Foto Blog Drzewa Polski

Arboretum Bolestraszyce

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Tue, 12 May 2026 20:44:00 +0000

Arboretum Bolestraszyce to kolejne piękne, zielone, parkowe arboretum, które odwiedziłem i z przyjemnością polecam. Byłem tam w poprzedni weekend, więc zdjęcia przedstawiają wiosenne klimaty. Część roślin już kwitła, jedno dopiero rozwijały pąki, a niektóre jeszcze nie wybudziły się z zimowego snu. Arboretum Bolestraszyce to najbardziej oddalony ogród dendrologiczny na południowo-wschodnie krańce Polski. Leży nad Przemyślem, blisko autostrady A4. Dojazd jest możliwy dobrymi, asfaltowymi drogami.

Arboretum pierwotnie utworzone było na terenie historycznego założenia dworsko-ogrodowego, w którym w połowie XIX wieku mieszkał i tworzył malarz Piotr Michałowski. Ogród obecnie należy do Zakładu Fizjografii i Arboretum Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Przemyślu.

Arboretum zostało założone w 1975 roku i zajmuje powierzchnię 25 ha, co przy największych naszych arboretach może wydawać się małą powierzchnią, ale nie jest to prawda. Mnogość ścieżek i zakątków oraz bogata zgromadzona kolekcja bylin, drzew i krzewów sprawia, że aby zwiedzić wszystkie te miejsca trzeba poświęcić kilka godzin na spacery. Ale warto. Miejsce jest ślicznie urządzone i może być inspiracją dla wielu kompozycji ogrodowych z motywami skalnymi i wodnymi. W Arboretum zgromadzono kilka tysięcy gatunków, odmian, form roślin w kolekcjach m.in. dendrologicznej, pomologicznej, roślin wodnych, bagiennych, rzadkich, zagrożonych, ginących i chronionych we florze polskiej, roślin z rodziny wrzosowatych oraz szklarniowych, użytkowych i biblijnych. Generalnie dla każdego coś pięknego. Na terenie mamy też kilka punktów gastronomicznych.

Pokażę teraz jeszcze kilkadziesiąt fotek z różnych części tego ogrodu, aby zachęcić do odwiedzenia arboretum:

Prawda, że ślicznie tam jest? Przedstawię teraz część kolekcji i rarytasów, które udało mi się wychwycić. Dużo rzadkich odmian i gatunków drzew i krzewów:

Topola biała

Topola Wilsona

Leszczyna turecka

Mamutowiec olbrzymi

Różanecznik "Album Novum"

Powojnik włoski

Kalina Siebolda

Berberis panlanensis

Dąb kaukaski

Aukuba japońska "Variegata"

Mahoberberys (Mahoberberis miethkeana) - hybryda mahonii i berberysu

Cyprys arizoński

Bergenia "Pink Dagonfly"

Epimedium czerwone

Azalia "Georg Arends"

Edgewortia papierodajna

Tulipanowiec amerykański "Fastigiatum"

Judaszowiec chiński

Dereń kwiecisty "Rainbow"

Fontanezja chińska

Dereń kwiecisty

Okólkowiec czteropłatkowy

Kalina koreańska

Kłokoczka południowa

Kalina śliwolistna

Obiela wielkokwiatowa

Dereń lekarski

Sosna Schwerina

Trzmielina ostrolistna

Magnolia pośrednia

Berberys krótkoszypułkowy

Jabłoń domowa 'Kandil Synap"

Wierzba wspaniała

Kalina bodnateńska

Modrzew japoński "Blue rabbit"

Grujecznik wspaniały

Lilak zwisający

Lilak pierzasty

Torreja orzechowa

Kalina angielska

Wierzba sachalińska

Pszonak pieniński

Kalina budlejolistna

Głóg soczysty

Suchodrzew wiotki

Na koniec chciałem dodać, że warto odświeżyć tabliczki z nazwami roślin, czasami już pospadały z gałązek albo ich w ogóle nie było. W takich edukacyjnych miejscach to bardzo ważne. I jeszcze jedno - teren po prawej stronie wejścia jest do lepszego zagospodarowania. Te wolne przestrzenie, zaraz po starcie zwiedzania, to nie najlepszy pomysł. Ale to tylko łyżeczka dziegciu w beczce miodu. Turysta, amator przyrody tego nie zauważy. Ja wiele takich miejsc już zwiedziłem więc mam porównanie i lubię perfekcję.

Klon polny 'Postelense'

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Thu, 07 May 2026 21:22:00 +0000

Klony polne są coraz częściej wykorzystywane w miastach przez zieleń miejską do nowych nasadzeń. Są dość odporne na coraz częściej występujące okresy suszy i radzą sobie z przymrozkami. Ciekawą i bardzo dekoracyjną właśnie teraz odmianą jest klon polny 'Postelense' (Acer campestre 'Postelense'). Jego małe, dłoniaste, 5-klapowe liście są złotożółte na wiosnę, a potem stają się złotozielone. Co ciekawe ogonki liściowe staną się wkrótce czerwonawe. Jak widać na zdjęciach klon polny 'Postelense' rozpoczął kwitnienie, a jego żółte kwiaty zlewają się barwami z pierwszymi liśćmi.

Ważne jest to, że do pełnego wybarwienia liści potrzebuje on słonecznego stanowiska. W cieniu jego liście stają się zielonkawe. Warto oto zadbać, aby uzyskać maksymalny akcent kolorystyczny w ogrodzie.

Warto jeszcze dodać, że nazwa tej odmiany pochodzi od parku w Postolinie w gminie Milicz (woj. dolnośląskie), założonego w XIX wieku przez Heinricha von Salischa, w którym to została znaleziona w XIX wieku. Odmiana rośnie góra do 8 metrów wysokości i nadaje się do małych ogrodów.

Platan klonolistny z Łańcuta

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Mon, 04 May 2026 21:57:00 +0000

Zazwyczaj we wszelkich opowieściach i relacjach z przepięknego parku w Łańcucie, który otacza tamtejszy zamek, pojawia się kilka wiekowych i majestatycznych drzew w tym aleja buków purpurowolistnych, historyczna aleja lip, tulipanowiec amerykański, miłorząb dwuklapowy (prawdopodobnie najstarszy w Polsce), magnolia pośrednia i ogromny platan klonolistny na wewnętrznym dziedzińcu zamku. Wejście na zamek jest płatne, więc pewnie nie każdy go spotyka. Jego wiek szacuje się na 250 lat.

Jeśli ktoś nie wchodzi na zamek, a odwiedza tylko otaczający go park to natknie się na inne drzewo platana klonolistnego (Platanus × acerifolia). Zapewne posadzone w tym samym okresie. Wg mnie to TOP 10 najwyższych platanów w Polsce. Jest wyższy od opisywanego tu na blogu kilka lat temu platana z Brzegu Dolnego. Niestety nie mierzyłem jego obwodu (dane w necie sprzed 5 lat wskazują, że jest to jeden z największych platanów w woj. podkarpackim i ma on obwód pnia 683 cm, wysokość 32 metry, a jego wiek szacuje się około 240 lat). Pokażę zaraz, ile ma on wg moich pomiarów wysokości z dość dobrym przybliżeniem.

