Brunette

noreply@blogger.com (Paris) — Fri, 20 Dec 2013 07:17:00 +0000

یه آدم دست کوتاهم، دستم از همه چی کوتاس. فقط باید مثه خنگا بشینم تا اینم بگذره

noreply@blogger.com (Paris) — Tue, 17 Dec 2013 06:54:00 +0000

من فانتزی شبهای مردی هستم که با زنی دیگر خوابید و خیانت کرد و همانوقت که فکرش را هم نمیکرد لو رفت

noreply@blogger.com (Paris) — Tue, 17 Dec 2013 06:44:00 +0000

جای تپیدن خیره شو

آن بیرون، پشت این پرده‌های ضخیم

نور میتابد

نوری که یک قاچ بزرگش هم سهم توست

noreply@blogger.com (Paris) — Sat, 27 Jul 2013 05:17:00 +0000

در آخرین خاطره‌ها صدای آژیر در اتاق طبقه بیست و هفت هنوز میپیچد
آسمانی که تا بیخ گلویش ابر چپیده است
قرصها اثر کرده‌اند
و باز هم چیزی خنده‌دار نیست، نمیشود
برفِ سرد آرام بر زمین پاشیده میشود
اینجا زمستان یک شهر سرد است
و ما داغ نمیشویم

هروله

noreply@blogger.com (Paris) — Mon, 08 Jul 2013 05:59:00 +0000

آرام را از من میربایی

قرار در من تهی میشود

نامت که از زبانی تکرار میشود

قلبم به هروله می‌افتد

گاوخونی

noreply@blogger.com (Paris) — Tue, 02 Jul 2013 06:57:00 +0000

داستان این تالاب شاید هم این باشد

پرستویی پرید

آسمان رعد میزد

کفتاری می‌دوید

و آهویی را از میان می‌درید

غمگینم

noreply@blogger.com (Paris) — Mon, 01 Jul 2013 03:56:00 +0000

فانتزی‌هایم را پاک میکنم. شبهای با تو تا صبح ماندن‌ها، روزهای با تو تا شب بودن‌ها، زندگی کردن، ماندن، ساختن، پرداختن... بعدش فقط تفاله میماند

اگر که ماهی سفر کند

noreply@blogger.com (Paris) — Sat, 29 Jun 2013 06:12:00 +0000

در بازار آستارا راه میروم

مرد ماهی‌گیر با چکمه‌های بلند سیاهش

از راه که میرسد، تورش را روی آسفالت رها میکند

من به جان کندن ماهی‌ها نگاه میکنم

و ماهی‌ها همان جا روی آسفالت‌ها با تقلای زیاد جان میکَنند

و من نگاه میکنم

جان میکَنند

صبحِ زود است، خیلی زود

noreply@blogger.com (Paris) — Fri, 28 Jun 2013 06:42:00 +0000

مثل برای هیچ روز دیگری که منتظر هیچ چیز دیگری نیست. هیچ‌چیزِ هیچ‌چیز

خب یه وقتا رو سلکشن یهو میاد

noreply@blogger.com (Paris) — Tue, 25 Jun 2013 07:11:00 +0000

خب واسه چی آدم عاقل باید «خانوم گل آی خانوم گل» گوش کنه وقتی نه خانمه کسی هستش نه گله کسی؟ بیاین بگین آدم باس خانم خودش باشه گل خودش باشه تا دستمو بکنم تو سینه‌تون قلبتون رو بکشم بیرون بگم حالا برین خودتونو بندازین تو آتیش بلکه‌هم گلستان شدین

اگر دلتان با ماهی صاف هست یا نیست، در هر دو حالتش

noreply@blogger.com (Paris) — Mon, 24 Jun 2013 03:59:00 +0000

شما در درصد زیادی از دستورهای غذایی میتوانید اگر یک‌چیزی‌اش را ندارید مشابه‌اش را استفاده کنید. یعنی مثلا جای شوید جعفری بزنید و آب هم از آب تکان نخورد. در این مورد به خصوص، جابه‌جا کردن مواد و استفاده از سبزیجات مشابه یا کم و زیاد کردن مواد لازم، تفاوتش در نتیجه مثل تفاوت جایی است که در زندگی در حال حاضر هستید در مقابل جایی که همیشه دلتان میخواسته که باشید. گفتم همین اول به این نکته اشاره کنم که بعدش ریش و قیچی را بدهم دست خودتان. دست‌ و پا شکسته‌ترین چیزی که میشود در وصف این ساندویچ گفت این است که اصولا در همان پای گاز، همان توی آشپزخانه سرش دعواست و نصفش تمام میشود. حالا دیگر خودتان میدانید

