Wszystko o psach wszelkiej rasy - żywienie, pielęgnacja, tresura.

Rozpomacicze psa + opis zabiegu.

2013-02-18T12:58:00.001+01:00

Ropomacicze jest to jednostka chorobowa polegająca na gromadzeniu się wydzieliny gruczołowej wewnątrz macicy. Z czasem wydzielina ta (np. po cieczce) ulega zakażeniu i pojawia się ropa, która wypełnia światło narządu, czasami powiększając je do bardzo dużych rozmiarów. Dopóki nie dochodzi do zatrucia organizmu toksynami bakterii znajdujących się w macicy, czy rozwarcia szyjki macicznej, rozpoznanie może być trudne ze względu na brak objawów klinicznych. Schorzenie to najczęściej dotyczy suk, ale spotykane jest również u kotek i innych gatunków zwierząt towarzyszących.

Jaka jest przyczyna?

Główną przyczyną jest zachwianie równowagi hormonalnej, w wyniku której dochodzi do nadmiernej czynności gruczołów macicznych i ich przerostu. Dochodzi jednocześnie do produkcji wydzieliny gruczołów, która ulega zakażeniu bytyjącymi wszędzie bakteriami.

	Przypadek 1 - Suka, 10 lat, mieszaniec. W przeszłości stosowano nieregularna antykoncepcję hormonalną.
	Przypadek 2 - Suka, 10 miesięcy, golden retriever. Ropomacicze o podłożu nowotworowym (chłoniako-miesak).
	Przypadek 3 - Kotka, 6 lat, rasa europejska. Ropomacicze powstało w wyniku zamarcia ciąży.

Jakie są objawy?

zwiększone pragnienie i oddawanie moczu (poliuria, polidypsia)
wymioty
wyciek z pochwy
apatia
powiększony brzuch
brak apetytu (anorexia)

Ropny wyciek z dróg rodnych u suki z ropomaciczem

W zasadzie przy pojawieniu się jednego z ww. objawów, oprócz wielu innych jednostek chorobowych, musi się wziąć pod uwagę ropomacicze. W wywiadzie należy ustalić:

wiek - suka w średnim wieku lub stara
kiedy zakończyła się cieczka - zakres 5-80 dni
czy stosowano kiedyś antykoncepcję hormonalną

OBJAWY I CZĘSTOTLIWOŚĆ ICH WYSTĘPOWANIA
Wyciek z pochwy	+ + + +
Powiększenie brzucha	+ + - -
Zwiększone pragnienie	+ + + -
Brak apetytu	+ + - -
Wymioty	+ + - -
Osłabienie "zadu"	+ + - -

Objaśnienia: im więcej plusów, tym częściej występuje dany objaw.

Rozpoznanie:

badanie cytologiczne wymazu z dróg rodnych
badania laboratoryjne krwi (morfologia, badania biochemiczne, OB)
USG

Leczenie: Główną metodą terapeutyczną w przypadku kompleksu endometritis-pyometra jest zabieg chirurgiczny. Każdy właściciel zwierzęcia powinien być o tym poinformowany. Podjęcie zachowawczego leczenia wiąże się z ryzykiem niepowodzenia i wysokimi kosztami. Przy dużej wartości hodowlanej suki można podjąć się nierzadko skutecznej terapii farmakologicznej. Jednakże należy pamiętać, że schorzenie to lubi nawracać.

Leczenie zachowawcze suki powyżej 7 roku życia mija się z celem, ponieważ nawet w przypadku zaleczenia, nawrót często kończy się śmiercią pacjentki.

Leczenie chirurgiczne: Po zdiagnozowaniu ropomacicza, należy podjąć decyzję o zabiegu chirurgicznym. W związku z tym należy ocenić stan ogólny zwierzęcia. Z jednej strony zabieg należy wykonać jak najszybciej, z drugiej strony nie każdy pacjent kwalifikuje się od razu do zabiegu chirurgicznego. Należy zawsze wykonać oprócz zwykłego badania klinicznego, badanie krwi. W przypadku takich objawów jak wysoka temperatura ciała, zaburzenia pracy nerek i/lub wątroby, czy złego stanu ogólnego spowodowanego toksemią, należy poprawić stan ogólny pacjenta.

Technika wykonania zabiegu: ovariohysterectomia
Cięcie powłok brzusznych wykonuje się w linii białej od pępka w kierunku doogonowym starając się wykonać jak najmniejsze cięcie (1,5 - 5 cm). W przypadku "zamkniętego" ropomacicza długość cięcia dyktuje średnica wypełnionego ropą rogu macicznego. Macicę wydobywa się z pomocą specjalnego haczyka (fot.1). Następnie wydobywa się torebkę jajnikową, Zakłada się kleszczyki na więzadło jajnikowe i podwiązuje jajowody. W dalszej kolejności odcina się wydobyty z torebki jajnikowej jajnik i na powstały kikut więzadła oraz tętnicy jajnikowej zakłada się przewiązkę. Podobnie postępuje się z jajnikiem przeciwnym. Później zakładamy przewiązki na trzon i szyjkę maciczną, po czym pomiędzy przewiązkami odcinamy macicę. Po wycięciu macicy szyje się powłoki brzuszne oraz skórę.
	Fot. 1 - Wydobycie rogu macicy
	Fot. 2 - Założenie kleszczyków na więzadło jajnikowe (c), podwiązanie jajowodów (a). Widoczna jest torebka jajnikowa (b).
	Fot. 3 - Odcięcie jajnika
	Fot. 4 - Podwiązanie kikuta więzadła i tętnicy jajnikowej
	Fot. 5 - Podwiązanie i odcięcie przeciwnego jajnika
	Fot. 6 - Założenie przewiązek na trzon i szyjkę maciczną
	Fot. 7 - Rana pooperacyjna długości 3 cm

Leczenie zachowawcze:

1. Kiedy można podjąć próbę leczenia?

próba leczenia zachowawczego może dotyczyć suki z otwartym ropomaciczem
leczenie powinno być nieustannie kontrolowane laboratoryjnie - cytologia + badania krwi + USG
próbę leczenie można podjąć gdy nie występują objawy innych schorzeń, właściciel jest świadomy zagrożenia i kosztów leczenia oraz leczenie należy prowadzić w osłonie antybiotykowej

2. Tryb postępowania:

otwarcie szyjki macicznej i zapewnienie opróżnienia macicy - prostaglandyna F 2-alfa, prostaglandyna E1 (Misoprostol) lub algepriston
zabezpieczenie przeciwbakteryjne - Ogólnie - antybiotyki o szerokim spektrum działania. Domacicznie - sulfonamid z trimetoprimem lub antybiotyk (w zależności od wyników badania bakteriologicznego) lub wodny 0,5% roztwór jodu.
zapewnienie regeneracji błony śluzowej macicy - wlewy domaciczne witaminy A, leki homeopatyczne

Maja Ingarden
http://therios.strefa.pl

Najczęściej spotykane choroby u psów.

2013-02-18T12:52:00.003+01:00

Odbierane w wieku 8 tyg od dobrego hodowcy szczenię będzie zaszczepione i odrobaczone. Czeka nas na początek drugie szczepienie i 2 tyg kwarantanna, w trakcie której lepiej aby nasz maluch nie spotykał się z innymi dorosłymi psami, szczególnie z bezpańskimi, ale też aby nie wąchał "obcych" odchodów. Ostatnio jednak coraz więcej się mówi o tym, że kwarantanna wcale nie jest psu do niczego potrzebna a ważniejsza dla niego jest jak najwcześniejsza socjalizacja. Uważajmy jednak, żeby nie przemęczać młodych stawów, niech szczeniak skacze ile chce, ale my go do niczego na siłę nie namawiamy. Poszukajmy w okolicy dobrego weterynarza, przede wszystkim praktyka, nie koniecznie z wielkim szyldem i wypucowaną poczekalnią. Ale takiego z podejściem do psów, który przy każdej naszej wizycie nie będzie nam wciskał tony odżywek, preparatów wapnia czy szamponu. Poniżej opisujemy choroby urazy i dolegliwości , na które powinniście zwrócić baczną uwagę:

ugryzienie przez kleszcza - jeżeli znajdziemy na naszym psie wbitego kleszcza, należy go wykręcić bądź ręką bądź pęsetą. Nie można kleszcza wyrywać ani smarować tłuszczem. Przez następne dni pilnie obserwujemy psa, czy nie ma jakichś objawów typowych dla chorób odkleszczowych (babeszjozy i boreliozy)
babeszjoza - choroba odkleszczowa kończąca się bez leczenia śmiercią. Pierwotniaka ją powodującego można wykryć w pobranej próbce krwi, ale leczenie rozpoczyna się już w przypadku podejrzenia, przed otrzymaniem wyników badań. Objawy, które powinny nas zaniepokoić i skłonić do wizyty u weterynarza, to brak apetytu czy pragnienia, bolesność w trakcie ruchu i skoków, osowiałość i dziwne zachowanie naszego psa, ciemny mocz (w późnej fazie choroby), szybkie męczenie się i brak ochoty do zabawy. Leczenie babeszjozy jest trudne i długotrwałe. Polega na podawaniu leków niszczących pierwotniaka i osłonowo kroplówek. Często potrzebna jest również transfuzja krwi.
borelioza - również choroba odkleszczowa, charakterystyczne dla tej choroby jest zapalenie wraz z obrzękiem wielu stawów, rumień wędrujący na skórze, gorączka, pies apatyczny i nie je. Nieleczona w późniejszym czasie może doprowadzić do zapalenia stawów i wsierdzia. Leczenie: antybiotykoterapia oraz podawanie środków przeciwzapalnych. Zarówno przy babeszjozie jak i boreliozie najważniejsze jest zapobieganie - czyli zabezpieczenie psa przed kleszczami. Skutecznymi preparatami w walce z kleszczami są np. Fronline lub Preventix. Nie powodują one, że kleszcze omijają psa z daleka, ale dzięki nim kleszcz nie pije krwi i odpada w ciągu 48 godzin.

kaszel kenelowy - choroba gorączkowa, z typowym "suchym" kaszlem, krztuszeniem się, odruchem wymiotnym, powiększonymi migdałkami i gorączką. Przenoszona droga kropelkową,dlatego szczególnie narażone na tą chorobę są duże skupiska psów - hodowle, wystawy, schroniska. Choroba trwa 7-14 dni. Ma tendencje do samodzielnego ustąpienia, o ile nie dojdzie do przewlekłego zapalenia oskrzeli, objawiającego się długotrwałym kaszlem warto szczenię przeciwko niemu zaszczepić. Na kaszel kenelowy warto szczeniaka zaszczepić.
nosówka - wirusowa choroba zakaźna, dotykająca najczęściej szczenięta w wieku 3-6 miesięcy. Po kilku dniach od kontaktu z zarażonym psem, u szczeniaka zaczyna się postać oddechowa choroby, objawiająca się gorączką 40 st. C, katarem, kaszlem, zapaleniem spojówek i zmianami w gardle. Następnie po około 10 dniach przechodzi ona w postać pokarmową - wymioty, biegunka i brak apetytu. Nawet leczona nosówka po kilku tygodniach potrafi przechodzić w swoją postać neurologiczną, która charakteryzuje się drżeniem kończyn, żuchwy, czy porażeniem. Powikłaniem po nosówce może być padaczka, problemy neurologiczne, problemy z zębami itp. Leczenie jest bardzo trudne i długie z powodu niewielkiej ilości leków przeciwwirusowych. Opiera się przede wszystkim na łagodzeniu objawów choroby. Najważniejsza jest profilaktyka - szczepienie w wieku 8 i 12 tyg.
wścieklizna - szczepimy na nią zgodnie z obowiązującymi w Polsce przepisami raz do roku. Jest chorobą wirusową przenoszoną przez dzikie zwierzęta i bezpańskie psy. Objawami jej wystąpienia jest podniecenie, brak wrażliwości na ból, problemy z koordynacja ruchową, wodowstręt, szczękościsk, problemy z unoszeniem głowy, piana na pyska i agresywne zachowania.