Platan ten rośnie za zamkiem na drodze w kierunku stawu. Rzuca się od razu w oczy jego majestatyczny pokrój. Cudo. Sami zobaczcie:

Wróćmy teraz do moich pomiarów wysokości tego platana.

Ja na tym zdjęciu oryginalnie w dużej rozdzielczości mam wysokość 200 px a mierzę 180 cm wzrostu. Serio jestem tam :-) - drugie zdjęcie to zbliżenie z poprzedniego zdjęcia dlatego jest nieostre. Platan ma 3580 px - zatem jest wyższy ode mnie 17,9 raza. 180 cm x 17,9 daje 32,2 metra, wynik bardzo zbliżony do tego co podają dane z internetu. Podsumowując - niezły olbrzym

Dziwne, że nie jest pomnikiem przyrody. Nie widziałem, żadnej tabliczki.

Morwa biała wypuszcza pąki kwiatowe

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Wed, 29 Apr 2026 21:43:00 +0000

Końcówka kwietnia to początek wegetacji dla popularnej u nas - szczególnie na Mazowszu - morwy białej (Morus alba). Te drzewa wypuszczają pąki kwiatowe przed rozwojem liści. Kwiaty jak widać są zielonkawe i mają postać krótkich, zwisających kłosów. W tym sezonie będę ją obserwowal do momentu zawiązania owoców.

Lipa szerokolistna wcześniej zaczyna wegetację niż lipa drobnolistna

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Sun, 26 Apr 2026 19:40:00 +0000

Dziś kolejny odcinek porównujący dwie najpopularniejsze u nas lipy. I od razu pytanie, która lipa wcześniej rozpoczyna wegetację? Lipa drobnolistna czy lipa szerokolistna? Ostatnie dekada kwietnia to najlepsza pora na obserwację.

Lipa szerokolistna (Tilia platyphyllos) już wypuściła pierwsze licie. Gałązki już się zielenią. Ta zieleń jest świeża i soczysta. W sumie to oczywiste, gdy się wie, że lipa szerokolistna kwitnie wcześniej o ok. 10-14 dni od lipy drobnolistnej. Żeby kwitnienie się rozpoczęło to musi minąć określona liczba dni od startu wegetacji.

Zobaczcie zdjęcia liści lipy szerokolistnej z mijającego tygodnia:

Lipa drobnolistna (Tilia cordata) dopiero otwiera pąki. Ba - część pąków jest nabrzmiała, ale nie wypuściła jeszcze pierwszych liści. Gałązki na stronie nasłonecznionej i w wyższych partiach drzewa otworzyły pąki i wypuściły część liścia. Ewidentnie widać różnicę w tempie rozwoju liści. Lipa drobnolistna później rusza z wegetacją. To ważna cecha ułatwiająca rozpoznanie i rozróżnienie tych drzew.

Zobaczcie zdjęcia liści lipy drobnolistnej z mijającego tygodnia:

Pigwa czy pigwowiec?

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Sat, 25 Apr 2026 21:47:00 +0000

Na koniec kwietnia pojawiają się wpisy w social mediach z zachwytem opisujące kwitnące pigwy. Jedno spojrzenie na kwiaty i już widać, że rośliny na zdjęciach to nie są pigwy. Kwiat pigwy wygląda inaczej. Ale nie to jest clue błędnego rozpoznania. Pigwy kwitną pod koniec I dekady maja. Te pomarańczowe albo czerwonawe kwiaty rozwijające się teraz to są pigwowce (Chaenomeles). Pigwowce są najczęściej niewysokimi krzewami bardzo rozrastającymi się na boki. Te najczęściej sadzone nie kwitną na różowo. A właśnie na różowo dopiero za 10 dni zakwitną drzewa pigwy (Cydonia). Drzewa - pigwa jest drzewem o dużych jabłkowatych bądź gruszkowatych owocach. Pigwa kształtem (pokrojem) przypomina średniej wielkości drzewa jabłoni.

Pigwowiec kwitnie teraz i wygląda tak:

Pigwa kwitnie w maju i wygląda tak:

Widać duże różnice, nieprawdaż?

Laurowiśnia na żywopłot?

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Tue, 21 Apr 2026 20:05:00 +0000

5 lat temu pisałem o mrozoodporności laurowiśni wschodniej (Prunus laurocerasus). Wtedy wnioski wyciągałem po zimie z mrozami dochodzącymi do -18°C. Ta zima była gorsza. U nas mrozy przekroczyły -20°C i stało się coś złego. Wszystkie okoliczne laurowiśnie rosnące na otwartym terenie zostały porażone. Te młode, sadzone w poprzednim sezonie, nie będąc okryte przemarzły niemal do linii śniegu. Czekałem trochę po zimie z tym wpisem obserwując te uszkodzone rośliny i na razie słabo to wygląda. Podczas gdy laurowiśnie osłonięte i te rosnące na zacisznych stanowiskach już wypuszczają pąki kwiatowe to te przemarznięte dalekie są od startu wegetacji. Wiele osób je mocno przycięło pozbywając się przemarzniętych pędów. One pewnie odbiją, jak się zrobi cieplej, ale już stracą kilka sezonów, aby nadrobić straty. Dam znać za kilka tygodni, jak z tym odbijaniem będzie.

Gdzieś w necie przeczytałem taki marketingowy slogan "Jeśli marzy Wam się gęsty, zimozielony żywopłot, który zasłoni ogród od ulicy, sąsiadów i wiatru, to laurowiśnia będzie jedną z pierwszych roślin, o których warto pomyśleć." Daleki jest on od prawdy, jak widać po powyższych zdjęciach. Chociaż widywałem żywopłoty z laurowiśni to wymagają one ciężkiej pracy i osłony na zimę. Na pewno nie jest to roślina pierwszego wyboru na żywopłot w polskich warunkach. Pamiętajmy na przyszłość - to że teoretycznie laurowiśnia wschodnia powinna znieść mrozy do -20,6°C - nie znaczy, że możemy ją zimą pozostawić bez osłony. Jedna noc i większy mróz może zakończyć jej egzystencję. Jeśli ktoś zainwestował w obsadzenie całego ogrodzenia to straty będą olbrzymie. Dokonując wyboru laurowiśni na żywopłot szukajmy najbardziej mrozoodpornych odmian.

Jeszcze gorzej jest z laurowiśnią iberyjską (Prunus lusitanica) - zyskującą na popularności kuzynką laurowiśni wschodniej, którą reklamuje się jako bardziej odporną na masze mrozy. Zobaczcie to duże drzewko pozostawione bez okrycia. Ta zima pokazała, jak to z tą odpornością jest naprawdę. Przed zimą gałązki były pełne liści.

