Zdrowie z Natury.

KAPUSTA.

2012-11-07T21:25:00.004+01:00

KAPUSTA
- roślina z rodziny kapustowatych, do której należy szereg odmian kapusty. Roślina znana, dziko rosnąca już od 2500 lat p.n.e. w rejonach Morza Śródziemnego, skąd najprawdopodobniej się wywodzi. Obecnie roślina uprawna, uprawiana w wielu rejonach świata. Najpopularniejsza odmiana to kapusta głowiasta. Do tej odmiany zaliczamy: kapustę białą, nadającą się zarówno na surówki, do gotowania i kiszenia. Inne odmiany to : kapusta włoska, sprowadzona do naszego kraju dzięki królowej Bonie, o kędzierzawych, silnie pomarszczonych liściach. Przewyższająca swoim smakiem, aromatem i wartościami odżywczymi kapustę białą. Kapusta czerwona, która zawiera antocyjany najsilniejsze przeciwutleniacze, a której nie doceniamy i rzadko gości na naszych stołach. Ma zaszczytne miejsce w kuchni śląskiej, bo nie ma to jak wołowa rolada, kluski śląskie i modra kapusta. Kapusta pekińska, która przywędrowała na nasze stoły z Chin i zdobywa coraz większą popularność, królując w przeróżnych smacznych sałatkach. Do kapustowatych zaliczamy jeszcze: brukselkę, brokuły, kalarepę, jarmuż.

Kapustę znano, uprawiano i ceniono już w starożytności, jej niezwykłe lecznicze właściwości wykorzystywali już Rzymianie w I wieku n.e. uważali ją za panaceum na wszystkie choroby. Stosowali kapustę do leczenia chorób płuc, wrzodów, wątroby, stawów, leczenia ran i wszelkich chorób skórnych. Udomowić i wprowadzić kapustę do uprawy udało się jednak dopiero w IV wieku p.n.e. Grekom, którym udało się wyhodować kapustę głowiastą. Do Polski kapusta przywędrowała w XV wieku, co zawdzięczamy królowej Bonie. Od tego czasu kapusta gościła na stołach chłopskich, dworskich i królewskich, wszyscy cenili jej bezcenne właściwości.

Już od najdawniejszych czasów była ceniona za swe właściwości lecznicze, przez medycynę ludową, gdzie do dziś wiedzie prym wśród warzyw. Sok kapuściany to najlepsze lekarstwo na wrzody żołądka, a okłady z liści i soku na złagodzenie bóli reumatycznych, wrzodów i ran skórnych. Co potwierdzają współcześni naukowcy. W starożytności kapuście stawiano Świątynie, kapusta ma nawet swoje święto, w Niemczech, jak również w naszym kraju, w Charsznicy gdzie hucznie obchodzone jest jej święto.

Wszystkie odmiany kapust bogate są witaminy: A, B1, B2, B6, C, E, K, PP, U, składniki mineralne: fosfor, mangan, cynk, miedź, siarka, potas, kobalt, fluor, chlor, jod, wapń, żelazo, arsen, sód, błonnik pokarmowy, 16 wolnych aminokwasów, cukry, antyoksydanty, kwas foliowy, kwas nikotynowy, kwas szczawiowy, pantotenowy, karoteny, antocyjany. Kapusta jest niskokaloryczna 100 g zawiera 40 kcal.

Kapusta jest cudownym lekiem, który leczy prawie wszystko !!! Możemy ją stosować zewnętrznie, przykładając na obolałe miejsca kapuściane liście, jak i wewnętrznie, jedząc i pijąc przygotowane z niej soki, które mają właściwości przeciwbakteryjne i przeciwwirusowe. Lecznicza jest kapusta surowa, duszona, gotowana, smażona, jak również woda po gotowanej kapuście. Bardzo długi jest indeks chorób, które możemy wyleczyć dzięki kapuście. Kapusta wzmacnia odporność organizmu, pobudza apetyt, przeciwdziała anemii, zwalcza wszelkiego rodzaju bóle: uporczywe bóle głowy, bóle mięśni, bóle reumatyczne, bóle lędźwi, nerwobóle, bóle gardła przy przeziębieniu, bóle żołądka i jelit, migreny, bolesne bóle menstruacyjne, bóle twarzy, bóle zębów, paradentozę, szkorbut, zwalcza bóle i choroby przyzębia. Pomaga w zapaleniu zatok czołowych, szczękowych, nosowych, zapaleniu powiek, spojówek, łagodzi podrażnione, łzawiące, zaczerwienione oczy. Kapusta leczy wszelkie owrzodzenia, skutecznie leczy wrzody żołądka, jelit, owrzodzeniach przewodu pokarmowego, niedokwaśności, nadkwasoty, owrzodzenia kończyn, owrzodzenia żylaków, żylaki odbytu, żylaki nóg. Leczy i zwalcza kaszel szczególnie suchy, kaszel sezonowy, alergiczny, gruźlicę, koklusz, astmę chroniczną i dziecięcą, grypę, anginę, przeziębienia, chrypkę, zapalenie płuc i oskrzeli, zapalenie opłucnej, chroniczny nieżyt oskrzeli, katar sienny, katar i nieżyt nosa.

Pomocna jest w leczeniu gruźlicy stawów, gruźlicy kości, ischiasie, gośćcu - reumatyzmie stawowym i mięśniowym, lumbago, rwie kulszowej, w niedomaganiach wątroby i pęcherzyka żółciowego, zapaleniu woreczka żółciowego, w nieżycie i zapaleniach jelit i żołądka, chronicznym nieżycie żołądka, zapaleniu okrężnicy, hemoroidach, w dolegliwościach i infekcjach jelit, dolegliwości nerek, kamicy nerek, kamicy dróg moczowych, skąpomoczu, kolkach nerkowych, kolkach żółciowych, marskości i twardości wątroby, śledziony, zapaleniu prostaty, skazie moczowej, dnie, wspomaga i reguluje trawienie, co sprzyja prawidłowej przemianie materii, wspomaga odchudzanie, odtruwa organizm z toksyn i trucizn, wspomaga pracę serca, wspomaga i reguluje krwiobieg, obkurcza naczynia krwionośne, zapobiega zapaleniu tętnic, nadciśnieniu tętniczemu.

Wspomaga układ nerwowy, koi nerwy, zwalcza przemęczenie, bezsenność, zapobiega depresjom, wspomaga leczenie cukrzycy, obniża poziom cukru, obniża cholesterol, zapalenie krtani, zapalenie węzłów i naczyń chłonnych, zapalenie włośniczek, zapalenie macicy, zapalenie i obrzmiałość piersi po porodzie, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie stawów, półpasiec, zapobiega utracie soli mineralnych, odwapnieniu organizmu, krzywicy, osteoporozie, zlikwiduje wodę w kolanie, likwiduje zaparcia i zatwardzenia, zwalcza biegunki, zwalcza i usuwa pasożyty jelit. Pomaga w leczeniu bezgłosu, leczy głuchotę, przytępienie słuchu i zapalenia ucha środkowego, leczy alkoholizm i zamroczenia alkoholowe, kaca, działając odtruwająco i odwykowo.

Leczy wszelkiego rodzaju choroby skórne: wysypki, wybroczyny podskórne, wysięki stłuczeniowe, sińce, trudno gojące, pękające rany, łojotok, czyraki, liszaje, pryszcze, pokrzywki, ropnie, postrzały, zastrzały, wszelkie choroby skóry, dermatozy, martwice, egzemy, gangreny, obrzęki, guzy, uszkodzenia skóry i naskórka, zranienia, trądzik, opryszczkę, ukąszenia owadów, odmrożenia, oparzenia, porażenia słoneczne, udary, regeneruje, oczyszcza, pielęgnuje, rozjaśnia, odmładza, wzmacnia cerę i skórę, wzmacnia słabe włosy i paznokcie.
Wszystkie kapustne zawierają duże ilości sulforanu, co zostało potwierdzone naukowo, który usuwa związki rakotwórcze z organizmu człowieka. Kapusta chroni nasz organizm i profilaktycznie zwalcza raka piersi i sutka, płuc, raka jajników, jąder i prostaty, raka pęcherza moczowego i jelita grubego.

Najzdrowsza jest kapusta surowa, spożywana w formie surówek, sok z kapusty i świeże kapuściane liście stosowane do owijań i okładów, jak również kapuściane kąpiele działające wzmacniająco, usuwające zmęczenie, bóle mięśni, stawów. Takie kąpiele powinny trwać co najmniej pół godziny, a wykorzystujemy do nich wywar z ugotowanych dwóch główek kapusty. Wywar wlewamy do wanny z ciepłą wodą i relaksujemy się kąpielą.

Sok uzyskujemy miksując liście kapusty w sokowirówce, zaczynając kurację od wypicia 1 szklanki soku dziennie i stopniowo zwiększając ilość wypijanego soku do 1 litra dziennie, po czym zmniejszany ilość soku do całkowitego zaprzestania sokowej kapuścianej kuracji. Sok ma działanie antyseptyczne, działa leczniczo, kojąco. Ma działanie podobne do działania antybiotyku. Sokiem również możemy pielęgnować skórę i cerę przecierając nim twarz, dekolt jak i całe ciało, taki zabieg poprawia krwiobieg, regeneruje, oczyszcza, absorbuje tłuszcz z tkanki podskórnej.

Okłady przygotowujemy ze świeżych umytych i osuszonych liści, lekko rozgniecionych lub rozwałkowanych do momentu ukazania się na nich soku. Przykładamy na chore miejsce najlepiej 2 lub 3 warstwy przygotowanych liści i owijamy bandażem, do każdego zabiegu stosujemy nowe świeże liście kapusty.

Kapusta chroni również kobiety karmiące przed zapaleniem piersi, pomocna jest w chwili, gdy piersi stają się twarde i ciężkie jak kamienie, a noworodek nie potrafi sobie poradzić ze ssaniem twardej piersi. Na ratunek stawia się wtedy kapusta, a raczej jej liście, najlepiej schłodzone w lodówce, które przyłożone do piersi w mig zniwelują zagrożenie i przywrócą piersi do zdrowia.

Kapusta jest idealnym warzywem stosowanym w dietach odchudzających, jest niskokaloryczna, posiada wiele witamin, minerałów, błonnik pokarmowy, nie zawiera tłuszczu i cholesterolu, działa antyseptycznie, anty wirusowo, zapewnia uczucie sytości i powoduje intensywny rozkład tkanki tłuszczowej.

Jak już wspomniałam najlepsza i najzdrowsza jest kapusta spożywana na surowo w postaci różnych smakowitych surówek, którą możemy łączyć z innymi warzywami i owocami. Kapustę możemy również gotować, dusić, smażyć, zasmażać, kisić, mrozić. Może być daniem głównym lub dodatkiem do innych potraw. Możemy przyrządzać z niej zupy, kremy, surówki, sałatki, zapiekanki, kiszonki. Doprawiać ziołami i przyprawami, rozmarynem, kminkiem, koprem włoskim, kolendrą, liściem laurowym, zielem angielskim, majerankiem, papryką. Kapusta jest niskokaloryczna i lekko strawna spożywana na surowo, jej ciężkostrawność i dużą kaloryczność powodują dodatki w postaci tłustych mięs, kiełbas, boczku i golonki, które są ulubionymi przez nas dodatkami do tradycyjnego bigosu. Ciężkostrawność możemy jednak złagodzić dodając do kapusty ułatwiający trawienie koper, majeranek czy kminek.

Kapustę gotujemy krótko, na początku bez przykrycia, aby pozbyć się ostrych eterycznych olejków charakteryzujących kapustę, możemy również temu zaradzić gotując kapustę z kromką chleba. Pozwalając im się ulotnić, nadajemy kapuście wyjątkowy, delikatny smak i aromat. Aby uniknąć wzdęć dodajemy do gotowania wiatropędny kminek, majeranek, koper.

Kapusta jest warzywem tanim, ogólnie dostępnym, króluje w sklepach i na straganach niemal przez cały rok. Powinniśmy ją spożywać pod różną postacią co najmniej kilka razy w tygodniu lub codziennie wypijać szklankę soku, aby tanim kosztem oczyścić nasz organizm i poprawić jego metabolizm. Ta królowa warzyw może korzystnie wpłynąć na nasze zdrowie i urodę, które przecież jest dla nas najcenniejsze.

KALAREPA.

2012-11-07T21:20:00.006+01:00

KALAREPA
- jest dwuletnią rośliną, odmianą kapusty warzywnej, należącą do rodziny kapustowatych. Pochodzi z północnej Europy i do dziś jest tam uprawiana i spożywana. Jest warzywem szeroko uprawianym w większości krajów świata, jednak u nas w Polsce raczej nie uprawia się jej na szeroką skalę. Najbardziej wartościowe, kryjące w sobie największe bogactwo zdrowotne, są jadalne młode liście kalarepy, które dwukrotnie przewyższają to co znajduje się w jadalnej przerośniętej, zgrubiałej, mięsistej, słodkiej, delikatnej, soczystej, łodydze nazywanej jabłkiem, o jasno zielonym lub fioletowym kolorze i białym miąższu. Choć zawiera mnóstwo cennych składników, raczej bardzo rzadko króluje na naszych stołach i nie doceniamy jej odżywczych i leczniczych właściwości.

Kalarepę znano i ceniono już w starożytnym Rzymie, skąd w XVIII wieku trafiła do krajów Europy, a do Polski dotarła dopiero w XIX wieku. Jej wartości zdrowotne i odżywcze ceni medycyna ludowa i naturalna, wykorzystując ją w leczeniu kaszlu, astmy, gruźlicy, wątroby, zaparć, usuwaniu toksyn z organizmu i wykorzystując jej żółciopędne właściwości.
W kalarepie tym cennym warzywie, o bardzo dużych odżywczych i smakowych wartościach znajdziemy witaminy: A, B1, B2, B5, B6, C, E, K, PP, składniki mineralne: wapń, potas, sód, magnez, żelazo, miedź, chlor, jod, mangan, fosfor, kwasy: foliowy, pantotenowy, jabłkowy, nikotynowy, szczawiowy, karoteny, luteinę, błonnik, białko, węglowodany. Jest warzywem niskokalorycznym, zalecanym w dietach odchudzających, 100 g kalarepy to tylko 25 kcal i do tego jest warzywem nieuczulającym.

Kalarepa jest danym nam przez naturę lekarstwem, niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Wzmacnia odporność, neutralizuje wolne rodniki, zapobiega niedokrwistości, usprawnia krążenie krwi, wspomaga leczenie anemii, reguluje perystaltykę jelit, przyspiesza trawienie, przyspiesza wydzielanie żółci, skuteczna w leczeniu kamicy żółciowej, wspomaga pracę wątroby i nerek, obniża ciśnienie krwi, zapobiega miażdżycy, chorobie wieńcowej, obniża poziom cholesterolu, reguluje i utrzymuje w normie zawartość cukru w krwi, wspomaga leczenie cukrzycy, wzmacnia wzrok, korzystnie wpływa na leczenie zaćmy, reguluje metabolizm organizmu, usuwa toksyny z organizmu, łagodzi bolesne oddawanie moczu, zmniejsza obrzęk moszny, hamuje krwawienia okrężnicy, wspomaga układ nerwowy, likwiduje zaparcia, ma działanie przeciwkrwotoczne, leczy stany zapalne dziąseł, zmniejsza i łagodzi skutki zatruć alkoholowych i narkotykowych.

Kalarepa ma duże działanie antynowotworowe, w związku z wysoką zawartością przeciwutleniaczy i silnych substancji przeciwrakowych, korzystnie wpływa na leczenie raka sutka i zapobiega rakowi jelita grubego.

Najwartościowsza i najbardziej odżywcza jest kalarepa zjadana na surowo, jednak możemy ją również gotować, piec, dusić, zapiekać, grillować, mrozić, konserwować. Faszerować niemal wszystkim, mięsem, rybami, grzybami, groszkiem, szparagami, pomidorami, innymi warzywami. Kalarepa może być daniem głównym lub dodatkiem do zup, sosów, surówek, sałatek. Możemy łączyć ją z majonezem, śmietaną, serami, sosami, ziołami. Młodziutkie kalarepki możemy chrupać jak rzodkiewki i w najrozmaitsze sposoby degustować się i rozkoszować ich bogactwem smaku.

Kupując kalarepę powinniśmy zwrócić uwagę na świeżość liści, które powinny być jędrne i intensywnie zielone, bez brunatnych przebarwień, oraz na jędrność i twardość bulwy. W lodówce kalarepę możemy przechowywać do 5 dni, a mrożoną nawet pół roku.
Kalarepa zalecana jest bez mała wszystkim, począwszy od niemowlęcego okresu do późnej starości.

Ale uwaga ! wystrzegać się jej powinny osoby cierpiące na kamicę nerkową, wrzody żołądka i dwunastnicy, ze względów na obecność szczawianów, które mogą wykazywać działanie podrażniające.

Kalarepa to poezja smaku i aromatu, mimo że jest u nas pospolitą rośliną uprawną, wiele osób o niej zapomina i nie gości na naszych stołach, a powinna zajmować zaszczytne miejsce w naszym menu.
Chcemy mieć krzepę, jedzmy więc kalarepę !!!

KALAFIOR.

2012-11-07T21:17:00.003+01:00

KALAFIOR

- jest jednoroczną rośliną należąca do rodziny kapustowatych, odmianą kapusty warzywnej. Pochodzi z Cypru, gdzie nazywany był kapustą cypryjską. Kalafior jest wyłącznie rośliną uprawną, uprawianą na terenie całej Polski. Uprawianą dla smacznego, dietetycznego, osiągającego około 25 cm, jadalnego, mięsistego kwiatu zwanego różą. Najbardziej wartościowe są białe róże kalafiora, ale w uprawie możemy spotkać również kremowe, pomarańczowe, zielone, fioletowe.

Kalafior był już znany w starożytności, cenili go starożytni Rzymianie i Grecy, skąd rozprzestrzenił się na inne kraje świata. W Polsce uprawiany już przed XVII wiekiem, najprawdopodobniej za sprawą królowej Bony, dzięki której został do nas sprowadzony. Uważany był za talizman, chroniący przed złem.

Kalafior jest niezwykle smacznym, dietetycznym warzywem, w którym znajdziemy witaminy: A, B1, B2, B3, B5, B6, B9, C, E, K, składniki mineralne: potas, magnez, sód, żelazo, mangan, wapń, fosfor, cynk, miedź, fluor, jod, chlor. Zawiera również białko, węglowodany, błonnik, karoteny, kwas nikotynowy, kwas pantotenowy, kwas foliowy. Kalafior jest niskokaloryczny 100 g to tylko 25 kcal, a do tego wszystkiego jest warzywem nie wywołującym żadnych alergii.

Kalafior wzmacnia i podnosi odporność organizmu, zwalcza wolne rodniki, korzystnie wpływa na pracę wątroby i nerek, usprawnia pracę przewodu pokarmowego, leczy schorzenia śluzówki jelit i żołądka, wzmacnia serce i układ krążenia, chroni przed reumatyzmem, zwalcza zaparcia, zapobiega procesom starzenia się skóry i organizmu. Zawarty w kalafiorze sulforafan wykazuje działanie przeciwnowotworowe, jak również uniemożliwia rozwój już istniejących komórek nowotworowych, szczególnie pomocny w leczeniu raka prostaty, zapobiega przerzutom. Działa bakteriobójczo, zwalczając bakterie Helicobacter pylori, tym samym wspomagając leczenie wrzodów żołądka i dwunastnicy.