dysplazja stawów biodrowych i łokciowych - choroby genetyczne, dotyczące głównie psów ras dużych. Jeżeli rodzice naszego psa byli wolni od dysplazji, to szansa na wystąpienie dysplazji , jest poniżej 10%, ale ponieważ nie wiemy co "w garniturze chromosomów" posiada nasz milusiński, to nie pozwólmy mu biegać po schodach i utrzymujmy go zawsze szczupłego. Do skończenia przez niego roku nie zmuszajmy go również do skakania. Niestosowanie się do tych zasad u zdrowego psa nie spowoduje wystąpienia dysplazji, ale gdy ma on predyspozycje genetyczne to możemy mu oszczędzić bólu w przyszłości. Nawet jeżeli nie zamierzamy rozmnażać naszego psa to warto po ukończeniu 18 miesięcy zrobić badania na dysplazję. Po pierwsze jeżeli stwierdzimy dysplazję, to stosując odpowiednią dietę i styl życia możemy, zahamować jej rozwój i oszczędzić psu operacji. Wiadomość o wyniku, będzie też cenna dla hodowcy i właściciela reproduktora.
krzywica - choroba młodych psów spowodowana niedoborem wapnia, lub fosforu, albo nieprawidłowym ich stosunkiem w diecie. Jest to bardzo rzadka choroba u psów. Szczenię trzymane w domu, karmione dobrze zbilansowaną karmą nie jest zagrożone krzywicą i nie trzeba podawać mu żadnych preparatów z witaminą D3.

Diagnostyka i leczenie powinno opierać się JEDYNIE na badaniu zawartości tych pierwiastków w surowicy krwi oraz rentgena, a nie stwierdzeniu przez weterynarza , że pies ma krzywicę bo ma krzywe łapy, lub zgrubienia okołostawowe itp. W razie podejrzenia tej choroby nalegajmy na badanie krwi przed przystąpieniem do leczenia. Nadmiar wapna jest tak samo "niezdrowy" jak jego niedobór.
enostoza - młodzieńcze zapalenie kości. Dotyczy wyłącznie kości kończyn i polega na powstaniu stanu zapalnego jamy szpikowej. Najczęściej dotyczy psów w wieku 6-18 miesięcy i objawia się nagłą kulawizną nie związaną z żadnym urazem. Zwykle pojawia się na kilka dni, potem znika i po paru dniach znów się pojawia. Dodatkowymi objawami może być osowiałość, brak apetytu i gorączka. Diagnostyka opiera się na badaniu RTG, zaś leczenie, ze względu na to, że nadal nie poznaliśmy przyczyny schorzenia, opiera się na lekach niesterydowych przeciwzapalnych.

zapalenie uszu - wiel psów ma opadające i przylegające do głowy uszy, z tego powodu nie wentylują się one naturalnie i słabo samooczyszczają. Innymi przyczynami zapalenia uszu mogą być: alergia oraz kąpiele w stawach. Najczęściej występującym objawem jest świąd uszu , pies drapie się i trzepie głową, w skrajnych przypadkach może uderzać małżowinami o otaczające przedmioty, co prowadzi do powstawania dużych krwiaków. Możliwa jest silna bolesność przy próbie dotknięcia okolic uszu. Najczęściej w kanałach słuchowych stwierdza się dużą ilość wydzieliny, może to być ciemnobrązowa maź o zapachu starych skarpet lub żółta/zielonkawa, cuchnąca ropa. Czasami jedynym objawem jest świąd i nieznaczne zaczerwienienie kanału słuchowego. Sposób leczenia wybiera weterynarz uzależniając go od bezpośredniej przyczyny wystąpienia choroby. Zapaleniu uszu można zapobiegać poprzez zachowanie odpowiedniej higieny. Należy co 2-3 miesiące czyścić watą nasączoną płynem do mycia uszu, np. otosolem .
zapalnie gruczołów przyodbytowych - na końcu odbytu po obu jego stronach znajdują się gruczoły okołodbytnicze, które dość często ulegają zaczopowaniu przez resztki pokarmowe. Powoduje to świąd w tej okolicy i nasz pies zaczyna "saneczkować" czyli pocierać tyłkiem o ziemię, czy dywan w domu. Weterynarz łatwo udrożni gruczoły, niestety przypadłość powraca co kilka miesięcy.
biegunki - najczęściej pojawiają się gdy nasz pies zje coś na spacerze lub nieświeżego. U niektórych psów zdarza się po zjedzeniu kości (nie wolno dawać naszemu psiakowi kości drobiowych, lepiej tez nie dawać wołowych; polecamy jedynie cielęce i też z umiarem). Gdy biegunka nie przechodzi należy od razu myśleć o robaczycy i zastosować leczenie p/robacze.
pogryzienia przez inne psy - zdarza się, że nasze psy (szczególnie po okresie dorastania) wdadzą się w bójkę z innymi psami lub zostaną pogryzione przez innego psa. Ważne jest zachowanie zimnej krwi i nie "wdawanie" się w istniejący konflikt, my pogryzieni niewiele naszemu psu pomożemy. Gdy drugi pies jest z właścicielem, musimy wspólnie rozszczepić psy łapiąc je pod brzuchem za tylne kończyny. Gdy jesteśmy sami musimy (jeżeli to nie nasz pies zaatakował) próbować jakoś rozdzielić psy. Po wszystkim pamiętajmy, że pogryzienie najczęściej kończy się dwiema ranami jedna od dolnych, druga od górnych kłów i starajmy się obie wypatrzyć zanim podejmiemy decyzję, lub nie o wizycie u weterynarza. Gdy był to bezpański pies lub inne zwierzę bezwzględnie trzeba udać się do lekarza celem profilaktyki wścieklizny. W przypadku małych urazów wystarczy przemycie ran wodą utlenioną.
zapalenia spojówek - przyczynami są alergie, bakterie, wirusy, grzyby, ale też inne choroby oczu ( w tym genetyczne wady powiek takie jak entropium - wwinięcie powieki i ektropium - czyli wywinięcie powieki). Objawem jest silne zaczerwienie i wypływ z oka. Należy udać się do weterynarza celem ustalenia powodu wystąpienie schorzenia, bowiem każda z przyczyn wymaga innego, często wykluczającego się leczenia.

niedoczynność tarczycy - choroba najczęściej genetyczna, ale może też mieć podłoże nowotworowe lub idiopatyczne. Do najczęstszych objawów należy apatia, senność, wrażliwość na zimno, wyłysienia, ropne zaplenia skóry, łojotok, częste zapalenie uszu, suchość skóry, wypadanie sierści, słaby apetyt, częste biegunki i zaparcia, anemia, osłabienie mięśniowe, wolna akcja serca i niedowłady. Leczenie polega na podawaniu hormonów tarczycy.
skręt żołądka - występuje najczęściej po szybkim jedzeniu lub aktywności wykonywanej zaraz po posiłku. Nieznane są dokładnie przyczyny występowania rozszerzenia żołądka, a następnie jego skrętu. W przypadku wystąpienia pojawia się niepokój, próby wymiotów bez treści, częste oblizywanie się i ślinienie, odbijania gazów, powiększenie obrysu brzucha, dyszenie, szybka praca serca, a nawet utrata przytomności. Leczenie polega na jak najszybszym wykonaniu operacji ratującej życie. Najważniejsza jest profilaktyka - pies musi jeść w spokoju, najlepiej co najmniej 2 razy dziennie, przez 30 min po posiłku powinien odpocząć, jedzenie należy podawać na podłodze, a nie na stojakach i dobrze jest mieszać je z mokrą karmą z puszki.
ciąża urojona u suk - pojawia się ok. 60-80 dni od ostatniej cieczki i polega na występieniu objawów takich jak przy końcu ciąży. Gruczoły mlekowe powiększają się, może dochodzić do produkcji mleka, suka może stać się agresywna, często przestaje jeść i pić, może dochodzić do wymiotów. Leczenie polega na zmniejszeniu ilości jedzenia i zapewnieniu suce dużej dawki ruchu. Czasami stosuje się leczenie farmakologiczne hamujące wydzielanie hormonu prolaktyny.

Radek Suchner
http://www.hovawart-suagra.com/

Drapiący pies

2013-02-18T12:50:00.003+01:00

"Panie doktorze, mój pupil strasznie się drapie, wręcz wygryza sobie sierść. Co począć? Niech pan temu zaradzi!"

To jeden z problemów najczęściej sygnalizowanych lekarzowi weterynarii przez właścicieli psów i kotów. Jak to zwykle w życiu bywa, łatwiej postawić pytanie, niż na nie sensownie odpowiedzieć. Drapiący się pies czy kot, to przecież codzienny widok dla każdego z właścicieli czworonogów. Świąd skóry dotyczy zarówno zwierząt, jak i ludzi i tylko czasami przybiera patologiczne formy. Jak zatem odróżnić banalne podrapanie za uchem od początku groźnej choroby skóry?

Pamiętam dobrze wizytę w mojej przychodni pewnej pani z bardzo sympatycznym bokserem. Wizyta dotyczyła okresowego szczepienia profilaktycznego. Piesek był wesoły, miał świetną kondycję i nie wykazywał żadnych objawów chorobowych. Na moje pytanie o zdrowie swojego pupila (pytałem, gdyż szczepić można wyłącznie zdrowe zwierzęta ), owa pani stwierdziła, iż jest okazem zdrowia; czasami tylko zdarza mu się drapać. Zapytałem, czy pies ma może pchły. Pani wręcz oburzyła się, twierdząc, że przecież jest często kąpany i szczotkowany i nigdy żadnych pcheł nie widziała.

Tego, co potem się stało, nie będę szczegółowo opisywał. Powiem tylko, że wizyta nieco się przedłużyła, a plonem jej jest probówka wypełniona pasożytami, znajdująca się w archiwum lecznicy. Wyraz twarzy właścicielki psa mam do dzisiaj przed oczyma; zdziwienie malujące się na jej twarzy było ogromne. Oczywiście, owa pani od czasu tej "sławetnej" wizyty regularnie odwiedza lecznicę; problemy z drapaniem ustały, a co ważniejsze wdrożyliśmy wspólnie program profilaktyczny, zabezpieczający sympatycznego boksera przed szeregiem groźnych powikłań, mających swe źródło w ukąszeniu przez pchły.

APZS, czyli alergiczne pchle zapalenie skóry stanowi, wg moich statystyk ok. 70 % wszystkich problemów skórnych, z jakimi zgłaszane są zwierzęta do mojej przychodni. Banalne, zdawałoby się ukłucie przez pchły, jest źródłem wielu powikłań, takich, jak: świąd, wypadanie sierści, łojotok oraz ropne zapalenie skóry.

A teraz czas na wnioski. Można wszystkim tym problemom zaradzić, wprowadzając program profilaktyczny przy użyciu preparatu FRONTLINE, który zapewnia wysoką skuteczność oraz gwarancję sukcesu.

Ale powiecie Państwo: "Co z pozostałymi 30 % drapiących się psów? Przecież nie każdy świąd wywołany jest przez pchły." Zdecydowanie tak, ale by to stwierdzić, trzeba ową najczęstszą przyczynę wykluczyć, a dopiero potem próbować ustalić inne przyczyny, którymi mogą być: atopia, alergia kontaktowa, alergia pokarmowa, świerzb, nużyca i inne choroby pasożytnicze.

