tüketim döngüsünün her adımında (yani hammaddeden-atıkların yönetimine kadar) sosyal, ekonomik ve ekolojik iyiliği gözeten ürün ve hizmetler üretmek” anlayışıdır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sürdürülebilir tasarım anlayışı ileri derecede bir “sorun çözme” tekniğidir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bu yüzden sürdürülebilir tasarım, çevre dostu üretim yapmak kadar,&lt;br /&gt;• Üretimde kullanılan parçaların sayısını en aza indirmek,&lt;br /&gt;• Modüler parçalara yönelmek,&lt;br /&gt;• Kullanılan malzeme miktarını olabildiğince azaltmak&lt;br /&gt;• Kaynakların akılcı ve verimli kullanılmasını sağlamak,&lt;br /&gt;• Ziyanı, israfı, gereksiz çıktıyı önlemek, en aza indirmek, mümkünse ortadan kaldırmak,&lt;br /&gt;• Çıkacak zorunlu atıkların miktarını azaltmak, dönüşümünü sağlamak,&lt;br /&gt;• Her tür enerji kullanımını en aza indirmek demektir.&lt;br /&gt;Sürdürülebilir tasarım, “akıllı tasarımlar” anlayışını içeren bir yaklaşımdır. Ürünlerin daha hafif, ergonomik tasarımını gerektirir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;John Grant, “eğer yeşil sorunlarla ilgilenmezsek otuz- kırk yıl içinde hiçbir pazarın kalmayacağını, dolayısıyla pazarlamanın da olmayacağını” söylüyor. Ve “sürdürülebilir bir büyümenin mümkün olması için, şirketlerin kendi etki alanlarına (ekosistemlerine) bütüncül olarak bakması gerektiğinin” altını çiziyor. Böyle bir bakış açısıyla, sürdürülebilir bir ürün tasarlamak, kendimizle “yüzleşerek” ve “işleri bugüne kadar yapmadığımız şekilde yapmak&quot; anlamına geliyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;İnsanları düşünmeye ve birbirlerini uyandırmaya teşvik etmemiz lazım. Sizin, bizim, hepimizin &quot;sürdürülebilirlik&quot; kavramına sahip çıkmamız lazım. Bu konuyu sokaktaki insanın gündemine sokmadığımız takdirde çözmemiz mümkün olmayacak.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sürdürülebilir tasarım, sürdürülebilir yönetim, sürdürülebilir bir ekonomi herkesi, hepimizi ilgilendiriyor. &lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Böyle gelmiş ama böyle gitmeyeceği kesin.&lt;/span&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/9041934063489429728/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/9041934063489429728?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/9041934063489429728'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/9041934063489429728'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/boyle-gelmis-boyle-gider-mi.html' title='Böyle Gelmiş, Böyle Gider Mi?'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-1739985750129938651</id><published>2011-06-03T14:47:00.002+03:00</published><updated>2011-06-06T09:39:54.721+03:00</updated><title type='text'>Lideri Başarılı Kılan Onun Yoldaşlarıdır.</title><content type='html'>Sanayi toplumunun şirket modeli bir makine gibi tasarlanmıştı. Şirket çalışanları da bu makinenin dişlileri gibi olmalıydı. Çalışanlar kendilerine verilen görevleri, hiçbir yaratıcılık katmadan eksiksiz yaparlarsa, sistem mükemmel çalışırdı. Kitlesel üretim için tasarlanmış bu model, iyi tanımlanmış işlerin tekrarlanmasına dayanıyordu.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Endüstri devriminin ürünü olan bu sistemi verimli kılan, insanların nitelikleri değil, sistemin mükemmelliğiydi. Bu sebeple Henry Ford’un fabrikasında sistem ne kadar iyi tasarlanırsa, verim de o kadar artıyordu. Zaten sanayi döneminin esas hedefi, eğitimsiz ve mesleksiz yığınları üretken kılmayı başarabilmekti. Sistem, hiçbir çalışana bağımlı olmadan, “kitlenin” başarısı olarak ayakta duruyordu.&lt;br /&gt;Sanayi sonrası dönemin koşuları ise tamamen farklı. Bugünün şirketlerinde yapılan işlerin pek azı, tekrarlanan mekanik işlerden oluşuyor. Artık yapılan işlerin çoğunluğu, çalışanların her seferinde yeniden düşünmelerini, tasarlamalarını, karşılarına gelen sorunları yaratıcı bir şekilde çözmelerini gerektiren işler. &lt;br /&gt;Bugünün örgütlerinde kendini tekrarlayan standart işlerin yerini duyarlılık, buluşçuluk, işbirliği, etkileşim ve paylaşım isteyen yaratıcı işler aldı. Bu örgütlerin, hayatiyetini ve verimliliğini korumak için çalışanları ortak bir amaca inandırmak, ikna etmek gerekiyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bugünün şirketlerinde çalışanların gönüllü olarak kendilerini işlerine vermeleri, öğrenmeye, paylaşmaya ve işbirliğine açık olmaları,  yaratıcı ve  esnek düşünebilmeleri gerekiyor. Sanayi dönemi sıkı kontrol üzerine kurulu bir dönemdi; sanayi sonrası dönem ise gönüllülük üzerine kuruludur. İki dönemin anlayışı, paradigması birbirine tamamen zıttır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ben bugünün işletmelerinin, maddi sermayeden çok daha önemli olan insani sermaye üzerine kurulu olduğunu düşünüyorum. İnsani sermaye, bir şirketi oluşturan bireylerin birlikte hareket ettikleri ve iş yapabildikleri bir birikimdir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;İnsani sermaye, yaratıcılık ve iletişim odaklı yeni nesil örgütlerin temel gücüdür. İnsani sermaye; bir örgütü, hayatlarını kazanmak mecburiyetinde olan insan yığınından, ortak bir yazgısı, amacı ve heyecanı olan, birbirine kenetlenmiş insan topluluğuna dönüştürür. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Çalışma hayatı her geçen gün daha fazla insan odaklı bir nitelik taşımasına rağmen, başta şirket liderleriolmak üzere çoğu yöneticinin dünya görüşü hala eski anlayışların egemenliği altında. Üretim ilişkilerimiz yeni bir aşamaya gelmiş olmasına rağmen şirket yöneticilerinin çoğunluğu kendilerini eski anlayışlardan kurtarabilmiş değil.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bugün yaptığımız iş ne olursa olsun, hepimiz bize değer verilmesini, desteklenmeyi ve katkımızın bir anlamı olduğunu hissetmek istiyoruz. Etrafımız iyimser, paylaşımcı, işbirliğine yatkın kişilerle çevrili olduğunda enerjimiz yükseliyor. Böyle bir ortam bulduğumuzda, en kritik ve problemli anlarda bile dayanıklılığımız artıyor. Adil ve şeffaf bir ortam bizim sadakatimizi arttırıyor, bizi çalıştığımız kurumun yoldaşı yapıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Şirketler sadece teknoloji ve süreçlerin egemenliğindeki yerler değildir. Çok yetenekli insanların çalıştığı, verimli süreçleri ve ileri teknolojileri olan, ancak bir türlü başarıyı yakalayamayan birçok şirket vardır. Kuşku, çatışma, değer bilmeme, sevgisizlik ve güvensizliğin hâkim olduğu ortamları hiçbir süreç, teknoloji ya da parasal ödüller başarılı kılamıyor. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bir şirkette işlerin başarılmasını, sorunların çözülmesini ve rekabet avantajı elde edilmesini sağlayan teknoloji ya da süreçlerden çok insanlar arasındaki bağlardır. Bu bağların yansıması olan şirket içinde esen havadır. Bir organizasyonun havasını, kokusunu belirleyen ise insanlar arasındaki elle tutulmayan ve yazılı olmayan sosyal anlaşmalardır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bir şirkete girdiğiniz zaman, oraya hâkim olan havayı hemen fark ederiz. Koridorlarda karşılaştığımız insanların birbirilerine nasıl davrandıkları, ofislerin görünümü, ortak alanlara hâkim olan atmosfer; o şirketin ne kadar enerjik, dostane, iyimser ya da kasvetli, kuşkulu, tedirgin ve öfkeli olduğunu anlatır bize.