Najwięcej odżywczych składników zawiera kalafior surowy, jednak kalafiory możemy również blanszować, gotować na wodzie i parze, zapiekać, smażyć na głębokim oleju, marynować, konserwować. Możemy podawać kalafior jako danie główne, na surowo z dodatkiem majonezu, śmietaną lub jogurtem, gotowany i podany ze złoconą na masełku bułką tartą lub jako dodatek do mięs, drobiu, ryb. Kalafior może być głównym składnikiem zup lub dodatkiem do zup jarzynowych. Wykorzystać go również możemy do różnego rodzaju surówek i sałatek. Możemy podawać go z sosami czosnkowymi, musztardowymi, winegret, beszamelem, ziołami imbirem, kminkiem, koprem, zapiekać z serem, smażyć w cieście naleśnikowym, zapiekać z makaronem lub ryżem dusić w białym winie, podawać do różnego rodzaju dipów.

Zawsze kupując kalafior powinniśmy zwracać uwagę na jego świeżość i kolor róży, który powinien być jednobarwny, bez plamek, przebarwień i uszkodzeń o sztywnych, zielonych liściach. Powinniśmy gotować kalafior krótko, około od 10 - 15 minut, wrzucając go na osolony wrzątek, bez przykrycia, aby ulotnił się nieprzyjemny wydalający podczas gotowania zapach siarki. Aby pozbyć się tego nieprzyjemnego zapachu możemy do gotującego się kalafiora dodać trochę mleka, gałkę muszkatołową lub parę kropel soku z cytryny, co zapobiegnie również odbarwianiu się róż.

Kalafior jak większość kapustnych należy do warzyw gazotwórczych, więc żeby złagodzić wzdęcia należy podawać go z ziołami takimi jak kminek, imbir, koper, majeranek, czosnek. kalafior możemy przechowywać w lodówce nie dużej jak tydzień, a zamrożony nawet przez kilka miesięcy.

Więc kiedy tylko kalafior pojawi się na straganach, korzystajmy z jego dobroczynnych wartości odżywczych i wprowadźmy go do naszego menu, aby rozkoszować się jego smakiem i aromatem. Smacznego!

JARMUŻ.

2012-10-07T18:36:00.000+02:00

JARMUŻ
- kapusta liściasta jest dwuletnią rośliną należącą do rodziny kapustowatych, jest najstarszym przodkiem wszystkich kapust, wyjątkowo odpornym na niskie temperatury, nawet sięgające do - 25 C, choroby i działanie szkodników. Pochodzi z rejonów Morza Śródziemnego. Posiada silnie rozwinięty korzeń, z którego wyrasta gruba łodyga sięgająca ponad 100 cm. Posiadająca jadalne, długie klinowe lub owalne, kędzierzawe, tworzące rozłożystą rozetę pomarszczone, fryzowane, strzępiaste liście. Od koloru jasno zielonego, zielonego, ciemno zielonego, niebiesko zielonego, fioletowo zielonego do fioletowo zielono brązowego. Liście są smaczne, pożywne i najlepiej smakują po przymrozkach, gdyż w wyniku mrozu tracą posiadającą goryczkę i wykształcają cukry, zapewniające jarmużowi charakterystyczny, niepowtarzalny smak. Naukowcom udało się wyhodować również odmiany bez goryczkowe. Największe uprawy jarmużu znajdują się w Ameryce Północnej, Azji, środkowej i północnej Europie. Uprawa jego jest dość prosta, warto więc zainteresować się tą ozdobną, leczniczą rośliną i spopularyzować ją sadząc na działkach i przydomowych ogródkach.

Jarmuż jest bezcennym leczniczym, smacznym warzywem, pełnym niezwykłych walorów smakowych, ale również dzięki ciekawie wyglądającym liściom o przeróżnym zabarwieniu na jaskrawe kolory, rośliną niezwykle dekoracyjną i ozdobną. Zdobi ogrody, jest również używany do dekoracji stołów, talerzy i ozdoby dań.

Już w średniowieczu jarmuż był cenionym, najpopularniejszym zielonym warzywem znanym w całej Europie. Grecy i Rzymianie uprawiali go jako roślinę jadalną i ozdobną już w IV wieku p.n.e. Francuzi uprawiali jarmuż już od XIII wieku. Natomiast w naszym kraju Polsce uprawiany jest od XV wieku. Za sprawą rosyjskich kupców w XIX wieku, dotarł i został rozpowszechniony w Kanadzie i USA.

Jarmuż rzadko spotykany u nas w Polsce jest najzdrowszym warzywem na kuli ziemskiej i nie bez celu nazywany jest królem zieleniny. Oprócz walorów smakowych posiada liczne właściwości lecznicze, rzadko przez nas doceniane, ze względu na brak wiedzy i rzadki dostęp w Polsce do tego najcenniejszego i leczniczego warzywa.

Jarmuż jest skarbnicą witamin: A, B1, B2, B6, C, E, K, PP, składników mineralnych: żelaza, wapnia, magnezu, potasu, sodu, fosforu, chloru, miedzi, manganu, zawiera kwas foliowy, flawonoidy, związki siarki, węglowodany, białko, karotenoidy, luteinę, zeaksantynę, błonnik, chlorofil, polifenole, polisacharydy, sulforafan, kwasy tłuszczowe omega 3. Jest warzywem lekkostrawnym i niskokalorycznym 100g to tylko 35 kcal, w 17% zaspokaja dzienne zapotrzebowanie na witaminę E, w 60% na kwas foliowy, w 115% witaminę A i aż w 200% na witaminę C.

Jarmuż ma właściwości przeciwzapalne, antybakteryjne, zwalcza bakterie Helikobacter pylorii, powodujące wrzody żołądka, które są odporne na większość antybiotyków. Jarmuż wzmacnia odporność organizmu, zwalcza wolne rodniki, stymuluje produkcje czerwonych krwinek, zapobiega chorobom serca, uszczelnia naczynia krwionośne, chroni przed miażdżycą, ma właściwości przeciwzakrzepowe, leczy wrzody żołądka, wzmacnia wątrobę i nerki, oczyszcza organizm z toksyn, reguluje przemianę materii, wspomaga odchudzanie, reguluje miesiączkę, wspomaga leczenie alergii i astmy, wzmacnia układ nerwowy, wzmacnia wzrok, zapobiega zwyrodnieniu plamki żółtej, zmniejszają ryzyko zaćmy, utrzymuje prawidłową pigmentację skóry, pomaga w leczeniu żylaków, zmniejsza podatność na siniaki i ich powstawanie, koi nerwy, zwalcza stres, chroni skórę przed promieniowaniem słonecznym UV, zapobiega chorobom skóry, szybko goi egzemy i rany.

Jarmuż te cenne zielone listki oczyszczają organizm i chronią przed chorobami nowotworowymi. Spożywając je mamy domową chemioterapie na własnym talerzu. Chroni i oczyszcza komórki naszego organizmu przed nowotworami płuc, żołądka, dwunastnicy, jelita grubego, okrężnicy, raka pęcherza moczowego, piersi, macicy i jajników.

Jest też wysoce ceniony w kosmetologi, utrzymując w pełnym zdrowiu nasz cerę i skórę. Ma zastosowanie w kremach nawilżających, rozjaśniających, szamponach, odżywkach. Zwalcza wolne rodniki, chroniąc przed wczesnym starzeniem się cery i naszej skóry. Chroni cerę przed tzw. pajączkami, wzmacnia włosy, zapobiega ich wypadaniu, wzmacnia paznokcie zapobiegając ich kruchości i łamliwości.

Jarmuż jest cenionym warzywem znanym i stosowanym w wielu kuchniach świata. Popularny jest w kuchni portugalskiej, gdzie jest podstawowym składnikiem wyśmienitej zupy caldo verde. W kuchni Holenderskiej, Brazylijskiej, w Niemczech, w południowo wschodniej Afryce, gdzie gotuje się go z mleczkiem kokosowym i ziemnymi orzeszkami. Natomiast w Japonii, ceniony jest sok ze świeżego jarmużu, zwany aojiru, który jest popularnym suplementem diety. Zawdzięczamy mu bogactwo antyoksydantów, witamin, składników mineralnych, chroniących organizm przed szeregiem cywilizacyjnych chorób np. cukrzyca, wrzody żołądka, alergie, łącznie ze skutecznym leczeniem nowotworów.

Jarmuż możemy zjadać na surowo, gotować, zapiekać, smażyć, blanszować, konserwować i mrozić. Możemy dodawać go do różnych jarzynowych zup, kremów, zapiekanek, farszów, gulaszów, przyrządzić jak szpinak, z serem, z jajkiem, boczkiem, na kanapce może nam zastępować sałatę. Możemy przyrządzać różnego rodzaju surówki, którym jarmuż nada niepowtarzalny smak. Można go łączyć z innymi warzywami i owocami, jabłkiem, ananasem, marchewką, papryką, pomidorami, botwiną , szczypiorkiem, selerem, szczawiem, czosnkiem, ogórkiem kiszonym. Jarmuż możemy podawać do ziemniaków, do drobiu, mięsa, z ryżem lub kaszą. Przyprawiać ziołami pieprzem, chili, imbirem, gałką muszkatołową, koprem, kminkiem, bazylią majerankiem, cząbrem. Zawsze powinniśmy skropić go oliwą z oliwek, w celu zachowania jak największej ilości cennych witamin. Jarmuż lubi tłuszcz, oprócz oliwy, możemy okraszać go roztopionym masełkiem, skwarkami słoninki, skwierczącym smażonym boczkiem, kiełbasą czy zasmażką. Możemy go łączyć ze śmietaną, jogurtem, majonezem, orzechami, migdałami, rodzynkami.

Kupując jarmuż powinniśmy zwrócić uwagę na jego świeżość, wybierając tylko zdrowe, jędrne, twarde, nie więdnące liście bez żółto brązowego nalotu. Po ich dokładnym opłukaniu, odrywamy od łodygi i usuwamy twarde żyłki. Gotować powinniśmy bez przykrycia, aby warzywo zachowało swój żywy kolor. W związku że jarmuż nie jest zbyt trwałym warzywem, nie nadaje się do dłuższego przechowywania. Można te warzywo przechowywać w lodówce, niemyte, zapakowane szczelnie maksymalnie około 5 dni.

Polecam zajadanie się jarmużem wszystkim bez wyjątku, dzieciom, młodym, osobą starszym, anemicznym, rekonwalescentom, mającym problemy z tarczycą, cukrzycą, cholesterolem i nadwagą. Zaletą tego nie docenianego smacznego warzywa jest to że daje nam siłę, energie, zdrowie i młodość.

GROCH.

2012-10-07T18:28:00.000+02:00

GROCH
- zwyczajny jednoroczna roślina strączkowa pnąca lub płożąca z rodziny bobowatych. Pochodzi z Azji, Afryki Północnej, wschodniej i południowej Europy. Rośnie dziko i jest uprawiany w wielu krajach świata. Owocem grochu są podłużne strąki, zawierające kilka okrągłych, kulkowatych nasion. W celach spożywczych wykorzystywane są całe strąki, świeże zielone nasiona i nasiona suszone zawierające wyjątkowo wysoką wartość odżywczą.

Groch jest najstarszą rośliną uprawianą na kuli ziemskiej przez człowieka, niezwykle cenną i pożywną, znaną już w epoce kamienia i brązu. Najprawdopodobniej był już uprawiany około 8000 lat p.n.e. Pierwotnie groch był uprawiany jako pasza dla zwierząt, jednak zaczęto doceniać jego wartości odżywcze i uprawiać go na własne potrzeby. Egipcjanie uprawiali groch już od około V wieku p.n.e, jak i starożytni Grecy i Rzymianie, którzy cenili jego zdrowotne właściwości i wysokie wartości odżywcze, oraz upiększające. Przyrządzano z grochu, miodu, i jaj niezwykle skuteczny balsam odmładzający. Prawie około 2000 lat p.n.e groch dotarł do Indii i Chin, jak również został rozpowszechniony w Europie, gdzie jest wysoce ceniony i uprawiany do dziś.

Groch był i jest wysoce ceniony za posiadane właściwości lecznicze. Medycyna ludowa już od najdawniejszych czasów, wykorzystywała go do wzmocnienia organizmu, po przebytych ciężkich chorobach. Stosowała go jako środek zapobiegający ciąży, działający jak pigułka antykoncepcyjna. Stosowano groch w leczeniu chorób wątroby, nerek, w kamicy nerkowej, reumatyzmie itd.

W nasionach grochu znajdziemy wiele witamin: A, B1, B2, B3, B6, C, E, K, składników mineralnych: potas, sód, fluor, magnez, żelazo, kobalt, miedź, mangan, chlor, wapń, fosfor, oraz dużo łatwo przyswajalnego białka, tłuszcze, węglowodany, błonnik, kwas foliowy, kwas nikotynowy, kwas pantotenowy, biotynę. Są bardzo odżywcze i lekkostrawne.

Soczyste, słodkie, delikatne, zielone ziarna groszku, oraz suszone ziarna zwalczają wolne rodniki, wzmacniają układ immunologiczny, wzmacniają serce, chronią przed udarem, obniżają nadciśnienie tętnicze, chronią przed anemią, wspomagają trawienie, wzmacniają żołądek, śledzionę, trzustkę, nerki, wątrobę, zapobiegają kamicy nerkowej i wątrobowej, uszczelniają naczynia krwionośne, chronią przed miażdżycą, obniżają cholesterol, są pomocne w leczeniu artretyzmu, zapobiegają chorobom reumatycznym, działają odchudzająco, utrzymują równowagę kwasowo-zasadową organizmu, zapobiegają odkładaniu się kwasu moczowego w stawach, zapaleniu pęcherza moczowego, oczyszczają jelita, zapobiega zapaleniom wyrostka robaczkowego, regulują wypróżnienia, zapobiegają zaparciom, zwalczają depresję, bezsenność, bóle migrenowe, redukują zmęczenie i znużenie, wzmacniają wzrok, zapobiegają zwyrodnieniu plamki żółtej i katarakty. Są pomocne w różnego rodzaju obrzękach, w zwalczaniu pryszczy, trądzika i innych skórnych wykwitów, wzmacniają włosy i paznokcie.

Skutecznie zwalczają choroby nowotworowe, jak również redukują ryzyko ich powstawania, pomagają w leczeniu raka piersi, szyjki macicy, raka płuc, raka trzustki, prostaty i odbytu, pomagają w leczeniu chłoniaka i białaczki.

Zalecany jest w diecie cukrzycowej, pomaga w cukrzycy typu 2. Po spożyciu grochu następuje powolne, stopniowe uwalnianie glukozy z węglowodanów, co chroni organizm przed dużymi skokami cukru i nie powoduje nagłych napadów głodu. Ugotowany groch ma bardzo niski indeks glikemiczny. Po spożyciu grochu jesteśmy syci i nie mamy ochoty na dodatkowe przekąski i podjadanie między posiłkami.

Zalecany jest też kobietą w ciąży i karmiącym matką, gdyż posiada duże zasoby kwasu foliowego, niezbędnego w prawidłowej syntezie wewnątrz komórkowego DNA. Jest wysoko cenionym źródłem białka przez wegetarian, zawarte w grochu witaminy i składniki mineralne, doskonale uzupełniają bezmięsną dietę. Groch cukrowy świeży i suszony zalecany jest również dla osób z celiakią, gdyż nie zawiera glutenu.

Większość z nas nie docenia odżywczych wartości dostępnego i dość taniego grochu, choć od najdawniejszych czasów znany jest on w naszej kuchni. Groch możemy gotować, dusić, mrozić i konserwować, wykorzystywać go jako podstawę lub dodatek do innych potraw. Przyrządzać z niego zupy, różne sałatki, zapiekanki, kremy, pasty, risotto, pure, placuszki, krokiety, kotlety, pasztety warzywne, sosy. Przyprawiamy go ziołami pieprzem, kurkumą, imbirem, czosnkiem, cząbrem i kminkiem, majerankiem dla złagodzenia problemów gastrycznych. Tradycją naszej polskiej kuchni jest bezwzględnie smaczna, syta, pożywna grochówka, jak również kapusta z grochem, której nie może zabraknąć na tradycyjnym Wigilijnym stole.

Właśnie to w zbliżającym się okresie jesienno zimowym powinniśmy postawić na wprowadzenie do naszego menu groch, który skutecznie zapobiegnie wszelkim niedoborom witamin i składników mineralnych. Będzie bardzo energetyczną, pożywną i ceną strawą dla naszego organizmu.

FASOLA.

2012-09-21T23:41:00.000+02:00

FASOLA
- jest rośliną jednoroczną, o bardzo dużych wartościach odżywczych należąca do rodziny bobowatych, a w naszym kraju należąca do grupy roślin strączkowych. Pochodzi z Ameryki Południowej, a do Europy została przywieziona przez Kolumba w XVI wieku. Największymi producentami fasoli są Brazylia, Indie, Chiny, Meksyk, USA, Kenia, Uganda, Argentyna, Indonezja. W Europie największymi producentami są Włoch i Francja. W naturze rośnie dziko, jednak w wielu krajach w tym Polsce jest wyłącznie rośliną uprawną. Istnieje ponad 200 odmian, wiele z nich uprawia się w celach ozdobnych, a uprawianych w celach spożywczych jest około 20 gatunków fasoli, różniących się między sobą barwą, smakiem, kształtem zarówno strąków i nasion, jednak najczęściej są to zielone, żółte i fioletowoniebieskie strąki. Owocem fasoli są młode, mięsiste, kruche, nie dojrzałe podłużne strąki mające ok. 20 cm długości, zawierające od kliku do kilkunastu pożywnych nasion i suche dojrzałe ziarna nasion.

Do celów spożywczych wykorzystuje się całe młode strąki i nasiona zawierające bardzo dużo białka roślinnego. Odmiany fasoli różnią się od siebie również kalorycznością. Młoda fasolka szparagowa jest lekkostrawna, niskokaloryczna, świeże łuskane ziarna są o połowę mniej kaloryczne od suszonych, natomiast najwięcej kalorii posiadają suszone ziarna fasoli. Fasolka doczekała się również własnego święta, które hucznie obchodzi się w Zakliczynie.

W fasoli cennym warzywie, w zależności od rodzaju znajdziemy wiele witamin: A, B1, B2, B3, B6, C, E, K, składników mineralnych: żelazo, mangan, fosfor, magnez, wapń, miedź, potas, cynk, krzemionkę i dużo błonnika roślinnego, kwasu foliowego, kwasy organiczne, nienasycone kwasy tłuszczowe, lecytynę, należy do najbardziej wartościowych warzyw.

