Brunette

noreply@blogger.com (Paris) — Wed, 28 Dec 2011 04:07:00 +0000

میدونم که یه توده دوران بی‌پولی جدی داره میاد سراغم. یه مدل جدیدی که تو خودم نمی‌شناختم دارم خودمو آماده میکنم. یاد دوران بمب‌ بارونا می‌افتم، بابام هی چایی و شکر و برنج میخرید فله‌ای. برای منی که بیشتر وقتای زندگیم نسبتا اوکی بودم از لحاظ مالی این خیلی سخت میشه که بخوام خودمو وقف صرفه‌جویی کنم. منتها یه طور خوبی آرومم. یعنی اصلن این قضیه با همه جدی بودنش برام ملال خاطر نیست. خیلی شفاف دارم بزرگ شدنو تو خودم میبینم. دارم میبینم که یاد گرفتم سوار موج بشم باهاش برم بالا، باهاش برم پایین، بعدش قل بخورم زیر آب و چندتا قلپ آبم بخورم و حیرون پرت شم تو ساحل. یخچال فریزرو تا جایی که درتوانم بود پر کردم. مواد شوینده و کافی خریدم. چک همه صورت‌حسابا رو نوشتم. همه رو که پرداخت کنم یه باریکه میمونه تا آخر ماه بعد. یه مغازه ارزون‌فروشی نزدیک خونه هست که برای اولین بار رفتم توش و به چشم خریدار به جنساش نگاه کردم. همه پول خردایی که تو کشوها پخش و پلا بود رو جمع کردم ریختم تو لیوان و با یه حس خوبی شمردمشون. میشه پول یه بسته کافی واسه ماهه دیگه. یه طور خوبی آرومم. با همه سختی که خواهد بود حسم میگه که یه همچین دورانی رو نیاز داشتم

کسی از خشتگ گهی کسی خبر ندارد

noreply@blogger.com (Paris) — Thu, 15 Dec 2011 05:52:00 +0000

این بار دومی بود که شکمم اینهمه وقت کار نکرده بود. ده روز. آدم اینجور موقع‌ها چی کار میکنه؟ انجیر خشک رو شب تا صبح خیس میکنه تو یه لیوان آب، صبح آبشو میخوره. کیوی میخوره. زیتون میخوره. آب میخوره. گلابی، خیار، قارچ، بلو‌بری، نخودفرنگی، چای سبز میخوره، قهوه پشت قهوه سر میکشه. حتی در موارد شدید از این قرصای رونده میخوره. خب من همه این کارها رو کرده بودم. حتی به جای دوتا قرص رونده چهارتا خورده بودم. مامانم تو هواپیما بود و فردا ساعت سه ظهر میرسید و من میخواستم براش شیرینی ماکارون خامه‌ای با طعم گیلاس و شراب سفید بپزم. میخواستم تحویلش گرفته باشم. بعد شبی که اینهمه شکمم کار نکرده بود از ده روز قبلش و من اینهمه چیزای رونده خورده بودم از صبحش فهمیدم که شراب سفید تموم شده و باید برم بخرم. همونطوری با ساق شلواری زیرزانو و تاپ، همونطوری بدون سوتین و موهای بالای سر گوجه شده پریدم تو ماشین و رفتم همین فروشگاه همه چی فروشی سر خیابون. با خودم فکر کردم زودی برمیگردم. بارون از صبح گاهی تند گاهی هم کند میومد. سعی کردم برای اینکه کمتر خیس بشم نزدیکترین جا رو برای پارک ماشینم پیدا کنم. شدت بارون اونقدری بود که من با وجود اینکه همون سی قدم فاصله ماشین تا در فروشگاه رو هم دویدم بازم سرشونه‌ها و موهام خیس شد و تاپم به تنم چسبید. اولین شیشه شراب رو از روی قفسه چنگ زدم و رفتم تو صف که پولشو بدم. بعد همونجا جلوی خانم پشت سری و آقای جلویی که تو صف بودند، همونجا که ساعت ۱۰ شب بود، همونجا که من با یه حالت از تو تخت دراومده‌ای شیشه شراب دستم بود، یهو همه رونده ها کار کردن و در کسری از ثانیه آنچنان دل من به خودش پیچید و شکمم کار کرد که من بدون اختیار چشمام گرد شد و لای پاهام داغ. اینقدر اتفاق سریع و شدید افتاد که من واقعا شوکه شدم. به طور اتوماتیک از صف زدم بیرون و رفتم سمت دستشویی. واقعا نمیشد راحت راه برم. میترسیدم این آب غلیظی که حس میکردم تو شورتم جمع شده وقت راه رفتن بریزه بیرون. میترسیدم از پشت معلوم باشه که لباسم کثیف شده. شدت واقعه رو تازه تو دستشویی فهمیدم، راهی نداشت. شورت و ساقم کلن کثیف شده بودن. شورتمو انداختم دور و کلی دستمال کاغذی تا کردم گذاشتم لای پام و از دستشویی زدم بیرون و رفتم سراغ اولین ققسه شورتا و ساقا. الان اینجا نزدیک کریسمسه و همه چی بیشتر تو رنگ قرمز ارائه میشه. یه شورت قرمز و یه ساق مشکی برداشتم و برگشتم تو صف که پولشو حساب کنم برم تو دستشویی پام کنم. ساعت ۱۰ شب من با لباس بیشتر شبیه تو رخت‌خواب بدون سوتین با یه تاپی که خیس به تنم چسبیده بود، با موها و سرشونه‌های خیس، شیشه شراب یه دستم شورت قرمز یه ساق مشکی یه دست دیگه‌ام واستاده بودم تو صف. به طور غریضی احساس کردم بهتره تو چشم کسی نگاه نکنم... احساس کردم آدمای اطرافم کلن دوتا آپشن دارن برای تفسیر قیافه من: یا داده یا میخواد بره بده. احساس کردم متاسفانه کسی از خشتک گهی کسی خبر ندارد

