Ashish Sawant' Stuff

Condom !!

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Thu, 17 Nov 2011 15:39:00 +0000

Readers are requested to read this post on their onus only. As a author this post doesn’t contain any adult material. Still if readers feels so.... then Close window “X” option is available for all.

ही पोस्ट मराठी मध्ये वाचण्यासाठी इथे टिचकी दया.

That day I was listening songs on mobile FM Radio. After song was cover, one advertisement(ad) started, so as usual I changed radio station. On another channel also one ad was going. I moved to third station. There also one advt was going on. On second station, advt of one Condom company was just ending and I heard last word of ad “……..Condom”. On third station one cement companies ad was ending. Their last sentence was, “………….Sadiyon ke liye” If both the words are heard within seconds it heard as “…..Condom, sadiyon ke liye”

Oh ! that’s amazing, I got some fishy idea. Almost all things which we are using in our day today life are advertised on Radio and TVs and almost all the products are sold with products’ famous tag line which covers from toothbrush, salt, clothes, cars etc almost everything. For ex. Raymond carry tag line of ‘Raymond, The Complete Man’ or Nokia with ‘Connecting People’

Now suppose all these companies started to produce Condoms by keeping their same tag line….then just imagine…….I am giving some examples of such marketing line. I am not telling anything…you just read, think and enjoy.

Tata Sky – Isko laga dala to life jhingal la la !!!

Big Bazaar – Isase sasta aur achha kahi nahi.

Pepsi – Ye dil mange more

Cadbury – kuch mitha ho jaye

D-Mart – daily saving

Idea – No Idea - Get Idea

RIN powder – Chamakate rehna

Ujala – Char Bundo wala

Maggi – Sirf Do Minute

Nokia – Connecting people

Biyani cementi – Sadiyon ke liye

Raymond – The complete man

Itch guard – khujali ha happy ending

Kurkure- Tedha hai par mera hai

Ghadi Detergent Powder- Pehle istemal kare fir vishwas kare

Zandu balm – Ek balm Tin kam ( ? )

Pepsodent – Long lasting protection (hmmmm!!!)

Amul – Utterly butterly delicious

Clinic Plus shampoo – Strong and long!!!

Energiser Batteries – Keeps Going And Going And Going

Intel – Intel Inside

Mentos – Dimag Ki Batti Jala De !!

McDonald’s – I’M Loving It!!

Blogger.Com - Push Button Publishing

Fiat - Driven By Passion.

Hyundai - Drive Your Way

Life's Good – LG

McDowell’s Signature – Mera No. 1

SAMSUNG - Everyone's Invited

SONY - Like. No. Other.

Star Sports - We Know Your Game

TCS - Beyond The Obvious

TOYOTA - Touch The Perfection

VOLKSWAGEN - Drivers wanted

Windows XP - Do More With Less

Kit Kat- Have A Break

Nike - Just Do It

MICROSOFT- Your Potential. Our Passion

DLF – Building India

Onida TV - Neighbor's Envy, Owner's Pride

Philips - Let's Make Things Better

BMW - The Ultimate Driving Machine.

Syntel - Consider IT Done

Yellow Pages - Let Your Fingers Do The Walking.

Calvin Klein - Between Love And Madness Lies Obsession.

Jet Airways - The Joy Of Flying

Nissan (CAR) - Enjoy The Ride.

Pepsi - The Taste Of A New Generation.

Pepsi - For Those Who Think Young.

Pepsi - Pepsi Hits The Spot.

Navratrna – Thanda Thanda Cool Cool

Mountain Dew- Kyoni Daar Ke Age Jit Hai

Sonata Watch – Wait Mat Kar

Maruti Alto – Let’s Go

MDH Masale – Spice Of India

Revital – Jiyo Ji Bhar Ke

Coca Cola India – Bbbuuuurrrrrrrrrr !!!!

Limca – Do Pal Tajagi

Airtel – Dil Jo Chahe Paas Laye

Bada Hai To Behter Hai

Asian Paints – Har Rang Kuch Kehta Hai

Reliance – Kar Lo Duniya Mutthhi me

Tata Docomo – Do the New

Honda Unicorn – Race your Spirit

Raid and taylor- Bond with the best

Hero Honda Pleasure scooty – why should boys have all the fun ?

Hero Honda – Dhak Dhak Go !

Surf Excel – Daag Acche hai..

Surf – Dho dala

And last but not the least

Radio City- Bajate raho !!!

Blogger new look

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Fri, 08 Jul 2011 07:00:00 +0000

Good !!!
Bloogger have changed their design...It's good to see...very light design.....little bit difficult to handle because of new design....but good!!! change is required in life

नकळत एकदा...

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Tue, 28 Jun 2011 17:40:00 +0000

आजपण नेहमीप्रमाणे आईने त्याला औषधाच्या गोळ्या काढून दिल्या. आईला नको म्हणून समजावून सांगून सुद्धा तिने गोळ्या आणि पाण्याचा ग्लास आणून दिला. तिला सांगून तरी काय फायदा कि आता ह्या गोळ्यांचा काहीच उपयोग होणार नाही आहे. त्यांनी जे काम करायचे ते त्यांचे करून झाले आहे. आता ह्यांचा काही उपयोग नाही पण जाऊदेत तिला तरी कशाला दुखवायचे. म्हणून त्याने गपचूप गोळ्या खावून घेतल्या.आईने त्याच्या बारीक कापलेल्या केसावरून प्रेमाने हात फिरवला. गोळ्या खाल्ल्यावर ती निघून गेली.

पुढील पोस्ट इथे वाचा.........

भोवरा

http://bhovra.blogspot.com/

नव्या नावाने ....

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Fri, 06 May 2011 18:18:00 +0000

नावात काय आहे ? असे खूप जण म्हणत असले तरी माझ्या अनुभवानुसार नावातच सर्व काही आहे. एक नाव पुरेसे असते खूप काही गोष्टींचा उलगडा करण्यासाठी. त्यामुळे ब्लॉग ला एक चांगले नाव असावे हि खूप दिवसापासून इच्छा होती. आशिष सावंत हे नाव किती दिवस लोकांच्या लक्षात राहील? स्वत:च्या नावावर ब्लॉग लिहायला असेहि आवडतच नव्हते. काहीतरी एक युनिक नाव शोधणे चालू होते.

माझा आताचा ब्लॉग चालू करून दोन/ सव्वा दोन वर्षे झाली. जानेवारी २००९ मध्ये ब्लॉग लिहायला सुरुवात झाली पण दीड वर्षात फक्त ३/४च ब्लॉग लिहून झाले. ह्या दीड वर्षात आयुष्यात खूप स्थित्यंतरे झाले. आयुष्याचे मोठ मोठे आणि काही कडवे निर्णय पण घ्यावे लागले. खूप काही मोठे व्यवहार एकट्यालाच करावे लागले. ह्याच काळात दोन मोठे अपघातहि झाले. सुदैवाने दोन्ही अपघातातून वाचलो. त्याच्या जखमा आणि दुखणे अजून ही अंगावर आहे. आतापर्यंतचा आयुष्यातला सर्वात कठीण आणि खडतर काळ होता. त्या झटक्यातून सावरायला कमीत कमी पुढची ८/९ महिने तरी जावी लागली. ह्या काळात हातून काहीच निर्मिती झाली नाही. अगदी महिनोन महिने इंटरनेटला हात पण लावता आला नाही. जमेची बाजू एकची की नशिबाने आणि परिस्थितीने एवढे अनुभव दिले कि मॅच्युरिटी लेवल जवळपास दहा वर्षांनी वाढली.

जरा गाडी रुळावर आल्यावर सर्वात आधी लॅपटॉप घेतला अगदी टीवी घेण्याआधी सुद्धा. इंटरनेट घेतले आणि परत ब्लॉगिंग ला सुरुवात झाली. जुन्या ब्लॉगवरुनच गाडी पुढे चालायला लागली. पण स्वत:च्या नावाने ब्लॉग बनवण्यापेक्षा काहीतरी युनिक असे नाव शोधत होतो. पण मनासाखे मिळतच नव्हते. एक छोटे, उच्चारायला सोपे, टाइप करायला सहज असणारे नाव शोधत होतो. काही नावे आवडली पण काही महाभागांनी आधिच अडकवुन ठेवली होती. ब्लॉग तर काही लिहिले नव्हते फक्त नावे बुक्ड करुन ठेवली होती. अगदी “बुक्ड” (booked) नाव सुद्धा. बघा चेक करुन. जवळपास ३ महिन्यात पत्नि, बहिण आणि मित्रांनी हजारो नावे तरी सुचवली असतील पण काहीच पसंत पडत नव्हते. काही दिवसापूर्वी एका शब्दाचा अर्थ शोधण्यासाठी मराठी डिक्शनरी उघडली होती. तेव्हा सुचले कि डिक्शनरीच काढून बघूया काही नावे भेटताहेत का ? साडेचारशे पानाची डिक्शनरी, त्यात शोधून शोधून कसे शोधणार? शेवटी एक चान्स घ्यायचा म्हणून कुठल्यातरी एका पानावर हात ठेवायचा आणि त्यात काही नाव दिसते का बघायचे असे ठरवले आणि लहान मुले करतात तसे राम लक्ष्मण सीता करत एका पानावर हात ठेवला. पान निघाले "भ" ह्या अक्षराचे.

म्ह्टले झाले कल्याण !!! आता काही मिळत नाही. पण नजर एका शब्दावर जाऊन थांबली आणि मन एकदम फिल्मी स्टाईलमध्ये वीस वर्षे फ्लॅशबॅक मध्ये गेले. लहानपणी हि वस्तू घेऊन खूप खेळलो होतो. एप्रिल मेच्या सुट्टीत तर खिशात घेऊनच फिरायचो. जमिनीवर असो, हातावर असो, पोटावर असो कुठेही फिरवता यायची हि वस्तू. लोखंडी कानस वर धार करून तिचे टोक अजून टोकेरी करायचो जेणेकरून तो जास्त वेळ फिरेल आणि खेळताना सुद्धा दुसर्‍याच्या वस्तू वर नेम धरून मारता पण येईल. त्यावेळेला लाकडामध्ये सुंदर रंगकाम केलेलं मिळायचे आणि काही ठिकाणी प्लास्टिकचे पण मिळायला सुरुवात झाली होती. पण लाकडाचे सौंदर्य कायम राहिले. त्यासाठी लागणार्‍या रश्शीला एखादा थमसअप किंवा पेप्सीचा बिल्ला लावायचा आणि अख्ख्या चाळी मध्ये फिरवत राहायचो. ह्या वस्तूने कमीत कमी खर्चात आतापर्यंत फक्त आनंदच दिला आहे ते सुद्धा बदल्यात काही न मागता. मी कुठल्या वस्तूबद्दल म्हणतोय ह्याचा अंदाज आला असेल एव्हाना. नुसत्या 'त्या' शब्दावर माझ्या एवढ्या वीस वर्षापूर्वीच्या आठवणी चाळवल्या गेल्या अगदी ढवळल्या गेल्या.....विचार केला कि ह्या पेक्षा चांगले नाव भेटनारच नाही....." भोवरा ".

भोवरा ह्या शब्दाबरोबर कितीतरी जणांच्या गोड आठवणी असतील ना ?

सुदैवाने ब्लॉग कोणी रजिस्टर पण केला नव्हता. पहिले बायक़ोला फोन केला, तिला विचार सांगितले ...तिने हुश्श्य केले....म्हणाली, एकदाचे तुझ्या पसंतीचे नाव भेटले तुला. आणि ते सुद्धा आम्ही सुचवण्यापेक्षा तुलाच सुचले आहे ते नशीब. मित्रांना पाठवले त्यांनीही सहमती दर्शवली. जिगर ला सांगितले, माझ्या स्वभावाला आणि भोवर्‍याला साधर्म्य होईल अशी एक चारोळी लिहून दे गुजराती असून हि त्याने पाच मिनिटात मराठीत दोन तीन चारोळ्या लिहून पाठवल्या. त्यात व्याकरणाचे बदल करत हि चारोळी फायनल केली. (जिगर ला धन्यवाद देवून शिवी देणार नाही.)

आपल्याच धुंदीत फिरतोय मी,

मदमस्त होऊन जगतोय मी,

बेधुंद वाऱ्यातही स्थिर आहे मी,

दुनिया म्हणते की “भोवरा” आहे मी.

मग काय ! त्या रात्री लगेच ब्लॉग रजिस्टर केला. जुना ब्लॉग सर्व पोस्ट सहित एक्सपोर्ट केला आणि नवीन ब्लॉग मध्ये इम्पोर्ट केला. १८ ते २० मिनिटे लागली. पण सर्व सुरळीत पार पडले अगदी काही एरर(error) न येता. काही विजेट आणि स्क्रिप्ट कॉपी पेस्ट झाल्या नाही त्या मॅन्युअली कराव्या लागल्या. बाकी सगळे झाले. पण तरी सुद्धा ब्लॉग पब्लिश करायला दोन आठवडे वाट बघावी लागली कारण हेडर मध्ये लावायला भोवर्‍याचा चांगला फोटो मिळत नव्हता.

जे उपलब्ध होते ते कॉपीराईट होते. विचार केला स्वत:च भोवर्‍याचा फोटो काढून ब्लॉग वर टाकावा. घरात जुने भोवरे होते पण शोधून काहि मिळत नव्हते. कितीतरी दुकाने पालथी घातली पण लाकडी भोवरे मिळणेच बंद झाले. सर्वांकडे प्लास्टिक मधले होते. ते सुद्धा खास नव्हते. एक मे ला, महाराष्ट्र दिनी ब्लॉग पब्लिश करायचा विचार होता पण जमलेच नाही. शेवटी काल कसेही करून नेट वर मिळालेल्या इमेज एडीट करून दोन तीन हेडर इमेज बनवल्या. मित्रांमध्ये इमेलबाजी केली आणि सर्वांनी त्यातल्या त्यात ह्या हेडरला पसंती दर्शवली. इमेज लावून झाली आता पब्लीश कधी करायचा...कालच करणार होतो पण नंतर आठवले कि उद्या अक्षयतृतीया आहे चांगला मुहूर्त आहे. चांगल्या दिवशीच उदघाटन करूया.

आज चांगल्या मुहूर्तावर उद्घाटन करतोय. ह्या सोहळ्याला सध्या तरी मी आणि माझी बायकोच उपस्थित आहे. आणि अर्थातच सर्व हितचिंतकांचा पाठींबा आहेच. जसा आतापर्यंत मिळाला आहे तसाच पुढेही मिळेल हि सदिच्छा. आशा करतो कि माझा भोवरा ह्या ब्लॉग च्या अनोख्या दुनियेत कायम फिरत राहील. मराठी मंडळी, मराठी ब्लॉग विश्व, मराठी कॉर्नर, मराठी ब्लॉग जगत यांच्या मुळे जुन्या ब्लॉगला चांगले वाचक मिळाले त्याचं आणि त्यांच्या टीमचे आभार. माझा नवीन भोवरा ब्लॉग सुद्धा ते आपल्या परिवारात सामील करून घेतील अशी आशा करतो. जुना ब्लॉग आता फक्त इंग्लिश ब्लॉग लिहायला वापरेन.

वाईट एका गोष्टीचे वाटते कि जुन्या ब्लॉगला गेल्या चार महिन्यातच ६००० च्या वर भेटी मिळाल्या होत्य़ा (ते सुद्धा स्वत:चे पेज विजिट ब्लॉक करून) त्यावर आता पाणी सोडावे लागणार आहे. परत शुन्यातुन सुरुवात करायची आहे....आयुष्यात खूप वेळा करावी लागली आहे अशी....बघू परत सहा हजार करायला किती महिने लागताहेत.

तुमचा पाठिंबा मिळेल अशी आशा आहे एकदा तरी नक्की भेट दया माझ्या नवीन ब्लॉगला...

भोवरा

http://bhovra.blogspot.com/

भोवरा

सचिन वाढदिवसाच्या शुभेच्छा!!!

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Sun, 24 Apr 2011 14:01:00 +0000

चार दिवसापासून आमच्या नाक्यावर सचिन तेंडुलकरला वाढदिवसाचे अभिष्टचिंतन करणारा एक मोठा बॅनर लावला होता. नशीब आमच्या राजकारणी लोकांना स्वतःचे बॅनर लावण्यापासून फुरसत मिळाली आणि नशीब क्रिकेटच्या देवाची आठवण झाली.

आपल्या सचिनचा आज वाढदिवस. देव करो आमच्या ह्या देवाला उदंड आयुष्य लाभो. महाभारतात एकदा पहिले होते. जेव्हा भीष्म युद्धापूर्वी दुर्योधनाला समजावत असतात की पांडवांबरोबर युद्ध करू नकोस साक्षात भगवंत (श्रीकृष्ण) त्यांच्या बाजूने आहे. मला नेहमी विचार पडायचा कि ह्यांना कसे समजत असेल की श्रीकृष्ण देवाचे रूप आहे. तीच गोष्ट श्रीरामाच्या बाबतीत होती. त्यावेळेची प्रजा, ऋषी हे रामाला भगवंताचे रूप मानायचे. मला लहानपणी नेहमी प्रश्न पडायचा कि ते देवाला कसे ओळखत असतील? साक्षात देवा बरोबर राहायला त्यांना कसे वाटत असेल? देवाचे चमत्कार बघताना काय मनात येत असेल? पण जसजसा मोठा होत गेलो आणि सचिन ला बघत गेलो. त्याच्या बॅटीतुन घडणारे चमत्कार पहिले आणि माझ्या सगळ्या प्रश्नाची उत्तरे मिळत गेली.

ऍलन बॉर्डर ने जेव्हा गावस्करचा रेकोर्ड तोडला होता त्यावेळेला दिलेल्या मुलाखतीत तो म्हणाला होता. मला वाटत नाही हा रेकोर्ड जास्त दिवस माझ्या नावावर राहील. सचिन तेंडूलकर सारखे बॅटसमन सध्या क्रिकेट खेळत आहेत.त्यावेळेला तर सचिन खूप लहान होता. नुकताच बहरत होता. अजून त्याने आपले रंग पण दाखवले नव्हते. तरी सुद्धा बोर्डरने त्याच्यातल्या देवाला ओळखले होते.

गेले वीस बावीस वर्षे तो खेळतो आहे. कधी कोणाबरोबर भांडणे नाहीत, झगडे नाहीत, स्लेजिंग नाही, पोंटिंग सारखे प्रेस कॉन्फेरन्स घेऊन दुसऱ्या टीमवर कधी कमेंट नाहीत, कोणी कितीही टीका करुदेत कधी कोणाला उलटी उत्तर नाहीत, जे काही सांगायचे आहे त्याने ते त्याच्या बॅटनेच सांगितले. पाकिस्तानच्या सेमी फायनल आधी सुद्धा त्याने नवीन बॅट घेतल्या होत्या तेव्हा तो कितीतरी तास लाकडाच्या हातोडीने बॅटला ठोकत बसला होता. फक्त बॅट चा स्ट्रोक वाढवण्यासाठी. ह्या वयात पण तो धावा मिळवण्यासाठी एवढा उत्सुक असतो जेवढा एखादा नवीन भरती झालेला खेळाडू असतो.

ग्रेट !! सिम्पली ग्रेट !!!

त्याच्याबद्दल लोक काय म्हणतात माहिती आहे?

" मला वाटते माझ्या मुलाने सचिन तेंडूलकर बनावे." ब्रायन लारा.

"आम्ही इंडियाच्या टीम बरोबर नाही हरलो. आम्ही फक्त सचिन तेंडुलकर नावाच्या माणसाबरोबर हरलो"-मार्क टेलर.

"तुमच्या बरोबर काहीही वाईट घडू शकत नाही जर तुम्ही भारतातील विमानात असाल आणि सचिन तेंडूलकर तुमच्या सोबत असेल." हाशिम आमला.

" तो चालताना वापरायच्या काठी ने सुद्धा चांगला लेग ग्लान्स खेळू शकतो."- वकार युनूस.

"..जगात फक्त दोन प्रकारचे फलंदाज आहेत. १. सचिन तेंडूलकर आणि २. इतर सर्व."- अँडी फ्लॉवर.

' मी देव पहिला आहे. तो टेस्ट मध्ये भारतासाठी चवथ्या नंबरवर फलंदाजी करतो." - मॅथ्यु हेडन.

"मी स्वत:ला बघतो जेव्हा मी सचिन ला फलंदाजी करताना बघतो."- सर डॉन ब्रॅडमन.

"जेव्हा सचिन फलंदाजी करत असतो तेव्हा तुम्ही तुमचे गुन्हे आरामात करू शकता, कारण देव सुद्धा सचिनची फलंदाजी बघण्यात व्यस्त असतो." - ब्रिटीश मिडिया.

" मला क्रिकेट बद्दल काही माहिती नाही पण मी सचिनला खेळताना बघतो. मला त्याचे क्रिकेट आवडते म्हणून नाही तर त्यावेळेला माझ्या देशाचे उत्पादन ५% ने कमी का होते ते जाणून घेण्यासाठी." बराक ओबामा.

" सचिन, आम्हा सगळ्यांना बनायला आवडेल असा माणूस." अँड्रयु सायम्ंडने त्याच्या टी शर्ट वर लिहिले होते. सचिनने हा टी-शर्ट स्वत: साईन केला होता.

"तुझे पता है तुने किसका कॅच छोडा है."- वासिम अक्रमने अब्दुल रज्जाकला सचिन चा झेल सोडल्यावर.

" सचिन प्रतिभाशाली आहे. मी नश्वर आहे." - ब्रायन लारा.

" मी त्याला जेव्हा जास्त बघतो तेव्हा जास्त भ्रमित होतो कि मी जे बघतोय ती सचिनची सर्वात चांगली खेळी आहे का?"....एम. एल. जैसिम्हा.- पूर्व क्रिकेटर.

" मी शंभर टक्के सांगू शकते की सचिन एक मिनिट पण नाही खेळणार जेव्हा तो स्वत: क्रिकेट एन्जॉय करणार नाही. तो अजून ही तेवढंच वेडा आणि उत्सुक आहे क्रिकेट खेळण्यासाठी." -अंजली तेंडूलकर.

" इंडियामे आप एक बार पंतप्रधान को कोर्ट के कटघरेमे खडा कर सकते हो, सचिन को नही." नवज्योत सिंग सिद्धू.

" त्याची विकेट घेण्यासाठी तयारी न केलेली बरी कारण तुम्हाला वाईट तरी नाही वाटणार जेव्हा तो तुमच्या उत्कृष्ट बॉल वर जेव्हा चौकार मारतो."- ऍलन डोनाल्ड.

" शिमला वरून दिल्लीला ट्रेन ने जाताना मध्ये एक स्टेशन लागते. गाडी तेथे फक्त दोन मिनिटे थांबते. पण गाडी जास्त वेळ थांबली कारण सचिन ९८ वर खेळत होता. सर्व प्रवासी, रेल्वे ऑफिसर, मोटरमन सर्व जण सचिनचे शतक बघायला थांबले होते. हा प्रतिभाशाली खेळाडू भारतात वेळेला पण थांबवू शकतो." ... पीटर रेबौक - ऑस्ट्रेलियाई पत्रकार.

"नशीब क्रिकेट त्यावेळेला प्राचीन युगामध्ये नव्हते. नाहीतर क्रिकेट हे देवाचे नाव झाले असते आणि सचिन त्याचा अकरावा अवतार झाला असता" - हरि पटनायक

"सचिन कधीच चीटींग करू शकत नाही. तो क्रिकेट साठी महात्मा आहे जे गांधीजी राजकारणासाठी होते."
एनकेपी साळवे, पूर्व केंद्रीय मंत्री जेव्हा सचिन वर बॉल कुरतडल्याचा आरोप केला गेला होता तेव्हा.

" माझ्या वडिलांचे नाव पण सचिन तेंडूलकर आहे" - सचिनची मुलगी सारा.

" जर क्रिकेट राम असेल तर सचिन हनुमान आहे. रामाचा सर्वात मोठा शिष्य." एम एस धोनी.

" तो स्वत:ला कधी रागावू देत नाही. मि त्याला अजून रागाने बॅट आपटताना बघितले नाही जरी त्याला चुकीचे आउट दिले असले तरी सुद्धा. त्याने एक बाउल आईस क्रीम जास्त खाल्ले कि समजायचे कि तो रागात आहे किंवा टेन्शन मध्ये आहे." झहीर खान.

"बच्चे ! एक दिन तू बहुत बडा बनेगा. लेकिन वो टाईम पे तेरे पहिले कप्तान को मत भूलना." के. श्रीकांत.

