Ελεύθερος αλυσοδεμένος

Ο αριθμός "Ζ" και το μυστήριό του!

noreply@blogger.com (Kasib) — Fri, 13 Mar 2015 10:17:00 +0000

Σκοπός είναι να βρεθεί ο αριθμός "Ζ" που προκύπτει από τις παρακάτω 10 προτάσεις.

Τουλάχιστον μία από τις προτάσεις 9 και 10 είναι αληθής.
Αυτή είναι είτε η πρώτη αληθής είτε η πρώτη ψευδής πρόταση.
Υπάρχουν 3 διαδοχικά ψευδείς προτάσεις.
Η διαφορά μεταξύ των αριθμών της τελευταίας αληθούς και της πρώτης αληθούς πρότασης διαιρεί τον αριθμό Ζ.
Ο αριθμός Ζ είναι το άθροισμα των αριθμών όλων των αληθών προτάσεων.
Αυτή δεν είναι η τελευταία αληθής πρόταση.
Ο αριθμός κάθε αληθούς πρότασης διαιρεί τον αριθμό Ζ.
Ο αριθμός Ζ είναι το ποσοστό (%) των αληθών προτάσεων.
Το πλήθος των θετικών ακέραιων διαιρετών του αριθμού Ζ (χωρίς το 1 και το Ζ) είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των αριθμών των αληθών προτάσεων.
Δεν υπάρχουν 3 διαδοχικά αληθείς προτάσεις.

Η (ΑΛΗΘΙΝΗ) ΖΩΗ - Σκέψεις πάνω στο "Στοίχημα" του Αντόν Τσέχωφ

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 10 Mar 2015 21:50:00 +0000

(Το κείμενο του συγγραφέα βρίσκεται αναρτημένο και στην ιστοσελίδα της "Κίνησης Απελάστε το Ρατσισμό".)

Σε μια συζήτηση για το επιτρεπτό ή μη της θανατικής ποινής ένας νέος νομικός, με σκοπό να υποστηρίξει τη θέση του ότι είναι προτιμότερη μια ζωή στη φυλακή
από τη θανατική καταδίκη, στοιχηματίζει για κάποιο σημαντικό χρηματικό ποσό πως θα περάσει δεκαπέντε χρόνια της ζωής του κλεισμένος σ' ένα κελί χωρίς καμιά ζωντανή επικοινωνία με τον
έξω κόσμο. Η μόνη επαφή του με τον πολιτισμό προβλέφθηκε να γίνει μέσω σημειωμάτων, ενώ θα του επιτρεπόταν το κρασί, ο καπνός και το διάβασμα.
Στο διήγημά του ο Τσέχωφ παρουσιάζει τα στάδια της απομόνωσης αυτού του ανθρώπου. Την αρχική μοναξιά του πρώτου χρόνου που γινόταν φανερή από τις μελωδίες του πιάνου και το κρασί που
συνεχώς ζητούσε διαδεχόταν καιροί πλήξης και αδράνειας, απουσίας δημιουργικότητας και ανάγκης να "ρουφήξει" κλασικούς συγγραφείς, να μάθει άπταιστα ξένες γλώσσες
και να εντρυφήσει στις επιστήμες.

Η πλοκή μόνο στη φαντασία θα μπορούσε να εκτυλίσσεται. Ποιο ανθρώπινο πλάσμα, που δε θα είχε στο μεταξύ γίνει θηρίο, θα περνούσε δεκαπέντε χρόνια χωρίς την ελάχιστη ανθρώπινη επαφή,
μακριά από το φως του ήλιου, χωρίς στο μεταξύ να πεθάνει από αρρώστια πρώτα της ψυχής; Ο Τσέχωφ μας γεννάει όμως και άλλα ερωτήματα με την απρόσμενη κατάληξη
της ιστορίας. Ο επί δεκαπέντε χρόνια έγκλειστος, με ένα σημείωμα που συντάσσει την τελευταία νύχτα της παραμονής του στο κελί, αρνείται το έπαθλο του στοιχήματός του!
Δηλώνει πως θα δραπετεύσει ώρες μόνο πριν την εκπνοή της δεκαπενταετίας.
Επιχειρηματολογώντας στο σημείωμα που αφήνει, αποδοκιμάζει τον τρόπο που ζουν οι άνθρωποι στον έξω κόσμο.

Την άποψη, την οποία υπερασπιζόμενος μπήκε οικειοθελώς στην απομόνωση μπορούμε να τη συμπυκνώσουμε στα λόγια του: "Να ζεις με κάποιο τρόπο είναι καλύτερα από το να μη ζεις".
Λίγο πριν την εκπνοή του εγκλεισμού του φαίνεται να έχει αλλάξει γνώμη. Η μήπως όχι; Αποδοκιμάζω, λέει ο φυλακισμένος, τη ζωή έτσι όπως τη ζείτε... Την έμαθα καλά μέσα
από τα βιβλία σας, πολύ περισσότερο από όσο θα μπορούσε να τη μάθει κάποιος ζώντας μια ολόκληρη ζωή. Απόδειξη για την περιφρόνησή του είναι η άρνηση από αυτόν του χρηματικού
επάθλου, που συμβολίζει την περιφρόνηση των υλικών αγαθών. Άρα και της ίδιας της ζωής; Της γήινης πραγματικότητας; Βάζοντας τον ήρωά του να δραπετεύσει και μη πληροφορώντας
μας για την περεταίρω πορεία του, αν έζησε ή πέθανε, και στην πρώτη περίπτωση με ποιο τρόπο έζησε, ο Τσέχωφ αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.

Αξίζει άραγε να γεμίσουμε εμπειρίες, ασύλληπτα ευχάριστες αλλά και ανυπόφορα οδυνηρές; 'Η θα ήταν προτιμότερο για κάποιον να ζει σαν αναχωρητής, σαν μοναχός, σαν τον φυλακισμένο
του διηγήματος; Ο ίδιος έγινε αναχωρητής για να αποδείξει την ομορφιά της ζωής, σε όποια μορφή κι αν τη ζει κανείς, που τη θεωρούσε σε κάθε περίπτωση προτιμότερη από το θάνατο.
Μετά από αυτή την εμπειρία όμως δείχνει πια να περιφρονεί τη γήινη ζωή. Το διήγημα του Τσέχωφ μπορεί να ειδωθεί σαν μια από τις πιο βαθιές υπαρξιακές κραυγές, που συνοδεύει τον
άνθρωπο από τις απαρχές της ιστορίας του. Και αυτή δεν είναι άλλη από το "να ζήσω ή όχι;" Ο συγγραφέας δε μας κάνει τη... ζωή εύκολη. Δε δίνει απάντηση! Γιατί την απάντηση στο ερώτημα
αυτό μόνο ο κάθε άνθρωπος μπορεί να τη δώσει για τον εαυτό του. Η αλληγορία του Τσέχωφ μας κάνει όμως να σκεφτούμε το εξής:

Αξίζει να βάλουμε "στοίχημα" με τον εαυτό μας για το αν, γιατί και πώς θέλουμε να ζούμε...

Συμμαχικά κοιμητήρια του Ζέιτενλικ

noreply@blogger.com (Kasib) — Thu, 04 Dec 2014 15:10:00 +0000

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Πάει καιρός που είχα ακούσει τυχαία από κάποιον γνωστό για τα κοιμητήρια του Ζέιτενλικ. Πριν μερικές μέρες αποφάσισα να τα επισκεφτώ. Όπως "αρμόζει" σε τέτοιου είδους επισκέψεις, προτιμούσα να μην ακολουθήσω την πεπατημένη οδό χρησιμοποιώντας τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς για να φθάσω εκεί, αλλά να περπατήσω. Όχι περνώντας από την βαβούρα και την οχλαγωγία του κέντρου της Θεσσαλονίκης αλλά περπατώντας από την Άνω Πόλη, από τα Κάστρα. Ίσως για να με προετοιμάσω για την γραφικότητα που θα μου επιφύλασσε το μέρος. Ίσως γιατί γνώριζα από φωτογραφίες που είχα δει πως όντως έτσι θα ήταν.

Με αφετηρία, λοιπόν, την "Πορτάρα" στην περιοχή της Άνω Πόλης ξεκίνησα για το Ζέιτενλικ. Η διαδρομή γραφικότατη και θα την συνιστούσα ανεπιφύλακτα. Ο δρόμος στο μεγαλύτερο κομμάτι του είναι κατηφορικός, οπότε ξεκούραστος, και καθόλου ανηφορικός. Να σημειώσω πως καθώς πλησίαζα παρατήρησα πως διέσχισα κάποια οδό με το όνομα "Μακεδονομάχων", γεγονός το οποίο με έκανε να ανυπομονώ να φθάσω.

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΑ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΖΕΪΤΕΝΛΙΚ

Τα συμμαχικά στρατιωτικά νεκροταφεία, επίσης γνωστά και ως Σέρβικα νεκροταφεία ή Ζέϊτενλικ βρίσκονται στην οδό Λαγκαδά, στην δυτική Θεσσαλονίκη, περίπου 1,5 χιλιόμετρο βόρεια της Πλατείας Βαρδαρίου. Πρόκειται για ένα από τα μικρά μυστικά της πολης, καθώς ακόμα και οι περισσότεροι ντόπιοι δεν γνωρίζουν την ύπαρξη αυτού του μοναδικού μνημείου που μας θυμίζει την βαριά κληρονομιά όλων αυτών που πολέμησαν για την
ελευθερία πριν από έναν αιώνα. Καθώς η φωτιά του «Μεγάλου Πολέμου» είχε ήδη εξαπλωθεί παντού, εκτεταμένες και εξαιρετικά σκληρές μάχες έλαβαν μέρος στην καρδιά των Βαλκανίων διαμορφώνοντας έτσι το περιβόητο «Μακεδονικό Μέτωπο». Το αποτέλεσμα αυτής της μάχης αποδείχτηκε κρίσιμο για την έκβαση ολόκληρου του πολέμου. Για την ιστορία οι εμπλεκόμενες πλευρές ήταν της Αντάντ (Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία, Σερβία, Μαυροβούνιο, Ιταλία και Ελλάδα) και των Κεντρικών Δυνάμεων (Γερμανία, Αυστρο-Ουγγαρία, Βουλγαρία και Τουρκία). Οι απώλειες υπήρξαν συντριπτικές για όλες τις πλευρές. Πάνω από 20.500 στρατιώτες από όλες τις χώρες που πολέμησαν στο πλευρό της Αντάντ κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ζέιτενλικ θα πει ελαιώνας στην τουρκική γλώσσα. Στην περιοχή παλαιότερα υπήρχαν αιωνόβιες ελιές που της έδωσαν και το χαρακτηριστικό όνομα. Από την εποχή του τέλους του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου είναι η μεγαλύτερη στρατιωτική νεκρόπολη της Ελλάδος. Χωροθετημένη σε πέντε τομείς, ανάλογα με την εθνικότητα των πεσόντων, 20.500 στρατιώτες τον αριθμό που έπεσαν μαχόμενοι στην Θεσσαλονίκη και στα πέριξ, από το 1914 έως και το 1919 περίπου.

Πιο αναλυτικά:

Γαλλικός τομέας: 8.089

Σερβικός τομέας: 7.500

Ιταλικός τομέας: 3.000

Βρετανικός τομέας: 1.600

Ρωσικός τομέας: 400

Να σημειωθεί πως ανάμεσά τους κείτονται και Βούλγαροι αιχμάλωτοι πολέμου.

Όψη Σέρβικου μνημείου μέσα από τα κοιμητήρια.

Όψη Σέρβικου μνημείου κατά την είσοδο στα κοιμητήρια.

Στην είσοδο του Ζέιτενλικ δεσπόζει το Σέρβικο μνημείο που φιλοξενεί εντός του 5.500 σκευοφυλάκια πολλά από αυτά μαθητών που άφησαν στην κυριολεξία το σχολείο, ήρθαν να πολεμήσουν και σκοτώθηκαν στο πεδίο της μάχης. Το μνημείο κοσμεί στη μια πλευρά ένα ψηφιδωτό που απεικονίζει τον Άγιο Γεώργιο και στην άλλη ένα με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Εντός του μνημείου υπάρχουν πηλήκια, παράσημα, σημαίες, φωτογραφίες, αναμνηστικά συγγενών. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα για τους Σέρβους γι΄ αυτό και προσελκύει εκατοντάδες τουρίστες κάθε χρόνο. Καθώς οι Σέρβοι είναι ορθόδοξοι και τα έθιμα επιβάλουν πολλά τρισάγια και μνημόσυνα αλλά και επειδή είναι γεωγραφικά πιο κοντά σε εμάς το επισκέπτονται σε πολύ μεγαλύτερη συχνότητα σε σχέση με τους Γάλλους ή τους Άγγλους που σπάνια θα βρεις να περιφέρονται στο κοιμητήριο.

Ο Savo (Σάββας) Mihailovic που πολέμησε στον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, με καταγωγή από το Μαυροβούνιο, ήταν ο πρώτος φύλακας του μνημείου, αργότερα ο γιος του και μέχρι και σήμερα ο 83 ετών εγγονός Djordie (Γιώργος) Mihailovic φροντίζει ακόμα τους τάφους, ξεναγεί τους Σέρβους τουρίστες, ανταλλάσσουν ιστορίες και τους κερνάει τσιγάρα και ποτά από την πατρίδα για την ψυχή των νεκρών.

Στην είσοδο του Γαλλικού τομέα υπάρχει ένα μικρό μουσείο που έφτιαξε το προξενείο της Γαλλίας στην Ελλάδα. Προχωρώντας πιο μέσα φτάνουμε σε μια μικρή κόκκινη τούβλινη εκκλησία. Στον Σέρβικο, τον Γαλλικό και τον Ιταλικό τομέα οι τάφοι κοσμούνται με απλούς σταυρούς, ενώ ο Αγγλικός τομέας διαφοροποιείται με ορθογώνιες πλάκες με σκαλιστούς σταυρούς. Στην είσοδο χαρακτηριστική είναι η επιγραφή «Δώρο των Ελλήνων για όσους πολέμησαν το 1914-1918 και τιμούνται εδώ».