که باز برات آواز بخونم

noreply@blogger.com (Paris) — Tue, 13 Dec 2011 06:57:00 +0000

نشسته‌ام روبه‌روی پنجره

روبه‌روی آینه

روبه‌روی دریا

و عریان

و برایت شعر خوانده‌ام

شعر عریانی

دیگر اینجا از تنهایی هراسم نیست

و هر صدای پایی قلبم را از ترس بیچاره نمی‌کند

و شبها جای رویاهای تو

بیشتر صدای خرو پف تنهایی من در هوا جاریست

و انصافا دنیا جای بهتری‌ست

با درد کمتر انگار

و آینده‌ام هرچند بی‌رمق‌تر

ولی تکلیفش مشخص‌تر است

پ.ن: عنوان از ترانه فرامز اصلانی ست

noreply@blogger.com (Paris) — Thu, 08 Dec 2011 06:31:00 +0000

حتی امسال هم که باد و کوران و باران است

درد فاصله را هیچ باد محکمی با خودش جایی نمی‌برد

و فال فنجان قهوه صبح من میگفت

ما بازی فاصله‌ها را خواهیم باخت

بر تن بی‌جان

noreply@blogger.com (Paris) — Tue, 06 Dec 2011 05:06:00 +0000

وایسادم دست به سینه تکیه زدم به دیوار دارم تماشا میکنم خودمو که چه همه از همه وقتای زندگیم بیشتر گه گیجه‌ام. یه وقتی هست وسطای دهه بیست سالگی آدم با خودش فکر میکنه به سی که برسه یا حتی مطمئنتر وقتی به سی و چند که برسه دیگه فکر و عقلش به یه جاهایی از بلوغ رسیدن که میتونه بهشون تکیه کنه، میتونه روشون حساب کنه، میتونه به یه ثبات نسبی نیم‌بند دل خوش باشه. منتها همین وسطای سی و چندسالگی یه روزایی هست که آدم مچ خودشو میگیره میبینه که هنوز دست به چیزه. میبینه که هنوز تکلیفش با خودش معلوم نیست. میبینه که هنوز منتظره ببینه چی میشه. میبینه که هنوز داره به رویاهاش نگاه میکنه، هنوز داره قسمتای ناممکنشو ممکن میبینه... درد سی‌وچندسالگی از درد بیست‌ و چندسالگی بیشتره. رویاها با یه فاصله خوبی از آدم وای میستن و به آدم زل میزنن. حتی یاد میگیرن به آدم زبون درازی کنن. آدم پا داره واسه کندن و رفتن منتها دل نداره. آدم قصه داره واسه گفتن منتها حس گفتن نداره. میگن بهترین حالت اون وقتیه که یه کسی خودشو میشناسه و خودشو قبول میکنه. من میگم بهترین حالت وقتیه که آدم بتونه اون خود قبول کردشو که دوستش نداره تغییر بده طوری که دوستش داشته باشه. من میگم آدم باید طوری رها باشه که بتونه بیشتر با خودش آشتی باشه. من باخودم آشتی نیستم. هنوز کار دارم تا برسه به اون لحظه روبوسی و لبخند رضایت. الان که دارم مینویسم وایسادم رو یه نقطه‌ای که خیلی خستمه. خیلی گه گیجمه. رسیدم به اون سی‌ و چندسالگیه و با تقریب خوبی هیچ چی سر اون جایی که