" ग्रेग चापेल गांगुली के जैसे सचिन से भी छुटकारा पाना चाहते थे. लेकिन उनकी योजना विफल रही." दिलीप वेंगसरकर.

" तो नेहमी जिम ला जातो कधीच चुकवत नाही." एक टीम प्लेयर.

" तू अश्या चुकीच्या बॉलला का आउट होतोस ?" - अंजली तेंडूलकर जेव्हा सचिन ऑफ साईड चा फटका मारताना आउट व्हायचा.

"असे माझ्या बरोबरच का झाले मला अजून क्रिकेट खेळायचे आहे?" सचिन स्वत: आपल्या बायकोला म्हणाला जेव्हा त्याला टेनिस एल्बो झाला होता आणि त्याला ऍडमिट केले होते.

अश्या ह्या ग्रेट माणसाबद्दल लिहायला बसलो तर पुढचा वाढदिवस येईल.
तुम जियो हजारो साल...साल के दिन हो पचास हजार.

एका रात्रीची गोष्ट...

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Thu, 14 Apr 2011 16:59:00 +0000

तो नेहेमीप्रमाणे कामावरून घरी येत होता. आजही पाय लडखडत होते. चाळीच्या कॉर्नर पर्यंत मित्र सोडायला आला होता. आज पण नाही नाही म्हणता जास्त घेतली होती. आता तोंडाचा वास आला कि बायकोची कटकट चालू होईन. पोरांची रडारड चालू होईल. वैताग आलाय ह्या गरिबीचा, ह्या कामाचा, ह्या दररोजच्या कटकटीचा. तेच सारे विसरायला हे पिणे चालू झाले आणि आता सुटता सुटत नाही आहे. बायको पण समजून घेत नाही आहे. तिला वाटतेय कि मजा मारायला पितोय. मी कामावरच्या बायकांबरोबर बोललो तरी तिला संशय येतोय. माझ्यावर विश्वासच नाही. साला मला कोण समजूनच घेत नाही आहे. वैताग आलाय ह्या जगण्याचा.

धडपडत, कशाबशा पायऱ्या चढत तो चाळीतील आपल्या घरापर्यंत आला. दरवाजा ठोठावला. आतून 'बाबा आले' 'बाबा आले' असा पोरांचा आवाज आला. बायकोने दरवाजा उघडला. दारूचा भपकारा तिच्या नाकाला झोंबला तसा तिचा पारा चढला. धावत आलेल्या छोट्या पोराला तिने तसाच डोळे वर करून मागच्या मागे पिटाळला. कंबरेवर हात ठेवून तिने रागाने नवऱ्याला विचारले, "आलात आज पण पिऊन? तुम्हाला तर काही सांगून समजतच नाही इथे पोरांना शाळेत फी भरायला पैसे नाहीत आणि तुम्ही खुशाल आपले ढोसून येताहेत. बायकोचे काही ऐकायचे नाही असेच ठरवले आहे वाटते?"

मोठी मुलगी पुढे आली आणि आईला म्हणाली, "अगं आई त्यांना आत तर येउदे."

"तू गप् ग !आली मोठी मला शिकवायला"...आई कडाडली.

तशी पोरगी गप् जाऊन पुस्तकात डोके घालून बसली.

तो आत आला तसा उंबरठ्याला अडखळून धडपडला. एवढी घेतली होती कि बायकोने कपाळाला हात मारून दोन शिव्या घातल्या. बायकोने आणि मुलीने तसाच खांद्याला धरून वर उठवला आणि आतल्या झोपायच्या खोलीत नेऊन झोपवला.

सकाळी डोळ्यावर सूर्याची किरणे आली तशी त्याला जाग आली. घड्याळात बघितले साडे आठ वाजून गेले होते. आज पण बायकोने उठवले नाही. आज पण कामाला लेट होणार. परत सायेबाच्या शिव्या खाव्या लागणार. उठून बेड वर बसला. डोके अजून जड होते.सर्व गरगरत होते. आता बायकोची कटकट चालू झाली कि अजून डोके उठणार आहे. पण आज बायकोचा आवाज येत नव्हता तो तसाच डोके पकडून उठला. तेवढ्यात बायको समोर आली. चक्क हातात लिंबू पाणी घेऊन आणि म्हणाली, "हे घ्या ! जरा डोके हलके वाटेल".

च्यामायला मी स्वप्नात तर नाही ना ? बायकोचा आवाज एवढा मृदू कसा झाला? लग्नानंतर पहिले काही दिवसच हा आवाज ऐकायला मिळाला होता. स्वत:लाच चिमटा काढून त्याने खात्री करून घेतली. पण जे डोळ्यासमोर होते ते खरे होते. हातात खरच लीम्बुपानी चा ग्लास होता. एका घोटात त्याने पिऊन टाकला आणि अंघोळीसाठी बाथरूम मध्ये गेला.

डोके पुसत बाहेर आला तर बेड वर त्याचे ऑफिस ला जायचे कपडे काढून ठेवले होते. शूज पोलिश करून ठेवले होते. तेव्हढ्यात बायको आली तिने हातातला टॉवेल खेचून घेतला आणि म्हणाली तुम्ही बसा खुर्ची वर मी पुसते तुमचे केस. तो आश्चर्यचकित !!!! बसला खुर्चीवर.

डोके पुसता पुसता बायको म्हणाली,"लवकर तयारी करून या. आज नाश्त्याला तुमच्यासाठी कांदा पोहे केले आहेत. ते खावून घ्या आणि डब्याला पण तुमच्या आवडीचीच भाजी केली आहे आणि संध्याकाळी पण लवकर घरी या" टॉवेल त्याच्या हातात देऊन ती स्वयंपाक घरात निघून गेली.

आत तर तो पूर्ण चक्रावून गेला. रात्री असे काय झाले तो ते आठवायचा प्रयत्न करू लागला. पण रात्री एवढी चढली होती कि काही आठवायलाच तयार नव्हते. एवढेच आठवले कि आपल्याला बायकोने आणि पोरीने उचलून आतल्या खोलीत उचलून आणले. तो पोरीकडे गेला आणि विचारले, "काय ग !! तुझ्या आई ला मध्येच काय झाले? एका रात्रीत अशी अचानक कशी बदलली?"

पोरगी म्हणाली, "बाबा ! काल आम्ही तुम्हाला बेड वर नेऊन टाकले. मी तुमचे शूज काढत होती आणि आई तुमचे ऑफिसचे कपडे काढत होती, तेव्हढ्यात तुम्ही ओरडला कि नको नको बाई ! माझे कपडे काढू नका. माझे लग्न झालेले आहे. माझी घरी एक बायको आहे. दोन मुले आहेत. प्लीज माझे कपडे काढू नका. प्लीज......"

तो काय समजायचे ते समजून गेला.

अण्णांसाठी पत्र

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Fri, 08 Apr 2011 18:18:00 +0000

प्रिय अण्णा,

अण्णा हजारे लोकपाल साठी उपोषण करताना

अहो अण्णा ! हे काय करायला बसला आहेत तुम्ही....आतापर्यंत फक्त महाराष्ट्राची साफसफाई करत होता आता थेट दिल्लीत जाऊन देशाची साफसफाई करायला घेतली आहेत तुम्ही. अहो कसे काय जमणार तुम्हाला ? अशाने भ्रष्टाचार चा राक्षस संपणार आहे का ? अहो भ्रष्टाचार तर आमच्या रक्ता-रक्तात भरला आहे. असा एक दिवस जात नाही कि आमच्या देशात भ्रष्टाचार उघडकीस आला नाही. तुम्ही उपोषण करा नाहीतर दांडी यात्रा करा, आमच्या भ्रष्ट मंत्र्यांना आणि सरकारी बाबूंना काही फरक नाही पडत. अहो ! तुम्ही भुकेने मेलात तरी त्यांना काही फरक नाही पडणार. अहो आता येणारी नवी जनरेशन च्या अंगातहि त्यांच्या बापाने केलेले भ्रष्टाचाराचे जीन्स आपोआपच येताहेत. पुढे जाऊन हीच जनरेशन भ्रष्टाचाराचे रेकोर्ड करणार आहे.

अहो कुठले कुठले डीपार्टमेंट तुम्ही साफ करणार? असे कुठले डीपार्टमेंट राहिले आहे ज्यात भ्रष्टाचार होत नाही? समाजाशी जास्त संबधित असलेले पोलीस खाते, फायर ब्रिगेड, गृह खाते, म्युन्सिपालीटी सर्व भ्रष्टाचाराने पोखरली आहेत.तुम्ही जो उपक्रम चालू केला आहे त्याला नवीन जनरेशन चा सपोर्ट मिळेल ह्यात काही शंकाच नाही पण ते सर्व आपापले काम धंदा सोडून तुमच्या बरोबर दिल्लीला थोडीच येणार आणि तुमच्या बरोबर उपोषणाला थोडीच बसणार आहेत?

अहो अण्णा पहिले म्हणजे तुमचे टायमिंग जरा चुकले. वर्ल्डकप चा जोश नुकताच कुठे शरीरात भिनत होता आणि परत आयपीएल चालू होतेय. क्रिकेट ह्या देशाचा धर्म, जात, पात, श्वास आहे. अहो आयपीएल चे बिगुल वाजले कि तुम्हाला हे सर्व लोक विसरून जातील. फेसबुक, ओर्कुट आणि कट्ट्यावर फक्त धोनी, युवराज, सचिनच्याच चर्चा होतील. कोण हे अण्णा ? छोड मॅच देख असे बोलायला कमी नाही करणार.

तुम्हाला मध्ये फक्त ५/६ दिवसच होते. तुम्ही आता चुकीच्या वेळेला उपोषणाला बसला आहात. तुम्हाला वाटले असेल कि जास्तीत जास्त चार ते पाच दिवसात तुम्हाला निकाल भेटेल? अहो तुम्ही कदाचित विसरला असाल कि ह्या देशाचा पंतप्रधान जेव्हा बॉम्बस्फोट होऊन मृत्युमुखी पडतो आणि त्याची केस १५ वर्षे चालते तिथे तुमच्या आमच्या सारख्या सामान्य माणसाची काय कथा? राष्ट्रपती नंतर पंतप्रधान ह्या देशातले दुसरे महत्वाचे पद. हे पद आपल्या भारताचे पूर्ण जगात प्रतिनिधित्व करते. अश्या पंतप्रधानाच्या मृत्यूची केस कोर्टात १५ वर्षे चालते मग तुम्ही विचार करा कि आपले कायदा आणि गृह खाते किती सक्षम आहे ते. तरी नशीब त्या श्रीलंकेने त्या प्रभाकरन ला ठार मारले आणि राजीव गांधीची केस बंद झाली नाहीतर ती अजून चालूच राहिली असती.

अहो तुम्ही ज्या लोकपाल साठी हट्ट धरलाय त्यावर निवडून येणारी पण माणसेच असतील हो. उद्या त्यानीच भ्रष्टाचार केला तर तुम्ही परत उपोषणाला बसणार का ? तुम्ही जो हट्ट धरलाय तो योग्यच आहे ह्या लोकपाल समिती मध्ये अर्धी सरकारची आणि अर्धी जनतेची माणसे हवीत आणि ते सुद्धा उच्च क्षिक्षितच हवी ज्यांना समाजाची आणि बऱ्या वाईटाची चांगली जाण असावी. एका बाबतीत तुम्हाला मानले कि तुम्ही दोन बॉल मध्येच शरद रावांची विकेट काढली. त्यांच्या सारख्या मातब्बर राजकारण्याची विकेट काढली त्यातच तुम्ही अर्धी लढाई जिंकलात.

अहो भ्रष्टाचार आमच्या जन्मापासून ते स्मशानापर्यंत सोबत आहे. जन्माला आल्यावर पहिले नर्स/ आया च्या हाती पैसे टेकवा नाहीतर तुमची आणि तुमची बाळाची ते काळजी बरोबर घेणार नाही, जन्माची नोंद करायची असेल आणि जन्माचा दाखला पाहिजे असेल तर तुम्हाला अधिकाऱ्याला लाच द्यावी लागणार, पुढे बाळ मोठा झाला त्याला शाळेत घालायचे आहे तर शाळेच्या ऐपती प्रमाणे (तुमच्या ऐपती प्रमाणे नाही ) तुम्हाला डोनेशन द्यावे लागणार. जेवढी शाळा मोठी तेवढे डोनेशन जास्त. पुढे कॉलेज ला डोनेशन, त्याला इंजिनिअरिंग ला जायचे असेल, डॉक्टर बनायचे असेल त्या प्रमाणे डोनेशन रूपी लाच द्यावी लागते, पुढे मोटार सायकल/गाडी घ्यायची असेल तर लायसन्स काढायला लाच द्यायची, गाडीचे रजिस्ट्रेशन करायला लाच द्यायची, पुढे तर जसे जसे सिग्नल तोडेल, कायदे मोडेल तस तसे तोच लाच द्यायला शिकतो. मग नोकरी लागायला लाच, त्यात जर सरकारी नोकरी असेल तर विचारायलाच नको. लाच देणारे हात कधी घ्यायला चालू होतात ते त्याचे बिचाऱ्यालाच समजत नाही,घर घ्यायचे असेल तर लाच द्यावी लागते, पुढे रिटायर्ड झाल्यावर आपल्याच हक्काचे पैसे परत मिळायला लाच द्यावी लागते, हॉस्पिटल मध्ये चांगला बेड मिळण्यासाठी लाच द्यावी लागते, मरताना बॉडी आपल्याच नातेवाईकांच्या हातात मिळायला लाच द्यावी लागते, मेल्यावर स्मशानात लवकर नंबर लागावा ह्या साठी लाच, मेल्यावर जाळायला सुद्धा चिरीमिरी द्यावी लागते, मृत्यूचा दाखला मिळण्यासाठीहि लाच दिल्याशिवाय मिळत नाही. पण अण्णा तुम्ही लढा!! आम्ही सुधारलो नाही तरी आम्ही तुमच्या बरोबर आहोत. कधी न कधी तुम्ही जिंकलाच.

आता आम्हाला तुमच्या या उपक्रमाला साथ द्यायला दिल्लीला वगैरे यायला येता येणार नाही पण आम्ही आमच्या परीने फेसबुक, ओर्कुट वगैरे साईट वर किंवा ह्या लिंकवर क्लिक ( http://www.avaaz.org/en/stand_with_anna_hazare_fb/?copy) करून तुम्हाला साथ देऊ. चक्क तुम्हाला शिवसेनाप्रमुखांनी सुद्धा पाठींबा दिला आहे तुम्ही घाबरू नका. भले काही नेते तुमच्या नावाने शंख करूदे. तुम्ही त्यांच्याकडे लक्ष देऊ नका, तुम्ही जिंकलाच असे समजा. आम्ही तुमच्या नावाने प्रिंट केलेल्या गांधी टोप्या घालू, एकमेकांना लिंक फोरवर्ड करून सबस्क्रायीब करायला सांगू, तुमच्या समर्थनासाठी एक दिवसाचा उपवास करू, जमले तर आयपीएल बघायचे पण टाळू, पण तुम्ही लढा.

अण्णा तुम आगे बढो हम तुम्हारे साथ है !!!!

तुमचाच पाठीराखा
आशिष सावंत.

बॉम्बे नाही रे....मुंबई !!!

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Mon, 04 Apr 2011 16:57:00 +0000

च्यायला !!! कधी कधी डोकेच फिरते..जेव्हा कोणी सारखे सारखे बॉम्बे बॉम्बे करत बसले कि. माझ्या समोर जेवढे जण बॉम्बे बोलतात त्या सर्वाना मी टोकतो आणि मुंबई बोलायला सांगतो. काही जण त्यावरहि वाद घालत बसतात. जास्त डोक्यात शिरला की मग ओरडून बोलायचे मग साले लाईनवर येतात. हे लोक साले आपल्या भावनांचा आदर का नाही ठेवत. किती वेळा एकच गोष्ट ओरडून सांगायची.

ऑफिस मध्ये पण साऊथ इंडिअन बॉस असेल तर तो मुद्दाम बॉम्बे बोलणार. एकदा समजावून सांगितले तरी मुद्धाम परत बोलणार आणि बॉम्बे बोलला कि हळूच डोळ्याच्या एका कोपऱ्यातून आपल्याकडे बघणार. माझ्या ऑफिस मध्ये तर देशातल्या सर्व प्रांतातून आलेले लोक आहेत. कोलकाता वाले बॅंगोली लोक कोलकाता ला कलकत्ता बोलले कि टोकतात. पण बॉम्बे चे मुंबई बोलायला सांगितले कि विसरतात. निदान ते लोक आपली चूक सुधारून परत मुंबई तरी बोलतात. पण साऊथ वाले जरा हि ऐकत नाही. ते कशाला, काही मराठी लोक जेव्हा बिजिनेसची ऑफर घेऊन माझ्या ऑफिस मध्ये येतात तेव्हा बॉसशी इंग्लिशमध्ये बोलताना जाणून बुजून मुंबईच्या ऐवजी बॉम्बे बोलतात. का ?? तर स्टेटस दाखवायला. तेच बॉस च्या केबिन मधून बाहेर आले कि माझ्याशी बोलताना मुंबई बोलतात. साल्यांना एवढी कसली लाज आली आहे? आपल्या भाषेत बोलायला आपल्याच राज्यात कसली आली आहे भीती ? अरे तुमच्या सारख्या लोकांची इथे नाही चालणार तर कुठे चालणार? तुमच्यामध्ये तर दम नाही आहे कि दुसऱ्या राज्यात जाऊन मराठी बोलायची, निदान आपल्या राज्यात तरी न घाबरता बोला. ह्यांच्या सारख्या मुठभर लोकांमुळे मराठी भाषा आणि मराठी माणूस मागे पडतो आणि जे पुढे जातात त्यांचे हसे तरी होते नाही तर राज ठाकरे तरी होतो. फिरवताहेत बिचाऱ्याला महाराष्ट्रभर ठिकठिकाणी केसेस टाकून.

कलकत्त्याचे जेव्हा कोलकाता केले होते तेव्हा त्याच दरम्यान मी माझ्या कोलकाता ऑफिस मध्ये एका रे आडनावाच्या माणसाला फोन केला होता. तेव्हा माझ्या तोंडून बोलताना कलकत्ता निघाले तेव्हा लगेच त्याने मला सांगितले कि आता कोलकाता नाव केलेले आहे तेव्हा तेच नाव घे. मग लगेच त्याच्या बोलण्याचा आदर ठेवून लगेच दुरुस्ती केली आणि जेव्हा जेव्हा त्याच्याबरोबर बोलणे झाले तेव्हा तेव्हा आवर्जून कोलकाता बोललो. त्याने सुद्धा माझ्याशी ह्या गोष्टीवरून चांगली दोस्ती केली.

तीच गोष्ट चेन्नई च्या बाबतीत होते तेथे चुकूनहि लोक मद्रास बोलत नाही आणि दुसरा बोलला तर लगेच त्याला चूक दुरुस्त करायला लावतात. मराठी लोकांमध्ये अशी अस्मिता केव्हा जागणार? कोचीन चे कोची केले गेले, तंजोर चे तंजावर केले गेले, वाईझाग चे विशाखापट्टनाम केले गेले. तेथील कोणीही लोक जुने नाव घेत नाही आणि घेऊ देत नाही. त्यांच्या राज्यात नाहीच नाही पण आपल्या राज्यात हि नाही घेऊ देत. बघा अनुभव घ्या कधी !!!आणि आपण साले एक बॉम्बे चे मुंबई बोलू शकत नाही ???

साऊथ लोकांना अस्मिता शिकवावी लागत नाही किंवा भाषेच्या अस्मितेचा आव आणावा लागत नाही. आम्ही आपले 'मराठी अस्मिता', 'मराठी बाणा' असेल शब्द वापरून ब्लॉग लिहिणार, साईट बनवणार, मोठ्या मोठ्या गप्पा मारणार, शिवरायांच्या फोटो सोबत 'मी मराठी' मराठी बाणा वगैरे शब्द लिहून टी शर्ट घालणार, छान छान मराठी वोलपेपर डेस्कटोप वर लावणार पण बोलताना बॉम्बेच बोलणार. आम्ही मराठी मोडणार पण वाकणार नाही. अरे पण आपण आपल्याच घरात घाण करतोय हे का दिसत नाही ह्यांना? अशा काही लोकांमुळेच परप्रांतीयांचे चालते आणि ते आपल्या डोक्यावर येऊन पोळ्या थापाताहेत.

मध्ये करण जोहर च्या एका सिनेमा मध्ये बॉम्बे वापरले गेले होते. राज साहेबांनी आवाज दिल्यावर करण जोहर ने येऊन माफी मागितली होती. त्यावर राज साहेबांवर किती टीका झाली होती. समांतर सरकार चालवायचा प्रयत्न करताहेत, काही मराठे राज्यकर्ते तर म्हणत होते, करण जोहर ने जर सुरक्षा मागितली असती तर आम्ही दिली असती. आता काय बोलणार ह्या षंढ राजकारण्यांना ? जेव्हा मराठीचा, महाराष्ट्राचा किंवा मुंबईचा मुद्दा येतो तेव्हा तरी आपले मतभेद विसरून सर्वानी एकत्र यायला हवे ना ?

आता तरी सुधरा रे बाबांनो !!! \
मराठी असल्याचा नुसता गर्व नकोय तर माज असला पाहिजे.

आतापर्यंत आपल्या देशात ह्या शहरांची नावे बदलली गेली आहेत.

मुंबई (आधी बॉम्बे, नवीन नाव १९९५ पासून)

चेन्नई (आधी मद्रास, नवीन नाव १९९६ पासून)

कोलकाता (आधी कलकत्ता, नवीन नाव २००१ पासून)

विजयवाडा (आधी बेजवाडा)

विशाखापट्टनम (आधी वाल्तर, त्याही आधी विझाग)

कडपा (आधी कडप्पाह, नवीन नाव २००५ पासून)

शिमला (आधी सिमला )

कानपूर (आधी कावन्पोर, नविन नाव १९४८)

थीरुवनांतपुरम (आधी त्रिवेंद्रम, नवीन नाव १९९१)

पुणे (आधी पुना)

कोची (आधी कोचीन, नवीन नाव १९९६)

सागर (आधी सौगोर)

जबलपूर (आधी जब्बलपोर )

नर्मदा (आधी नरबुद्दा)

पुडुचेरी (आधी पोन्दिचेर्री, नवीन नाव २००६)

इंदोर (आधी इंदूर)

कोझिकोडे (आधी कालिकत )

उदगमंडलाम (आधी ओतकामुंद )

तिरुचिरापल्ली (आधी त्रिचीनोपोली)

तंजावर (आधी तंजोर)

जास्त माहिती ह्या लिंकवर विकिपेडिया

India won World Cup 2011

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Sat, 02 Apr 2011 22:04:00 +0000

विश्वचषक २०११ भारताने जिंकला/ India won World Cup 2011

ओरडून ओरडून घसा बसायला लागलाय. मोठ्या ड्रामेबाजी नंतर आपण शेवटी २०११ चा वर्ल्ड्कप जिंकलोय. अजून विश्वास नाही बसत आहे. खरच आपण वर्ल्ड कप जिंकलोय!!!!! आमच्या चौकात मोठी स्क्रीन लावली होती. शेवटच्या दोन ओवर तेथे जाऊन बघितल्या. सर्व लोकांबरोबर जाऊन वर्ल्ड कप जिंकण्याचा आनंद घेतला. भारताला जिंकायला ४ धावा पाहिजे होत्या आणि धोनीने उचलून उंच षटकार ठोकला आणि त्याच क्षणी तो षटकार ऐतिहासिक झाला. त्या षटकारने भारताच्या १.२१ करोड हून जास्त लोकांना हवा असलेला वर्ल्ड कप जिंकून दिला. पुढील कितीतरी वर्षे हा षटकार दाखवला जाईल.

सचिन, सेहवाग आउट झाल्यानंतर सामन्यातला दमच निघून गेला होता असे वाटले. मन उदास झाले होते. हा वर्ल्डकप तरी गेला नाही पाहिजे नंतर अशी टीम बनेल नाही बनेल, सचिन त्यात असेल नाही असेल, खूप काही गोष्टीचे मनात काहूर उठले होते. मग विचार केला, अरे आपल्याकडे वर्ल्ड ची बेस्ट बॅटिंग लाइनअप आहे, का नाही आपण जिंकणार हा वर्ल्डकप? मित्राने फटाके आणले होते त्याला आशा नव्हती खात्री होती...जिंकूच!!!. जिंकलो नाही तर काय होईल? पण मनात एक सुप्त आवाज सांगत होता कि हा वर्ल्ड कप जिंकूच. सचिन साठी, देशा साठी, सर्वांसाठी.