Γαλικός τομέας

Στο Ζέιτενλικ επικρατεί η επιβλητική ησυχία και γαλήνη που χαρακτηρίζει τα κοιμητήρια μαζί με θλίψη. Μια μελαγχολία και μια συγκίνηση για τους πεσόντες, οι περισσότεροι 17-30 ετών, σπάνια κάποιοι 40-45, ανάμεσα τους, ποιος ξέρει, κάποιος μουσικός, ένας επιστήμονας, ένας καλλιτέχνης που βρέθηκε να πολεμάει σε ξένα εδάφη μακριά από την πατρίδα του και δεν πρόλαβε ίσως και ποτέ να καταλάβει το γιατί.

Το Ζέιτενλικ θα πρέπει, ίσως, να είναι υποχρεωτικός τόπος επίσκεψης όλων των σχολείων της πόλης και των παιδιών από τους γονείς τους για ένα χρήσιμο μάθημα ιστορίας. Άραγε εκατό χρόνια μετά τι έχουμε διδαχτεί από τους πολέμους και μνημεία σαν αυτό του Ζέιτενλικ;

Βρετανικός τομέας

Βρετανικό μνημείο

Τάφος Βρετανίδας

Τάφος Καναδού που "έπεσε" μαχόμενος από την πλευρά των Βρετανών.

Γαλλικό μνημείο

Ρωσικό μνημείο

Σέρβικο μνημείο

Ρωσικός τομέας

Σέρβικο μνημείο. Εικονιζόμενος ο Αρχάγγελος Μιχαήλ.

Ρωσικός τομέας

Ιταλικός τομέας

Ιταλικό μνημείο

Ιταλικός τομέας

Η ιστορία των Γιουγκοσλάβων (3ο μέρος)

noreply@blogger.com (Kasib) — Mon, 21 Oct 2013 12:20:00 +0000

Αφού γνωρίσαμε το πως άρχισαν να δημιουργούνται το Βασίλειο της Σερβίας, το Πριγκιπάτο του Μαυροβουνίου και το φύλλο των Βοσνίων θα μεταβούμε βορειότερα, στα εδάφη της σημερινής Κροατίας και Σλοβενίας. Όπως έχουμε αναφέρει, το Βασίλειο της Κροατίας σχηματιζόταν από δύο δουκάτα. Το Δουκάτο της Παννονίας και το Δουκάτο της Δαλματίας. Επίσης στην περιοχή επιβάλλεται η Καθολική Εκκλησία.

ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΡΟΑΤΙΑΣ ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΕΝΕΤΟΥΣ-ΒΕΝΕΤΟΥΣ

Έτσι λοιπόν, λόγω της επιβολής της Καθολικής Εκκλησίας στην περιοχή, το Κροατικό Βασίλειο (που ακόμη δεν ήταν ενιαίο) βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Φράγκων. Στα τέλη του 10ου αιώνα όμως, η Φραγκική επικυριαρχία τερματίζεται και τα δύο Δουκάτα, επίσημα πλέον, αποτελούν το Βασίλειο της Κροατίας υπό τις διαταγές του Βασιλέα, το οποίο φτάνει στο απόγειό του τον 11ο αιώνα. Μετά τον θάνατο του τελευταίου Κροάτη Βασιλιά, Στιέπαν του Β΄, ξεσπά πόλεμος μεταξύ Ουγγαρίας και Κροατίας που οδηγεί σε προσωρινή ένωση των δύο υπό της διαταγές του Ούγγρου Κόλομαν.

ΒΕΝΕΤΟΙ, ΑΨΒΟΥΡΓΟΙ ΚΑΙ ΑΥΣΤΡΟΟΥΓΓΑΡΙΑ

Στις αρχές του 12ου αιώνα, με την αυξανόμενη δύναμη της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας στην περιοχή και λόγω της Καθολικής Εκκλησίας, το Βασίλειο της Κροατίας κυβερνάτε από κοινοβούλιο και έναν αντιβασιλέα διορισμένο από τους Βενετούς. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίστηκε από την απειλή της Οθωμανικής κατάκτησης και τον αγώνα των Βενετών για τον έλεγχο της περιοχής. Οι Βενετοί το 1428 είχαν αποκτήσει τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της Δαλματίας, με την εξαίρεση της πόλης-κράτους του Ντουμπρόβνικ, που ήταν ανεξάρτητο. Οι Οθωμανικές κατακτήσεις κατέληξαν στη Μάχη του Κρμπάβα το 1493 και τη Μάχη του Μοχάτς το 1526, και οι δύο με αποφασιστικές νίκες των Οθωμανών. Ο Βασιλιάς Λουδοβίκος Β΄ πέθανε στο Μοχάτς και το 1527 το Κοινοβούλιο επέλεξε το Φερδινάνδο Α΄ του Οίκου των Αψβούργων ως νέο ηγέτη της Κροατίας, υπό την προϋπόθεση να παρέχει προστασία στην Κροατία έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σεβόμενος όμως τα πολιτικά της δικαιώματα. Στην πράξη η Κροατία ήταν ελεύθερο και ανεξάρτητο βασίλειο μόνο από το 910 ως το 1102.
Μετά τις αποφασιστικές Οθωμανικές νίκες η Κροατία διαιρέθηκε σε πολιτικές και στρατιωτικές περιοχές, διαχωρισμό που έγινε το 1538. Οι στρατιωτικές περιοχές έγιναν γνωστές ως Κροατική Στρατιωτική Παραμεθόριος και ελέγχονταν άμεσα από τον Αυστριακό αυτοκράτορα. Οι Βενετοτουρκικοί Πόλεμοι κατά των 16ο αιώνα προξένησαν μεγάλες δημογραφικές αλλαγές με τους Κροάτες να μεταναστεύουν προς την Αυστρία. Για να αναπληρώσουν τους Κροάτες που έφυγαν οι Αψβούργοι έκαναν έκκληση στους Ορθόδοξους πληθυσμούς της Σερβίας και της Βοσνίας για στρατιωτική υπηρεσία στην Κροατική Στρατιωτική Παραμεθόριο. Στις περιοχές αυτές ακόμη και σήμερα υπάρχει διαμάχη για τον έλεγχό τους από Σέρβους, Κροάτες και Βόσνιους.
Την περίοδο 1830-1840 και ενώ η Κροατία κυβερνάτε άμεσα από τους Αψβούργους, επιχειρείται Κροατική Εθνική Αναγέννηση, μια πολιτική και πολιτιστική καμπάνια που υποστήριζε την ενότητα όλων των Νότιων Σλάβων του Βασιλείου της Κροατίας. Πρωταρχικός της στόχος ήταν η καθιέρωση μιας πρότυπης γλώσσας ως αντίβαρο στην Ουγγρική, μαζί με την προώθηση της Κροατικής λογοτεχνίας-φιλολογίας και πολιτισμού. Κατά την Ουγγρική Επανάσταση του 1848 η Κροατία τάχθηκε με τους Αυστριακούς και ήλπιζε να νικήσει τις Ουγγρικές δυνάμεις το 1849. Τη δεκαετία του 1860 έγινε φανερή η αποτυχία της πολιτικής, οδηγώντας στον Αυστροουγγρικό Συμβιβασμό του 1867 και τη δημιουργία μιας προσωπικής ένωσης των στεμμάτων της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Ουγγαρίας. H συνθήκη άφηνε το ζήτημα του καθεστώτος της Κροατίας στην Ουγγαρία και αυτό επιλύθηκε με τον Κροατοουγγρικό Διακανονισμό του 1868, οπότε τα βασίλεια Κροατίας και Σλαβονίας συνενώθηκαν. Το Βασίλειο της Δαλματίας παρέμεινε ντε φάκτο υπό Αυστριακό έλεγχο, ενώ η Ριγιέκα διατήρησε το καθεστώς του Φιούμε, που είχε θεσπιστεί το 1779. Οταν η Αυστροουγγαρία κατέλαβε τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη μετά τη Συνθήκη του Βερολίνου (1878), η Κροατική Στρατιωτική Παραμεθόριος καταργήθηκε και η περιοχή επεστράφη στην Κροατία το 1881, σύμφωνα με τις διατάξεις του Κροατοουγγρικού διακανονισμού. Νέες προσπάθειες μεταρρύθμισης της Αυστροουγγαρίας που αποσκοπούσαν στην ομοσπονδοποίηση με την Κροατίας ως ομόσπονδη ενότητα διακόπηκαν από την έλευση του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου.

Η ΣΛΟΒΕΝΙΑ

Οι Σλοβένοι, σλαβική φυλή, εμφανίστηκαν στην Πάνω Παννονία τον 7ο αι. μ.Χ. και ήρθαν πολλές φορές σε σύγκρουση με τους Βαυαρούς και τους Λομβαρδούς για την κυριαρχία στην περιοχή. Ανοργάνωτος και άναρχος λαός ο οποίος δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ενιαίο κράτος και δέχτηκε την κυριαρχία των Αβάρων και των Βαυαρών. Όταν ο Καρλομάγνος διέλυσε το κράτος των Αβάρων (9ος αι.), μοίρασε τα σλοβένικα πριγκιπάτα στη Βαυαρία και τη Φριούλ. Τότε έγινε και ο προσηλυτισμός των Σλοβένων στο χριστιανισμό (Καθολική Εκκλησία). Κατά το 10ο και 11ο αιώνα πετυχαίνεται η προσάρτηση της περιοχής στην εξουσία των Αψβούργων. Από αυτό το σημείο η ιστορία τους ακολουθεί παράλληλο δρόμο με αυτή των Αυστροουγγαρών, αφού ποτέ δεν αποτέλεσε ανεξάρτητο κράτος.

Η ιστορία των Γιουγκοσλάβων (2ο μέρος)

noreply@blogger.com (Kasib) — Fri, 18 Oct 2013 09:54:00 +0000

Ξεκινώντας το 2ο μέρος της ιστορίας των Γιουγκοσλάβων (μετάφραση: Νότιων Σλάβων) κι ενώ γνωρίσαμε πως ήδη έχουν χωριστεί στους ορθόδοξους Σέρβους και καθολικούς Κροάτες, θα αρχίσουμε να ξεχωρίζουμε και να μελετάμε αυτούς στις διάφορες ομάδες στις οποίες ανήκουν. Βρισκόμαστε λοιπόν, στον 9ο αιώνα μ.Χ., στην περιοχή της δυτικής Βαλκανικής Χερσονήσου όπου έχουν εγκατασταθεί, με την συναίνεση του Βυζαντίου.

Η ΣΕΡΒΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΩΝ ΟΘΩΜΑΝΩΝ

Ζωγραφιά αφιερωμένη στην Μάχη του
Κοσσυφοπεδίου το 1389. Κορίτσι του Κοσσόβου
φροντίζει, πληγωμένο από την μάχη, Σέρβο
στρατιώτη.

Η Σερβία έγινε επίσημα ανεξάρτητο βασίλειο το 1217 καταλαμβάνοντας την σημερινή περιοχή της Σερβίας και μέρος της Βοσνίας. Οι Σέρβοι, όπως γνωρίσαμε, γίνονται σύμμαχοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και φτάνουν στην ακμή τους τον 14ο αιώνα, όπου και ανακυρήσονται Αυτοκρατορία της Σερβίας. Από εκεί και μετά εμφανίζονται οι Οθωμανοί στα Βαλκάνια. Το 1389 στην Μάχη του Κοσόβου οι Σέρβοι κάνουν την ύστατη προσπάθεια για να μείνουν ανεξάρτητοι. Στην μεγάλη αυτή ιστορική στιγμή για τους Σέρβους, αλλά και για το Γιουγκοσλαβικό φύλλο γενικότερα, οι Οθωμανοί βγαίνουν νικητές και έτσι εδραιώνονται στην περιοχή. Ακολουθεί η πτώση της Κωνσταντινούπολης και η κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (παραδοσιακού συμμάχου της Σερβίας) το 1453 και ως συνέπεια όλων αυτών ακολουθεί η πτώση του Σέρβικου Βασιλείου το 1459.

Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΣΕ ΣΕΡΒΟΥΣ ΚΑΙ ΒΟΣΝΙΟΥΣ

Στην διάρκεια της τουρκικής κατοχής που κράτησε σχεδόν 5 αιώνες, σημειώθηκαν πολυάριθμες κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές. Μέρος του σέρβικου πληθυσμού προσχώρησε μαζικά στον ισλαμισμό, ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής τους. Από τους πληθυσμούς αυτούς προέρχεται η συντριπτική πλειοψηφία των μουσουλμάνων της Βοσνίας/Ερζεγοβίνης, που εθνικά ταυτίζονται με τους Σέρβους, αλλά διαφέρουν στο δόγμα της θρησκείας.

Οι εξισλαμισμένοι λοιπόν, Βόσνιοι, αποτελούν την κοινωνική αριστοκρατία ανάμεσα στα άλλα Γιουγκοσλάβικα φύλλα και καταλαμβάνουν, υπό την αιγίδα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σημαντικά σημεία της σημερινής Βοσνίας/Ερζεγοβίνης και ολόκληρο το Κοσσυφοπέδιο.

ΟΙ ΣΕΡΒΟΙ ΥΠΟ ΤΟΝ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΖΥΓΟ

Από την άλλη, οι κάτοικοι της περιοχής που παρέμειναν ορθόδοξοι, σταδιακά μεταφέρθηκαν στην ορεινή (σημερινή) Σερβία, όπου ο έλεγχος από την τουρκική εξουσία ήταν δυσκολότερος. Οι ορθόδοξοι Σέρβοι επαναστάτησαν αρκετές φορές κατά των Τούρκων. Αξίζει να σημειωθεί ότι βόρεια της Σερβίας δημιουργείται σιγά σιγά η Αυστριακή Αυτοκρατορία. Μια μεγάλη δύναμη που θα παίξει ιδιαίτερο ρόλο στην ιστορία των Γιουγκοσλάβων. Έτσι, κατά την διάρκεια των Αυστροτουρκικών πολέμων, πάντα οι Σέρβοι "παίρναν τα όπλα" ευελπιστώντας στην ανεξαρτησία τους.

Τον 18ο αιώνα οι Οθωμανοί, ύστερα κι από την κυριαρχία των Αυστριακών στα βόρεια, άρχισαν να εξασθενούν. Έτσι έρχεται η Σέρβικη Επανάσταση το 1804 και ξεκινάει ο απελευθερωτικός αγώνας των Σλάβων της Βαλκανικής Χερσονήσου.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑΤΟΥ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ

Η σημαία του Πριγκιπάτου του Μαυροβουνίου. Κόκκινη
με χρυσές άκρες και έναν ακτινοβολούντα χρυσό σταυρό
του Αγίου Γεωργίου (προστάτης Άγιος του
Μαυροβουνίου) στο μέσο.