Fasola szparagowa posiada wiele zalet leczniczych wspomagających nasze zdrowie. Wzmacnia odporność organizmu, działa korzystnie na układ krwionośny, obniżana ciśnienie krwi, wzmacnia układ trawienny, hamuje wydzielanie kwasów żołądkowych, wzmacnia jelita, wątrobę, nerki, trzustkę, śledzionę, wzmacnia kości, działa przeciwzapalnie, wspomaga leczenie astmy, zapalenie stawów, łagodzi bóle menstruacyjne, wspomaga organizm w menopauzie, reguluje metabolizm organizmu, wspomaga odchudzanie, obniża poziom cholesterolu, obniża poziom cukru w krwi, posiada niski indeks glikemiczny dlatego zalecana jest w diecie cukrzycowej, wzmacnia tkankę nerwową i mózg, poprawia koncentrację i zapamiętywanie, posiada właściwości bakteriobójcze, ma działanie moczopędne, usuwa toksyny z organizmu i kwas moczowy, przeciwdziała obrzękom, pomaga w podagrze, kamicy nerkowej, zapaleniu pęcherza moczowego, w schorzeniach reumatycznych, leczy trudno gojące się rany, oparzenia, wypryski, egzemy, hamuje raka piersi, pozytywnie wpływa na leczenie chorób nowotworowych, w szczególności raka sutka i jelita grubego, hamując ich rozrost.

Najwięcej dobroczynnych i cennych składników zawiera zielona fasolka. Posiada bardzo wysoką wartość odżywczą, jest najbogatszym źródłem roślinnego białka. Wysoko ceniona w diecie wegetariańskiej, w której doskonale zastępuje mięso. Również wysoce cenione są kiełki fasoli, którymi możemy wzbogacać kanapki, sałatki, zapiekanki, ryż, makarony, które zawierają wszystkie niezbędne dla naszego organizmu cenne związki.

Właściwości lecznicze fasoli są znane od wieków, docenia je medycyna ludowa i naturalna. Najwyżej cenione są stronki fasoli, które po opróżnieniu z ziaren suszymy i które potem możemy zaparzać jak zioła i korzystać z ich dobroczynnych właściwości przez cały rok. Wywar ze strąków fasoli jest najstarszym lekarstwem przeciwcukrzycowym znanym od wieków przez człowieka. A wysuszonym proszkiem ze strąków leczono oparzenia, trudno gojące rany i wszelkiego rodzaju egzemy.

Fasolę szparagową najlepiej gotować na parze, aby zachować jak najwięcej jej dobroczynnych składników. Można ją również gotować, piec, blanszować, konserwować, kisić i zamrażać. Dodawać ją możemy do zup, jednogarnkowych potraw, sałatek, zapiekanek, łączyć z czosnkiem, cebulą, przyprawami, oliwą. Lub w najpopularniejszy sposób podawać ugotowaną z masłem i bułką tartą. Kupując fasolkę szparagową w sklepie należy zwrócić uwagę, aby strąki były gładkie, bez plamek i przebarwień, jędrne i kruche. Kruchość możemy sprawdzić przełamując strąk. Świeża, młoda fasolka szparagowa puszcza sok, powinna wydać lekki trzask i być pozbawiona twardych włókien.

Suche ziarna fasoli są dość kaloryczne 100 g to od 280 - 350 kcal, posiadają za to więcej witamin z grupy B niż strąki. Dostarczają wiele związków mineralnych, łatwo przyswajalne białka, a ich duża kaloryczność wynika z dużej ilości tłuszczu, zawierającego nienasycone kwasy tłuszczowe, które skutecznie podwyższają poziom dobrego cholesterolu i zarazem obniżają poziom złego, chroniąc nasz organizm przed nadciśnieniem, miażdżycą i wszelkiego rodzaju zakrzepami.

Z nasion fasoli możemy przyrządzać bardzo smaczne i pożywne dania na ciepło i zimno. Wykorzystując je jako dodatek do zup, dań jednogarnkowych, gulaszów, potraw duszonych, do różnych sałatek fasolowych, z ryżem czy makaronem. Fasola znajduje swoje miejsce w kuchni Hiszpańskiej i Meksykańskiej, w której szczególnie jest ceniona fasola czerwona wykorzystywana praktycznie do wszystkiego. Zdobywa ona pomału również nasz kulinarny rynek, bowiem coraz częściej po nią sięgamy. Suszone nasiona fasoli powinniśmy najlepiej przechowywać w szczelnie zamkniętych pojemnikach lub naczyniach.

Nadmierne spożywanie fasoli może powodować rozwój wola tarczycy, aby temu zapobiegać należy do fasoli dodać sól kamienną. Nie powinny jej spożywać starsze osoby, kobiety w ciąży, karmiące piersią i małe dzieci, ponieważ powoduje wzdęcia i gazy. Jednak aby nim zapobiec wystarczy wzbogacić potrawy z fasoli ziołami, bazylią, majerankiem, kminkiem. Po za tym zalecana jest szczególnie osobom pracującym ciężko fizycznie, dorastającej młodzieży i sportowcom.

Okres jesienny i zimowy to najlepszy okres do wprowadzenia i zastosowania fasoli w naszym menu, aby czerpać z jej odżywczych bezcennych właściwości.

DYNIA.

2012-09-21T23:32:00.002+02:00

DYNIA

- to jednoroczna roślina z rodziny dyniowatych, która obejmuje ponad 1000 gatunków, pochodząca z Ameryki Środkowej. Do rodziny dyniowatych należą m.in: ogórki, arbuzy, melony, kabaczki, cukinie, patisony, tykwy. Rośnie w stanie dzikim, jest również rośliną uprawną. Owocem są jadalne, duże osiągające nawet do ponad 200 kg jagody, delikatne i słodkie w smaku, z jadalnymi nasionami. Dynię bardzo smaczną i odżywczą popularnie u nas w Polsce nazywa się Banią. Istnieje wiele odmian dyni, które wykorzystywane są dla celów leczniczych, kosmetycznych, dla oleistych nasion, lub celów ozdobnych. Zastosowanie w kulinariach i powszechnie uprawiane w Polsce są dynia zwyczajna i dynia olbrzymia.

Dynia znana i uprawiana była już przez Inków ponad 4000 lat p.n.e. Również cenili ją starożytni Grecy. Do Europy w XV wieku, została przywieziona przez Kolumba, jako egzotyczne dziwactwo, jednak została doceniona i szybko stała się smakołykiem uprawianym we wszystkich krajach. Dynie mają swoje miejsce w medycynie ludowej. Stosowano je przeciw zaparciom, w przypadku bezsenności i jako pozwalające zachować młodość i urodę.

Dynia smaczny i odżywczy symbol jesiennego ogrodu zawiera w sobie wiele witamin: A, B1, B2, B3, B6, B9, C, E, składników mineralnych: wapń, żelazo, magnez, miedź, mangan, cynk, fosfor, potas,sód, zawiera cukry, białka, tłuszcze, kwas foliowy, błonnik, pektyny. Dynia jest cennym niskokalorycznym warzywem, którym możemy zajadać się do woli, 100g to około 30 kcal, za to mającym wiele cennych zalet, niedocenianych w naszej kuchni.

Dynia wzmacnia odporność organizmu, wzmacnia wzrok, wspomaga pracę układu krwionośnego i serca, zmniejsza nadciśnienie tętnicze, zmniejsza cholesterol, wspomaga wątrobę, jest żółciopędna, nerki, jest moczopędna, reguluje pracę jelit, reguluje przemianę materii, usprawnia metabolizm organizmu, odkwasza i odtruwa organizm, pomaga w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy, pomaga w leczeniu prostaty, zapobiega krzywicy, zwalcza zaparcia, wspomaga leczenie chorób reumatycznych, wspomaga leczenie krwawej biegunki, zwalcza pasożyty, chroni przed nowotworami, wspomaga leczenie łuszczycy, łagodzi oparzenia.

Dynię bez obawy możemy wprowadzić w żywieniu niemowląt, jako pierwszy soczek, dyniową zupkę lub papkę. Sok z dyni ukoi ból brzuszka i złagodzi kolkę jelitową i uspokoi niemowlę, a przy tym nie wykazuje żadnych reakcji uczuleniowych.

Również niezmiernie cenne dla naszego zdrowia i urody są pestki dyni. Pestki dyni zawierają witaminy A, B1, B2, B3, B6, B9, B15, C, E, minerały cynk, żelazo, wapń, mangan, fosfor , białko, lecytynę, wielonienasycone kwasy tłuszczowe.

Pestki dyni zwalczają pasożyty organizmu, stosuje się je w leczeniu robaczyc i przeciw tasiemcom uzbrojonym i nie uzbrojonym, w leczeniu prostaty, zapobiegają zapaleniu i rozrostowi gruczołu krokowego, obniżają cholesterol, zapobiegają miażdżycy, zapobiegają chorobom serca, wrzodom żołądka i dwunastnicy, korzystnie wpływają na przemianę materii, wspomagają odchudzanie, układ nerwowy, zwalczają depresje, zapalenie nerek i pęcherza moczowego, chronią przed powstaniem kamieni nerkowych, utrzymują prawidłową gęstość kości i zapobiegają osteoporozie, zwalczają skurcze mięśniowe, napięcie przedmiesiączkowe, bóle piersi i głowy, bóle nadgarstków i dłoni, zwalczają trądzik, opryszczkę, leczą stany zapalne skóry, trudno gojące się rany, alergie, egzemy, wzmacniają włosy, paznokcie, zęby, obniżają ryzyko zachorowania na niektóre nowotwory. Z pestek dyni na zimno tłoczy się olej, który jest niezwykle zdrowy. Są afrodyzjakiem, co zawdzięczają tokoferolom, które są witaminą płodności.

Cenione są kosmetyczne właściwości dyni, która może być stosowana jako kosmetyk chroniący przed wolnymi rodnikami dla każdego rodzaju cery. Szczególnie zaleca się jej stosowanie do cery dojrzałej, suchej, pękającej, łuszczącej się. Dynia wygładza głębokie zmarszczki, nawilża, oczyszcza, rozjaśnia, wygładza i natłuszcza skórę. Możemy ją spotkać w kremach przeciw rozstępom i zmarszczkom, pilingach, olejkach do masażu, szamponach itp.

Dynia jest cenionym warzywem w kuchniach wielu krajów, w naszej kuchni raczej zapomniana i rzadko stosowana. Dynię możemy gotować, zapiekać, smażyć, marynować. Możemy serwować dynię jako pyszną zupę, racuchy, gulasz, jako dodatek do ciast, pierogów, naleśników, sałatek warzywnych i owocowych. Przyrządzać z niej dżemy, marmolady, konfitury, możemy łączyć ją z innymi owocami jak jabłka, gruszki, śliwki, truskawki lub warzywami pomidorami, marchewką. Łączyć z makaronem i ryżem, może być też dodatkiem do dań mięsnych i rybnych. Pestki dyni świeże i prażone są również przysmakiem i cenionym dodatkiem do ciast, pieczywa, musli, sałatek warzywnych i jako posypka do mięs.

Aby dynia zachowała wszystkie swoje dobroczynne, zdrowotne, odżywcze składniki powinniśmy przechowywać ją w ciemnym, suchym i chłodnym miejscu. Kupując dynie powinniśmy zwracać uwagę na jej kolor, im bardziej pomarańczowy miąższ tym zawiera więcej karotenu.

Dynia wydrążona i uśmiechnięta, rozświetlona światłem jest również symbolem halloweenowej zabawy, święta, które przywędrowało do nas z Ameryki, a swoje początki wzięło ze średniowiecznej celtyckiej tradycji.

Zarówno miąższ jak i pestki dyni są niezbędne w diecie każdego człowieka, dbającego o zdrowie i urodę. Są cennym składnikiem pokarmowym i odżywczym dbającym o nasze zdrowie, począwszy od okresu niemowlęcego do późnej starości. Nie ma też problemu z zakupem dyni jak i warzyw dyniowatych, które są szeroko dostępne na straganach targowych i sklepach, które powinniśmy wprowadzić do naszej codziennej diety.

CZOSNEK.

2012-09-21T23:26:00.002+02:00

Czosnek
- pospolity bylina z wyodrębnionej rodziny czosnkowatych. Pochodząca i dziko rosnąca z Azji Środkowej, skąd na przełomie XVI wieku przywędrowała do Europy, Północnej Afryki, jak również z czasem trafiła na inne kontynenty. Czosnek jest uprawiany jako jednoroczna lub dwuletnia roślina uprawna, dorastająca do około 100 cm, z podziemną tzw. cebulową główką złożoną z kilku do kilkunastu ząbków czosnkowych. Liderem w produkcji czosnku jest Chińska republika Ludowa, która w produkcji prześcignęła Indie, i inne kraje. Dość znaczne zbiory odnotowuje się w USA, Rosji, Egipcie, Hiszpanii, Argentynie. W Polsce wielkość produkcji czosnku nie jest dokładnie zanana. Ale w wielu krajach czosnek ma swoje święto w tym również w Polsce, które od 2007 roku obchodzone jest w gminie Słomniki pod Krakowem.

Czosnek popularny na całym świecie i znany od kilku tysięcy lat jako najskuteczniejsze lecznicze warzywo i przyprawa o ostrym smaku i charakterystycznym zapachu, jest również magiczną rośliną o niezwykłych właściwościach leczniczych. Czosnek powinien królować na naszych stołach i znajdować się w naszej codziennej przynoszącej zdrowie diecie. Posiada działanie silniejsze niż tradycyjne antybiotyki takie jak penicylina i tetracyklina, co potwierdzają przeprowadzone badania, warto więc rozważyć jego skuteczność w leczeniu przeziębienia czy grypy, a wystarczy niewiele tylko regularne zjadanie ząbka czosnku.

Czosnek i jego udowodnione zdolności lecznicze są znane od początku istnienia naszej cywilizacji. Od zawsze cieszył się i był wysoko ceniony w medycynie ludowej i naturalnej. Cenił, opisywał i zalecał go Hipokrates, jako warzywo o niezliczonych zaletach leczniczych. W starożytności uprawiany i stosowany był przez Rzymian, Egipcjan, Greków, Hebrajczyków, Asyryjczyków, Arabów. Już przed wynalezieniem druku, doceniano lecznicze właściwości czosnku w starożytnych Chinach. Sądzono i uznawano że czosnek jest rewelacyjnym środkiem przedłużającym ludzkie życie, jest lekiem w schorzeniach układu pokarmowego, ma działanie moczopędne, jest antytoksyczny. Stosowano w leczeniu górnych dróg oddechowych, w chorobach serca, naczyń krwionośnych, chorobach zakaźnych takich jak tyfus, żółtaczka, w bólach głowy, w bólach zębów i dziąseł, reumatyzmie, w leczeniu trudno gojących się ran. Wierzono że czosnek zwalcza wampiry, czarną magię, chroni przed czarownicami, ukąszeniami żmij. Był lekiem uniwersalnym i pokarmem biedoty. Medycyna ludowa i naturalna docenia bakteriobójcze, przeciwbakteryjne, przeciwgrzybiczne właściwości czosnku, jak również skuteczność w leczeniu różnych chorób, traktowano czosnek jako panaceum na wszelkie choroby. Obecnie jest już naukowo udowodniona jego skuteczność, potwierdzona przez liczne badania naukowe, opisana w specjalistycznych literaturach, co ugruntowało pozycję czosnku jako leczniczej rośliny.

Czosnek od tysięcy lat cieszący się mianem wspaniałego środka leczniczego i cennej przyprawy, w swoim niezwykłym składzie zawiera witaminy: A, B, B1, B2, B6, C, PP, wiele składników mineralnych: potas, wapń, fosfor, selen, żelazo, miedź, jod, magnez, uran, błonnik, cukry, białko, tłuszcze, pektyny, organiczne związki siarki m.in. Allicynę, która jest złotem czosnku, olejki organiczne, flawonoidy, fitosterole, związki śluzowe, kwasy organiczne. Dzięki nim czosnek działa jak naturalny antybiotyk, chroniący nasz organizm przed wieloma chorobami, skuteczniej niż kupne antybiotyki, niszczący wirusy, bakterie, grzyby, drobnoustroje. Czosnek jest warzywem kalorycznym 100g zawiera 146 kcal.

Czosnek jest jednym z najskuteczniejszych lekarstw o wszechstronnym działaniu na większość dopadających nas chorób cywilizacyjnych. Jest bardzo silnym przeciwutleniaczem, zwalczającym wolne rodniki. Zwalcza wszystkie infekcje organizmu, zapalenia oskrzeli, płuc, tchawicy, gardła, przeziębienia, grypę, działa napotnie, obniża gorączkę, leczy astmę oskrzelową, koklusz, rozedmę płuc, gruźlicę, anginę, zapalenia migdałków i dziąseł, zwalcza przewlekły katar, zapalenie zatok, zapalenie śluzówki nosa, jest lekiem wykrztuśnym, wspomaga leczenie posocznicy, ma działanie przeciwmiażdżycowe, zwiększa apetyt, leczy nieżyty żołądka i jelit, zwalcza wzdęcia, chroni przed zgagą, zwalcza pasożyty przewodu pokarmowego, owsiki, glisty, tasiemce, oczyszcza i dezynfekuje drogi moczowe, niszczy bakterie oporne na antybiotyki, działa rozkurczowo, ma działanie żółciotwórcze, żółciopędne, poprawia trawienie, łagodzi bóle brzucha, wspomaga metabolizm tłuszczów, redukuje tkankę tłuszczową, obniża poziom cholesterolu, obniża poziom cukru we krwi, obniża poziom trójglicerydów, wzmacnia układ sercowo naczyniowy, obniża ciśnienie tętnicze krwi, leczy tętniaki, przeciwdziała zwapnieniu tętnic, rozszerza naczynia krwionośne, zwalcza zakrzepowe zapalenie żył, przeciwdziała arteriosklerozie, zmniejsza bóle miesiączkowe, dezynfekuje drogi moczowe, zapobiega zatruciom metalami ciężkimi, leczy pleśniawki ustne i pochwowe, zwalcza bóle głowy i ułatwia zasypianie, leczy stany zapalne ucha, wzmacnia organizm, korzystnie wpływa na potencję, leczy wrzody, ropnie, czyraki, odciski, brodawki, trudno gojące rany, trądzik, pomocny w ukąszeniach owadów, zapobiega starzeniu się organizmu.

Potwierdzone jest również, przez współczesną medycynę, że związki chemiczne zawarte w czosnku hamują rozwój komórek rakowych. Czosnek jest szczególnym warzywem skutecznie powstrzymującym rozwój chorób nowotworowych. Spożywanie świeżego czosnku, powinno być ważnym elementem profilaktyki antynowotworowej, skutecznie zwalcza komórki nowotworowe, szczególnie układu pokarmowego, raka żołądka, raka jelita cienkiego i grubego, raka śluzówki macicy, raka szyjki macicy, raka piersi, raka płuc.

Domowym sposobem możemy przygotować wyśmienite specyfiki z aromatycznego czosnku.

Masło czosnkowe: 4 zmiażdżone ząbki czosnku, 5 łyżek masła, szczypiorek lub drobno pokrojona pietruszka, sól, pieprz do smaku. Miękkie masło, wymieszać z czosnkiem, pokrojonym szczypiorkiem, doprawić do smaku solą i pieprzem. Można zostawić w miseczce lub uformować osełkę i zmrozić w lodówce. Tak przygotowanym masełkiem można smarować chleb, grzanki, okraszać ziemniaki, wzbogacać smak pieczonych mięs, hamburgerów, steków, ryby.