مواد لازم

ماهی بدون پوست، هر مدل که بیشتر میپسندید- توصیه من قزل یا سلمن

شوید

خیار

پیاز

پنیر خامه‌ای

سس مایونز

فلفل

نمک

آب لیمو، اگر میدانید لیمو به لیمو چیست هم که خب طبیعتا لیمو به لیمو

نان ماشینی، یا لواش نرم شُل

دستور پخت

ماهی را به هر روشی که ترجیح میدهید بپزید- من خودم با نمک، و فلفل و سیر تازه سرخش میکنم- ولی گمانم مهمترین نکته در پخت ماهی این است که خوش نمک باشد طبعا و خام هم نمانده باشد. از اینجا به بعد فقط کار شما سرهم کردن ساندویچ است و خوردنش. پس نان لواش را پهن کنید و با لبه چاقو پنیر خامه‌ای و سس مایونز را به ترتیب روی نان بمالید. ترکیبش دو به یک باید باشد، یعنی دوتا پنیر خامه‌ای، یکی سس مایونز. بعد ماهی‌های پخته آماده را روی نان تکه تکه کنید، بعد خیار را پوست بکنید و برش طولی باریک بزنید و لابه‌لای ماهی‌ها روی نان بچینید، خیار با ماهی؟ بله، خیار با ماهی. بعد پیاز را که خلال کرده‌اید اضافه کنید و بعدترش هم شوید - لازم نیست خوردش کنید، فقط ساقه‌های کلفت‌ترش را بگیرید- درآخر هم آب‌لیموی تازه یا بهتر از آن لیمو‌به‌لیموی له شده را روی ماهی‌ها بمالید و نان را به صورت رولت بپیچید و بعدش همانجا گازش بزنید و رستگار شوید

هینتس:ا

بهترین حالت این است که ساندویچتان هم تند باشد و هم صددرصد خوش نمک

اگر هنگام پختن ماهی به آن سیر هم بزنید کار بهتری کرده‌اید

ساندویچ را نمیشود از خیلی قبل آماده کرد، چون نانش لیچ می‌افتد

آب لیموی زیاد هم نانش را زود به حالت لیچ وا میدارد

noreply@blogger.com (Paris) — Sun, 23 Jun 2013 07:09:00 +0000

همه به من میگن ما موندیم تو چطوری میرسی به این همه کار؟ واقعا چه طوری میرسی به اینهمه کار؟ خب جوابش اینه که نمیرسم که، چطور فکر میکنید میرسم؟ اجسام از آنچه در تصاویر دیده میشوند بسیار به شما نزدیکترند که، یادتون میره چرا همش اینو؟

سال هفتم

noreply@blogger.com (Paris) — Sat, 22 Jun 2013 07:21:00 +0000

زخمها را تو میزنی

تصمیم‌ها را من میگیرم

کسی هم به فکر ترمیم نیست

فقط با خیال شبا مست مستم*

noreply@blogger.com (Paris) — Thu, 20 Jun 2013 05:36:00 +0000

دفتر روزگار ما هم بسته شد

و هیچ حکایتی هم باقی نیست

باز هم در آخر از من یک آدم قوی‌تری آمد بیرون

حالا من دلم میخواهد بدانم خدا ازچه رو پیش خودش فکر میکند که هی از من آدم قوی‌تری بسازد؟

منظور نظرش از ساختن یک بولدزر چیست؟

ابی در تسک کناری میخواند. به جا هم میخواند *

سال وبا

noreply@blogger.com (Paris) — Wed, 19 Jun 2013 04:36:00 +0000

به پنکه نگاه میکنم

صدایت میزنم آآآآآآآآآآآآآآ

صدایم توی پره‌ها میچرخد

گریه امان نمیدهد

noreply@blogger.com (Paris) — Tue, 18 Jun 2013 06:06:00 +0000

،بروژ

شهری که ما را با هم ندید

مثل باقی تمام دیگر شهرهای دنیا

noreply@blogger.com (Paris) — Sun, 16 Jun 2013 06:32:00 +0000

زبری تنت جایش توی تخت خالیست

بوی سیگارت هم

پس من برای چه کسی خرخر کنم

و تنم را کرم نسترن کوهی زرد بزنم

و یک‌ بند حرف بزنم تا بخوابد

یا کتاب بخوانم

و غیبت کنم

و جر‌و بحث کنم

یا سر چراغ روشن دعوا کنم

یا بگویم بطری آب بیاور برایم

یا درز پنجره را ببند

و الخ

از شب تا صبح خوابیدن، بدون جنگ ملافه با تو، هیچ خوشی ندارد

noreply@blogger.com (Paris) — Thu, 13 Jun 2013 06:06:00 +0000

هوس سفر نداری ز غبار این بیابان؟

دارم، دارم

noreply@blogger.com (Paris) — Tue, 11 Jun 2013 06:38:00 +0000

به آدما میگم خوب نیستم. میگن از بس درست زیاده، از بس کار میکنی، هی یادشون میره بولدزرا از کار زیاد نیست که خسته‌ان که خوب نیستن