आणि धोनी ब्रिगेड ने चमत्कार केला. गंभीर आणि कोहली ने मलिंगाने उठवलेले तुफान थोपवून धरले. खेळपट्टीवर जम बसवला. कोहली आउट झाला आणि काळजाचा ठोका चुकला. मित्र बोलले आता युवराज येईल पण मला वाटत होते धोनी आला पाहिजे. गेले क्रित्येक सामने तो शेवटी येऊन दबावाखाली खेळतो आणि काहीच रन करत नाही.

आणि माझ्या मनासारखेच झाले धोनीच मैदानावर आला. मी मित्रांना बोललो आजचा दिवस धोनीचा आहे, 'वो देखना अच्छा खेलेगा.' गंभीर आणि धोनीने चांगली भागीदारी केली. श्रीलंकेच्या सर्व गोलंदाजाना योग्य ती वागणूक देत सर्व ओवर खेळून काढल्या. गंभीर ने घाई केली, नाही तर आयुष्यातले सर्वात मेमोरेबल शतक ठरले असते पण साल्याने ऐन वेळेला घाई केली आणि विकेट टाकून बसला.

युवराजचे आगमन झाले...पॉवरप्ले चालू झाला....बॉल रन ची स्पर्धा चालली होती....तू जास्त कि मी जास्त.... त्यात मलिंगाने पॉवरप्ले मधील पहिल्या ओवर चे पहिले चार बॉल निर्धाव टाकले. टेंशन वाढत होते पण युवराज वर भरवसा होता तो टेन्शन घेणाऱ्या मधला नव्हता त्याला फक्त एक किंवा दोन वाईट बॉल ची आवशक्यता होती आणि तेच झाले पुढच्याच कुलसेकराच्या ओवर मध्ये ११ धावा काढल्या. आम्ही मित्र फटाके घेऊन खाली उतरलो आणि रस्त्यावर जाऊन नाचायला लागलो.

पुढची ओवर मलिंगाची... त्याला पण योग्य ती वागणूक देत ११ रन चोपून काढले....खर तर त्याच्याच ओवरला सामना संपला पाहिजे होता.फुकटचा भाव खाल्ला साल्याने !!!

धोनिने विश्वचषक जिंकण्यासाठी ऐतिहासिक सिक्स मारला
Dhoni hits historical Six to win the worldcup

४८ वि ओवर चालू झाली.... ५ धावा पाहिजे होत्या विश्वचषक जिंकायला. पहिला बॉल....नुवान कुलशेखराचा..... युवराज सिंगला एक धाव घेतली आणि धोनी कडे स्ट्राईक आला..... ४ धावची गरज ....आम्ही ओरडलो फोर मार....फोर मार....त्यानेहि ऐकले वाटते असा खणखणीत स्ट्रोक मारला.... बॉल उंच उडाला......स्टेडियम मध्ये गेला....अंपायरने दोन्ही हात वर केले आणि.....सिक्स ....सहा धावा.....आम्ही ओरडायला लागलो....नाचायला लागलो.....वेडे झालो होतो.....आम्ही वर्ल्ड कप जिंकला .....ड्रेसिंग रूम मध्ये बाकीचे खेळाडू नाचायला लागले होते.... आकाशात रॉकेट फुटू लागले....लवंग्या माळा लागल्या....आम्ही आणलेले फटाके काढले ....रस्त्यावर मोठी लवंगी माळ पसरली....अगरबत्ती लावली आणि पेटवून दिली.....सुटली बॉम्ब लावले ....एका मागून एक पेटवले....आनंदाने नाचत होतो...

उफ्फ !!! अंगावर काटे मारत होते.....आपण विश्वचषक जिंकला...विश्वासच नव्हता बसत.....युवराज स्क्रीन वर रडत होता....सचिन आला आणि त्याला मिठी मारली सर्व नाचायला लागले आणि पण धमाल नाचलो एकमेकांना मिठ्या मारल्या.

अम्पायारने सिक्स चा इशारा केला/ Umpire declared it as SIX

विनिंग स्कोर बोर्ड

/ winning score board

सचिन सर्वाना हात दाखवताना जेव्हा टीम ने त्याला खांद्यावर उचलले होते
Sachin waves the crowd when lifted by Indian team

धोनी ब्रिगेड ने सचिन ला खांद्यावर घेऊन पूर्ण स्टेडियम फिरवले. त्याला ह्याच्यापेक्षा चांगली भेट नक्कीच काही नसेल...मुंबईच्या ग्राउंड वर मुंबईच्या लोकांसमोर त्याची खांद्यावरून मिरवणूक काढली....ह्याच मुंबईच्या लोकानी त्याला टेनिस एल्बो झाला असताना पहिल्यांदा बु!!!!! केले होते...अपमानित केले होते....त्याच लोकांसमोर आज त्याला मानाने फिरवले होते......घरी आलो आणि वर्ल्डकप घेण्याचा सोहळा बघितला...मन तृप्त झाले...उद्या येणाऱ्या जनरेशनला ह्या आठवणी सांगत बसू....कितीतरी दिवस हा नशा आता उतरवणार नाही...साले जे जे लोक बोलले होते ...सचिन देशासाठी एवढे खेळला पण एक वर्ल्ड कप नाही देऊ शकला...घ्या साल्यांनो आमच्या देवाला बोलता ना ???? घ्या !!!! आता वर्ल्ड कप घ्या !!!!

मटा वर आलेले स्कोर कार्ड आणि पूर्ण कॉमेंट्री सेव करून ठेवणार आहे. आजच्या आठवणी लक्षात राहिल्या पाहिजे म्हणून आजच ब्लॉग लिहायचे ठरवले आणि त्या शिवाय झोपायचे नाही..कितीही वाजले तरी. रात्रीचे / पहाटेचे ४ वाजत आले आहे.

जिंकल्यावर एक एसेमेस आला....अनहोनी को होनी कर दे...होनी को अनहोनी... एक जगह पे जमा हो तीनो ....रजनी, गजनी अँड धोनी. (रजनिकांत दिसल्यावरच नक्की झाले होते...श्रीलंका हरणार ते)

देवाचे शत शत आभार....आमच्या देवाला ...सचिनला वर्ल्ड कप दिला....

युवी लास्ट बॉल नंतर चिअर अप करताना/ Yuvi chearing up on victory

युवराजने आपल्या भावना मोकळ्या केल्या / Yuvraj couldnot control his emotions

टीम जल्लोष करताना / Team Celebrating

विनिंग सिक्स मारल्यावर युवराज ने धोनीला आलिंगन दिले / Yuvraj hug Dhoni on winning shot

यशस्वी टीमचा प्रशिक्षक / Man behind sucess

युवी आणि तेंडूलकर एकमेकांना मिठ्या मारताना /Yuvi and Tendulkar hugs each other

कंट्रोल युवी / Control Yuvraj

Celebration time

ग्रेट चाम्पिअन / Great Champions

Sachin for you only /सचिन फक्त तुझ्यासाठी

The God

Captions knock

Man of the tournament worldcup 2011

Team India

सचिन त्याच्या मुलांसह / Sachin with his daughter and son

Men in Blue

Champions 2011

Caption you deserve this !!!

We have won the world cup

yaaaaaaaaa !!!!!!!

yyyyyooooooooo!!!!!!

Indian future

with family

The God of Cricket / क्रिकेटचा देव

(सर्व फोटो नेट, गेट्टी इमेजेस, एनडीटीवी स्पोर्ट वरून साभार/ all images with thanks from net, Getty images,NDTV Sports)

भारत पाकिस्तान सेमी फायनल

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Thu, 31 Mar 2011 15:59:00 +0000

भारत पाकिस्तान च्या सामन्यावर खूप काही लिहिले गेले आहे. मी लिहायचा विचार केला कारण कालचा दिवस खूप चांगला गेला. त्याच्या आठवणी चांगल्या कोरून राहाव्या म्हणून विचार केला लिहून काढाव्या. आता लहान असलेली जनरेशन किंवा पुढे येणारी जनरेशन नी विचारले कि भारत पाक ची सेमी फायनल कशी होती तर सांगता आली पाहिजे म्हणून लिहून ठेवावीशी वाटतेय. काय भरवसा परत पाक भारत समोर कधी येईल आणि काही दिवसांनी तर तो देशाच्या नकाशावरूनच गायब होण्याची भीती वाटते.

सामना चालू व्हायच्या आधीच २ दिवसापासुन सुट्टी मिळेल कि नाही ह्याची चर्चा चालू होती तेवढ्यात पाक ने त्यांच्या इथे राष्ट्रीय सुट्टी जाहीर केली ऐकून आपल्याकडे का नाही झाली ह्याची गरमागरम चर्चा चालू होती. ऑफिस मध्ये काही मित्रांनी सुट्टी टाकली पण, आणि साहेब लोकांनी इमानदारीत मान्य पण केली. माझा एक मित्र म्हणाला कि तू सुट्टी घेऊ नको करून तू सुट्टी घेतली कि आपण हरतो. (आमच्या ऑफिस मध्ये इंटरनेट सर्वाना दिलेले नाही आहे आमच्या ग्रेड ला नाहीच नाही. सुदैवाने एकदा मोठा बॉस खुश असताना त्याच्या कडून परवानगी घेऊन ते चालू केले होते. त्यामुळे मी मटा च्या साईट वर स्कोर बघून सर्व मित्र मैत्रिणींना फटाफट फोरवर्ड करत असतो. अगदीच क्रुशिअल सामना असेल तर रेडीओ वर कॉमेंट्री ऐकत मेल वर लिहून पाठवतो. आमच्या ऑफिस मध्ये क्रिकेट संदर्भातल्या सर्व साईट सर्वर पातळीवरच बंद करून ठेवल्या आहेत. नशिबाने मटा चालू असते म्हणून स्कोर मिळतो.) तर गेल्या काही महत्वाचे सामन्याची मी रनिंग कॉमेंट्री करून सर्वाना अपडेट देत असतो. काही सामन्याच्या वेळेला माझे महत्वाचे काम असल्यामुळे मी सुट्टीवर होतो आणि त्यादिवशी सामना हरलो होतो. असे दोन तीन वेळा झाले ते सुद्धा त्याच मित्राने दर्शविले. तेव्हापासून काही महत्वाचे सामने असेल तर मी सुट्टी घेतच नाही, भले मला बघायला मिळाले नाही तरी चालेल. अर्थात सुट्टी जर ऑफिशिअल असेल तर तो अपवाद असतोच. त्यामुळे ह्या वर्ल्ड कप चे सामने बघायला तरी मिळाले.

तर मित्राने आठवण करून दिल्यामुळे मी सुट्टी टाकायचा विचारच रद्द केला आणि ऑफिस मध्येच राहायचे ठरवले. ऑफिस मध्ये टीवी चा बंदोबस्त होत होता त्यामुळे काही काळजी नव्हती. सकाळपासून सामन्याचे वेध लागले होते. बस, ट्रेन सगळीकडे तीच चर्चा चालू होती. भारतात एका अभूतपूर्व बंदला सुरुवात होणार होती. असा बंद जो कुठल्याही राजकीय पार्टीने पुकारला नव्हता आणि तरी त्याला शंभर टक्के प्रतिसाद मिळेल ह्याची खात्री होती, मोठमोठ्या खाजगी ऑफिसेस नी आधीच सुट्टी जाहीर केली होती. काही ऑफिसेस नी अर्धा दिवसाची सुट्टी दिली होती. ज्यांना पूर्ण दिवस होते ते मनातल्या मनात शिव्या घालत कामावर येणार होते. रिक्षा, टॅक्सी, खाजगी वाहने हे रस्त्यावर काढणार नव्हते. सर्व राजकीय नेते रस्त्यावर न उतरता घरात टीवी समोर बसून राहणार होते. मॉल, मल्टीप्लेक्स सगळी रिकामी होणार होती. जिथे टीवी किंवा स्क्रीन चा बंदोबस्त केला होता तिथेच फक्त गर्दी दिसणार होती. रस्ते दोन नंतर ओस पडणार होते, सदानकदा भरलेल्या मुंबईच्या लोकल रिकाम्याच धावणार होत्या. एका अभूतपूर्व बंद ला सुरुवात झाली होती.

ऑफिस मध्ये पोचल्यावर एक सुतकी वातावरण होते. सुट्टी दिली नाही ह्याचे सुतक होते. जसे जसे घड्याळाचे काटे सरकु लागले तस तसे हृदयाच्या धडधडी वाढू लागल्या. एक वाजायच्या आताच जेवणं उरकून घेतली. मटा ची साईट चालू केली आणि बसलो. धोनीने अश्विन ला काढून नेहरा ला घेतले हि बातमी ऐकूनच डोके फिरले म्हटले ह्या माणसाला झालेय काय? सामना जर हातातून गेला तर नक्कीच हा शिव्या खाणार. पण बहुतेक नशीब त्याच्या बाजूने होते. टॉस जिंकून भारताने फलंदाजी घेतली ऐकून आनंद झाला चला सचिन ला सेन्चुरी करायला संधी मिळेल.

पहिले काही ओवर रेडीओ वर ऐकून तर अंगावर काटेच मारायला लागले म्हटले सेहवाग ची अशी फलंदाजी बघायला घरीच राहायला हवे होते. पण काय करणार बॉस समोरच बसून होता स्वत: पण टीवी बघायला जात नव्हता आणि त्यामुळे आम्ही पण जाऊ शकत नव्हतो. शेवटी मनाचा हिय्या करून आम्ही दोघा तिघांनी टीवी बघायला जाऊ का विचारले आणि परवानगी मिळाली. तसाच धावत जेवायच्या रूम मध्ये जिथे टीवी लावला होता तेथे पळालो. तेथले वातावरण बघून अंगावर सर्रकन काटा मारून गेला, सेहवागने नुकतेच ५ चौकार मारले होते आणि सर्वच नाचत होते. आम्ही पण जाऊन सेलेब्रेशन करायला सुरुवात केली. पुढच्याच ओवर मध्ये सेहवाग ने उपर कट मारला आणि आम्ही एवढा गोंधळ घातला कि विचारायलाच नको,. प्रत्येक बॉलला गोंधळ चालू होता आणि अचानक सेहवाग पायचीत झाला आणि शांतता पसरली. सेहवाग ने रेव्ह्यू घेतला पण त्यात पण आउटच झाला. पुढची सर्व भिस्त आणि सचिन वर राहिली. पण पीच ला चांगला टर्न मिळत होता पाहिजे तसे शॉट बसत नव्हते.

आणि सामान्यातले दोन महत्वाचे बॉल ११ व्या षटकात टाकले गेले. अजमल च्या गोलंदाजी वर सचिन ला पायचीत दिले गेले आणि सर्व पाकड्यांनी स्टेडियम वर गोंधळ घालायला सुरुवात केली. पाक मध्ये तर नक्कीच फटाके फोडले गेले असतील. सचिन गंभीर कडे आला आणि त्याच्याशी चर्चा केली रिव्यू घ्यायचा कि नाही करण सेहवाग चा रिव्ह्यु फुकट गेला होता. शेवटी सचिनने रिव्ह्यू मागितला आणि स्क्रीन वर दिसायला लागले कि सचिन आउट नाही आहे मग जो भारतीयांनी गोंधळ घातला त्यामध्ये पाकचा आवाज कुठल्या कुठे दाबून गेला. सर्व शांत होत नाही तोपर्यंत त्याच धावसंख्येवर आणि अगदी अजमलच्या पुढच्याच चेंडूवर सचिन थोडा पुढे सरसावला आणि यष्टीरक्षक कामरान अकमलने बेल्स उडविल्या,परत टीवी अंपायर कडे निर्णयासाठी गेला. पण सचिनचा पाय त्याआधी क्रीझमध्ये पोहोचला होता आणि अशाने जल्लोषाला डबल उधान आले. अगदी नाचून, बिचून बोंबा मारत आम्ही गोधळ घातला तेसुद्धा काही सिनिअर बॉस लोक समोर असताना. त्यांनी सुद्धा अगदी मनापासून दाद दिली.

नशीब अंपायर रिव्ह्यू सिस्टीम चालू केली नाहीतर सचिन अशा बाबतीत खूप अनलकी असतो. आउट नसताना त्याला आउट द्यायची अंपायर लोकांना खूप आवड असते साले मोठ्या फुशारकीने सांगत असतील कि मी सचिन ला आउट दिले आहे. पण कालचा दिवस सचिन चा होता एक नाही दोन नाही तब्बल सहा वेळा त्याला जीवदान भेटले. काल खरच देवच मैदानात फिरत असावा. जसे ब्रह्मा वर संकट आले कि विष्णू धावत येतो, विष्णू वर आले कि शिवा धावून येतो तसेच क्रिकेटच्या ह्या देवाला सुरक्षा कवच घालून एखादा देवच मैदानावर फिरत असणार. म्हणून तर साधे साधे झेल पाकड्यांच्या हातून सुटत होते.

सेहवाग गेल्यावर भारतीय फलंदाजी पुढे बहरलीच नाही. युवराज तर भोपळा न फोडता परतला होता. गंभीर, कोहली, युवराज, धोनी थोड्या थोड्या वेळाने परतले. पुढे रैनाने चिवटपणे मैदानावर उभा राहून स्कोर २६० वर नेला. घरी यायला बस मध्ये बसलो रस्त्यावर काही मोजके वाहने सोडले तर कोणीही नव्हते. दररोज कमीतकमी १ ते दीड तास लागतो तिथे काल फक्त ३५ मिनिटात घरी पोचलो. पूर्ण हायवे रिकामा....सातच्या आत घरात. नुकतीच पहिली ओवर टाकून झाली होती. मग टीवी समोर बसून राहिलो ते ४० ओवर संपे पर्यंत उठलोच नाही. नेहरा, हरभजन आणि मुनाफ ची चांगली गोलंदाजी आणि रैना, कोहली ची चांगली फिल्डिंग बघून आनंद झाला. सचिनला मैदान वर बघताना छान वाटत होते. एवढी वर्षे झाली तरी अजून नवीन खेळाडू असल्याप्रमाणे प्रत्येक बॉलवर चांगली फिल्डिंग करतोय, बॉलरला येऊन टिप्स देतोय, कोणाकडून फिल्डिंग चुकली तर हाताच्या खुणा करून सांगतोय. पाक समोर खेळताना ह्या पठ्ठ्याला काय होते काय माहिती आपले जे काही खास शस्त्र, अस्त्र असतील ती सर्व काढून पाकी खेळाडूंवर तुटून पडतो. ह्या माणसाची भूक कधी थांबणार ? देव करो ह्याचा फिटनेस असाच राहो आणि हा अशा हजारो सामने खेळो.

सामन्याचा आनंद लुटण्यासाठी काही राज्यकर्त्यांनी रस्त्यावर मोठे मोठे स्क्रीन लावले होते. आमच्या नाक्यावर सुद्धा अशी स्क्रीन लागली होती आणि तिथून मोठा गोंधळ ऐकायला येत होता म्हणून कपडे करून खाली जाऊन उभा राहिलो रस्त्यावर हि गर्दी पसरली होती. मी पण त्या गर्दीचा एक भाग होऊन गेलो. मित्र एकमेकांना फोन करून बोलवत होते, अरे !घरात काय बघत बसलाय येथे रस्त्यावर ये...काय धमाल येतेय बघ. आता प्रत्येक डॉट बॉल वर आनंद साजरा होत होता. गर्दी मध्ये एक माणूस होता, कोण होता ते दिसला नाही पण आपल्या फाटक्या आवाजात बॉल टाकायच्या आधी एका विचित्र टोन मध्ये 'आता आउट', 'आता आउट' असे ओरडायचा आणि नेमकी त्या वेळेला विकेट पडायची आणि सर्व लोक गोंधळ घालायचे. मला शेवट पर्यंत त्याचा चेहरा दिसला नाही. पण मजा येत होती तो जेव्हा बोलायचं तेव्हा विकेट पडायची जणू काय ह्याला स्वप्नात दिसत होते. तो पण साला पठ्ठ्या प्रत्येक बॉलला बोलायचं नाही. पब्लिक ने सांगितले तरी नाही बोलायचा, जेव्हा त्याच्या मनाला येईल तेव्हाच बोलायचा आणि विकेट काढायचा.

खरच असे सामने एकटे बघण्याला काहीच मजा नसते. शेवटी सामना जिंकल्यावर लोकांनी खुर्च्या घेऊन नाचायला सुरुवात केली, फटाक्यांच्या माळा लागल्या, आकाशात रॉकेट सोडली गेली रस्त्यावर दिवाळी साजरी व्हायला सुरुवात झाली. भारत फायनलला गेला ह्याचा आनंद नव्हता तर पाकला चिरडले ह्याचा आनंद सगळ्यात जास्त होता. आईस्क्रीम ची दुकाने, वाईन शॉप वर थोड्याच वेळात गर्दी जमा व्हायला सुरुवात झाली. पाकला चिरडण्यात आमच्या सचिनचाच मोठा वाटा होता आणि त्याने हि सांगितले कि पाक विरुद्ध खेळलेले सर्व सामने आणि मिळवलेले विजय हे संस्मरणीय आहेत. धन्यवाद सचिन तुझ्यामुळे आमच्यासाठीहि काही संस्मरणीय आठवणी आहेत.

हृदय विकाराचा झटका येण्यापासून कसे वाचवाल?

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Mon, 28 Mar 2011 17:50:00 +0000

Dr. Devi Shetty.

गेले काही दिवसांपासून नात्यातले आणि मित्र परिवारातील लोकांना हृदयविकाराच्या झटका आल्याच्या बातम्या ऐकायला येत होत्या. महाशिवरात्रीच्या आधी माझ्या चुलत काकांना आला,एका मित्राच्या आजीला आला, दुसरे एक मोठे काकांना वेळेत उपचार झाल्यामुळे त्रास झाला नाही. काल एका मित्राच्या वडिलांना हृदयविकाराचा झटका आला. आताच त्यांना हॉस्पिटल मध्ये जाऊन बघून आलो. सर्व जवळपास ६० वयाच्या पुढचेच आहेत. ह्या वयात त्रास होण्याचे चान्सेस जास्त असतात. गेल्या काही दिवसापासून मी नेट वर शोधातच होतो कि ह्या हृदयविकारापासून वाचण्यासाठी काय करायचे त्याच वेळेला फॉरवर्डेड ईमेल मध्ये डॉ देवी शेट्टी ह्याच्याबरोबर झालेल्या मुलाखतीचा गोषवारा आला. डॉ देवी शेट्टी हे नारायण हॉस्पिटल बंगलोर मधील मुख्य हृदयरोग तज्ञ आहेत. त्यांच्याबद्दलची जास्त माहिती ह्या लिंकवर दिलेली आहे.

http://www.narayanahospitals.com/Cardiology.html

त्यांना विचारलेल्या प्रश्नोत्तरांचे भाषांतर येथे देत आहे. सर्वात शेवटी मूळ इंग्लिश चर्चा हि जोडत आहे.

प्रश्न: हृदयविकाराचा झटका येण्यापासून वाचण्याचे काही मुलभूत नियम आहेत काय?

उत्तर:

1. आहार - कार्बोहाइड्रेट कमी , प्रोटीन अधिक, आणि तेलकट पदार्थ कमी

२. व्यायाम - एक ते अर्धा तास दररोज चालणे, कमीत कमी आठवड्यामधून पाच दिवस तरी चालावे.लिफ्ट चा वापर टाळावा. जास्त वेळ एकाच जागेवर बसने टाळावे.
3. धूम्रपान सोडावे.

4. शरीराच्या वजनावर नियंत्रण ठेवावे.
5. रक्तदाब वर नियंत्रण आणि शुगर कमी करावी.

प्रश्न: मांसाहारी (मासे) खाने हृदयासाठी चांगले आहे का ?

उत्तर: नाही.

प्रश्न: कधी कधी शरीराने सशक्त किंवा उत्तम आरोग्य असलेल्या व्यक्तीला सुद्धा हृदयझटका येण्याचे उदाहरणे दिसतात. झटका येण्याचे काही कारण असते का?

उत्तर: ह्याला मूक आक्रमण म्हणतात, ह्यासाठीच आम्ही ३० वर्ष वरील सर्व व्यक्तींना नियमित आरोग्य तपासणी करण्याची सिफारिश करतो.

प्रश्न: हृदय रोग वंशपरंपरागत असतो का ?

उत्तर: होय.

प्रश्न: हृदयावर जोर, तणाव (stress) पडण्याचे कारण काय असू शकतात ? हा तणाव कसा मिटवू शकतो?
उत्तर: जीवनच्या प्रति आपला दृष्टिकोण बदला. प्रत्येक गोष्टीत परिपूर्णता (perfection) आणण्याचा प्रयत्न करू नका.