Αξίζει να σημειωθεί πως στα τέλη του 18ου αιώνα το Πριγκιπάτο του Μαυροβουνίου αρχίζει να εξελίσσεται σε ένα δεύτερο κέντρο των Σέρβων ενάντιας στον Οθωμανικό ζυγό. Φυσικά, λόγω της μικρής του δύναμης δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τους ομοεθνής του στην Επανάσταση. Αντ' αυτού, ύστερα από δραστικές κινητοποιήσεις οι Μαυροβούνιοι κερδίζουν στο Γκράχοβο τους Τούρκους το 1858, που σήμανε και την απελευθέρωσή τους. Η νίκη αυτή χαιρετίστηκε από τους Σέρβους σαν εκδίκηση για την ήττα στην κρίσιμη και πολύνεκρη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου, όπως αναφέρετε και παραπάνω. Την περίοδο 1876-1871, Σέρβοι και Μαυροβούνιοι πολεμούν μαζί τους Τούρκους και ελευθερώνουν την Βοσνία/Ερζεγοβίνη.

Το Μαυροβούνιο ήταν μέχρι και το 1910 ανεξάρτητο Πριγκιπάτο. Την περίοδο 1910-1912 μετατρέπεται σε Βασίλειο ώσπου ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, για το οποίο θα αναφερθούμε στην συνέχεια.

Έτσι λοιπόν, Σέρβοι και Μαυροβούνιοι, ομοεθνής, ομόπιστοι και με τα ίδια ιδανικά επαναφέρουν την ευημερία στην περιοχή. Οι Βόσνιοι ύστερα κι από την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα προσπαθήσουν να επανενταχτούν στο σύνολο των ορθόδοξων Σέρβων/Μαυροβούνιων, πράγμα που κατά την διάρκεια της ιστορίας θα φανεί πως δεν κατάφεραν ποτέ.

Η ιστορία των Γιουγκοσλάβων (1ο μέρος)

noreply@blogger.com (Kasib) — Tue, 15 Oct 2013 15:19:00 +0000

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Αρχική κοιτίδα των Σλάβων ήταν τα εδάφη που σήμερα βρίσκονται στην νότια Πολωνία, νότια Λευκορωσία και στην βορειοδυτική Ουκρανία. Επίσης, αναφορές των Σλάβων για τις περιοχές βόρεια της δικής τους (χαρακτηριστικά: βόρεια των στεπών (Σιβηρία)) κάνουν λόγο για μέρη άγνωστα κατοικημένα από μυθικά όντα. Ουσιαστικά, λοιπόν, η ιστορία των Σλάβων ξεκινάει από τις πρώτες ιστορικές μνείες γι' αυτούς στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ.

Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΣΕ 3 ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΤΩΝ "ΠΡΩΤΟΣΛΑΒΩΝ"

Έτσι αυτή η "Πρωτοσλαβική" εθνότητα με την ενιαία γλώσσα, "κοινή σλαβική", αρχίζει και διασπάται. Στα τέλη του 4ου αιώνα λόγω της πληθυσμιακής αύξησης ένα μέρος αυτών κινείται βόρεια και εγκαθίσταται ειρηνικά ανάμεσα στους ντόπιους (σημερινή Ρωσία). Στα μέσα του 5ου αιώνα και ύστερα από επιδρομές των Αβαρών, μέρος αυτών προωθείται στην κεντρική Ευρώπη, από τις Άλπεις έως και την Βαλτική θάλασσα, που αργότερα απορροφήθηκε από Γερμανικά φύλλα. Τέλος, τον 6ο αιώνα το τρίτο και τελευταίο μεταναστευτικό ρεύμα κινείται νότια, στα Βαλκανικά εδάφη και στο Βυζάντιο. Αρχικά, γίνονται προσωρινές επιδρομές και οι εισβολείς (Σλάβοι) επιστρέφουν βόρεια του Δούναβη, ενώ αργότερα εγκαθίστανται μόνιμα, σε κάποιες περιπτώσεις και με την συγκατάθεση του Βυζαντίου.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΜΕ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Στην προσπάθειά τους να βγουν στην Μεσόγειο θάλασσα ξεκινούν μια κόντρα με το Βυζάντιο. Αφού έχουν εκσλαβίσει τους ντόπιους πληθυσμούς των Βουλγάρων, με την βοήθειά τους, απειλούν ελάχιστες φορές την Βυζαντινή Αυτοκρατορία χωρίς αποτέλεσμα. Μετά και την υποταγή της Βουλγαρίας από τον Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Βασίλειο τον Β', επονομαζόμενο και ως "Βουλγαροκτόνο", οι Σλάβοι, υπόδουλοι αρχικά κι αυτοί, εδραιώνονται δυτικά της Βαλκανικής χερσονήσου. Αισίως τον 9ο αιώνα και πάντα υπό την αιγίδα του Βυζαντίου, οι Σλάβοι έχουν εγκατασταθεί μόνιμα στα Βαλκάνια. Στο Βυζάντιο οφείλουν κατά μεγάλο ποσοστό τον πολιτισμό τους, την θρησκεία τους (Κύριλλος και Μεθόδιος) αλλά και το όνομά τους (οι Βυζαντινοί ιστορικοί τους αποκαλούν Σκλάβους, "Σκλαβηνούς", για να υποδηλώσουν το χαμηλότατο πολιτισμικό τους επίπεδο).

Έμβλημα της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας

Εκείνη την εποχή στις σχέσεις μεταξύ των λαών το ρόλο έπαιζε η θρησκεία. Καλούνται λοιπόν οι Σλάβοι να επιλέξουν ανάμεσα στον Πάπα ή τον Πατριάρχη, ανάλογα με τα συμφέροντά τους, τις πεποιθήσεις τους ή και τον εξαναγκασμό. Έτσι η περιοχή της μετέπειτα Γιουγκοσλαβίας (μετάφραση: Νότια Σλαβία) θα χωριστεί στην συνέχεια στου καθολικούς Κροάτες και στους ορθόδοξους Σέρβους.
Αυτά ήταν η πρώτη, ουσιαστικά, διάσπαση των Γιουγκοσλάβων (νότιων Σλάβων). Οι μεν Σέρβοι γίνονται σύμμαχοι του Βυζαντίου και οι δε Κροάτες σύμμαχοι των Βενετών - Ενετών της τότε Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας. Κύριοι εχθροί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τότε ήταν οι Άραβες και η επερχόμενη δύναμη των Οθωμανών. Αντίστοιχα των Ενετών, οι επιδρομές των βαρβάρων Ούννων και οι Λομβαρδοί.

Έμβλημα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας

Μέχρι εκείνη την περίοδο όμως, εκτός των Ρώσων κανένα άλλο Σλαβικό φύλλο δεν έχει δημιουργήσει σημαντικό κράτος. Οι Σέρβοι έχουν υπό την κυριαρχία τους την μεγαλύτερη έκταση της περιοχής από τον 9ο αιώνα, με την περιοχή αυτή να διοικείται από διάφορα μικρά πριγκιπάτα, τα σημαντικότερα των οποίων, της Ράσκιας (σημερινή Σερβία και Βοσνία) και της Ζέτα (μετέπειτα Μαυροβούνιο). Οι Κροάτες από την άλλη, όντας στο πλευρών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας διοικούνται από δύο μικρά δουκάτα. Αυτό της Παννονίας (σημερινή Σλοβενία και βόρεια Κροατία) και της Δαλματίας (οι σημερινές Δαλματικές ακτές).
Μέχρι και τον 10ο αιώνα τα πράγματα μένουν ως έχουν. Στο εξής οι γιουγκοσλαβικοί αυτοί πληθυσμοί θα προσπαθήσουν να δράσουν στην περιοχή άλλοτε ακολουθώντας τα συμφέροντα των συμμάχων τους και άλλοτε το ενιαίο συμφέρον τους. Κατά την διάρκεια της ιστορίας τους θα χωριστούν και θα ενωθούν αρκετές φορές και σε μερικές των περιπτώσεων θα δημιουργηθούν νέες, μικρές, πληθυσμιακές ομάδες. Όλα αυτά στην συνέχεια της ιστορίας των Γιουγκοσλάβων...!

Η απάντηση στο κουρασμένο γαϊδούρι

noreply@blogger.com (Kasib) — Fri, 11 Oct 2013 07:23:00 +0000

Ας υποθέσουμε ότι το γαϊδούρι κουβαλάει Γ το πλήθος σακιά και το άλογο Α το πλήθος σακιά. Τότε από υπόθεση: "Αν σου δώσω ένα σακί τότε θα κουβαλάμε τα ίδια." παίρνουμε την σχέση -->

Γ - 1 = Α + 1

Επίσης από την υπόθεση πάλι: "Αν μου δώσεις εσύ ένα σακί τότε εγώ θα κουβαλάω τα διπλά από εσένα." προκύπτει η εξής σχέση -->

2x( Α - 1 ) = Γ + 1

Έτσι έχουμε ένα σύστημα 2 εξισώσεων με 2 αγνώστους! Κάνοντας τις πράξεις καταλήγουμε στο αποτέλεσμα: Α=5 , Γ=7. Και οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι αρχικά το γαϊδούρι κουβαλούσε 7 σακιά και το άλογο 5!

Πως ακριβώς προέκυψε η φιλία μεταξύ Ελλάδας και Σερβίας;

noreply@blogger.com (Kasib) — Thu, 10 Oct 2013 19:04:00 +0000

Μάιος του 1913...

«Η Α.Μ. ο Βασιλεύς της Ελλάδος και η Α.Μ. ο Βασιλεύς της Σερβίας, θεωρούντες ότι έχουσι καθήκον να επαγρυπνώσιν επί της ασφαλείας των λαών των και επί της ησυχίας των Βασιλέων των, θεωρούντες επιπλέον εν τη σταθερά αυτών επιθυμία προς διατήρησιν ειρήνης διαρκούς εν τη Βαλκανική Χερσονήσω ότι το λυσιτελέστερον μέσον προς τούτο είναι να συνδέσωσι δια στενής αμυντικής συμμαχίας. Απεφάσισαν να συνομολογήσωσι συμμαχίαν ειρήνης και φιλίας και αμοιβαίας προστασίας, υποσχόμενοι αλλήλοις όπως ουδέποτε δώσωσιν έννοιαν επιθετικήν εις την καθαρώς αμυντικήν συμφωνίαν των».

Το κείμενο δεν διεκδικεί βραβείο σύνταξης. Αλλά, παρ’ όλο που μοιάζει να το υπογράφουν βασιλιάδες, δηλώνει τη θέληση των δυο λαών να χαράξουν κοινή πορεία και να αντιμετωπίσουν μαζί τις προκλήσεις των καιρών, με μια συνθήκη που θα σφράγιζε μια μυστική διπλωματική προσπάθεια. Ήταν 19 Μαΐου του 1913 (με το παλιό ημερολόγιο), όταν υπογράφηκε. Οι υπογραφές κάτω από τη συνθήκη ήρθαν ως επιστέγασμα μιας μυστικής διπλωματικής προσπάθειας, για την υλοποίηση της οποίας εργάστηκαν επίπονα έξι άνθρωποι επί έξι ολόκληρους μήνες: Οι Έλληνες: πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, υπουργός Εξωτερικών Λάμπρος Κορομηλάς και πρεσβευτής στο Βελιγράδι Ιωάννης Αλεξανδρόπουλος. Και οι Σέρβοι: διάδοχος Αλέξανδρος, πρωθυπουργός Νικόλαος Πάσιτς και πρεσβευτής στην Αθήνα Μ. Μπόσκοβιτς.

Καθώς οι συμμαχικές στρατιές Ελλήνων, Σέρβων και Βουλγάρων προέλαυναν στα μέτωπα του βαλκανικού πολέμου, το 1912, ο υπουργός των Εξωτερικών Λάμπρος Κορομηλάς κάθισε κι έφτιαξε ένα σχέδιο διανομής των απελευθερωμένων εδαφών. Η Κωνσταντινούπολη και τα Δαρδανέλια πρότεινε να μπουν κάτω από διεθνή έλεγχο. Η Βουλγαρία θα έπαιρνε ολόκληρη την έκταση από τον Έβρο ως τον Νέστο, ενώ στην Ελλάδα θα ανήκαν η Θεσσαλονίκη, η Καβάλα και ο Αυλώνας στην Αδριατική. Η Σερβία θα εκτεινόταν ως το Μοναστήρι, που είχε ήδη κυριεύσει, ενώ μια σιδηροδρομική γραμμή από τη Θεσσαλονίκη ως τα Σκόπια θα διευκόλυνε το εξωτερικό της εμπόριο.

Το σχέδιο παραήταν τίμιο κι η Σερβία το δέχτηκε αμέσως. Η Βουλγαρία, όμως, είχε αντιρρήσεις. Ήθελε δικό της το Μοναστήρι, δική της τη Θεσσαλονίκη, ολόκληρη τη Μακεδονία και τη Θράκη κι έβρισκε πως η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένη με την Κρήτη και τα νησιά του Αιγαίου, εκτός από τα Δωδεκάνησα, που κατείχαν οι Ιταλοί. Σέρβοι κι Έλληνες κατάλαβαν πως δε θα ξέμπλεκαν εύκολα με τους συμμάχους στα όπλα Βουλγάρους.

Ήταν Νοέμβριος του 1912, όταν οι διάδοχοι της Ελλάδας Κωνσταντίνος και της Σερβίας Αλέξανδρος συναντήθηκαν στο κατεχόμενο από τους Σέρβους Μοναστήρι. Ο Κωνσταντίνος επέστρεψε εντυπωσιασμένος. Συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο και του διηγήθηκε τις εντυπώσεις του. Οι Σέρβοι δε διαφωνούσαν πουθενά με τους Έλληνες. Μάλλον τους Βουλγάρους φοβόντουσαν. Κι όλοι τους εκφράζανε μια ευχή: Ό,τι και να γινόταν στο μέλλον, δε θα έπρεπε να χαλάσει η μεταξύ μας συμμαχία, ακόμα κι αν οι Βούλγαροι την έσπαζαν.