Czereśnia, która nie owocuje

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Thu, 16 Apr 2026 21:43:00 +0000

Jeśli chcemy posadzić drzewo czereśni (Prunus avium), w mieście, w pobliżu miejsc użyteczności publicznej to najlepiej wybrać odmianę 'Plena' (Prunus avium 'Plena'), która "nie brudzi", czyli nie zawiązuje owoców. Tak, jest taka odmiana i wiem, że może to wydawać się dziwne - po co nie mieć smacznych owoców? Czasami owoce przeszkadzają. Brudzą, przyciągają osy i inne owady żądlące. Jest problem, kto ma sprzątać te opadłe owoce. Wyobraźmy sobie teren szkoły czy przedszkola. Odmiana nieowocująca się sprawdzi dużo lepiej.

Czereśnia 'Plena' to śliczne, duże drzewo kwitnące niezwykle obficie. Rośnie nawet do 15 metrów i tworzy stożkową koronę. Kwiaty ma pełne, podwójne, śnieżnobiałe i dużo większe niż u owocowych czereśni. W pąku są różowawe. W czasie kwitnienia wyglądają jak z bajki. Po prostu cudo. Właśnie kwitnie.

Uważajcie na różny opisy w internecie - spotkałem się z informacjami, że 'Plena' owocuje. To powielana nieprawda. To jest odmiana sterylna. Ona nie owocuje!

Najwcześniej kwitnące różaneczniki

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Wed, 08 Apr 2026 18:39:00 +0000

Postanowiłem zapoczątkować wpis, w którym będę zbierał gatunki najwcześniej kwitnących u nas różaneczników (Rhododendron). Chodzi o takie marcowo-kwietniowe kwitnienia, zanim cała masa innych różaneczników zakwitnie w naszych ogrodach.

Na początek ten najbardziej kojarzący się z wczesnym kwitnieniem - różanecznik dahurski (Rhododendron dauricum). To krzew o rozłożystym pokroju, szerokości do 1,5 metra, młode pędy łuskowate i owłosione. Liście grube i skórzaste, niektóre długo utrzymujące się, eliptyczne do owalnych, wierzchołek zaokrąglony, górna powierzchnia z krótko owłosionym nerwem głównym, poza tym nagie. Dolna powierzchnia gęsto łuskowata. Różanecznik dahurski ma zazwyczaj jaskraworóżowe, fioletowe kwiaty. Są pojedyncze, rozwijają się na końcach gałęzi, korona o otwartym, lejkowatym kształcie, wielkości 14–21 mm, zewnętrzna powierzchnia owłosiona. Liczba pręcików 10, zalążnia łuskowata, poza tym naga, wcięta poniżej słupka dziesiątkowego.

Pochodzi z Rosji, od wschodniej Syberii aż po Pacyfik, a także z północno-wschodniej Mongolii, północno-wschodnich Chin, Korei i Japonii. Jest jednym z najwcześniej kwitnących rododendronów, ukazując kwiaty zazwyczaj już w zimę, czasami nawet wtedy, gdy na ziemi leży śnieg, ale w niektórych latach pojawia się później.

Kolejny wcześniak to różanecznik Ledebour'a (Rhododendron ledebourii). On systematycznie uważany jest za odmianę różanecznika dahurskiego. Ma liście bardzo ciemnozielone, utrzymujące się przez zimę. Niedawno nadano mu odrębny status specyficzny, jako Rhododendron ledebourii, ponieważ zajmuje odrębny obszar w Ałtaju i wschodniej Syberii, gdzie nie pokrywa się z typowym Rhododendron dauricum. Dla mnie osobiście oba te krzewy wyglądały bardzo podobnie.

Trzeci, konkurujący o palmę pierwszeństwa w kwitnieniu różanecznik to różanecznik ostrokończysty (Rhododendron mucronulatum). On różni się od tych poprzednich tym, że gdy rozpoczyna kwitnienie to ma same pojedyncze, drobne liście. Pochodzi z Dalekiego Wschodu, porasta północne i wschodnie Chiny, Koreę oraz Japonię. Rośnie tam do 3 metrów wysokości. U nas osiąga maksymalnie 1,5 metra wysokości.

Kwiaty ma różowawe, czasem nawet jaśniejsze z delikatnymi kropkami na górnym płatku. Są dzwonkowate o średnicy ok. 4 cm, składają się z 5 płatków i 10 ciemnopurpurowych pręcików. Zebrane są pojedynczo lub po 3-6 sztuk na wierzchołkach pędów. Liście eliptyczne do delikatnie lancetowatych, cienkie, zakończone małym, ostrym wyrostkiem. Właśnie od tego ostrego zakończenia pochodzi jego nazwa. Czasami brzmi ona ostrokrzew kończystolistny. Jesienią większość liści opada, i tylko nieliczne pozostają na zimę. W Polsce na zimę traci wszystkie liście.

Choina chińska

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Tue, 07 Apr 2026 20:32:00 +0000

Choina chińska (Tsuga chinensis) to jedna z większych rzadkości, jakie dotychczas prezentowałem. Myślę, że w Polsce rośnie jej tylko kilka drzewek. A co ciekawe jest ona w pełni mrozoodporna. Po tej mroźnej zimie nie stwierdziłem na niej żadnych uszczerbków. To kolejna śliczna roślina zimozielona, którą warto zdobyć do ogrodu.

Drzewo to pochodzi z Chin i dorasta tam do 25 metrów wysokości. U nas jest dużo niższe - myślę że dorośnie do 6-8 metrów. Młode pędy ma jasnobrązowe, drobno owłosione, zwłaszcza w rowkach. Igły ułożone są grzebieniasto, mają do około 9 mm długości, są całobrzegie (drobno ząbkowane u sadzonek), równoległoboczne, lekko karbowane na wierzchołku, z dwoma jasnymi paskami szparkowymi na spodzie. Szyszki szerokojajowate z jasnobrązowymi, lśniącymi, niemal okrągłymi łuskami. Choina chińska szyszkuje bardzo obficie już w kilka lat po posadzeniu.

Tak wygląda teraz na początku kwietnia:

Kwitnie olcha sercowata

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Thu, 02 Apr 2026 22:02:00 +0000

Kilka tygodni po kwitnieniu najpopularniejszej w Polsce olszy czarnej (Alnus glutinosa) kwitnie teraz olcha sercowata (Alnus cordata). To ta olcha z największymi szyszkowatymi owocami. Jej kwiaty męskie, tzw. kotki: długie, wąskie, zwisające, o barwie żółtozielonobrązowej. Są nieco większe od kotek olchy czarnej. Powstają już jesienią poprzedniego roku, jako zielonkawe, zwisające twory. Wiosną rosną, wydłużają się, żółkną i otwierając się pylą. Kwiaty żeńskie są mniejsze, niepozorne, różowoczerwonawe - przypominają małe szyszeczki. Są większe niż u olszy czarnej i łatwiej je dostrzec. To z nich powstaną owoce.