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;İster müşteri isterse tedarikçi olarak bir şirketle ilişkiye girdiğimizde, bizde oluşan duygular, bize o şirketininsani sermayesinin kalitesini gösterir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nitelikli bir insani sermaye kendiliğinden oluşmaz. Bir kurumun insani sermayesinin oluşması için liderin bu konuyu birinci öncelik olarak ele alması ve bu konuda bilinçli bir çaba göstermesi, yatırım yapması gerekir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;İnsani sermayeyi güçlendirmek sadece yıllık şirket toplantılarında, “Biz bir aileyiz.” demekle ya da çalışanlara “ortak” diye hitap etmekle olmaz. İnsani sermayenin oluşması için, çalışanları &quot;motive etmekten&quot; daha fazlası gerekir. Nasıl kan bağlarıyla birbirine bağlı olan aile fertleri arasında bile gönül bağı sağlanamıyorsa, şirketlerde de insani sermaye kendiliğinden oluşmaz. Bir kurumda bütün insani ilişkilerin, bizzat lider tarafından &quot;mayalanması&quot;  liderin kendi davranışlarıyla örnek ilişkiler başlatması gerekir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Eskiden “işten kaytarma” olarak görülen birçok davranış, bugün iyi insani ilişkiler yaratmak için vazgeçilmez unsurlar olarak kabul ediliyor.  Bugün, çalışma arkadaşlarıyla sohbet etmenin, aslında insani sermayeyi güçlendiren, kriz anlarında harekete geçecek güçlü bağlar kurmanın bir koşulu olarak görülüyor. Çalışanlar arasında kurulan bu ilişkilerin, örgüt psikolojisi ve verimliliği üzerinde son derece olumlu etkileri olduğu anlaşılıyor. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bu bulguyu dikkate alan Google, Apple, İdeo gibi yeni nesil şirketler, çalışanların iş saatleri içinde buluşmalarına, sohbet etmelerine fırsat verecek mekânsal düzenlemeler ve yatırımlar yapıyor.  Bu şirketler, insanların karşılaşıp konuşabilmeleri için merdiven sahanlıklarını genişletmeye, yemekhane ve kafeteryaları güzelleştirmekten ortak buluşma ve çalışma alanları yaratmaya kadar birçok yaratıcı uygulamalar yapıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hepimiz biliyoruz ki birbirini tanıyan ve iyi ilişkide olan insanlar, aslında bir işin en iyi nasıl örgütleneceğini, kimin söz konusu projeye katkıda bulunacak yeteneği olduğunu çok iyi bilirler. İşbirliği yapmak, usta çırak ilişkisi içinde olmak, birbirinden öğrenmek, sorunların çözümünü kolaylaştırır. İnsani sermaye, resmi kurallardan çok, kendi alanlarında yetkinlikleri olan insanların birbirleriyle kuracakları sıcak ilişkilere, güvene ve paylaşıma dayalıdır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bugün hiç birimiz tek başımıza bir değer üretemeyiz. Aksine artan uzmanlık alanlarıyla düne kıyasla, kendi bilgi alanlarımız dışında giderek daha az bilgi sahibi bir konumdayız. Bu ortamda, ancak paylaşarak ve diğerlerinin bilgisini kullanarak değer üretebiliriz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Birçok sosyal bilimcinin de değindiği gibi günümüz toplumunda insanların sosyal zekaları yani birbirleriyle ilişki kurma becerileri, sahip oldukları IQ’dan daha önemli.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bugünün başarılı şirketlerinin hepsi, insani sermayenin çok güçlü olduğu şirketler. İçinde bulunduğumuz üretim ilişkilerinin belki de eskiye kıyasla en farklı tarafı, insanin sermayenin nasıl oluşması gerektiği konusudur. İnsani sermayenin kalitesi, bir şirketin rekabet gücünü belirleyen en önemli unsurdur. Bu nedenle her liderin bu konuyu birinci önceliği olarak ele alması ve çalışma ortamının koşullarını buna göre yeniden tasarlaması gerekir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bunun için liderin, hem şirketin ilkelerini ve alt yapısını bu amaca göre oluşturması gerekir hem de insan ilişkilerini kendi eliyle bu amaca uygun olarak &quot;mayalaması&quot; gerekir. İyi insan ilişkilerinde bir numaralı örnek, şirket liderinin kendisidir.&lt;br /&gt;Böyle yaptığı taktirde lider, gerçekten kendi yolculuğuna gönülden eşlik edecek yoldaşlar yaratacağını görecektir. Bugünün sert rekabet ortamında da herhalde bir liderin sahip olmak isteyeceği en önemli güç, bu yoldaşlardır. Çünkü bir lideri başarılı kılacak olan, onunla bu yolculuğu yapan yoldaşlardır. Yoldaşlık ise ödül ve cezayla elde edilmez, yoldaşlık gönülden destek vermek demektir.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/1739985750129938651/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/1739985750129938651?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/1739985750129938651'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/1739985750129938651'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/lideri-basarl-klan-onun-yoldaslardr.html' title='Lideri Başarılı Kılan Onun Yoldaşlarıdır.'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-3472408071690980909</id><published>2011-06-03T14:36:00.002+03:00</published><updated>2011-06-03T14:47:30.263+03:00</updated><title type='text'>Defalarca Yenildim Bu Yüzden Başardım</title><content type='html'>Ben mesleğimi çok hata yapmam sayesinde öğrendim. Hata yapma özgürlüğüm olmasaydı kesinlikle bu kadar yol kat edemezdim. Benim şansım, araştırmacılığı öğrenirken içinde bulunduğum ortamın da buna izin vermesiydi. Üstelik bu hataları müşterilerimle paylaşarak ilerledim. Bu açık ve şeffaf davranışım, müşterilerimde kızgınlık yerine güven oluşturdu. Bunu fark ettikten sonra kendime güvenim daha da arttı.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Daha sonra çalışma arkadaşlarımın yaptıkları hataları görünce bu hataları çok değerli bir fırsat olarak görüp bunları şirketin bütün çalışanlarıyla paylaşmalarını istemeye başladım. Yemedi :)) Hata yapmanın değil hatayı gizlemenin “ayıp” olduğu bir anlayış bütünlüğüne gelemedik.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aslında bu tutumumuz, hem çalışanlarımızla hem müşterilerimizle açık, şeffaf ve öğrenmeye dayalı bir ortamın oluşmasını sağlayacaktı. Araştırma sunumlarında “Biz bu araştırmanın bu sorusunu yanlış kurgulamışız, bunun cevaplarını dikkate almayın.” dediğimiz zaman hem kendimizi daha iyi hissedecektik hem de müşterilerimizin bize daha fazla güvendiğini gözlemleyebilirdik. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bu davranışımı “Hatasız kul olmaz, insanları kırmayalım.” türünden hümanist bir yaklaşımdan ziyade bugünün şirketlerinin başka bir anlayışla yönetilemeyeceğini, hataya hoşgörü göstermenin olmazsa olmaz bir yönetim anlayışı olduğunu sezgisel olarak kavradığım için böyle davrandım.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sadece araştırma yapmayı değil insan yönetmeyi de hata yaparak öğrendim.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Her şeyi deneyerek öğrenemeyiz elbette. Bizden önce hata yaparak öğrenmiş olanların deneyimlerinden öğrenmek de seçeceğimiz en akıllı yoldur. Bu özellik herkeste bulunmuyor. Çok az insanın başkalarının deneyimlerinden öğrenme yeteneği var. Çoğunluk böyle bir akıl gösteremiyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Başkalarının hatalarından öğrenmek bir erdemdir. Bazılarımız bu erdeme sahibiz. Ben şahsen böyle bir akıl sergileyenleri gerçekten takdir ediyorum. Bireysel olarak bir erdem olarak kabul ettiğim bu davranışın, şirketler için de bir kültür olması gerektiğine inanıyorum. Yapılan hataların açıkça paylaşılması ve organizasyonun yapılan bir hatayı bir daha tekrar etmemesi için ciddi önlemler alması gerektiğine inanıyorum. Toplam kalite uygulamalarının da aslında bu yöntemin kurumsallaştırılması olduğuna inanıyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hata yapmadan öğrenmek neredeyse mümkün değil.