Oczywiście, ostateczna diagnoza wymaga wizyty u lekarza weterynarii i przeprowadzenia szczegółowych badań, ale celem mojego pisania nie jest uczenie Państwa weterynarii, lecz próba doradzenia, więc doradzam: "Nim będziecie musieli pójść do swojego lekarza weterynarii z drapiącym się psem, spróbujcie zapobiec temu, stosują regularnie u swojego pupila preparat FRONTLINE; w 70-80 % na pewno pomoże!"

autor: Przemysław Brodzikowski

http://www.leczymy.com/

Maltańczyk.

2013-02-05T11:12:00.003+01:00

Wychowanie

Jaki jest Maltańczyk?

    Wspaniała uroda i jedwabista szata uczyniły z Maltańczyka pieska o wyrafinowanym wyglądzie sprawiającego wrażenie delikatnej maskotki. Choć jest piękny, elegancki i pełen gracji daleko mu do luksusowego kanapowca spędzajacego czas na ozdobnej poduszce. Mówią o tym jego figlarne spojrzenie i przebiegła minka. Spokojny, przylepny obdarzony żywą inteligencją i wielką wrazliwościš ma bardzo bogatą osobowość. Prócz niewštpliwej urody ma też wspaniały charakter. Od zawsze przebywając w bliskim kontakcie z ludzmi stał się przyjacielem i powiernikiem.
Posiada dar zjednywania sobie serc wszystkich, którzy się do niego zbliżą. Potrafi kochać bezgranicznie bliską mu osobę i bezustannie szuka z nią kontaktu. Samotność jest dla niego trudną do zniesienia niewolą. Biel jego szaty zdaje się być odzwierciedleniem jego niewinności, radości życia i wrodzonej łagodności. Jest zabawny, czuły, grzeczny, spontaniczny i radosny, a humor zawsze mu dopisuje.
    Maltańczyk w lot wszystko pojmuje, odgaduje bezbłędnie czego się od niego żąda, jest bardzo dobrym obserwatorem i posiada znakomitą pamięć. Zazwyczaj zachowuje się spokojnie i z rozwagą. Szybko uczy się cierpliwości i posłuszeństwa. Wszystko to sprawia że odnajduje się w roli nienagannie wychowanego psa do towarzystwa.

Siła spojrzenia
    Cała rodzina biszonów ma cechy, jakimi nie może się poszczycić żadna grupa psów: wszystkie biszony są serdeczne, sympatyczne, wyjątkowo ładne i na dodatek wesołe. Maltańczyk skrywa pod swym futrem sporą dawkę energii i ruchliwości, ale jego największa siła leży gdzie indziej - wystarczy, ze spojrzy komuś głęboko w oczy, a człowiek nie potrafi już uwolnić się spod jego uroku... Jego spojrzenie jest łagodne i wyrozumiałe, ale gdy lekko przekrzywiwszy główkę spojrzy spod opadającej na czoło grzywki, to człowiek już przepadł z kretesem! Nawet ludzie, którzy nie przepadają za psami, nie potrafią oprzeć się urokowi Maltańczyka. Jak na psa jego rozmiarów, Maltańczyk ma jeszcze jedna ujmująca cechę - miłą powściągliwość. Nie ma nic wspólnego z małymi szczekaczami, pobudliwymi miniaturami, usiłującymi nerwowością nadrobić mizerny wzrost. Nie należy jednak spokoju Maltańczyka uznawać za obojętność czy brak zainteresowania! Psy te mają skłonność do filozoficznego podejścia do życia, w czym sš podobne do wielu psów pochodzšcych z Dalekiego Wschodu. Czesto zdarza się, że Maltańczyk zagłębi się w rozmyślaniach, których nie sposób przejrzeć. Choć psy te stworzone zostały do towarzystwa człowiekowi i cenią je sobie nad wyraz, to jednak nie zawsze można zgadnąć, nad czym zastanawia się mały, biały filozof...

Nie zostawiaj mnie!
    To, co go naprawdę potrafi zasmucić, to oddzielenie od jego pana czy pani. Nie nadaje się do dłuższych okresów samotności, gdyż przywykł do tego, że jest pełnoprawnym członkiem rodziny, a może nawet więcej - że zwraca na siebie uwagę całej rodziny, i zawsze znajdzie się ktoś, kto się z nim zechce bawić lub pogłaskać go. Maltańczyk jest psem, który ze względu na swe rozmiary może towarzyszyć swojemu właścicielowi zawsze i wszędzie, oraz który najchętniej większość czasu spędzałby w towarzystwie 'swoich' ludzi. Wystarczy spojrzeć, jak bardzo będzie zasmucony, gdy okaże się, ze nie wezmiecie go Państwo ze sobš wychodzšc z domu! Nawet jeśli przyjdzie mu spędzić dzień czy dwa w luksusowych warunkach w zaprzyjaznionym domu, będzie cały czas smutny i pochmurny - nie umie nie tęsknić!

Najlepiej na kolanach...
    Wrażliwy Maltańczyk stale dąży do czysto fizycznej bliskości z właścicielem. Nie ma co liczyć na to, że będzie godzinami spokojnie leżał przy nogach swego pana... Przez wieki szlachetnie urodzone damy wyuczyły go, że jego miejsce jest na kolanach i nigdzie indziej! Nie jest to pies, który chętnie wybierze się na samodzielny spacer poza domem, sam nawet nosa nie wystawi na dwór. Daremny trud, nie ma co go wyrzucać na spacer - sam nie odejdzie spod drzwi. Z panem czy z panią - bardzo chętnie, ale sam? Nigdy! Wielu ludzi bierze to za tchórzliwość, a to tylko niechęć do rozstania się z człowiekiem, która potrafi być rozczulająca. Maltańczyk doskonale zna swą siłę oddziaływania na wrażliwość człowieka, stąd trzeba uważać, by nie owinął nas sobie wokół palca, bo nasz miły kompan potrafi się szybko zmienić w rozkapryszone dziecko!

Pies i dziecko
    Maltańczyk jest bardzo elegancki, ładny i zazwyczaj bardzo spokojny, ale ma w sobie wiele energii i radości życia, stąd jest z reguły uwielbiany przez dzieci w każdym wieku. Zwłaszcza dziewczynki przepadają na tak pięknym pieskiem! Pamiętajmy jednak, ze Maltańczyk nie jest psem o sportowym zacięciu i że nie nadaje się ani do zbytniego wysiłku, ani do rozrabiania z innymi psami na podwórku - znacznie wyżej ceni sobie przytulanie i głaskanie (ale nie nadaje się do traktowania go jak żywa lalka, choć nie ma nic przeciwko ubieraniu go w eleganckie stroje!).
    Pilnowanie domu to z pewnością nie jest jego specjalność. Co prawda, Maltańczyk szczeka gdy przychodzi ktoś obcy i z pewnością można zaoszczędzić na autoalarmie, ale żaden z biszonów nie nadaje się do roli psa użytkowego.

Idealny właściciel:
· Właściciel Maltańczyka powinien być łagodny i wrażliwy, mieć wiele czasu i wiele cierpliwości, powinien lubić delikatną ekstrawagancję, ale w żadnym wypadku nie może być snobem! Powinien mieć słabość do swego rzadkiego i cennego psa. W większości przypadków idealny właściciel Maltańczyka jest właścicielką, gdyż to panie chętniej chodzą na spacer z białym kłębkiem futra na smyczy i mają mniej oporów przed wzięciem psa na ręce. Maltańczyk jest psem wymagającym troski o włos, jego włos potrzebuje starannego pielęgnacji, a jego budowa - wbrew pozorom - czyni zeń psa dość odpornego.

· Maltańczyk jest psem na tyle sprytnym, że błyskawicznie odkryje wszystkie słabe strony swej właścicielki i umiejętnie wykorzysta je na swoją korzyść. Dlatego trzeba pamiętać, że jest to jednak pies i wychowywać go jak każdego innego psa. Swemu właścicielowi Maltańczyk ma do zaoferowania ogrom miłości i oddania.

· Maltańczyk może doskonale - pod nadzorem starszych! - nauczyć dzieci odpowiedzialności za swoje własne zwierzątko.

· Jest to także doskonały pies dla osób starszych, które są pełnosprawne, ale mniej ruchliwe niż w młodości. Psy te nie potrzebują przesadnie dużej potrzeby ruchu, choć nie można zapomnieć o codziennych spacerach. Starsze osoby cenią sobie przede wszystkim spokój i opanowanie swego Maltańczyka.

Należy:
· Bawić się z nim i rozpieszczać go - ale nie zaniechać wychowania!
· Możliwie często zabierać go ze sobą wychodząc z domu, ale wdrożyć także do zostawania samemu (byle nie za często...).
· Zapewnić mu spokojny dom i serdeczność otoczenia.
· Warto reklamować zalety Maltańczyka, by przywrócić mu dawne miejsce popularnego psa pokojowego!

Nie wolno:
· Traktować go brutalnie, surowo, karcić fizycznie lub przesadnie, podnosić na niego głos, - jest na to za wrażliwy. Z reguły wystarczy zrobić surową minę i pogrozić palcem
· Pozostawiać go samemu sobie.
· Spełniać wszystkie jego zachcianki.
· Zbyt rzadko wychodzić z nim na spacery.

Historia rasy

Maltańczyki pochodzą z terenów basenu morza Sródziemnego gdzie były bardzo cenione. Należą do najstarszych ras świata, pierwsze wzmianki o tej rasie sięgają roku 1185 p.n.e. - czasów Ramzesa II .Od tamtych zamierzchłych czasów maltańczyk niewiele się zmienił, nadal jest pięknym, ekskluzywnym, salonowym pieskiem. Uwielbiany przez kobiety z wysokich klas społecznych był ozdabiany klejnotami ,rozpieszczany i kochany. Długa, biała jedwabista szata jest jego atutem ale też przyczyną małej popularności wśród miłośników psów. W brew pozorom, nieprawdą jest, że maltańczyk potrzebuje więcej pielęgnacji niż inne psy długowłose, a piękny pies może być ekskluzywną ozdobą niejednego domu.