प्रश्न: जॉगिंग आणि चालणे ह्यात चांगले काय आहे? किंवा त्याहून चांगला व्यायाम आहे का?
उत्तर: जॉगिंग पेक्षा चालणे नेहमीच चांगले असते. जॉगिंग ने लवकर थकायला होते आणि सांधे दुखी वाढू शकते.

प्रश्न: तुम्ही गरीब आणि जरुरतमंद लोकांसाठी खूप काही केले आहे तुम्हाला असे करण्याची प्रेरणा कुठून मिळाली?
उत्तर: मदर तेरेसा, जी माझी पेशंट होती.

प्रश्न: कमी रक्तदाब असलेल्या रोग्यांना हृदय झटका येऊ शकतो का ?

उत्तर: अत्यंत दुर्लभ

प्रश्न: कोलेस्ट्रॉल कधी पासून जमा व्हायला सुरुवात होते? आता पासून चिंता करायची गरज आहे का ? का तीस वर्ष नंतरच त्याची काळजी घेतली पाहिजे ?

उत्तर: कोलेस्ट्रॉल अगदी लहानपणापासून जमायला सुरुवात होते?

प्रश्न: अनियमित भोजन घेण्याच्या सवयीने हृदयावर कसा परिणाम होतो?

उत्तर: अनियमित भोजन घेण्यामुळे शरीराला अन्न विरघळणारे अन्न स्त्राव कधी निर्माण करायचे ते समजत नाही परिणामी अन्न चांगले पचत नाही.

प्रश्न: मी औषधे न घेता कोलेस्ट्रॉल सामग्री नियंत्रण कसा करू शकतो?

उत्तर: नियंत्रित आहार, चालण्याची सवय आणि अक्रोड खावे.

प्रश्न: योगसाधना हृदय रोगापासून वाचवाण्याला मदत करते का ?

उत्तर: योग नक्कीच मदत करतात.

प्रश्न: हृदयासाठी चांगले आणि वाईट आहार कुठला?

उत्तर: फळे आणि भाज्या चांगला आहार आहे आणि तेल सर्वात वाईट.

प्रश्न: कुठले तेल चांगले असते? शेंगदाण्याचे, सुर्यफुल, ओलीव तेल?

उत्तर: सर्व तेल खराब असतात.

प्रश्न: कुठले रुटीन चेकअप केले पाहिजे ?काही विशेष परीक्षण आहेत का?

उत्तर: नियमित रक्त दाब परीक्षण कोलेस्ट्रॉल, शुगर सुनिश्चित करण्यासाठी, ट्रेडमिल टेस्ट.

प्रश्न: हृद्य झटका आल्यावर कुठले प्राथमिक उपचार केले पाहिजे?

उत्तर: झटका आलेल्या माणसाला झोपण्याच्या स्थितीत पडण्यासाठी मदत करावी. एक एस्पिरिन गोळी जर उपलब्ध असेल किंवा एक सोर्बित्रेत (sorbitrate) गोली जीभेखाली ठेवायला मदत करावी. त्या व्यक्तीला लवकरात लवकर हॉस्पिटल मध्ये नेण्याची व्यवस्था करावी. कारण अधिकतम नुकसान पहिल्या एक तासात होते.

प्रश्न: गॅसेस मुळे छातीत दुखणे आणि हृदयविकाराने छातीत दुखणे हे दोन्ही मधला फरक कसा समजावा?

उत्तर: ईसीजी केल्याशिवाय सांगणे अत्यंत कठीण असते.

प्रश्न: तरुण मुले/मुली मध्ये हृदय विकाराची समस्या वाढण्याचे कारण काय? ३०-४० वयोगटातील लोकांमध्ये हि समस्या वाढत असल्याचे दिसून येत आहे?

उत्तर: वाढत्या जागरुकतेने अशा घटनामध्येहि वाढ होत आहे, ह्या शिवाय आजची जीवन शैली, धूम्रपान, जंक फूड, व्यायामाची कमतरता अशा कारणामुळे युरोप आणि अमेरिका सारख्या देशांपेक्षा आपल्या इथे हृदयरोगाच्या जास्त घटना घडताहेत.

प्रश्न:एखाद्या व्यक्तीचा रक्तदाब हा १२०/८० ह्या सामान्य श्रेणी पेक्षा जास्त असेलआणि तरी सुद्धा तो व्यक्ती शारीरिक रित्या स्वस्थ असू शकतो का?

उत्तर: होय नक्कीच

प्रश्न: जवळच्या नात्यात केलेल्या लग्नामुळे होणाऱ्या मुलांना ह्याचा त्रास होऊ शकतो. हे खरे आहे का?

उत्तर: होय.

प्रश्न:आमच्या पैकी खूप लोकांची जीवनशैली अनियमित आहे व ऑफिस मध्ये उशिरा पर्यंत थांबणे हे आमच्या हृदयाला त्रासदायक होऊ शकते का? ह्यासाठी कुठली सावधानता बाळगायला सुचवाल ?

उत्तर: जेव्हा तुम्ही तरुण असता तेव्हा निसर्ग ह्या सगळ्या गोष्टींची काळजी घेतो. पण जेव्हा तुम्ही वयस्कर होत जाल तेव्हा जैविक घड्याळाचे (Biological Clock) ध्यान ठेवा.

प्रश्न: उच्च रक्तदाबाने ग्रस्त असलेले लोक टेन्शन कमी होण्यासाठी गोळ्या घेतात त्याचे लघु / दीर्घ परिणाम होऊ शकतात का?

उत्तर:कुठल्याही गोळ्यांना साईड एफेक्ट असू शकतात. पण आधुनिक गोळ्या ह्या सर्व गोष्टी ध्यानात ठेवून बनवल्या जातात.

प्रश्न:जास्त चहा/ कॉफी घेणे हृदयाला धोकादायक ठरू शकते का ?

उत्तर : नाही

प्रश्न : अस्थमा चा त्रास असलेले रोग्यांना ह्या आजाराची जास्त भीती असते का?

उत्तर: नाही.

प्रश्न: तुम्ही जंक फूड कशाला म्हणाल?

उत्तर : तळलेले पदार्थ, मॅकडोनाल्ड,समोसे आणि अगदी मसाला डोसा सुद्धा.

प्रश्न: तुम्ही म्हटले कि अमेरिकन आणि युरोपिअन लोकांपेक्षा भारतीय लोकांन तीन पटीने जास्त धोका असतो. ते लोक पण जास्त जंक फूड खातात.

उत्तर: प्रत्येक पिढी हि काही प्रकारच्या आजाराने आणि नशिबाने असुरक्षित असते. भारतात महागड्या रोगांची जोखम जास्त आहे.

प्रश्न: केळे खाल्याने उच्च रक्तदाब कमी होण्यास मदत होते का ?

उत्तर : नाही.

प्रश्न: एखादा व्यक्ती हृदयचा झटका आला असता स्वत:ची मदत करू शकतो का ? कारण फोरवर्ड ईमेल मध्ये आम्ही असे नेहमी बघतो.

उत्तर: होय ! खाली आरामात आडवे झोपून घ्यावे आणि कुठलीही एस्पिरीन ची गोळी जिभेखाली धरावी. जवळ असणाऱ्या व्यक्तीला लवकरात लवकर हॉस्पिटल मध्ये नेण्यास सांगावे, अँब्युलंस ची वाट बघत बसू नये कारण शक्यतो अशा वेळेला त्या लवकर येत नाहीत.

प्रश्न: सफेद रक्त पेशी कमी असणे आणि हिमोग्लोबीन ची कमतरता हृदय रोगाला कारणीभूत ठरतात का ?

उत्तर: नाही, पण शरीरात योग्य मात्रात हिमोग्लोबीन असणे आवश्यक आहे.

प्रश्न: कधी कधी व्यस्त जीवनशैली असल्याने आम्ही व्यायाम करू शकत नाही पण अशा वेळेला जर आम्ही घरी चालत गेलो किंवा पायऱ्या चढलो तर ते फायदेमंद ठरेल का ?

उत्तर : नक्कीच. अर्ध्या तसा पेक्षा एका जागेवर बसने टाळा. एका खुर्ची वरून उठून दुसऱ्या खुर्ची वर बसने सुद्धा नक्कीच उपयोगी येते.

प्रश्न: मधुमेह आणि हृदय रोग ह्यांचा संबंध आहे का ?

उत्तर: होय. मधुमेह रोग्यांना इतर माणसांपेक्षा झटका येण्याचे जास्त चान्सेस असतात.

प्रश्न: हृदयाचे ऑपरेशन केल्या नंतर काय काळजी घेतली पाहिजे ?

उत्तर: योग्य आहार, व्यायाम, वेळेवर औषधे घेणे आणि कोलेस्ट्रॉल, रक्तदाब व वजन ह्यावर नियंत्रण ठेवणे.

प्रश्न: रात्रपाळी चे काम करणाऱ्यांना दिवसपाळी करणाऱ्यांपेक्षा जास्त धोका असतो का ?

उत्तर: नाही.

प्रश्न: रक्तदाब नियंत्रण करण्यासाठी आधुनिक औषधे कुठली आहेत?

उत्तर: अशी शेकडोनी औषधे आहेत. तुमचे डॉक्टर तुमच्यासाठी नक्कीच बरोबर औषधे देतील पण माझ्या मता प्रमाणे गोळ्या घेण्यापेक्षा नैसर्गिक रीतीने रक्तदाब नियंत्रित करा, त्यासाठी व्यायाम करा, योग्य आहार घ्या आणि जीवनाकडे बघण्याचा दृष्टीकोन बदला.

प्रश्न: डीसप्रिन आणि अन्य डोकेदुखीच्या गोळ्या रक्तदाब वाढवतात का ?

उत्तर : नाही.

प्रश्न:स्त्री आणि पुरुषांमध्ये हृदयरोगाचे काय प्रमाण आहे.

उत्तर: निसर्ग स्त्रियांना वयाच्या ४५ वर्षापर्यंत जपतो /वाचवतो.

प्रश्न: हृदय चांगले ठेवण्यासाठी काय करू शकतो?

उत्तर : योग्य आहार, जंक फूड टाळा,व्यायाम करा, धुम्रपान सोडा, जर तुमचे वय ३० पेक्षा जास्त झाले असेल तर मेडिकल चेकअप करून घ्या. सहा महिन्यातून एकदा तरी चेकअप करावा.

वर झालेल्या संवादाचे मूळ इंग्रजी ईमेल इथे देत आहे.

A chat with Dr.Devi Shetty, Narayana Hrudayalaya (Heart Specialist) Bangalore was arranged by WIPRO for its employees. The transcript of the chat is given below. Useful for everyone.

Qn: What are the thumb rules for a layman to take care of his heart?
Ans:
1. Diet - Less of carbohydrate, more of protein, less oil
2. Exercise - Half an hour's walk, at least five days a week;avoid lifts and avoid sitting for a longtime
3. Quit smoking
4. Control weight
5. Control blood pressure and sugar

Qn: Is eating non-veg food (fish) good for the heart?
Ans: No

Qn: It's still a grave shock to hear that some apparently healthy person
gets a cardiac arrest. How do we understand it in perspective?
Ans: This is called silent attack; that is why we recommend everyone past the age of 30 to undergo routine health checkups.

Qn: Are heart diseases hereditary?
Ans: Yes

Qn: What are the ways in which the heart is stressed?What practices do you suggest to de-stress? Ans: Change your attitude towards life. Do not look for perfection in everything in life.

Qn: Is walking better than jogging or is more intensive exercise required to keep a healthy heart?
Ans: Walking is better than jogging since jogging leads to early fatigue and injury to joints.

Qn: You have done so much for the poor and needy.What has inspired you to do so? Ans: Mother Theresa , who was my patient

Qn: Can people with low blood pressure suffer heart diseases?
Ans: Extremely rare

Qn: Does cholesterol accumulates right from an early age
(I'm currently only 22) or do you have to worry about it only after you are above 30 years of age?
Ans: Cholesterol accumulates from childhood.

Qn: How do irregular eating habits affect the heart ?
Ans: You tend to eat junk food when the habits are irregular and your body's enzyme release for digestion gets confused.

Qn: How can I control cholesterol content without using medicines?
Ans: Control diet, walk and eat walnut.

Qn: Can yoga prevent heart ailments?
Ans: Yoga helps.

Qn: Which is the best and worst food for the heart?
Ans: Fruits and vegetables are the best and the worst is oil.

Qn: Which oil is better - groundnut, sunflower, olive?
Ans: All oils are bad .

Qn: What is the routine checkup one should go through? Is there any specific test?
Ans: Routine blood test to ensure sugar, cholesterol is ok. Check BP,Treadmill test after an echo.

Qn: What are the first aid steps to be taken on a heart attack?
Ans: Help the person into a sleeping position , place an aspirin tablet under the tongue with a sorbitrate tablet if available, and rush him to a coronary care unit since the maximum casualty takes place within the first hour.

Qn: How do you differentiate between pain caused by a heart attack and
that caused due to gastric trouble?
Ans: Extremely difficult without ECG.

Qn: What is the main cause of a steep increase in heart problems amongst youngsters? I see people of about 30-40 yrs of age having heart attacks and serious heart problems.
Ans: Increased awareness has increased incidents. Also, sedentary lifestyles, smoking, junk food, lack of exercise in a country where people are genetically three times more vulnerable for heart attacks than Europeans and Americans.

Qn: Is it possible for a person to have BP outside the normal range of 120/80 and yet be perfectly healthy? Ans: Yes.

Qn: Marriages within close relatives can lead to heart problems for the child. Is it true? Ans : Yes, co-sanguinity leads to congenital abnormalities and you may not have a software engineer as a child.

Qn: Many of us have an irregular daily routine and many a times we have to stay late nights in office. Does this affect our heart ?What precautions would you recommend? Ans : When you are young, nature protects you against all these irregularities. However, as you grow older, respect the biological clock.

Qn: Will taking anti-hypertensive drugs cause some other complications (short / long term)?
Ans:Yes, most drugs have some side effects. However, modern anti-hypertensive drugs are extremely safe.

Qn: Will consuming more coffee/tea lead to heart attacks?
Ans : No.

Qn: Are asthma patients more prone to heart disease?
Ans : No.

Qn: How would you define junk food?
Ans : Fried food like Kentucky , McDonalds , samosas and even masala dosas.

Qn: You mentioned that Indians are three times more vulnerable.What is the reason for this, as Europeans and Americans also eat a lot of junk food?
Ans: Every race is vulnerable to some disease and unfortunately,Indians are vulnerable for the most expensive disease.

Qn: Does consuming bananas help reduce hypertension?
Ans : No.

Qn: Can a person help himself during a heart attack(Because we see a lot of forwarded emails on this)?
Ans : Yes. Lie down comfortably and put an aspirin tablet of any description under the tongue and ask someone to take you to the nearest coronary care unit without any delay and do not wait for the ambulance since most of the time,the ambulance does not turn up.

Qn: Do, in any way, low white blood cells and low hemoglobin count lead to heart problems?
Ans : No. But it is ideal to have normal hemoglobin level to increase your exercise capacity.

Qn: Sometimes, due to the hectic schedule we are not able to exercise. So, does walking while doing daily chores at home or climbing the stairs in the house, work as a substitute for exercise?
Ans : Certainly. Avoid sitting continuously for more than half an hour and even the act of getting out of the chair and going to another chair and sitting helps a lot..

Qn: Is there a relation between heart problems and blood sugar?
Ans: Yes. A strong relationship since diabetics are more vulnerable to heart attacks than non-diabetics.

Qn: What are the things one needs to take care of after a heart operation?

Ans : Diet, exercise, drugs on time , Control cholesterol, BP, weight..

Qn: Are people working on night shifts more vulnerable to heart disease
when compared to day shift workers?
Ans : No.

Qn: What are the modern anti-hypertensive drugs?
Ans : There are hundreds of drugs and your doctor will chose the right combination for your problem, but my suggestion is to avoid the drugs and go for natural ways of controlling blood pressure by walk, diet to reduce weight and changing attitudes towards lifestyles.

Qn: Does dispirin or similar headache pills increase the risk of heart attacks?
Ans : No.

Qn: Why is the rate of heart attacks more in men than in women?
Ans : Nature protects women till the age of 45.

Qn: How can one keep the heart in a good condition?
Ans : Eat a healthy diet, avoid junk food, exercise everyday, do not smok and, go for health checkup s if you are past the age of 30(once in six months recommended) ...

Jaitapur Power Plant / जैतापूर अणु प्रकल्प

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Wed, 16 Mar 2011 17:19:00 +0000

खूप दिवस झाले जैतापूर अणु प्रकल्पावर चर्चा झडताहेत. वर्तमानपत्रात रकाने भरून येताहेत. राजकीय नेते एकमेकांना खुले आव्हान करताहेत. ब्लॉग्ज लिहिले जाताहेत. खूप मोठी मोठी माणसे, समाजसेवक, शास्त्रज्ञ पुढे येऊन प्रतिक्रिया देताहेत. त्यात जपान मध्ये झालेला भूकंप आणि त्सुनामी ह्याने तर अजून भर टाकली. सर्व वाचन करून आणि अभ्यास करून सुद्धा मला काही गोष्टी खटकल्या. मी कोकणी असल्यामुळे आणि कोकणावर खूप प्रेम असल्यामुळे मलाही काही गोष्टी प्रकर्षाने मांडाव्याशा वाटताहेत.

१. कोकण तसा म्हटला तर निसर्गाने समृद्ध असा प्रदेश आहे. पठारावर असणारा रखरखीतपणा येथे कमी आहे. कोकणी माणसाचे मुख्य उत्पन्न हे भात, आंबा आणि काजू आहे. बाकी येणारे उत्पन्न हे विकण्यापेक्षा खाण्यातच जास्त जाते. गेल्या काही वर्षापासून हापूस आंब्याला मिळालेली मागणी मुळे कोकणातल्या जमिनादाराना उत्पन्नाचे स्त्रोत मिळाले आहे.

२. कोकणाला म्हणावे तसे कुशल नेतृत्व मिळालेच नाही. एक दोघे नेते सोडले तर कोकणाला दारिद्र्यातून बाहेर काढून विकासाची दिशा दाखवणारे कोणी भेटलेच नाही. निसर्गाचा वरदहस्त असूनही हा प्रदेश गरीबच राहिला आहे कारण चांगली दिशा दाखवणारा कोणी चांगला मार्गदर्शकच नाही मिळाला आहे. आज हि कोकणातली गावे एवढी मागासलेली आहे जेथे जायला पक्के रस्ते नाहीत. गावात दिवसभरात फक्त एकच एसटी येते. लोड शेडींग तर विचारू नका. अजूनही माझ्या गावात १० ते १२ तास लोडशेडिंग होते. गावात दोन पदरी रस्ते नाहीत. स्वातंत्र्य मिळून एवढे वर्ष झाली पण कुठल्याही अर्थसंकल्पात कोकणासाठी कधीच पकेज जाहीर केली गेली नाही. उलट महाराष्ट्रातील इतर प्रदेश साखर कारखान्याने समृद्ध झाले आहेत. कोकणाच्या हाती कोय आणि बाटाच आला आहे.

३. आज हि कोकणातील शेतीला आणि प्यायला होणारा पाणी पुरवठा पूर्णपणे निसर्गावरच अवलंबून आहे. माझ्या गावात तर अजूनहि विहिरीचेच पाणी वापरले जाते. नळाचे पाणी तर अजून आलेच नाही. माझे गाव एवढे पण मागासलेले नाही आहे जिथे दुर्लक्ष होऊ शकते. सिंधुदुर्गातले महत्वाचे गाव आहे तरी सुद्धा पाण्याची डायरेक्ट लाईन घरापर्यंत आली नाही आहे. उतरता प्रदेश असल्याने सर्व पाणी ओहोळातून समुद्रात वाहून जाते. एखादी वर्षी पाउस पडला नाही तर कोकणी माणसाचे हाल होतात. अशा कोकणाकडे लक्ष द्यायला कधी कुठल्या राजकारणी माणसाला वेळ नाही भेटला. अचानक जैतापूर प्रकल्प टाकायला कशी आठवण झाली??? नवीन काही प्रयत्न ट्रायल बेसिस वर करायचे असतील आणि त्यात धोका असेल तर कोंकण नेहमीच ह्यांना दिसतो. एनरॉनच्या बाबतीत हे हेच झाले होते. माझा तर कुठल्याच राजकारणी नेत्यावर विश्वास राहिला नाही आहे. आज बोम्बलणारा नेता रात्री पेटी पोचली कि दुसऱ्या दिवशी एकदम शांत होतो आणि त्याच गोष्टीचे गुणगान गायला लागतो. एनरॉन त्याचा ढळढळीत पुरावा आहे.

४. काही लेखांमध्ये मी वाचले कि जैतापूर हा सेस्मिक झोन ३ मध्ये येतो आणि महाराष्ट्राला पर्यायाने जैतापूरला भूकंपाचा धोका खूप कमी आहे कारण हा पूर्ण ज्वालामुखी पासून बनलेला प्रदेश आहे. तसे जर असेल तर कोयना धरणाला का भूकंपाचे धक्के बसतात? आणि कोकण पेक्षा पठार आणि घाटमाथा जास्त सुरक्षित आहे. मग हा प्रकल्प तेथे का नाही होत आहे? जेव्हा काही चांगले प्रकल्प चालू करायचे असतात तेव्हा बारामती, लातूर, नांदेड अशा ठिकाणी आपले राजकारणी धावतात, अशा धोकादायक प्रकल्पाला ते आपल्या जिल्ह्यात कसे आणतील ? निदान ह्या प्रदेशातील लोकांना इतर उत्पनाचे साधने तरी आहेत कोकणात शेती,आंबा आणि काजू शिवाय काय आहे? जर प्रकल्पामुळे काही धोका झाला तर कोकणात काहीच उत्पन्नाचे साधन राहणार नाही.

५. काही विचारवंत लिहिताहेत कि जैतापूर प्रकल्पाला लागणारी जमीन हि पडीक जमिनीतून वापरली जाणार आहे. त्यामुळे कोकणातील भात शेतीवर काही परिणाम होणार नाही? अशा पडीक जमिनी महाराष्ट्रात इतर जिल्ह्यात हि आहेत कि ? कोकणातील जमीनच का ? कोकणातील पडीक जमिनी मध्ये किंवा काळा कातळ असलेली जमिनी मध्ये आजकाल आंब्याच्या कलमाची लागवड होऊ शकते. कुठलीच जमीन अशी पडीक म्हणून घोषित करता येणार नाही.

६. काही विचारवंत लिहिताहेत कि प्रकल्पाचे पाणी दूरवर (म्हणजे ५ किमी ?) सोडले जाईल ? समुद्रात पाच किमी वर टाकलेली एखादी वस्तू हि भरतीच्या वेळेला आरामात किनाऱ्यावर येते त्यात दुषित पाणी आणि पदार्थ बद्दल काय सांगायचे? माझे म्हणणे आहे जर आले तर काय करणार ? मासेमारी वर जगणारे लोकांना दुसरे उत्पन्न काय राहील? सरकार ने हा विचार केला आहे का? इंद्रायणी काठी होणारा डाऊ प्रकल्प त्याच कारणामुळे होऊ दिला गेला नाही. असे असते तर आपले मुंबईतले नाले का नाही लांब समुद्रात सोडत जेणेकरून ज्या काही चौपाटी उरल्या आहेत त्या तरी स्वच्छ राहतील.

७. चेनोर्बील चा अपघात हा मनुष्य चुकी मुळे घडला आणि त्याची तुलना जैतापूर शी नको असे वारंवार सांगितले जाते? मनुष्य चुका होणार नाही ह्याची गॅरेंटी कोणी घेत आहे का? का नाही एखादाच्या हातून हि चुकी होऊ शकत? तशी ती चुकी दुसऱ्या जागी सुद्धा होऊ शकते पण तेथे दुसरे उत्पन्नाचे साधन उपलब्ध असेल.

८. जरी पुढे मागे हा प्रकल्प झाला तरी भूमिहीन झालेल्यांना योग्य तो मोबदला मिळेल ह्याची काय गॅरेंटी? अजून कोयना प्रकल्पाचे, नर्मदा प्रकल्पाचे भू-मालकांना त्यांचे हिशोब चुकते व्हायचे बाकी आहेत.

९. जपान मधला भूकंप आणि त्सुनामी कडे बघून तरी आपण थोडे शिकलो पाहिजे. समुद्राकाठीच परत अणुप्रकल्प उभारण्याची एवढी खाज का असावी? भूगर्भ शास्त्रज्ञांचा हवाला देऊन इथे भूकंप होणाच्या शक्यता कमी आहेत असे सांगितले जाते. आताच मटा मध्ये वाचले कि गेल्या २० वर्षात इथे ९२ भूकंप झाले आहेत आणि त्यात जास्तीत जास्त ६.२ स्केल चा आहे. आता प्रकल्प वाल्यांना हा कमी वाटतो आहे का? मटा मध्ये आलेला परिच्छेद तसाच इथे देतो....