Ser czosnkowo - ziołowy: 250g białego sera, 2 ząbki zmiażdżonego czosnku, drobno pokrojony szczypiorek lub pietruszka lub drobno pokrojone świeże zioła w/g własnego uznania. Wymieszać wszystkie składniki doprawić do smaku solą i pieprzem, schłodzić w lodówce.

Czosnkowy sos: 3 ząbki rozgniecionego czosnku, pół szklanki majonezu, pół szklanki kwaśnej gęstej śmietany lub jogurtu, sól, pieprz do smaku. Dokładnie wymieszać wszystkie składniki, schłodzić w lodówce.

Czosnkowy syrop: 15- 20 rozgniecionych ząbków czosnku, zalej pół litrem przegotowanej letniej wody, dodaj sok z 3 cytryn i wszystko wymieszaj. Tak przygotowany syrop przechowuj w chłodnym miejscu, pij po łyżce 2-3 razy dziennie przed posiłkiem.

Czosnkowy napar: 2-3 zmiażdżone ząbki czosnku, zalej szklanką gorącego mleka. Pij przed snem przez 3 tygodnie, wzmacniająco lub w ostrych, przewlekłych schorzeniach górnych dróg oddechowych.

Nalewka czosnkowa: 40g świeżego potartego czosnku, zalać 250 ml czystego spirytusu. Zamknąć szczelnie w ciemnej butelce i odstawić na 10 dni w chłodne ciemne miejsce. Następnie przecedzić i odstawić jeszcze na 5 dni. Pić 3 razy dziennie, po 20 kropli.

Czosnek jest warzywem i przyprawą nadającą potrawom niezwykle charakterystyczny smak i aromat, powszechnie używaną w kuchni całego świata. Używa się w kuchni Francuskiej, Włoskiej, Angielskiej, Hiszpańskiej, Meksykańskiej, Indyjskiej, Arabskiej, Tureckiej, Tajskiej, Koreańskiej, Rosyjskiej, Kaukaskiej, Chińskiej, Europejskiej w tym Polskiej. Najlepszy jest świeży czosnek, ale można używać suszony, sproszkowany, granulowany, czy w postaci soli czosnkowej. Przyprawiamy nim dania mięsne, z drobiu, z dziczyzny, rybne, owoce morza, makarony, potrawy warzywne, zupy, sosy, sałatki, ziemniaki, jaja, kiełbasy, wędliny, majonezy, dipy. Czosnek możemy gotować, dusić, piec, sparzać wrzątkiem, marynować, zalewać oliwą czy miodem. Czosnek znajdziemy również w wielu gotowych mieszankach przyprawowych. Jest głównym składnikiem przyrządzanej wodzionki, przyprawiamy nim grochówkę, zupę fasolową, dodajemy do kiszonych i konserwowych ogórków.

Wiadomo, że czosnek pozostawia po spożyciu, ostry smak i nieprzyjemny zapach, jednak nie trwa on wiecznie i istnieją metody, którymi można go zniwelować. Po spożyciu świeżego czosnku możemy w celu usunięcia jego przykrego zapachu, przegryzać zieloną natkę pietruszki, seler naciowy, miętę, tymianek, zjeść jabłko, skórkę cytryny lub pomarańczy, zieloną fasolę, kilka ziaren kawy, kminku, ziarnko kardamonu, goździki, możemy czosnek spożywać z dodatkiem cytryny, miodu, mleka, popić czerwonym winem. Lub spożywać możemy dostępne w aptekach preparaty na bazie czosnku, które z reguły są bezzapachowe i dość tanie. Gotowany lub smażony czosnek traci przykrą woń, wzbogacając smak przyrządzanej potrawy.

Czosnek mogą spożywać prawie wszyscy, dzieci, młodzież, dorośli, osoby starsze. Ważne by nie spożywać go zbyt dużo, zaleca się spożycie 1 ząbka czosnku dziennie w celach profilaktycznych i leczniczych. Mino wielu dobroczynnych właściwości, czosnku nie powinny spożywać kobiety ciężarne i karmiące piersią. Uważać również powinny osoby z niskim ciśnieniem i przyjmujący insulinę, przed wprowadzeniem czosnku do diety powinni zasięgnąć opinii lekarza, czy spożycie czosnku nie będzie kolidowało z przyjmowanymi lekami. Bywają również osoby uczulone na czosnek, którego spożycie może spowodować uczulenie alergiczne, wypryski i wstrząs anafilaktyczny.

Ja osobiście pamiętam serwowane przez babcię, potem mamę mleko, z czosnkiem, miodem i masełkiem, gdy byłam przeziębiona. Lub syrop z cebuli, czosnku, miodu i cytryny na męczący przewlekły kaszel, który zawsze był skuteczny i zawsze przynosił ulgę.

CHRZAN.

2012-09-21T23:18:00.001+02:00

CHRZAN

- pospolity jest wieloletnią wytrzymałą na mróz byliną z rodziny kapustowatych. Pochodzi z Europy Wschodniej, w której był uprawiany już od IX wieku. Znany i ceniony był już w starożytności, Rzymianie i Egipcjanie cenili jego zdrowotne i konserwujące właściwości. Jest rośliną przyprawową i leczniczą, rosnącą dziko, jak również uprawianą w ogrodach. Spotkamy go na całym świecie, w całej Europie, Ameryce Północnej, Azji, w tym również na terenie całej Polski. Posiada duże dorastające do 1,5 metra łodygowe liście wykorzystywane do przygotowania kwaszonek, ale głównie chrzan jest uprawiany dla grubego mięsistego białego korzenia.

Chrzan w wielu krajach świata stosowany był i jest w medycynie ludowej do pobudzania apetytu, ułatwiania trawienia, w leczeniu wątroby, w kolce wątrobowej i płucnej, jako środek moczopędny, w kamicy moczowej, w zapaleniu korzonków, w reumatyzmie i podagrze, zwalcza infekcje, w leczeniu zapalenia oskrzeli, gośćcu, w leczeniu trudno gojących się ran, w naderwaniu i zapaleniu ścięgien. Chrzan ma działanie odkażające i rozgrzewające, co zawdzięcza zawartości synigryny, która nadaje chrzanowi ostry, piekący smak. Chrzan oficjalnie jest uznawany za lek we Francji, Szwajcarii i Holandii, a u nas głównie jest przyprawą do sałatek i wędlin.

Chrzan jest naturalnym antybiotykiem działającym jednak bez skutków ubocznych, znajdującym zastosowanie w leczeniu różnych chorób. Nazywa się go słowiańskim żeń-szeniem. Ten lek natury ma działanie antywirusowe, grzybobójcze, wykrztuśne, bakteriobójcze i pierwotniakobójcze. Zapobiega i łagodzi objawy wszelkich infekcji, wzmacnia odporność organizmu, niszczy wolne rodniki, pomaga w przeziębieniach, w zapaleniu płuc i oskrzeli, leczy zapalenie zatok, w leczeniu kaszlu, jako lek wykrztuśny, w leczeniu astmy, zwalcza katar, pobudza apetyt, wspomaga leczenie anemii, poprawia przemianę materii, usprawnia trawienie, odchudza, działa moczopędnie, pomaga w kamicy moczowej, rozrzedza krew, poprawia krążenie krwi, obniża cholesterol, usprawnia pracę wątroby, wspomaga nerki, odkwasza organizm, oczyszcza z toksyn, zapobiega zaparciom, łagodzi bóle reumatyczne, zapalenie korzonków, odkaża jamę ustną i dziąsła, zapobiega krwawieniu dziąseł i paradontozie, przeciwdziała szkorbutowi, leczy ropiejące trudno gojące rany i wrzody, zapalenie uszu.

Chrzan zawiera witaminy: A, B, B1, B2, C, E, składniki mineralne: potas, wapń, fosfor, magnez, żelazo, mangan, sód, cynk, siarkę, fosfor, jod, chlor, błonnik, węglowodany, tłuszcze, związki azotowe, glikozydy, flawonoidy, olejki eteryczne, kwas nikotynowy, argininę, asparaginę, glutaminę, fitoncydy. Chrzan jest warzywem mało kalorycznym 100g to tylko 70 kalorii. Zawiera również substancje bioaktywne o działaniu przeciwnowotworowym.
Domowym sposobem możemy przygotować kilka zdrowotnych specjałów.

Masło chrzanowe: 1 paczka masła, 4 łyżki tartego chrzanu, 1 łyżeczka soli, 1 łyżeczka soku z cytryny, szczypta cukru. Wymieszać chrzan z sokiem z cytryny, masło utrzeć z solą i w czasie ucierania stopniowo dodawać chrzan. Dokładnie wymieszać, zawinąć w folię aluminiową formując osełkę lub kostkę, włożyć do zamrażalnika.

Syrop z chrzanu: 100g świeżego startego chrzanu, zalewamy 1/2 szklanki letniej przegotowanej wody i pozostawiamy pod przykryciem na pół godziny. Po czym płyn odcedzamy, dodajemy do niego 100g miodu i dokładnie mieszamy. Syrop podajemy 3 razy dziennie po łyżce dorosłym, natomiast dzieciom po małej łyżeczce. Syrop poprawia apetyt i zwalcza suchy męczący kaszel.

Wino chrzanowe: 50g świeżo utartego chrzanu, 40 g rzeżuchy wodnej zalać 2 litrami białego wina. Odstawić na 5 dni w ciemne miejsce, potem odcedzić i pić po pół szklanki dziennie. Wino poprawia apetyt, ułatwia trawienie, wspomaga cały organizm.

Nalewka z chrzanu: 250 g świeżo utartego chrzanu zalewamy pół litrem czystej wódki. Najlepiej w dużym słoju, odstawiamy na tydzień w ciemne miejsce, po czym odcedzamy. Powstałą nalewkę stosujemy do smarowania bolących miejsc na rękach, nogach i kręgosłupie, w nerwobólach.

Chrzan powinniśmy spożywać przez cały rok, a przeważnie przypominamy sobie o nim przed świętami Wielkanocnymi.
Chrzan zajmuje zaszczytne miejsce w tradycji chrześcijańskiej jest nieodzownym elementem świątecznej Wielkanocnej święconki. Zapewnić nam ma przez cały rok zdrowie i siły witalne. W każdym koszyczku powinien znajdować się nie tylko jako element dekoracyjny, ale jak nakazuje tradycja poświęcony smaczny, piekący, szczypiący chrzan powinno się zjeść rano na czczo, aby potem do woli objadać się bezkarnie, obficie i tłusto przygotowanymi specjałami.
Chrzan to niezastąpiony lek profilaktyczny, nie tylko podczas świątecznego ucztowania.

Chrzan jest również kosmetykiem, poprawiającym i dbającym o naszą urodę. Minimalizuje oznaki starzenia się naszej skóry i cery. Zmniejsza i wygładza zmarszczki, czyni cerę delikatną, usuwa piegi, plamy, wszelkie przebarwienia w tym słoneczne, wybiela i rozjaśnia skórę. Domowym sposobem możemy przygotować kilka pielęgnacyjnych kosmetyków.

Tonik do mycia twarzy: drobno utarty świeży korzeń chrzanu zalewamy pół litrem mleka i gotujemy. Ciepłym podgrzanym roztworem przemywamy twarz rano i wieczorem. Cera będzie delikatna i wybielona.

Chrzanowa maseczka: świeży starty korzeń potrzeć i wymieszać z naturalnym jogurtem, nałożyć na twarz. Po 15 minutach spłukać letnią wodą.

Tonik rozjaśniający: średniej wielkości świeży drobno pokrojony korzeń, zalać szklanką octu winnego. Odstawić w ciemne miejsce na dwa tygodnie. Potem przecedzić płyn i przemywać nim skórę pokrytą piegami lub plamami wątrobowymi rano i wieczorem.

Tonik regenerujący naskórek: utarty świeży chrzan, zalać białym winem gronowym, dokładnie wymieszać. Odcedzić i smarować twarz 2-3 razy dziennie.

Tonik dla każdej cery: świeży drobno utarty chrzan, zalać octem jabłkowym tak aby przykrył chrzan. Odstawić w ciemne miejsce na dwa tygodnie. Przemywać twarz rano i wieczorem. Tonik pielęgnuje każdy rodzaj skóry posiada właściwości bakteriobójcze i grzybobójcze.

Chrzan jest niezbędny w naszej kuchni, znalazł w niej szerokie zastosowanie, zarówno liście jak i korzenie są stosowane do przyrządzania smakowitych potraw. Stosowany jest do różnych potraw z mięsa, drobiu, dziczyzny, pasztetów, ryb, twardych serów, białych serów, buraków, zup, sałatek, surówek. Liście i korzeń chrzanu stosuje się do przygotowywania przetworów kiszonych, marynowanych, konserwowych dając im jędrność, aromat, trwałość i smak takim jak ogórki, buraki, pomidory. Chrzan stosuje się do wyrobu sosów na zimno i gorąco, musztard, majonezów, twarogów. Chrzan łączy się z jabłkami, sokiem z cytryny, żurawiną, buraczkami. Nie mogą obejść się bez chrzanu szynka, baleron, gotowany boczek, biała kiełbasa, zimne nóżki, jaja na twardo, ryba w galarecie itp. W okresie wiosennym i zimowym chrzan dostarcza organizmowi wielu cennych witamin i składników mineralnych, poprawia trawienie, nadaje smak i niezwykły aromat potrawom.

Chrzan posiada właściwości konserwujące, przedłużające trwałość produktów spożywczych, jak mięso, wędliny, jaja, sery, zabezpiecza je przed zepsuciem. Owinięte w liście chrzanu, długo zachowują świeżość, nie psują się, nie jełczeją. Chronią je przed bakteriami, wirusami i grzybami.

Najbardziej wartościowy jest chrzan zaraz po utarciu, który posiada najwięcej odżywczych wartości leczniczych. Przy kupnie chrzanu należy zwrócić uwagę na jego świeżość, zapach i wygląd. Powinien być czysty, gładki, po przecięciu biały, korzenie powinny mieć około 2.5 cm grubości i od 25 cm długości. Częściej powinniśmy gościć go na naszych stołach mając na uwadze co możemy zyskać dla naszego cennego zdrowia i urody.

CYKORIA.

2012-08-20T12:02:00.002+02:00

CYKORIA
- roślina dwuletnia należąca do gatunku astrowatych i rodziny liściastych. Posiada duży mięsisty spichrzowy korzeń i rozetę bardzo kruchych liści, o różnych odmianach kolorystycznych, zawierających bardzo korzystną dla zdrowia goryczkę. Już w starożytności znano cykorie, jednak zaczęto ją dopiero uprawiać w Belgii w końcu XIX wieku. Z Belgii dotarła do Francji, Włoch, Anglii, Hiszpanii, Szwajcarii, Niemiec, skąd trafiła na nasze stoły.

Na rynku możemy spotkać różne odmiany cykorii:
- Cykoria korzeniowa biała - uszlachetniona odmiana cykorii korzeniowej, żółtawe korzenie spożywamy jako warzywo
- Cykoria sałatowa - spożywamy liście
- Cykoria korzeniowa - której zgrubiały wysuszony korzeń, używany jest jako bezkofeinowy substytut kawy, bogaty w witaminy i minerały.

Starożytni Egipcjanie, Grecy i Rzymianie, stosowali cykorię do produkcji win, syropów, toników oczyszczających organizm, wspomagających trawienie, leczniczo w niewydolności wątroby, żółtaczce, zatwardzeniu, leczeniu opryszczki i problemów skórnych.

Cykoria nie jest u nas popularnym warzywem, jednak powinniśmy ją wprowadzić na nasze stoły, ze względu na jej walory odżywcze i właściwości lecznicze. Jest warzywem wspomagającym nasze zdrowie i upiększającym naszą urodę.

Cykoria pomimo, że jest jest sycąca, jest warzywem niskokalorycznym, 100 g cykorii to tylko 17 kcal, możemy się więc zajadać nią bez ograniczeń. Zawiera witaminy: A, B, B1, B2, C, E, K, składniki mineralne: potas, magnez, wapń, fosfor, żelazo, cynk, selen, mangan, beta karoten, kwas foliowy, niacynę, błonnik, białko, węglowodany, kwas szczawiowy oraz kwas nikotynowy.

Od wieków do dziś medycyna ludowa, w homeopatii i ziołolecznictwie stosuje cykorię w leczeniu wątroby, nerek, woreczka żółciowego, w nieżycie żołądka i jelit, do pobudzenia trawienia, usprawniania czynności trzustki, w leczeniu cukrzycy, podagry, reumatyzmu, hemoroidów. Stosowano w leczeniu chorób skóry, posiada również działanie antynowotworowe.

Cykoria posiada wiele dobroczynnych dla zdrowia właściwości odżywczych, wzmacnia odporność organizmu, chroni organizm przed infekcjami, przeziębieniami, usprawnia metabolizm, zmniejsza wchłanianie tłuszczów, jest silnym przeciwutleniaczem zwalczającym wolne rodniki, pobudza wydzielanie soków żołądkowych, poprawia trawienie, stymuluje wydzielanie żółci, obniża cholesterol i normuje poziom cukru w krwi, likwiduje i zmniejsza uczucie wzdęcia, oczyszcza organizm z toksyn, stymuluje spalanie tłuszczów, zwiększa wydzielanie mleka u matek karmiących, wspomaga leczenie bezsenności, korzystnie wpływa na odbudowę błon komórkowych skóry, zapobiega zmarszczkom, wzmacnia włosy, paznokcie, łagodzi podrażnienia skóry, pomaga w leczeniu trądziku i łuszczycy.

Cykoria jest najlepszym naturalnym preparatem na odchudzanie, składnikiem diet odchudzających, przyśpiesza przemianę materii i stymuluje spalanie tłuszczów. Najcenniejszym skarbem jest goryczka zawarta w cykorii. Cykoria nie tylko zmniejsza wchłanianie tłuszczu, ale popita dużą ilością wody tworzy w jelitach galaretowatą substancję, wypełniającą żołądek i zapobiegającą uczuciu głodu.

Przeważnie latem na naszych stołach goszczą różnego rodzaju sałaty, warto również włączyć do nich cykorię, którą można przyrządzać na wiele sposobów. Jednak najlepsza i najzdrowsza jest cykoria zjadana na surowo. Można ją jednak gotować, dusić, zapiekać, faszerować, podawać z mięsem, drobiem, dziczyzną, rybą i owocami morza. Najczęściej jednak z cykorii przygotowujemy surówki i sałatki, które mogą stanowić główny składnik potraw lub ich dodatek. Cykorię można łączyć z jabłkiem, cytryną, orzechami, czosnkiem, duszoną cebulą, różnymi rodzajami serów, podawać z dipami majonezowymi, czosnkowymi, warzywnymi, lub ugotować z niej smaczną pożywną zupę.

Przy kupnie cykorii powinniśmy zwrócić uwagę na jej świeżość i kolor, powinna być zdrowa, twarda, o ściśle zwiniętych listkach, bez brązowego odcienia, świadczącego o nie pierwszej świeżości i długim okresie przechowywania. Najlepiej wybierać te o mniejszych soczystych główkach, wyrazistym i intensywnym smaku. Świerzą cykorię możemy przechowywać w lodówce przez 5 dni, a przed przyrządzaniem należy ją dokładnie umyć, potem osuszyć.