Ο Βενιζέλος άρπαξε την ευκαιρία. Σε μια συνάντησή του με τον Σέρβο πρωθυπουργό Πάσιτς, έφερε το θέμα στη μεταπολεμική κατάσταση. Ο Σέρβος έδειξε πολύ ανήσυχος. Η Βουλγαρία τον τρόμαζε, ενώ υπήρχε πάντα ο κίνδυνος από τον προαιώνιο εχθρό των Σέρβων στο Βορρά, που δεν ήταν άλλος από την πανίσχυρη Αυστροουγγρική αυτοκρατορία. Ο Βενιζέλος έριξε την ιδέα στο τραπέζι.

Θα μπορούσε να οικοδομηθεί μια ελληνοσερβική συμφωνία πάνω σε τρεις άξονες: Αμοιβαία στρατιωτική βοήθεια - αδιάσπαστο διπλωματικό μέτωπο - αμοιβαία συμπαράσταση στις διεκδικήσεις των δυο κρατών υπέρ των ομοεθνών τους που παρέμεναν στα εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η ζύμωση είχε ξεκινήσει. Τρεις μέρες μετά την πτώση των Ιωαννίνων στα χέρια των Ελλήνων, στις 24 Φεβρουαρίου 1913, ο Έλληνας πρεσβευτής στο Βελιγράδι Ιωάννης Αλεξανδρόπουλος έπαιρνε ένα απόρρητο σήμα από τον υπουργό Εξωτερικών Λάμπρο Κορομηλά. Έπρεπε να συναντηθεί με τους Σέρβους επισήμους, να φέρει την κουβέντα στις εξελίξεις στα μέτωπα του πολέμου και να περιγράψει, ως δική του σκέψη, τη δύναμη που θα έκρυβε απέναντι στις βουλγαρικές αξιώσεις μια ελληνοσερβική συμμαχία. Οι εντολές ήταν σαφείς: Ο πρεσβευτής έπρεπε να χειριστεί το ζήτημα κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να δώσει στους Σέρβους την ευκαιρία να πάρουν εκείνοι την πρωτοβουλία για την πρώτη κίνηση.

Δασκαλεμένος από τον Βενιζέλο, ο πρίγκιπας Νικόλαος, γενικός διοικητής της Θεσσαλονίκης, συναντιόταν την επομένη, 25 Φεβρουαρίου, με τον διάδοχο του σερβικού θρόνου Αλέξανδρο. Πάνω στην κουβέντα, ο Νικόλαος αναρωτήθηκε μεγαλόφωνα, μήπως η λύση απέναντι στον επεκτατισμό της Βουλγαρίας ήταν ένα ενιαίο ελληνοσερβικό διπλωματικό μέτωπο. Ο Αλέξανδρος ζήτησε διευκρινίσεις. Ο Νικόλαος περιέγραψε "τη σκέψη του" με απλά λόγια: «Τα βρίσκουμε μεταξύ μας στο εδαφικό, προτείνουμε κοινή θέση κι, αν η Βουλγαρία αρνηθεί, επιβάλλουμε το δίκιο μας με τα όπλα».

Οι Σέρβοι πήραν το διπλό μήνυμα. Αθέατα, έβαλαν κάτω τον χάρτη. Ούτε στο παραμικρό γεφύρι δεν υπήρξε διαφωνία με τους Έλληνες. Άρχισαν την προεργασία. Στα μέτωπα του πολέμου, η Τουρκία πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Στο Λονδίνο, οι πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων αναζητούσαν φόρμουλα, που θα επέτρεπε στους Τούρκους κάτι να περισώσουν. Στις 20 Μαρτίου 1913, παρουσίασαν ένα σχέδιο κατάπαυσης του πυρός. Η Τουρκία το δέχτηκε στις 5 Απριλίου. Οι σύμμαχες βαλκανικές χώρες ζήτησαν χρόνο να το μελετήσουν.

Άρχισαν διαβουλεύσεις ανάμεσα στις Βουλγαρία, Σερβία και Ελλάδα, ενώ συνεχίζονταν οι χωριστές ελληνοσερβικές συνεννοήσεις. Στις 21 Απριλίου, οι βαλκανικές χώρες ανακοίνωσαν ότι δέχονται το σχέδιο των πρεσβευτών του Λονδίνου, ενώ την επομένη το πρωί, 22 του μήνα, ο Λάμπρος Κορομηλάς κι ο Σέρβος πρεσβευτής στην Αθήνα Μ. Μπόσκοβιτς υπέγραφαν πρωτόκολλο, το οποίο θ’ αποτελούσε τη βάση για τη διμερή συνθήκη. Πέρα από την αμοιβαία στρατιωτική βοήθεια, προέβλεπε και την για πενήντα χρόνια παροχή διευκολύνσεων στους Σέρβους, μέσω του λιμανιού της Θεσσαλονίκης. Η σιδηροδρομική γραμμή ως τα Σκόπια θα εξυπηρετούσε το σερβικό εξωτερικό εμπόριο.

Την Πρωτομαγιά, υπογράφηκε και η χωριστή στρατιωτική συμφωνία. Η ελληνική κυβέρνηση την κύρωσε αμέσως. Η σερβική καθυστερούσε. Για τους Σέρβους, η νέα σύμμαχος αντικαθιστούσε την παλιά, που δεν ήταν άλλη από τη Βουλγαρία. Όμως, η Βουλγαρία υποσχόταν στρατό 200.000 ανδρών στη Σερβία, αν δεχόταν επίθεση από την Αυστροουγγαρία. Η Ελλάδα δίσταζε να αναλάβει τέτοια δέσμευση. Πείσθηκε, όταν, μια βδομάδα αργότερα, στις 8 Μαΐου, Βούλγαροι χτύπησαν αιφνιδιαστικά τους Έλληνες στη Νιγρίτα και στο Παγγαίο.

Ο βασιλιάς πια Κωνσταντίνος συγκάλεσε έκτακτο υπουργικό συμβούλιο. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος πρότεινε να δεχτεί η Ελλάδα τη δέσμευση της βοήθειας στη Σερβία, απέναντι στην Αυστροουγγαρία.

Είπε: «Μεμονωμένη αυστροσερβική σύγκρουση πρέπει να αποκλείεται. Θα επροκαλείτο ευρωπαϊκός πόλεμος, διότι η Ρωσία δεν εγκαταλείπει τη Σερβία. Όπισθεν της Σερβίας ευρίσκεται η Γαλλία. Η Ελλάς θα είναι σύμμαχος με την Τριπλή Συνεννόηση (Αντάντ: Γαλλία, Ρωσία και Αγγλία), με την οποία συμπίπτουν τα συμφέροντά της».

Ατράνταχτη η λογική των επιχειρημάτων του. Όμως, ένα χρόνο αργότερα, αποδεικνυόταν ότι η εποχή δεν ήταν κατάλληλη για τη λογική. Η Αυστρία επιτέθηκε στη Σερβία, η Ρωσία πήγε στο πλευρό της, η Γερμανία επιτέθηκε κατά της Ρωσίας, η Γαλλία βγήκε στο πλευρό της Ρωσίας και ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος πόλεμος. Αυτά, βέβαια, ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1914. Τον Μάιο του 1913, φαίνονταν απίθανα. Με βαριά καρδιά, ο Κωνσταντίνος είπε: «Προφανώς, πρέπει να υπογράψω».

Στις 17 Μαΐου 1913, στο Λονδίνο, υπογραφόταν η συνθήκη, που τερμάτιζε τον Α’ Βαλκανικό πόλεμο. Δυο μέρες αργότερα, στη Θεσσαλονίκη, οι πρεσβευτές Ι. Αλεξανδρόπουλος της Ελλάδας και Μ. Μπόσκοβιτς της Σερβίας έβαζαν τις υπογραφές τους κάτω από το κείμενο της ελληνοσερβικής συμμαχίας.

Πέρα από το γενικό πρώτο άρθρο, που εξέφραζε τη θέληση των βασιλέων των δυο λαών, οι δυο χώρες εγγυούνταν τις εδαφικές τους κτήσεις, συμφωνούσαν να βοηθήσει η μια την άλλη σε περίπτωση επίθεσης τρίτου κράτους, απέκλειαν τη χωριστή συνεννόηση με τη Βουλγαρία, ρύθμιζαν τα των διευκολύνσεων μέσω Θεσσαλονίκης και αποφάσιζαν να έχουν κοινά σύνορα και να μην επιτρέψουν να παρεμβάλλεται ανάμεσά τους άλλο κράτος. Εννοούσαν, φυσικά, να μην παρεμβληθεί βουλγαρική επικράτεια, μια και, από παλαιότερα, ο Φερδινάνδος της Βουλγαρίας μιλούσε για «έθνος των Μακεδόνων». Τους ήταν αδύνατο να προβλέψουν τη δημιουργία του κράτους των Σκοπίων.

Ένα μήνα αργότερα, στις 17 Ιουνίου 1913 (με το παλιό ημερολόγιο), ξεσπούσε ο Β’ Βαλκανικός πόλεμος. Η ελληνοσερβική συμμαχία σφυρηλατήθηκε στα πεδία των μαχών. Η Βουλγαρία τα έχασε όλα με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου. Ελλάδα και Σερβία, όταν ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος πόλεμος, είδαν τα ποτισμένα με το αίμα των παιδιών τους εδάφη να γίνονται δόλωμα στο παζάρι των μεγάλων για την προσέλκυση συμμάχων.

Η Αντάντ πρόσφερε στη Βουλγαρία τη Θράκη και την ελληνική και σερβική Μακεδονία με αντάλλαγμα να πολεμήσουν οι Βούλγαροι στο πλευρό της. Ευτυχώς για την Ελλάδα και τη Σερβία, η Βουλγαρία τα ήθελε όλα ως τα Τέμπη. Δεν μπόρεσε να τα εξασφαλίσει και βγήκε στο πλάι των κεντρικών αυτοκρατοριών. Η ελληνοσερβική συμμαχία άντεξε στις επόμενες δεκαετίες παρ’ όλες τις δοκιμασίες. Με αρχή εκείνη του Α’ Παγκόσμιου πολέμου...:

Ήταν 22 Αυγούστου 1914, όταν οι Σέρβοι εξόντωσαν 50.000 Αυστριακούς κι έδιωξαν τον αυτοκρατορικό στρατό από τα εδάφη τους. Στην Αθήνα, τότε, συζητούσαν, τι έπρεπε να κάνουν οδηγώντας τη χώρα στον Διχασμό. Οι Σέρβοι απέκρουσαν και τη δεύτερη αλλά και την τρίτη αυστριακή προσπάθεια και μόλις στα τέλη του 1915 κατέρρευσαν, όταν δέχτηκαν και την επίθεση της Βουλγαρίας. Η Ελλάδα μπήκε εκβιαστικά στον πόλεμο, όταν πια η Σερβία «είχε σβηστεί από τον χάρτη», όπως δεκαετίες ολόκληρες ονειρεύονταν οι Αυστριακοί.

Η επόμενη φορά που η συνθήκη αυτή δοκιμάστηκε σκληρά, ήταν όταν η Ελλάδα δέχτηκε την ιταλική επίθεση στα σύνορα με την Αλβανία. Τότε, η φασιστική κυβέρνηση του Βελιγραδίου σκέφτηκε να επωφεληθεί και να εισβάλλει στη Μακεδονία. Ανατράπηκε, όμως, στις 25 Μαρτίου 1941. Ελλάδα και Σερβία (Γιουγκοσλαβία πια), δέχτηκαν την ίδια μέρα τη γερμανική εισβολή (6 Απριλίου του 1941).

Σύμμαχος των Γερμανών, η Βουλγαρία προχώρησε στον εκβουλγαρισμό των γειτονικών της με τη Σερβία νότιων περιοχών. Η απελευθέρωση βρήκε τον Τίτο μπροστά σε διλήμματα. Ο εκβουλγαρισμός είχε επιτύχει σε μεγάλο βαθμό. Το δικό του σχέδιο ήταν πιο ολέθριο: «Ούτε Βούλγαροι ούτε Σέρβοι υπάρχουν στο νότιο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας. Υπάρχουν μόνο Σλαβομακεδόνες». Το εγχείρημα στράφηκε κατά της Βουλγαρίας, που, από το 1964, διαδήλωσε πως δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος. Ήταν, όμως, αργά. Απόδειξη η πρώην γιουγκοσλαβική δημοκρατία της Μακεδονίας, που πρώτη η Βουλγαρία έσπευσε να αναγνωρίσει.

Το κουρασμένο γαϊδούρι

noreply@blogger.com (Kasib) — Fri, 05 Apr 2013 10:44:00 +0000

Ήταν κάποτε ένα άλογο και ένα γαϊδούρι... τα οποία κουβαλάγανε σακιά με σιτάρι. Κάποια στιγμή λοιπόν, λέει το γαϊδούρι στο άλογο : "Εγώ κουράστηκα πλέον να κουβαλάω αυτά τα σακιά με το σιτάρι."

Οπότε ζητάει μια πιο δίκαιη μοιρασιά και λέει στο άλογο : "Αν σου δώσω 1 σακί τότε θα κουβαλάμε τα ίδια. Αν μου δώσεις εσύ 1 σακί τότε εγώ θα κουβαλάω τα διπλά από εσένα..."
Ποσά σακιά κουβαλάει το γαϊδούρι και ποσά το άλογο;

Η απάντηση στο ψήσιμο των 3 μπιφτεκιών

noreply@blogger.com (Kasib) — Fri, 05 Apr 2013 10:24:00 +0000

Έτσι όπως σκέφτεται αρχικά να ψήσει τα μπιφτέκια χρειάζεται συνολικά 20 λεπτά. Αν όμως θέσουμε σαν 1 το πρώτο μπιφτέκι, 2 το δεύτερο και 3 το τρίτο και επίσης Α και Β τις 2 πλευρές τους τότε έχουμε τα ζευγάρια 1Α, 1Β, 2Α, 2Β, 3Α και 3Β τα οποία χρειάζονται 5 λεπτά το καθένα σε μια ψησταριά που χωράει μόνο 2 εξ' αυτών.

Ξεκινώντας με το 1Α και 2Α θέλουμε 5 λεπτά... Το 1Β με το 3Α άλλα 5 λεπτά... Και τέλος το 2Β με το 3Β άλλα 5 λεπτά και τελειώσαμε...! Συνολικά 15 λεπτά!