जैतापूरला २० वर्षांत ९२ धक्केजैतापूर हे भूकंपप्रवण क्षेत्रात झोन ३ या विभागात येते. जिओलॉजिकल सर्वे ऑफ इंडियाच्या नोंदणीत १९८५ ते २००५ या कालावधीत जैतापूरमध्ये ९२ भूकंप झाल्याची नोंद आहे. या पैकी सगळ्यात मोठा भूकंप ६.२ रिश्टर स्केल इतक्या तीव्रतेचा होता. जैतापूरचा हा भूभाग अस्थिर असून मोठा भूकंप झाल्यास सरकारच्या आपत्ती निवारण यंत्रणा अशा किरणोत्साराच्या आपत्तीपासून कोंकण विभागाला वाचवण्यास कुचकामी ठरतील असे भूवैज्ञानीक आणि प्रकल्प विरोधक कार्यकर्त्यांचे म्हणने आहे.

१०. समजा गृहीत धरू कि जमीन चांगली आहे, भूकंप विरोधी आहे. पण जर असा भूकंप समुद्रात झाला आणि त्सुनामीच्या प्रचंड लाटा आल्या तर प्रकल्पाला धक्का पोहचू शकत नाही का? संपूर्ण कोकण त्या चपेट मध्ये येऊ शकतो.

१०. फुकुशिमा अणुभट्टीत पहिला स्फोट झाला, दुसरा झाला, तिसरा झाला, आज चौथ्या भट्टी ला आग लागली. जपान सारखा प्रगत देश जेव्हा नैसर्गिक आपत्तीत सापडतो तेव्हा आपल्या अणु भट्ट्या वाचवू शकत नाही तर आपल्या सारख्या देशाचे काय? अगदीच नाही तर कोकणात जायला रस्ते तरी पाहिजेत. नैसर्गिक आपत्ती येते तेव्हा प्रगत देशांचे काहीच चालत नाही तिथे आपली काय कथा?? असे प्रकल्प भूकंपप्रवण क्षेत्रात आणूच नये

११. जैतापुरचे भौगोलिक स्थान जर गुगल नकाशात बघितले तर ते समुद्रात किती जवळ आहे ते समजेल. त्सुनामी सारख्या लाटा जर आल्या तर त्यावर किती परिणाम होऊ शकतो ते बघा.

१२. पाकिस्तान ने आपले रंग आधीच दाखवले आहेत. उद्या जर त्यांनी लांबच्या मार्गाने येऊन जैतापूर जवळ काही सागरी हल्ला करण्याचा प्रयत्न केला तर आपण तो परतवू शकतो का? मी म्हणतो ते जरा अतिशयोक्तीच वाटेल पण आपले तटरक्षक दल आणि नौदल किती सक्षम आहे ते आपण मुंबई च्या २६/११ ला झालेल्या हल्ल्यात आणि १९९३ साली झालेल्या बॉम्बस्फोटात कोकणात उतरवलेल्या आरडीएक्स च्या वेळेला बघितले आहे. जैतापूर आल्यावर त्यांना जास्त काही करायची गरजच नाही पडणार. तुम्ही म्हणाल जपान सारख्या छोट्या देशाचे सर्व अणु प्लांट सागरी किनारी आहे. पण जपान हे बेटच आहे त्याला दुसरा पर्यायच नाही....पण आपल्याला आहे. दुसरी गोष्ट म्हणजे जपान ला पाकिस्तान सारखे क्षत्रू नाहीत आणि आपल्या सारखा आतंकवाद नाही. त्यामुळे एवढ्याश्या देशातहि खूप अणु प्लांट आहेत.

(चित्रावर टिचकी मारून मोठे करू शकता)

१३. केंद्रीय पर्यावरण मंत्री जयराम रमेश हे स्वत:च म्हणताहेत कि जपान मध्ये आलेली अणूआपत्ती हा भारतासाठी आणि सर्व देशांसाठी सावध अलार्म आहे.

"....Union Environment and Forests Minister Jairam Ramesh meanwhile said the nuclear crisis in Japan is a wake-up call for India and everyone else, adding additional safety measures would be specified for the Jaitapur nuclear power project...."

Read more: http://www.zeenews.com/news693597.html#ixzz1GmSNsqWk

१४. जर्मनीची कॉमार्झबँक (Germany’s Commerzbank ) हिने सुद्धा ह्या प्रोजेक्ट मधून अंग काढून घेतले आहे. कारण काय तर? "sustainability and reputational risk" म्हणजेच स्थिरता आणि आणि प्रतिष्ठेच्या भीती मुळे.

अणुशक्तीची गरज भारताला आहे आणि त्याचे महत्व मी नाकारत नाही पण सुपीक जमिनी अशा प्रकल्पाखाली घालून नापीक जमिनीवर शेतीचे प्रयोग करण्यात काय अर्थ आहे. त्यापेक्षा जेथे मनुष्यवस्ती कमी आहे, नैसर्गिक आपत्तीचा धोका कमी आहे, निसर्गाला इजा पोहोचणार नाही अशा ठिकाणी आपण का नाही करू शकत. जाणूनबुजून धोंडा आपल्याच पायावर का मारून घ्यायचा? महाराष्ट्राला लोड शेडींग मधून बाहेर पडण्याची खूप गरज आहे आणि असे अणुप्रकल्प खरच खूप उपयोगी येतील पण कोकण तरी त्यासाठी नाही आहे.

जिंदगी कि मंजील...

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Thu, 03 Mar 2011 19:20:00 +0000

गेले तीन दिवस खूप बेकार गेले. परवा सकाळी ऑफिस मध्ये असताना माझ्या चुलत भावाचा फोन आला. त्याने सांगितले कि माझे चुलत काका आम्ही त्यांना भाईंदरचे काका म्हणायचो ते हृदयविकाराच्या झटक्याने गेले.काही क्षण मला विश्वासच नाही बसला. मी परत परत विचारले. त्याने बातमी कन्फर्म केली. घरी फोन लावला तर घरी सुद्धा हि बातमी समजली होती. खूप कसेतरीच वाटले. एकदम अनपेक्षित होते.

भाईंदरचे काका स्वभावाला खूप चांगले होते. सडपातळ, काटक बांधा, टिपिकल सहनशील कोकणी माणूस होते. स्वत:ची कामे स्वत:च करणे हा त्यांचा एक सर्वात चांगला गुणधर्म. विहिरीवर पाणी भरण्यापासून ते स्वत:चे जेवण करण्यापर्यंत सर्व कामे स्वत:च करायचे. त्यांनी कधीच कोणाला त्रास दिलेला मला तरी आठवत नाही. कधीच कोणाबद्दल वाईट बोलताना बघितले नाही, ऐकले नाही. कधी कोणाची इकडची बातमी तिकडे नाही कि कधी कोणामध्ये भांडणे नाही. आपण भले कि आपले काम भले हा त्यांचा स्वभाव. ते महिंद्रा कंपनी मध्ये कामाला होते. रिटायर झाल्यावर गावाच्या घरात जाऊन येऊन असायचे. आमची गावची जत्रा झाल्यावर त्यांचे कुटुंब मुंबईला आले आणि ते गावालाच राहिले होते. रात्री त्यांना त्रास झाला पण त्यांनी दुर्लक्ष केले आणि दुसऱ्यादिवशी मोठा झटका आल्यामुळे ते आम्हाला सोडून गेले.

मला आवडणाऱ्या काकांपैकी ते एक होते. वाईट एवढेच वाटते कि मी त्यांना हि गोष्ट सांगू शकलो नाही. एकदम उदास वाटले. आदल्यादिवशीच त्यांनी गावावरून आम्हाला भेट पाठवली होती. (कोकणामध्ये कोणी कधी खायच्या वस्तू दिल्यातर त्याला "भेट" असे म्हणतात.) आमचे कुटुंब गावाला जाऊ न शकल्यामुळे त्यांनी देवीचा प्रसाद आणि मालवणी खाजे पाठवले होते. सहसा कधी ते अशी भेट कधीच पाठवत नाही. पण ह्या वर्षी त्यांनी ती दुसऱ्या एका नातेवाईकांकडून पाठवली होती. आम्ही घरात चर्चा पण केली कि काकांनी ह्या वर्षी कशी भेट पाठवली? आई म्हणाली कि त्यांचा माझ्या पप्पांवर खूप जीव आहे म्हणून पाठवली असेल. ते चुलत असले तरी एकमेकांना सख्ख्या भावासारखे होते. त्यांनी भेट पाठवली ह्याचा आनंद पण झाला. खूप बरे वाटले. आणि दुसऱ्या दिवशी अशी बातमी आली त्यामुळे त्याहून जास्त वाईट वाटले. पप्पांना पण बातमी ऐकून खूप वाईट वाटले त्यांचा चेहरा खूप उदास झाला होता. मूड पूर्ण उतरला होता. खूप अपसेट वाटले.

जे जन्माला आले ते जाणार हे तर विधिलिखितच असते पण काही माणसे जाता जाता अशी मनाला चुटपुट का लावून जातात?ते समजत नाही. का त्यांनी ह्यावर्षीच आम्हाला भेट पाठवली? दीडशे च्या वर सदस्य असलेल्या आमच्या कुटुंबापैकी त्यांनी आम्हालाच का भेट पाठवली? असे का ?त्यांना आपल्या जाण्याचा संकेत मिळाला होता का ? काही मागचे पुढचे ऋण बाकी होते का ? का आम्ही त्यांची आठवण शेवटपर्यंत काढावी अशी त्यांची इच्छा होती का ? त्यांच्या मनात काय होते ते तेच जाणो. पण मी काकांना खूप मीस करेन. त्यांनी दिलेल्या भेटीचे ओझे आता जन्मभर मनावर राहून जाईल त्याची परतफेड करता येणार नाही. वाईट जास्त ह्याचेच वाटेल कि मी माझ्या त्यांच्याबद्दल असलेल्या फीलिंग्स त्यांना सांगू शकलो नाही आणि आता कधी सांगूहि शकणार नाही.

कोणत्या व्यक्ती ला सांगायचे असेल कि ती तुम्हाला आवडते तर ते सांगायची वाट पाहू नका. चुकून उशीर झाला तर स्वत:ला माफ करावेसे वाटत नाही.

---------

त्या धक्क्यातून सावरत नाही तो पर्यंत आज माझ्या मित्राचा फोन आला त्याने सांगितले कि माझ्या प्रसाद नावाच्या एका मित्राची आजी हृदयविकाराच्या झटक्याने वारली. ८५ हून जास्त वय झाले होते. गेले पंधरा दिवस ती हॉस्पिटल मध्ये होती अगदी शेवट पर्यंत ती बोलत होती. स्मृती शेवटपर्यंत चांगली होती. पण शरीराने साथ सोडली होती. डॉक्टरांनी सांगितले होते कि आता तिला परत मोठा झटका येणार आहे. तिचे जगण्याचे चान्सेस खुपच कमी आहेत. ऑफिस मधून पोहचे पर्यंत तिला शेवटचे बघायला पण नाही मिळाले. ठाण्यात पोहोचल्यावर मित्राला फोन लावला त्याने सांगितले आता आम्ही स्मशान भूमी कडेच चाललो आहे. तू डायरेक्ट तिथेच ये. दुसऱ्या एका नातेवाईकाने स्मशानभूमी कडे यायचा रस्ता फोनवरच सांगितला. खारेगावच्या स्मशानभूमीत जायचे होते. खारेगावला गेलो असल्यामुळे थोडा फार रस्ता माहित होता. त्या पुढे त्याने जे काही लेफ्ट राईट सांगितले ते सर्व डोक्यावरून गेले. म्हटले तिथे जाऊन बघू मग विचारत विचारत जाता येईल.

तिथे पोचल्यावर इकडे तिकडे बघितले तर रस्त्यावर फुले दिसली. मनात आले कि बहुतेक हि प्रेतयात्रेचीच फुले असावीत. त्याचा मागोवा घेत लेफ्ट राईट करत करत गावाच्या एकदम दुसऱ्या टोकाला पोहोचलो. रेल्वेच्या ब्रीज खालून गेलो तर पुढे एकदम सुनसान रस्ता दिसला रस्त्यावर कोणीच नव्हते आणि फुले पण दिसत नव्हती. थोडे पुढे एक बल्बचा अंधुक प्रकाश दिसत होता. तसाच पुढे गेलो. तर भरपूर माणसे दिसली तेव्हा अंदाज केला हीच स्मशानभूमी असणार.

बाईक पार्क केली आणि आत प्रवेश केला. आयुष्यात पहिल्यांदाच स्मशानभूमीत गेलो होतो. मनात असलेल्या कल्पनेप्रमानेच खूप भयाण होती. बल्ब च्या अपुऱ्या प्रकाशात पूर्ण स्मशानभूमी दिसत होती. स्मशानात दोन चितेची व्यवस्था होती. दुसऱ्या चितेवर नुकतीच कोणाला तरी अग्नी दिली होती. त्याची अग्नी पूर्णपणे विझली सुद्धा नव्हती. लाल लाल निखारे अजून हि आतल्याआत जळत होते. पाठीमागे दोन कट्टे होते बहुतेक प्रेत ठेवायला जागा होती. इतर वेळेला चांगली वाटणारी अष्टर आणि झेंडूची फुले स्मशानभूमीत नकोशी वाटत होती.

आजीला तिरडीवरून उतरवून नुकतेच चिते वर ठेवले होते. भटजी काहीतरी मंत्र म्हणत तिच्या मुलाला पाण्याची घागर हातात देत होते. मग त्यांनी हातात पाणी घेऊन अंगठ्याने आजीला पाणी भरवले. मग एकेक करत सर्व जमलेल्यानी अंगठ्यांनी पाणी भरवले. स्मशानात कामाला असलेले रॉकेलचा डब्यातून रॉकेल काढून मशालीवर ओतत होते. त्यांना बहुतेक सर्व लवकर उरकायची घाई लागली होती. तोंडात पाणी घालून झाल्यावर कामगारांनी लाकडे ठेवायला सुरुवात केली. त्याचवेळेला त्यांच्या घरातल्या माणसाला काहीतरी आणायला जावे लागल्यामुळे मी त्याला बाईक वर घेऊन गेलो तोपर्यंत चितेला अग्नी दिला गेला होता.

मी येईपर्यंत चिता पूर्णपणे जळायला लागली होती. ८५ वर्षेहून अधिक जगलेल्या व्यक्तीचा असा अंत बघून खूप वाईट वाटले. सुरुवातीला जेव्हा आजीला माझ्या बायकोची ओळख करून दिली होती तेव्हा तिला तीला माझी बायकोचा स्वभाव आणि वागणे खूप आवडली होती. तिच्यासारख्या कट्टर कोंकणी बाई कडून कौतुक होणे म्हणजे बायकोसाठी मोठे सर्टिफिकेटच होते. माझ्यासाठी सुद्धा ते खूप स्पेशल होते. तिथे काहींची सांत्वनपर भाषणे झाले. सर्वानी दोन मिनिटे शांत उभे राहून श्रद्धांजली वाहिली आणि सर्वजण हळूहळू बाहेर पडायला लागले. कामगार सर्व बाजूने चितेवर रॉकेल टाकत होते. चिता पूर्णपणे जळते आहे कि नाही ते बघत होते. चार पैकी दोघेजण आशेने नातेवाईकांकडे बघत होते. ते समजल्यामुळे एका नातेवाईकाने दोनशे रुपये काढून दिले आणि चौघात वाटून घ्यायला सांगितले.

आता माणसाच्या प्रवृत्तीला काय बोलणार? दु:खात असलेल्या नातेवाईकांकडे आशेने बघायचे आणि आपण पण दु:खी असूनही त्यांना बक्षीस द्यायचे. का ?तर त्यांनी आपल्या प्रिय व्यक्तीला ह्या शरीरधर्मातून मुक्त करायला मदत केली म्हणून? तिच्या प्रेतावर लाकडे ठेवली म्हणून? कि तिचे प्रेत पूर्णपणे जळावे ह्या साठी चारही बाजूने रॉकेल टाकले म्हणून?

पण काय करणार त्यांच्या बाजूने विचार केला तर तेही बरोबरच आहेत. तेच त्यांची कमाई आहे. त्याच पैश्यावर त्यांचे घर, कुटुंब पोसले जात असेल, मुलांना खायला पियाला मिळत असेल. असो मेहनत करताहेत निदान ते भीक तर नाही मागत आहे ना !! एवढेच एक समाधान!!

खरे तर ह्या गोष्टी ब्लॉग वर टाकण्यासारख्या नव्हत्या पण मनातले स्पंदने, विचार आणि भावनांच्या लाटा स्वस्थ बसू देत नव्हत्या. कुठे तरी मन मोकळे करावेसे वाटत होते. कुठे ते समजत नव्हते म्हणून सरळ लिहायला बसलो. अशी कुठली पोस्ट लिहिताना किमान दोन दिवस तरी लागतात. पण आज मनात एवढा भावनांचा कल्लोळ उठला होता कि त्यातून उमडणाऱ्या तुफानातून एका तासात एवढी मोठी पोस्ट लिहून झाली.परत न वाचता, व्याकरण न तपासता सरळ पब्लिश करणार आहे कारण ती मनातून जशीच्या तशी उतरली आहे.

आता जरा हलके वाटायला लागले आहे. निदान शांत झोप तरी येईल.

मागे एका स्मशानभूमीच्या बाहेर असलेल्या बगीच्यात एक पाटी बघितली होती.

जनाब आ गये तुम ??

आईये !! ऐसे मायूस क्यू हो ?

तुम्हारी मंजील तो यही थी...

सिर्फ आते आते जिंदगी गुजर गयी.....

सहसा शेरोशायरी,कविता माझ्या कधीच लक्षात राहत नाही पण हे वाक्य डोक्यात अगदी फिट्ट बसले आहे

देव करो मृतात्म्याला शांती आणि मुक्ती देवो.

दोन तासाचा प्रवास

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Tue, 01 Mar 2011 18:04:00 +0000

मागच्या शनिवारी सकाळी धावत धावत घरातून निघालो. बाईक काढली आणि कंपनीची बस पकडायला गेलो. बाईक पुलाखाली पार्क केली आणि स्टॉप वर पोहोचलो. नेहमीप्रमाणे बस नुकतीच निघून गेली होती. नेहमीप्रमाणे अशासाठी कि गेले 8 शनिवारी मी बस पकडू शकलो नाही आहे. इतर दिवशी बस बरोबर मिळते पण शनिवारीच का चुकते ते मला अजून समजले नाही. उलट शनिवारी बस १० मिनिटे लेट असते. कदाचित तेच कारण असू शकेल.

असो तर मी स्टॉप वर जाऊन उभा राहिलो विचार केला आता बेस्ट ची बस पकडून जावे लागणार. बेस्ट ची बस पकडण्यासाठी मुलुंड च्या चेक नाक्यावर जावे लागते. तिथे जाईपर्यंत ऑटो ने कमीत कमी 25 ते 30 रुपये होतात. आणि पुढे एसी (Air condition) बस ने ऑफिस ला जायाला 35 रुपयाचे तिकीट लागते. ऑटो मध्ये बसण्याआधी मी नेहमी पैसे आहेत कि नाही ते चेक करतो. आणि नेमके त्यादिवशी माझी पर्स रिकामी होती. एटिएम मधून पैसे काढायला विसरलो होतो. जवळपास कुठेही एटिएम नव्हते. मला सवय आहे सुट्टे पैसे किंवा दहा रुपयाच्या नोटा मी पर्सच्या कानाकोपर्‍यात घुसवून ठेवतो. आयत्यावेळेल्या उपयोगी पडतात म्हणून. इकडून तिकडून सर्व मिळून ६३ रुपये मिळाले. म्हटले चला ट्राय करून बघुया. ज्या रुट ने जाणार होतो त्या रुट वर एकहि बॅंकेचे एटीएम नाही आहे. भीती होती फक्त ऑटोची, कधी कधी मीटर ऑटो पेक्षा जास्त पळतात म्हणून. पण नशिबाने ऑटो चे २५ झाले आणि बसचे ३५ झाले आणि ३ रुपये उरले म्हणून वर्तमानपत्र घेतले वाचायला. एसी बस चा भरवसा नसतो. चायना मेड असल्यामुळे रस्त्यात कधीही गरम होऊन बंद पडतात पण नशीब जोरावर होते म्हणून ऑफिसला सुखरूप पोचलो.

मी ऑटो तून उतरत असतानाच अगदी रिकामी बस समोरून गेली होती. त्यामुळे स्टॉप वर कोणीच नव्हते मीच पहिला होतो. पेपर वाचत उभा राहिलो. ४/५ मिनिटातच अजून ७/८ लोक येऊन उभी राहिली बस स्टॉप भरून गेला. तेव्हढ्यात समोरून एक जवळपास ६० ते ६५ वर्षाची म्हातारी बाई आली आणि डायरेक्ट माझ्या समोरच उभी राहिली. मी पहिलाच होतो. पण मी काही हटकले नाही. सहसा म्हातारे आणि अपंग असतील तर मी लाईन मध्ये घुसले तरी काही बोलत नाही. बाकीचे पण कोणी काहीच बोलले नाही. तिच्या मागोमाग एक अर्धांग वायू झालेला, गॉगल लावलेला आणि ए के हंगल सारखा दिसणारा म्हातारा आला. तिने हात देऊन त्याला स्टॉप वर चढवून लाईन मध्ये घेतले. मी सरकून बसायला जागा दिली.

म्हातार्‍या बाईने विचारले, "This line is for Andheri na ?"

मी उत्तर दिले, ‘yes Andheri only’

माझ्या आधी तिने डेपोत आणि एका कंडक्टरला विचारले होते पण परत खात्री करून घेतली होती. म्हातारा बहुतेक तिच्या मागे चालून वैतागला होता. तो बसला आणि घाम पुसत बोलला " अभी ८ ही बजे है, फिर भी बहुत धूप है, We should have take an Auto!”

म्हातारी.,'See!! now you are retired and we have limited money. Auto will take minimum Rs 300 for Andheri. We will go by bus only.

म्हातारा,’ but, we…..

म्हातारी, okay keep quite now…

म्हातारा उगाच आपला कपाळावरचा आणि अर्ध्या पडलेल्या टकल्यावरचा घाम पुसत राहिला.

मी विचार केला चला ह्यांची ऑटोची कॅपासिटी नाही निदान एसी बस ची तरी आहे. बिचारा म्हातार्‍याचा त्रास कमी होईल.

१० मिनिटे झाली बस आली नाही तशी सर्वाची चुळबुळ चालू झाली. काही जण कंडक्टर च्या केबिन कडे बघून बडबड करायला लागले. म्हातारा घाम पुसतच होता. तेव्हढ्यात दोन एसी बस समोर येऊन उभ्या राहिल्या. आता म्हातारीची चुळबुळ चालू झाली. ड्रायवर उतरून त्यांच्या केबिन कडे चहा प्यायला निघून गेले. म्हातारीने इकडे तिकडे बघून माझ्या मागच्या माणसाला विचारले. (कदाचित मला विचारून झाले होते म्हणून), This line is for Andheri na ?

त्या माणसाने सांगितले, “yes for andheri only’

म्हातारी 'But is it for normal BEST bus ?'

तो माणूस, 'No this line is for A/c bus and normal bus queue is at opposite site.'

म्हातारीने त्या म्हातार्‍याला हात धरून उठवले आणि चालायला सांगितले. तो बिचारा वैतागून तिच्या मागे मागे पाय ओढत चालत राहिला.

आता माझ्या मनात काय काय विचार आले ते लिहायला गेलो तर ब्लॉग हि कमी पडेल. एक निर्णय घेतला कि लवकरच निवृत्त झाल्यानंतरचा उपयोगी येणारा पेन्शन प्लॅन घ्यायचा आणि गुंतवणूक चालू करायची.

बस आली बस मध्ये बसलो. ग़र्दी नसल्याने प्रत्येक जन विंडो सीट वर बसले. दोन स्टॉप गेल्यावर एक जाडसा माणूस बस मध्ये आला. सीट बघत बघत माझ्या बाजूला बसायला आला. मनात म्हटले झाले कल्याण, मी पण जाडा आता सीट वर मारामारी होणार. पण अचानक त्याचे लक्ष मागच्या सीट वर गेले आणि तिथला माणूस त्याचा ओळखीचा निघाला.

अरे तू ?

अरे तू? कसा आहेस ??

मजेत !!!