فکر میکردم باید باشه نیست

پ.ن: عنوان از ترانه‌ی در شب استاد شمس لنگرودی- سلام آقای پدرام ناتور

میگو هم حیوان نجیبی است

noreply@blogger.com (Paris) — Tue, 29 Nov 2011 04:45:00 +0000

آدمها هرکدامشان با یک رسالت خاصی به این دنیا متولد میشوند یا حالا دست کم بعدترها خودشان برای خودشان رسالت‌های مختلف تعیین و تعریف میکنند. رسالت‌های خیلی مهم، مهم و شاید هم کمتر مهم. حالا من در این برهه از زمان رسالتی که بر دوشم احساس میکنم این است که تعریف ذهنی خیلی از شماها را در مورد میگو عوض کنم، یعنی تصمیم دارم اینقدر دستورپختهای متفاوت و هیجان‌انگیزی از میگو برایتان بنویسم که آن تصویر ذهنی میگوی پف کرده با سس کچاپ از ذهنتان پاک شود

اینبار سر راهتان به خانه از سوپری محله‌تان سرکه بالزامیک بخرید و میگوهایتان را که یخ زده هم نیستند در بالزامیک و نمک و فلفل- سیاه و قرمز بسته به درجه تندی که می‌پسندید- و کمی سیر تازه خرد شده یا پودر سیر یک ساعتی بخوابانید. اگر خیلی خواستید به خودتان و به میگویتان لطف کنید زبانم لال دو شات تکیلا هم بریزید رویشان و همشان بزنید تا یک ساعت بماند. بعد میگوها را روی آتش کباب-گریل کنید. در هنگام کباب کردن رویشان روغن زیتون یا روغن مایع بزنید. اگر واقعا جزو آن دسته از کسانی هستید که فکر میکنید میگو بو میدهد پیشنهاد میکنم به جای روغن کره آب شده بزنید

پ.ن: میگوی خام رنگش طوسی است، میگوی پخته رنگش صورتی است. مهمترین فوت در هنگام طبخ میگو این است که حواستان باشد زمان پخت میگو بسیار کوتاه است، یعنی مثلا سه دقیقه- شاید هم کمتر- یعنی سی ثانیه بعد از اینکه میگو از رنگ طوسی به صورتی تبدیل شد آماده است و بیشتر پختنش باعث سفت شدنش میشود- زمان پخت بیشتر در از بین بردن بوی میگو هیچ تاثیری ندارد

پ.ن: حتما حتما حتما در هنگام شستن میگو باید با چاقو یک برش نازک روی قوز و شکمش بدهید و آن نوار سیاه رنگ را خارج کنید. منبع بو همین نوار سیاه رنگ است