» Co należy wiedzieć:
· Nie wymaga wiele miejsca
· Bardzo przywiązuje się do miejsc, które zna
· Lubi zabiegi pielęgnacyjne
· Lubi uczestniczyć we wszystkim, co dzieje się w domu
· Dobrze znosi towarzystwo innych psów
· Bez kłopotów godzi się z innymi zwierzętami domowymi
· Nie może być przekarmiany
· Wymaga codziennej pielęgnacji
· Dość drogi przy zakupie
· Bardzo tani w utrzymaniu

Wzorzec rasy

Głowa	Sredniej wielkości. Długość jej wynosi 6/11 wysokości w kłębie. Długość kufy wynosi 4/11 długości głowy lub 3,7/10. Szerokość pokrywy czaszki między skroniami nie może przekraczać 3/5 długości głowy. Osie podłużne mózgoczaszki i grzbietu nosa sš równoległe.
Nos	W stosunku do głowy duży. Całkowicie czarny z szeroko rozwartymi nozdrzami. Z profilu front nosa jest pionowy. Sylwetka nosa zaokrąglona. Szerokość mierzona w połowie długości wynosi 72% długości albo 26% długości całej głowy. Grzbiet nosa porośnięty bardzo długim włosem, który łšczy się z włosami brody.
Wargi i kufa	Wewnętrzne kraje górnej wargi oglądane z przodu tworzą półkole o dużej rozpiętości. Kraje górnej i dolnej wargi muszą być całkowicie czarne. Rowek na nosie rozpoznawalny. Wysokość /głębokość/ kufy wynosi 77% jej długości. Boki kufy równoległe, przód nie całkiem płaski i kwadratowy. Partia podoczna dobrze wymodelowana. Wargi i cała kufa pokryta bardzo długim włosem.
Szczęki	Lekkie, normalnie rozwinięte, z łukiem zębowym całkowicie zgodnym, tzn. siekacze szczęki tylnš ścianką dotykają do przedniej ścianki siekaczy żuchwy albo górne siekacze stykają się dokładnie z siekaczami żuchwy. Żuchwa na całej długości prosta. Powinna być normalnie rozwinięta, tzn. nie może być ani wysunięta do przodu, ani cofnięta. Uzębienie białe, równe kompletne.
Czaszka	Powinna być dłuższa od kufy. Szerokość pokrywy czaszki między skroniami prawie równa długości pokrywy czaszki. Przeciętna różnica między długością mózgoczaszki a jej szerokością wynosi około 3 mm. Puszka mózgowa lekko jajowata. Tył głowy słabo zaznaczony, ledwie wyczuwalny. Pokrywa czaszki z tyłu płaska. Przejście między górną linią nosa a czołem zaznaczają silne łuki jarzmowe. Krawędz czoła słabo zaznaczona, boki czaszki nieco wypukłe.
Oczy	Żywe o inteligentnym wyrazie, dobrze rozwarte, nieco powiększone. Obwódki oczu okrągłe, czarne. Powieki okrywają ściśle gałkę oczną. Oko nieco wypukłe, nigdy głęboko osadzone. Oczy oglądane z przodu nie pokazują białka. Barwa tęczówki koloru ciemnej ochry.
Uszy	trójkątne, płaskie, osadzone wysoko i szeroko, powyżej łuku jarzmowego, długość uszu nieco większa niż 1/3 wysokości w kłębie. Maltańczyk o wysokości 22 -25 cm powinien mieć uszy długości około 8 - 8,5 cm. Przylegają one na tyle do głowy, na ile pozwala na to włos na łuku jarzmowym, policzkach i okolicy uszu. Włos czaszki długi, gęsty, nie falisty sięga do szczytu łopatki lub niżej zakrywając całkowicie uszy.
Szyja	Mimo obfitych włosów powinna być widoczna nasada szyi przy łopatkach oraz jej górne wygięcie. Długość szyi równa połowie wysokości w kłębie, natomiast obwód szyi równy lub większy od wysokości. Podgardle i rowek pod żuchwą mają napiętą skórę, bez łałoka. Szyja wzniesiona tak jakby głowa była cofnięta.
Kończyny przednie oraz łopatki	Długość łopatek równa około1/3 wysokości w kłębie; u maltańczyka o wzroście 22 cm długość łopatki powinna wynosić 7,4 cm. Łopatka ustawiona pod kątem 60 - 63 stopni do poziomu. Ruchy łopatki swobodne. W stosunku do linii poziomej tułowia, przy normalnej postawie psa, łopatki i ramię są nieco ukośne. Ramię nachylone do poziomu pod kątem około 70 stopni, a do linii tułowia prawie równoległe. Długość większa od długości głowy; wynosi około 45% wysokości w kłębie. Górna część ramienia powinna przylegać dobrze do tułowia. Przedramię. Proste, pionowe, silne, słabo umięśnione. Kość w stosunku do wielkości psa silna. Przedramię krótsze od ramienia /u psa wysokości 23 cm, 33%/ wysokości w kłębie. Długość przedniej kończyny do łokcia wynosi 54,04% wysokości w kłębie, u maltańczyka o wzroście 22 cm wynosi 12 cm. Łokcie ustawione równolegle do środkowej płaszczyzny tułowia, czyli nie mogą być silnie przywarte do klatki piersiowej /łokcie skierowane do środka/, ani też nie mogą być odstawione na zewnątrz. Przedramię od łokcia do nadgarstka okryte długim włosem, który na tylnej stronie tworzy chorągiew. Nadgarstek stanowi przedłużenie pionowej linii przedramienia, ruchliwy, bez guzów, powleczony delikatną skórą i tak samo jak przedramię okryty długim, gęstym włosem.
Sródręcze	Jest dalszym przedłużeniem pionowej linii przedramienia. Suche, powleczone delikatną skórą, krótkie, proste. Podobnie jak przedramię i nadgarstek okryte ze wszystkich stron długim, gęstym włosem.
Łapy	Okršgłe, palce zwarte i wysklepione, między palcami długi, gęsty włos. Opuszki i pazury czarne lub przynajmniej szare.
Tułów	Długość tułowia od łopatki do biodra przeciętnie o 8 cm większa od wysokości w kłębie. Dokładniej na 1 cm wysokości przypada 1,38 cm długości. Klatka piersiowa. Pojemna, sięgająca nieco poniżej łokci, żebra beczkowate, mostek długi. Profil tworzy półkole. Obwód klatki piersiowej o 2/3 większy niż wysokość w kłębie. Głębokość piersi 65% wysokości lub co najmniej połowę długości. U maltańczyka o wzroście 23 cm klatka piersiowa powinna mieć następujące wymiary: obwód przy łokciach 37 cm, głębokość 15 cm, przekrój poprzeczny 8,5 cm. Grzbiet. Kłąb wzniesiony nieco poza linię grzbietu, profil prosty. Długość grzbietu prawie 65% wysokości w kłębie. U maltańczyka o wzroście 23 cm długość grzbietu 15 cm. Lędzwie. Dobrze związane z grzbietem. Długość lędwi wynosi 1/3 wysokości w kłębie i odpowiada szerokości.
Tył	Stanowi przedłużenie prostego grzbietu. Szerokość tyłu dochodzi do 1/3 wysokości w kłębie. Brzuch i słabizny. Brzuch miernie podciągnięty, słabizny tej samej długości co lędzwie.
Ogon	Osadzony na poziomie tyłu, u nasady bardzo gruby, przy końcu cienki. U maltańczyka o wzroście 23 cm - 14 cm długości. Prawidłowo noszony ogon jest zakręcony tak, by koniec dotykał tyłu. Ogon zakręcony na bok jest tolerowany. Ogon bardzo obficie owłosiony, długi włos opada zawsze na jeden bok i udo przypominając wierzbę płaczącą. Włos na ogonie sięga do stawu skokowego.
Kończyny tylne	Uda bardzo muskularne, wypukłe. Długość uda wynosi 39% wysokości w kłębie. Oglšdane z tyłu sš równoległe do środkowej linii boku tułowia. U maltańczyka o wzroście 23 cm szerokość uda jest o 3 cm mniejsza niż długość. Zarówno po stronie zewnętrznej, jak i wewnętrznej oraz na krajach, okryte długim włosem, który na tylnej stronie uda tworzy chorągiew. Odstęp od opuszek do pięty nieco większy niż 1/3 wysokości w kłębie. Kšt stawu skokowego powinien wynosić 140 stopni. Długość śródstopia równa wysokości stawu skokowego. Kończyny na całej powierzchni pokryte długim, gęstym włosem, który z tyłu tworzy małš chorągiew. Łapy okrągłe, takie same jak poprzednie.
Szata	Włos bardzo gęsty, lśniący, ciężki, obfity, jednolity w dotyku, zupełnie prosty, około 22 cm długi. Najdłuższy włos jest równej długości co wysokość w kłębie lub nieco dłuższy. Oprócz połysku, długości i olśniewajšcej bieli powinien w całości opadać ku ziemi jak ciężki, przylegający płaszcz. Włos nie może być lokowaty, kędzierzawy ani najeżony z wyjątkiem łokci, łap i kolan, gdzie dopuszczalny jest włos kędzierzawy i lokowaty.
Umaszczenie	Czysto białe, dopuszczalny odcień kości słoniowej, tolerowane lecz niepożądane słabe cieniowanie koloru jasnopomarańczowego, które wywołuje wrażenie zabrudzonego włosa i uważane jest za wadę. Skóra na całym ciele dobrze przylegająca. Głowa wraz z kufą bez zmarszczek. Szyja bez łałoka. Gdzieniegdzie lub na całym ciele występuje ciemna pigmentacja. Skóra, przede wszystkim na grzbiecie mniej lub więcej intensywnie zabarwiona w kolorze czerwonego wina. Pigment śluzówki i oprawy oka czarny. Opuszki i pazury całkowicie czarne lub przynajmniej ciemne.
Wzrost	Psy od 21 do 25 cm, suki 20 do 23 cm.
Masa ciała	3 - 4 kg.
Chody	trucht maltańczyka krótki i bardzo szybki, co robi wrażenie, że piesek się toczy na kółkach. Chód ten nie może w niczym przypominać chodu pekińskiego pieska pałacowego.

Wady

Wygląd	Ciężki, niezgrabny, włos szorstki, matowy, brak symetrii.
Nos	Poniżej linii grzbietu nosa, wystający poza pionowy front kufy. Nozdrza nie dość rozwarte, małe, brak pigmentu. Slady depigmentacji nozdrzy.
Kufa	Krótka lub wąska, wypukła lub wklęsła. Boki kufy zbieżne, tzn. kufa spiczasta, nie dość szeroki front kufy.
Wargi	Za bardzo lub za mało rozwinięte, zwisające na żuchwę. Połączenie górnych warg w formie odwróconej litery V. Brak delikatnego wymodelowania pod oczami.
Uzębienie	Przodozgryz powodujący zniekształcenie kufy » dyskwalifikuje. Tyłozgryz » dyskwalifikuje. Zęby krzywo ustawione. Wygięta żuchwa. Zgryz nierówny lub braki w uzębieniu.
Mózgoczaszka	Mała, krótka, wąska, okrągła » duża wada. Spłaszczone łuki nadoczne, słabo zaznaczone jamy oczne. Przerost guza potylicznego. Krawędz czołowa słabo zaznaczona, zanikająca. Zbieżność lub rozbieżność osi czaszki i grzbietu nosa.
Oczy	Małe lub zbyt wypukłe, jasna tęczówka. Oczy rybie » dyskwalifikują, kształtu migdała lub skośne tzn. nie w poziomie. Entropium lub ektropium (powieki wywinięte lub zawinięte). Oczy osadzone zbyt blisko siebie, zez. Częściowy brak pigmentu na powiekach, całkowity brak pigmentu dyskwalifikuje.
Uszy	Grube, za krótkie, wąsko osadzone, twarde na skutek zbytniej masywności, zawinięte, włos krótki.
Szyja	Masywna i krótka, kark niedostatecznie wysklepiony. Łałok. Włos nie dość długi. Łopatki ograniczone w ruchach, strome zbyt ukośne lub zbyt krótkie.
Przedramię	Kościec gąbczasty. Skrzywienie kości strzałkowej » bardzo duża wada. Odchylenie od pionu. Łokcie wychylone na zewnątrz lub do wewnątrz.
Sródręcze	Odchylone od pionu, gąbczaste.
Łapy	Wydłużone, palce rozwarte, skierowane do wewnątrz lub na zewnątrz, opuszki niekształtne. Niedostateczna pigmentacja pazurów i opuszek. Brak włosa między palcami.
Tułów	Zbyt długi lub za krótki. Klatka piersiowa nie dość wysoka, głęboka i szeroka, wąska. Mostek za mało wyrazisty. Chrząstka wygięta do środka, szablasta. Żebra nie beczkowate. Grzbiet krótki, załamanie linii grzbietu za drugim kręgiem. Grzbiet łękowaty, karpiowaty.
Lędwie	Wąskie, za długie, wysklepione.
Brzuch i słabizny	Brzuch zanadto lub za mało podciągnięty. Słabizny słabo zapadniete.
Tył	Wąski, opadający.
Ogon	Za długi lub za krótki, nisko osadzony, u nasady cienki, nie zakręcony na grzbiecie, noszony w poziomie lub opuszczony (bardzo duża wada), wykręcony na bok. Włos rzadki lub za krótki.
Uda	Kolana odstające, niedostatecznie owłosione.
Podudzie	Za małe nachylenie, nie dość owłosione.
Staw skokowy	Za wysoki, zbyt rozwarty lub zwarty, wychylony z pionu.
Sródstopie	Za długie, wychylone z pionu, wilcze pazury, niedostatecznie owłosione.
Szata	Włos matowy, miękki, wełnisty, luzny, lekki, lokowaty lub kosmaty, niedostatecznie przylegający.
Skóra	Zmarszczki na czole, łałok.