Album "Arboretum Wojsławice - cztery pory roku w obiektywie Bożki Piotrowskiej"

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Sun, 22 Mar 2026 17:02:00 +0000

4 lata temu na początku maja odwiedziłem Arboretum Wojsławice. Byłem zachwycony zgromadzoną tam kolekcją drzew i krzewów, a że arboretum to leży w cieplejszym regionie Polski - na południe od Wrocławia - to może gromadzić i uprawiać bardziej ciepłolubne gatunki roślin. W planie mam kolejne wycieczki latem i jesienią, no i oczywiście opisanie tego miejsca tu na blogu i w sekcji Arboreta na moim Atlasie Drzew.

Pod koniec zeszłego roku dowiedziałem się, że wydany został album - książka o Arboretum Wojsławice. Niestety nie jest on sprzedawany tylko online. Dostępny jest w kasach Arboretum Wojsławice i Ogrodu oraz w sklepiku Ogrodu. 370 km to trochę za daleko dla mnie, aby go zdobyć. Jak wiecie zapewne jestem kolekcjonerem takich wydawnictw, które są potem fundamentem dla moich treści blogowych.

Album "Ogród Botaniczny Uniwersytetu Wrocławskiego Arboretum Wojsławice - cztery pory roku w obiektywie Bożki Piotrowskiej" stworzyli Zygmunt Kącki i Tomasz Dymny. Zdjęcia fotografki specjalizującej się w fotografii ogrodów. Zawalczyłem o ten album i dzięki uprzejmości Pana Tomasza Dymnego (są jeszcze dobrzy ludzie na świecie - bardzo dziękuję za przesyłkę!) udało mi się ten album zdobyć i kilka stron z niego zaprezentować tutaj celem zachęcenia Was do całodniowej wycieczki do tego ogrodu. POLECAM. I nie jest to wpis sponsorowany. Szczerze to TOP 3 albumów na liście wszechczasów tego typu wydawnictw wg mnie. Zdjęcia się cudowne i ślicznie przekazują urok i magię tego miejsca. Od przedwiośnia po zimę. Kolorowy raj na 62 hektarach. Sami zobaczcie (wkrótce przygotuję opis tego arboretum i zamieszczę moją fotorelację).

Pędy perełkowca na przedwiośniu

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Thu, 19 Mar 2026 23:06:00 +0000

Są drzewa, które mają specyficzną i charakterystyczną dla danego gatunku barwę pędów. Perełkowiec japoński (Styphnolobium japonicum) dla przykładu ma pędy koloru oliwkowozielonego. Jak na drzewa to nietypowa barwa. Jak sobie sięgam do pamięci to na szybko przychodzą mi na myśl tylko złotokapy i niektóre wierzby o podobnej barwie. W sezonie te pędy perełkowca nieco ścienieją i staną się zielonkawe.

Najwcześniej kwitnący jesion w Polsce

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Tue, 17 Mar 2026 20:43:00 +0000

Jesion wąskolistny (Fraxinus angustifolia) to najwcześniej kwitnący jesion w Polsce. Potrafi zakwitnąć już w połowie marca. Pozostałe spotykane u nas jesiony (wyniosły, pensylwański, mannowy, oregoński i amerykański) jeszcze są w śnie zimowym. Ich pąki nie zmieniły swojego stanu.

Mam w Warszawie kilka ulubionych drzew jesionu wąskolistnego odmiany "Raywood". Nic sobie nie zrobiły z ostrych mrozów. Już kwitną - pąki się otworzyły i pojawiły się małe, drobne acz charakterystyczne kwiaty. Nie posiadają ani kielicha, ani korony. Urocze, nieprawdaż?

Magnolia wielkokwiatowa może rosnąć w Polsce

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Mon, 16 Mar 2026 18:33:00 +0000

Długie lata zastanawiałem się, czy magnolia wielkokwiatowa (Magnolia grandiflora) może rosnąć w Polsce. Na zewnątrz, bez okrywania? A w centrum Polski? Ta zima dała mi odpowiedź praktyczną. Była przecież długa i dość mroźna.

Magnolia wielkokwiatowa to zimozielone drzewo. Dość ciepłolubne. Często ją widywałem wśród roślin Chorwacji. Liście ma podobne do fikusowatych. Duże, skórzaste, błyszczące, z wierzchu zielone, spodem brązowawe. Dość zjawiskowe, jak na naszą strefę klimatyczną. Nie spotkałem niestety jeszcze jak kwitnie.

Znam drzewko z arboretum w Rogowie, które jest chowane na zimę do szklarni. Wiem, że rosną w Trójmieście. Ale najważniejsze, że kiedyś spotkałem jedno drzewko, które rośnie sobie na terenie kampusu Uniwersytetu Warszawskiego w osłoniętym miejscu, ale jednak na zewnątrz. Odwiedziłem je w weekend. Byłem ciekaw uszkodzeń pomrozowych. Nie było. Nie odnotowałem żadnych odmrożeń. Szok normalnie. Jak bym sam nie zobaczył, to bym nie uwierzył. Jej mrozoodporność jest wyższa niż zakładałem.

Zobaczcie, jak wygląda teraz to 4 metrowe drzewko:

Ciekaw jestem kiedy zakwitnie.

Olcha czarna kończy kwitnienie

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Wed, 11 Mar 2026 19:53:00 +0000

Olcha czarna (Alnus glutinosa) kwitnie w zależności od sprzyjającej aury już z początkiem lutego. W tym roku zaczęła później. Kwitnienie następuje przed rozwojem liści. Ponieważ jest drzewem jednopiennym - podobnie jak leszczyna - to na tej samej roślinie spotkamy kwiatostany męskie i żeńskie. Męskie to te długie, zwisające kotki. One bardzo alergizują i pylą na żółto. Żeńskie to te małe, purpurowe szyszeczki, z których później uformułują się zielone, bardzo specyficzne dla tego rodzaju drzew, owoce.

Zobaczcie, jak udało mi się zajrzeć do wnętrza takiego męskiego kwiatostanu i co on zawiera:

Pyli leszczyna pospolita - uwaga alergicy

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Sat, 07 Mar 2026 16:52:00 +0000

W tym roku nieco później, ale właśnie zaczęło się kwitnienie leszczyny pospolitej (Corylus avellana). W końcu to jeden z pierwszych symptomów nadchodzącej wiosny. Długie, zwisające kotki zółtosłomkowej barwy to kwiatostany męskie. To one wytwarzają znaczne ilości alergizującego pyłku, który jest przenoszony przez wiatr. Kwiaty żeńskie to małe, purpurowe znamiona słupków wysuwające się z pąków. Na zdjęciach ładnie widać różnice między kwiatami, a ponieważ leszczyna pospolita jest gatunkiem jednopiennym, to oznacza, że na tym samym drzewie/krzewie występują zarówno kwiaty męskie i żeńskie.