Dostępna jest na naszym rynku od listopada do kwietnia, przeważnie wtedy, gdy już brakuje innych świeżych warzyw. Cykoria powinna zatem zostać zimową królową naszych stołów, o niezwykłych właściwościach smakowych i odżywczych, a przede wszystkim dzięki niej zachowamy upragnioną zgrabną figurę.

CEBULA.

2012-08-20T12:01:00.002+02:00

CEBULA
- zwyczajna, roślina należąca do rodziny czosnkowatych, pochodząca z Azji Środkowej. Kiedyś rosnąca dziko, dziś uprawiana na całym świecie. W Polsce znana od XIV wieku. Najwięksi producenci cebuli to Egipt, Węgry, Hiszpania. U nas w Polsce ze względu na korzystne warunki klimatyczne, produkcja cebuli jest bardzo wysoka. Zagłębia cebulowe spotkać możemy w okolicach Warszawy, Lublina, Wrocławia i Poznania. Jej nazwy to cebula jadalna, czosnek cebula, jednak w użyciu potocznie mówimy po prostu cebula. Najczęściej spotykaną odmianą cebuli jest cebula brązowa, czerwona, biała i żółta. Jadalną częścią cebuli są mięsiste liściowe pochwy tworzące główkę cebuli. Z niej wyrastają smaczne zielone liście.

W Polsce uprawia się następujące odmiany cebuli:
- RAWSKA - odmiana późna, cebula kulista o łagodnym smaku, słomkowym lub brązowym kolorze
- DAKO - odmiana wczesna, duże spłaszczone cebule o łagodnym smaku i jasnożółtym kolorze
- WOLSKA - odmiana średnio późna lub późna, o łagodnym smaku i nierównych różnych kształtach
- ŻYTAWSKA - odmiana późna, spłaszczone średniej wielkości słomkowożółte cebule o ostrym smaku
- RED BARON - cebule czerwone o łagodnym smaku

Już około 6 tysięcy lat temu odkryto leczniczą moc czosnku i cebuli, warzyw, które ratowały ludzi przed czarną ospą, które dysponują niezwykle potężnym naturalnym antybiotykiem o ogromnej wręcz skuteczności. Posiadającej właściwości przeciwzapalne, bakteriobójcze, grzybobójcze, z którymi nie radzą sobie tradycyjne antybiotyki. Cebula zapobiega szerzeniu się chorób epidemiologicznych.

Medycyna ludowa od wieków ceniła i stosowała właściwości lecznicze cebuli jako leku na nadciśnienie, w chorobach górnych dróg oddechowych, nieżytach oskrzeli, płuc, astmie, krztuścowi, w leczeniu chorób reumatycznych, jako środek moczopędny, w kamicy nerkowej, w chorobach jelit, w zaparciach, w leczeniu biegunek, na owrzodzenia, trudno gojące ropiejące rany, postrzały, czyraki, zmniejszania bólu i obrzęku po ukąszeniu owadów, na choroby pasożytnicze itp.

Cebula zawiera witaminy: A, B1, B2, B6, C, E, K, PP, cenne dla zdrowia minerały: potas, wapń, sód, żelazo, magnez, fosfor, mangan, cynk, fluor, jod, miedź, kobalt, cukry, białko, tłuszcze, błonnik, karoten, kwas foliowy i nikotynowy, saponiny, flawonoidy, glikozydy, olejki eteryczne, związki siarki, kwercetynę. Cebula jest niskokaloryczna 100g to tylko 35 kcal.

Cebula jest niezwykłym darem natury, kryjącym w sobie niezliczone właściwości zdrowotne. Długi jest indeks schorzeń, które leczy i wspomaga cebula: zwiększa odporność organizmu, zapobiega zakażeniom, zwalcza infekcje wirusowe, grypę, różnego rodzaju kaszel, działa wykrztuśnie, zapobiega zapaleniu płuc, oskrzeli i tchawicy, leczy zatoki, wspomaga pracę tarczycy, zapobiega katarom, wspomaga leczenie astmy, bronchitu, wzmacnia serce, obniża ciśnienie krwi, przeciwdziała miażdżycy, zapobiega odkładaniu cholesterolu w naczyniach krwionośnych, obniża poziom cholesterolu, redukuje poziom cukru w organizmie, wzmaga wydzielanie soków trawiennych, pobudza apetyt, zapobiega procesom starzenia organizmu, wspomaga leczenie reumatyzmu, artretyzmu, zapobiega arteriosklerozie, działa uspokajająco, zapobiega podrażnieniom nerwowym, wzmacnia wzrok, zapobiega kurzej ślepocie, wspomaga pracę wątroby i trzustki, działa moczopędnie, usuwa nadmiar wody z organizmu, leczy kamicę nerkową, zapobiega przerostowi prostaty, pobudza i wzmaga popęd płciowy, leczy nieżyt jelit, zwalcza zaparcia, leczy żylaki i hemoroidy, pomaga w biegunkach, przyśpiesza gojenie ran, oparzeń, odmrożeń, leczy odciski, brodawki, kurzajki, zmniejsza ból i obrzęki po ukąszeniu owadów, zwalcza pasożyty, leczy dolegliwości dermatologiczne, zajady, liszaje, korzystnie wpływa na cerę, wzmacnia włosy, paznokcie, zwalcza trądzik.

Ale to jeszcze nie wszystkie możliwości jakie możemy czerpać ze spożywania cebuli. Naukowcy dowodzą, że cebula jest warzywem chroniącym przed rakiem. Zjadanie jednej cebuli dziennie, pomaga zahamować rozwój guzów nowotworowych, zmniejsza ryzyko zachorowania na raka jamy ustnej, przełyku, piersi, macicy, prostaty, żołądka, odbytu.

Kiedy świat obiegła wiadomość o rozprzestrzenianiu się świńskiej grypy powodowanej przez szczep wirusa A/H1N1, zaczęto nas straszyć, że rozprzestrzeni się tak jak znana ,,Hiszpanka ", która zebrała śmiertelne żniwo na całym świecie. Na zachodzie Ukrainy sytuacja została opanowana, właśnie dzięki CEBULI, której Mer Drohobycza postanowił wybudować pomnik za uratowanie kraju przed pandemią grypy w 2009 roku. Podobno w czasie , kiedy na świecie szalała Hiszpanka, pewien lekarz zawitał do domu, gdzie ku jego zdziwieniu wszyscy domownicy byli zdrowi, a zawdzięczali to porozkładanym przekrojonym cebulom, które gospodyni rozkładała w domu , a które zapewniły im zdrowie.

Cebula jest jedyną na świecie substancją rozpuszczającą zakrzepy krwi w żyłach. Nawet już te istniejące zakrzepy, gdy krew jest zagęszczona lipidami, niedotleniona, w zaawansowanej miażdżycy, dzięki częstemu spożywaniu cebuli ulegają rozpuszczeniu, rozrzedzając krew i przywracając drożność i prawidłowe napięcie żył.

Cebula ma ogromne znaczenie w żywieniu, lecznicze właściwości cebuli występują pod każdą postacią jej spożywania. Oczywiście najzdrowsza jest cebula zjadana na surowo, poszatkowana, dodana do surówki czy sałatki, skropiona olejem, ale również po ugotowaniu, pieczeniu, smażeniu, marynowaniu wciąż posiada czynne substancje zdrowotne i nie traci właściwości leczniczych. Cebula ugotowana w zupie, smażona na oleju, uduszona pod pokrywką na złoty kolor, nadal jest pełna zdrowotnych właściwości i nadal jest lekarstwem. Wyjątkiem jest tylko smażenie jej na smalcu bez przykrycia.

Jedynym felerem jest przykry zapach z ust po zjedzeniu surowej cebuli, ale i na to istnieją środki zaradcze. Wystarczy po prostu umyć zęby lub zjeść natkę pietruszki, jabłko, marchewkę, seler by pozbyć się nieciekawej woni. Nie grozi nam niemiły zapach jeśli zjemy cebule gotowaną, blanszowaną, smażoną czy pieczoną.
Cebula ma ogromne znaczenie w żywieniu, można ją dodawać do sałatek, kanapek, do potraw gotowanych, pieczonych, duszonych. Również często spożywa się popularny szczypiorek. Szczególnie zimą powinniśmy wykorzystać cebulę, wspaniałe warzywo dla wzmocnienia i podtrzymania odporności organizmu.

Spożywanie cebuli zaleca się wszystkim bez wyjątku, kobietą i mężczyzną w każdym wieku, ma świetny wpływ na nasze zdrowie i urodę. Można powiedzieć że konserwuje nasz organizm, przed infekcjami, a jeśli już coś nas dopadnie to na krótko i szybko wracamy do zdrowia.

Już same obieranie cebuli ma dla naszego zdrowia zbawienny wpływ. Ulatniające się eteryczne olejki, wyciskające nam łzy z oczu, drażniące i piekielnie ostre to lotne związki siarki. Wzmacniają one nasz układ oddechowy i wywierają dobroczynny wpływ na błony śluzowe. Korzystnie wpływają na leczenie kataru, zatok, oskrzeli. Wszystkie szczepy gronkowców, zieleniejących i złocistych, odporne na antybiotyki nie są w stanie oprzeć się eterycznym olejkom cebuli przesyconych siarką.

Cebula jak donoszą informacje absorbuje wszystkie wirusy, z tego powodu nie należy przechowywać i zostawiać napoczętej cebuli. W związku że chłonie wszystko co się wokół niej unosi, nie nadaje się do ponownego spożycia , a wręcz może nam zaszkodzić.

Cebula ma również duże znaczenie kosmetyczne, cerę czyni alabastrową, wzmacnia kości, paznokcie, wzmacnia włosy, przyśpiesza ich wzrost, ogranicza ich przetłuszczanie i nadaje im sprężystości i blasku.

Cebulowa odżywka do włosów: zetrzeć jedną średniej wielkości cebulę, dodać kilka kropel soku z cytryny i jedno żółtko. Wszystkie składniki wymieszać, nałożyć na zwilżone włosy, delikatnie wmasowując w skórę głowy. Trzymać około godziny, po czym spłukać włosy ciepłą wodą i umyć szamponem.

Najzdrowszy syrop na kaszel: 4 duże drobno pokrojone cebule, 1 główka drobno pokrojonego czosnku, sok z 2 cytryn, wszystkie składniki wymieszać zalać miodem, tak aby przykrył wszystkie składniki. Odstawić w ciepłe miejsce na jeden dzień. Tak przygotowany syrop pić 1 - 2 razy dziennie, po stołowej łyżce w męczącym, uporczywym kaszlu, grypie, przeziębieniu.

Wino wzmacniające odporność: zmiażdż pół kilo cebuli, dodaj 200 g miodu i butelkę białego lub czerwonego wytrawnego wina. Wymieszaj wszystkie składniki i odstaw na 5 dni w ciemne miejsce. Przecedź i pij 2 razy dziennie, po 3 łyżki.

Inhalacje z soku z cebuli: utrzyj na tarce 1 lub 2 cebule, szybko przełóż do szklanki. Przygotuj ściereczkę, aby otoczyć brzeg szklanki, nos i usta. Wdychaj powietrze nosem, a wypuszczaj ustami lub odwrotnie.

Okłady na ukąszenia owadów: odkrój plasterek cebuli i przyłóż na bolące miejsce, to wszystko. W razie potrzeby przyłóż nowy.

Nalewka z cebuli: pół kilograma pokrojonej cebuli zalej litrem spirytusu, odstaw na tydzień w ciemne miejsce, po czym przecedź. Pij po kieliszku, pół na pół rozcieńczoną z wodą.

Cebula to tanie, niskokaloryczne, łatwostrawne warzywo, jest idealnym rozwiązaniem na szybkie pozbycie się wielu chorób. Zawiera witaminy niezbędne do dobrego samopoczucia, wiele wartości odżywczych, potrzebnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu, wspomaga odchudzanie zmniejszając tkankę tłuszczową. Zawiera mnóstwo przeciwutleniaczy, wzmacniających odporność organizmu i gwarantujących mam zdrowie.

BURAKI.

2012-08-20T12:00:00.000+02:00

BURAKI
- zwyczajne to gatunek roślin uprawnych z rodziny komosowatych. Odmiany buraków pochodzą od buraka dzikiego, do dzisiaj rosnącego na Bliskim Wschodzie, w Indiach, w okolicach Morza Kaspijskiego, Śródziemnego i Czarnego. Obecnie buraki są uprawiane na wszystkich kontynentach i w wielu odmianach. Powstały i są uprawiane różne odmiany buraków, różniące się wielkością, kształtem, intensywnością koloru, bez zdrewniałych włókien, cienkiej skórce i słodkim miąższu.

Podstawowe grupy buraków to:
- burak liściowy, boćwina - uprawiana dla jadalnych liści, w Polsce dość mało znana
burak korzeniowy do którego zaliczamy:
- buraki pastewne - przeważnie uprawiane na paszę
- buraki cukrowe - zawierające do 20 % cukru, uprawiane dla przetwórstwa

- buraki ćwikłowe - jadalna roślina warzywna o silnie wybarwionym czerwonym korzeniu i czerwonych liściach.

Buraki ćwikłowe to jadalne, uprawiane i znane w Polsce warzywa bardzo często stosowane w naszej kuchni. Jednak historia buraka sięga do czasów starożytnych, już Babilończycy 2000 lat p.n.e. stosowali w celach leczniczych liście buraków. Również starożytni Grecy i Rzymianie wiedzieli i doceniali zdrowotne właściwości jakie krył w sobie niepozorny burak. Afrodyta bogini miłości zawdzięczała im swoje zdrowie i urodę. Znano wówczas tylko buraki liściowe, zwane boćwiną, jednak w XVI wieku włoscy ogrodnicy dzięki ich uprawie uzyskali obecną wielkość ich korzenia. Buraki królowały w średniowieczu na stołach wielu królów Francji i Polski. Zajadał się nimi Karol Wielki, Bolesław Chrobry, Władysław Jagieło, wielu słynnych ludzi ceniło i pisało o burakach, wysławiał je nawet sam Mikołaj Rej. Przez setki lat buraki królowały na pańskich i chłopskich stołach, dzięki nim nasi przodkowie nie wiedzieli co to zgaga i wrzody żołądka, a ich pożywienie z reguły bywało ciężkostrawne, tłuste, mięsne.

Buraki jadamy głównie dla smaku, nie doceniamy jednak ich ogromnych zalet zdrowotnych. Od lat wyjątkowe właściwości zdrowotne buraków docenia medycyna naturalna. Stosująca buraki w leczeniu niedokrwistości, środka zwiększającego odporność organizmu, w przeziębieniach jako leku przeciwkaszlowego, do leczenia kataru, w nadciśnieniu tętniczym, w nadkwasocie, dolegliwościach żołądkowych, jelitowych, w chorobach wątroby i nerek, wzmacniają system nerwowy, poprawiają pamięć, leczą tzw. kaca.

Buraki zawierają witaminy: A, B1, B2, B3, B4, B5, B6, B12, C, składniki mineralne: potas, żelazo, wapń, mangan, fosfor, miedź, chlor, fluor, cynk, bor, lit, molibden, sód, cez, rubid, kobalt. Ponadto zawierają cukry, białka, bioflawonoidy, karoten, betaninę, mnóstwo kwasu foliowego, kwas jabłkowy, cytrynowy, szczawiowy, nikotynowy, antocyjany. Są niskokaloryczne 100g zawiera tylko 38 kcal i w 30% pokrywa dzienne zapotrzebowanie na kwas foliowy niezbędny do prawidłowego rozwoju płodu.

Buraki okazały się prawdziwym skarbem, są czerwonym złotem, panaceum na cywilizacyjne dolegliwości dnia codziennego, najwyższa pora docenić ich właściwości lecznicze i wprowadzić je do codziennej diety, aby długo cieszyć się bezcennym zdrowiem. Ten niepozorny malutki buraczek potrafi czynić cuda. Zapobiega zwapnieniu naczyń krwionośnych, przeciwdziała i leczy anemie, jest krwiotwórczy, obniża ciśnienie tętnicze, zapobiega chorobom serca, wzmacnia system immunologiczny, reguluje pracę przewodu pokarmowego, pobudza wydalanie żółci, utrzymuje prawidłową równowagę kwasowo - zasadową organizmu, zwalcza zgagę, leczy choroby wątroby, nerek, zwalcza zaparcia. Wspomaga leczenie otyłości, redukując tkankę tłuszczową, hamuje apetyt na słodycze, reguluje cholesterol, usuwa toksyny z organizmu, odkwasza tkanki, mięśnie, zapobiega drętwieniu kończyn, zapobiega osteoporozie, zapobiegają bólom kręgosłupa i zapaleniu korzonków. Buraki regulują zaburzenia cyklu miesiączkowego, zapobiegają upławom, zapaleniu szyjki macicy, leczą bezpłodność, leczą skazę moczanową, chronią organizm przed zmęczeniem, wzmagają koncentrację, refleks, pamięć, zmniejszają napięcie nerwowe, leczą stres, depresję, apatię, różnego rodzaju nerwice, zaburzenia snu, poprawiają kondycję włosów i paznokci.

Buraki zajmują pierwsze miejsce w walce z rakiem. Gdy dowiadujemy się o chorobie dla wielu jest to jak wyrok, jednak istnieje wiele historii świadczących o tym, że z raka można się wyleczyć. Pomocne są w leczeniu warzywa, które posiadają zdolność hamowania lub cofania rozwoju komórek rakowych. Najważniejsze i niezwykle istotne jest uwierzyć we własne siły i odżywczą moc warzyw. Badania naukowców udowodniły, że burak jest najskuteczniejszym warzywem w walce z rakiem. Zawdzięcza to zawartości silnych antocyjanów, przeciwutleniaczy, czerwonych pigmentów, których buraki zawierają największe ilości. Zwalczają one wolne rodniki, które uszkadzają DNA i potęgują rozwój raka. Wspomagają organizm po chemioterapii, w niedokrwistości, anemii, białaczce, i wielu innym nowotworom.

Wszystkim zaleca się picie soku z surowych buraków, który pobudza krążenie, ma właściwości oczyszczające krew, wspomagające przemianę materii, pomocne w anemii, w leczeniu wszelkich przeziębień, grypy, anginy, zalecane paniom w okresie menopauzy, kobietom w ciąży, młodzieży, dzieciom, niemowlętom. Jak przygotować taki sok, bardzo prosto: myjemy i oczyszczamy buraka, drążymy w nim otwór, wsypujemy do niego 3 - 4 łyżeczki cukru. Następnie wstawiamy do piekarnika, do momentu aż cukier całkowicie się rozpuści i utworzy syrop. Taki syrop podajemy kaszlącym, kichającym, przeziębionym członkom rodziny. Stosujemy go do wzmocnienia organizmu i leczenia anemii.

Sama pamiętam jak mi taki sok z buraka przygotowywała babcia, a później mama, teraz ja taki przygotowuję moim wnuczkom. Uwielbiają go.

Spożywanie buraków powinny jednak ograniczyć osoby chore na cukrzycę, zawierają one dużo cukru i może dojść do gwałtownego podniesienia poziomu cukru w krwi. Jak również osoby cierpiące na reumatyzm lub kamicę nerkową, ze względu na dużą zawartość szczawianów, zaostrzających te choroby powinni unikać ich spożywania.