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Fakat çoğumuzda hata yapma korkusu var. Bazılarımız da oldukça sıkıntılı ve bazen patolojik bir duruma kadar varan mükemmeliyetçilikten muzdarip.&lt;br /&gt;Aile içinde ve eğitim hayatımızda  “hata yapmayan mükemmel insanlar olmak” için koşullandırılırız. Yeni bir şey denememiz çok desteklenen bir durum değildir. Oysa hayat hata yaparak öğreniliyor. İnsan, kendi yolunu hata yaparak buluyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Yer çekimi yasasını, kendi üzerinde, balkondan atlayarak test etmek” gibi bir çılgınlığa varmamak  koşuluyla çocuklarımızın kendi yollarını -deneyip yanılarak -bulmalarına destek olmalıyız. Aksi takdirde en fazla bizim yaşadığımız deneyimlere, en çok bizim gittiğimiz yere kadar ulaşabilirler.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Michael Jordan’ın “Failure” isimli Nike reklâmında “Defalarca yenildim, bu yüzden başardım.” dediği gibi ancak hata yaptıktan yenildikten sonra başarabiliriz.&lt;br /&gt;Leonardo sadece dünyada yapılmış en iyi resimler arasında sayılan “Mona Lisa” ve “The Last Supper” gibi eserleri yaratan bir ressam değil aynı zamanda önemli bir mucitti de.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Onun çok farklı alanda, zamanının çok ötesinde buluşlar yapmasını sağlayan birinci ilkesi, çocuksu merakını korumak; ikinci  temel ilkesi de hatadan korkmadan  deneye-yanıla öğrenmekti.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Çocukların sosyalleşip de cesaretlerinin kırılmaya başlamasından önceki yaşlarında hızlı öğrenmelerinin en önemli sebebi hata yapmaktan korkmamalarıdır. Çocuklarda ne hata yapmaktan korkma ne de hatadan utanma vardır. Bu davranış onları inanılmaz bağımsız, cesur ve yaratıcı kılar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Büyüdükçe sosyal kaygılarımız , statü endişemiz artar ve “karizmayı çizdirmekten” eleştirilmekten  korkar oluruz. (Alain de Botton)&lt;br /&gt;Hata yapma endişesiyle kendimizi bastırıp deneme güdümüzü törpüler, kendimizi kilitleriz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Halbuki bugün bilimsel ya da sosyal alanda dünyanın kaderini değiştirmiş bir çok mucit ve kahraman ne “mükemmel” ne de “hatasız” insanlardı. Örneğin Edison dokuz yüz doksan dokuz denemeden sonra 1000. denemesinde ampulü bulmuş, ilk dokuz yüz doksan dokuz başarısız denemenin ya da başka bir deyişle “hatanın” aslında kendisini son aşamaya götüren öğrenmeler olduğunu söylemişti.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ralph Keyes ve Richard Farson, “İnovasyon Paradoksu” isimli kitaplarında inovatif bir şirket olmak için oldukça fazla hata yapmak gerektiğini savunuyorlar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hata yapma oranı yüksek şirketler daha çok inovasyon yapıyorlar çünkü çok hata demek çok denemiş olmak demektir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;IBM’in kurucusu Tom Watson, IBM’i kurduğu ilk yıllarda, “başarılı çalışmalara imza atmak için yapılan hata oranını ikiye katlamak gerektiğini” söylemişti. Watson’nun kendisine bağlı bir yöneticisinin, on milyon dolara mal olan bir hatası karşısında “Hata yapan yöneticimi işten atacak kadar zengin değilim. Her hata bir tecrübedir. Biz de bu kez on milyon dolarlık bir ders aldık.” demesi kurumsal dünyada kulaktan kulağa yayılmış bir efsanedir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hatayı hoş görmeyen şirketlerde herkes en kestirme ve en bildik yoldan iş yapar. Kimse yeni bir yol denemeye cesaret edemez. Kimsenin inisiyatif kullanmadığı şirketlerde ise  &quot;Evet, efendim.&quot; diyen çalışanlar çoğalmaya başlar. Öğrenen ve birlikte yaratan bir şirket kültürü yerine &quot;itaat kültürü&quot; yerleşir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bugünün hiper rekabet ortamında, şirketi değişen zamana uydurabilmek için hatalara hoşgörüyle yaklaşan, yapılan yanlışlardan öğrenmeyi bilen akıllı organizasyonlar kurmamız gerekiyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Şirketlerin çoğunda uygulanan, “başarısızlığı cezalandıran, başarıyı ödüllendiren” anlayışın da içinde yaşadığımız zamanın ruhuna uymadığını düşünüyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bunun yerine deneme cesaretini, inisiyatif alma ve girişimcilik ruhunu yüreklendirmek gerekiyor diye düşünüyorum. Bu da yöneticilerin başarı ve başarısızlığa karşı bakış açılarını değiştirmeleri gerektiği anlamına geliyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hatalara hoşgörüyle yaklaşan bir sistem kurmak için suçlu-arama kültürünü (blame culture) ortadan kaldırmalıyız. Bir şirkette kimin suçlu olduğunun hiç ama hiç önemi yoktur. Bir hata yapılmışsa o hatanın bir daha yapılmamasını sağlamak gerekir. Suçluyu cezalandırmak değil. Her hatada bir suçlu aramak sadece çalışanlar arası mesafeyi açmakla kalmaz kimsenin risk ve sorumluluk almayacağı bir şirket ortamı yaratır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Suçlu aramak yerine yapılan hataların neden ve nasıl oluştuğunu analiz etmeliyiz. Bunların bir daha tekrarlanmaması için, hataya neden olan temel sebebi ortadan kaldırmalıyız ve ilgili iş sürecini yeniden yazmalıyız. Mesela Toyota ‘da, hatanın kök nedenlerini bulana kadar beş kez “Neden?” diye sormak, her cevabı tekrar irdeleyerek bunun nedenini anlamak üzerine kurulu bir yöntem uygulanır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Silikon Vadisi’nde “Başarısızlık burada hoşgörüyle karşılanır.” denmesi boşuna değildir. Dünyanın en inovatif insanlarından birisi olan Bill Gates, Da Vinci’den ilham alarak, “Yaratıcı ruhunun temelinde, her şeyi denemek güdüsü ve merakı” olduğunu söyler. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;3M firmasında Post-it‘ler bir hata sonucu bulunmuştur. Çok güçlü bir yapışkan icat edilmek istenirken tam aksine en zayıf yapıştırıcı icat edilmiştir. 3M şirketi, eğer ArGe ekibini hatasından dolayı cezalandırsaydı bugün 3M firmasını dünyanın en büyük şirketlerinden biri yapan Post-it hayatımızda olmayacaktı.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Viagra ve teflon gibi daha birçok ürün hatalardan doğmuş başarı öyküleridir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Poşetsiz elektrikli süpürgeyi icat eden James Dyson da, bu buluşundan önce 5.127 adet prototip yaptı ve her denemesinden bir şeyler öğrenerek elektrik süpürgesi sektöründe rekabetin yönünü değiştirdi.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Yapılan hataları fırsata dönüştürmek ve bu hatalardan öğrenen organizasyonlar yaratmak cesaret ve kararlılık istiyor.&lt;br /&gt;Bütün bunları söylerken elbette çalışanların dikkatsiz ve sorumsuz davranma özgürlüğü vardır demek istemiyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hataya hoşgörüyle yaklaşan şirketler, inovasyonu destekleyen, iş süreçlerini iyileştiren, çalışanların kararlara katılımını sağlayan ve bağlılığın yüksek olduğu şirketlerdir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hatalardan bir &quot;ortak akıl üretmek&quot;  ve bunu bir yaşam biçimi haline getirmek olağanüstü sonuçlar doğurabilir.