Na pierwszych zdjęciach udało mi się ładnie uchwycić unoszący się pyłek.

Kotki wierzbowe - wiosna już jest opóźniona

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Thu, 05 Mar 2026 22:27:00 +0000

Patrząc na zdjęcia z poprzednich lat już widzę opóźnienie wiosenne. Myślę, że z grubsza można je szacować na dobre 2 tygodnie. Zobaczcie na te kotki - to wierzba iwa. Dopiero powolutku rozpoczyna się pierwszy etap kwitnienia. Pąki się ledwo co otwierają.

Taki stan tej wierzby w latach poprzednich obserwowałem już w końcówce lutego. Co będzie dalej? Czy wiosna przyspieszy? Obserwujemy.

Arboretum Wirty

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Sat, 14 Feb 2026 22:24:00 +0000

Arboretum Wirty to najstarsze leśne arboretum w Polsce. Miejsce jest dość słabo rozpropagowane, a moim zdaniem zasługuje na większe uznanie, bo można tam znaleźć wiele ciekawych i rzadko spotykanych w Polsce gatunków i odmian drzew i krzewów. Rośnie tu dla przykładu jedyny w Polsce przedstawiciel gatunku - orzech pośredni. Miejsce to zajmuje około 70 hektarów i składa się z dwóch części: parkowej i leśnej i jest reprezentowane przez ponad 830 gatunków i odmian drzew i krzewów. Arboretum leży dość blisko autostrady A1, pod Starogardem Gdańskim.

Arboretum Wirty - historia powstania

Arboretum Wirty założone zostało w 1869 roku, gdy na leśnej polanie nadleśniczy Oswin Puttrich założył królewską szkółkę drzew i krzewów owocowych. Miało to na celu głównie podniesienie kultury sadowniczej na terenie Pomorza Gdańskiego. Niewielką bo zajmującą dwa i pół hektara szkółkę w 1877 roku powiększono o 4,9 hektarów. Hodowano tam 200 gatunków jabłoni, gruszy, czereśni, wiśni i śliwy. Prowadzono też szkółkę drzew alejowych, drzew i krzewów ozdobnych oraz plantację róż.

Pod koniec lat 70 XIX wieku w leśnictwie europejskim zapanowała moda na sprowadzanie z zagranicy egzotycznych gatunków drzew. Wiązano z nimi spore nadzieje gospodarcze. Jednak przed ewentualnym wykorzystaniem ich w naszych lasach trzeba było sprawdzić, jak zachowują się miejscowym klimacie. Z tego powodu w latach 1881-1896 pod nadzorem profesora Adama Schwappacha powstało w Wirtach 29 rodzajów powierzchni doświadczalnych. Najpierw w 1881 roku sprowadzono nasiona licznych gatunków drzew amerykańskich, głównie iglastych (daglezja zielona, jodła szlachetna, żywotnik olbrzymi, cyprysik Lawsona, później zaś od 1891 roku drzew japońskich. Taki dobór gatunków egzotycznych podyktowany został ówczesnymi trendami w leśnictwie. W 1887 roku założono powierzchnię wielkości jednego hektara dębu szypułkowego oraz dębu czerwonego.

W okresie międzywojennym Wacław Suski dokonał pierwszego wpisu w drzew i krzewów w tym miejscu, a ówczesny nadleśniczy Kazimierz Maciejewski opracował charakterystykę botaniczną tego obiektu. W okresie powojennym duże zasługi dla rozwoju arboretum położył nadleśniczy inżynier Kazimierz Szulisławski dokonując nasadzeń szpalerowych. W 1948 roku sprowadził z Kórnika sadzonki drzew i krzewów iglastych z których utworzono nową aleję.

Dalszy rozwój na arboretum nastąpił po wojnie. Kierował nim nadleśniczy Józef Pozorski powstał wtedy skalniak - alpinarium o powierzchni 0,44 ha z licznymi egzotycznymi gatunkami roślin. W latach 1955-1958 na terenie parku rosło 90 gatunków drzew i krzewów liściastych oraz 140 iglastych. Inwentaryzację prowadził sam Włodzimierz Seneta. W latach 74-75 założono nową powierzchnię doświadczalną daglezji zielonej.

Od 1984 roku Arboretum Wirty zostało objęte opieką naukową, którą sprawował zespół kierowany przez profesora Władysława Bugałę i nawiązano współpracę z Instytutem Dendrologii PAN w Kórniku. Powstało wtedy wiele powierzchni doświadczalnych daglezji, modrzewia, jodły i i sosny. Od 1990 roku Arboretum jest członkiem Rady Ogrodów Botanicznych i Arboretów w Polsce a od 2005 roku uzyskało status Ogrodu Botanicznego.

Od 2006 roku opiekę nad arboretum sprawuje profesor Urszula Nawrocka-Grześkowiak z Akademii Rolniczej w Szczecinie, a od 2009 roku z Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie.

Teraz już zapraszam na krótką wycieczkę po arboretum Wirty, ja byłem tam pod koniec lipca:

Zachęcam do odwiedzenia tego pięknego miejsca - zarezerwujcie kilka godzin - to jest duży park. Na koniec zostawiłem zdjęcia ciekawych i rzadkich gatunków oraz odmian. Oto i one:

Kruszyna pospolita 'Fine line'

Dwuskrzydlak chiński

Aralia japońska

Brzoza niska

Brzoza cukrowa

Jesion amerykański

Świerk czerwony

Głogownik kosmaty

Sosna Armanda

Jałowiec chiński

Jodła nikko

Świerk Brewera

Jodła japońska

Brzoza Maksymowicza

Jodła szlachetna

Brzoza Hosera

Wiąz syberyjski

Dąb węgierski

Lipa Miquela

Jodła hiszpańska 'Glauca'

Kasztanowiec marylandzki

Kasztanowiec Busha

Kasztanowiec sinawy

Kasztanowiec chiński

Kasztanowiec Dallimore'a

Szczęślin późny

Dereń naprzemianlistny

Lipa wonna

Orzech pośredni

Europejskie Drzewo Roku 2026 - wystartował Konkurs Tree of the Year – Europe

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Tue, 03 Feb 2026 20:53:00 +0000

Wystartowała 16 edycja Konkursu Europejskie Drzewo Roku. W konkursie poszukiwane są drzewa o najciekawszych historiach – w tym roku publiczność może wybierać spośród 12 wyjątkowych drzew wyłonionych w eliminacjach krajowych. Oficjalne głosowanie już się rozpoczęło, a głosować można na stronie https://www.treeoftheyear.org/vote/crooked-tree.