Ευχαριστίες!

noreply@blogger.com (Kasib) — Thu, 28 Mar 2013 14:34:00 +0000

Το μικρό, "φτωχό" και "μοναχικό" αυτό blog μέρα με την μέρα μεγαλώνει. Σε άρθρα, απόψεις, αφιερώματα αλλά και μερικές σπαζοκεφαλιές για διασκέδαση!
Έχει περάσει ένας μήνας και μια βδομάδα περίπου από την πρώτη ανάρτηση όπου, ο Κάποιος Περαστικός σας συστήθηκε. Έκτοτε το ταξίδι ξεκίνησε με τους συνοδοιπόρους και καθοδηγητές να αυξάνονται μέρα με την μέρα.

Θερμές ευχαριστίες, λοιπόν, σ' όλους όσους με βοήθησαν είτε με συμβουλές, είτε με υποδείξεις για την εμφάνιση του blog, για την θεματολογία αλλά και για τις απόψεις που εξέφρασαν, θετικές κι αρνητικές, για το περιεχόμενο αυτών των οποίων γράφονται.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να αναφέρω κάποιον ο οποίος, αθόρυβα, με βοήθησε με συμβουλές και με την εμπειρία του ώστε να στηθεί όσο πιο σωστά γίνεται αυτό που βλέπετε εσείς σήμερα... Είναι το blog, Ομακοείο. Και λίγα λόγια γι' αυτό :

Το Ομακοείον (ομού + ακούμε) ήταν ένα μεγάλο οίκημα όπου στεγαζόταν η κοινότητα, που ο Πυθαγόρας δίδασκε τους (και των δυο φύλων) μαθητές του. Η κοινότητα αυτή ονομαζόταν Πυθαγόρειοι. Οι Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι, λοιπόν, ήταν μια φιλοσοφική, θρησκευτική και πολιτική σχολή που ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα π.Χ από τον Πυθαγόρα τον Σάμιο στον Κρότωνα της Κάτω Ιταλίας.

Σκοπός του blog αυτού, να "προσομοιάσει" εκείνη την κοινότητα με έναν ιδιαίτερο αλλά και σύγχρονο τρόπο!

Δείτε εδώ μια ενδιαφέρουσα ανάρτηση για τα 10 πιο όμορφα επιστημονικά πειράματα, αλλά και την νύξη που είχε κάνει στο δικό μας blog και στο αφιέρωμα που είχαμε κάνει για την Καππαδοκία.

Η Κυρά Σαρακοστή

noreply@blogger.com (Kasib) — Wed, 27 Mar 2013 14:40:00 +0000

Με το στόμα κλειστό και πολλές φορές ανύπαρκτο, λόγω της νηστείας, με τα χέρια σταυρωμένα, λόγω της προσευχής, και με πόδια επτά, να συμβολίζουν τις επτά βδομάδες απ'τις Απόκριες μέχρι την Ανάσταση, η κυρά Σαρακοστή υπήρξε η "βασίλισσα" του νηστίσιμου Σαραντάμερου (ουσιαστικά πενηνταήμερου όμως) που ξεκινά την Καθαρά Δευτέρα.

Αν και είναι ένα έθιμο που τείνει στις μέρες μας να εκλείψει, η Κυρά Σαρακοστή ήταν ένα αυτοσχέδιο ημερολόγιο που μετρούσε τις εβδομάδες της Σαρακοστής. Μάλιστα, στις περισσότερες περιοχές ήταν μια χάρτινη ζωγραφιά που απεικόνιζε μια γυναίκα ξερακιανή, αυστηρή, με σταυρωμένα χέρια λόγω προσευχής, χωρίς στόμα γιατί δεν πρέπει να τρώει αφού νηστεύει, και με επτά πόδια, δηλ. όσες είναι και οι εβδομάδες ως το Πάσχα.
Κάθε Σάββατο που περνούσε, μετά την Καθαρά Δευτέρα, της έκοβαν και από ένα πόδι και με τα υπόλοιπα φτάναμε προς το Πάσχα, ενώ το Μεγάλο Σάββατο έκοβαν και το τελευταίο της πόδι και το έβαζαν μέσα σε ξερό σύκο από αυτά που είχαν αποξηράνει το καλοκαίρι ή στο ψωμί που έψηναν για το βράδυ της Ανάστασης. Όποιος το έβρισκε στη φέτα του ψωμιού που τού αναλογούσε ή στο σύκο που έπιανε στην τύχη από το καλάθι, θα του έφερνε τύχη.

Σε άλλα μέρη της Ελλάδας η Κυρά Σαρακοστή δεν ήταν φτιαγμένη από χαρτί αλλά από ζυμάρι. Το ζυμάρι φτιαχνόταν με αλεύρι , αλάτι και νερό. Η διαδικασία ήταν κι εδώ ίδια όπως με τη χάρτινη.

Μια τρίτη παραλλαγή του εθίμου θέλει την Κυρα Σαρακοστή φτιαγμένη από πανί και γεμισμένη με πούπουλα.

Σημαντική διαφορά από τις υπόλοιπες έχει η Κυρά Σαρακοστή που έφτιαχναν στον Πόντο. Εκεί κρέμαγαν από το ταβάνι μια πατάτα ή ένα κρεμμύδι που πάνω του είχαν καρφωμένα εφτά φτερά κότας. Κι εδώ κάθε βδομάδα αφαιρούσαν ένα φτερό κι έτσι μετρούσαν τον χρόνο μέχρι την Ανάσταση. Αυτό το ημερολόγιο το ονόμαζαν "Κουκουρά".

Επίσης μας έχει διασωθεί το τραγουδάκι:

Την Κυρά Σαρακοστή
που είναι έθιμο παλιό
οι γιαγιάδες μας τη φτιάχναν
με αλεύρι και νερό!

Για στολίδι της φορούσαν
στο κεφάλι της σταυρό
και το στόμα της ξεχνούσαν
γιατί νήστευε καιρό!

Και μετρούσαν τις ημέρες
με τα πόδια της τα εφτά
κόβαν ένα τη βδομάδα,
μέχρι να ρθει η Πασχαλιά!

Καλή Σαρακοστή!

Το ψήσιμο των 3 μπιφτεκιών

noreply@blogger.com (Kasib) — Wed, 27 Mar 2013 13:56:00 +0000

Μιας και ο καιρός καλυτερεύει...
κάποιος θέλησε να ψήσει τρία μπιφτέκια σε μια μικρή ψησταριά που χωράει μόνο δύο. Χρειάζονται 5 λεπτά για να ψηθεί η κάθε πλευρά του μπιφτεκιού, οπότε υπολογίζει πως χρειάζεται 10 λεπτά για να ψήσει τις δύο πλευρές των δύο πρώτων μπιφτεκιών και άλλα 10 για να ψήσει το τρίτο. Μήπως υπάρχει κανένας συντομότερος τρόπος...;

Η απάντηση στο πρόβλημα του απογραφέα

noreply@blogger.com (Kasib) — Wed, 27 Mar 2013 13:25:00 +0000

Αρχικά παίρνουμε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς τριών αριθμών (όσες και οι κόρες της νοικοκυράς) ώστε το γινόμενό τους να δίνει αποτέλεσμα 36 και βρίσκουμε και το άθροισμά τους (το άθροισμα των ηλικιών τους είναι ο αριθμός του σπιτιού). Έτσι έχουμε τους εξής συνδυασμούς :

1 1 36 = 38

1 2 18 = 21

1 3 12 = 16

1 4 9 = 14

1 6 6 = 13

2 2 9 = 13

2 3 6 = 11

3 3 4 = 10

Παρατηρούμε πως έχουμε βρει 2 συνδυασμούς με το ίδιο άθροισμα. Γι' αυτό και το παράπονο του απογραφέα πως δεν μπορεί να αποφανθεί για τις ηλικίες των κοριτσιών. Με το στοιχείο όμως πως η μεγάλη κόρη είναι συναχωμένη, φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι έχει ΜΙΑ μεγαλύτερη κόρη. Άρα οι ηλικίες των κορών της νοικοκυράς είναι 2, 2 και 9 ετών!

Νικόλαος Πλαστήρας (1883 - 1953)

noreply@blogger.com (Kasib) — Mon, 25 Mar 2013 11:30:00 +0000

Ο πρώην πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας, γνωστός στους παλαιότερους για το έργο του και δυστυχώς "άγνωστο" το ήθος του από τους σημερινούς διαδόχους του, υπήρξε στρατιωτικός και πολιτικός της νεότερης Ελλάδας. Σε μια περίοδο όπου ο κόσμος έχει χάσει την εμπιστοσύνη του προς τις κυβερνήσεις, όπου η Ελλάδα ξεπουλιέται δεξιά κι αριστερά με τις μίζες να δίνουν και να παίρνουν, όπου οι κυβερνώντες κατηγορούνται ως υποχείρια μη-ελληνικών μεγάλων δυνάμεων, όπου η πολιτική του δικομματισμού των τελευταίων ετών έχει διασπάσει την ενότητα της χώρας με αποτέλεσμα ο κόσμος να στρέφεται σε ακραίες επιλογές αγανάκτησης κι αντίδρασης, πολλοί θα ήταν αυτοί που θα νοσταλγούσαν έναν πολιτικό σαν τον Νικόλαο Πλαστήρα. Ποιος όμως ήταν ο Ν. Πλαστήρας;

Αν και δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις ο στρατηγός Ν. Πλαστήρας ήταν ο φόβος και ο τρόμος του τουρκικού στρατού. Ο χειρότερος εφιάλτης του Κεμάλ Ατατούρκ και του Ισμέτ Πασά, ο "Μαύρος Καβαλάρης" όπως είχε χαρακτηριστεί στους Βαλκανικούς Πολέμους, ο αντισυνταγματάρχης διοικητής του ένδοξου 5/42 συντάγματος Ευζώνων.

Πιο αναλυτικά, γεννιέται στις 4 Νοεμβρίου 1883 στο Βούνεσι (σημερινό Μορφοβούνι Καρδίτσας) κι αφού τελείωσε το γυμνάσιο κατατάχθηκε ως εθελοντής στο στρατό με τον βαθμό του δεκανέα το 1903 και πήρε μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα.

Το 1912 ονομάζεται ανθυπολοχαγός και παίρνει μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους. Εκεί διακρίθηκε στη μάχη του Λαχανά, όπου οι συμπολεμιστές του, του δίνουν το προσωνύμιο "Μαύρος Καβαλάρης". Επίσης στις επιχειρήσεις του Μακεδονικού Μετώπου κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο έδειξε ξεχωριστά χαρίσματα στη μάχη του Σκρα και προήχθει σε αντισυνταγματάρχη.

Το 1919 ανέλαβε τη διοίκηση του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων στην Ουκρανία συμμετέχοντας στη συμμαχική εκστρατεία υποστήριξης του Ρωσικού "Λευκού Στρατού" ενάντια στους μπολσεβίκους του Λένιν. Μετά την γνωστή αποτυχία του εγχειρήματος η ίδια μονάδα με τον Πλαστήρα στον βαθμό του συνταγματάρχη εστάλη στο Μικρασιατικό Μέτωπο. Όλα αυτά, ενώ κατά την περίοδο του εθνικού διχασμού είχε συνταχθεί με τον Ελευθέριο Βενιζέλο στο Κίνημα Εθνικής Αμύνης. Επίσης η δράση του κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία ενίσχυσε τη φήμη του. Οι Τούρκοι τον ονομάζουν Καρα-Πιπέρ (μαύρο πιπέρι) εξ αιτίας του μελαμψού του χρώματος και την μονάδα του Σεϊτάν-Ασκέρ (Στρατός του Διαβόλου).

Έρχεται όμως η Μικρασιατική Καταστροφή και υπό τις οδηγίες του κατά την υποχώρηση του ελληνικού στρατού διασώζονται εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από σφαγή, γεγονός που τον έκανε να αγαπηθεί όσο κανένας άλλος από αυτούς. Λίγο αργότερα αποκλήθηκε "άγιος της προσφυγιάς", ενώ πολλά παιδιά πήραν για βαπτιστικό όνομα το επώνυμο Πλαστήρας. Την ίδια περίοδο, κάτω από το βάρος της Μικρασιατικής Καταστροφής ηγείται της Επανάστασης Χίου-Μυτιλήνης και τον Σεπτέμβριο του 1922 μπαίνει στην Αθήνα και ανατρέπει την κυβέρνηση του Βασιλιά Κων/νου του Α'. Η είσοδος αυτή σηματοδοτεί ουσιαστικά και την είσοδό του στην πολιτική ζωή της χώρας, καθορίζοντας ανεξίτηλα την πορεία της.

Σ' αυτό το διάστημα προσάγει σε δίκη τους πολιτικούς και στρατιωτικούς υπεύθυνους της ήττας στο Μικρασιατικό Μέτωπο στη "Δίκη των έξι", όπου με μια αμφιλεγόμενη απόφασή του, καταδικάζονται σε θάνατο για προδοσία της πατρίδος και εκτελούνται στο Γουδί. Ακραίο, τολμηρό αλλά το όνομά του και μόνον αρκεί για να κατευνάσει η λαϊκή οργή, η οποία απαιτούσε την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων της Μικρασιατικής Καταστροφής. (Ο όρος "προδοσία της πατρίδος" ακούγεται και στα χρόνια μας, χωρίς όμως να τιμωρείται κανείς... Ο Πλαστήρας πήρε αυτήν την ακραία και τολμηρή απόφαση... Κάποιος άλλος σήμερα ας πάρει κάποια άλλη απόφαση, αρκεί να έχει ως στόχο την τιμωρία...)

Να σημειωθεί εδώ πως η Αγγλία, μέσω του Άγγλου πρέσβη της, ζητούσε επίμονα και με απειλές κατά της χώρας μας, να μην καταδικάσει τους έξι κατηγορούμενους και προστατευόμενούς της. Ο Πλαστήρας απάντησε με την εξής επιστολή :

"Η Ελλάς υπήρξε τίμια Σύμμαχος της Αγγλίας. Την εγκαταλείψατε αλλά εκείνη συνέχισε μόνη τον αγώνα. Είδε τους πληθυσμούς της να σφάζονται, την ελληνική γη να ακρωτηριάζεται. Μπορεί να ζήσει και μόνη. Και αν καταρρεύσει θα στήσουμε στον Κάβο Μαλέα μια πινακίδα που θα γράφει, πως εδώ ανθούσε κάποτε ένας πολιτισμός που κατέστρεψαν οι Δυτικές Δυνάμεις. Αυτό να διαβιβάσεις στην κυβέρνησή σου. Τελειώσαμε Κύριε. Πηγαίνετε."