پ.ن: اگر برای کباب کردن از منقل استفاده میکنید میگوها را توی یک ظرف توری فلزی بریزید و روی آتش بگذارید

دو تا موی رها داری

noreply@blogger.com (Paris) — Sat, 26 Nov 2011 06:26:00 +0000

ما میگیم کله سیاه. اینجا میگن برونت. یعنی نژاد موی قهوه‌ای. مثل خیلی از دخترای ایرانی. مثل ما کله سیاها. من همیشه فکر کردم که هیچ چیزی برای یه زن کله سیاه بهتر از همون رنگ سیاه-قهوه‌ای موهاش نیست. هرگز هم نفهمیدم چرا کسی که چشم و ابروش سیاهه باید موهاش پلاتینه یا زرد یا شرابی یا مش باشه. من همیشه فکر کردم که پشت هر تار موی سیاهی قصه یه شب عاشقی پنهون شده. من همیشه فکر کردم مرد قصه هر دختر کله سیاهی وقتی میاد اول عاشق سیاهی موهای دختر میشه. من همیشه فکر کردم سیاهی موها قلبو آشفته میکنه ...ا

noreply@blogger.com (Paris) — Wed, 23 Nov 2011 08:02:00 +0000

حالا البته من میدونم که یه خانمه هست تو پیروزی که پیاز داغاش حرف نداره اردر میدین براتون درست میکنه، یا میدونم اینقدر وقت نیست تو بیست و چهار ساعتتون که خودتون پیازداغ درست کنید وقتی میخورید خرت خرت صدا بده، حتی میدونم که ای بابا پیاز داغه دیگه تو تجریش پره...، منتها من چون ارادت دارم به آشپزی کلن حتی دوست دارم واسه روزای بارونی رو کاسه آشم خودم پیاز داغ تازه کرانچی بپزم

پیازتون رو خیلی باریک باریک حلقه کنید بعد یه قابلمه رو خوب روغن بریزید مثلا دوسانت و این پیازای حلقه شده باریک رو با دستتون از هم باز کنید و روش یک قاشق پر آرد بریزید با نمک و فلفل و خوب با دستتون پیازا رو توش هم بزنید. بعد مطمئن شید که روغن خوب داغ باشه و آرد پیازا رو تو دستتون تکون بدین و بریزید تا سرخ بشن. دیگه بسته به اینکه چه رنگی دوست دارید از دو تا نهایتا چهار دقیقه طول میکشه تا سرخ بشن. بعدشم بریزید رو دستمال تا روغنش بره و حالشو ببرید خرت خرت

noreply@blogger.com (Paris) — Sun, 13 Nov 2011 02:06:00 +0000

به زخمهای قلبم نگاه میکنم و خاطرم هست روزی بود که برایم با اطمینان گفتی آدمی با زخمهایش زیباتر است. ولی جسمم، ولی جسمم انگار پیرتر باشد از جوانی که باید، یا نفسهایم گرفته‌تر از تازه‌ای که باید، یا نگاهم کهنه‌تر از حدی که باید، یا صبرم بیشتر از طاقتی که باید، یا دنیایم ساکت‌تر از هیاهویی که باید، یا موهایم خالی‌تر از خرمنی که باید و سفیدتر از سیاهی که باید و تو هم دورتر از نزدیکی که باید

noreply@blogger.com (Paris) — Sat, 12 Nov 2011 07:10:00 +0000

یه روزی هم هست تو زندگی بعضی از آدما که یه صدای متاسفی از اون طرف خط بهشون میگه با کمال تاسف طای دسته‌دار بهتون حمله کرده

noreply@blogger.com (Paris) — Tue, 08 Nov 2011 06:10:00 +0000

دست آخر روزگاری هم رسید که ما از هم بریدیم. حالا روی سر تو برف میریزد و اینجا آفتاب امان چشم من را درمی‌آورد. صبح تو بارانی شروع میشود و شب من مه‌دار غروب میکند. تو زیر باران خودت را تند میرسانی سر کار و من کرم شب به صورتم میزنم و پتو را میکشم زیر گلویم و خودم را می‌سپارم دست شب. بعد همینطور آرام و ساده آدمها به زندگی‌های یکنواخت دور از هم خو میگیرند