Wady dyskwalifikujące

Czaszka	Osie wzdłużnie czaszki i grzbietu nosa wyraznie zbieżne lub rozbieżne.
Nos	Całkowity brak pigmentu na nosie lub inny kolor nosa niż czarny.
Uzębienie	Przodozgryz lub tyłozgryz.
Oczy	Obustronny brak pigmentu powiek, obustronny zez.
Tułów	Za długi o 2 cm. Długość zależy od wysokości w kłębie.
Narządy płciowe	Monorchizm lub kryptorchizm, niedorozwój jednego lub obu jąder.
Szata	Włos bardzo krótki, kędzierzawy, falisty.
Umaszczenie	Każde inne niż białe z wyjątkiem koloru jasnej kości słoniowej. Dyskwalifikuje nawet najmniejsza plamka.
Skóra	Zupełny brak pigmentu na nosie lub na obu powiekach, pazurach, opuszkach.
Wzrost	U psów ponad 26 cm lub poniżej 19 cm, u suk ponad 25 cm lub poniżej 18 cm.
Chód	Chód pekińczyka lub inochód.

Zródło: Diana Najmanova, Zdenek Humpal "Psy Rasowe". Wydanie I. Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne. Warszawa 1983.

Zdrowie

    Maltańczyk jest twardy jak skała i długowieczny. Ma tę przewagę nad innymi rasami, że rasa nie powstała w przeciągu 100 czy 200 lat, ale kształtowała się na przestrzeni tysišcleci i selekcja naturalna umocniła jego genotyp. Jedyny słaby punkt to zęby, które wcześnie, bo nawet w 2 roku życia pokrywają się kamieniem nazębnym, co sprzyja stanom zapalnym dziąseł i w efekcie końcowym następuje wypadanie zębów. W dzisiejszej dobie na rynku jest tyle past i preparatów do czyszczenia zębów, że przy odrobinie uwagi z naszej strony nie nastręcza to kłopotów, aby zęby naszego pupila utrzymać w dobrym stanie.Maltańczyk ma uszy starannie przykryte długim włosem i przez to zle wentylowane. Gdy nasz pupil wiele biega na świeżym powietrzu, to do uszu wpada wiele kurzu i brudu, a nawet drobnych gałązek czy kolców, które trzeba codziennie starannie usuwać, a uszy często czyścić właściwym preparatem. Przeglądać trzeba także całą sierść psiaka, gdyż długi włos to zaproszenie dla pcheł i kleszczy, których bez starannej inspekcji po prostu nie widać. Kości Maltańczyka są dość mocne jak na psa tych rozmiarów, ale zwłaszcza dzieci muszš uważać w zabawie, by nie zrobić psu krzywdy.

Ceni sobie wygodną kanapę i stateczne spacery
    Obserwowanie, jak dorasta mały Maltańczyk, to prawdziwa przyjemność. Nie można jednak zbytnio go rozpieszczać, bo łatwo zrobić zeń psa zbyt pobudliwego i trwożliwego. Nie sposób sobie wyobrazić psa lepiej dostosowanego do życia w mieście. Jedyny problem to odpowiednie karmienie: Maltańczyk jest nieduży, ale ma apetyt ogromnego wilka! Nie wolno go przekarmiać, bo przy małej ilości ruchu zrobimy z niego wałeczek.

Zawsze w centrum uwagi!
    Podobnie jak i inne biszony, także i Maltańczyk ma we krwi przyzwyczajenia z czasów swej dumnej przeszłości - zawsze chce być w centrum uwagi, chce by go podziwiać i chwalić, a komplementy ceni sobie najbardziej. Swym miłośnikom nie skšpi buziaków i od czasu do czasu przewróci się na grzbiet, by pokazać, że trzeba go podrapać po brzuszku...

Warunki życia
    W przeciwieństwie do swego bliskiego krewniaka, kochającego przyrodę hawańczyka, Maltańczyk najlepiej czuje się w czterech ścianach swego domu. Choć dawniej jego otoczeniem były sale pałacowe i zamkowe komnaty, dziś nie ma specjalnych wymagań lokalowych i na dobrą sprawę wystarczy mu nawet jeden pokój, byle dzielił go z ukochanym panem czy panią! Przede wszystkim pragnie wygodnego posłanka, które powinno stać zawsze w tym samym miejscu, i to takim, by można było, nie wychodząc zeń, bacznie obserwować wszystko, co dzieje się w domu. Balkon jest także szczególnie mile widziany, zwłaszcza, gdy można z niego kontrolować wszystko, co dzieje się na ulicy, ale musi być zabezpieczony przed nagłym upadkiem psa.
    Spacery - owszem, proszę bardzo, ale nie marszobiegi! Statecznym krokiem Maltańczyk może przemierzyć nawet całkiem duże odległości, a przyzwyczajony od szczenięctwa będzie się cieszył na niedzielne wycieczki za miasto. Pobiegać z psami na skwerku? - Ależ proszę bardzo, byle nie za długo, a psy nie były za brutalne w swych zabawach i nie próbowały go przyszczypać! Choć Maltańczyk nie jest zbyt duży, ale nie lęka się nawet największych psów i chętnie się będzie z nimi bawił, jeśli tylko potrafią popisać się dobrymi manierami. W takiej sytuacji gotów jest ganiać z nimi doprawdy do upadłego!

Przyjaciel kotów
    Macie Państwo ochotę na sprawienie sobie jeszcze jednego domownika i myślicie o kocie? Ależ nie ma najmniejszych przeszkód! Maltańczyk generalnie doskonale rozumie się z kotem i będzie zachwycony nowym przyjacielem, z którym ochoczo podzieli się całym domem (a nawet bez oporów wpuści go do swego posłania i pozwoli kotu spać przytulonym do siebie). Mają przecież tak wiele wspólnego: oboje bardzo sobie cenią wygodę, przytulne posłanko, ciepłe kanapy i wygodne kolana pana!

Wyżywienie
    Maltańczyki to prawdziwe łakomczuchy. By zachowały należytą linię i zdrowie trzeba przestrzegać zasady, iż smakołyki sš absolutnym wyjštkiem, a nie codzienną regułą! Nasz psi przedstawiciel wagi papierowej ma niewiarygodnie duży apetyt i chętnie zje więcej, dużo więcej niż mu potrzeba. By jednak nie przerobić go na owłosioną parówkę, trzeba starannie odmierzać mu racje pokarmowe i w żadnym wypadku nie pozwalać, by pies żebrał przy stole podczas naszych posiłków. Maltańczyk wymaga dziennie około 60 gramów surowego, chudego mięsa (wołowina lub wieprzowina), pokrojonego w drobną kostkę, lub mielonego a do tego dobrze rozgotowany ryż (około 30 gramów) i taka sama porcja gotowanych warzyw (marchewka, zielona fasolka szparagowa, surowa sałata) lub owoców. Zachowanie w należytym stanie włosa wymagać może dodatkowego podawania mu preparatów mineralno-witaminowych. Można zrezygnować z tej diety na konto karm gotowych, ale muszą być one znanej i renomowanej firmy np. Royal Canin.

Pielęgnacja

    Bielsza niż śnieg szata Maltańczyka wymaga codziennej pielęgnacji. Dlatego wspaniałego salonowego pieska komplementy i zachwyty są niczym balsam dla uszu - ale by na nie zasłużyć, Maltańczyk musi wyglądać 'jak spod igły'. Pielęgnacja Maltańczyka nie jest może zbyt skomplikowana, ale za to ogromnie czasochłonna, należy zacząć ją od szczeniaka, jest to okres, podczas którego maluch nauczy się prawidłowo stać na stole, polubi czesanie i zapachy kosmetyków. Ponieważ włos Maltańczyka nie jest wymieniany i rośnie przez cały czas, toteż musi być dość często szczotkowany, by usuwać martwe włosy i nie dopuszczać do tworzenia się filców czy kołtunów. Najlepiej używać do tego szczotki z naturalnego włosia o 2 stopniowej długości włosa. Podczas gdy dłuższy włos szczotki rozdziela sierść sięgając do samej skóry,krótki równocześnie wygładza. Nie rzadziej niż raz na 2 tygodnie a nawet częściej trzeba zafundować psu kšpiel, bo inaczej nie da się usunąć z włosa brudu i kurzu nie mówiąc o ewentualnych przebarwieniach.

    Trzeba także uważać na ewentualne wycieki z oczu, zwłaszcza przy wewnętrznych kącikach oczu - wszelkie zacieki i przyżółcenia trzeba usuwać specjalnymi płynami, a oczy od czasu do czasu przemywać, choćby zwykłą przegotowaną wodą (okolice oczu sš szczególnie wrażliwe). Do kąpieli używać należy szamponów niebieskich mających właściwości wybielające. Po umyciu pieska stosować odżywki, ale takie, które nie zażółcają włosa nie mogą być z zawartością olei roślinnych, olejku jojoba lub dużą zawartością olejku norkowego. Najlepsze sš z serii Ring 5 i Jean-Pierre Hery dla włosów przesuszonych i zniszczonych. Włos Maltańczyka ma tendencje do przesuszania się i z tego powodu staje się szorstki i łamliwy. Dlatego też włos należy natłuszczać .Godnym polecenia preparatem jest mieszanka lanoliny i oliwki do masażu firmy „Ziaja”. Lanolina to naturalny kwas tłuszczowy pozyskiwany z wełny owczej. Jest podstawowym składnikiem odżywek i balsamów emulsji i kremów do pielęgnacji skóry i włosów. Wykazuje niepowtarzalnš zdolność do przywracania naturalnego nawilżenia skóry w wyniku absorpcji przez skórę i włosy. Ma działanie osłonowe na włos podatny na przesuszenie, łamliwy. Łatwo łšczy się z innymi substancjami tłuszczowymi, co sprawia, że jest nośnikiem substancji czynnych leków. W odżywkach do włosów jest idealnym rozpuszczalnikiem witamin A,D,E podnosząc ich przyswajalność i aktywność biologiczną. Stosowanie lanoliny może wydatnie przyczynić się do poprawienia gatunku szaty psa. Należy pamiętać, że lanolina jest nie rozpuszczalna w wodzie i aby ją stosować w naturalnej formie należy połączyć ja z oliwką.
    Zachęcające rezultaty można uzyskać łącząc lanolinę z olejkiem do masażu, „Ziaja” w 100 ml olejku rozpuszczamy na ciepło około 20g lanoliny. Tak przygotowanym preparatem nawilżamy włos wmasowując go również w skórę przeciętnie 2 razy w tygodniu. Bezpośrednio po nałożeniu oliwki piesek nasz nie prezentuje się najlepiej, włosy są tłuste tworzą się grube kosmyki przesiąknięte tłuszczem. Jednak po 2-3 dniach efekt ten zanika, ponieważ oliwka i rozpuszczona w niej lanolina zostają wchłonięte. Najkorzystniejsze efekty uzyskuje się stosując lanolinę po kąpieli po ostatnim spłukaniu a przed suszeniem suszarką. Nabycie lanoliny nie powinno stwarzać kłopotów dostaniemy jš we wszystkich aptekach które wykonują leki recepturowe na zamówienie. Przy odrobinie szczęścia i uprzejmości aptekarza kupimy kilkadziesiąt gram złocistej substancji.