noreply@blogger.com (Paris) — Sun, 09 Jun 2013 04:49:00 +0000

کرگدنها در ذهن من راهشان را گرفتند و رفتند

و دنیا به نقطه‌ی بی صدای سر‌به سر سکوت خودش رسید

بعد دیدم تمساح‌ها زیرپا آرام پلک میزدند

noreply@blogger.com (Paris) — Thu, 06 Jun 2013 02:03:00 +0000

هیچ چیزی جز صدای خر خودت

از حجم این دلهره کم نمیکند

صد ساله شدیم، زباله‌دان تاریخ شدیم
بس کنیم، تمامش کنیم

نره خرهای بزرگ شدیم
با مقدار متنابهی موی سفید دور سر
و پوست تن شُل‌تر
و مهلت کمتر برای خوش بودن بیشتر
هی یادم میرود، هی یادت میرود که سن خر پیره شدیم
هنوز در عالم هشت ده سال پیش همیم
یا قبل‌تر
بیا بعدتر هم باشیم
دو سال آینده هم باشیم
خیابانهای شهرهای دنیا را مال خودمان کنیم
دوستهای کافه‌چی دست و پا کنیم
بلد باشیم که فلان صندلی فلان رستوان مال ماست
بلد باشیم که من از فلان مغازه خرید میکنم
که شراب قرمز من مارکش «کلو دوبوعه» ‌ست
و پنیر محبوب تو بوی بز تند میدهد

بیا به خاطر بهانه‌های کوچک برای هم تعلق‌خاطرهای بزرگ بخریم
تعلق‌خاطر در این سن‌های بالای سی بیشتر از پستان سفت و فلان بلند جواب میدهد

من اینجا نشسته‌ام
و دارم توضیح واضحات میدهم
مفاتیح التوضیح
کلید در را بچرخان
بهار ۹۳ هم تمام شد

noreply@blogger.com (Paris) — Wed, 15 May 2013 03:48:00 +0000

طبع من به سایه میکشد ولی اینجا آفتاب قوی‌تر از قبل می‌تابد. دیروز دلم یخ میخواست که نبود، کتلت میخواست که نبود، فکر کردم که آش، توی همان گرما من فکر کردم که‌ آش و طبعن نبود. ایرما دختر متفاوتی‌ست. اینکه آدم در دمای ۹۷ درجه فارنهایت باز هم دلش آش بخواهد یعنی طبع آدم دارد تفاوت خودش را از همین الان گوشزد میکند. من دارم خبر از شبی میدهم که تو در طول شب برایم از عمق شَک میگفتی، از عمق تنها بودن و از اینکه چرا من آرامش این رابطه را بر سرش آوار کردم و بعد همانجا روی فرش کف حمام سرت را روی پای من گذاشتی و با صدای دورگه دلخور پرسیدی که پری چرا؟ صبحش من از تو ایرما را حامله بودم

دکتر میگوید که باید بیشتر فکر کنم. من فکر کردم که پدر باید بالای سر دخترش باشد. گفتم کاغذها را بدهید امضا کنم. پرستار جایش برایم لیوان آب می‌آورد. زمان میخرند. تاکید میکنم که کاغذها را بدهند. ایرما از جایش تکان نمیخورد. دخترک لابد ترسیده. برایش زمزمه میکنم که چشمهایت را ببند و برایش آهنگ خرگوش‌دار میخوانم. سوال پنجم این است که آیا اخیرا به مرگ فکر کرده‌ام؟ علامت میزنم که خیر. گزینه مثبت خودش را میکوبد توی صورتم. ایرما صدا میزند. به پرستار میگویم که لیوان آب را پر کند. دکتر گلویش را صاف میکند و اعلام میکند که من میتوانم ضربان قلب جنین را در مانیتور ببینم. طبعن این گزینه مورد دلخواه من نیست و نگاه نمیکنم. به سقف نگاه میکنم که صدای تند ضربان قلب در اتاق میپیچد. صورتم از گریه مچاله میشود. از حس بیچارگی پر میشوم. پرستار دستم را میگیرد و دکتر توضیح میدهد که میتوانم بیشتر فکر کنم. تو دماغی میگویم لطفا تمامش کنید و آهنگ خرگوش‌دار میخوانم تا خوابم میبرد