&lt;br /&gt;Hatadan korkup risk almamak yerine hata pahasına risk alma ve hatalardan öğrenme kültürünü yerleştirmeliyiz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;WalMart’ın efsanevi kurucusu Sam Walton’un dediği gibi kendimizi o kadar da ciddiye almayı bir tarafa bırakıp, hatalarımıza gülmeyi de öğrenmeliyiz. Hata yaptığımızda önce “kendimizle dalga geçmeyi” başarıp, sonra hatayı analiz edip, bu hatayı bir daha hiç yapmayacağımız önlemler almalıyız.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/3472408071690980909/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/3472408071690980909?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/3472408071690980909'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/3472408071690980909'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/defalarca-yenildim-bu-yuzden-basardm.html' title='Defalarca Yenildim Bu Yüzden Başardım'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-2850355008178478072</id><published>2011-06-03T14:31:00.001+03:00</published><updated>2011-06-03T14:36:00.048+03:00</updated><title type='text'>Hiç Gidilmemiş Yoldan Gitmek</title><content type='html'>Bir resim dersinde altı yaşında bir kız resim yaparken, öğretmeni yanına yaklaşır: “Ne resmi yapıyorsun?” diye sorar. Kız, “Allah’ın resmini yapıyorum.” der. Öğretmen, “İyi ama Allah’ı bugüne kadar kimse görmedi ki.” deyince kız, “Birazdan görecekler.” diye cevap verir.(Ken Robinson, TED konferansı konuşması, 2006)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Biz, çocukların bu öz güvenini ve yaratıcılığını önce ailede sonra okulda sistemli bir şekilde köreltip onları “herkes gibi düşünen, herkes gibi davranan” sıradan insanlara dönüştürüyoruz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Oysa başlangıçta hepimiz sınırsız bir yaratıcılıkla geliyoruz dünyaya. Ne ön yargılarımız var ne utanma korkumuz. Tabuları bilmediğimiz gibi politik olmak için sebebimiz de yok.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Fakat aramızdan pek azı, bu baskıya direnip doğal yaratıcılığını korumayı başarıyor.&lt;br /&gt;Albert Einstein, İzafiyet Teorisini ortaya attığı zaman henüz yirmi altı yaşındaydı. Koskoca Newton teorisine kafa tutmuştu.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Deli” olmalıydı! Bu yaptığı çocukçaydı. Aydınlanma’nın babası sayılan Newton’a, henüz yirmili yaşlarında bir genç nasıl karşı çıkabilirdi?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Fatih Sultan Mehmet İstanbul’u fethettiği zaman yirmi bir yaşındaydı. Koca topları surlardan aşırtmayı, gemileri karadan yürütmeyi göze alacak kadar “çocuktu”. Bu cesareti ve çocuksu “inadı” ile bin yıllık Bizans imparatorluğunu sona erdirdi. Orta çağı kapatıp Yeni Çağı açtı.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Picasso , yirmili yaşlarında Avignonlu Kızlar tablosuyla bir devrim yaptı: Her şeyin “göründüğü” gibi çizildiği binlerce yıllık resim sanatına baş kaldırdı. Fütursuzdu. Kendisini eleştirenlere, daha o yaşında korkusuzca: “Cisimleri gördüğüm gibi değil düşündüğüm gibi çizerim.” diyordu. Henüz yirmi beş yaşındayken Modernizmi ve Kübizmi başlattı.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Yıllar sonra kendisiyle yapılan bir röportajda, “Her çocuk bir sanatçıdır. Sorun, çocuk büyüdükten sonra, onun nasıl sanatçı kalabileceğidir.” demişti.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Gerçekten de öyle değil mi?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Çocukların yaratıcılığı inanılmazdır. Çizdikleri resimlerde alışılmışın tamamen dışında şekiller, renkler ve birleşimler kullanırlar.&lt;br /&gt;Çocukken uzay aracı çizmemiş; olmadık parçalardan yeni oyuncaklar üretmemiş; bir çizgi filmden, kitaptan, müzikten ilham alıp kimsenin aklına gelmemiş yepyeni fikirler ortaya koymamış kimse var mı?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Yaratıcı olmak, soruları hiç sorulmamış bir şekilde yeniden sormak demektir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Göçmen topluluklarının temel sorusu “Suya nasıl ulaşırız?” olduğu için, yaşamları göç ederek geçiyordu.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Problemi, “Suyu nasıl getirebiliriz?” diye tarif edince paradigma değişti ve yerleşik tarım toplumları doğdu.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Çocuklar, sahip oldukları verileri hiç alışılmamış bir şekilde birleştirerek yeni yollar bulmakta ve problemleri yeni baştan tarif etmekte ustadırlar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Yaratıcı oldukları kadar da cesurdurlar. Henüz ait oldukları grubun -açıkça söylenmeyen- gizli kurallarına teslim olmamış, “grupla birlikte”, “grup gibi” düşünmeye başlamamışlardır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Çocuklar, statükodan, önyargılardan habersiz oldukları için, “politik davranmak” ya da “mahalle baskılarına” boyun eğmek zorunda hissetmezler kendilerini.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Ezberleri bozup”  yepyeni, taptaze ve capcanlı bir bakış açısı ortaya koyarlar.&lt;br /&gt;Leonardo da Vinci merak duygusunun “ruhun dinamosu” olduğunu; hayata çocuksu ve meraklı gözlerle bakmanın hepimizin doğal bir içgüdüsü olduğunu söyler.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Çocukların merak duygusunu ve içlerindeki yaratıcılığı sistemli bir şekilde örseleyerek köreltmek sadece bizim toplumumuza özgü bir musibet değil. Ken Robinson, “Yaratıcılık konusunu, tıpkı okur-yazarlık için yaptığımız mücadele kadar ciddîye almamız lâzım.” görüşünü savunuyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Yaklaşık yedi yaşına kadar koruyabildiğimiz merak ve öğrenme motivasyonumuzu, okula başladığımız yıllarda hızla kaybederek birkaç yıl gibi kısa bir sürede ciddî, ufku dar, sıradan insanlara dönüşüyoruz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“En kestirme yol, bildiğin yoldur.” gibi tamamen kısıtlayıcı bir bakış açısını benimseyerek yeni yollar aramayı terk ediyoruz. Bizden “oturduğumuz yerde oturmamız”, “icat çıkartmamamız” isteniyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Oysa değişime ayak uydurmak ve kendimizi, şirketimizi yenilemek için olaylara herkes gibi bakan zihinlere değil statükoyu sorgulayacak “acemi bakış açılarına” ihtiyacımız var ya da statükolara meydan okuyan “asilere”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;1960lı yıllarda “Bilimsel Devrimlerin Yapısı” kitabıyla “paradigma” ve “paradigma değişimi” kavramlarını ortaya atan meşhur bilim felsefecisi Thomas Kuhn, devrim niteliğinde bir çok yeniliğin “ya çok genç ve çok deneyimsiz ya da asi” kişiler tarafından yapıldığının altını çizmişti.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Gençler, kendilerine güvenleri ve cesaretleriyle, yerleşmiş kalıpları hiçe sayıp en cesur soruları sorabilir en gidilmemiş yollara girebilir; bütün “olmazları” bir kenara koyarak en “uygunsuz” cevapları bulabilirler.