    Bardzo dużo uwagi u Maltańczyka należy poświęcić okolicy oczu. Tam właśnie pojawiają się nieestetyczne rudawe przebarwienia. Jest to spowodowane z reguły niedrożnością kanalików łzowych co u małych ras zdarza się często. Łza nie spływa kanalikiem do nosa tylko wypływa na zewnątrz. Sytuację może poprawić masowanie górnej części kufy. Dodatkowym czynnikiem przebarwień może być suchy pokarm i witaminy, które zawierajš zbyt dużo barwników. Powoduje to przebarwienie okolic oczu przez łzę i podbrzusza przez mocz.

    Co zrobić gdy mamy psa z tendencjami do rudych przebarwień? Takie włosy bardzo trudno jest doprowadzić do poprzedniego koloru najlepiej jest nie dopuszczać do przebarwień i takie miejsca zabezpieczyć specjalnymi preparatami.

autor: Dominika Ożóg

Pekińczyk.

2013-02-05T11:05:00.004+01:00

Idealny właściciel
# Spróbujcie Państwo zdobyć zaufanie swego psa, podchodźcie do niego z szacunkiem, nie krzyczcie nań nigdy i nie odtrącajcie psa z powodów, których on nie może pojąć lub zaakceptować. Próby wychowywania pekińczyka za pomocą zestawu kar i nakazów sa z góry skazane na niepowodzenie, spróbujcie Państwo porozumieć się z nim metodą próśb. Pekińczyk jest psem niezmiernie inteligentnym i doskonale wie, czego człowiek od niego oczekuje, nie znosi jednak wydawania mu rozkazów.
# Nie traktujcie swego pekińczyka jak małego dziecka. Pomimo swych niewielkich rozmiarów psy tej rasy są bardzo dumne i nie znosi, gdy traktować go jak lalkę czy nie usłuchane dziecko.
# W żadnym wypadku nie można traktować pekińczyka brutalnie czy niesprawiedliwie. Pekińczyki są ogromnie pamiętliwe i bardzo długo pamiętają wyrządzone im zniewagi, wyolbrzymiając swoje krzywdy.
# Nie starajcie się osiągnąć wszystkiego za jednym zamachem i w pośpiechu: znacznie dalej zajdziecie umiejętnie dawkując komplementy i pochwały niż zdecydowaniem i stanowczością. Należy okazywać mu szacunek i miłość, chwaląc go i ewentualnie nagradzając za każdym razem, gdy tylko zrobi coś, co można pochwalić... To da znacznie lepsze skutki niż karcenie go, gdy zrobi coś, czego nie pochwalamy. I starajmy się unikać zasadniczych zmian w rozkładzie dnia - pekińczyk bardzo ceni sobie stałość wydarzeń. I za żadne skarby nie próbujmy się z nim przekomarzać! Raczej zadbajmy o jego wygodę; będziecie zadziwieni widząc, jak bardzo to sobie pekińczyk ceni...
# Ciągły ruch w domu nie jest tym, co pekińczyk zaakceptuje. Nie specjalnie lubi składać wizyty, a obcy ludzie go po prostu nie interesują. Jeśli zamierzacie Państwo sprowadzić do domu nowego domownika (żona, mąż, dziecko) powinniście Państwo starannie i niespiesznie przygotowywać swego psa do zmian.
# Pekińczyk nie nadaje się na psa stróżującego. Jeśli zawzięcie szczeka, to raczej okazuje w ten sposób swoje niezadowolenie z sytuacji lub niechęć wobec gościa. Stan i bezpieczeństwo domu niewiele go obchodzi...

ŻYCIE CODZIENNE

Idealny pekińczyk powinien być małym psem o mocnej kości i jak najbujniejszym włosie. To prawdziwy piesek pokojowy - długich spacerów po prostu nie lubi.

Co należy wiedzieć:
# Sierść wymaga codziennej pielęgnacji
# Trzeba uważać na oczy i uszy
# Niezbędne jest obcinanie pazurów
# Łatwo marznie i przeziębia się
# Regularnie trzeba mu przemywać wodą fałdy na pysku
# Nie może mieszkać na dworze
# Zdarza się paraliż tylnych kończyn

Wspaniała grzywa pekińczyka wymaga wiele pracy
Pekińczyki o wspaniałych rodowodach mają niewiarygodnie gęsta i obfitą szatę. Psy takie wymagają od właściciela mnóstwa czasu... i gotowości do kłopotliwej pielęgnacji tak niewiarygodnego włosa dosłownie codziennie.

Warunki życia
Pekińczyk całkowicie zasługuje na miano pieska pokojowego - bo właśnie w wygodnej bawialni lub salonie czuje się najlepiej. Kocha miękkie poduszki, wygodne kanapy i puszyste dywany. Pomimo swego obfitego włosa pekińczyk jest dość wrażliwy na zimno i łatwo się przeziębia, czemu sprzyja jeszcze wyraźnie skrócony nos, a przez to skrócony oddech. Należy chronić go przed przeciągiem, i nie zmuszać do zbyt długich spacerów - zwłaszcza w nie najlepszą pogodę! Długie marsze zupełnie mu nie są jego ulubionym zajęciem, a zimna i deszczu nienawidzi z całego serca! Pekińczyk może być trzymany nawet w niedużym mieszkaniu i jest bodaj największym domatorem wśród wszystkich psów.

Co należy wiedzieć przed kupnem labrador retrievera ?

2013-02-03T13:17:00.005+01:00

Labrador retriever został zarejestrowany jako rasa przez FCI w roku 1903, wtedy to został zatwierdzony wzorzec rasy i od tego roku jest hodowany w czystości rasy do dziś. Niestety ogromna popularność tej rasy w ostatnim czasie doprowadziła do "namnożenia" się hodowli "produkujących" osobniki - oczywiście bez rodowodu - z poważnymi wadami anatomicznymi i zwykłymi mieszańcami lub psy "labradoro podobne" - oczywiście tacy "hodowcy" zawsze zapewniają, że szczenięta "są po rodowodowych rodzicach".

Należy pamiętać, że szczenięta czysto rasowe, także zwykłe "podróbki" i najzwyklejsze kundelki jako małe psiaczki mogą wyglądać zupełnie identycznie, a odróżnienie takich nierasowych od czysto rasowego może być najczęściej niemożliwe.

Różnica staje się widoczna dopiero jak pies zaczyna rosnąć i wtedy okazuje się, że zaczyna eksterierem odbiegać od rasowości, ale wtedy jest już za późno, dlatego wybierając szczeniaka należy wybrać psa z hodowli rodowodowej, czyli osobnika o udokumentowanym pochodzeniu, gdyż w przeciwnym wypadku można się niemiło rozczarować.

http://www.boss-bursztyn.com.pl/index1.htm

Historia rasy Labrador retriever

2013-02-03T13:16:00.001+01:00

HISTORIA RASY

Historia rasy została opracowana na podstawie książek :

- dr Bruce Fogle "Labrador retriever"(MUZA S.A., Warszawa 1997),

- dr Rousselet Blanc "Pies" (Larousse - Encyklopedia, Polska Oficyna Wydawnicza "BGW", Warszawa 1993),

- Claudia Long, Britt Strader, Robert Pearcy "Psy" (Encyklopedia ilustrowana, Art Books, Toronto, "SkaBa" Kraków 1992)

oraz na podstawie własnych wiadomości.

Zdjęcie przodków wykorzystane na niniejszej stronie pochodzą również z książki dr Bruce Fogle "Labrador retriever"(MUZA S.A., Warszawa 1997).

Labrador retriever wczoraj i dziś

XIX wieczny protoplasta rasy

Współczesny labrador retriever Żara w hod. Wicher Górski

Labrador retriever jest rasą pochodzącą z Ameryki Północnej, ale nie jak wskazuje jego nazwa z północnoamerykańskiego półwyspu Labrador, lecz z kanadyjskiej wyspy położonej w jego pobliżu, na zachód od ujścia rzeki Św. Wawrzyńca - Nowej Funladnii. Korzenie tej rasy sięgają XVIII wieku i psy te wywodzą się najprawdopodobniej od psów przywiezionych do Kanady przez Portugalczyków, Basków i Anglików, a następnie krzyżowanych z nowofundlandami lub psami Św. Jana (Saint Jones). Od psów z Nowej Finlandii pochodzą także oprócz labradora i nowofundlanda wszystkie rasy współczesnych retrieverów. Przodków labradora na początku XIX wieku używali angielscy rybacy - poławiacze dorszy na Nowej Funlandii do wyławiania ryb, które wymknęły się z sieci, a także używano ich jako psów ratowników, pomagającym tonącym - ten pies był duży i o obfitym włosie. Występował wtedy także pies w typie mniejszego i lżejszego, którego używano do aportowania, zarówno na lądzie jak i z wody. Te wrodzone zdolności wywarły wrażenie na angielskich rybakach, którzy to sprowadzili go do Anglii. Tymczasem na Nowej Funladnii rezygnowano z połowu dorszy na rzecz hodowli owiec, czego efektem było rezygnowanie z psów aporterów. W Anglii psy te używano do płoszenia zwierzyny i aportowania postrzałków, wykorzystując ich mocną budowę i ponadprzeciętne zdolności. Dla nowo tworzącej się rasy pierwszy program hodowli zainicjowali hrabia Malmesbure i książę Buccleuch. To właśnie hrabia Malmesbury jako jeden z pierwszych zauważył jej liczne talenty i zalety oraz on nadał nowo kształtującej się rasie nazwę "labrador". Następnie duży wkład w ugruntowaniu rasy, określając jej pierwszy standard wnieśli pułkownik Peter Hawker oraz lord Knutsford. Doskonalono rasę także poprzez selekcję i krzyżowanie prawdopodobnie z pointerem. W 1903 roku Brytyjski Kennel Club przyjął wzorzec rasy. Na początku XX wieku odkryto u ówczesnych labradorów kolejną cenną zdolność - bardzo wyczulony zmysł węchu - jeden z najsilniejszych wśród wszystkich ras psów. Właśnie ten węch wykorzystano później w obu Wojnach Światowych do wykrywania min, zakopanych na znacznych głębokościach.

Współczesny labrador retriever występuje w trzech odmianach koloru - biszkoptowy, czarny i brązowy (czekoladowy) i został ukształtowany jako pies wybitnie użytkowy, towarzyszący i pomagający człowiekowi w wielu dziedzinach oraz został ze względu na swoje walory rozpowszechniony i jest wykorzystywany na całym świecie.

Labrador retriever.

2013-02-03T13:14:00.000+01:00

Opis ogólny

1. Użytkowość.

Dzięki wrodzonej nadzwyczajnej inteligencji i cechom psychicznym labrador retriever jest bardzo znakomitym psem użytkowym, wszechstronnie wykorzystywanym na wiele pożytecznych dla człowieka sposobów. Spotkamy go na całym świecie w wielu służbach ratowniczych : straż pożarna, ratownictwo górskie (pies lawinowy) i ratownictwo lądowe - pies gruzowy - na gruzowiskach po trzęsieniach ziemi w różnych częściach świata, w policji (pies do tropienia i wykrywania narkotyków), w służbie celnej, w myślistwie (doskonały dowodny aporter i tropowiec), a także w dogoterapii przy pracy z osobami starszymi w domach pomocy społecznej, domach dziecka oraz do pracy z dziećmi z porażeniem mózgowym i osobami upośledzonymi umysłowo.