noreply@blogger.com (Paris) — Wed, 02 Nov 2011 06:09:00 +0000

ما یک فامیل زیادیم. پر از بچه. یک رسم محترمی هم هست بین اعضای فامیل که تمام بچه‌هایشان را به تمام عروسی‌ها و مجالسی که دعوت میشوند میبرند. یادم هست که فیلم عروسی اولم پر بود از بچه‌های قد و نیم‌قد که تمام مدت دور میزها و روی صندلی‌ها میچرخیدند و تمام سالن را به خر کشیده بودند. فیلمبردار با یک وسواس عجیبی از تمام بچه‌ها فیلم گرفته بود. حتی یک صحنه داشت که انگار تمام بچه‌ها را کنار هم نشانده بود و با یک حرکت آهسته رویشان حرکت کرده بود و رویش آهنگ معین گذاشته بود. چیزی شبیه پنج دقیقه. فیلم مملو از صحنه‌هایی بود که مادرها همینطور که از مچ تا آرنجشان کیپ النگو و جواهرات بود، چشمهایشان از حدقه‌ بیرون زده بود و معلوم بود که دارند بچه‌ها را تهدید میکنند که بشین یا حتی بتمرگ. سر عروسی دوم توی کارت عروسی نوشته بودیم لطفا از آوردن اطفال خودداری کنید و برای هر کس کارت ورودی گذاشته بودیم. باز فیلم عروسی پر بود از همان بچه‌ها که چندسالی بزرگتر بودند و بچه‌های جدیدتر که زاییده شده بودند. دو سوم صحنه‌ای که داماد حلقه در انگشت من میکرد با دامن بچه‌ای که در بقل مادرش بود پوشیده شده بود و مادرش به طرز جنون آوری کل میکشید و خودش را تکان میداد و دامن در تصویر هی بالا و پایین میرفت اینقدر که کل اتنشن بیننده را به خودش میگرفت. باز بچه‌ها همه جای سالن میدوند و صحنه‌ای بود که مادری همانطور که پسرش عر میزد و به پایش چسبیده بود میان جمعیت قر میداد. اینبار معلوم بود که فیلمبردار علاقه‌ای به ثبت تصویر بچه‌ها نداشت منتها تعداد و حرکتشان آنقدر زیاد بود که در همه صحنه‌ها بودند. فردای عروسی که هتل بازمانده‌ي غذاها و میوه‌ها را تحویل داده بود چیزی که زیاد دیده میشد خیارهای گاز زده نصفه رها شده بود که معلوم بود کار خود کره‌خرشان است. برای عروسی سوم من خلاصه پادرمیانی کردم و اعلام کردم که جشن عروسی در کار نخواهد بود و خیالم آسوده بود

حالا اینها را گفتم که بگویم برای حدود یک ماه دیگر به یک مهمانی رسمی دعوت شده‌ایم. قبل از اینکه کارت دعوت به دستم برسد میزبان تلفنی گفت که حتما پسر همراهم باشد چون تا به حال او را ندیده. وقتی کارت رسید دیدم با دست خط خودش نوشته که حتما پسر باشد. من حتی در مرحله‌ای از تصمیم‌گیری هستم که شاید یکهو اعلام کنم که ما مریضیم و عذرمان را بخواهم. تمام مدت تصویر خیار گاز زده جلوی چشمم است و خودم را میبینم که میان جمعیت همانطور که یک لنگم دست پسرم است قر میدهم و به نفر روبه‌رویی لبخند میزنم

noreply@blogger.com (Paris) — Mon, 31 Oct 2011 02:09:00 +0000

زنی هم هست در وجود من، که زیر بارانهای پاییزی شهری در آن سر دنیا برای خودش گم شد

noreply@blogger.com (Paris) — Wed, 26 Oct 2011 05:45:00 +0000

یه مهمونی‌هایی هستن میرین واسه شام زنگ میزنن پیتزا میارن همه دور هم، نوشابه هم هست حتما حالا اگه