Buraki powinny stać się dodatkiem do dań głównych w naszej kuchni, możemy je gotować, piec, zasmażać, kisić, mrozić. Przygotowywać z nich zupy na ciepło i zimno, sałatki, marynaty, zapiekanki, dodawać do sałatek, ciast, przygotowywać przetwory, używać do zabarwiania dań. Powinniśmy kupować świeże nie zwiędłe buraki, o średnicy do 8 cm, o cienkiej skórce i dość mocnym czerwonym zabarwieniu. Im ciemniejszy kolor buraków, tym zawiera więcej dobroczynnych antocyjanów, sprzyjających poprawie i korzystniej wpływających na nasze zdrowie. Burakami możemy cieszyć się przez cały rok, są dość powszechnie dostępne. Kuracje buraczane możemy stosować przez kilka tygodni lub dwa razy w roku, dla oczyszczenia organizmu i usunięcia nagromadzonych toksyn.

Jedzmy wiec jak najwięcej buraków, są niezwykle zdrowe, niedrogie, włączmy je do codziennego naszego memu.

BRUKSELKA.

2012-08-20T11:58:00.002+02:00

BRUKSELKA
- kapusta warzywna brukselska potocznie zwana brukselką to roślina dwuletnia, należąca do rodziny kapustowatych, najprawdopodobniej powstała ze skrzyżowania kapusty głowiastej i jarmużu. Od XVII wieku roślina uprawiana w Europie Zachodniej i Północnej. Jej macierzystym krajem jest Belgia, a nazwa tej małej kapustki pochodzi od nazwy stolicy tego kraju, w którym uprawiana jest od stuleci. Największymi producentami brukselki jest Belgia, Holandia, Wielka Brytania, Niemcy, Kanada.
W Polsce brukselka, czyli małe zielone, niezwykle smaczne kapustki, zawierające mnóstwo witamin i mikroelementów, są warzywem mało popularnym. Rzadko goszczą na naszych stołach, a są uznawane za najzdrowszy gatunek kapusty i również jak inne rodzaje kapusty zawiera silne antyutleniacze.

Brukselka jest warzywem posiadającym ogromne wartości odżywcze, które zawdzięcza zawartym w niej witaminom: A, B1, B2, B3, B5, B6, B9, C, E, H, K. Zawiera składniki mineralne: potas, magnez, wapń, sód, żelazo, mangan, fosfor, miedź, cynk, błonnik pokarmowy, karoten, kwas foliowy, kwas pantotenowy, białko, węglowodany.
Brukselką ze względu na ogromne wartości odżywcze i smakowe, możemy wzbogacić nasze dania. Jest polecana przez dietetyków, szczególnie w kuracjach odchudzających, 100g zawiera tylko 42 kcal.

Brukselka wzmacnia odporność organizmu, wspomaga pracę układu pokarmowego, wątroby, trzustki, śledziony, zapaleniu woreczka żółciowego, likwiduje zaparcia. Zalecana w chorobach układu sercowo - naczyniowego, miażdżycy, cukrzycy, obniża stężenie cholesterolu we krwi. Posiada właściwości przeciw zapalne, przeciw bakteryjne, przeciw wirusowe, wspomaga pracę górnych dróg oddechowych, w astmie, gruźlicy, zapaleniu oskrzeli i strun głosowych, anemii. W ogólnym zmęczeniu organizmu, łagodzi bóle reumatyczne.

Brukselka ma właściwości przeciw rakowe, zawiera substancje hamujące rozwój komórek nowotworowych, co potwierdzają naukowcy, dlatego jej spożywanie zaleca się w diecie antynowotworowej. Zaleca się jej spożywanie w nowotworach prostaty, wątroby, jelit, żołądka, okrężnicy, odbytnicy, trzustki, przełyku, guzach piersi i sutków. Swoje cenne właściwości, zawdzięcza zawartym w niej substancjom jak karotenoidy, chlorofil, glukozynolaty, indole. Jej składniki wpływają na odbudowę DNA w komórkach i blokują rozwój komórek nowotworowych, stąd właśnie jest zaliczana do warzyw młodości.

Nie trudno jest brukselkę wkomponować w codzienny jadłospis, możemy ją gotować, smażyć, dusić, dekorować nią potrawy. Przyrządzać smakowite zupy, sałatki, gulasze warzywne, zapiekanki, dodawać do potraw mięsnych i rybnych. Możemy brukselkę łączyć z grzybami, różnymi sosami, jogurtem, serem, czosnkiem, cebulą, migdałami, orzechami, serami, lub po prostu tradycyjnie ugotować samą i polać masłem z bułką tartą.

Kupując brukselkę należy wybierać świeże, zwarte ciemnozielone główki, bez pożółkłych listków. Aby w pełni wykorzystać dobroczynne właściwości brukselki, najlepiej gotować ją na parze lub krótko przesmażyć na bardzo gorącym tłuszczu. Gotujemy ją w osolonej wodzie z dodatkiem soli i mleka, a żeby zniwelować nieprzyjemny zapach przy gotowaniu, na początku gotujemy bez przykrycia lub dodajemy do gotowania szczyptę cynamonu.

Najlepiej kupować świeżą brukselkę w sezonie, kiedy króluje na bazarach, później zostaje nam tylko mrożona, która jednak niczym nie odbiega od świeżej i zachowuje w pełni swoje wartości odżywcze.

Brukselki są skarbnicą zdrowia i dzięki niskiej kaloryczności i licznym walorom żywieniowym powinny stanowić stały składnik naszego pożywienia.

BRUKIEW.

2012-08-20T11:57:00.000+02:00

BRUKIEW
- lub karpiel to roślina uprawna należąca do rodziny kapustowatych, powstała ze skrzyżowania się liściowej kapusty z rzepą. Jest warzywem jak i rośliną pastewną, pochodzącą najprawdopodobniej z Rosji, gdzie do dziś jest uprawiana lub ze Skandynawii, tak określa się jej pochodzenie w piśmiennictwie. Uprawiana jest w Kanadzie, Francji, Anglii, Irlandii, Ameryce Północnej, Argentynie, Indiach i Japonii. W Polsce była uprawiana i spożywana od XVII wieku, w okresie wojennym była smakowitym i cenionym warzywem, wielokrotnie ratującym życie przed śmierciom głodową. Wielu osobom udało się dzięki niej przetrwać mroźne zimy.

Brukiew dziś już raczej rzadko spotyka, ale powracająca do łask ze względu na swe zdrowotne właściwości, kiedyś była tradycją i podstawą polskiej kuchni. Była znana i uprawiana wcześniej, niż zaczęto uprawiać ziemniaki. Nosiła miano warzywa biedoty, gdyż właśnie najbiedniejsi głównie ją spożywali.

Brukiew charakteryzuje się ostrym smakiem, jej skórka jest jasnożółta z fioletowym nalotem. W smaku przypomina skrzyżowanie kalarepy z rzodkiewką i kapuścianym głąbem. Jest warzywem wysoko cenionym przez zwolenników żywności ekologicznej, poszukiwaczy smaków, osób stosujących diety, odchudzających się, jest wyjątkowo sycąca i niskokaloryczna.

W brukwi znajdziemy witaminy A, B1, B2, B5, B6, B9, B12, C, D, K, wiele składników mineralnych: wapń, fosfor, sód, żelazo, magnez, cynk, miedź, siarka, błonnik pokarmowy, karoten, rutynę, cukry, białka. Wiele aminokwasów, kwasy tłuszczowe nasycone, jednonienasycone, wielonienasycone.

Brukiew posiada również wiele właściwości zdrowotnych, przeciwdziała i leczy choroby przewodu pokarmowego i dróg żółciowych, zalecana dla osób z problemami tarczycy - reguluje ilość jodu w organizmie, chroni przed przeziębieniem, wzmacnia odporność, utrzymuje młodość i witalność organizmu, pomocna jest w leczeniu chorób skóry, wzmacnia włosy i zapobiega ich wypadaniu.

Medycyna ludowa ceni i stosuje brukiew jako środek moczopędny, przeczyszczający w długo utrzymujących się zaparciach, wykrztuśny, przeciw kaszlowy. Sok z brukwi ma działanie oczyszczające, wzmacnia śledzionę, płuca, wątrobę.

Warzywo to wykazuje również właściwości przeciwnowotworowe, zawdzięcza to związkom chemicznym zwalczającym komórki rakowe.

Świeża brukiew powinna być jędrna, czysta, bez plam i przebarwień. Myjemy ją i obieramy ze skórki. Brukiew możemy spożywać na surowo, gotować, piec, dusić, kisić. Można przygotowywać z niej zupy, pure, surówki, soki, zapiekanki, łączyć ją z mięsem, faszerować, dusić z dodatkiem masła lub śmietany.

Dawniej brukiew uprawiano w całej Polsce, dziś jest rzadkością. Powinniśmy jednak włączyć ją od czasu do czasu do naszej diety, wzbogacając nasz organizm o tak odżywcze, smakowite, sycące, niskokaloryczne warzywo.

BROKUŁY.

2012-08-20T11:55:00.002+02:00

BROKUŁY
- odmiana kapusty szparagowej, jednoroczna roślina uprawna z rodziny kapustowatych. Najprawdopodobniej pochodząca z Cypru. Brokuły uprawiali również starożytni Rzymianie i Grecy. Uprawia się je w południowej Kalifornii, Anglii, Francji, Hiszpanii, we Włoszech i prawie od XVII wieku w naszym kraju Polsce. Do brokułów zalicza się: brokuł zwyczajny, brokuł włoski, kapusta szparagowa.
Brokuły są smacznymi warzywami o długiej jadalnej mięsistej łodydze, na której tworzy się jadalny baldachogroniasty kwiatostan. Ciemnozielonego lub fioletowo - zielonego koloru, o średnicy od 8 - 15 cm, i falistej powierzchni zwanej różą.

Brokuły uznawane są za najzdrowsze warzywa świata, zawierają mnóstwo niezbędnych dla organizmu składników odżywczych. Witaminy: A (beta-karoten), B1, B2, B3 ( PP ), B5 kwas pantotenowy, B6, B9 kwas foliowy, B12, C, D, E, K. Składniki mineralne: potas, wapń, żelazo, fosfor, sód, cynk, mangan, magnez, chrom, siarka, miedz, selen. Mnóstwo błonnika pokarmowego, białko, kwasy tłuszczowe nasycone, jednonienasycone, wielonienasycone, kwasy tłuszczowe omega-3 omega-6, tłuszcze, węglowodany i wiele innych czynnych biologicznie składników.
Brokuły są niskokaloryczne 100 g to tylko 36 kcal. Zalecane są w dietach odchudzających, możemy spożywać je bez obawy, gdyż pomagają spalać nagromadzoną i odłożoną tkankę tłuszczową.

Spożywanie brokułów zaleca się osobom chorym na serce, w chorobach wynikających z niedoboru wapnia, walczącym z wysokim cholesterolem, nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu I i II, anemią, artretyzmem, chorym na Alzheimera.
Brokuły zawierają wiele aktywnych składników przeciwdziałających nowotworom. Dzięki dużej zawartości sulforfanu i innych dobroczynnych związków, plasują się na pierwszym miejscu wśród warzyw, przydatnych w zwalczaniu i profilaktyce chorób nowotworowych. Potwierdzono naukowo, że związki zawarte w brokułach, zwalczają i usuwają rakotwórcze komórki w nowotworach: jelita grubego, żołądka, przełyku, płuc, tchawicy, krtani, jamy ustnej, piersi i sutków, szyjki macicy, prostaty, skóry i oczu. Wspomagają pacjentów w leczeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc.

Brokuły są źródłem młodości, odmładzają nasz układ odpornościowy, zapobiegając chorobom starości i zwalczając wolne rodniki. Szukając sposobu na zachowanie wiecznej młodości, spożywać brokuły powinny kobiety w każdym wieku jak i przyszłe mamy. Brokuły zapobiegają depresji, chronią przed rakiem piersi, szyjki macicy, jajników, działają moczopędnie, poprawiają samopoczucie w zespole napięcia przedmiesiączkowego, usuwają szkodliwe toksyny z organizmu. Zapobiegają anemii u dzieci i kobiet ciężarnych. Wspomagają prawidłowy rozwój płodu, dostarczają niezbędnego kwasu foliowego, witamin, chronią DNA płodu.

Zaleca się spożywanie młodzieży w okresie dojrzewania, w uciążliwych chorobach skórnych, w zwalczaniu trądziku, hamują rozwój wirusa opryszczki. Kobietom w okresie menopauzy, chronią kości przed osteoporozą, poprawiają wzrok, wzmacniają włosy i paznokcie, zwalczają zaparcia, ułatwiają gojenie ran i zadrapań. Wspomagają kuracje odchudzające, zmniejszając chęć na spożywanie słodyczy. Również panowie nie powinni gardzić brokułami, ze względu na niską kaloryczność, są cenionym warzywem kulturystów, łagodzą skutki przetrenowania, wzmacniając stawy i mięśnie.

Zalety brokułów służą każdemu z nas, więc powinny one jak najczęściej gościć i królować na naszych stołach. Aby wydobyć w pełni z brokułów ich drogocenne dla zdrowia właściwości, powinniśmy przede wszystkim spożywać je na surowo, lub gotować na parze, tradycyjne gotowanie zmniejsza ilość leczniczych substancji. Przeważnie jednak tradycyjną metodą jest gotowanie, które powinno odbywać się w lekko osolonej, wrzącej wodzie nie dłużej jednak niż 5 do 7 minut.

Z brokułów możemy tworzyć szeroki wachlarz kulinarnych wariacji, również takich, którymi zajadać będą się dzieci. Możemy przyrządzać wyśmienite zupy, kremy, sałatki, dipy, sosy, zapiekanki. Zapiekać w lasagne, smażyć w cieście, podawać z makaronem, posypany bułką tartą lub sosem beszamelowym. Zjadać na surowo maczając w majonezie, śmietanie, jogurcie. Łączyć z mięsem i drobiem, wykorzystać do ozdabiania sałatek.

Brokuły w naszym kraju są coraz częściej docenianym warzywem, dostępnym w supermarketach prawie przez cały rok, w formie świeżej lub mrożonej. Naprawdę dla naszego własnego zdrowia i jego bezcennych właściwości, warto włączyć je do naszego codziennego menu.

BÓB.

2012-08-20T11:54:00.002+02:00

BÓB
- jadalne strączkowe warzywo, jednorocznej rośliny z rodziny bobowatych. Rośnie dziko w Iranie i północnej Afryce, w wielu krajach świata jest rośliną uprawną. Owocem bobu jest duży, lekko spłaszczony, delikatnie omszony mierzący ok. 12 cm strąk, koloru kremowego, żółtego lub zielonego, wewnątrz, którego znajdują się jadalne nasiona z wyglądu przypominające fasolę.

Kiedy sezon truskawkowy się kończy, nadchodzi sezon bobu, bardzo popularnego nie tylko w naszym kraju warzywa. Bób jest najstarszą jadalną rośliną strączkową. Zawiera dużo roślinnego białka, błonnika, węglowodany, tłuszcze, enzymy, witaminy: A, B1, B2, C, PP, składniki mineralne: wapń, fosfor, żelazo, magnez, cynk, selen. Surowe owoce bobu to tylko 39 kcal w 100g, natomiast 100g ugotowanego bobu ma tylko 85 kcal.

Już w starożytności uprawiano bób, był on podstawowym składnikiem żywieniowym, najstarsze zapiski o nim pochodzą z okresu neolitu. Znaleziono również nasiona bobu w Troi, od ponad 5000 lat uprawiają go Chińczycy. Wzmianki na temat bobu znajdziemy w Biblii, znali go również i uprawiali Grecy, Rzymianie i Egipcjanie. W naszym kraju znany jest od epoki brązu i żelaza, był popularnym pokarmem wśród biedniejszej ludności.

Bób po ugotowaniu stanowi niezwykle cenioną dietetyczną, bardzo odżywczą potrawę. Jego spożywanie zaleca się w dolegliwościach i chorobach nerek, wątroby, wzmacnia kości i mięśnie, zapobiega osteoporozie, poprawia funkcjonowanie przewodu pokarmowego, skraca czas trawienia pokarmów. Zaleca się go diabetykom, obniża poziom cukru we krwi, obniża cholesterol. Woda z ugotowanego bobu leczy biegunki, zewnętrznie stosuje się okłady w trudno gojących owrzodzeniach i liszajach. Bób jest doskonałym warzywem dla osób odchudzających się. Jest niskokaloryczny i bardzo sycący. Ze względu na dużą zawartość błonnika pokarmowego, poprawia przemianę materii i zapobiega zaparciom.

Medycyna ludowa od wielu wieków docenia właściwości lecznicze bobu, odwar lub przetarte ugotowane warzywa, stosuje jako środek ściągający, przeciwzapalny przy biegunkach, przykłada do trudno gojących ran ropnych, owrzodzeń i liszai. Nalewki i odwary stanowią kosmetyk do zmywania twarzy. Dzięki bobowi wzrasta siła i masa mięśniowa, wzmacnia kości i ścięgna, dlatego zaleca się go sportowcom, dzieciom niskim i wątłym, osobom starszym. Farmaceutyka wykorzystuje bób do produkcji leków stosowanych w leczeniu choroby Parkinsona.

Sezon na bób jest krótki, a nasiona są bardzo pożywnym, dietetycznym pokarmem, więc dopóki króluje na targowych straganach powinniśmy zajadać się nim i w pełni wykorzystać jego smakowe walory. Najsmaczniejszy jest młody, zielonkawy owoc bobu, ugotowany w osolonej wodzie, podany na ciepło z odrobiną masła. Jednak lista kulinarnych fantazji jest znacznie dłuższa, możemy z bobu przyrządzać zupy, sałatki, placki, dipy, sosy. Dodawać do zapiekanek, omletów, past kanapkowych, łączyć go z ziołami, czosnkiem, cebulą, koperkiem, kminkiem, imbirem, jajkiem na twardo, pomidorami, majonezem, jogurtem.

Świerze, zielone ziarna wrzucamy do osolonego wrzątku i gotujemy do miękkości, aż zmienią kolor na brązowy, kiedy łupinki zaczną pękać, to znak, że jest gotowy. Zaleca się spożywanie bobu ze skórką, ponieważ w łupinach znajduje się substancja wspomagająca trawienie i oczyszczająca jelita. A by uniknąć wzdęć, możemy bób podczas gotowania doprawić kminkiem.

Kupując bób powinniśmy zwrócić uwagę na świeżość, wybierać jasnozielony, twardy, gładki, pozbawiony brązowych plam i przebarwień. W lodówce najlepiej go przechowywać w papierowej torebce, zachowa długo swoją świeżość. Niestety świeży bób jest dostępny, tylko przez kilka tygodni w roku. Później zostaje nam jedynie rozkoszować się marynowanym, suszonym lub mrożonym bobem, więc powinniśmy korzystać z sezonu, gdy króluje na straganach i zajadać się tym smacznym i zdrowym warzywem.

UWAGA.
Jednak nie wszyscy mogą zajadać się bobem, bywają osoby uczulone na ten rodzaj warzywa.