&lt;br /&gt;Birlikte çalıştığınız genç insanlara daha dikkatli bakın, kurumun içine kök salmış düşünce kalıplarından ya habersizdirler ya da bunları hiç umursamıyorlardır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bir sektörün dışından gelen &quot;yabancılar&quot; da , gençler ve çocuklarla aynı üstünlüklere sahipler. Deneyimsiz ve ön yargısız oldukları için insanlara, durumlara, sorunlara daha açık bir zihinle bakabilme becerileri var.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Drucker, bu “acemilerin”, “körleşmiş deneyimli yöneticilere” kıyasla birçok üstünlüklerinin olduğunu ve organizasyonların bu taze zihinlerden -bir an önce onlar da “kirlenmeden” - yararlanmalarını öneriyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hem gençler hem de söz konusu ortama yabancı deneyimsizler aynen çocuklar gibi en yaratıcı soruları sorup, en düşünülmemiş parçaları bir araya getirip, tabuları yıkma potansiyeline sahipler. Tartışılamaz olarak “bellenmiş” kuralları “Neden olmasın?” diye sorgulayabilirler, paradigmaları değiştirebilirler. Bu taze bakış açıları bir şirketin veya endüstrinin kaderini değiştirebilir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bu bakımdan kimi zaman “bilmemek” , “bilmekten” daha iyidir. Geçmişin yüklerini taşımadıımız için daha özgür davranırız.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En yaygın inovasyon yapma şekli, hiç olmayanı yaratmak gibi bir “mucitlik” işinden çok, farklı bir alanda farklı bir sorunu çözmek için kullanılan bir yöntemi kendi işimize uygulamaktır. Farklı disiplinlerden gelen farklı geçmişe sahip olanların  oluşturdukları takımların daha yaratıcı olması bu nedenledir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Birçok inovatif ürün de bu bakış açısıyla ortaya çıkmıştır. Herhangi bir alanda kullanılan bir yöntemin, yaratıcı ve zeki bir şekilde bir başka alanda uygulanması değer (ve zenginlik) yaratabilir.&lt;br /&gt;Örneğin sporcular için tasarlanmış ağzı tıpalı su şişeleri, biberondan hareketle ortaya çıkmıştır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Demlik poşeti çaylar, sadece “Poşet çaylar neden dikdörtgen olmak zorunda, yuvarlak olsa nasıl olur?” sorusu üzerine yeni bir pazar kurmuştur.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Parfüm deodorantlar, parfümün çekiciliğiyle, deodorantın koruyuculuğunun yaratıcı bir şekilde birleşmesinden başka bir şey değildir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Icetea “Neden çay soğuk olmasın?” sorusunun cevabıdır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;İş yerinde çocuksu başlangıç zihnimize geri dönmek için bilinçli bir yol izlemeliyiz diye düşünüyorum. Çocuksu bir merak ve öğrenme tutkusuyla ezberleri bozup “Neden olmasın?” diye sorabilsek o kadar yaratıcı olabiliriz ki.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Çocuksu masumiyetini kaybetmemiş yetişkinler ve bir sektörde yeni çalışmaya başlamış olanlar yeni sorular sormakta, yeni fikirler bulmakta ve cesaretle, hızlı karar alıp yenilikleri uygulamakta çok ustalar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Deneyimli kişiler ise mevcut fikirlerin uygulamasında daha yüksek performans gösteriyorlar; çünkü neyin, nasıl yapıdığında, nasıl sonuçlanabileceğini, meydana gelebilecek olumsuzlukların nasıl giderebileceğinde ustalar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Şirketlerin bu &quot;çocuksu merakı&quot; teşvik edecek ve farklılıkları içinde barındıracak dinamik takımlar kurmasının önemine çok inanıyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;İş dünyasının basamaklarında yükseldikçe “bilmemek ayıp” karşılanıyor. “Her şeyi bilir” olmak zorunda hissediyoruz kendimizi.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Görkemli toplantı salonlarında, herkes tartışılan konu hakkında derin bilgisi varmış gibi davranabiliyor. “Ben hiç anlamadım.” “Ben bilmiyorum.” diyen kimseye rastlanmıyor. Çoğu zaman şirket yöneticileri, “krala elbise dikildiği” yanılgısı içinde seyrediyor yaşananları.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hepimiz inanılmaz bir bolluk ortamı içinde, her üreticinin neredeyse aynı teklifle müşterinin karşısına çıktığını, rekabetin hiç olmadığı kadar sertleştiğini, şirket karlarının düştüğünü, şirket içinde ilişkilerin güvensizlik üzerine kurulduğunu ve giderek dünyanın daha sorunlu bir yer olduğunu görüyoruz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ama çoğumuz bu durumun “geçici” olduğu yanılgısı içindeyiz. “Bu yıl geçince bu kriz bitince işler düzelecek.” avuntusu içindeyiz.&lt;br /&gt;Bence, eğer mevcut zihin yapılarımızı değiştirmezsek  durumumuz değişmeyecek. Aynı sorunlarla hatta daha ağırlarıyla karşı karşıya kalacağız.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bence içimizdeki çocuk da “Kralın çıplak olduğunu” görüyor. Ama kendimize itiraf edemiyoruz. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ben, içinde yaşadığımız değişime ancak soruları yeniden sorarak, yeni çözümler bularak ayak uyduracağımıza inanıyorum, çünkü mevcut zihin yapılarımızla ancak bugüne cevap bulabileceğimize, yarını ise bu düşünce yapılarıyla karşılayamayacağımıza inanıyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Geleceği hiç birimiz bilemeyiz. Geleceği tahmin etme imkânımız hiç yok.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Peter Drucker’ın dediği gibi “Geleceği tahmin etmenin en iyi yolu geleceği yaratmaktır.”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Çocuksu bir cesaretle, daha yaratıcı düşünerek.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/2850355008178478072/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/2850355008178478072?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/2850355008178478072'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/2850355008178478072'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/hic-gidilmemis-yoldan-gitmek.html' title='Hiç Gidilmemiş Yoldan Gitmek'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-7734679959653908526</id><published>2011-06-03T12:58:00.005+03:00</published><updated>2011-06-03T14:31:15.929+03:00</updated><title type='text'>Şirketler Yanlış Kararları Nasıl Alıyor?</title><content type='html'>Ben eskiden büyük şirketlerin rasyonel karar alınan yerler olduğunu zannederdim, bana göre “akılsızca işler” yapmak sadece bizim gibi bireylere özgü bir zafiyetti.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hele “Kurumsal şirketlerin” hiç yanılmadıklarını düşünürdüm. Bu şirketlerin her yaptıkları doğru, aldıkları her karar isabetliydi.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Kurumsal şirketlerin yönetim kurulu salonlarını NASA uzay üssünün komuta merkezine benzetirdim. Her seçeneğin ince elenip sık dokunduğunu, bütün risklerin titizlikle değerlendirildiğini, alınan kararların insanî zafiyetlerden uzak olduğunu zannederdim.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bizler insan olarak hata yapabilirdik, yanılabilirdik, duygusal davranıp şaşırabilirdik; ama kurumsal şirketlerde bunlar olmazdı.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Yanlış biliyormuşum. Şirketler de karar alırken bizim gibi davranabiliyormuş.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;Meğerse “şaşırmak”, “atlamak”, “görememek”, “akıl edememek” sadece bize özgü değilmiş.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Peki, sadece doğru karar almak için çok yüksek paralar ödenen yöneticiler sizce nasıl yapıyorlar da yanlış karar alıyorlar?