तू कसा इथे ?

अरे मी दररोज ह्याच बस ने जातो.

अच्छा मी आज लेट झालो.

तो मागे बसायला गेला. मी हुश्श केले.

त्यांच्या गप्पा चालू झाल्या. नवीन चढलेल्या माणसाचा आवाज जरा मोठा होता त्यामुळे सर्व गप्पा ऐकायला येत होत्या. इकडच्या तिकडच्या गप्पा चालू होत्या. मग पहिल्याने विचारले तुझा भाऊ कसा आहे? लग्न झाले का?

दुसरा: हो काही विचारू नकोस, लग्न झाले एक गोड मुलगी पण आहे. पण त्याने जाम वैताग आणला आहे.

पहिला :का काय झाले ?

दुसरा : अरे जाम पितो रे ? सर्व कमावतो ते सगळे दारूत उडवतो. बायका पोरांकडे पण बघत नाही.

पहिला: काय प्रोब्लेम आहे का ?टेंशन आहे का ?

दुसरा: अरे काही नाही अंगात मस्ती दुसरे काय?

पहिला: अरे मग झापाडवायचे ना..लहान भाऊ आहे ना तुझा. मी असतो तर चांगल सुतासारखा सरळ केला असता.

दुसरा: अरे तो काय लहान राहिला आहे का मारायला? नशेत माझ्यावरच हात उचलायचा. माझ्या बायकोला वासाचा त्रास होतो ति कटकट करत राहते. मागेच त्याला घराबाहेर काढले आणि वेगळे राहायला सांगितले. आई पण खूप रागावते त्याला. पण काही फरक नाही. वेगळा राहिला तर निदान जवाबदारी ने वागेल म्हणुन आम्ही त्याला भाड्याने घर हि घेउन दिले. पण कसले काय?

पहिला: अरेरे ! साल्याला काठीने बदडावयाला पाहिजे.

दुसरा: त्यादिवशी आई ने जेवायला घरी बोलावले होते. त्याची बायको आणि मुलगी आली होती. हा भाई रात्री १० वाजता आला ते सुद्धा फुल टाईट होऊन. चालायला पण जमत नव्हते. आई जाम ओरडत होती पण तो शुद्धीवर असायला पाहिजे न ऐकायला.

पहिला: अरे काय यार ! एक दिवस चांगला थोबडावून सरळ करायचा ना !!!

दुसरा: काय बायको आणि पोरी समोर मारणार रे?

पहिला: अरे अश्या साल्यांना टायर मध्ये घालुन मारले पाहिजे. मी असलो असतो ना तर.....

(बहुतेक हा पोलिस खात्यात असला पाहिजे ....माझा अंदाज)

दुसरा: मी विचार करतोय त्याला जरा एकदिवशी विजेचा झटका द्यायचा. जमला तर एक दिवसी तशी अँरेंजमेंट करणार आहे. आपला प्लग मधून येणारा विजेचा लोड किती असतो रे? त्याने माणूस मरत तर नाही ना?

पहिला: ते बाबा मला काही माहित नाही ती माझी फिल्ड नाही रे?

(आवाजातली जरब जरा कमी झाली.)

दुसरा: कोणी माहिती आहे का असे सांगणारा ?

पहिला: नाही रे ! तू थोडासा झटका देऊन बटन बंद करू शकतो.

दुसरा: हा रे! तसच काहीतरी करावे लागणार बहुतेक. माझ्या ऑफिस मध्ये कोणाला तरी विचारून बघतो. जाम डोक्याला त्रास होतोय रे. काय करणार साला सुधारतच नाही.

पहिला: हम्म्म्म !!!

(बहुतेक पहिल्या माणसाची हवा टाईट झाली असावी त्याने काहिच उत्तर नाही दिले.)

दुसरा: साल्याला पुढच्या आठवड्यात जेवायला बोलावतो आणि पंख किंवा लाईट चालू करायला सांगतो आणि झटकाच देतो. साला असा लाईन वर येणार नाही.

पहिला: हम्म्म्म ! बघ काय ते...
(माझी खात्री पटली नक्कीच पोलीस नसावा)

पहिल्याने संभाषण थांबवण्याचे संकेत दिले. पण दुसरा माणूस फुल फॉर्म मध्ये होता.त्याची बडबड चालूच होती. त्याच्या डोक्यात लाईट चा करंट, प्लग, शॉक ह्याच गोष्टी फिरत होत्या. पहिला माणूस फक्त हो, हम्म करत होता.

मी पण कानात हेड फोन लावला आणि काय जमाना आलाय, भाऊ भावावरच उठलाय असे विचार करत मी पण शांत पणे झोपून डुलक्या काढायला लागलो.

आता दुसरे काय करणार ???
दोन तासाच्या प्रवासात किती वेगळेच अनुभव आले.

हनिमूनला गेल्यावर...

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Sun, 20 Feb 2011 07:00:00 +0000

हनिमूनला गेल्यावर...

मागच्या पोस्ट मध्ये हनिमून ला जाण्यापूर्वी कोणती काळजी घ्यावी लिहिले आहे. सर्व तयारी करून हनिमून ला पोचल्यावर कोणत्या गोष्ठी लक्षात ठेवू शकता हे इथे दिले आहे.

हनिमून च्या ठिकाणी सकाळी किंवा दुपारी पोचाल अशा हिशोबाने निघा कारण नवीन शहरात हॉटेल शोधताना त्रास होऊ शकतो. जर तुम्ही पॅकेज मधुन जाणार असाल तर टूरिस्ट वाले तुमच्या साठी सर्व बंदोबस्त करून ठेवतात पण जर तुम्ही स्वत: प्लॅनिंग केले असेल तर दिवसा उजेडी नवीन शहरात पोहचणे चांगले. किंवा जर तुम्ही हॉटेल बुकिंग केले असेल तर हॉटेल वाले हि तुमच्यासाठी रेल्वे स्टेशन किंवा एअरपोर्ट वर गाडी पाठवतात.
प्रवासात आपल्या पार्टनर ला कधीही एकटे सोडू नका. जर चुकामुक झाली तर खूप त्रास होऊ शकतो. त्यामुळे बस अथवा रेल्वे स्टेशन ला थांबली असताना फिरून येणे टाळा. जर गाडी चुकली तर विचार करून बघा नवीन शहरात किती मनस्ताप होईल ते ?
तुम्ही जर टॅक्सी किंवा रिक्शाने जर हॉटेल वर पोचणार असाल तर छोट्या छोट्या गोष्टीवरून किंवा पैशावरून त्यांच्याशी हुज्जत घालू नका अशाने तुमचा मुड हि खराब होतो आणि पार्टनर समोर इमेज हि खराब होते.
हनिमुनला गेल्यावर मनमोकळा खर्च करा. काही पैशांसाठी चांगल्या हॉटेलात जाणे, वस्तू विकत घेणे टाळू नका. (त्यासाठी तुम्हाला आयुष्यभर ऐकावे लागू शकते.)
हनिमून ला गेल्यावर पैशांचे पाकीट बाळगण्यापेक्षा प्लास्टिक मनी म्हणजेच डेबिट कार्ड/ क्रेडीट कार्ड वापरा ते सोयीस्कर पडते. पण हाताशी सुट्टे पैसे पण बाळगा. सर्व पैसे स्वत: कडे न ठेवता अर्धे आपल्या पार्टनर कडे देऊन ठेवा जेणेकरून जर तुमचे पाकीट कधी मारले गेले तर तुमच्या पार्टनर कडे तरी काही पैसे राहतील.
सहसा हनिमूनला गेल्यावर नवदाम्पत्यांची चांगली बडदास्त ठेवली जाते. हनिमून कपल ला सर्व ठिकाणी आदराने मदत केली जाते. त्यामुळे हॉटेल मध्ये गेल्यावर तिथे तुम्ही हनिमून ला आला आहात असे समजले तर हॉटेल वाले तुमची चांगली खातिरदारी करतात. काही हॉटेल मध्ये स्पेशल हनिमून स्युट असतात ते तुम्हाला मिळू शकतात. ते तुमची रूम चांगली सजवूनहि देतात. नसेल देत तर काही पैसे देऊन तुमची रूम चांगली सुवासिक फुले किंवा सुगंधी मेणबत्ती लावून सजवून घ्या. त्याने तुमची रात्र नक्कीच चांगली जाईल.
महत्वाचे : रूम वर गेल्यावर सुरक्षितेच्या दृष्टीने सर्व रूम चेक करा. आजकाल छुपे कॅमेरे आणि टू साईड मिरर मुळे तुमचे खाजगी जीवन धोक्यात येऊ शकते.कदाचित हे वाचायला तुम्हाला विचित्र वाटेल पण ह्या गोष्टींची शक्यता टाळता येत नाही अगदी मोठी मोठी ५ स्टार हॉटेल हि ह्या प्रकरणात सामील असतात. त्यामुळे आपण काळजी घेतलेली बरी.
हे कॅमेरे शक्यतो एखाद्या वस्तुत लावले असू शकतात जेथून तुमचा बेड व्यवस्थित दिसतो. त्यामुळे रुम मधल्या सर्व वस्तू चेक करणे चांगले. जसे भिंतीवरील एखादे पेंटिंग, शोपीस , बेड वर लावलेले डिझाईन , फ्लॉवरपॉट, पेन, रंगीत दिवे, आरसे, कुठलीही इलेक्ट्रिक वस्तू, बाथरूम मधील एखादा नको असलेला पाईप, बाथरूम च्या खिडक्या वगैरे अनेक गोष्टीमध्ये छुपे कॅमेरे असू शकतात. त्यामुळे सर्व वस्तू हलवून, फिरवून ठेवणे चांगले.
आपल्या भारतीय संस्कृतीत लग्न झाल्यावर इतक्या विधी असतात कि जेणे करून नवीन कपल ला हनिमून ला जाण्यापूर्वी खूप वेळ मिळतो. ह्या सर्व प्रसंगात आपल्या पार्टनर ला ओळखून घ्यायचा प्रयत्न करा. वेळ आणि एकांत मिळेल तेव्हा एकमेकांना हलकाच चोरून स्पर्श करा. सर्वांच्या नकळत हलकेच हात हातात घेऊन दाबा. अगदीच मिळाले तर गालावर चुंबन करा. जेणेकरून एकमेकांच्या स्पर्शाची सवय होईल आणि हनीमून च्या वेळेला तुमच्या मिलनाच्या इच्छा चांगल्या जागृत होतील.
आज कालच्या मुली जरी मॉड असल्या तरी काही मुली आपले घर, आई वडील ह्यांना सोडून आल्या असल्यामुळे जरा नाराज असतात. सासर चे नवीन आई वडील, नवीन कुटुंब, खाण्याच्या, राहण्याच्या पद्धती ह्यामुळे जरा बावरलेल्या असतात. त्यात एक पुरुषाबरोबर नवीन ठिकाणी जावे लागल्यामुळे हि जरा घाबरलेल्या असतात. त्यामुळे एकदम त्यांच्यावर तुटून पडू नका. प्रवासात त्यांच्याशी गप्पा मारा त्यांना विश्वासात घ्या. हातात हात घेऊन हलकेच दाबा त्यामुळे त्यांना विश्वास वाटेल आणि जरा सावरायला मदत होईल.
आई वडिलांना सोडून आल्यामुळे मनातून उदास असतात त्यामुळे वेळ भेटेल तेव्हा त्यांना घरी फोन लावून द्या. त्यामुळे जरा उदासी कमी होईल. (तुम्हाला रोमिंग चार्जेस लागतील पण ते दुर्लक्ष करा. फोन लावायच्या आधी त्यांना कल्पना द्या. फोन लावल्यावर सांगू नका...त्यांना राग येतो)
फिरायला गेल्यावर पार्टनर ला एकटे सोडून जावू नका. कुठे चुकामुक झाली तर कुठे भेटायचे हे सांगून ठेवा. मोबाईलची रेंज असेलच सांगता येत नाही.
साईट सीइंगचे, फिरण्याचे शेड्युल आधीच आखून ठेवावे. मोजक्याच जागा बघाव्या अन्यथा थकायला होते आणि रात्री जगायचे पण असते ना !!
हनिमून च्या पहिल्याच रात्री घाई करू नका जर लग्न अरेंज मॅरेज असेल तर दोघांनी एकमेकांना समजण्यास वेळ घ्यावा आणि मगच शारीरिक संबध प्रस्थापित करावे.
जेवताना प्रमाणात खा आणि खाल्ल्यावर दात घासायला विसरू नका. माउथ फ्रेशनर चा उपयोग हि करू शकता. जेवल्या जेवल्या लगेच बेड वर जाऊ नका. जवळपास फेरी मारून या किंवा हॉटेल च्या बगीच्या मध्येच फेरी मारा.
नशापान करणे टाळा. पार्टनर वर वेगळाच परिणाम पडू शकतो.
खाताना, फिरताना, काही गोष्ट करताना वाद टाळा. एकमेकांवर कमेंट मारू नका किंवा एकमेकांचा पाणउतारा करत बसू नका. काही चुकले तर एकांतात किंवा रूम वर आल्यावर समजावून सांगा.
लग्नात आलेले कौटुंबिक समस्या, लग्नातले वाद, देवाण घेवाण वरून झालेले वाद आपल्या हनिमूनला तर नक्कीच टाळावे. ऑफिस च्या गोष्टी, फोन टाळा.
शक्य तवढे दागिने आणि मौल्यवान वस्तू कमीत कमी घेऊन जा.

आता काही मिलनापुर्वीच्या महत्वाच्या गोष्टी

पहिल्याच रात्री शारीरिक संबंध साठी घाई करू नये. जर अरेंज मॅरेज असेल तर मुलीला सावरायला वेळ लागतो. पहिल्या रात्री गप्पा हि मारू शकता एकमेकांच्या आवडी निवडी जाणून घेऊ शकता.
मिलनापुर्वी अंघोळ नक्की करा त्याने अंगाला घामाचा वास हि नाही येणार आणि तुम्हाला फ्रेश वाटेल.
पार्टनर ला हलकेच स्पर्श करा, हात हातात घेऊन हलकेच दाबा. एकांतात मिठीत अलगद ओढून घ्या. लाजून मुलगी बाजूला होत असेल तर तिला होऊ द्या पुढच्या वेळेला मिठीत घेतली कि ती नाही बाजूला होणार. ओठांवर चुंबन घेण्याची घाई करू नका. पहिले गालावर करा, कपाळावर करा आणि मग ओठांवर करा.
वातावरण निर्मिती करण्यासाठी लाईट डीम करू शकता, रूम सुगंधित करू शकता, एखादी सुगंधी अगरबत्ती लावू शकता. सुगंधी फुले बेड वर टाका. रोमॅंटिक गाणे लावा. गाणे लावायला काही नसेल तर मोबाईल मध्येच लावा.
वातावरण निर्मिती झाली कि मग हलकेच स्पर्श करा. स्पर्शात जी भावना व्यक्त करण्याची ताकत असते ती कशात हि नाही. हळुवार आलिंगन द्या कुठेही घिसाड घाई करू नका.
आधी सांगितल्याप्रमाणे पार्टनर ला काहीतरी सरप्राईज गीफ्ट द्या. छान अशी अंतर्वस्त्रे द्या.बाजारात हनिमून स्पेशल अशी अंतर्वस्त्रे मिळतात. त्याच्यासाठी किंवा तिच्यासाठी एक छानसे आपल्या हाताने प्रेम पत्र लिहा. प्रेम पत्र कसे लिहायची ह्याच्या काही छान टिप्स तुम्हाला प्रशांत रेडकर ह्यांच्या ब्लॉग वर मिळतील.
आजकाल च्या मुलांमध्ये एक भीती असते, तणाव असतो कि आपण हे करू शकू कि नाही आपण लवकर एक्साईट होऊन काही गडबड तर नाही ना करणार. ह्या तणावामुळे मुले चांगले प्रेम हि करू शकत नाही. तीच गोष्ट मुलींच्या बाबतीत असते. भीतीमुळे त्यांचे शरीर त्यांना साथ देत नाही आणि नर्वसनेस मुळे त्या प्रतिसाद देऊ शकत नाही आणि पहिली रात्र तणावाखाली वाया जाते. ह्या सर्व गोष्टींचे टेन्शन न घेता बिनधास्त प्रेम करावे. काही चुकले माकले तरी ते दोघांमध्येच राहणार असते. दोघांनी एकमेकांना सांभाळून घ्यावे.
तुझे हे पहिले चुंबन होते का ? तुझे हे पहिले प्रेम होते का ? तुझ्या आयुष्यात आलेला मी पहिलाच/ पहिलीच आहे ना ? असे फालतू प्रश्न विचारू नये. समजा उत्तर "नाही" आले तर ..ते सहन करायची ताकत असायला हवी.
फॅमिली प्लॅनिंग नक्की करा. निदान सुरवातीचे २ वर्षे तरी.
जास्त डीटेल मध्ये आता लिहीत नाही बाकी तसे आपण सुज्ञ असलाच.

आणि हो ! सर्वात शेवटी महत्वाचे म्हणजे दोन्ही कुटुंबासाठी काही भेटवस्तू आणायला विसरू नका त्याने तुमचे सासर बरोबर रिलेशन चांगले राहतात आणि बायको पण खुश राहते.....

मधुचंद्राच्या शुभेच्छा !!!

Happy Honeymoon. !!!

(सर्व चित्रे नेट वरून साभार/ Image Source: Internet)

हनिमुनला जाण्यापुर्वी

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Fri, 18 Feb 2011 19:25:00 +0000

हनिमूनला जाण्यापूर्वीच्या टिप्स

नुकतेच माझ्या एका मित्राचे लग्न झाले. ३ ते ४ दिवसांनी तो हनिमून ला जाईल. तेव्हा सिनिओरिटि च्या नात्याने त्याने माहिती विचारले. सिनिओरिटि अशा साठी कि माझे लग्न होऊन दोन वर्षे होत आली आहेत आणि आम्ही हनिमून ला जाऊन आलोय. अर्थातच आपल्याला कुणी भाव देऊन विचारले तर नक्कीच आपण २ इंच छाती फुगवून त्याला आपल्या अनुभवाचे बोल सांगतो. तसेच काही माझ्या बाबतीत हि झाले. म्हटले ज्या टिप्स त्याला दिल्या आहेत तेच ब्लॉग वर टाकू जेणेकरून इतरांना हि फायदा होईल.

काही गोष्टी अनुभवाच्या आहेत तर काही आजूबाजूच्या परिस्थिती वर अवलंबून आहेत.लग्न झाले आणि सर्व धार्मिक विधी उरकत आले कि नवदाम्पत्यांना हनिमून ची ओढ लागायला लागते. प्रत्येकालाच आपला हनिमून हा चांगल्या शहरात, मोठ्या हॉटेलात, सुंदर निसर्गरम्य वातावरणात आणि एकांतात साजरा करायचा असतो. पण काही छोट्या मोठ्या चुकांमुळे व काही गोष्टी विसरल्यामुळे हनिमून च्या मजेवर पाणी फिरू शकते.

हनिमूनला जाण्यापूर्वी

हनिमून चे ठिकाण निवडण्यापूर्वी आपल्या पार्टनरचा विचार नक्की घ्यावा. असे नको व्हायला कि तुम्ही जिथे बुकिंग कराल तिथे तुमचा पार्टनर आधीच आपल्या कुटुंबाबरोबर जाऊन आला किंवा आली असेल तर मग तुमची सगळी मजाच जाईल. एक वेळ मुले जाऊन असेल तरी ठीक आहे. जेणेकरून नवीन जोडप्यांना अनोळखी ठिकाणी फिरताना अडचण होणार नाही.
स्थळ निवडताना असेही होऊ शकते कि तुम्ही आपल्या भावी पत्नीला विचारात असाल तर ती लाजेल सुद्धा, अशावेळी तिला सरळ प्रश्न न विचारता विश्वासात घ्यावे आणि गप्पांच्या ओघात तिच्या मनाचा कल जाणून घ्यावा.
हनिमून चे ठिकाण ठरवताना तिथल्या वातावरणाची, ऋतू, तिथले सण/उत्सव ह्याची सुद्धा माहिती घ्यावी. कारण जर थंडीच्या दिवसात तुम्ही हिल स्टेशन ला गेलात तर तिथली थंडी तुम्हाला सहन होत नाही. आता पूर्ण कपडे घालून हनिमून कसा करणार ? काही शहरामध्ये तिथले धार्मिक उत्सव चालू असतात अशा वेळी जर आपण तिथे हनिमून ला गेलो तर राहण्यासाठी हॉटेल मिळत नाही, शहरात गर्दी असल्यामुळे हनिमून ला लागणारा एकांतहि मिळत नाही. उदाहरण द्यायचे झाले तर दसऱ्याच्या सुमारास जर मैसूर ला गेलात तर राहायला हॉटेल्स नाही मिळत. राजवाड्यातून निघणारी मिरवणूक बघण्यासाठी खूप पर्यटक येतात.
स्थळ जेवढे शांत, रमणीय आणि सुंदर असेल तितकाच तुमचा हनिमून मादक आणि बेभान होतो. त्यामुळे तुम्ही निवडलेल्या ठिकाणावरच तुमचा ५०% हनिमून सक्सेस होतो.
हनिमून पॅकेज देणाऱ्या अनेक कंपनी किंवा खाजगी टूरिस्ट वाले असतात. सगळ्यांची पॅकेज चांगली बघून घ्यावी पूर्ण माहिती काढावी मगच निर्णय घ्यावा. जर नेट वरून बुकिंग करणार असेल तर आधी जाऊन आलेल्या लोकांचे कमेंट नक्की वाचावे. कधी कधी हॉटेल चे फोटो खूप चांगले लावलेले असतात पण प्रत्यक्षात हॉटेल्स तेवढे चांगले नसतात.
ठरवलेले ठिकाणी जाण्यासाठी वाहतुकीचे सर्व पर्याय (रस्ता,रेल्वे,हवाई) बघावे. जर रस्ता प्रवासाने जाणार असेल तर बस ची कंडीशन नक्की बघून घ्यावी. कारण प्रवासात नंतर त्रास होतो. रेल्वेने जाणार असेल तर तिकीट कन्फर्म असेल तरच जावे. नवीन नवरीला घेऊन उभ्याने प्रवास केला तर आयुष्यभर बायकोचे ऐकावे लागेल. हवाई प्रवास असेल तर पहाटेचे विमान पकडावे जेणेकरून तुम्ही दिवसा नवीन ठिकाणी पोहोचाल आणि काही शोधायचे असेल तर दिवसा शोधणे सोपे असते. नवीन ठिकाणी रात्रीचे उतरल्यावर हॉटेलपर्यंत पोचण्याचा त्रास होऊ शकतो. कारण आपल्या देशातली जास्तीत जास्त विमानतळे (काही मुख्य शहरातील अपवाद सोडला तर) हि शहरापासून दूर आहेत.
शक्य असल्यास कमीत कमी ७/८ दिवसांचे ते १५ दिवसापर्यंतचे पॅकेज बुक करावे. चार पाच दिवसांचे पॅकेज स्वस्त असले तरी वेळ खूप कमी भेटतो आणि हनिमून चा आनंद घेतल्या सारखा वाटत नाही.
बजेट जेमतेम असेल आणि वेळ कमी असेल तर जाताना रेल्वेचा प्रवास करू शकता आणि येताना विमानाने प्रवास करू शकता. येताना थकला असता ना !
विमानाने प्रवास करताना काही लिक़्विड वस्तू जसे लोशन, हेअर क्रीम वगैरे घेऊन जाऊ नका. नेलकटर, शेविंग किट अगदी बिसलेरीचे पाणी हि घेउन जायला परवानगी नसते. त्यामुळे जेवढ्या गरजा आहेत तेवढेच सोबत घ्या.
काही महत्वाच्या वस्तू म्हणजे माउथ फ्रेशनर, परफ्यूम, डीओ जेणेकरून तुम्ही तुमच्या पार्टनर बरोबर राहताना एकदम फ्रेश राहाल.
हनिमून ची तारीख पक्की करण्याआधी भावी वधूची मासिक सायकल पण लक्षात घेणे जरुरी आहे. जर तुम्ही ह्या गोष्टीवर तिच्याशी बोलू शकत नसाल तर आपल्या घरातील कोणी बायका मंडळीना सांगून माहिती करून घ्या. नाहीतर तुमचा मधुचंद्र पूर्ण वाया जाऊ शकतो. जर हि गोष्ट लक्षात नाही राहिली आणि तुम्ही आधीच बुकिंग करून ठेवलं असेल आणि मुलीची तारीख पण त्याच दरम्यान असेल तर डॉक्टरचा सल्ला जरूर घ्या आणि मुलीच्या तारखा पुढे ढकलण्यासाठी गोळ्या हि घेऊ शकता.
हनिमून हा आयुष्यभर लक्षात राहण्यासारखी गोष्ट आहे त्यामुळे आपल्या पार्टनरला अशी एखादी त्याची आवडती वस्तू द्या कि ती त्याने आयुष्यभर आठवणीत ठेवली पाहिजे. पण हि वस्तू हनिमून ला जाण्यापूर्वी घेतलेली चांगली कारण नवीन ठिकाणी जाऊन तुम्ही शोधणार कुठे ? आणि पार्टनरला सरप्राईज हि राहणार नाही.
ह्या वस्तू मध्ये तुमच्या ऐपती प्रमाणे अगदी गुलाबाचे फुल पासून सोन्याचा एखादा दागिनाहि घेऊ शकता. ह्यात फुले, एखादा सुंदर ड्रेस, साडी, पर्स, छोटे दागिने, एखादे आवडते पुस्तक, मुव्हीची सीडी (जो तुम्ही लग्न आधी एकत्र बघितलेला असू शकतो), मोबाईल, घड्याळ, अंतर्वस्त्रे (लिन्जेरी), स्वत: लिहिलेले प्रेमपत्र वगैरे गोष्टी देऊ शकता. महाग वस्तू घेतली असेल तर जास्त आकडू नका नाहीतर पार्टनर ला वाटेल कि पैशाने प्रभावित करतोय आणि एखादी स्वस्त वस्तू घेतली असेल तर पार्टनरला त्या मागच्या तुमच्या भावना समजावून सांगा अन्यथा असे वाटेल कि आपला पार्टनर किती कंजूष आहे.
हनिमून चा अर्थ हा बहुतेकजण फक्त मौजमजा, फिरणे आणि शारीरिक संबंध एवढाच घेतला जातो. माझ्या मते हा समज काढून टाकावा हनिमून कडे एक आपल्या सुंदर वैवाहिक जीवनाची सुरुवात म्हणून बघावे. पहिले मनाचे मिलन झाले पाहिजे मग शरीराचे मिलन सहज होते.
हनिमून च्या आठवणी कायम राहण्यासाठी कॅमेरा किंवा विडीओ शुटींग हि करू शकता. पण आपल्या खाजगी क्षणांची शुटींग करणे टाळावे. करण्यात काही अडचण नसते पण भीती हीच असते कि ती तुमच्याकडून गहाळ किंवा चोरली गेली तर आपले खाजगी जीवन बाहेर पडू शकते. काही जण मोबाईल मध्ये आपल्या पार्टनर ची शुटींग करतात आणि मोबाईल चोरी ला गेला किंवा दुरुस्तीला दिला कि प्रॉब्लेम होऊ शकतो आणि आपले खाजगी क्षण सहज पब्लिक क्षण होऊन जातात. कोणी आपल्याला ब्लॅकमेल हि करू शकतो.
प्रवासात लागणाऱ्या तसेच नवीन ठिकाणी लागणाऱ्या वस्तूची शक्यतो यादी बनवून ठेवा जेणेकरून आयत्यावेळेला घाई होणार नाही आणि वस्तू विसरणारहि नाही.