(Φανταστείτε τον Κ. Καραμανλή ή τον Γ. Παπανδρέου ή τον Α. Σαμαρά ή οποιονδήποτε άλλον να στέλνουν τέτοια επιστολή σε μια αντίστοιχη δύναμη των καιρών μας...)

Ταυτόχρονα με ανασύνταξη της Στρατιάς του Έβρου και με την απειλή Ελληνοτουρκικού πολέμου ενίσχυσε την διαπραγματευτική θέση του Ελ. Βενιζέλου και υπογράφτηκε το 1923 η Συνθήκη της Λωζάνης. Μια συνθήκη που ακόμη και σήμερα επικαλούμαστε για την υπεράσπιση των εθνικών μας δικαίων. Μια συνθήκη που οι όροι της θα ήταν σαφώς δυσμενέστεροι αν στο τιμόνι της χώρας δεν ήταν ο Ν. Πλαστήρας.Στην σύντομη αυτή διάρκεια της επαναστατικής κυβέρνησης έδωσε λύσεις στο πρόβλημα στέγασης των προσφύγων και στο χρόνιο αγροτικό ζήτημα της εποχής, όπου για πρώτη φορά το μεγαλύτερο μέρος των τσιφλικιών διανεμήθηκε στους ακτήμονες με μελλοντική καταβολή κάποιας αποζημίωσης.

Το 1924 παραδίδει την εξουσία και ανακηρύσσεται από την Διεθνή Εθνοσυνέλευση "Άξιος της Πατρίδος". Αποστρατεύεται με τον βαθμό του αντιστρατήγου και φεύγει στο εξωτερικό για να φροντίσει την κλονισμένη υγεία του (έπασχε από φυματίωση).

Όλο αυτό το διάστημα, κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ζει εκτός Ελλάδας. Παρόλα αυτά διώκεται από την δικτατορία του Πάγκαλου. (Θυμίζει λίγο την ιστορία με τον Κολοκοτρώνη, που καταδικάστηκε σε θάνατο από τις ξένες δυνάμεις ή αν θέλετε από τους υποκινούμενος Έλληνες βουλευτές.) Όμως προσπαθεί από την δύσκολη κοινωνική θέση και υγείας που βρίσκεται να εκφράζει σκέψεις και να διατυπώνει απόψεις για το πως η Ελλάδα θα βγει με λιγότερη ζημία από την δεδομένη πραγματικότητα. Η απουσία του όμως αυτή από τα ελληνικά δρώμενα και η παραμονή του για μεγάλο διάστημα στην Ιταλία δεν θα τον βοηθήσει να έχει καθαρή σκέψη κατά των απειλών του ελληνικού έθνους.

Μετά τα Δεκεμβριανά του 1944 σχηματίστηκε Κυβέρνηση με επικεφαλής τον Ν. Πλαστήρα ως προσωπικότητα ευρείας αποδοχής. Στην θητεία του αυτή προσπάθησε να αποτρέψει τον Εμφύλιο Πόλεμο, όπως πρώτος αποκάλεσε. Η Βρετανική πολιτική όμως τον έβλεπε σαν εμπόδιο στα σχέδιά της, γι' αυτό μεθοδεύεται η παραίτησή του ύστερα από 4 μήνες θητείας, κατηγορώντας τον για "φιλογερμανική στάση", επικαλούμενη τις απόψεις του την περίοδο πριν τον πόλεμο του '40 όπως αναφέρθηκε παραπάνω. Ορίζουν αντιβασιλέα τον μητροπολίτη Δαμασκηνό και ακολουθεί το θλιβερό κεφάλαιο του Εμφυλίου Πολέμου.

Μετά την λήξη του εμφυλίου πολέμου, στο διάστημα 1950 - 1952 ο Πλαστήρας πρωταγωνιστεί ξανά και για τελευταία φορά στην πολιτική σκηνή. Παρά το σύντομο όμως χρονικό διάστημα της θητείας του, η κυβέρνηση Πλαστήρα ανέπτυξε πλούσια δράση σε πολλούς τομείς. Προτεραιότητές της η εξάλειψη των συνεπειών του Εμφυλίου και η οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση. Με τη λήψη των "μέτρων ειρηνεύσεως" και την πολιτική "λήθης του παρελθόντος", προσπάθησε να επουλώσει τις βαθιές πληγές μιας δεκαετίας καταστροφών. Ασκώντας γενικά μετριοπαθή πολιτική, προσπάθησε να υλοποιήσει ένα πρωτότυπο και τολμηρό για τις συνθήκες της εποχής σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα, το οποίο μεταξύ των άλλων προβλέπει εθνικοποιήσεις, παρεμβάσεις στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, αξιοποίηση της αμερικάνικης βοήθειας με διάφανες διαδικασίες, διασφάλιση κοινωνικών παροχών, διανομή γης σε ακτήμονες αγρότες, ψήφιση νέου συντάγματος και προώθηση δημοκρατικών θεσμών, δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες κ.α.. Όλα αυτά σε διάστημα 2 ετών. Επίσης πίστευε πως ο στρατός δεν έχει καμία σχέση με την εξουσία. Ο στρατός θα πρέπει να αποτελεί το εκτελεστικό όργανο αυτής.

Με κλονισμένη υγεία λόγω εγκεφαλικών επεισοδίων που υπέστη το 1952, με το κόμμα του διασπασμένο, με τις Αμερικανικές δυνάμεις να υποκινούν τους ψηφοφόρους εναντίον του και να υποδεικνύουν αντιπάλους του και με την Αριστερά να τον εξομοιώνει με τον αντίπαλό του με το αλήστου μνήμης "Τι Παπάγος, τι Πλαστήρας!" χάνει τις εκλογές. Λίγους μήνες αργότερα, στις 26 Ιουλίου 1953, θα αναπαύσει τα ταλαιπωρημένο κορμί του για πάντα, σκορπώντας θλίψη στο Πανελλήνιο.

Ο στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, φίλος του Πλαστήρα, σε επιστολή του περιγράφει, το παρακάτω : "Όταν πέθανε ο Πλαστήρας δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του (την οποία είχε υιοθετήσει κατά την υποχώρηση από το Μικρασιατικό Μέτωπο), ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!»." Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα χρεωστικό του Στρατού (ΣΥΠ 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ. με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στην Πατρίδα.

Στην κηδεία του τον έντυσαν το νεκρικό κοστούμι που το αγόρασε ο φίλος του Διονύσιος Καρρέρ, γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά. Ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα.

Αξίζει να σημειωθούν μερικά από τα αξιόλογα συμβάντα στον βίο του Ν. Πλαστήρα τα οποία χαρακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς διαδόχους του.

Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ, πιστός φίλος του, αναφέρει πως : Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα "Πλαστήρας" όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας ΦΙΞ ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το στρατηγό και πρωθυπουργό. Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του : "Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου".

Ο Πλαστήρας ήταν άρρωστος, έπασχε από φυματίωση, κι έμενε σ' ένα μικρό σπιτάκι στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Του πρότειναν να του βάλουν ένα τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι αλλ' αυτός αρνήθηκε λέγοντας : "Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;".

Πολλές φορές με τρόπο έστελνε και αγόραζαν ψωμί, ελιές και λίγη φέτα. Τότε οι γύρω του, του υπενθύμιζαν ότι είχε ανάγκη καλύτερου φαγητού λόγω της αρρώστιας κι εκείνος με απλότητα τους απαντούσε: "Τι κάνω; Σκάβω για να καλοτρώγω;".

Ο Βάσος Τσιμπιδάρος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα "Ακρόπολη", περιγράφει το εξής περιστατικό: "Κάποτε, ο στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μια Τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. "Τι;", απόρησε εκείνος. "Δεν έχει σπίτι ο Πλαστήρας; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους!". Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση : "Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;". Έσχισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε.

Ο εκδότης Δημήτρης Λαμπράκης δώρησε κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει:

- "Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω."

- "Μα θα προσβληθεί."

- "Δεν πειράζει. Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα."!

Το 1952, πρωθυπουργός ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε, όταν μία μέρα δέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του εξεπλάγη όταν είδε τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του και τον ρώτησε με οικειότητα : "Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;" και η απάντηση ήρθε αφοπλιστική. "Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ."

Ο Πλαστήρας εκτός από ικανότατος στρατιωτικός με πολιτική δράση, υπήρξε ένας υπέροχος άνθρωπος. Υπόδειγμα πατριωτισμού, τιμιότητας, αρετής, ανιδιοτελούς προσφοράς και απλόχερης ανθρωπιάς. Ποτέ του δεν απόκτησε περιουσιακά στοιχεία και έμεινε στην ιστορία ως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα πολιτικού και στρατιωτικού που πέθανε "στην ψάθα". Τα στοιχεία αυτά τον έκαναν ν’ αγαπηθεί απ’ τον απλό λαό όσο κανένας ίσως άλλος δημόσιος άνδρας, αλλά κι ο ίδιος ποτέ δεν αποστασιοποιήθηκε απ’ το λαό.

Σήμερα ουδείς τον θυμάται. Αυτό, δεν είναι φυσικά πρόβλημα για τον ίδιο. Μήπως είναι όμως για τη χώρα;

Εγώ, από αυτά που άκουσα και διάβασα ανέδειξα αυτόν (Νικόλαος Πλαστήρας), κάποιος άλλος ας βρει να αναδείξει κάποιον άλλον!

Καππαδοκία - Η χώρα των ωραίων αλόγων (Αλησμόνητες Πατρίδες)

noreply@blogger.com (Kasib) — Tue, 12 Mar 2013 12:46:00 +0000

Η Καππαδοκία είναι μια από τις μεγαλύτερες περιοχές της Μικράς Ασίας. Σήμερα εκτείνεται στις πέντε περιοχές της Τουρκίας : Καισαρεία (Kayseri), Νίγδη (Nigde - Βορησσός), Κιρσεχίρ (Kırşehir - Μωκισσός ή Ιουστινιανούπολη), Ακσεράι (Aksaray - Κολωνία) και Νεβσεχίρ (Nevşehir - Νεάπολη). Η ονομασία της αποτελεί μεταφορά του περσικού τοπωνυμίου "Katpatuka" στην αρχαία ελληνική, που σημαίνει "Η χώρα των ωραίων αλόγων", το οποίο πιθανόν προέρχεται από την χέττικη ονομασία "Kizzuwatna". Όσο πιο πίσω πηγαίνουμε, τόσο πιο πολύ πληθαίνουν οι ονομασίες της περιοχής αυτής. Αρχαίες πηγές αναφέρονται στην περιοχή ως "Ασσυρία" και οι δε κάτοικοι ως "Ασσύριοι". Τέλος, υπάρχει και η Αρμένικη ονομασία της Καππαδοκίας, "Gamirk", που συνδέεται με τις επιδρομές των Κιμμερίων στην περιοχή αυτή.

Κατά την διάρκεια της ιστορίας τα σύνορα της Καππαδοκίας άλλαξαν πολλές φορές. Η μέγιστη έκτασή της ήταν μεταξύ 5ου και 1ου αιώνα π.Χ., όπου βόρειο σύνορο ήταν η Μαύρη Θάλασσα, νότιο η σημερινή Συρία, δυτικό η ευρύτερη περιοχή της σημερινής επαρχίας Isparta και η λίμνη Tuz (Τάττα), ενώ ανατολικά τα σύνορα με την Αρμενία ήταν ο Ευφράτης ποταμός. Έκτοτε τα σύνορά της ταυτίστηκαν με αυτά του Βασιλείου της Καππαδοκίας που αποτελούνταν από τις πέντε επαρχίες που προαναφέρθηκαν.
Το τμήμα της Καππαδοκίας που διατήρησε αυτή την ονομασία από τον 1ο αιώνα π.Χ. μέχρι και σήμερα, βρίσκεται στο κεντρικό οροπέδιο της Μικράς Ασίας, σε υψόμετρο 1000 μ. από την θάλασσα. Στην περιοχή αυτή δεσπόζουν ηφαιστειογενή βουνά, η δράση των οποίων, σε συνδυασμό με την διάβρωση που επέφεραν τα στοιχεία της φύσης, δημιούργησε ιδιόμορφους κωνικούς ορεινούς όγκους. Οι σχηματισμοί αυτοί λάβας, αποτελούν χαρακτηριστικό γνώρισμα του καππαδοκικού τοπίου, ιδιαίτερα δυτικά της Καισαρείας. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ένας λόγος που κάνει αυτή την περιοχή μοναδική στον κόσμο. Οι κάτοικοί της θα μας διδάξουν την απόλυτη προσαρμοστικότητα του ανθρώπου στο περιβάλλον, χωρίς τα μέσα της βιομηχανίας-τεχνολογίας. Χωρίς αυθάδεια και έπαρση οι Καππαδόκες μεταμόρφωσαν αυτό το γεωλογικό θαύμα σε σπίτια, εκκλησίες, κελιά και αποθήκες. Το αλλόκοτο και το ανοίκειο που βρήκαν, σκάβοντάς το σιγά - σιγά με την σμίλη τους, το κατέστησαν ιδανικό καταφύγιο. Γνωστές επίσης, είναι και οι υπόγειες πόλεις της Καππαδοκίας, τις οποίες μέχρι και σήμερα μπορεί κανείς να επισκεφθεί. Ολόκληρες πόλεις εξ ολοκλήρου δημιουργημένες στο υπέδαφος. Οι πιο γνωστές είναι στο Kaymakli, στο Ozluce και στο Derinkuyu (υπόγεια πόλη της Μαλακοπής).
Λόγω της ιδιομορφίας του εδάφους, αποκαλούνταν και έρημος, οι κάτοικοί της ασχολούνταν με την καλλιέργεια δημητριακών και κυρίως σιταριού, μόνο σε ορισμένες περιοχές. Η περιοχή της Μελιτήνης ήταν η μόνη όπου υπήρχαν αμπελοκαλλιέργειες και ελαιοπαραγωγή. Να σημειωθεί πως το κρασί που παραγόταν εκεί, ο λεγόμενος "μοναρίτης σίνας" ήταν εφάμιλλο των ελλαδικών κρασιών.