Głosowanie online trwa od 2 do 22 lutego. W ostatnim tygodniu głosowanie wstępne będzie ukryte, więc ostateczny zwycięzca pozostanie tajemnicą aż do oficjalnej ceremonii wręczenia nagród. Głosowanie będzie tajne od 16 lutego od godziny 00:00, a aktualna liczba głosów będzie ukryta do zakończenia głosowania.

W tym roku organizatorzy wprowadzają nowy „system punktów drzewnych”, który ma zapewnić większą sprawiedliwość i równowagę w wynikach między krajami o różnej liczbie ludności: „Nowy system oznacza, że całkowite wsparcie dla każdego drzewa jest dostosowywane proporcjonalnie do liczby ludności danego kraju, zapewniając uczciwą konkurencję między wszystkimi krajami, dużymi i małymi” – mówił Petr Skřivánek, koordynator konkursu. Kolejną nowością jest to, że w okresie od 2 do 15 lutego drzewa będą wyświetlane w kolejności rankingowej, a liczba punktów drzewnych pojawi się dopiero po oddaniu głosu i zaakceptowaniu plików cookie.

Każdy uczestnik może oddać dwa głosy na wybrane drzewa spośród wszystkich europejskich finalistów.

Wiąz Krzywe Drzewo z Szydłowca, fot. Krzysztof Karpiński

Polskę w międzynarodowej rywalizacji o tytuł European Tree of the Year reprezentuje Krzywe Drzewo - ponad 110-letni wiąz szypułkowy (Ulmus laevis) malowniczo położony na wyspie otoczonej fosą, tuż obok Szydłowieckiego Centrum Kultury - Zamek Szydłowieckich i Radziwiłłów. Krzywe Drzewo otrzymało tytuł Polskiego Drzewa Roku 2025 - konkurs ten organizuje Klub Gaja. Wiąz ten jest uroczo pochylony i wygląda, jakby z czułością i w skupieniu zaglądał w swoje odbicie. Dla wielu mieszkańców Szydłowca Krzywe Drzewo to coś znacznie więcej niż przyrodnicza ciekawostka. Wiąz ten ma 14 metrów wysokości i 227 cm w obwodzie.

Wiąz Krzywe Drzewo - fot. Krzysztof Karpiński

Z jakimi drzewami konkuruje nasz krzywy wiąz?

W konkursie bierze udział dwanaście drzew z całej Europy, każde z nich z wyjątkową historią i zakorzenione w troskliwej społeczności. Krzywe Drzewo z Szydłowca ma następujących 11 konkurentów:

tysiącletni dąb szypułkowy (Quercus robur) Księcia Ulryka, jeden z najstarszych w Republice Czeskiej;
odporna na trudy stara dzika jabłoń (Malus sylvestris) ze Słowacji, kwitnąca na wysokości 860 metrów pomimo surowej pogody;
chorwacki dąb omszony (Quercus pubescens) Kostrena, stojący jak strażnik przy drzwiach tamtejszej szkoły;
portugalski cyprys meksykański (Hesperocyparis lusitanica) Runa, posadzony w latach 50. XX wieku, jest symbolem życia na wsi;
japoński perełkowiec - sofora (Styphnolobium japonicum) z ukraińskiego Chronomorska, świadek wojny i symbol odporności życia;
węgierskie Drzewo Wspomnień - platan klonolistny (Platanus x acerifolia), który łączy przeszłość z teraźniejszością;
reprezentująca Łotwę najgrubsza lipa drobnolistna (Tilia cordata) w krajach bałtyckich zwana Lipą Ofiarna;
160-letni mamutowiec olbrzymi (Sequoiadendron giganteum) w Parku Abrahama Ledeboera w Enschede - najstarszy przedstawiciel tego gatunku w Holandii;
dąb szypułkowy (Quercus robur) Laukiai z Litwy cicho jednoczy społeczności;
jesion wyniosły (Fraxinus excelsior) Argyle Street z Wielkiej Brytanii, który przetrwał zapędy wiktoriańskiego przemysłu, Clydeside Blitz, przebudowę i zamieranie jesionów;
starożytny francuski miłorząb dwuklapowy (Ginkgo biloba) Saint-Hilaire, który zachwyca odwiedzających swoim złotym jesiennym baldachimem przebarwień.

Zachęcam do głosowania na naszego przedstawiciela!

Tak wyglądają jego konkurenci w Konkursie na Europejskie Drzewo Roku 2026:

Dąb Laukiai

Dzika jabłoń

Lipa Ofiarna

Cyprys meksykański Runa

Dąb Prince Ulrich

Dąb Kostrena

Platan Wspomnień

Miłorząb Saint-Hilaire

Mamutowiec olbrzymi Ledeboerpark

Jesion z Argyle Street

Perełkowiec z Prymorskiego Parku

Park Dittricha w Żyrardowie zimą

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Sun, 01 Feb 2026 22:31:00 +0000

Weekend mroźny ale za to słoneczny postanowiłem spędzić z naszym pięknym parku. Park Dittricha w Żyrardowie został założony w drugiej połowie XIX wieku (z grubsza prace rozpoczęły się po 1880) na potrzeby Karola Augusta Dittricha - syna prezesa towarzystwa akcyjnego zakładów żyrardowskich. Zaprojektowany został jako otoczenie reprezentacyjnej Willi Ditrichów przez Karola Sparmana (projektant parku Potulickich w Pruszkowie) ogrodnika z Warszawskiego Ogrodu Botanicznego. Park powstał w stylu krajobrazowo-naturalistycznym.

Dziś Park Dittricha zajmuje powierzchnię 5,8 hektara. Wtopiony został w naturalną ukształtowanie terenu doliny rzeki Pisi wykorzystując i podkreślając jej naturalne walory. Rzeźba terenu parku jest łagodna. Naturalna sieć wodna została rozbudowana o jaz spiętrzający wodę. Kanał, który doprowadza wodę, która kiedyś była technologicznie niezbędną do funkcjonowania fabryki lniarskiej, umiejętnie został wtopiony w założenia parkowe oraz elementy pełniące funkcję czysto dekoracyjne. Dwa kanały rozprowadzające wodę, wysepki, źródło fontanny, całość wzbogacono drobną architekturą ogrodową, pobudowano wiele mostków na sieciach wodnych, ustawiono sztuczne skały wzdłuż cieków i na wzgórzach oraz altanę. Usypano sztuczne wzgórza - będące zimą atrakcją dla młodych saneczkarzy.