2. Osobowość i charakter.

Labrador retriever jest bardzo opanowany, co czyni z niego bardzo dobrego psa rodzinnego. Jak każdy pies oczywiście potrzebuje konsekwencji w prowadzeniu, wybitnie szybko się uczy i nie sprawia problemów wychowawczych, stając się niezastąpionym psim przyjacielem, kochającym bezgranicznie swojego właściciela. Popularność swą rasa ta zawdzięcza oprócz wrodzonej inteligencji swoim licznym walorom użytkowym, takim jak : duża łatwość uczenia się, bezwzględne posłuszeństwo i karność, odporność na zmienne i niekorzystne warunki atmosferyczne - dzięki specyficznemu rodzajowi sierści - bardzo wyczulony zmysł węchu (jeden z najsilniejszych wśród wszystkich ras psów), silna psychika i osobowość, mocna i masywna budowa ciała (doskonałe umięśnienie i gruba kość) oraz opanowanie i brak nieuzasadnionej agresji w stosunku do ludzi i do innych psów oraz innych gatunków zwierząt, ponieważ labrador nie jest psem tchórzliwym i nie obszczekuje bezmyślnie ze strachu wszystkiego co się rusza. Jest idealnym psem dla dzieci, wobec których wykazuje ogromną cierpliwość i opiekuńczość, co także zostało wykorzystane w dogoterapii przy pracy z dziećmi cierpiącymi na porażenia mózgowe, dorosłymi i dziećmi upośledzonymi umysłowo, a także z osobami starszymi w domach pomocy społecznej.

3. Aktywność.

Labrador jest psem, którego nie przerażają dalekie, nawet męczące spacery, ale też jeśli trzeba zamknięty w domu na parę godzin nie miota się szaleńczo. Ze względu na swoje łakomstwo i przez to tendencje do tycia, wskazane jest zapewnienie psu odpowiedniej ilości ruchu, poprzez regularne spacery, a dla miłośników psich sportów ich czynne uprawianie. Jest to pies, który uwielbia aportować, szczególnie z wody, ponieważ kocha wodę i pływanie, a jego sierść ze względu na obfity podszerstek, nie namaka i nie przepuszcza wody.

4. Zdrowie.

Jak przystało na psa wywodzącego się z dalekiej i zimnej północy, labrador jest bardzo zahartowanym i odpornym na niekorzystne warunki atmosferyczne i przez to praktycznie nie imają się go żadne choroby, nie cierpi na przeziębienia, zapalenia uszu, dolegliwości skórne, nie ma też kłopotów ze strony przewodu pokarmowego. Jest praktycznie "wszystkożerny", pochłania każdy rodzaj pożywienia dla psów, kotów i ludzi, przez co jest łatwy i niezbyt kosztowny w utrzymaniu. Przez swoje łakomstwo może doprowadzić się do otyłości, a także do przejedzenia i kłopotów z tym związanych, ale gdy wystąpi u niego utrata apetytu jest to stuprocentowy symptom jakiegoś zaburzenia zdrowotnego i należy bezzwłocznie udać się po pomoc lekarsko - weterynaryjną.

5. Pielęgnacja.

Labrador retriever nie wymaga szczególnych zabiegów pielęgnacyjnych, ponieważ sierść labradora jest krótka, ale bardzo twarda i ze względu na swoją nieprzemakalność cały czas pozostaje sucha i jest praktycznie nie brudząca się i jest bardzo łatwa w czyszczeniu.

Co należy wiedzieć przed kupnem owczarka niemieckiego długowłosego ?

2013-02-03T13:01:00.001+01:00

Owczarek niemiecki krótkowłosy został zarejestrowany jako rasa przez FCI w roku 1899, wtedy to został zatwierdzony wzorzec rasy i od tego roku jest hodowany w czystości rasy do dziś. Pomimo negatywnej selekcji osobników z długim włosem, prowadzonej przez FCI w hodowlach owczarków niemieckich krótkowłosych trafiają się osobniki posiadające długi włos (posiadający ponad 6 cm długości). Są to czysto rasowe osobniki posiadające rodowody FCI i jedynie hodowla prowadząca nadal tę linię daje pewność co do czystości rasy.

Owczarek niemiecki długowłosy jest bardzo popularny i chętnie kupowany, gdyż pomimo podobnego kształtu ciała i linii grzbietu, długowłose są psami ładniejszymi i efektowniejszymi od swych krótkowłosych braci. Posiadają mocniejszą budowę ciała, grubszy kościec łap i głębszą klatkę piersiową, większą i szerszą głowę - dużą mózgowioczaszkę i szerszą kufę (prawdopodobnie są to cechy skorelowane z długością włosa - im dłuższy włos tym mocniejsza budowa, grubsze kości itp.). Owczarki niemieckie długowłose są masywniejsze i cięższe oraz wyższe od krótkowłosych, posiadają ładniejsze, bujnie owłosione ogony, a niestety są eliminowane z hodowli FCI, gdyż uważa się, że długowłose osobniki są mniej przydatne użytkowo, co oczywiście nie jest prawdą, gdyż we wszystkich służbach takich jak policja, wojsko, ratownictwo większość to owczarki długowłose.

Pyza tym jest wiele wybitnie użytkowych ras długowłosych, na przykład golden retriever - długowłosy pies myśliwski - aporter dowodny, a także owczarki belgijskie - tervuereny, pełniące funkcje podobne jak owczarki niemieckie oraz wiele innych (owczarki szkockie, francuskie itd.). Eliminacja z hodowli FCI oraz duża popularność tej rasy zaskutkowała utworzeniem bardzo dużej ilości klubów tej rasy, które nie zawsze bazowały na osobnikach z FCI i nierzadko do rozrodu i hodowli używały psów bez żadnego pochodzenia. Doprowadziło to do powstania wielu "hodowli" "produkujących" nie zawsze psy rasowe.

Tylko prowadzenie przez daną hodowlę linii przodków wywodzących się z FCI (udokumentowanej w rodowodach przodków) daje nam gwarancję czystości rasy, bez względu na to jakiego klubu, czy organizacji kynologicznej rodowód mają szczenięta.

Wzorzec rasy owczarka niemieckiego długowłosego

2013-02-03T12:58:00.002+01:00

Wzorzec rasy

1. Wygląd ogólny.
Gracja, harmonia i siła, płynny ruch i efektowny włos. W tych słowach można wyrazić całokształt wyglądu idealnego Owczarka Niemieckiego Długowłosego.

CHAMPION POLSKI - LAMA w hod. Boss & Bursztyn

CHAMPION POLSKI - LESSI w hod. Boss & Bursztyn

Owczarek niemiecki długowłosy powinien być znacznie większy, mocniejszej budowy i grubszej kości niż owczarek niemiecki krótkowłosy.
2. Głowa.
Głowa owczarka długowłosego różni się od głowy owczarka krótkowłosego, jest bardziej wyrazista, z mocniejszym przełomem nosowo - czołowym, krótszej i mocniejszej kufie.

CHAMPION POLSKI - LAMA w hod. Boss & Bursztyn

3. Tułów.
Owczarek niemiecki powinien być w formacie prostokątnym o wyraźnym dość długim i wysokim kłębie, delikatnie przechodzącym w lekko opływową lub prostą linię grzbietu opadającą ku dołowi - od kłębu do zadu. W żadnym wypadku linia grzbietu nie może tworzyć "garba", ani być złamana - są to poważne wady budowy niszczące wygląd ogólny.

Linia grzbietu tworząca "garba"

Linia grzbietu "załamana"

Psy kwadratowe, długonogie o krótkim grzbiecie są wadliwe.
Lędźwie krótkie szerokie.
Zad lekko spadzisty.
Ogon niczym lisia kita, nisko osadzony, długi sięgający poniżej stawu skokowego, nie może być noszony powyżej linii grzbietu, ani też zakręcony.
Klatka piersiowa powinna być dość szeroka i głęboka o wyraźnym przedpiersiu.
Kończyny przednie - ramię i przedramię mocne, śródręcze nachylone niewielkim kątem do pionu kończyny (około 20 stopni), śródręcze strome jest wadą.
Kończyny tylne - kości uda i podudzia tej samej długości, średnio długie lub długie, tworzące kąt około 120 stopni. Śródstopie proste, mocne, ustawione pionowo.
4. Okrywa włosowa.
Długa prosta z obfitym podszerstkiem, tworząca dużą kryzę wokół szyi, długie włosy na podbrzuszu, obfite i długie portki, ogon powinien przypominać okazałą lisią kitę. Na przednich kończynach (tylnej stronie przedramienia) obfite "pióra". Na kończynach tylnych (tylna strona śródstopia) obfita szczota na całej długości. Po bokach ciała sierść nieco krótsza, przechodząca w dłuższą na udach i lędźwiach.
W obecnej chwili trudno spotkać typowo długowłose owczarki, większość to psy i suki o lekko przedłużonej sierści.
5. Umaszczenie.
Czarne podpalane, czaprakowe i wilczate oraz bardzo rzadko czarne (ale związane to jest z delikatniejszą i lżejszą budową).
6. Wzrost i waga.
a) wzrost :
Suki 59 - 63 cm w kłębie,
Psy 64 - 68 cm w kłębie
b) waga
Suki około 35 kg,
Psy około 45 kg

Historia owczarka niemieckiego długowłosego

2013-02-03T12:57:00.000+01:00

HISTORIA RASY

Historia rasy została opracowana na podstawie artykułu Agnieszki Brzozowskiej "Owczarek niemiecki i jego kuzyn", opublikowanego w Kwartalniku "KYNOLOGIA" - czasopiśmie Polskiego Klubu Psa Rasowego, należącego do Międzynarodowej Organizacji Kynologicznej ACE, kwartalnik nr 3/2004 oraz na podstawie własnych wiadomości. Zdjęcia przodków wykorzystane na niniejszej stronie pochodzą również z wyżej wymienionego artykułu.

Owczarek niemiecki wczoraj i dziś


XIX wieczny protoplasta rasy	Pies wpisany do księgi rodowodowej SV pod nr 1 w 1899 roku	Współczesny owczarek niemiecki długowłosy CHAMPION POLSKI - LESSI w hod. Boss & Bursztyn

Owczarek niemiecki jest rasą pochodzącą z Niemiec, jej historia sięga pierwszej połowy XIX wieku. Pierwsze zapiski o protoplastach rasy można natrafić w pracy Carla Zorna, w której autor opisuje talenty rasy w pracach przy wypasie i pilnowaniu stad owiec. Wg Zorna ów przodek wyglądem przypominał wielkiego szpica - trochę z lisa trochę z wilka. Włos był określany w trzech rodzajach : krótki, długi, twardy ewentualnie ostry. Krótkowłose o krótko przyciętym ogonie i stojących uszach najbardziej rozpowszechnione były na Śląsku, umaszczenie było czarne z brązowym lub żółtawym podpalaniem na kończynach. Odmiana długowłosa występowała w Turyngii, okolicach Altmarku i w południowych Niemczech, umaszczenie u tych osobników przeważało wilczastoszare. W drugiej połowie XIX wieku na terenie Niemiec określane już wtedy nazwą rasy - owczarki niemieckie występowały w różnych typach i różnej wielkości - mniejsze na północy, większe na południu. Występowało zróżnicowane umaszczenie, uszy były stojące, wiszące, a nawet załamane.