noreply@blogger.com (Paris) — Thu, 25 Apr 2013 22:41:00 +0000

بسیار حالت گهی دارم. بسیار زیاد دلم میخواست که یک قدرتی ماورایی پیدا میشد و یک فوت ناقابل میکرد زیر بساط زندگی‌ای که برای خودم دست و پا کردم و خلاص. حالتی که دارم به هیچ وجه حالت ننه من غریبم نیست بلکه یک حالت آچمز گهی است که آن سرش هم ناپیداست.

از مرد خالیم. من وقتی از مرد خالیم به مثابه آن است که از خودم خالیم. بله من یک آدم دیپندنت به مردی هستم که ته ندارد. راستش خیلی مهم نیست که مردی که باید باشد نیست- چون میدانم ابزارش در من هست که مرد را بیاورم الخ- ولی مهم است که مردی که نباید باشد، هست. فرق هست از آن تا این. خیلی فرق. میدانم که همین حالت در زن هم هست. یعنی اگر شما زنی هستید که نباید باشید برای آن مرد خیلی ایجاد درد میکنید. کاش آدم میتوانست خودش را کات اند پیست کند. به همان بی کانسکوعنسیه کات اند پیست وُرد. به همان سریعی و راحتی و تمیزی و مرتبی. الان درد من از کانسکوعنس‌هاست. لااقل خدا باید به اشرف مخلوقاتش یک همچین اختیاری میداد که بنده‌ام خودت را کات اند پیست کن، خلاص شو. لااقل دوبار، سگ خور یک بار.

به خانم تراپیست گفتم خب؟ چشمهایش را گرد کرد، چرخاند، لبهایش را جمع و پهن کرد انگار که ناحیه سیبیل نداشته‌اش را با لب بالایش میخاراند و گفت خب؟ بعد بیست دقیقه آخر به سکوت گذشت. من هی سعی کردم جمله‌ها را از یک جا شروع کنم دیدم شروع کردن بلد نیستم، یعنی وقتی میخواهم یک طوری خوبی که نشان بدهد حرفهایم از روی حساب و کتاب و عقل و اندیشه است شروع کنم، شروع کردن بلد نیستم. بعد گفتم هوم، من شروع کردن بلد نیستم، بد شروع میکنم. سرش پایین بود و نت بر میداشت. با خودم فکر کردم بیست دقیقه سکوت من چقدر نت میتواند داشته باشد بعد که نیمخیز شدم دیدم عکس کلاغ میکشید و کنارش نوشته بود شامپو هم بخرم. بهش گفتم شامپو خریدی مخ منم بشور گلی.

noreply@blogger.com (Paris) — Sun, 21 Apr 2013 20:10:00 +0000

من هرکی بگه عکس زنت رو نشون بده، جای اون عکس تو رو نشون میدم +

چرا؟ میخوای کسی نبینتش؟

فقط مغز ترکمون تو میتونه از این حرف همچین نتیجه‌ای بگیره +

noreply@blogger.com (Paris) — Sun, 14 Apr 2013 21:19:00 +0000

دیدین شکر چی کار بلده با آدم بکنه؟ از یه حدی که از خوردنش گذشت یهو نقطه کنترل رفتار آدم رو به هم میریزه. یهو دیگه آدم تلورنس نداره. یهو یکی بگه پیشت شما جرش میدین راحت. پریشب اضافه باقلواها رو گذاشتم تو ظرف روش پلاستیک کشیدم گذاشتم تو یخچال. هی گفتم بریزم دور بره میخوریم چاق میشیم بعد فکر کردم حیفه نعمت خدا. امروز صبح تکست زد خیلی مهاجمی. خیلی طلبکارطور وار. خیلی بیخود و بی‌جهت. یهو خیلی استفاده بی‌جا شد از موضع ضعفی که توش بودم. سر صبونه دیدم وقت خوردن شکراس. دیدم بیخودی دارم تحمل میکنم. ظرف باقلوا تموم شد تا جاییکه چندتا اوق زدم حتی. سطح شکر در یک حد مطلوب. در یک سطح پاره کن بسیار عالی. براش تکست زدم برینگ ایت آن. فکرکردین چی؟ من اصلن آدم نایسی نیستم