شراب نباشه

یه مهمونی‌هایی هستم میرین شام بیف استروگانف دارن با شنیسل مرغ یه ظرف سالاد ماکارونی هم هست حتما

یه مهمونی‌هایی هستن میرین شام باقالی پلو دارن با مرغ-ماهیچه، سالاد کاهو طبعن و یه بشقاب ته دیگ باقالی پلو- میشه اصن بی ته‌دیگ؟ بگردین ماست و خیار هم هست سر میز

یه مهمونی‌هایی هستن میرین، شام جوجه کباب میزارن سر میز با آلبالو پلو، چند تا بشقاب فسنجون هم هست به هر حال. هی هم میپرسن نوشابه زرد میخوری یا مشکی یعنی که هر دوش هست

یه مهمونی‌هایی هستن میرین شام کوکو سبزی دارن با شامی با یه کاسه باقالی قاتق، یه خورش خوری میرزاقاسمی، یه خورده هم لوبیا پلو دیشبشون. نون هم میزارن تو فر داغ میشه، همه چی لنگه به لنگه، همش کاسه کاسه منتها سلیقه توشه، حتی یه لیوان هست سر میز توش گل وحشیه... خواستم بگم از این مهمونی‌ها

noreply@blogger.com (Paris) — Mon, 24 Oct 2011 06:08:00 +0000

من برای تو با افسوس مینویسم که پشیمانم. نگاهم خمار میشود و سرم کج روی شانه‌ام می‌افتد و چشمم تار میشود و مینویسم که ویرانم که دلم تنگ است. ولی نگاه تار و سر روی شانه‌ افتاده را که نمیشود تایپ کرد که حالم را بدانی. افسوس را که نمیشود نوشت. اشک را که نمیشود میان نوشته‌ها ریخت... و این میشود که دل تو هیچ وقت به رحم نمی‌آید

noreply@blogger.com (Paris) — Mon, 24 Oct 2011 03:47:00 +0000

همه نداشتنت تاوان انتخابهای من است

تاوان هرتصمیمی که فکر میکردم صلاح‌تر است

که کجا خانه کنم

که باید درس را ادامه داد

که باید کوچ کرد رفت جای دور

که باید با زندگی جنگید واینکه زندگی خوشایند من و تو نیست

حالا من

سربلند از انتخابهایم

و دیوانه از نداشتنت
و این غم در جان من ماندگار می‌ماند

noreply@blogger.com (Paris) — Thu, 20 Oct 2011 06:26:00 +0000

گاهی هم تنهایی آنقدر در آدم ریشه میدواند و آنقدر جایگاهش از همه چیز بالاتر میرود که عناوینی مثل دوست، مثل خواهر، مثل برادر، مثل همسر، مثل معشوق، مثل یار، مثل همدم و حتی مثل عشق را باید از ابتدا تعریف کرد

noreply@blogger.com (Paris) — Mon, 10 Oct 2011 06:40:00 +0000

دوتا دستام مرکبی

تموم شعرام خط خطی

پاییز اینجاست

و کسی در راه است

noreply@blogger.com (Paris) — Tue, 27 Sep 2011 06:22:00 +0000

تو روح این دنیا که من اینورشم تو اونورش

noreply@blogger.com (Paris) — Sun, 25 Sep 2011 23:21:00 +0000

همین که تمام تلاشم را میکنم که هیچ نبینمت، خودش حدیث مفصل است

noreply@blogger.com (Paris) — Sun, 25 Sep 2011 05:58:00 +0000

به سلامتی همه روزهایی که به خاطر نبودنت تنم تنها ماند، به سلامتی تنم

و همین پیک آخرم به سلامتی تنهایی تن تو

noreply@blogger.com (Paris) — Sat, 24 Sep 2011 14:10:00 +0000

یه سکوتی کردم از سرناچاری بعد اون یهو نبودنت. رفتم تو لاک خودم و هی سعی کردم به روی خودم نیارم که چی شد.شاید این جمله آخر واسه تو بارش سنگین باشه که انگشت اتهام رو میگیرم طرفت و میگم یهو چی شد؟ شایدم این مرام تو باشه که وسط همه بودنت یهو بی هیچ نوتیسی میزاری میری. شایدم من برات اونقدری قابل نبودم که‌ با خودت فکر کنی قبل نبودنت باهام حرف بزنی...ا