&lt;br /&gt;Bu yanlışların altındaki nedenler, hiç de nükleer fizik kadar karmaşık ve anlaşılmaz değil. Çoğu sizi şaşırtacak kadar basit, insani hatalar:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;1.İyimserlik ve aşırı güven&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;Bizler birey olarak geleceğin bizi kayıracağına inanırız. Şanssızlık başkalarının başına gelebilir, ama geleceğin  bize &quot;iyi şeyler&quot; getireceğine inanırız. Hayat mücadelemizi sürdürmemiz için böyle bir umuda ihtiyacımız vardır. Ayrıca kendimizi olduğumuzdan daha akıllı görürüz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Maalesef kendimizi dev aynasında görme eğilimimiz şirket yönetim kurulu salonlarında da bizi terk etmiyor. Hatta şirket büyüdükçe, başarılı oldukça daha da artıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Yönetime hakim olan bu ruh hali, şirketlerin inanılmaz hatalar yapmasına neden oluyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pek çok fizibilite çalışmasındaki &quot;kötümser&quot; olarak nitelendirilen gelecek senaryoları bile odukça iyimser bir bakış açısını yansıtabiliyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Başarılı oldukça, &quot;iyi olanın&quot; bizim başımıza gelmesi ihtimalini abartıyoruz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Konuya bir de şirketi yöneten lider açısından bakalım: Büyük başarılara imza atmış liderlerin hepsi iyimserdir. Bu liderler iyimser olmasalar ve geleceği şekillendireceklerine inanmasalar, etrafındaki insanları ortak bir hedefe yöneltme imkânının bulamazlar. Bu nedenle bir liderin iyimser olmaya herkesten daha fazla hakkı vardır; çünkü gelecek ancak böyle bir iyimserlikle yaratılır. Liderin sokaktaki insandan daha iyimser olmak gibi bir duruşunun olması anlaşılmayacak bir şey değildir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ama diğer taraftan bu iyimserliğin ayakları yere basan bir iyimserlik olması gerekir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Kontrolsüz iyimserlik telafisi zor sonuçlara neden oluyor: Yeni ürünün başarısızlığından bütçelerin gerçekleşmemesine kadar, şirketlerin birçok hedefinin tutmamasının altında “aşırı iyimserlik yanılgısı” vardır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;2.Bazı harcamalara aşırı hoşgörü gösterilmesi şirketlerde çalışanlar bilirler:&lt;/span&gt; Şirketlerin harcadıkları para, harcandığı alana göre farklı değer taşır! Mesela yeni bir ürün için görülmemiş derecede rahat para harcayan şirketler, şirkete çok kar getiren mevcut bir ürün için inanılmaz tasarruf tedbirleri alabilir. Sanki iki farklı alana harcanan para birimi aynı değilmiş bunlar farklı zamanlarda kazanılmış, farklı değerleri olan para birimleriymiş gibi davranılır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Şirket yönetimi bazı alanlara para harcarken kurallar unutulur ve buralara harcanan paralar sanki hiçbir sınır yokmuş gibi kolaylıkla harcanır. Bu durum elbette uzun sürmez ama “akıldışı” iklim hüküm sürdükçe sadece şirketin kaynakları boşa harcanmış olmaz aynı zamanda diğer bölümlerdeki “sıkı yönetim” çalışanları huzur eder.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Şirketin her kuruşunun değeri aynıdır, ama bu en çok ihlal edilen kuraldır: Bazı yatırım veya yeni ürün geliştirme için tahsis edilen bütçe üzerinde şirketin kontrol mekanizmaları iyi çalışmaz olur:  Bu konular birden bire kimsenin söz söyleyemediği, söylediği zaman ise “tutucu” olmakla suçlandığı konular olur. Duruma müdahale eden finans yöneticileri ise “kutsal” bir konuda söylenmemesi gereken bir sözü söylemiş “oyunbozanlar” olarak görülürler.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;3.Mevcudu koruma sapması&lt;/span&gt; &lt;br /&gt;İnsan sahip olduğuna gerçek değerinden daha fazla değer atfediyor. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Satın aldığımız bir ürün, dükkândan eve geldiği andan itibaren ödediğimiz paradan daha değerli gelmeye başlıyor bize. Borsadan satın aldığımız hisseleri satarken zorlanıyoruz. Kişisel tasarrufumuzu bulunduğu yerden (döviz, borsa, mevduat, vb) başka bir yere yönlendirmede son derece tutucu davranıyoruz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aklımızın bu sapmasının arkasında kaybetmeye karşı aşırı hassas bir yapımızın olması yatıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mevcudu koruma saplantımız zayıf stratejilerle iş yapmamıza neden oluyor. Her iş, hem yeni ürünler yeni yatırımlar gerektirirken hem de bazı alanlardan çekilmeyi, bazı ürünleri üretmemeyi gerektir; ama insan aklı her iki yöne doğru aynı şekilde çalışmıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Şirketlerin mevcut uygulamalarda ısrar etmesi, yenilikçi yaklaşımlara açık olmaması da bu saplantının bir sonucudur.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Halbuki her şirketin her yıl en az bir kere uygulama ve iş yapma biçimlerini gözden geçirmesi, artık geçersiz olan eski yöntemlerini sorgulaması gerekir. Hangi ürünleri, hangi süreçleri değiştirmek gerektiğine karar vermesi gerekiyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Şirketlerde “sahip olduğumuz” her şey en iyisi değildir. Terk etmesini öğrenmeliyiz. Ama şirketler bir türlü terk edemiyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mesela Peter Drucker terk etmesini bilmeyi, her şirketin öğrenmesi gereken bir alışkanlık olarak tarif ediyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;4.Sürü Psikolojisi&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;Şirketler de aynı bireyler gibi sürü psikolojisiyle hareket etme eğilimi gösteriyor. Mesela içinde bulunduğumuz yıllarda büyük Türk şirketlerinin nereyse tamamı enerji sektöründe yer almak istiyor. Çoğu bu alana zaten yatırım yapmış durumda.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Şirketlerin bu tutumuna paralel olarak bankalar da bu projelere finansman sağlıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sizce bu tutum nasıl açıklanır? “Aklın yolu bir” diye mi? Yoksa sürü psikolojisiyle mi?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ben konunun uzmanı değilim; ama Türkiye’nin potansiyelinin bu kadar enerji projesini kaldıracağını da düşünmüyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aynı gelişme Alış Veriş Merkezlerinde de yaşanıyor, örnekleri çoğaltmak mümkün.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bir iş sahasının karlılığının yeni yatırımcıları çektiğini ve burada fiyatların düşüp tüketici yararına bir gelişme olduğunu hepimiz biliyoruz (Adam Smith, “görünmez el”); ama şirketlerin pazarlama stratejisi -ekonominin aksine- “eşitlikten” kurtulmak ve “farklılık” yaratmak için vardır. Ne var ki pek çok şirket sürü psikolojisinden kurtulma basiretini gösteremiyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Oysa hepimizin bildiği ama az uyguladığı gibi başarı, herkesin yaptığını taklit etmekten değil kimsenin yapmadığı, yapmayı düşünmediği yollardan gitmekle elde ediliyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Şirketler sadece yeni yatırım alanlarında değil başka alanlarda da sürü psikolojisiyle hareket ediyor. İnsan kaynakları uygulamaları, bilgi teknolojileri uygulamaları, pazarlama uygulamalarında da aynı dürtüyle hareket ediyor: Moda sadece giyimde değil şirket yönetiminde de varolan önemli bir olgu. Aynı zamanda da boş yere harcanan kaynakların en önemli nedeni.