BAKŁAŻAN.

2012-08-20T11:53:00.002+02:00

BAKŁAŻAN
- czyli Psianka podłużna, bo taka jest jego prawidłowa nazwa, jest rośliną z rodziny psiankowatych. Nazywany jest również oberżyną, bakmanem, jajkiem krzewiastym i gruszką miłosną. Wywodzi się z Chin oraz Indii, gdzie jest uprawiany od ponad 4000 lat. Za sprawą handlarzy trafił na stoły Europy z krajów arabskich. Współcześnie jest warzywem globalnym, uprawianym na Dalekim Wschodzie, nad Morzem Śródziemnym, w Ameryce Środkowej i w Chinach. Wydaje owalne, jadalne fioletowoczarne owoce, dorastające do 25 cm długości i ważące do 1 kg. Bakłażany są cenione przez Hiszpanów, Greków, Włochów, są podstawowym składnikiem kuchni śródziemnomorskiej. My również coraz częściej sięgamy po bakłażana, ogólnie dostępnego na półkach supermarketów, z powodu dobroczynnych substancji odżywczych w nim zawartych i niewielkiej ilości kalorii.

Bakłażan poza walorami smakowymi, posiada wiele zalet zdrowotnych, jest nisko kaloryczny, 100g to 28 kalorii. Zawiera dużo soli mineralnych: fosfor, żelazo, magnez, wapń, potas, witaminy A, B2, C, PP, antocyjany, błonnik, karoten, pektyny, niewiele białka i cukru.

Bakłażany obniżają poziom cholesterolu we krwi, przez co zapobiegają miażdżycy tętnic i chorobom układu sercowo-naczyniowego, w związku z tym nie może ich zabraknąć w diecie dla cukrzyków. Bakłażany mają działanie wykrztuśne, korzystnie wpływają na układ kostny i moczowy, leczą dolegliwości żołądkowe, poprawiają przemianę materii. Posiadają właściwości odtruwające, pomocne jest w leczeniu dolegliwości wątrobowych, mają działanie moczopędne, zapobiegają reumatyzmowi, pomagają zwalczać bakterie i wirusy. Bakłażan ma także właściwości odtruwające, dlatego często jest zalecany w diecie po kuracji antybiotykowej.
Bakłażan ze względu na gorzkie substancje smakowe posiada właściwości rozkurczowe i rozluźniające. Zawarte w nim bioaktywne substancje roślinne zwalczają wolne rodniki, łagodzą stany zapalne, przeciwdziałają nowotworom. Ich przeciwnowotworowe właściwości potwierdzają uczeni Amerykańscy, a w Australii produkuje się z bakłażana maść, z powodzeniem leczącą groźnego raka skóry.

Sok z surowego lub gotowanego bakłażana ma bardzo silne działanie antybiotyczne, oraz właściwości pierwotniakobójcze, grzybobójcze, bakteriobójcze, potwierdzające się np. w zwalczaniu grypy. Z pewnością bakłażany można polecić osobom odchudzającym się, diabetykom, chorym na nadciśnienie tętnicze i choroby wieńcowe. Z jego spożycia powinny zrezygnować jednak kobiety w ciąży, dzieci, chorzy z chorobami układu pokarmowego, ponieważ jest ciężkostrawny i powoduje wzdęcia.

Bakłażan jest od lat uznawanym i cenionym afrodyzjakiem, wzmagającym potencję.

W kuchni śródziemnomorskiej i azjatyckiej bakłażany mają swoje zaszczytne miejsce, są chętnie używane do przyrządzania przepysznych potraw. Bez nich nie byłoby zapiekanki moussaka czy gulaszu ratatouille.
Bakłażany możemy gotować, dusić, smażyć, grillować, zapiekać, panierować i faszerować. Podawać na zimno i ciepło, jako zupy, kremy, sosy, dipy, pasty, placki, zapiekanki, frytki, jako dodatek do dań z ryżu, warzyw, mięs, w towarzystwie czosnku, cebuli, bazylii, mozzarelli i pomidorów. Przygotowując bakłażana do smażenia, powinniśmy go posolić, dla zmniejszenia goryczki i zmniejszenia jego chłonności, gdybyśmy tego nie uczynili, ten niskokaloryczny owoc, stałby się kaloryczną bombą.

Kupując powinniśmy wybierać bakłażany dojrzałe, bez przebarwień i plam, z gładką błyszczącą skórką, tworząc z nich wspaniałe smaczne potrawy kulinarne, pieszczące nasze podniebienia.

ŻURAWINA.

2012-08-20T11:52:00.002+02:00

ŻURAWINA
- owoce rośliny z rodziny wrzosowatych, występujące w krajach północnej i środkowej Europy, w Ameryce Północnej i północnej Azji. W Polsce rosnące na torfowiskach oraz borach bagiennych. Znane gatunki w Polsce to żurawina błotna, żurawina drobnolistna. Owocem żurawiny jest mięsista, ciemnoczerwona jagoda. Tę niewielką krzewinkę, rosnącą na torfowiskach i bagnach, zbierano po przymrozkach, gdy bagna były skute lodem, bo tylko w ten sposób można było dojść do miejsc gdzie rosła, ze względu na kwaśny smak nazywano ją polską cytryną.

Żurawina to roślina o szczególnych właściwościach leczniczych, której charakterystyczny cierpko - słodki smak zna chyba każdy. Występuje w północnej części naszego kraju i należy do czołówki roślin o udowodnionych korzyściach prozdrowotnych. Współczesna medycyna poleca ją jako panaceum na wiele schorzeń.

Żurawiny zawierają wodę, tłuszcze, węglowodany, białka, witaminy A, B1, B6, C, E, składniki mineralne: sód, potas, magnez, wapń, fosfor, żelazo, jod, antocyjany, kwasy organiczne: jabłkowy, cytrynowy, chininowy, benzoesowy, błonnik, pektyny, fruktozę, flawonoidy, taniny, glikozydy flawonoidowe.

Medycyna ludowa od setek lat ceni żurawinę jako naturalny środek zaradczy, docenia niezaprzeczalne właściwości dietetyczne i lecznicze tej niewielkiej krzewinki. Zapobiega infekcjom dróg moczowych, zapaleniu pęcherza moczowego, kamicy moczowej, wrzodom żołądka i dwunastnicy, chorobie wieńcowej, leczy jaskrę, paradontozę, choroby przyzębia, zwalcza opryszczkę narządów płciowych, przyspiesza neutralizację trucizn w organizmie.

Żurawina ma działanie antybakteryjne, niszczy bakterie E.coli, bakterie Helikobacter pylori, drobnoustroje wywołujące próchnicę, choroby dziąseł i przyzębia, wzmacnia szkliwo. Zalecana jest dla kobiet w okresie menopauzy, cierpiącym na dokuczliwe uderzenia gorąca czy zaczerwienienia skórne.

Naukowcy dowodzą, że regularne picie soku z żurawiny korzystnie wpływa na serce i zmniejsza ryzyko związane z chorobami krążenia, zapobiega powstawaniu zakrzepów żylnych, rozszerza naczynia krwionośne, zapobiega miażdżycy, pozytywnie wpływa na poziom dobrego cholesterolu, wzmacnia organizm w walce z grypą, a także infekcjami górnych dróg oddechowych, anginą i chronicznym zapaleniu migdałków. Żurawiny chronią organizm przed wolnymi rodnikami, które są przyczyną wielu poważnych chorób, m.in. zaćmy, choroby Parkinsona, Alzheimera oraz reumatyzmu, hamują rozwój komórek rakowych zapobiegając nowotworom.

Zawarte w żurawinie antyoksydanty należą do najsilniejszych, wyciągi z żurawiny niszczą aż 80 % szczepów bakterii odpornych na antybiotyki, co potwierdzają amerykańscy naukowcy. Można stwierdzić że żurawina to naturalny antybiotyk. Niestety, jej właściwości są mało znane większości lekarzy. Zwalcza stany zapalne układu moczowego zdecydowanie skuteczniej niż większość antybiotyków ordynowanych nagminnie leczonym pacjentom.

Żurawina jest nie tylko wykorzystywana w wyrobach leczniczych, te małe pachnące, aromatyczne owoce są prawdziwym hitem kosmetycznym zbawiennym dla naszej skóry. Cenne witaminy i biopierwiastki zawarte w żurawinie odżywiają, nawilżają skórę suchą, przywracają skórze promienny wygląd, regulują ph skóry, poprawiając jej funkcjonowanie. Działa antybakteryjnie, oczyszczająco w kuracji trądzikowej, ujędrnia, wygładza zmarszczki, usuwa wolne rodniki, pobudza produkcję kolagenu, odmładza skórę i całe ciało. W pestkach żurawin występują duże ilości kwasów tłuszczowych Omega 3, Omega 6, Omega 9 regenerujące, nawilżające, wzmacniające skórę. Opóźniają procesy starzenia, zapobiegają powstawaniu plam, rozjaśniają przebarwienia, przywracają skórze witalność i młodość.

Żurawiny ze względu że są dość kwaśne raczej nie nadają się do bezpośredniego spożycia ( chociaż mają swoich smakoszy ), to nadają się na różnego rodzaju przetwory: kisiele, soki, dżemy, konfitury, sosy do sałatek, dodatek do muesli, ciast, koktajli, deserów, do pieczonych mięs i grillowanych serów, do wyrobu win, likierów, nalewek. Żurawinę można suszyć, mrozić, przyrządzać herbatki. Żurawina suszona lub kandyzowana dostępna jest cały rok i stanowi zdrową alternatywę dla tuczących słodyczy.

Mimo swych cennych i dobroczynnych właściwości, żurawiny powinny unikać, jak również nie spożywać osoby cierpiące na kamicę nerkową, osteoporozę, oraz osoby biorące leki przeciwzakrzepowe zawierające warfaryne.

Zamiast objadać się słodyczami lub chipsami w zimowe wieczory, sięgnijmy raczej po paczkę suszonych żurawin, a zaprocentuje to naszym zdrowiem i urodą.

WIŚNIE.

2012-08-20T11:51:00.002+02:00

WIŚNIE

- owoce drzewa wiśniowego z rodziny różowatych. Wiśnie uprawia się na szeroką skalę, głównie dla potrzeb przemysłu spożywczego. Obecnie wiśnie uprawia się niemal w całym świecie, we wschodniej Azji, Japonii, którą nazywa się '' krajem kwitnącej wiśni '', na całym świecie występuje około sześćdziesiąt gatunków wiśni, natomiast w naszym kraju można się jedynie natknąć na dwa rodzaje wiśni.

W lipcu, po truskawkach i malinach przychodzi czas na wiśnie, powinniśmy zajadać się tymi owocami, mającymi zbawienny wpływ na nasz organizm i wygląd. Wiśnie są owocami smacznymi, niskokalorycznymi, orzeźwiającymi, zdrowymi i pełne aromatu lata.

Wiśnie zawierają witaminy: A, B1, B2, C, PP, białko, tłuszcze, węglowodany ( glukozę i fruktozę ), błonnik, kwasy organiczne ( jabłkowy, cytrynowy, oksalowy ), składniki mineralne: potas, wapń, sód, miedz, żelazo, magnez, jod, fosfor.

Od bardzo dawna, co potwierdzają archeologiczne znaleziska w Alpach, medycyna naturalna uznawała i doceniała właściwości lecznicze wiśni. Już 2000 lat temu zjadano ich owoce i doceniano terapeutyczne, przeciwzapalne i przeciwbakteryjne właściwości. Skutecznie stosowano wiśnie w kamicy nerkowej i schorzeniach pęcherza moczowego, w leczeniu dny, jako środek zapobiegający zaburzeniom pracy serca i neurozom.

Napar z suszonych kwiatów stosuje się jako środek napotny przy zapaleniu płuc, zapaleniach górnych dróg oddechowych. Sok z wiśni działa nie tylko antyseptycznie, ale i wykrztuśnie - rozrzedza gęsty śluz i tym samym ułatwia jego odkrztuszanie, do przemywania oczu w zapaleniu spojówek. Ze sproszkowanej kory i drzewa, zaparza się herbatki uspokajające i nasenne, a odwar z młodych gałązek łagodzi bóle reumatyczne.

Wiśnie posiadają wiele właściwości leczniczych, są źródłem naturalnego błonnika, obniżają poziom cholesterolu, obniżają gorączkę, wzmagają apetyt, zapobiegają anemii, stabilizują pracę serca, chronią przed chorobami krążenia, zapobiegają chorobą zwyrodnieniowym stawów, zapobiegają powstawaniu nowotworów, wspomagają pracę nerek.
Kwaśne wiśnie i sok pobudzają procesy trawienne, pobudzają wydzielanie soków żołądkowych, wspomagają oczyszczenie organizmu z toksyn i szkodliwych produktów przemiany materii, mają działanie moczopędne i przeczyszczające, likwidują zaparcia, działają antybakteryjnie i antyseptycznie, uelastyczniają ściany naczyń krwionośnych, poprawiają krążenie w naczyniach włosowatych, zapobiegają powstawaniu skrzepów i żylaków, przeciwdziałają obrzękom, korzystnie wpływają na skórę, neutralizują wolne rodniki i odchudzają.

Sok wiśniowy rozrzedza śluz w stanach zapalnych dróg oddechowych, działa antyseptycznie i wykrztuśnie, pomaga na bezsenność i przyspiesza zasypianie, dzięki dużej zawartości melatoniny naturalnego przeciwutleniacza, który reguluje rytm aktywności i snu. Wiśnie i sok wiśniowy jest skutecznym środkiem zastępczym mocnych leków nasennych.

Wszystkim znana alkoholowa nalewka wiśniowa jest rewelacyjnym środkiem dezynfekującym nasz organizm w infekcjach, przeziębieniach, gorączce, jest lekiem na niestrawność, usuwa znużenie. Stosowana zewnętrznie przynosi ulgę w bólach mięśni.

Wiśnie znalazły szerokie zastosowanie w kosmetyce, odżywiają, koją, regenerują i nawilżają naszą skórę, udrażniają pory skórne, oraz włosy. Wiśnie wykorzystuje się do produkcji, mydeł, szamponów, olejków do kąpieli, balsamów do ciała i ust, peelingów. Chronią również skórę przed promieniowaniem UVA i UVB, opóźniając procesy starzenia skóry, spowalniają powstawanie zmarszczek.

Wiśnie możemy spożywać na surowo lub jako dodatek do ciast i deserów. Możemy przyrządzać z nich przetwory, świeże owoce można suszyć, mrozić i kandyzować. Mimo to zachowują swoje lecznicze właściwości przygotowane z nich kompoty, soki, dżemy, konfitury, wina, nalewki i likiery.

Wiśnie, owoce, soki i przetwory powinniśmy jeść, zamiast łykać szkodliwe dla zdrowia tabletki. Powinny być podstawowym składnikiem całorocznej diety, cennej i zbawiennej dla naszej urody i zdrowia.

WINOGRON.

2012-08-20T11:50:00.002+02:00

WINOGRONA
- owoce winorośli, pnącza z czepnymi wąsami z rodziny winoroślowatych, dających najsmaczniejsze owoce, uprawiane od najdawniejszych czasów. Już Hipokrates doceniał właściwości winogron, leczył nimi choroby układu pokarmowego, zaparcia, skaleczenia i rany, porównywał ich właściwości do właściwości miodu. Dawniej leczono nimi choroby układu pokarmowego, zaparcia, skaleczenia i rany.

Do naszego kraju winogrona trafiły za sprawą Krzyżaków, którzy sprowadzili je w XIII wieku. Od tego czasu cieszą nasze podniebienia i są głównym składnikiem wyśmienitych win gronowych.

Winogrona są naturalną skarbnicą znakomitych substancji regenerujących i oczyszczających organizm. Zawierają witaminy B, C, D, E, PP, mikroelementy: żelazo, wapń, bor, potas, magnez, miedz, 17 aminokwasów, są bogate w łatwo przyswajalne węglowodany, glukozę i fruktozę, a także w kwasy owocowe (AHA), olejki, garbniki i enzymy.

Winogrona zwalczają wolne rodniki, które są sprawcami wielu chorób serca, miażdżycy i układu naczyniowego, odtruwają, dotleniają organizm. Mają właściwości regenerujące, moczopędne, wspomagające nerki i wątrobę, w niestrawnościach, kamicy żółciowej i schorzeniach skóry, chronią przed niewydolnością naczyń krwionośnych, likwidując żylaki, obrzęki, drętwienia, mrowienia nóg, chronią przed osteoporozą.

Miąższ winogron jest bogatym źródłem kwasów owocowych ( mrówkowy, cytrynowy, jabłkowy ), które złuszczają naskórek, likwidują przebarwienia, skutecznie i szybko poprawiają wygląd naszej skóry.

W skórkach i szypułkach winogron znajdują się polifenole - przeciwutleniacze zapobiegające zawałom serca, nowotworom, osadzaniu się tłuszczu w naczyniach krwionośnych, chronią przed promieniowaniem słonecznym, zanieczyszczeniami powietrza, dymem tytoniowym.

Wyciąg z pestek winogron wzmacnia naczynia krwionośne i zapobiega ich pękaniu, zapobiega podrażnieniom i starzeniu się skóry.

Olej z pestek winogron jest bogaty w niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe, powoduje obniżenie „złego" cholesterolu LDL we krwi, zmniejsza ryzyko wystąpienia choroby wieńcowej, zapobiega utracie wody z naskórka, odżywia, regeneruje cerę suchą.

Świeże owoce winogron powinny zajadać osoby przemęczone, wyczerpane nerwowo, cierpiące na nadciśnienia tętnicze, reumatyzm, choroby skóry. Winogrona przywracają równowagę kwasowo-zasadową, przyspieszają wydalanie toksyn z organizmu, wspomagają leczenie anemii. Ciemne winogrona są zdrowsze od jasnych, ponieważ mają działanie przeciwbakteryjne i przeciwwirusowe. W skórce winogron występuje składnik - resveratrol, który ma działanie antyrakowe. Z ostrożnością powinni je spożywać cukrzycy, ponieważ zawierają duże ilości glukozy.

Winogrona znalazły szerokie zastosowanie w kosmetyce, nadając świeżość, nawadniając i upiększając naszą cerę i skórę, likwidując zmarszczki. Najnowsze badanie dowodzą ich skuteczności w walce z promieniowaniem słonecznym UVA i UVB.

Polecam oczyszczającą i orzeźwiającą kąpiel odtruwającą organizm i oczyszczającą skórę. Do wanny z gorącą wodą wrzucamy garść świeżych liści winogron, czekamy chwilę, aż się zaparzą. I zażywamy do woli relaksującej, odprężającej, poprawiającej samopoczucie kąpieli.

Winogronowa maseczka odmładzająca: po prostu nakładamy na twarz pokrojone połówki owoców, po 20 minutach spłukujemy letnią wodą.

Maseczka dla suchej cery: ucieramy winogrona z miodem, mąką ziemniaczaną, dodajemy łyżeczkę oleju winogronowego. Nakładamy na 20 minut na twarz, po czym spłukujemy letnią wodą.

Maseczka intensywnie regenerująca: rozgniecione owoce wymieszaj z łyżką mąki ziemniaczanej lub miodem i żółtkiem jajka. Nałóż na twarz, szyję i dekolt, po 20 minutach zmyj letnią wodą. Taka maseczka rozpromienia, rozjaśnia i ujędrnia naszą cerę.