Głównym punktem parku jest Willa Karola Ditricha (obecnie siedziba Muzeum Mazowsza Zachodniego w Żyrardowie) zbudowana w stylu neorenesansowym. Usytuowano ją w części wschodniej parku. Główna oś rezydencjonalna założenia parkowego zaczyna się ozdobna bramą usytuowaną na wprost wejścia frontowego do willi podkreślonym dwoma dębami szypułkowymi w odmianie kolumnowej 'Fastigiata'. Dalej przebiega przez nieistniejący już eliptyczny podjazd i następnie przez budynek wilii co podkreślone zostało jego architekturą i zdobieniem. Kontynuacją osi jest symetryczny ogród - tak zwany salon ogrodowy. W naszych czasach wzbogacony został on amfiteatrem - niegdyś była to część reprezentacyjna, a także wypoczynkowa. Obecnie pełni podobną funkcję - jest między innymi miejscem kameralnych imprez kulturalnych czy projekcji kina letniego. Druga część, położona na zachód od tej reprezentacyjnej, to fragment naturalistyczny wykorzystujący efektywnie zastałą rzeźbę terenu i tamtejszą zieleń. Część 3 parku, obecnie nie istnieje w dzisiejszych granicach parku, to część położona najbardziej na zachód za korytem rzeki Pis wzdłuż ulicy Żeromskiego. Była tam zlokalizowana część gospodarcza założenia parkowego, oranżeria, szklarnie, sad, uprawy owocowo-warzywne oraz mieszkania ogrodnika opiekującego się parkiem.

Karol Sparmann postawił jednak przede wszystkim na bogactwo i różnorodność roślinności. Jak wygląda drzewostan parkowy dziś? Bardzo cenny jest wysoki starodrzew. Ozdobę stanowi 11 drzew uznanych za pomniki przyrody:

dwa plany klonolistne,
3 olsze czarne położone nad kanałem,
trzy wiązy szypułkowe,
orzech czarny,
grab pospolity,
dąb szypułkowy.

Najwyższym drzewem w parku jest orzech czarny o wysokości około 25-30 metrów, który rośnie przy jednym z mostków nieopodal kanału.

Na terenie parku można wyróżnić dwa zbiorowiska roślinne

grądowe: grabowo-dębowo-lipowe obejmujące położone wyżej partie parku,
oraz łęgowe olchowo-wierzbowo-jesionowe usytuowane niżej, wzdłuż układu wodnego.

Park w pierwszych latach po założeniu był zamknięty dla zwykłych mieszkańców miasta. Nie mieli tam wstępu także pracownicy Zakładów Żyrardowskich. Wstęp do niego miała wybrana grupa osób z najbliższego otoczenia dyrekcji i najważniejszych urzędników żyrardowskiej fabryki.

Oryginalny park został bardzo zniszczony podczas I wojny światowej przez stacjonujących tam rosyjskich żołnierzy oraz późniejszą zagładę Zakładów Żyrardowskich. II wojna światowa zniszczyła go jeszcze bardziej. Po wojnie komunistyczne władze nazwały zniszczony park imieniem generała pułkownika Armii Czerwonej - Karola Świerczewskiego. W 1980 roku park stał się zabytkiem, a dopiero w 1992 roku Rada Miasta Żyrardowa zmieniła jego nazwę na park im. Karola Augusta Dittricha.

Drzewostan w parku przetrwał do naszych czasów w dość zadowalającym stanie. Trochę szkód poczynił ostatnio w 2013 roku orkan Ksawery. Drzewostan jest zróżnicowany pod względem wieku, wielkości oraz gatunków. Występuje tu wiele skupisk okazów rodzimych drzew, część mających powyżej 120 lat, takich jak

dęby szypułkowe
graby pospolite
lipy drobnolistne i szerokolistne
wiąz szypułkowy, górski i polny
olchy czarne
jesiony wyniosłe i pensylwańskie
buki zwyczajne
modrzewie europejskie
jarzębiny
cisy pospolite
klony zwyczajne i jawory

Kolorytu i urozmaicenia dodają egzemplarze gatunków obcego pochodzenia:

klony srebrzyste
wspomniany już orzech czarny
kasztanowce białe i młode kasztanowce czerwone
katalpa bignoniowata
miłorząb dwuklapowy
świerki srebrzyste
żywotnik zachodni
choiny kanadyjskie
cyprysiki
platany klonolistne
młode lipy amerykańskie
sosna czarna - błędnie oznaczona jako sosna wejmutka
młode nasadzenia sosny himalajskiej
robinie akacjowe
czeremchy amerykańskie
glediczja trójcierniowa
bożodrzew gruczołkowaty
leszczyna turecka
tulipanowiec amerykański
oraz kilka gatunków głogu

W latach 2004-2007 dokonano rewaloryzacji parku przy udziale funduszy unijnych i budżetu państwa, powiatu żyrardowskiego, środków miasta Żyrardów przywrócono mu jego funkcję miejsca wypoczynku mieszkańców miasta i świetności sprzed dziesiątek lat. Kilka lat później powstała tu ścieżka dendrologiczna.

Teraz zapraszam do zimowej fotorelacji ze spaceru po Parku Dittricha:

Przy pisaniu artykułu wykorzystałem treści z mapy parku Fundacji Ochrony Środowiska.

Książka "Dookoła świata 80 drzew"

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Sat, 31 Jan 2026 21:11:00 +0000

W tym tygodniu trafiła w moje ręce kolejna książka o drzewach - "Dookoła świata 80 drzew" autorstwa Jonathana Drori, bogato ilustrowana ślicznymi rysunkami Lucille Clerc. Książka została napisana w 2018 roku, na rynek polski trafiła w 2025, dzięki wydawnictwu PWN.

To wyśmienita pozycja, która zabiera nas w podróż po drzewach rosnących na różnych kontynentach i częściach świata takich jak: Europa Północna, Europa Południowa, Afryka Północna, wschodnie Morze Śródziemne, Afryka, Azja Środkowa i Południowa, Azja Wschodnia, Azja Południowo-Wschodnia Oceania, Ameryka Południowa, Ameryka Północna. Jest połączeniem opowieści podróżnika, rodem z "80 dni dookoła świata" Juliusza Verne'a, który na 280 stronicach opisuje wybrane gatunki drzew i ciekawostki z nimi związane. Autor pisze, że obecnie istnieje co najmniej 60 000 różnych gatunków drzew. Spośród nich wybrał właśnie te 80 - według niego najciekawszych, najatrakcyjniejszych, które możemy spotkać na tych kontynentach. Z każdym z drzew związana jest ciekawa historia, którą poznajemy na łamach książki.