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;5.Fikir Birliği&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;“Normal” bir şirkette bir fikrin karşısında en az onun kadar değerli birden fazla fikir vardır, olmalıdır; ama pek çok şirkette lider, farklı fikirleri duymak bir yana kendisinin inandığı fikrin sorgulanmasından bile hoşlanmaz. İnandığı fikrin tartışılmasını istemez. Sonunda da alınan kararın “fikir birliği” içinde alınmış algısını yaratmak ister. Şirketlerin çoğunda yöneticilerin fikir ayrılığı içinde olması zararlı bir olguymuş gibi anlaşılır; oysa yetişkinlerin olduğu her yerde doğal olarak fikir ayrılığı vardır. Olması gerekir. Herkesin fikir birliğinde olduğu yerde bence “fikirsizlik” vardır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aslında hepimizde bu&quot; fikir birliği&quot; sapması var. Çocuksu bir davranışla, belki de eleştirilere göğüs gerebilmek için ve muhtemel bir başarısızlıkta herkesi eşit derecede sorumlu tutabilmek için, olmasa da varmış gibi göstermeye çalıştığımız hayali bir durumdur.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Yetişkinlerin olduğu yerde nadiren fikir birliği olur. Hayat, birden fazla doğru arasından en iyi yolu bulmak olduğuna göre neden herkes aynı fikirde olsun ki?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Doğru fikri bulmakla, karar alınan bir fikrin arkasında durmak farklı şeylerdir. Üst düzey yöneticiden beklenen herkesle aynı görüşte olması değil alınan kararı uygularken bunun kendi fikriymiş gibi arkasında durmasıdır. Maalesef şirket yönetimlerinde de çocuksu egolar yüzünden fikir ayrılıklarına hoşgörü gösterilemiyor. Sanki fikir ayrılıkları şirketi “bölecekmiş” korkusu yaşanıyor. Bu korkuyu da en çok şirketi yöneten lider hissediyor. Kendine bağlı yöneticilerin “birbirlerine düşmesinden” endişe ederek mümkün olduğunca “fikir birliği” ortamı yaratmak istiyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Grup halinde karar veren insanlar zaten birbirlerinden etkilenip toplu bir körlük oluşturma eğilimleri gösterirken yukarıda anlattığım bu “fikir birliği” saplantısı da bu süreci keskinleştiriyor ve şirketin içindekifarklı renkler sönüp farklı sesler susar oluyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Farklılıkların yok sayıldığı ortamlarda doğal olarak bireysel yaratıcılıklar da köreliyor. Bu bir taraftan sürü psikolojisi oluştururken diğer taraftan da güçlü olanlar için kendi kararlarını uygulamak için &quot;rahat&quot; bir ortam oluşturuyor. Ama bu anlayış çoğu kez hayırlı sonuçlar üretmiyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Şirketleri yönetirken hem şirket içindeki farklı seslerin ifade edileceği bir ortam yaratmak hem de dışarıdan tarafsız bakış açılarını ortaya koyabilecek uzmanların katkılarına açık olmak gerekir. “Gurup düşüncesinin” oluşmasına engel olacak ve “şeytanın avukatlığını” yapabilecek “aykırı” fikirlere özgürlük tanınmalıdır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Eğer bir karar alınırken “fikir birliği” varsa toplantı salonunda “alarm zilleri” çalması gerekir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;6. Aracıların karar üzerinde etkisi&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;Bir şirkette karar alırken, bu kararın alınmasına aracılık edenlerin özel durumları, kişisel tercihleri doğru kararın alınmasına engel olabilir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Şirketin alacağı kararla bu kararın hazırlığını yapan kişinin-kişilerin içinde bulunduğu durum şirket çıkarıyla örtüşmeyebilir. Bir sene sonra emekli olacak bir pazarlama yöneticisinin yeni bir ürünü piyasaya sunması kendi kişisel amacına uygun düşmeyebilir. Bu yöneticinin amacı mümkün olan en az riski alarak emekli olmaktır, oysa şirket için doğru olan belki de yeni ürünü hiç zaman kaybetmeden pazara sunmaktır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Şirketlerde en sık görülen hastalık, yöneticilerin ve danışmanların kendi kişisel çıkarlarını şirketten daha öncelikli görerek davranmalarıdır. Birçok proje bazı yöneticilerin kişisel kaprisleri, zevkleri ya da çıkarları doğrultusunda hayata geçer. Bu projeler şirkete değil kişilere hizmet eden projeler olur. Bu basiretsizliğe sadece aile şirketlerinde değil saygın kurumsal şirketlerde de rastlanır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;7.Önyargılar&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;Ünlü bir bilgeye “Bu dünyada en çok kimi seviyorsunuz?” diye sormuşlar, “Terzimi; çünkü her gittiğimde ölçümü yeniden alıyor.” demiş.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pazarlamacılar, üretimde çalışanların müşteriden ve iletişimden anlamadığını iddia ederler; finansçılar kendilerinden başka kimsenin hesap-kitap bilmediğini düşünürler.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Şirketlerde herkesin diğer bölümlerde çalışanlar hakkında önyargıları vardır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bu önyargılar çoğu zaman şirketleri yaşanmaz kılar. Toplantı yapılırken ortalık birden alevlenir. Bir türlü yetişkinler arası bir iletişim kurulamaz. Fikirler, projeler hayata geçemeden ölür. Şirket kendi içindeki sorunlarla o kadar çok uğraşmak zorunda kalık ki değişime ve rekabete cevap vermek ikinci plana düşer. Şirket zafiyete uğrar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Halbuki bugünün şirketleri değişik bölümlerde çalışanların birlikte iş yapmalarını zorunlu kılıyor. Birçok inovasyon örneği, üretimden gelenlerin, müşteri ve pazarlama alanlarında fevkalade yenilikçi fikirlere sahip olabildiklerini; benzer şekilde pazarlamacıların üretim süreçlerini yeniden organize edebildiklerini gösteriyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;Öneriler:&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;1.&lt;/span&gt; Daha iyi karar almak ve daha etkili bir yönetime sahip olmak için öncelikle hem kendi aklımızın zafiyetlerini hem de şirket yöneticileri olarak toplu davranışlarımızdaki zafiyetleri anlamamız gerekli. Sadece bu konudaki farkındalığımızın bile çok iyi bir başlangıç olacağını düşünüyorum. Farkında olmak daha iyisini elde etmek için önkoşul.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;2.&lt;/span&gt; Tüm organizasyon genelinde, ama önce kendimizden başlayarak etkili dinlemeyi öğrenmemiz gerekiyor. Stephen Covey’nin dediği gibi “önce bize ne söylendiğini anlamak sonra kendimizi anlatmaya çalışmamız” gerekiyor. Tersini yapınca iletişim mümkün olmuyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ayrıca “kimin söylediğine” değil gerçekten “ne söylendiğine” dikkat edilecek bir şirket kültürü yaratmamız gerekiyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;3.&lt;/span&gt; Şirketteki süreçlerin ve takımların mümkün olduğu kadar çok fonksiyonlu ve çok disiplinli olmasının çalışanları birbirine yakınlaştıracağına, herkesin birbirinin gerçeğini daha iyi kavramasına yardımcı olacağına inanıyorum. Yaratılacak bu çeşitliliğin “grup düşüncesi” tuzağına düşme riskini azaltacağına inanıyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;4.