امروز اومده بودم تو شهرت. بعد مدتها. بعد همون بار آخری که جلسه داشتیم تو گروه. بعد اون بار آخری که دیدمت که با همه آشفته و خسته خداحافظی کردی و رفتی. بعد امروز همینطور که تو خیابونا میروندم، همینطور که اینور اونور شهر میرفتم تا به کارام برسم روحت به طرز عجیبی دنبالم بود. یعنی قبل اومدنم تو فکرتم نبودم حتی منتها توی شهر اومدی سراغم. یه حس خاص عجیبی بود. عاشقی نبود، فارغی نبود، غم نبود، اشک نبود، عصبانیت نبود، مهربونی نبود، داد نبود، بیداد نبود، یه حسی بود فقط. سنگین. باهام بودی. آلموست همه جا. بعد آخراش شهر برام سنگین شد. دلم گرفت از حجم اتفاقی که بینمون افتاد. دلم گرفت ازاینکه پا گذاشتم تو رابطه‌ای که آخرش رسیدم به سکوت، رسیدم به تماشا، رسیدم به شماتت، رسیدم به خودخوری

noreply@blogger.com (Paris) — Sun, 18 Sep 2011 22:58:00 +0000

آی واز لاست این ترنسلیشن با خودم تا همین اواخر. اینقدر لاست که وقتی خودم را کم‌کم از میان تمام دردها پیدا کرده بودم هنوز نمی‌شناختم. اینقدر لاست که وقتی تمام پتانسیل مخفی اخلاقی و رفتاریم را فهمیده بودم همینطور هاج و واج خودم را نگاه میکردم. بعد هنوز فکر میکنم دیر نیست. هنوز فکر میکنم اگر تمام موتورهای تنم را روشن کنم و راه بیفتم یک جایی نه خیلی دور تمام سهم خنده‌های این سالهایم را از همین روزگار سخت پس میگیرم

خرمی دولت من از چه پریدی؟

noreply@blogger.com (Paris) — Sun, 11 Sep 2011 22:40:00 +0000

انگار کن که هر شب بوسه‌هایم را برای تو جمع کرده باشم

و هر صبح مثل ملافه‌ها مرتب چیده باشمشان روی تخت

تا شب بعد

و شب بعد

...

noreply@blogger.com (Paris) — Sat, 10 Sep 2011 22:23:00 +0000

البته که لوبیا‌پلو یکی از محبوب‌ترین دیشهای نگارنده است، منتها من میخواهم سعی خودم را بکنم تا شما به پتانسیل نهفته در لوبیا پی ببرید. کبابش کنید، بله لوبیا را اول کمی در آب - و فقط یک کمی در آب- بپزید و بعد روغن مالیش کنید و بریزیدش در یک ظرف استیل توری و روی آتش کبابش کنید و آخر سر هم رویش نمک بپاشید و گیلاس شرابتان را پرکنید. فوت اولش اینکه همزمان یک تکه گوشت چربی دار هم در ظرف توری بگذارید که با لوبیا‌ها کباب شود طوریکه لوبیاهایتان مزه گوشت بگیرد. فوت دومش هم اینکه نمک دانه درشت که زیر دندان بیاید بهترش میکند. فوت سومش اینکه همین کار را با نخود‌فرنگی با پوست بکنید منتها بیشتر در آب بپزیدش. فوت چهارمش اینکه یک ظرف سوی سس بگذارید کنار دستتان و لوبیاها یا نخود فرنگی‌ها را بزنید تویش و دندان بکشید. مزه پسته شور که در دهان

میچرخانید؟ همان

پ.ن: اگر دسترسی به ادمامی دارید، همین بلا را سرش بیاورید تا شاد شوید