ह्या झाल्या काही बेसिक गोष्टी ज्या हनिमून ला जाण्यापूर्वी विचारात घेऊ शकता. हनिमून ला गेल्यावर काय काळजी घ्यावी ह्या पुढच्या भागात लिहिल्या आहेत.

(सर्व चित्रे नेट वरून साभार/ Image Source: Internet)

Valentine Hearts

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Sun, 13 Feb 2011 10:26:00 +0000

माझ्या ब्लॉगवर अपडेट केलेली Valentine theme बघितलीच असेल. हि थीम जर तुम्हाला पण लावायची असेल. तर ह्या ब्लोगरमिंट च्या साईट वर टिचकी मारा. Falling Heart wiget वर टिचकी मारा. ती लिंक तुम्हाला तुमच्या ब्लॉगर पेज वर घेऊन जाईल. तेथे लॉगिन करा. मग ती लिंक तुम्हाला Add Page Element वर घेऊन जाईल. तेथे तुमचा ब्लॉग निवडा आणि Add Widget वर टिचकी मारा.
आणि आता ब्लॉग चेक करा
Soooo Cooooollllll na !!!!

आता तुमच्या पार्टनर ला तुमचा ब्लॉग चेक करायला सांगून सरप्राईज करा.
प्रेमदिवसाच्या शुभेच्छा....

(image: net)

काळाघोडा फेस्टिवल २०११

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Fri, 11 Feb 2011 13:35:00 +0000

दरवर्षी प्रमाणे ह्या वर्षी सुद्धा काला-घोडा फेस्टिवलची जोरदार सुरुवात झाली. मी शनिवारीच जाऊन बघून आलो. पण ब्लॉग वर अपडेट करायला दुसरा शनिवार उजाडला. खर तर पुढचे सात दिवस ऑफिस मधून सुट्टी काढून दिवसभर तिथे राहायला पाहिजे. पण काय करणार जमण्यासारखे नाही आहे. खरच ज्याला कले मध्ये खूप इंटरेस्ट आहे त्याने नक्कीच इथे भेट दिली पाहिजे. काही काढलेले निवडक फोटो खालील फोटोब्लॉग लिंक वर देत आहे.

भाग १

भाग २

भारतीय टपाल खात्याचा नविन उपक्रम

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Fri, 04 Feb 2011 15:36:00 +0000

मागच्या आठवड्यात नाशिक प्रेस ला भेट दिली होती. त्यावेळेला पोस्टाच्या उच्च अधिकाऱ्यांशी भेट झाली होती. हे मागच्या ब्लॉग मध्ये नमूद केले. त्यात एक गोष्ट सांगायची राहून गेली. ते म्हणजे पोस्ट एक नवीन योजना चालू करत आहे. "माय पोस्ट". ह्या योजने अंतर्गत आपण आपला फोटो पोस्टाचे तिकिटावर लावू शकतो. आतापर्यंत आपण देशाच्या नेत्यांचेच फोटो बघत आलो आहे पण आता आपले फोटो हि आपण स्टँप वर लावू शकतो. ह्या साठी पोस्टाने एक विशिष्ट प्रकारचे स्टँप बनवले आहेत. त्यात फोटोची जागा मोकळी ठेवली आहे. तुम्ही तुमचा फोटो दिला कि १० ते १५ मिनिटात आपला फोटो त्या रिकाम्या जागेवर लावून मिळतो आणि आपला स्टँप प्रकाशित होतो. इतर देशामध्ये हि प्रथा चालू आहे. आपल्या देशामध्ये तेलगी सारख्या माणसांमुळे अजूनहि सुरक्षेच्या कारणास्तव हि सेवा चालू झाली नव्हती. गेल्या काही वर्षापासून पोस्टाच्या तिकिटाचा खप कमी झाल्याने कदाचित हि योजना चालू करत आहेत. आता जर तुम्ही कोणाला पत्र पाठवणार असाल तर स्वत:चा स्टँप लावून पाठवायचा जेणेकरून पत्र स्वीकारणार्‍या व्यक्तीला पत्र उघडायच्या आधीच पत्र कोणी पाठवले आहे ते समजेल.

दुसरी खास योजना म्हणजे, खादीचे स्टँप तिकीट. देशात पहिल्यांदाच खादी वर स्टँप तिकीट बनवले जात आहे. ह्या स्टँप साठी लागणारी खादी शोधण्यासाठी नाशिक प्रेसला खूप मेहनत करावी लागली. खादी वर प्रिंटींग करताना स्टँप ची शाई पसरून स्टँप खराब व्हायचा. त्यासाठी वेगवेगळ्या प्रदेशातले आणि देशातले कापूस मागवून खादी तयार करून बघितली गेली. शेवटी पश्चिम बंगाल मधील एक प्रदेशात चांगल्या प्रकारचा कापूस मिळाला जो धाग्यांना घट्ट पकडून शाई पसरण्यापासून वाचवत होता. मग त्या कापसाची खादी बनवून त्यावर महात्मा गांधीचे चित्र छापून पोस्टाचे तिकीट बनवण्यात आले. हे तिकीट खूप अनमोल ठरणार आहे कारण ह्याच्या फक्त १ लाख प्रती छापल्या जाणार आहेत. ज्यांना मिळाल्या त्यांच्यासाठी पर्वणी.

भारतीय टपाल खाते एक अभिनव प्रदर्शन आयोजित करत आहे. हे प्रदर्शन १२ ते १८ फेब्रुवारी दरम्यान दिल्लीच्या प्रगती मैदानावर आयोजित केले जाणार आहे. त्या प्रदर्शनात ह्या स्वत:चा फोटोवाले तिकीट आणि खादी तिकीट प्रकाशित होणार आहे. वरील तारखे दरम्यान दिल्लीत असाल तर ह्या प्रदर्शनाला आवर्जून भेट द्या.

माझ्यासाठी एक सुवर्णयोग....

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Wed, 02 Feb 2011 18:17:00 +0000

मागच्या शुक्रवारी ऑफिस च्या कामानिमित्त नाशिक सिक्युरिटी प्रेस ला भेट देण्याचा योग आला. हा !!! मला विश्वासच नाही बसत आहे कि मी नाशिक सिक्युरिटी प्रेस ला भेट देऊन आलो आहे. चेकबुक आणि प्रशासन खात्यात असल्यामुळे अनेक छोटे मोठे शेकडोंनी प्रिंटर आणि त्यांच्या कंपनी बघण्याचा योग आला आहे. पण नाशिक प्रेस बघणे म्हणजे आयुष्यातला एक मोठा सुवर्णयोगच होता.

सरकारचे राजस्व विभाग (Department of Revenue) म्हणून एक खाते आहे. जे स्टॅम्प ड्युटी, फ्रॅंकिग, स्टॅम्प पेपर च्या संदर्भातील कामे बघते. ह्या खात्या अंतर्गत एक नवीन उपक्रम चालू होत आहे. आपल्याला जे करार करण्यासाठी लागणारे स्टॅम्प पेपर मिळतात. ते आता आपण न्यायालयातून किंवा रजिस्टर एजंट कडून घेतो. ते आता बँके तर्फे उपलब्ध करण्याचे विचार आहे. ते काम देशात फक्त दोनच बँकांना द्यायचे ठरले आहे सुदैवाने त्यात आमच्या बँकेला सुद्धा मिळण्याचे संकेत आहे. त्या गोष्टीवर सविस्तर चर्चा करण्यासाठी आमच्या गव्हर्मेंट रिलेशन खात्यातल्या अधिकार्‍यांसोबत मिटींग होती. त्यात माझ्या बॉसला हि आमंत्रण आले होते. मिटींग नाशिकला होती. माझ्या बॉस ने स्पेशल परवानगी घेऊन मला हि येण्यास सांगितले.

स्टॅम्प ड्युटी, स्टॅम्प पेपर, कोणते सेक्युरीटी मानदंड (security features) ठेवावे वगैरे वर खूप सविस्तर चर्चा झाली. सुरक्षेच्या कारणास्तव मी ती इथे लिहू शकत नाही पण मला अगणित माहिती मिळाली. भ्रष्ट मंत्री असून हि आपले सरकार कसे चालते हा प्रश्न मला नेहमीचा पडायचा. ते ह्या मिटींग मध्ये समजले. खरच खूप शिकलेले, देशाचा विचार करणारे, सरकार बरोबर सामान्य जनतेचा हि विचार करणारे खूप सारे अधिकारी इमानदारीने आपले काम पूर्ण करत असतात. खरच त्यांच्यामुळेच आपली अर्थव्यवस्था टिकून असते. अगदी तेलगी ने कसे घोटाळे केले? खोट्या नोटा कसे बनतात ? हे सुद्धा ह्या मिटींग मध्ये समजले.

आमची मिटींग श्री चोखालिंगम ह्यांच्याबरोबर होती. श्री चोखालिंगम हे आयईएस अधिकारी आहेत. जे स्टॅम्प ड्युटी व रेवेन्यू खात्याचे उच्चतम अधिकारी आहेत. त्यांचे रिपोर्टिंग हे प्रत्यक्षपणे अर्थ खात्याला असते. त्यांच्या सारख्या एकदम उच्च अधिकाऱ्याशी भेटण्याचा योग आला. माझ्या बॉस च्या अनुभवानुसार सहसा आयपीएस अधिकारी हे अश्या छोट्या मोठ्या मिटींगला येत नाही आणि आले तर आपलेच बोलणे खरे करतात दुसऱ्याचे कधी ऐकतच नाही. पण श्री चोखलिंगम हे त्याला अपवाद होते. त्यांनी सर्वाशी ओळख तर करून घेतलीच पण सर्वांशी उत्तम रित्या संवाद हि साधला. त्यांची कल्पना काय आहे हे त्यांनी समजावून तर सांगितले पण त्याच्यावर आमचे विचार काय आहेत हे हि जाणून घेतले. खऱ्या अर्थाने एक परिपूर्ण चर्चा झाली. एवढा मोठा अधिकारी पण त्याला जरासुद्धा गर्व नव्हता.

दुसऱ्या एका अधिकाऱ्याबरोबर ओळख झाली ते म्हणजे श्री ताहिरी. हे "इंडिअन सेक्युरीटी प्रेस" चे जनरल मनेजर आहेत. "इंडिअन सेक्युरीटी प्रेस" (नाशिक प्रेस ) चे जनरल मनेजर पद भूषवणे म्हणजे खूप मोठे काम असते. जरा जरी चुकी झाली तर त्याचे परिणाम खूप भयंकर होऊ शकतात. नाशिक प्रेस मध्ये प्रवेश हा सहज सहजी मिळत नाही. आतमधल्या अधिकारीची ओळख आणि परवानगी शिवाय आत मध्ये प्रवेश मिळत नाही. इथल्या प्रवेशद्वारी साधी सेक्युरीटी नसते तर सरळ बंदुकधारी पोलीस आणि मिलिटरी असते. प्रवेश पास असल्याशिवाय प्रवेश मिळत नाही. श्री तहिरी ह्यांच्यामुळे आम्हाला प्रवेशच नाही तर नाशिक प्रेस हि जवळून बघायला मिळाली.

आपल्या पोस्टाची तिकिटे कशी बनतात? पासपोर्ट कसा बनतो? पासपोर्ट ची नक्कल बनू नये म्हणून काय काय सुरक्षेचे उपाय करतात? किती वेगवेगळी उघड्या डोळ्यांनी न दिसणारी सुरक्षित वैशिष्ट्ये/मानदंड (Security features) टाकतात हे सगळे जवळून बघायला मिळाले. सरकारी चेक कसे छापतात ते सुद्धा जवळून बघायला मिळाले. इथे तयार झालेला माल हा रेल्वे स्टेशन वर जात नाही तर रेल्वे ह्या प्रेस मध्ये येते. इंग्रजांच्या काळातले रेल्वे मार्ग अजून हि इथे वापरात आहेत. आम्ही ज्या युनिट मध्ये जाऊ तेथे जनरल मनेजर चे पाहुणे म्हणून सर्व उठून उभे राहत होते. सर्व प्रक्रिया/ कामे आम्हाला आवर्जून दाखवत होते. एक गोष्ट चांगली वाटली कि ८० टक्के हून जास्त लोक मराठी आहेत आणि वाईट अश्यासाठी वाटले कि त्यांच्यावर असणारे २० टक्के सुपरवायझर हे अमराठी आहेत. पण सर्व मिळून मिसळून काम करतात अगदी साऊथ इंडिअन लोकही मराठीतून बोलतात.

प्रेस एवढी मोठी आहे कि फिरायला कमीत कमी २/३ तास लागतील पण एक तर तशी परवानगी नसते आणि आमची मिटींग पण लगेच होती त्यामुळे आम्हाला आमची धावती भेट अर्ध्या तासात उरकायला लागली. मोठ-मोठ्या बँकेच्या चेअरमन ला हि प्रेस सहजासहजी बघायला मिळत नाही ती नशिबाने मला आणि माझ्या बॉस ला बघायला मिळाली.

ह्याच प्रेस च्या दुसऱ्या युनिट मध्ये आपल्या नोटा छापतात. पण त्या युनिट मध्ये जायला एक तर अर्थ खात्याची किंवा आरबीआय (RBI) ची पूर्व परवानगी लागते ती प्रेस तर अजून बघायला नाही मिळाली आहे. बघूया तो योग नशिबात कधी येतोय.

अर्थातच कुठेही फोटो काढायला परवानगी नसल्याने कुठलेच फोटो ब्लॉग वर लावू शकत नाही.

मराठी कॉर्नर....एक नवी सुरवात

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Sat, 15 Jan 2011 17:59:00 +0000

मराठी ब्लॉग च्या दुनियेत अजुन एक साईट दरवाजे ठोठावते आहे.मराठी कॉर्नर. कुठल्याहि सामाजिक गोष्टी वर चर्चा करण्यासाठि हे चांगले व्यासपिठ आहे. अद्वैत कुलकर्णी जो ह्या साईट चा संचालक सदस्य हि आहे, त्याच्या बरोबर माझा इमेल संवाद झाला. तेव्हा त्याच्याकडुन ह्या साईट बद्दल माहिती मिळाली. ति इथे देत आहे. ह्या साईट वर तुम्ही तुमचे ब्लॉग हि जोडु शकता. कमी वेळेत ह्या साईट ने 100 च्या वर सदस्य जोडणी केली आहे. ह्या साईट वरचे नियम आणी अटी वाचा आणि तुम्ही सुद्धा ह्या साईट चे सभासद होउ शकता.

"....

थोडक्यात माहिती

१. साईटचं नाव: Marathi Corner a marathi forum| मराठी कॉर्नर एक मराठी फोरम

२. साईटच्या मालक-चालकाचं नाव: सौ. पल्लवी कुलकर्णी

३. साईटचा उद्देश व कार्यपद्धती: एकदम सहज, साधी, सोपी आणि मुख्यतः मराठीसाठी काम करणारी अशी ही वेबसाईट आहे. केवळ मराठीसाठी म्हणून इतर भाषांचा अपमान करणे वा इतर भाषांचा तिरस्कार करणे या मताचे आम्ही नाही. हे संकेतस्थळ सुरू करण्यामागचा मुख्य उद्देश असा की आज मराठी ब्लॉगर "ब्लॉगिंग" या क्षेत्रात मोठ्या प्रमाणात सक्रिय होत आहेत जे खरोखरच खुप चांगले आहे. त्यामुळे अशा सर्वांना कोठेतरी एकत्र आणणे गरजेचे आहे जेणे करून सर्व मराठी लोक एका छताखाली एकत्र येतील, एकत्र विचरांचे आदान-प्रदान करतील, त्यांची मते मांडतील, गप्पा गोष्टी करतील, २ क्षण आनंदात घालवतील. थोडक्यात इंग्रजीत म्हणायचे झालेच तर "virtual online gate to gather". इथे कोणत्याही प्रकारे राजकीय, जातीय वा अश्लील लेखनाला जागा मिळणार नाही!

४. साईटचं स्वरूप व्यावसायिक की हौशी : या संकेतस्थळाला व्यवसायिक म्हणता येणार नाही. इथे कोणताही गोष्टीचा प्रचार केला जात नाही. केवळ मराठी ब्लॉगर्स व मराठी जनांना एकत्र एका छताखाली आणणे हाच आमचा उद्देश आहे. त्यामुळे याला हौशी म्हणणे हेच योग्य ठरेल!

५. लेखकांना स्वत:च्या ब्लॉगव्यतिरिक्त या साईटवर लेखन केल्याचा फायदा कशाप्रकारे होऊ शकतो.

एक गोष्ट लक्षात घेतली पाहिजे की हा "ब्लॉगिंग" platform नाही! इथे तुम्ही असे लेख प्रसिद्ध करावेत ज्यामुळे इतर लोक त्यावर चर्चा करू शकतील, त्यांची मते मांडू शकतील. उदा: सध्या एका सभासदांनी "महिला राज" हा विषय मांडला आहे ज्यावर खरच खूप बोलता येते, चर्चा करता येते!

याशिवाय आम्ही "तुमचा ब्लॉग जोडा" हा विभाग चालू केला आहे जिथे सभासदांचे ब्लॉग आम्ही मराठी कॉर्नरशी जोडतो की जेणेकरून त्यांच्या ब्लॉग्सना जागतिक स्तरावर प्रसिद्धी मिळेल.

६. लेखकांच्या साहित्याची सत्यासत्यता पडताळणी व सुरक्षा उपाययोजना (लेखक केवळ याच साईटवर स्वलिखित प्रसिद्ध करत असतील आणि या साईटवरून लेखन चोरीला गेल्यास लेखकाने काय करायचं याची माहिती)

लेख कोणत्याही वेबसाईटवरून चोरीला जाऊ शकतात. त्यामुळे याला आळा घलता येत नाही. आणि ते शक्यही नाही! आणि आधीच सांगितल्याप्रमाणे हा ब्लॉगिंग प्लॅटफॉर्म नाही! ही संकल्पनाच मुळात नवी आहे, unique आहे.

पण चोरीचे लेख इथे प्रसिद्ध केले जाणार नाहीत याची खात्री देऊ.आम्ही सर्व लेख बारकाइने वाचतो. जर तरिही कोणाला काही अक्षेप आले तर ते आम्हाला कधीही PM (Private Message) पाठवू शकतात अथवा अम्हाला मेल करू शकतात. आम्ही त्याची गांभीर्याने दखल घेऊ.

७.आपला ब्लॉग कसा जोडायचा?

आपला ब्लॉग मराठी कॉर्नरशी जोडण्यासाठी इथे क्लिक करा: http://www.marathicorner.com/memberblogs/ इथे "तुमचा ब्लॉग आमच्याशी जोडा!" या बटणावर क्लिक करून दिलेल्या अटी व नियम वाचून व त्यांची कृती करून मगच दिलेला अर्ज/form भरून submit करावा. आम्हाला तुमची माहिती मिळेल. form भरल्यानंतर २४ तासांच्या आत तुम्हाला आमच्याकडून confirmation अथवा आवश्यक दुरूस्ती कळवणारा मेल येईल आणि मग आपला ब्लॉग जोडला जाईल.

...."

ठाण्याचे ८४ वे साहित्य संमेलन...

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Mon, 27 Dec 2010 17:49:00 +0000

मागच्या आठवड्यात ठाण्यात ८४ वे साहित्य संमेलन चालू होते. साहित्य संमेलन ला जायचा योग पहिल्यांदाच आला. पुस्तकावर प्रेम असून आणि वाचायची आवड असून सुद्धा ८४ वे साहित्य संमेलन ला जायचा योग आला. ते सुद्धा सोसायाटी मधल्या एका काकूंना खाडीलकरांचे एक पुस्तक हवे होते म्हणून. दुसऱ्या दिवशी गेलो तर खुप गर्दी होती आणि गाडी पार्किंग ला सुद्धा जागा नव्हती म्हणून परत आलो. तिसऱ्या दिवशी अचानक ऑफिस ला सुट्टी मारली आणि संमेलनाला जायचा योग आला. कदाचित ते नशिबी होते म्हणूनच आज ऑफिसला दांडी झाली असावी.

आतापर्यंत वादामुळे नेहमीच चर्चेत असलेले साहित्य संमेलन ह्या वेळेला सुद्धा वादात होते. एक तर संभाजी ब्रिगेडने स्टेडियमच्या नावावरून वाद झाला. संभाजी ब्रिगेड काय सिद्ध करू इच्छिते आहे काय माहित? दादोजी कोंडदेव महाराजांचे गुरु नव्हते. हे कागदीपत्री सिद्ध करा पुरावे दाखवा आणि मग इतिहास बदला. त्या साठी आधीच घिसाडघाई करून संमेलन कशाला उधळायचे. हे साहित्य संमेलन आहे ज्यात आपल्या लेखकांचा, त्याच्या कवितांचा, लेखांचा, कादंबरीचा गौरव करायचा आहे. आजच्या पिढीला वाचनाकडे आणायचं आहे. त्यांना पुस्तके घेण्यास प्रवृत्त करायचे आहे का त्यांना संमेलन उधळून लावायच्या भीतीने पळवून लावायचे आहे. स्टेडियम चे नाव क्रित्येक वर्षापासून दादोजी कोंडदेव स्टेडियम आहे अचानक एका रात्रीत त्यांना जाग आली आणि स्टेडियमचे नाव बदलण्याची इच्छा झाली ते सुद्धा साहित्य संमेलन तोंडावर असताना. संभाजी ब्रिगेड चा मुख्य राग बहुतेक ब्राह्मण समाजावर आहे असे त्यांच्या एकंदर जाहिराती आणि भाषणावरून वाटते आणि त्यासाठी ते साम दाम दंड आणि भेद वापरायलाहि तयार आहेत. त्यांच्यात आणि इतरांत फरकच तो काय उरतोय? नशीब शिवसेनेने दंड थोपटले आणि त्यांच्याविरुद्ध उभे ठाकले. त्यामुळे निदान साहित्य संमेलन तरी सुखरूप पार पडले.