Αντίθετα, μεγάλη ανάπτυξη γνωρίζει η κτηνοτροφία. Η Καππαδοκία είχε μεγάλη παράδοση στην εκτροφή αλόγων, τα οποία συγκαταλέγονται στις καλύτερες ράτσες. Επίσης, δευτερευόντως εκτρέφουν όνους και πρόβατα.
Παράλληλα, μεγάλη άνθιση γνωρίζει το εμπόριο. Οι πηγές αναφέρουν ορυκτό πλούτο στην περιοχή αυτή σε κοιτάσματα πολύτιμων λίθων όπως κρυστάλλου, όνυχα, αλάβαστρου δεύτερης ποιότητας και ίασπη. Επίσης Καππαδοκικής προελεύσεως ήταν κι ένα είδος διαμαντόπετρας, την οποία χρησιμοποίησε ο Νέρωνας για την επένδυση ενός ναού στη Ρώμη. Ένα άλλο προϊόν που υπήρχε σε αφθονία ήταν το αλάτι. Συνεπώς το εμπόριο ανθίζει και οι εμπορικοί δρόμοι της Καππαδοκίας φθάνουν έως την Σμύρνη και την Κων/πολη.
Μέχρι την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 ο πληθυσμός της Καππαδοκίας αποτελούνταν κατά κύριο λόγο από Έλληνες χριστιανούς ορθόδοξους, δευτερευόντως από μουσουλμάνους Τούρκους, Κούρδους και Κιρκάσιους, οι οποίοι είχαν μεταναστεύσει τον 19ο αιώνα από την Ρωσία, και λίγους Αρμένιους που βρίσκονταν στην περιοχή από τον Μεσαίωνα.
Σημαντική θέση κατέχει και στην χριστιανική ιστορία η Καππαδοκία. Οι κάτοικοί της ήταν βαθιά θρησκευόμενοι και πιστοί σε ήθη και παραδόσεις της ορθόδοξης εκκλησίας. Στη μεγαλύτερη πόλη της περιοχής, την Καισαρεία, ιδρύεται η πρώτη μητρόπολη της νέας θρησκείας στην Μικρά Ασία. Εδώ διαπρέπουν με τον βίο και την πολιτεία τους, άνδρες που πέρασαν στην ιστορία ως "Μεγάλοι Καππαδόκες Άγιοι". Ενδεικτικά, αυτοί είναι οι ιεράρχες Λεόντιος και Ευσέβιος, ο Μέγας Βασίλειος και οι κορυφαίοι μυστικοί θεολόγοι της Ορθοδοξίας, Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός και Γρηγόριος ο Νύσσης. Κατά την διάρκεια των Βυζαντινών χρόνων ιδρύθηκαν φιλανθρωπικά και ευαγή ιδρύματα, βιβλιοθήκες και μοναστήρια. Ακόμη, ο Γέρων Παΐσιος (κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης) γεννήθηκε στα Φάρασα Καππαδοκίας και είχε μεταναστεύσει στην Κόνιτσα Ιωαννίνων.
Κατά την Μικρασιατική Καταστροφή οι Καππαδόκες διώχθηκαν και σήμερα βρίσκονται διάσπαρτοι ανά τον ελλαδικό χώρο, κυρίως σε προσφυγικά χωριά της κεντρικής Μακεδονίας. Είναι γνωστοί και με το προσωνύμιο Καραμανλήδες, που προέρχεται από το τούρκικο καρά-ημάν, το οποίο θα πει μαύρη πίστη. Προσωνύμιο που αποκαλούσαν τους Χριστιανούς Ορθόδοξους της περιοχής εκείνης οι Τούρκοι.
Παραθέτονται δύο εξάστιχα, όπως βρέθηκαν από παλιό βιβλίο αφιερωμένο στην Καππαδοκία :

Καππαδοκία

Ο τόπος της φωτιάς και του ονείρου,

ο ιερός χώρος της Χριστιανοσύνης,

των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας,

ο τόπος όπου σμιλεύθηκε η Ορθόδοξη πίστη,

σφυρηλατήθηκε η αγάπη,

το σταυροδρόμι των φιλοσοφικών ρευμάτων.

Καππαδοκία

Η χώρα των τρωγλοδυτών,

ο τόπος των λαξευτών πετρομονάστηρων,

η χώρα των υπόγειων πολιτειών,

το υπαίθριο μουσείο της φύσης,

η ατέλειωτη γλυπτοθήκη

στην οποία κυλούν καρτερικά οι αιώνες.

Εκεί τους λέγαν Καραμανλήδες ή Έλληνες κι εδώ τα πρώτα χρόνια ξένους, μα οι Καππαδόκες όπου κι αν ήταν είχαν μέσα τους τον ελληνισμό και την χριστιανοσύνη. Η δε πατρίδα τους, έμεινε στην καρδιά τους αλησμόνητη!

Ο παρακάτω πίνακας δείχνει ενδεικτικά που πήγαν οι πρόσφυγες Καππαδόκες στην Ελλάδα και από ποια περιοχή κατάγονταν :

Από	Σε
ΦΑΡΑΣΑ	ΠΛΑΤΥ ΗΜΑΘΕΙΑΣ, ΜΟΣΧΑΤΟ ΑΤΤΙΚΗΣ, ΚΟΝΙΤΣΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
ΑΞΟΣ	ΑΞΟΣ ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ, ΚΥΡΙΑ ΔΡΑΜΑΣ
ΚΑΡΒΑΛΗ	ΚΑΡΒΑΛΗ ΚΑΒΑΛΑΣ
ΑΡΑΒΙΣΣΟ	ΝΕΑ ΑΡΑΒΗΣΣΟΣ ΣΚΥΔΡΑΣ
ΣΥΛΑΤΑ	ΝΕΑ ΣΥΛΑΤΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΝΕΒΣΕΧΙΡ (ΝΕΑΠΟΛΗ)	ΝΕΑΠΟΛΗ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ
ΣΟΥΒΕΡΜΕΖ (ΦΛΟΪΤΑ)	ΦΛΟΓΗΤΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΜΑΛΑΚΟΠΗ	ΜΑΛΑΚΟΠΗ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ
ΠΟΤΑΜΙΑ	ΕΜΟΡΦΟΧΩΡΙ ΛΑΡΙΣΑΣ
ΠΡΟΚΟΠΗ	ΘΕΣ/ΝΙΚΗ, ΝΕΑ ΠΡΟΚΟΠΗ ΕΥΒΟΙΑΣ
ΣΙΝΑΣΟ	ΑΘΗΝΑ, ΝΕΑ ΣΙΝΑΣΟΣ ΕΥΒΟΙΑΣ
ΜΙΣΤΙ	ΑΛΕΞ/ΠΟΛΗ, ΞΑΝΘΗ, ΚΑΒΑΛΑ, ΑΓΙΟΝΕΡΙ ΚΙΛΚΙΣ, ΞΗΡΟΧΩΡΙ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ, ΛΑΡΙΣΑ, ΚΟΝΙΤΣΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
ΤΣΑΡΙΚΛΙ	ΜΑΥΡΟΛΟΦΟΣ, ΑΛΓΙΡΟΧΩΡΙ, ΕΥΞΕΙΝΟΥΠΟΛΗ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΑΝΑΒΥΣΣΟΣ ΑΤΙΚΗΣ
ΕΝΕΧΙΛ	ΑΝΑΒΥΣΣΟΣ ΑΤΙΚΗΣ, ΝΕΑ ΑΡΑΒΗΣΣΟΣ ΣΚΥΔΡΑΣ
ΑΝΑΚΟΥ	ΠΕΙΡΑΙΑΣ
ΤΣΕΛΤΕΚ	ΝΕΟ ΙΚΟΝΙΟ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ
ΔΗΛΑ	ΧΑΛΚΙΑΔΕΣ ΦΑΡΣΑΛΩΝ
ΣΕΜΕΝΤΕΡΕ	ΝΕΑ ΣΗΜΑΝΤΡΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΑΝΤΑΒΑΛ	ΔΙΑΣΠΑΡΤΟΙ ΣΤΗΝ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ

Το πρόβλημα του απογραφέα

noreply@blogger.com (Kasib) — Thu, 07 Mar 2013 11:12:00 +0000

Ένας απογραφέας, κατά την διάρκεια μιας απογραφής, μπαίνει σε ένα σπίτι και ρωτάει την νοικοκυρά πόσοι άνθρωποι μένουν εκεί κι εκείνη του απαντάει πως μένει αυτή με τις τρεις κόρες της.

Ο απογραφέας την ρωτάει τις ηλικίες των κορών της και εκείνη του λέει πως επειδή της αρέσουν τα μαθηματικά παιχνίδια, θα του απαντήσει με έναν γρίφο...:
Το γινόμενο των ηλικιών τους, του λέει, είναι ο αριθμός 36. Ο απογραφέας της λέει πως χρειάζεται και άλλα στοιχεία. Το άθροισμα των ηλικιών τους, προσθέτει, είναι ο αριθμός του σπιτιού μου. Ο απογραφέας βγαίνει έξω, βλέπει τον αριθμό, αλλά ξαναμπαίνει μέσα και διαμαρτύρεται πως ούτε και πάλι μπορεί να υπολογίσει τις ηλικίες τους. Η μεγάλη μου κόρη είναι συναχωμένη, συμπληρώνει η κυρία με νόημα. Ο απογραφέας την ευχαριστεί πολύ και φεύγει.
Ποιες είναι οι ηλικίες των τριών κορών της;

Υ.Γ.: Ο γρίφος, προς τιμήν του μέλους emit!

Η απάντηση στον γρίφο του Einstein

noreply@blogger.com (Kasib) — Thu, 07 Mar 2013 10:19:00 +0000

Γράφοντας τα στοιχεία ένα προς ένα σ’ ένα πίνακα όπως τον παρακάτω φτάνουμε στο σημείο όπου θα υπάρχει μόνο ένα κενό τετράγωνο, το κατοικίδιο του Γερμανού, το οποίο είναι και η λύση του γρίφου.

	1^οσπίτι	2^ο σπίτι	3^ο σπίτι	4^ο σπίτι	5^ο σπίτι
Χρώμα	Κίτρινο	Μπλε	Κόκκινο	Πράσινο	Άσπρο
Κάτοικος	Νορβηγός	Δανός	Άγγλος	Γερμανός	Σουηδός
Κατοικίδιο	Γάτες	Άλογο	Πουλιά	Ψάρι	Σκύλος
Ποτό	Νερό	Τσάι	Γάλα	Καφές	Μπίρα
Τσιγάρα	Dunhill	Blends	Pall Mall	Prince	Blue Master

Ο Άγιος Φεβρουάριος

noreply@blogger.com (Kasib) — Fri, 01 Mar 2013 19:32:00 +0000

Περίπου 41 χρόνια πέρασαν από μια ιστορική ηχογράφηση. Σαρανταένα χρόνια, όπου ένας λαϊκός τραγουδιστής μας κράτησε (και μας κρατάει ακόμη) συντροφιά. Ένας άνθρωπος που μέσα από την δουλειά του άφησε έντονο και διαχρονικό στίγμα στα ελληνικά καλλιτεχνικά δρώμενα. Ελληνική κληρονομιά. Δεν είναι άλλος
από τον Δημήτρη Μητροπάνο στην πρώτη ηχογράφηση τραγουδιών που γράφτηκαν γι' αυτόν, και τον δίσκο "Ο Άγιος Φεβρουάριος".

Καιρός που είναι (ο Φεβρουάριος μόλις τελείωσε και ήδη ο ανοιξιάτικος καιρός μας είπε καλημέρα) και με αφορμή την απώλεια του αγαπημένου μας (εθνικού μας, όπως θα έλεγαν κάποιοι) τραγουδιστή τον περασμένο Απρίλη θα κάνουμε μια μικρή μνεία στον Άγιο Φεβρουάριο.
Σαρανταένα χρόνια λοιπόν (8 Φεβρουαρίου 1972 κυκλοφόρησε) από τον Άγιο Φεβρουάριο. Μουσική Δήμου Μούτση, στίχοι Μάνου Ελευθερίου. Ο πρώτος δίσκος 33 στροφών (τότε υπήρχε βινύλιο... ξέρουν οι παλιοί!) του ερμηνευτή, για τον οποίο ο Δήμους Μούτσης θα πει τότε "Μια στεγνή φωνή-σκέτη, χωρίς πολλά τσαλίμια, ό,τι έπρεπε γι' αυτό που ήθελα σ' αυτά τα τραγούδια.".
Στις μέρες μας θεωρείται δίσκος σταθμός, κλασσικός στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας. Βλέπετε ο Δημήτρης Μητροπάνος, άθελά του, γινόταν "εθνικός" ερμηνευτής μιας από τις μεγαλύτερες εθνικές μας τραγωδίες, της Μικρασιατικής καταστροφής. Γνωστός για το ειλικρινές του χαρακτήρος του θα δηλώσει αργότερα "Πιο πολύ σκεφτόμουν το ότι θα ήμουν 4 μέρες εκτός στρατού, παρά τον Άγιο Φεβρουάριο...". Να σημειωθεί εδώ ότι, τελείωσε την θητεία του στην Αλεξανδρούπολη, σε μονάδα χαρακτηρισμένων αριστερών, αφού το αντάρτικο οικογενειακό του παρελθόν ήταν και είναι γνωστό.
Στο στιχουργικό κομμάτι τώρα, ο Μάνος Ελευθερίου δούλεψε από το 1968 έως το 1970, όπου έγραψε περίπου 30 ποιήματα. Ποιήματα εμπνευσμένα από την Μικρασιατική καταστροφή και τη ζωή του Ελληνισμού της Σμύρνης. Χαρακτηριστικά ο ποιητής-στιχουργός είχε δηλώσει "Του τόνισα (του συνθέτη) όμως, ότι αυτοί οι στίχοι δεν είναι η ιστορία της Σμύρνης, αλλά αναφέρονται σε κάτι οριστικά χαμένο σαν την Σμύρνη."

Μάνος Ελευθερίου

Για έναν χρόνο περίπου ο δίσκος δεν πάει καλά. Παρά την μεγάλη διαφήμιση που είχε γίνει και τα "μεγάλα" ονόματα που τον στελέχωναν (Δήμος Μούτσης, Μάνος Ελευθερίου), ο Δημήτρης Μητροπάνος ήταν ακόμα ένας άγνωστος τραγουδιστής... "ένας αδύνατος, σοβαρός κι αγέλαστος, με μεγάλα αυτιά..." όπως θα δηλώσει κάποιος δημοσιογράφος της εποχής. Τότε ήταν λοιπόν που έγινε η ιστορία με τον Κοεμτζή. Ναι, τον γνωστό Νίκο Κοεμτζή! Για την ιστορία, το 1973 καταδικάστηκε για φόνο τριών, ανάμεσά τους δύο αστυνομικοί, ατόμων και τον τραυματισμό άλλων οκτώ για ασήμαντη αφορμή. Άλλος δημοσιογράφος και συγκεκριμένα ο Δημήτρης Ψαθάς, σε άρθρο του σε εφημερίδα της εποχής συνδέει το τραγούδι του δίσκου "Ο χάρος βγήκε παγανιά" με την υπόθεση Κοεμτζή. Δεν χρειάζεται και ιδιαίτερη φαντασία να καταλάβουμε πως από 'κει και πέρα γίνεται μεγάλος ντόρος κι ο δίσκος παίρνει τα πάνω του.