Winogrona są tak smacznymi i wartościowymi owocami, że najchętniej jadamy je na surowo. Jednak mają więcej zastosowań kulinarnych. Możemy dodawać je do deserów, ciast, tortów, sałatek warzywnych i owocowych, mięs, a w szczególności wyrabiać z nich przepyszne likiery i wina.

Suszone winogrona - czyli rodzynki zaliczane do bakalii, możemy spożywać surowe lub jako dodatek do deserów, ciast, lodów, sałatek, mięs i alkoholu. Rodzynki są bardzo słodkie, zawierają dużo fruktozy, błonnika, witaminy z grupy B, C, E, składniki mineralne: potas, magnez, cynk, bor, żelazo, wapń. Rodzynki pomagają w zaparciach, menopauzie, koncentracji umysłu, zwalczają wolne rodniki, wzmacniają serce, wygląd naszej skóry i wzmacniają ogólną odporność organizmu.

Wszystkim zalecane jest wypicie lampki wyśmienitego winogronowego wina do obiadu, wspomagającego trawienie.

TRUSKAWKI.

2012-08-20T11:49:00.000+02:00

TRUSKAWKI
- roślina z gatunku różowatych, powstała ze skrzyżowania dwóch gatunków poziomki, wielkoowocowej i ananasowej nazwane po prostu truskawką. Jest rośliną uprawianą prawie we wszystkich krajach świata, ze względu na jadalne owoce. Największym producentem truskawek są Stany Zjednoczone, Hiszpania, Turcja i Rosja. Uprawiana jest również w naszym kraju, ale Polska znajduje się dopiero na 7 miejscu na świecie.

Truskawka jest kopalnią witamin, mikroelementów oraz cennym lekiem i regulatorem naszego organizmu. Truskawki

wspaniałe owoce cieszące nasze podniebienia, wzmacniają nasz organizm, chronią przed anemią, mają właściwości

oczyszczające jelita z resztek pokarmu, odtruwające poprzez spalanie tłuszczów, regulujące przemianę materii, pomagają

zwalczać cellulit.

Szklanka tych smacznych słodkich owoców to tylko 45 kalorii. Truskawki zawierają dużo witaminy C, więcej niż grejpfrut i cytryna ,witaminy A, B1, B2, B3 ( PP ), B6, B12, E, węglowodany, błonnik, flawonoidy, antocyjany, kwas foliowy, składniki mineralne: wzmacniający kości wapń, krwiotwórcze żelazo, uspakajający magnez, regulujący metabolizm fosfor, potas, miedz, sód, wzmacniający włosy i paznokcie cynk, chroniący narządy wewnętrzne mangan, selen.

Te słodkie przepyszne owoce poleca się również w schorzeniach wątroby, nerek, kamieniach moczowych i żółciowych, w walce z reumatyzmem i artretyzmem. Zawarte w nich składniki mineralne wzmacniają kości, zęby, poprawiają pracę mięśni.

Medycyna ludowa ceni i wykorzystuje truskawki od dawna, napary z liści truskawek przy niedokrwistości, szkorbucie, kamicy żółciowej, a medycyna oficjalna potwierdza ich działanie. Do celów leczniczych wykorzystuje się wszystkie części tej rośliny: owoce, liście i korzenie. W przeziębieniach zaleca się herbatkę z kwiatów i liści truskawki. Świerze umyte liście przykłada na rany i wrzody, sok i miąższ owoców stosuje w leczeniu egzemy, likwidacji piegów i plam, w walce z wągrami.

Truskawki są owocami dietetycznymi, zawarta w nich bromelina przyspiesza spalanie tłuszczów i węglowodanów, sprzyjają w walce z nadwagą i są ważnym składnikiem diety antycellulitowej.

Napar z liści truskawek: liście truskawek, zalewamy wrzącą wodą, odstawiamy pod przykryciem na 10 minut, przecedzamy. Napar stosujemy w anemii, przy niedokrwistości, kamicy żółciowej, szkorbucie, naparem pukamy również gardło kilka razy dziennie.
Wszyscy powinniśmy spożywać truskawki niezależnie od wieku i stanu zdrowia. Zaleca się je nawet cukrzykom, bo zawierają glukozę i fruktozę łatwo przyswajalne cukry. Truskawki wspomagają profilaktykę nowotworową, dzięki zawartości kwasu elegonowego, który neutralizuje substancje rakotwórcze zanim przenikną do DNA.

W kosmetyce docenia się zdrowotne właściwości truskawek w celu poprawienia urody i pielęgnacji skóry przesuszonej, zniszczonej i łuszczącej się. Truskawki posiadają właściwości bakteriobójcze, ściągające, wybielające, nawilżające, odżywczo i odświeżająco wpływają na stan naszej cery i włosów. Znajdziemy je w wielu kosmetykach mydłach, szamponach, żelach, kremach, maseczkach i perfumach. Są cennym składnikiem kremów likwidujących przebarwienia skóry, kremów do opalania posiadają naturalne blokery promieni UVA i UVB.

Maseczka rozświetlająca z truskawek: rozdrobnić 100 g truskawek, dodać 2 łyżki jogurtu naturalnego i kilka kropli cytryny. Wymieszać i nałożyć na twarz na 15 minut, potem zmyć letnią wodą.

Maseczka przeciwzmarszczkowa z truskawek: rozgnieść 100 g truskawek i połączyć z łyżką oleju. Nałożyć na twarz na 20 minut, potem zmyć letnią wodą.
Co roku z utęsknieniem wyczekujemy wyjątkowo krótkiego sezonu truskawkowego, który zaczyna się w czerwcu, a kończy już w połowie lipca. Zjadajmy więc jak największe ilości tych wyśmienitych, słodkich, soczystych owoców o niepowtarzalnym smaku i aromacie, aby nasz organizm cieszył się dobroczynnym ich wpływem.

Najlepszym prezentem dla naszego organizmu będzie zjadanie na czczo smakowitych truskawek. Kuszą smakiem i zapachem, a odpowiednio przyrządzone nadają się do każdej potrawy. Owoce nadają się do bezpośredniego spożycia i na przetwory. Z owoców truskawki wytwarza się dżemy, kompoty oraz mrożonki, a liście suszy na herbatkę. Z owoców można przyrządzać desery, ciasta drożdżowe, biszkoptowe, lody, koktajle, sorbety i wiele innych smacznych specjałów.

Truskawki to doskonały afrodyzjak - wpływają korzystnie na siły witalne i sprawność seksualną, ich kształt, kolor sprawia że kojarzą się z miłością.

Bardzo rzadko zdarza się że truskawki uczulają, jednak kobiety karmiące, małe dzieci, osoby uczulone na truskawki lub na salicylany w nich zawarte, powinny się ich wystrzegać, aby uniknąć alergii pokarmowej, pokrzywki lub biegunki.

ŚLIWKI.

2012-08-20T11:47:00.002+02:00

ŚLIWKI
- owoce pestkowe o kolorze zielonym, żółtym, fioletowym lub niebieskim i rodzaj krzewów i drzew z rodziny różowatych. Znane już w starożytności i uprawiane niemal w całym świecie. Wyróżnia się około 6 tysięcy gatunków śliw amerykańskich, japońskich, euroazjatyckich, należących do grup takich jak renklody, węgierki, damaszki, lubaszki, mirabelki.

Śliwki są niedocenianym owocem dbającym o nasze zdrowie i urodę. Zawierają witaminy A, B1, B2, B3, B6, C, E, K, błonnik, kwasy organiczne, składniki mineralne potas, wapn, żelazo, magnez, fosfor.

Śliwki mają bardzo silne działanie antyoksydacyjne, zmniejszają ryzyko rozwoju nowotworów. Dzięki dużej zawartości błonnika pobudzają perystaltykę jelit oraz wymiatają zalegające resztki pokarmu i przemiany materii. Mają właściwości przeciw utleniające i przeciwdziałające zaparciom, spożywanie 4 śliwek dziennie, może nas uchronić przed rakiem jelita grubego. Śliwki działają również przeciwmiażdżycowo, korzystnie wpływają na serce, hamują wchłanianie cholesterolu. Działają kojąco na układ nerwowy i poprawiają samopoczucie.

Są niezastąpionymi owocami w diecie odchudzającej, mimo znacznej kaloryczności, dają uczucie sytości, oczyszczają jelita, hamują wchłanianie cukrów i cholesterolu, przyspieszają metabolizm, poprawiając trawienie.

Najlepsze są świeże śliwki zjadane na surowo, jednak nie ustępują im w niczym śliwki suszone, zawierające kilkakrotnie więcej witaminy A i błonnika - zawierają jednak 3 razy więcej kalorii !

Śliwki przedłużają młodość, zawierają składniki niezbędne dla prawidłowej pielęgnacji naszej skóry i włosów. W związku z tym znalazły zastosowanie w kosmetyce, zawarte w nich przeciwutleniacze opóźniają procesy starzenia, likwidują zmarszczki, uszczelniają naczynia krwionośne, szczególnie poleca się je osobą o cerze naczyniowej.

Śliwkowa domowa maseczka: po prostu rozgnieć dojrzałe śliwki i wymieszaj z ubitą pianą z jednego jajka. Nałóż na twarz i szyję na 20 minut, po czym zmyj letnią wodą. Taka maseczka oczyszcza, zwęża pory i wygładza zmarszczki.

Śliwki są doskonałą przekąską, możemy je przetwarzać, mrozić, suszyć. Przyrządzać z nich kompoty, powidła, dżemy, konfitury. Dodawać do ciast, deserów, sałatek warzywnych, przyrządzać marynaty, nalewki i wódkę śliwowicę. Któż nie zajadał się wyśmienitymi knedlami ze śliwką ?

Śliwki to nasze krajowe owoce, wszędzie dostępne w sezonie letnim nie zapominajmy o tym i cieszmy się ich smakiem, aromatem i cennymi właściwościami leczniczymi dla naszego zdrowia i urody.

POZIOMKI.

2012-08-20T11:44:00.000+02:00

POZIOMKI
- owoce bardzo słodkie i aromatyczne, byliny z rodziny różowatych, dziko rosnącej w Azji, Ameryce Północnej i Europie, a także uprawianej w wielu krajach świata w tym również w Polsce.

Poziomki zawierają sole mineralne: wapń, żelazo, kobalt, fosfor, garbniki, flawonoidy, bardzo dużo witaminy C, witaminy A, B1, B2, B6, E, K, PP, wartościowe kwasy organiczne: jabłkowy, szczawiowy, winny, chinowy oraz salicylowy, węglowodany, flawonoidy, antocyjany, olejki eteryczne.

Ich liście i owoce stosuje się pomocniczo w miażdżycy naczyń, nadciśnieniu, kamicy żółciowej i nerkowej, niektórych drobnych chorobach skóry.

Poziomki te dziko rosnące są rośliną leczniczą, owoce, liście, korzenie, znalazły zastosowanie w leczeniu wielu chorób. Są cenione w leczeniu zapalenia wątroby, w schorzeniach układu moczowego, nerek, w schorzeniach żołądkowych, wzmacniają organizm. Owoce pomagają w leczeniu gruźlicy, artretyzmie, reumatyzmie, mają działanie przeciw bólowe i przeciw gorączkowe.

Wywar z liści stosuje się do płukania jamy ustnej w bólach gardła, poparzeniach, w tym słonecznych i zadrapaniach, mają działanie przeczyszczające. Napar z liści pomaga w nadciśnieniu tętniczym, miażdżycy naczyń krwionośnych, wspomaga apetyt, w zaburzeniach przemiany materii, zaparciach, hemoroidach.

Poziomki są niskokaloryczne, regulują przemianę materii dlatego zaleca się je w dietach odchudzających, jak również w cukrzycy, zmniejszają poziom cholesterolu we krwi.
Zawierają antocyjany, bardzo silne przeciwutleniacze, wpływające korzystnie na nasze zdrowie, spowalniając procesy starzenia i zmniejszając ryzyko zachorowania na nowotwory, dzięki czemu poziomki uznaje się za najzdrowsze owoce świata.

Znalazły zastosowanie w kosmetyce, w pielęgnacji cery naczyniowej, tłustej i trądzikowej. Poziomki odświeżają, odżywiają, oczyszczają, wybielają cerę, zwężają pory, zapobiegają powstawaniu zmarszczek.

Poziomkowa maseczka: garść poziomek rozgnieść, dodać kilka kropel soku z cytryny, wymieszać nałożyć na twarz. Zmyć letnią wodą po 20 minutach.

Z poziomek wytwarzamy kompoty, soki, dżemy, marmolady, kruszony, wina. Dodajemy do deserów, lodów, ciast.

Najlepsze poziomki to te zerwane prosto z krzaka, jednak w procesie rozwoju cywilizacji i różnych chorób odzwierzęcych lepiej się powstrzymać od zjadania ich prosto z krzaczka, aby zapobiec zarażeniu się tasiemcem lisim, lepiej opłukać je pod letnią bieżącą wodą i dopiero konsumować.

Poziomki mogą również uczulać w związku z dużą zawartością kwasu salicylowego, objawia się to obrzękiem języka i wysypką skórną. Nie zaleca się alergikom.

CZARNA PORZECZKA.

2012-08-20T11:42:00.000+02:00

CZARNA PORZECZKA

- owoc krzewu z rodziny agrestowatych, o charakterystycznym, intensywnym zapachu i smaku. Ojczyzną porzeczki jest Europa i Azja. Jej orzeźwiające właściwości w XV wieku docenili Francuzi rozpoczynając uprawę tego niezwykłego krzewu. Również w Polsce porzeczka występuje w stanie dzikim, jest również uprawiana na działkach i w przydomowych ogródkach.

Czarna porzeczka zawiera trzy razy więcej witaminy C niż cytryna! Już pół szklanki tych cennych owoców pokrywa dzienne zapotrzebowanie dorosłego człowieka na
witaminę C.

Jest najwspanialszym źródłem wielu niezbędnych do funkcjonowania organizmu witamin - A, B, B5, K, PP , biotyny, kwasu foliowego, soli mineralnych: potas, żelazo, fosfor, wapń, magnez, mangan, bor, cynk i jod. Zawiera pektyny neutralizujące substancje toksyczne, przeciwzapalne antocyjany, błonnik regulujący trawienie i pracę jelit, olejki eteryczne o właściwościach antyoksydacyjnych i antybakteryjnych. Tyle cennego zdrowia i zaledwie 45 kcal w 100 g.

Czarna porzeczka jest niezwykle cenną rośliną leczniczą. W celach leczniczych wykorzystuje się zarówno owoce jak i liście czarnej porzeczki.
Owocami z czarnej porzeczki wspomożemy leczenie wątroby, nerek, oczyścimy organizm z toksyn, wzmocnimy układ odpornościowy, obniżymy ciśnienie tętnicze, wzmocnimy serce. Zapobiegają przeziębieniom, chorobom reumatycznym, zwalczają uczucie zmęczenia, wzmacniają i uelastyczniają naczynia krwionośne, regulują prace układu pokarmowego, przyspieszają przemianę materii, zmniejszają ryzyko zachorowania na nowotwory. Wspomaga leczenie i ataki astmy, wzmacnia układ immunologiczny, poprawia sprawność umysłową, zwiększa koncentrację, zapobiega prostacie.

Herbatka z liści ma korzystny wpływ na pracę nerek i przyspiesza wydalanie toksyn z organizmu. Jest stosowana jako środek ściągający, przeciwzapalny, przeciwbiegunkowy.
Wyciągi z liści działają przeciwzapalnie, zmniejszają obrzęki, poprawiają krążenie i pracę serca, zwiększają wydalanie moczu i produkty przemiany materii, hamują rozwój drobnoustrojów przewodu pokarmowego. Zaleca się je w miażdżycy, dnie, otosklerozie, nieżytach żołądka, biegunkach, kolkach, kamicy dróg moczowych, przewlekłych nieżytach pęcherza, migrenie.

Odwar z liści ma działanie ściągające i przeciwbakteryjne stosuje się go do płukań, przemywań i okładów w skazie limfatycznej, chorobach skórnych i wysypkach. Zmiażdżone lub zgniecione liście pomogą nam jako okład na trudno gojące się rany żylakowe, drobne zranienia, czy ukąszenia owadów.

Czarne porzeczki mają również zbawienny wpływ na naszą urodę, przyspieszają procesy odnowy skóry, wzmacniają naczynia krwionośne, zwalczają wolne rodniki i opóźniają procesy starzenia, odżywiają i nawilżają naskórek. Skóra zachowuje jędrność i młody wygląd. Znajdziemy wiele kosmetyków z czarną porzeczką: kremów, maseczek, peelingów, toników, szamponów czy perfum z nutą zapachową czarnej porzeczki. Aby poprawić stan skóry można jeść świeże owoce, ale również przygotowywać z nich maseczki i peelingi.

Owoce czarnej porzeczki można spożywać na surowo, wzbogacając organizm o bezcenne składniki odżywcze, można spożywać również przetworzone bo zachowują swoje właściwości. Przygotowujemy z nich soki, kompoty, dżemy, konfitury, sosy, nalewki, wonne wina. Porzeczki możemy mrozić lub suszyć. Dodawać je do ciast, sałatek, deserów i mięs.

Czarną porzeczkę doceniają zielarze i lekarze od wielu lat, a my jakbyśmy zapomnieli o tym dobroczynnym owocu, którego nazywa się Eliksirem młodości i z którego bogactwa powinniśmy zacząć czerpać korzyści dla własnego cennego zdrowia.

PORZECZKI.

2012-08-20T11:41:00.000+02:00

PORZECZKI BIAŁA i CZERWONA
- rodzaj krzewów z rodziny agrestowatych, rozpowszechnionych w Europie. W Polsce sadzone na działkach i w przydomowych ogródkach.
Porzeczki zawierają mnóstwo cennych składników dla naszego organizmu i właściwości lecznicze. Głównym składnikiem jest duża zawartość witaminy C, oraz witaminy z grupy B, E, PP, składniki mineralne: potas, miedź, wapń, żelazo, pektyny i flawonoidy.
Czerwone porzeczki pobudzają apetyt i lekko przeczyszczają. Neutralizują działanie wolnych rodników i tym zapobiegają powstawaniu nowotworów i chorób układu krążenia. Działają wzmacniająco i zwiększają odporność organizmu, zalecane w rekonwalescencji i długich wyniszczających organizm chorobach. Obniżają temperaturę, uszczelniają i uelastyczniają naczynia krwionośne, wzmacniają serce, normalizują ciśnienie tętnicze, zapobiegają miażdżycy. Zaleca się stosowanie w awitaminozie, biegunce, chrypce, niedokrwistości.
Porzeczki białe i czerwone walczą z procesami starzenia, zapewniając skórze zdrowy koloryt, zapobiegając pękaniu naczynek i neutralizując wolne rodniki.
Znajdujące się w nich antocyjany działają jak naturalny detoks, do tego smaczny i zdrowy. Przygotowana z nich maseczka pomaga oczyścić cerę tłustą i trądzikową.
Porzeczki spożywamy na surowo, również nadają się do przygotowywania przetworów soków, dżemów, kompotów, win i nalewek.