Z tych najbardziej nam Europejczykom znanych drzew w książce znajdziemy opis takich gatunków, jak:

platan klonolistny
cyprysowiec Leylanda
chruścina jagodna
jarzębina
brzoza brodawkowata
wiązy
wierzba biała
bukszpan zwyczajny
lipa holenderska
buk zwyczajny
kasztanowiec pospolity
dąb korkowy
dąb ostrolistny
kasztan jadalny
świerk pospolity
olcha czarna
pigwa pospolita
figowiec pospolity
cyprys wieczniezielony
cedr libański
oliwka europejska
granat właściwy
modrzew dachurski
morwa biała
sumak lakowy
wiśnia jedońska
wolemia szlachetna
papierówka chińska
araukaria chilijska
sosna wydmowa
choina zachodnia
topola osika
orzech czarny
cypryśnik błotny
bożodrzew gruczołowaty
sosna wejmutka
klon cukrowy

A to tylko mała część z zaprezentowanej osiemdziesiątki. Wiele z tych gatunków było już bohaterami moich wpisów blogowych. Niektóre jeszcze zapewne opiszę, bo spotkałem je na moich dendrologicznych wypadach. Opowieści o pozostałych drzewach, które w Europie rosnąć nie mogą, czyta się z przyspieszonym oddechem, jakby było się tam na miejscu i doświadczało spotkań z opisywanym drzewem. Super się to czyta.

A teraz kilka przykładów ciekawostek dla zachęty zakupu tej książki:

Wiedzieliście że w Wielkiej Brytanii dzieci wykorzystują owoce kasztanowca białego w grze o nazwie conkers która polega na tym, że wybija się dziurę w swoim małym kasztanie, nawleka go na sznurek, a następnie na zmianę próbuje rozbić kasztan przeciwnika uderzając w niego własnym kasztanem?

Niemieckie przesądy mówią że buki odpychają pioruny. Ich gładka kora jest łatwo zwilżana przez deszcz, więc kiedy uderza piorun, prąd elektryczny łatwo przepływa po zewnętrznej stronie drzewa powodując niewielkie szkody.

Znacie historię powstania cyprysowca Leylanda? W XIX wieku brytyjscy łowcy roślin przywieźli z Oregonu cyprysika nutkajskiego, a z Kalifornii cyprysa wielkoszyszkowego. Gdy w środkowej Wali posadzono jej blisko siebie udało im się rozmnożyć drzewo. Nowa krzyżówka nazwana na cześć Christophera Leylanda, który był właścicielem posiadłości, gdzie doszło do powstania nowego cyprysowca. Drzewo to jest w stanie bardzo szybko rosnąć i osiągnąć wysokość nawet 35 metrów. Nowy gatunek bardzo szybko zdobył popularność na Wyspach Brytyjskich. jednak miało to swoją wysoką cenę, gdyż okazało się że w otoczeniu tych cyprysowców niewiele roślin mogło przetrwać. Doprowadzało to też do powstania wielu kłótni między sąsiadami sadzącymi w granicy te wysokie rośliny.

Olcha czarna jest drzewem, które uwielbia wodę i najlepiej rośnie wzdłuż brzegów rzek i miejsc podmokłych. Gdy w XII wieku mieszkańcy Zatoki Weneckiej starali się ustabilizować i rozbudować swoje podmokłe domy wykorzystali właśnie olchę do budowy wrót przeciwpowodziowych. Całkowicie zanurzone drewno olchy pozostaje nienaruszone, zachowuje swoją wytrzymałość na ściskanie przez setki lat.

Chruścina jagodna, którą opisałem w artykule o roślinach Chorwacji została rozprzestrzeniona po Europie z Półwyspu Iberyjskiego. Ma jadalne owoce, gdy bardzo dojrzeją. Miód z tego drzewa ma gorzki smak. Dojrzałe owoce wykorzystywane są przez portugalskich rolników do produkcji alkoholowego likieru. Nie wiem czy wiecie, ale herb Madrytu przedstawia niedźwiedzia sięgającego po owoce chruściny.

Ciekawe? Więcej historyjek o drzewach znanych i zupełnie Wam obcych znajdziecie w książce.

Owoce oliwnika wąskolistnego zimą

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Wed, 21 Jan 2026 22:20:00 +0000

Owoce oliwnika wąskolistnego (Elaeagnus angustifolia) w większości wiszą jeszcze na gałązkach. Nie opadły wszystkie jesienią. Część trochę przyschła, część zmarniała, część zmarzła ale są takie, co nabrały koloru i połysku. Już nie są takie szare i blade. Są kremowe i beżowe, a nawet delikatnie brązowawe. Jednakże nie całe - zazwyczaj tylko po jednej stronie ślicznie błyszczą intensywną barwą w promieniach słońca. Znacie?

Jabłoń 'Evereste' - owoce zimą

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Mon, 19 Jan 2026 22:51:00 +0000

Jabłoń 'Evereste' (Malus 'Evereste') to jedna z nowszych odmian jabłoni - niedługo skończy dopiero 50 lat od jej wyhodowania. Powstała we Francji w 1978 roku. U nas sobie dobrze radzi - jest odporna na nasze mrozy. Na wiosnę pokażę jak ślicznie i obficie kwitnie, a dziś chciałem się skupić na jej uroczych, średniej wielkości jabłuszkach. One są większe od owoców typowych rajskich jabłoni. Cechuje je to, że wiszą na gałązkach aż do wiosny - nie opadają jesienią czy zimą. Podobno są cierpkie i nie nadają się do konsumpcji, ale ptakom to nie przeszkadza i czasami są dla nich pożywieniem. Jesienią mają pomarańczowoczerwoną barwę. Teraz zimą są jasnoczerwone. Rosną po kilka w pęczkach. Tak się prezentują:

Szpeciel jesionowiec - efekty żerowania

noreply@blogger.com (RobertSadowski) — Sun, 18 Jan 2026 17:56:00 +0000

Zima to dobry czas na obserwację drzew. Dziwne? Otóż brak liści ułatwia wiele obserwacji. Dziś spacerując spotkałem jesion pensylwański zaatakowany wiosną przez szkodnika. Był to szpeciel jesionowiec (Aceria fraxinivora). Tworzy on galasy (takie różnokształtne wyrośla, określane w tym przypadku jako kalafiorowate) na różnych gatunkach jesionu - na naszym rodzimym jesionie wyniosłym także.

Szpeciel jesionowiec atakuje kwiatostany jesionów zamieniając je w kuliste, gąbczaste twory zwane właśnie galasami. Deformując całe kwiatostany powoduje ich pęcznienie i duży rozrost. Tworzą się w ten sposób dziwne, brzydkie, ciemne kalafiorki. Galasy te wiszą potem na szypułkach przez cały sezon. Są zupełnie inne niż galasy na dębach czy rożkowiec lipowy. Teraz zimą dają schronienie kolejnym pokoleniom szpecieli. Zaatakowane przez szpeciele drzewo nie może w pełni owocować. Jeszcze gorzej jest, gdy szpeciele zaatakują masowo wszystkie kwiatostany drzewa. Na lata takie drzewo traci możliwość owocowania.

Jak widać na zdjęciach mój spotkany jesion jeszcze owocuje.

Zwalczanie szpecieli polega na wykonaniu oprysków chemicznych lub zastosowaniu środków duszących. Najbardziej optymalnym terminem jest wiosna. Wtedy zazwyczaj szpeciele opuszczają swoje kryjówki zimowe i zaczynają przechodzić na nowe pąki.