Δήμος Μούτσης

Αυτή ήταν η μικρή, αλλά ιστορία σταθμός για το ελληνικό τραγούδι. Ο Μητροπάνος πολλά χρόνια μετά δηλώνει πως "Αν μπορούσα να ξεχωρίσω κάποιον δίσκο, αυτός θα ήταν "Ο Άγιος Φεβρουάριος"...". Επίσης, ο συνθέτης, Μούτσης, κι αυτός με την σειρά του θα δηλώσει αργότερα "Ο Άγιος Φεβρουάριος είναι ένας συμβολισμός μιας τραγωδίας που περνάμε όλοι κάποτε, αλλά και ο συμβολισμός μιας αναγέννησης που ελπίζουμε ότι κάποτε θα έρθει...". Κλείνοντας, με τα παραπάνω λόγια του συνθέτη, ας ελπίσουμε στην αναγέννηση του έθνους μας μέσα από την τραγωδία στην οποία βρίσκεται τον τελευταίο καιρό... Ούτως ή άλλως, γι' αυτούς που γνώριζαν καλά το ήθος και την στάση του Δημήτρη Μητροπάνου απέναντι στα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα, κάτι παρόμοιο θα ευχόταν κι αυτός...! Καλό μήνα και καλή άνοιξη να έχουμε!

Ας θυμηθούμε, τέλος, τα εννέα κομμάτια του δίσκου, μαζί με το εισαγωγικό και το φινάλε:

Εισαγωγή (Ορχηστρικό)
Άγιος Φεβρουάριος (Πετρή Σαλπέα)
Άλλος για Χίο τράβηξε (Δ. Μητροπάνος)
Το σπίτι στην ανηφοριά (Π. Σαλπέα)
Ο χάρος βγήκε παγανιά (Δ. Μητροπάνος)
Στη Σμύρνη και στο Αϊβαλί (Δ. Μητροπάνος-Π. Σαλπέα)
Σταμάτης Κομνηνός (Δ. Μητροπάνος)
Κι αν φταίει κανείς (Π. Σαλπέα)
Το κομοδίνο (Π. Σαλπέα)
Η σούστα πήγαινε μπροστά (Δ. Μητροπάνος)
Άγιος Φεβρουάριος-Φινάλε (Π. Σαλπέα)

Υ.Γ.: Ο γράφων, κατά την διάρκεια της συγγραφής άκουγε αυτό.

Ο γρίφος του Einstein

noreply@blogger.com (Kasib) — Thu, 28 Feb 2013 14:59:00 +0000

Ο γρίφος που ακολουθεί είναι γνωστός με την ονομασία "Ο γρίφος του Einstein" και λέγεται ότι τον έγραψε ο Einstein τον 20ό αιώνα. Πιο συγκεκριμένα
είναι ένας γρίφος ευφυίας που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1962 από περιοδικό εποχής. Μερικοί θεωρούν δημιουργό τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, ενώ άλλοι τον μαθηματικό Lewis Carroll, χωρίς να έχει αποδειχτεί κάτι από τα δύο. Επίσης, ο μύθος λέει πως ο Αϊνστάιν υποστήριξε ότι μόνο το 2% των ανθρώπων μπορούν να τον λύσουν χωρίς χαρτί και μολύβι και ότι ο ίδιος τον έλυσε μέσα σε 90 λεπτά!

Μια πιθανή εξήγηση, για το αν όντως το 98% δεν μπορεί να λύσει το γρίφο ίσως έγκειται στο γεγονός ότι την εποχή εκείνη μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού ήταν αγράμματο (λίγοι ήξεραν γραφή και μαθηματικά). Παρόλα αυτά αξίζει να ασχοληθεί κανείς, έστω και για διασκέδαση, για να λύσει αυτόν τον, σχετικά, εύκολο γρίφο.

Ο γρίφος, λοιπόν, είναι ο εξής:
ΣΤΟΙΧΕΙΑ:

Ο Άγγλος μένει στο κόκκινο σπίτι.
Ο Σουηδός έχει ένα σκύλο.
Ο Δανός πίνει τσάι.
Το πράσινο σπίτι είναι αριστερά από το άσπρο.
Ο ιδιοκτήτης του πράσινου σπιτιού πίνει καφέ.
Αυτός που καπνίζει Pall Mall εκτρέφει πουλιά.
Ο ιδιοκτήτης του κίτρινου σπιτιού καπνίζει Dunhill.
Αυτός που μένει στο μεσαίο σπίτι πίνει γάλα.
Ο Νορβηγός μένει στο πρώτο σπίτι.
Αυτός που καπνίζει Blends μένει δίπλα σ' αυτόν που έχει γάτες.
Αυτός που έχει άλογο μένει δίπλα σ' αυτόν που καπνίζει Dunhill.
Ο ιδιοκτήτης που καπνίζει Bluemasters πίνει μπίρα.
Ο Γερμανός καπνίζει Prince.
Ο Νορβηγός μένει δίπλα στο μπλε σπίτι.
Αυτός που καπνίζει Blends έχει έναν γείτονα που πίνει νερό.

Η ερώτηση είναι: ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΨΑΡΙ;

(Σημείωση: Τα στοιχεία είναι πλήρη, δεν υπάρχουν κολπάκια ή προσπάθεια να παραπλανηθεί ο λύτης.)

Τις επόμενες μέρες θα δοθεί και η λύση...

Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Ερντογάν

noreply@blogger.com (Kasib) — Mon, 25 Feb 2013 06:47:00 +0000

Με αφορμή την πρόσφατη δήλωση του Hakan Sukur (ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών της Εθνικής Τουρκίας με 112 συμμετοχές και 51 τέρματα, νυν βουλευτής με το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν), ότι "...δεν είμαι Τούρκος, αλλά Αλβανός", ξέσπασε σάλος στη γείτονα χώρα. Τα δρώμενα του "βασιλιά", όπως τον αποκαλούσαν μέχρι πρότινος οι Τούρκοι φίλαθλοι, ήρθε να συμμαζέψει ο ίδιος ο Ερντογάν λέγοντας, μεταξύ άλλων, πως "κάτω από τον τουρκισμό μπαίνει όποιος νιώθει Τούρκος". Επίσης κάνει αναφορά στον ποιητή του τουρκικού εθνικού ύμνου Μεχέτ Ακίφ, που είχε κι αυτός αλβανική καταγωγή.
Βλέπουμε λοιπόν, πως τα τελευταία χρόνια η διπλωματική πολιτική των Τούρκων έχει περάσει σε στάδια που θα ζήλευε πολύ η χώρα μας. Να σημειωθεί εδώ πως η Τουρκία είναι μια χώρα όπου επικρατεί ο εθνικισμός και ο τοπικισμός σε "απαρχαιωμένα" για την σύγχρονη Ευρώπη επίπεδα. Μεγάλες τούρκικες σημαίες κυματίζουν σε κάθε γωνιά των κέντρων της χώρας. Κων/πολη, Σμύρνη, Άγκυρα κτλ. Φυσικά,
οι προσπάθειες αυτές αποσκοπούν στην ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με απόφαση της οποίας, από το 2004 είναι υποψήφια. Ποια είναι, όμως, η διπλωματική πολιτική της σ' αυτό το διάστημα;
Αρχικά, ο Ερντογάν έκανε μια προσπάθεια αναγνώρισης των Πομάκων (πληθυσμιακή ομάδα διασκορπισμένη μεταξύ Βουλγαρίας, Ελλάδας και Τουρκίας) ως υπήκοους της Τουρκικής Δημοκρατίας. Αυτό επετεύχθη με την υπογραφή μιας συνθήκης. Δεν άργησε, όμως, να καταρριφθεί, διότι ναι μεν ζητούσαν την ανεξαρτησία τους οι Πομάκοι, αλλά επιδίωκαν και επιδιώκουν ακόμη, την ελληνική υπηκοότητα, μιας και η πλειοψηφία της φυλής αυτής βρίσκεται μόνιμα στους νομούς Ροδόπης, Έβρου και γενικότερα στην ευρύτερη περιοχή της ελλαδικής Θράκης. Έτσι η απόπειρα αυτή των Τούρκων είχε παγώσει εκεί. Βέβαια, σ' όλα αυτά ο κρατικός μηχανισμός της χώρας μας έμενε απλός θεατής.
Ύστερα ήρθε η αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων. Συγκεκριμένα, το 2006 το άρθρο 56 του Ψηφίσματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την πρόοδο της Τουρκίας στην πορεία προς την ένταξή της, που υπερψηφίστηκε απ' όλους τους Έλληνες ευρωβουλευτές, πλην ενός, είχε ως εξής: "...Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καλεί τόσο την τουρκική όσο και την αρμενική κυβέρνηση να συνεχίσουν τη διαδικασία συμφιλίωσης των δύο πλευρών και να καταλήξουν σε μια αμοιβαίως αποδεκτή πρόταση. Καλεί εν προκειμένω τις τουρκικές αρχές να διευκολύνουν το δίκτυο ερευνητών, διανοουμένων και ακαδημαϊκών που εργάζονται για το ζήτημα της γενοκτονίας των Αρμενίων, διασφαλίζοντάς τους πρόσβαση στα ιστορικά αρχεία και παρέχοντάς τους όλα τα σχετικά έγγραφα..." Πράγμα που σημαίνει πως άνοιγε ο δρόμος για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων, αλλά κι άλλων χριστιανικών λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπως η γενοκτονία των Ποντίων και των Ασσυρίων, όπως κι έγινε.
Πάνω σ' όλα αυτά να προστεθεί πως μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2011, όπου το κόμμα του Ερντογάν εξασφάλισε αυτοδυναμία με ποσοστό 50,2%, ο πρωθυπουργός ιδρύει Υπουργείο Ευρωπαϊκής Ένωσης με υπουργό τον Εγκεμέν Μπαγίς.
Τελειώνοντας, προσφάτως ο Ταγίπ Ερντογάν έκανε άλλη μια "κίνηση ματ" όσων αφορά ένα θέμα που ίσως θα έπρεπε να αποτελεί μείζων για την χώρα μας. Συγκεκριμένα, ο Τούρκος πρωθυπουργός στις 7 Νοεμβρίου 2011, σε δημόσια ομιλία του, μεταξύ άλλων, είπε: "Όλες οι εθνικότητες που κατοικούν στην Τουρκία, όπως οι Τούρκοι, οι Κούρδοι, οι Λαζοί, οι Κιρκάσιοι, οι Απχάζιοι, οι Πομάκοι και οι Γεωργιανοί δεν είναι αντιμαχόμενες ομάδες. Όλοι έχουν την αξία τους. Κανείς δεν είναι ανώτερος από τον άλλον." Άλλη μια εκπληκτική διπλωματική κίνηση της Τουρκίας, η οποία εάν υπήρχε στοιχειωδώς σοβαρό ελληνικό κράτος, αλλά και στοιχειωδώς υπεύθυνοι δημόσιοι υπάλληλοι, οι οποίοι στελεχώνουν τις αρμόδιες υπηρεσίες, θα έπρεπε να αναδειχθεί ως κεντρικό σύνθημα και ασπίδα απέναντι σε οποιαδήποτε παρακρατική οργάνωση μειονοτήτων εντός του ελλαδικού χώρου. Να σημειωθεί ακόμη πως η κυβέρνηση Ερντογάν βρίσκεται σε αναζήτηση χρυσής τομής και με τους Κούρδους για την εξομάλυνση των σχέσεών τους.

Η διπλωματία και η εξωτερική πολιτική της γείτονας χώρας, ΕΛΛΗΝΑ, στην "ποδιά" του τουρκισμού έχει συλλέξει κομμάτια ζωτικής σημασίας για την ευημερία σου... και συνεχίζει να το κάνει με τον Τουρκαλβανό Σουκούρ...

Σκέψου καλύτερα την επόμενη φορά, πριν πεις κάποιον εθνικιστή (ή φασίστα, που είναι και της μόδας) που θα κρατήσει στο μπαλκόνι του την ελληνική σημαία...
Σκέψου καλύτερα την επόμενη φορά, πριν αποκαλέσεις κάποιον μη-ελληνική μειονότητα που ζει στον ελλαδικό χώρο (το είπα όσο πιο ευγενικά γινόταν)...

Έγινε η αρχή...

noreply@blogger.com (Kasib) — Thu, 21 Feb 2013 21:26:00 +0000

Καταρχήν να σας συστηθώ... Είμαι ο Κάποιος Περαστικός και είμαι από κάπου! Αυτήν είναι η πρώτη ανάρτηση σ' αυτό το μικρό (προς το παρών!), "φτωχό" και "μοναχικό" blog, όπου σκοπό έχει την ενημέρωση, τον προβληματισμό (που δυστυχώς δεν υφίσταται καν στα χρόνια μας, όπου κυριαρχεί το έτοιμο και το πλαστικό) αλλά και την ψυχαγωγία.

Με χαρά θα γίνει δεκτή οποιαδήποτε πρόταση για βελτίωση,
οποιοδήποτε σχόλιο σε κάποια ανάρτηση. Ούτως ή άλλως μέσα από την συζήτηση "ζυγίζεις και συλλογίζεσαι" καλύτερα!

Τα περισσότερα κομμάτια της θεματολογίας είναι ακόμη στα "σκαριά", μερικά ακόμη στο μυαλό, αλλά η αρχή έγινε κι αυτό είναι το σημαντικότερο.
Ο Κάποιος Περαστικός έχει ξεκινήσει ένα ταξίδι εδώ και καιρό. Ποτέ δεν είπε όχι σε κάποιον συνοδοιπόρο. Αν θες μπορείς να ακολουθήσεις και γιατί όχι, να του δείξεις και τον δρόμο!

Καλά ταξίδια να 'χουμε, στις θάλασσες του κόσμου...