त्याचे सावट दूर व्हायच्या आधीच अजून एक उभे राहिले ते म्हणजे संमेलनाच्या स्मरणिकेत नथुराम गोडसे चे नाव टाकले. ते ठाण्यातल्या एका राष्ट्रवादीच्या नगरसेवकाला आवडले नाही म्हणून त्यांनी हैदोस घातला. त्यांचा तो राग नक्की नथुराम वर होता कि मंडपाचे टेंडर नाही मिळाला म्हणून होता काय माहित? आजच सामना मधील संपादकीय लेख वाचला त्यात नथुरामने आपल्या सफाई मध्ये कोर्टापुढे जे वक्तव्य केले होते ते वाचण्यासारखे होते. त्या लेखातील तो भाग जसाच्या तसा इथे देत आहे.

‘‘मला चांगल्याप्रकारे जाणणार्‍यांना माहीत आहे की मी शांत प्रकृतीचा माणूस आहे; परंतु आम्ही जिला आपली परम आराध्य देवता मानतो अशा आमच्या मातृभूमीची कॉंग्रेसच्या बड्या नेत्यांनी फाळणी केली आणि गांधीजींनी त्याला संमती दिली. तेव्हा माझ्या मनात भयंकर संताप दाटून आला. थोडक्यात सांगायचे तर मी गांधीजींना ठार मारले तर माझा सर्वनाश होईल आणि लोक माझा भयंकर तिरस्कारच करतील. माझी माझ्या प्राणाहूनही जास्त मोलाची अशी प्रतिष्ठा धुळीस मिळवतील हे सर्व मला आधीच दिसत होते. मी विचार केला तेव्हा या सर्व गोष्टी स्पष्टच दिसल्या; परंतु त्याचबरोबर मला असेही वाटते की, गांधीजींवाचून भारतीय राजकारण नक्कीच व्यावहारिक बनेल. ते जशास तसा प्रतिकार करण्यास समर्थ होईल आणि सशस्त्र सेनादलांनी सुसज्ज राहील. व्यक्तिश: माझा सर्वनाश नक्कीच होईल; परंतु पाकिस्तानच्या धाडींना नक्कीच पायबंद बसेल. मला लोक माथेफिरू किंवा मूर्ख म्हणतील; परंतु राष्ट्र तर्कसंगत मार्गक्रमण करायला मोकळे राहील आणि निकोप राष्ट्रनिर्मितीसाठी हीच गोष्ट अत्यंत आवश्यक आहे असे मला वाटत होते. या प्रश्‍नाचा सर्व साधकबाधक अंगानी पूर्ण विचार केल्यावर मी अंतिम निर्णय घेतला. सारे धैर्य एकवटून मी ३० जानेवारी १९४८ रोजी बिर्ला हाऊसमधील प्रार्थना मैदानावर गांधीजींवर गोळ्या झाडल्या...’’

असो राजकारणाचा भाग सोडला तर बाकी साहित्य संमेलन खूप छान होते. ठाण्याच्या नगरीमध्ये होते म्हणून तर अजून छान वाटले. कडकडीत पोलीस बंदोबस्त होता. जवळपास २३० च्या वर प्रकाशक आणि विक्रेते ह्यांची दुकाने लागली होते. वर्तमानपात्रच्या आकड्यावरून जवळपास दोन कोटीच्या वर पुस्तके विकली गेली. मृत्युंजय, छावा, ययाती सारखी गाजलेली पुस्तके खूप कमी किंमतीत विकली जात होती. मीही काही चित्रकलेची पुस्तके विकत घेतली. अगदी दूर दूरच्या शहरातून माणसे पुस्तके विकत घ्यायला आली होती. ठाण्याच्या अनेक वस्तू, तलाव, रस्ते, ऐतिहासिक वाडे ह्यांचे एक छोटेखानी प्रदर्शन हि होते. जवळपास पूर्ण ठाणे त्या फोटो प्रदर्शनात समाविष्ट केले होते.

नक्कीच एक आयुष्यभरासाठी चांगला अनुभव होता.

फ्री फोटोशेरिंग साईट व त्यांचे फायदे, तोटे

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Sun, 19 Dec 2010 09:10:00 +0000

डिजिटल कॅमेरा आल्यापासून फोटोग्राफी क्षेत्रात तर एक नवीन क्रांतीच आली. काही वर्षापूर्वी कॅमेरा म्हणजे एक चैनीची गोष्ट होती. कॅमेरा चा खर्च, कॅमेरा रोल चा खर्च, फोटो प्रिंट करायचा खर्च, अल्बम चा खर्च, त्यात फोटो चांगलाच येईल ह्याची शक्यताच कमी. परत ते फोटो जर आपल्याला शेअर करायचे असेल तर काही शक्यताच नाही. फोटो जर इंटरनेट वर टाकायचे असतील तर चांगल्या प्रतीचा स्कॅनर लागायचा. पण डिजिटल फोटोग्राफी आली फोटोग्राफी मध्ये क्रांतीच आली. अनेक डिजिटल कॅमेरा आले, स्वस्त झाले, मोबाईल आले. मोबाईल मध्ये कॅमेरा आला आणि प्रत्येक जन फोटोग्राफर झाला. फोटो काढल्यावर लगेचच परिणाम दिसू लागले. आवडला तर ठेवायचा नाही तर डिलीट करून नवीन काढायचा.

डिजिटल फोटोग्राफी आली त्याबरोबर डिजिटल फोटो आणि डिजिटल इमेजेस पण आले. ते आपल्या संगणकमध्ये जमा करून ठेवावे लागत. ते आपल्या मित्रांबरोबर शेअर करण्यासाठी अनेक सोशल नेटवर्किंग च्या साईट आल्या व काही फक्त फोटो शेअरिंग च्या साईट आल्या. ह्या साईट आपले फोटो त्यांच्या सर्वर वर अपलोड करून ठेवायला जागा देतात. फोटो साठी जागेव्यतिरिक्त ते फोटो एडिटिंग, शेरिंग सारख्या अनेक सेवा सुद्धा पुरवतात. ब्लॉग लिहायला सुरुवात केल्यावर ह्या फुकट सेवा देणाऱ्या साईट चा शोध चालू झाला आणि काही चांगल्या वाईट साईट भेटल्या अशाच काही साईट बद्दल माहिती, ह्या साईट चे फायदे, तोटे इथे द्यायचा प्रयत्न केला आहे.

पिकासा Picasa

पिकासा हे फोटो एडिटिंग चे एक सॉफ्टवेअर पण आहे. ते ह्या लिंक वर डाउनलोड करता येईल. हे एडीट केलेले फोटो आपण पिकासा वेब अल्बम वर अपलोड करू शकतो. ह्यासाठी इथे क्लीक करा. काही वर्षापूर्वी गुगल ने विकत घेतल्यावर हि साईट खुपच चांगली झाली. जाहिराती रहित हि वेबसाईट ऑपरेट करायला खुपच सोपी आहे. ह्या साईट बद्दलची काही वैशिष्ट्ये

ओढा आणि सोडा (drag and drop) तत्वावर असेलेली हि साईट वापर करायला खूप सोपी आहे. नेट वापरायला नुकतेच शिकलेल्या लोकांना हि साईट खूपच चांगली आहे.
ह्या साईट वर फ्री मध्ये रजिस्टर करू शकता.
हि साईट १ जीबी ची जागा फुकट मध्ये देते. त्याहून जास्त हवी असल्यास पैसे भरून घेता येते.
ह्या साईट वरून तुम्ही दुसऱ्यांनी अपलोड केलेले फोटो बघू आणि कमेंट करू शकता.
नुकतेच त्यांनी व्हिडीओ अपलोडिंग ची सेवा पुरवणे चालू केले आहे.पण YouTube च चांगले.
जर तुमच्या कडे गुगल चे लॉगिन असेल तर तुम्ही तेच वापरून इथे लॉगीन करू शकता. जर तुम्ही Blogger वर ब्लॉग लिहीत असला तर तुमचे सर्व पोस्ट केलेले फोटो आपोआप पिकासा मध्ये जमा होत असतात.
ह्या साईट वर ऑनलाईन फोटो एडिटिंग करता येत नाही.
तुम्ही तुमचे अपलोड केलेले फोटो मूळ साईज मध्ये डाउनलोड करू शकता. हि सेवा खूप कमी साईट पुरवतात.

फ्लिकर Flickr

गुगलच्या पिकासा ची मुख्य स्पर्धक Flickr. याहू चे पाठबळ हिला लाभले आहे. आजच्या घडीला सर्वात जास्त वापरली जाणारी, बघितली जाणारी आणि कमेंट केली जाणारी वेबसाईट.ह्या साईट बद्दलची काही वैशिष्ट्ये

पिकासा प्रमाणे ओढा आणि सोडा (drag and drop) तत्वावर असेलेली हि साईट वापर करायला खूप सोपी आहे.
ह्या साईट वर ऑनलाईन फोटो एडिटिंग उपलब्ध आहे.
पिकासा प्रमाणे इथे पण तुम्ही अल्बम बनवून शेअर करू शकता.
फ्लिकर तुम्हाला १०० एमबी पर्यन्त फोटो एका कॅलेंडर महिन्यात अपलोड करायला देते. हे थोडे त्रासदायकच आहे जर तुम्हाला जास्त फोटो अपलोड करायचे असतील तर.
फक्त शेवटचे २०० फोटो तुम्हाला तुमच्या प्रोफाईल वर दिसतात.
आपण अपलोड केलेले फोटो फ्लिकर छोट्या साईज मध्ये परावर्तीत करते. त्यामुळे जर तुम्हाला कधी तुमचा ओरीजिनल साईज आणि मेगा पिक्सल चा फोटो पाहिजे असेल तर परत मिळू शकत नाही. हा ह्या साईट चा खूप मोठा तोटा आहे.
ह्या साईट वर तुम्ही तुमचे याहू चे लॉगीन वापरू शकता.

शटरफ्लाय Shutterfly

वापरायला सोपी असलेली हि साईट चांगली आहे पण तेवढेच तिचे तोटे हि आहेत.

अमर्यादित साठवण्याची जागा. ओनलाईन फोटो एडिटिंग उपलब्ध आहे.
पण एखादा सिंगल फोटो शेरिंग जरा किचकट आहे. तुम्हाला युसर्ज चे फोटोचे अल्बम बघायला मिळतील पण एखाद्या सिंगल फोटो वर कमेंट करता येत नाही. पूर्ण अल्बम वर कमेंट करू शकतो.
जरी फोटो साठवण्याची जागा अमर्यादित असली तरी हे फोटो सर्वर वर सेव्ह करताना साईज कमी करून जमा केले जातात त्यामुळे ओरिजिनल फोटो परत मिळत नाही.
दुसऱ्या ब्लॉग किवा वेबसाईट वरून ह्या फोटोची लिंक योग्य रीतीने देता येत नाही. त्यामुळे हि साईट फक्त फोटो अपलोड करायच्याच कामाची आहे.
ह्या साईट वर तुम्ही स्वत:चे फोटो बुक, अल्बम, ग्रीटिंग कार्ड, कॅलेंडर बनवू शकता आणि ओनलाईन मागणी पण करू शकता. अर्थात पैसे भरून.
सदस्यत्व घेतल्यावर ४ x ६ चे ५० फोटो प्रिंट करून मागवू शकता.

वेबशॉटस Webshots

जवळपास फ्लिकर सारखेच वैशिष्ट्य असलेली हि वेबसाईट आहे.

ओढा आणि सोडा (drag and drop) तत्वावर असेलेली वापरायली सोपी वेबसाईट.
इतर सदस्याचे फोटो पाहून कमेंट करू शकता.
तुमच्या ब्लॉग किवा वेबसाईट वर लिंक हि चांगल्या पद्धतीने करू शकता.
प्रत्येक फोटो च्या बाजूला येणाऱ्या साईज च्या बटणावर क्लीक करून तुम्ही साईज लहान मोठी करू शकता. ह्या साईज प्रमाणे तुम्हाला नवीन एचटीएमएल कोड मिळवता येतो.
स्टोरेज सेवा हि चांगली आहे. पहिले लॉगीन केल्यावर तुम्हाला १००० फोटो साठी जागा मिळते आणि ती दर महिन्याला १०० फोटो प्रमाणे वाढत जाते.
एकच कंटाळवाणी गोष्ट म्हणजे जास्त प्रमाणात असलेल्या जाहिराती. अर्थात तुम्हाला फुकट सेवा देण्यासाठी त्यांना जाहिराती घ्यावयाच लागत असतील.
फोटो एडिटिंग मध्ये फक्त रोटेट आणि क्रॉप चे (rotate and crop) बटन आहेत.

कोडॅक गॅलेरी Kodak Gallery

काही प्रमाणात चांगली पण किचकट अटी असलेली वेबसाइट.

अमर्यादित साठवण्याची जागा.
ते फक्त JPEG फोर्मेट मध्येच स्वीकारतात.
फोटो स्टोरेज बरोबर ते फोटो प्रिंट, फोटो बुक, अल्बम, किचेन , प्रिंटेड माउस पॅड, कप, कॅलेंडर अशा अनेक सुविधा पुरवतात.
तुमचे फ्री अकाउंट ठेवण्यासाठी त्यांच्याकडून १२ महिन्यातून एक तरी खरेदी करावी लागते.
मोठा तोटा म्हणजे हि साईट शेरिंग सर्विस पुरवत नाही. सुरक्षित म्हणवणारी हि साईट दुसऱ्या सदस्याचे फोटो पण बघायला देत नाही.
व्हिडीओ पण सेव्ह करू शकता पण .mov फॉर्मेट मधेच आणि ते सुधा फक्त तीस दिवसच. (?)
अर्थातच ते तुमचे ओरिजिनल साईज मधले फोटो परत करत नाही. ते तुम्हाला कमी साईज मध्येच मिळतात.
फेसबुक चे लॉगीन वापरू शकता.

फोटोबकेट Photobucket

एडिटिंग चे अतिशय चांगले पर्याय असलेली वेबसाईट, वापरायला सोपी असलेली साईट खूप ब्लॉगर वापरतात. काही वैशिष्ट्ये पाहूया.

फेसबुक चे लॉगीन वापरू शकता
एडिटिंग चे चांगले पर्याय उपलब्ध, रेड आय फ़िक्सिंग चा पर्याय पण आहे. खूप सारे एफेक्ट देऊ शकता. एफेक्ट नाही आवडले तर ओरीजिनल फोटो परत रिस्टोर करू शकता.
ओरिजिनल साईज मिळते कि नाही हा पर्याय अजून तपासायला मिळाला नाही आहे.
शेरिंग चे खूप चांगले पर्याय उपलब्ध. सिंगल फोटो तसेच पूर्ण अल्बम शेअर करू शकता. ब्लॉगर, मायस्पेस, फेसबुक सारखे अनेक साईट ला शेरिंग करणे सोपे आहे.
फ्री अकाउंट तुम्हाला १ जीबी ची जागा देतो व २५ जीबी ची ट्राफिक देतो. पण मी लॉगीन केले तेव्हा ५०० एमबी ची जागा आणि १० जीबी चीच ट्राफिक मिळाली बहुतेक आता कमी केली असावी. फुकट असल्यामुळे काही बोलू शकत नाही.
१० जीबी पेक्षा जास्त ट्राफिक झाले कि आपोआप फोटोबकेट आपले फोटो ब्लॉग वरून काढून टाकतो. (????)
जास्तीत जास्त १ एमबी किंवा १०२४ x ७६८ चा फोटो अपलोड करू शकतो. एका स्लाईडशो मध्ये जास्तीत जास्त २५ फोटो राहतात.
व्हिडीओ अपलोड ची पण सेवा आहे. पण फक्त १०० एमबी किंवा ५ मिनिटांचा

मेजुबा meJuba

नक्की उच्चार काय आहे माहित नाही. युनिकोड मध्ये टाईप केले तर मेजुबा आले. खूप छान साईट आहे.

फ्री रजिस्टर करू शकता
अमर्यादित ट्राफिक
ओरिजिनल फोटो डाउनलोड करू शकता. (बॅकअप घेण्यासाठी उत्तम पर्याय)
अमर्यादित स्टोरेज
सिंगल फोटो तसेच पूर्ण फोल्डर हि अपलोड करू शकता.
अपलोड करण्यासाठी Window explorer सारखे ऑपरेटिंग साईट वर असल्यामुळे अपलोड करायला एकदम मस्तच.
१ जीबी पर्यंत फोटो अपलोड ( खूप म्हणजे खूपच जास्त) सध्या तरी एवढी सेवा कुठलीच साईट पुरवत नाही.
शेरिंग करायला पण सोप्पी आहे.
इतर सदस्याचे फोटो पाहून कमेंट करू शकता.
वर दिल्यापैकी फ्लिकर, पिकासा, फोटोबकेट वर अपलोड केलेले फोटो डायरेक्ट ह्या साईट वर आणु शकता.
जिओ -तॅग़ (GEO-TAG) पण करू शकतात .
फेसबुक प्रमाणे मित्र परिवार बनवू शकता.

आतापर्यंत आवडलेल्या वेबसाईट पैकी हि खुपच सुंदर साईट आहे. अजून हि खूप साईट आहेत पण त्या नंतर च्या पोस्ट मध्ये टाकेन.

लहानपणी ऐकले होते. गरज हि शोधाची जननी आहे. गरज संपली कि शोध हि थांबतो. कदाचित म्हणूनच मेजुबा साईट भेटल्या पासून मी नवीन साईट शोधायच्या थांबवले आहे.

तुम्ही पण वापरून बघा आणि कळवा. तुम्हालाहि काही साईट माहित असल्यास कमेंट मध्ये टाकायला विसरू नका

आता खूप फोटो काढा....

वर्तक नगर चे साईबाबा...

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Tue, 30 Nov 2010 17:24:00 +0000

वर्तक नगर च्या साईबाबांचा २४ वा वर्धापन दिवस.

दरवर्षी प्रमाणे ह्या वर्षी सुद्धा वर्तक नगर च्या साईबाबांचा वर्धापन दिन तिथीनुसार साजरा झाला. शिर्डी च्या साईबाबांची प्रतिकृती असलेले वर्तक नगरचे साईबाबा म्हणजे इथल्या भक्तांची प्रती शिर्डीच. मराठी तिथी नुसार साईबाबांचा वर्धापन दिवस साजरा होतो. २९ नोव्हेंबर पासून सुरु झालेला हा उत्सव ३ दिवस चालला आणि आज त्याची सांगता झाली. तिसऱ्या दिवशी बाबांची मंदिरातून पालखी निघते आणि वाजतगाजत मोठ्या थाटामाटात तिची पूर्ण वर्तक नगर मध्ये मिरवणूक निघते. हि मिरवणूक पुढे जानका देवी च्या मंदिरात जाऊन परत साईबाबांच्या मंदिरात परतते. ह्या वेळेला रस्त्यावर मोठ्या संस्कार भारतीच्या रांगोळ्या काढल्या जातात. पुण्यावरून खास ढोल ताशे बोलावले जातात. सुंदर आतिषबाजी केली जाते. दांडपट्टा चालवणारे, लेझीम खेळणारे, तलवार चालवणारे अनेक कलाकार आपली कला दाखवतात. एकंदरीत खूप रम्य आणि पाहण्यासारखा सोहळा असतो. ऑफिस मधून येईपर्यंत पालखी अर्ध्याहून पुढे निघून जाते. पण आज नशिबाने दर्शन मिळाले. माझ्या जुन्या घराच्या समोरच पालखी पोहोचली होती. चांगले दर्शन झाले. पालखी सोहळ्याचे दृश्ये आणि बाबांच्या मंदिरातली काही इथे पोस्ट केली आहेत.

यारी कि गाडी...

noreply@blogger.com (Ashish Sawant) — Mon, 22 Nov 2010 17:41:00 +0000

हिरो होंडा ची नवी जाहिरात यारी कि गाडी बघितली आहे का?

तब न स्पीड ब्रेकर होते थे, न नो एन्ट्री

अपनी यारी कि गाडी फुरररररर सी चलती थी.

पर जिंदगी का सफर काफी तेढा होता है दोस्तों

राहे बदल देता है

यारी बुला रही है....राहे दिखा रही है..

चलते ते हम जो बिछडे तो ये

ये गाडी मिला रही है....

जितनी दूर ये यारी जाये

उतनी दूर ये गाडी जाये

हिरो होंडा स्प्लेंडर ....यारी कि गाडी

आतापर्यंत पाहिलेल्या जाहिरातीतील हि सर्वात आवडती जाहिरात. सुंदर संकल्पना, सुंदर सादरीकरण, सुंदर संगीत आणि शेवटी हृदयाला स्पर्श करणारा फील.

तीन मित्र भर पावसात लहानपणी गल्लीत खेळताहेत. दोघे बसले असतात आणि तिसरा मित्र फुरररर करत गाडी चालवत येतो. बाकीचे पण त्याला सोबत देत गल्लीत गाडी चालवत फिरतात व एका चौकात बाहेर पडतात. पण तिघे तीन रस्त्याने जातात. त्यावेळेला तिघे आश्चर्यचकित होउन एकमेकांकडे बघतात. तेव्हा त्यांचे चेहऱ्यावरचे हावभाव खूप छान दाखवले आहेत. त्याच वेळेला बॅकग्राउंडला आवाज येतो.पर जिंदगी का सफर काफी तेढा होता है दोस्तों.... राहे बदल देता है.

तेच मित्र मोठेपणी आपापल्या कामधंद्यात असताना त्यांना ते दिवस आठवतात. बाहेर पण तसाच पाउस पडत असतो. खिडकीतून बाहेर बघितली तर गाडी दिसते. तशीच गाडी काढून सर्व मित्र त्याच चौकात भेटायला येतात. तिघांन पैकी एका मित्राची पॅंट वर करायची जी सवय असते ती अजून गेलेली नसते. तसेच फुररर्र्र करत गाडी चालवत गल्लीत फिरतात. शेवटी एकमेकांना येऊन मिठ्या मारतात. मानवी भावनांचे खूप सुंदर चित्रण...

ती जाहिरात माझ्या Youtube च्या साईट वर टाकली आहे.

माझ्या मित्रांना पण हेच सांगावेसे वाटते कि जरा जुन्या आठवणी जागवून पहा. ते तलावपाली वर फिरणे, कॉलेज बंक करून लायब्ररीत जाऊन बसने, बस स्टॉप वर तासनतास बस ची वाट बघत बसने, एक रुपयाचे शेंगदाणे घ्यायचे, आणि एक रुपयात सुद्धा किती कमी दिले असे बडबडत सगळे शेंगदाणे खायचे , त्यावेळेला दिवसातून १० ते १२ तास तरी एकत्र असायचो आज सहा महिन्यातून एकदा भेटायला होतेय ते सुद्धा कोणाचाना कोणाचा तरी प्रोग्राम चेंज झालेला असतो. जरा काही आठवत असेल तर बघा आठवून आणि आपापल्या गाड्या कडून या तलाव पाली ला भेटायला.

वरच्या जाहिरातीतील एका मित्राला गीटार वाजवता येत असते. माझ्या पण एका मित्राला गीटार वाजवता येते पण साल्याने कधी मनापासून तिकडे लक्षच दिले नाही. (हा ब्लॉग वाचणारे कुणी नसते तर जरा अजून शिव्या घातल्या असत्या). कधी आमची मेहफिल जमलीच नाही. त्यावेळेला वेळ होता, भेटी होत होत्या पण मजा करायला पैसा नव्हता, आज पैसा आहे तर वेळ नाही आहे भेटायला.

माझ्या सर्व मित्रांना हेच सांगणे आहे कि वेळ काढा आणि जे काही थोडेफार मित्र उरले आहोत आणि जी काही मैत्री उरली आहे ती टिकवून ठेवा. उद्या असे नको व्हायला कि पैसा कमावता कमावता, सर्व मित्रांना सोडून उंच शिखरावर जाऊन पोहोचाल, पण मागे वळून बघाल तर आम्ही शिखराच्या पायथ्याशी पण नाही दिसणार. त्यावेळेला खूप एकटे एकटे वाटेल, मित्रांची गरज भासेल पण जवळ कोणी नसेल....

जमले तर विचार करा.....आणि आपल्या आवडत्या व्यक्ती साठी,मित्रासाठी जरुर वेळ काढा...आयुष्य खूप छोटे आहे आणि वेळ खूप कमी आहे.