&lt;/span&gt; Yaratıcılığı ve yenilikçiliği destekleyen otantik liderlerin daha az önyargı taşıdığını; hiyerarşileri ve statükoyu besleyen otoriter liderlerin ise önyargıları pekiştirerek organizasyona zarar verdiğini düşünüyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;5.Şirket yönetireken uzmanlara danışmanın önemine inanıyorum. Birbirini iyi tanıyan ve bilen insanlar şüphesiz bir emniyet çemberi oluştururlar; ama kimi zaman da emniyet çemberlerini yıkmak gerekir. Her yöneticinin ve organizasyonun bazen tarafsız bir göze, bazen  konusun uzmanına, bazen şeytanın avukatına ihtiyacı olduğu düşünüyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;6.&lt;/span&gt; İyi yapılmış tarafsız araştırmaların en az mevcut deneyimler ve yöneticilerin iç görüleri kadar önemli olduğunu düşünüyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;7.&lt;/span&gt; Hem kişisel olarak hem de şirket olarak “daha iyi karar almayı” öğrenebileceğimize ve bu konuda kendimizi, şirketimizi geliştirebileceğimize inanıyorum. Daha iyi karar almak için gerekli olan süreçleri tanımlayabileceğimize, bu konuda uzmanlardan eğitim alabileceğimize inanıyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;8.&lt;/span&gt; Karar alırken rasyonel karar alma yöntemini kullanmanın çok önemli olduğuna; ama tek başına mantığın yetmeyeceğine inanıyorum. Mutlaka iç sesimizden ve sezgilerimizden de yararlanmalıyız diye düşünüyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ama sezgilerimizin de tehlikeli birer silah gibi olduklarını, bizi yanıltabileceklerini düşünüyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hem bireysel hem de şirket olarak verdiğimiz kararlarda akıl-sezgi dengesini kurabilmemiz gerektiğine inanıyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Kendi sezgilerimizin nerede sapma yaptığını, mantığımızın nerede bizi kısıtladığını anlamamız. Şirkette karar alırken bizi bekleyen tuzakların neler olduğunun  farkına varmamızın, kendimize ve şirketimize yapacağımız en önemli yatırımlardan biri olduğunu düşünüyorum.</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/7734679959653908526/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/7734679959653908526?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/7734679959653908526'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/7734679959653908526'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/sirketler-yanls-kararlar-nasl-alyor.html' title='Şirketler Yanlış Kararları Nasıl Alıyor?'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8467258544301269176.post-3276152139215623818</id><published>2011-06-01T16:13:00.000+03:00</published><updated>2011-06-01T16:14:07.976+03:00</updated><title type='text'>Neden yazıyorum?</title><content type='html'>Yazmak istediklerimi şöyle özetleyebilirim: Hayat mücadelesinin içinde belki çoğumuz farkında değiliz ama son iki yüzyıldan beri görülmemiş, muazzam bir değişimin tam ortasında yaşıyoruz. Bu değişimin en çarpıcı örneği, Facebook’un Mark Zuckerberg  tarafından kurulup, bir kaç yıl içinde 15 milyar Dolar’lık piyasa değerine ulaşmasıdır. Bu gelişme, yeni servet yaratma biçiminin en çarpıcı örneğidir. Servet yaratma biçiminin yani üretim biçiminin değişmesi her şeyi değiştiriyor. İlişkilerimiz değişiyor; düşüncelerimiz, tüketim biçimimiz, toplumun kendisi değişiyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Değişimi anlamanın zor ve bizi yanıltan tarafı, &#39;yeni&#39; olanın eski&#39;nin içinde filizleniyor olmasından kaynaklanıyor. Eski&#39;ye ait olan hayatımızdan birdenbire çıkmadığı için, yeni&#39;yi anlamamız ve ona uyum sağlamamız zorlaşıyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tarihte pek az dönemde görülebilecek bu kadar şiddetli bir değişimi, bazılarımız eski&#39;de kalıp hiç anlamazken bazılarımız yeni’nin farkına varıp düşüncelerini, davranışlarını değiştirebiliyor. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ekonomi teorisi bugün hala insanın, akılcı (rasyonel) davranan bir ekonomik &quot;eleman&quot; olduğu varsayımı üzerine dayalı. Üniversite birinci sınıfta, İlk öğrendiğim günden beri beni rahatsız eden, hiç inanmadığım bu varsayımı sorgulamak ve önümüzde çırılçıplak duran insan doğasını olduğu gibi kabullenmek üzerine yazmak istiyorum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hiç birimiz tamamen mantığımızla karar almıyoruz. Hal böyleyken, yüzyılı aşkın bir süredir, ekonomi disiplini, bu gerçeği görmezden geliyor ve insanın rasyonel karar aldığı varsayımı üzerine teoriler geliştiriyor. Bu yaklaşım, Nassim Nicolas Taleb &#39;in dediği gibi &quot;platonik&quot; bir yaklaşımdır. Platonik yaklaşımların tamamı, gerçekleri kabul etmek yerine dünyayı bir hayal aleminde gören yaklaşımlardır.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bence artık hepimiz büyümeliyiz ve bu platonik yaklaşımlardan kurtulmalıyız; çünkü &quot;neuroscience &quot; olarak adlandırılan bilim dalı, insan zihninin nasıl çalıştığı ile ilgili, hemen her gün yeni bir bulgu üretiyor ve bugüne kadar bize dayatılan bütün platonik yaklaşımları teker teker çürütüyor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pazarlama, marka ve yönetim konularında yazılanlar, çok fazla söz söyleyenin bilgi kalabalığı yaptığı bir alan. Üstelik bu yayınların büyük çoğunluğu ya fazla soyut ya fazla spesifik (özel). Bu şekilde sunulan bilgilerin neredeyse hiç birinden yararlanmak mümkün değil. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Son olarak şunu söylemek istiyorum: Bizden önce yazdığımız konuları düşünüp, makale ya da kitap yazanlar arasında o kadar değerli insanlar var ki, onların yazmış olduklarına hayran olmamak mümkün değil. İnsan bu mükemmel yazıları okuyunca kendisinin hiçbir katkı yapamayacağını düşünmeye başlıyor. Bu yazarlar insanın üzerinde öyle ağırlık yapıyor ki sanki söylenmesi gereken en önemli şeyleri onlar zaten mükemmel bir şekilde söylemişler. Ve bize söyleyecek hiç bir şey kalmamış!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;İnsan kendini bu düşünceye kaptırınca içinden hiçbir şey yazmak gelmiyor: Hiç bir şey yapma! Zaten yapılması gereken yapılmış, yazılması gereken yazılmış! Senin yazacakların, onların yazdıklarını tekrar etmek olacak!&lt;br /&gt;Ne kadar moral bozucu değil mi?&lt;br /&gt;Peki, ne yapmalıyız? Hiçbir şey yapmamak mı gerekir? Yazı yazmak boş bir uğraş mıdır?&lt;br /&gt;Ben, böyle bir ruh halinden kurtulmak ve yazı yazma motivasyonumu canlı tutmak için Nazım Hikmet’in dediğine sığınmak istiyorum: &lt;span style=&quot;font-weight:bold;&quot;&gt;&quot;En güzel söz henüz söylenmemiştir.&quot;&lt;/span&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://aytekink.blogspot.com/feeds/3276152139215623818/comments/default' title='Kayıt Yorumları'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/8467258544301269176/3276152139215623818?isPopup=true' title='0 Yorum'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/3276152139215623818'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8467258544301269176/posts/default/3276152139215623818'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://aytekink.blogspot.com/2011/06/neden-yazyorum.html' title='Neden yazıyorum?'/><author><name>Aytekin Kahraman</name><uri>http://www.blogger.com/profile/08737870142324513364</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://www.arastiriyorum.com/ArastiriYorum2.png'/></author><thr:total>0</thr:total></entry></feed>