W latach 1891 - 1894 powstał związek o nazwie PHYLAX, działający na terenie środkowych i północnych Niemiec, który postawił sobie za zadanie popieranie hodowli psów użytkowych, a podstawą działań hodowlanych była właśnie postać długowłosa - psy wilczastoszare z Turyngii o stojących uszach. To oraz krzyżowanie w roku 1893 tego (XIX wiecznego) ówczesnego protoplasty owczarka niemieckiego z owczarkiem szkockim, prawdopodobnie skutkuje do dzisiaj pojawianiem się szczeniąt długowłosych po krótkowłosych rodzicach, mimo negatywnej selekcji długowłosych osobników z hodowli. Za prawdziwego twórcę rasy owczarek niemiecki uznać można zmarłego w 1936 roku rotmistrza Maxa von Stephanitza, który to tworzeniu tej rasy poświęcił większość życia. Działalność swoją rozpoczął w 1899 roku od psa, będącego efektem działalności hodowlanej związku PHYLAX - HEKTORA von Linksrhein, któremu później zmienił imię na HORAND von Grafrath. W tym samym też roku powstał "związek poświęcony owczarkom niemieckim) w skrócie "SV". HORAND von Grafrath został wpisany do księgi rodowodowej pod numerem 1. W swoim życiu HORAND był najczęściej wykorzystywanym reproduktorem i pozostawił po sobie liczne i wybitne potomstwo. Max von Stephanitza był doskonałym kynologiem, długoletnim prezydentem SV, organizatorem wystaw owczarków niemieckich i popularyzatorem rasy, do niego należą też zasługi w zakresie określenia wymagań stawianych tworzonej rasie, poprzez umiejętne sterowanie hodowlą. Na początku XX wieku owczarki niemieckie i ich mieszańce szkolone były bardzo często na potrzeby policji i wojska, w czasie I wojny światowej psy te odgrywały role jako psy sanitarne i łącznościowe.

Ku niezadowoleniu Stephanitza od 1918 hodowla "poszła" w kierunku uzyskania dużego i wysokonożnego psa o stromym kątowaniu. Z tego psa w późniejszym okresie wyhodowana w ZSRR została rasa owczarek wschodnioeuropejski dla potrzeb KGB, wojska i służb więziennych. Od 1933 roku na wniosek Stephanitza rozpoczęto eliminowanie z hodowli osobniki białe. Hodowano je jednak dalej w Ameryce i wyhodowano rasę amerykańsko - kanadyjski biały owczarek niemiecki, zarejestrowany później przez FCI pod nazwą biały owczarek szwajcarski (FCI nr 347). W okresie międzywojennym Leendert Saarlos chcąc przywrócić psu niektóre cechy dzikie przekrzyżował owczarka niemieckiego z wilkiem typu syberyjskiego, bardzo dużym. Po wielu latach pracy hodowlanej powstała nowa rasa zarejestrowana w FCI pod nr 311 saarlos wolfshound. Przed II wojna światową prace hodowlane stawiały nacisk na użytkowość, wyszkolenie i przydatność hodowlaną. Służyły temu licencja hodowlana i testy. Podobny kierunek hodowli prowadzili naziści, ogromnym miłośnikiem tej rasy był Adolf Hitler. Na kształtowanie rasy miał też wpływ układ sił po II wojnie światowej - dwa państwa NRD i RFN -z trudną dla przeniknięcia barierą ustrojową i polityczną. Spowodowało to wytworzenie dwóch typów owczarka niemieckiego : w NRD psy były na ogół wilczate, krępe, szerokogłowe, niewysokie w kłębie, słabo kątowane ; w RFN hodowla rozwinęła się w kierunku wytworzenia dzisiejszego typu owczarka, to jest kłusaka wyższego w kłębie o bardzo mocnym kątowaniu kończyn o umaszczeniu czaprakowym. Typ z NRD zaniknął razem z umaszczeniem wilczatym, które prawie zanika, a użyte w hodowli poprawia umaszczenie (pigmentację). W połowie lat pięćdziesiątych z rasy owczarek niemiecki Karel Hartl skrzyżował owczarka z wilkiem karpackim, mniejszym od syberyjskiego i wyhodowano rasę czechoslovacki wilczak - zarejestrowany w FCI pod nr 332. Kolejną rasą stworzoną na bazie owczarka niemieckiego jest chodsky pes - nie uznany przez FCI, wyglądem przypominający nierasowego owczarka niemieckiego długowłosego.

Rasa owczarek niemiecki długowłosy nie jest rasą wyhodowaną z rasy owczarek niemiecki (krótkowłosy), jest to odmiana tej rasy niestety nie jest uznawana przez FCI, choć ma tego samego przodka. Do wytworzenia tej rasy nie trzeba było krzyżować owczarka niemieckiego z innymi rasami, a nawet odwrotnie - wytworzenie rasy owczarek niemiecki krótkowłosy nastąpiło od protoplastów, które były długowłose.

Witaminy i ich funkcje, znaczenie dla psa

2013-01-31T12:27:00.000+01:00

Witaminy, ich funkcje oraz skutki złego podawania

Witamina	Funkcje w organizmie	Zaburzenia
Witamina A (Retinol)	Składnik barwników wzrokowych w oku; niezbędna do prawidłowego widzenia; bierze udział w prawidłowym różnicowaniu i funkcjonowaniu komórek; niezbędna do utrzymania skóry w dobrym stanie oraz rozwoju kości i zębów	Niedobór: zaburzenia wzrostu i rozrodcze; zmiany skórne/ zakażenia Nadmiar: Uszkodzenie wątroby, choroba kości
Witamina D	Aktywna forma witaminy D powstaje ze związków lipidowych w skórze; niezbędna do prawidłowego wchłaniania i metabolizmu wapnia oraz resorpcji wapnia z kości	Niedobór: rzadko – jeśli się rozwija, wynika z współistniejących zaburzeń w ilości wapnia i fosforu; krzywica u młodych psów i rozmiękanie kości (osteomalacja) u dorosłych Nadmiar: zwiększone stężenie wapnia we krwi prowadzące do minieralizacji tkanek miękkich
Witamina E	Fizjologiczny przeciwutleniacz; chroni komórki i tkanki przed uszkodzeniem oksydacyjnym	Niedobór: zaburzenia rozrodcze; osłabienie odporności Nadmiar: nie zaobserwowano
Witamina K	Dostarczana przez bakterie zasiedlające jelito grube; bierze udział w procesie krzepnięcia krwi	Niedobór: wydłużony czas krzepnięcia Nadmiar: Nie zaobserwowano
Witamina B¹ (Tiamina)	Zapotrzebowanie zależy od ilości węglowodanów w diecie; bierze udział w metabolizmie węglowodanów	Niedobór: brak łaknienia, zaburzenia neurologiczne Nadmiar: nie zaobserwowano
Witamina B² (Ryboflawina)	Niezbędna w prawidłowych reakcjach oksydacyjnych oraz metabolizmie komórkowym składników odżywczych	Niedobór: zmiany skórne; zaburzenia neurologiczne Nadmiar: nie zaobserwowano
Niacyna	Niezbędna w reakcjach utleniania i redukcji; metabolizm składników odżywczych	Niedobór: choroba ciemnego języka (ang. black tongue disease) Nadmiar: nie zaobserwowano
Pirydoksyna	Niezbędna dla systemów enzymatycznych biorących udział w metabolizmie białek i aminokwasów	Niedobór: niedokrwistość, brak łaknienia, utrata masy ciała, spowolnienie wzrostu Nadmiar: nie zaobserwowano
Kwas pantotenowy	Składnik koenzymu A, biorącego udział w metabolizmie węglowodanów, tłuszczów i aminokwasów	Niedobór: brak łaknienia, utrata masy ciała, spowolnienie wzrostu Nadmiar: nie zaobserwowano
Biotyna	Niezbędna w metabolizmie tłuszczów i aminokwasów; zapewnia utrzymanie skóry i włosów w dobrym stanie	Niedobór: zmiany skórne, zapalenie skóry Nadmiar: nie zaobserwowano
Kwas foliowy	Niezbędny do prawidłowego rozwoju czerwonych krwinek oraz syntezy DNA	Niedobór: niedokrwistość, leukopenia Nadmiar: nie zaobserwowano
Witamina B¹² (Kobalamina)	Funkcjonalnie związana z kwasem foliowym	Niedobór: niedokrwistość złośliwa Nadmiar: nie zaobserwowano
Cholina	Składnik fosfolipidów w błonach komórkowych; środek prekursorowy dla neuroprzekaźnika acetylocholiny	Niedobór: zaburzenia neurologiczne, stłuszczenie wątroby Nadmiar: nie zaobserwowano
Witamina C (Kwas askorbinowy)	Niezbędna do tworzenia białka budulcowego, kolagenu; psy samodzielnie wytwarzają wystarczające ilości kwasu askorbinowego	Nie ma konieczności dostarczania tej witaminy z pokarmem

Na podstawie Linda P Case "Pies zachowanie, żywienie i zdrowie"

Związki mineralne potrzebne dla psa

2013-01-31T12:26:00.001+01:00

Związki mineralne, ich funkcje orz skutki złego dawkowania.

Związek mineralny	Funkcje w organizmie	Zaburzenia
Wapń	Wraz z fosforem stanowi główny składnik kości i zębów; kluczowe znaczenie dla krzepnięcia krwi oraz funkcjonowania mięśni i nerwów	Niedobór: krzywica (rosnące psy); osteomalacja (dorosłe psy) Nadmiar: zaburzenia rozwojowe szkieletu; zakłóca wchłanianie cynku (może wywoływać niedobór cynku)
Fosfor	Składnik kości i zębów; odpowiedzialny za gromadzenie i przekazywanie energii w organizmie (składnik „wiązań wysokoenergetycznych” znajdujących się w ATP, ADP i innych cząsteczkach)	Niedobór: jak przy niedoborze wapnia Nadmiar: zakłóca wchłanianie i metabolizm wapnia
Magnez	Składnik szkieletu; niezbędny do skurczu mięśni i przekazywania impulsów nerwowych, bierze udział w metabolizmie energii i syntezie białek	Niedobór: zwapnienie tkanek miękkich; zaburzenia nerwowo- mięśniowe Nadmiar: nadmiar wynikający z żywienia jest mało prawdopodobny, ponieważ dochodzi do ograniczenia wchłaniania
Żelazo	Składnik hemoglobiny i mioglobiny (białka przenoszące tlen we krwi i mięśniach); składnik enzymów biorących udział w oddychaniu komórkowym	Niedobór: niedokrwistość; szybkie męczenie; osłabienie Nadmiar: nadmiar wynikający z żywienia jest mało prawdopodobny, ponieważ dochodzi do ograniczenia wchłaniania
Miedź	Niezbędna do powstawania i aktywności czerwonych krwinek; koenzym w wielu reakcjach enzymatycznych; niezbędna do prawidłowej pigmentacji skóry i włosów	Niedobór: niedokrwistość; zaburzenia wzrostu kości Nadmiar: wrodzone zaburzenia w metabolizmie miedzi prowadzą u psów niektórych ras do zatrucia (choroba wątroby)
Cynk	Kluczowy składnik wielu systemów enzymatycznych, w tym biorących udział w metabolizmie białek i węglowodanów; niezbędny do utrzymania zdrowej skóry i okrywy włosowej	Niedobór: spowolnienie wzrostu; zaburzenia rozrodcze; zmiany skórne; utrata pigmentacji włosów Nadmiar: rzadko; może prowadzić do zaburzeń we wchłanianiu wapnia i miedzi
Siarka	Niezbędna do syntezy siarczanu chondroityny w chrząstkach, insuliny i heparyny; składnik glutationu	Niedobór: nie obserwuje się, ponieważ występuje w dużych ilościach w aminokwasach metioninie i cysteinie Nadmiar: nie obserwowano
Mangan	Składnik systemów enzymatycznych biorących udział w metabolizmie tłuszczów i węglowodanów; uczestniczy w tworzeniu chrząstek	Niedobór: spowolnienie wzrostu; zaburzenia rozrodcze Nadmiar: nie obserwowano
Jod	Kluczowy składnik hormonów tarczycy (biorących udział w regulacji tempa metabolizmu w organizmie)	Niedobór: rzadko; wole (powiększenie tarczycy) Nadmiar: rzadko; wole
Selen	Składnik peroksydazy glutationowej, która pełni funkcję przeciwutleniacza w błonach komórkowych; działanie w znacznym stopniu korelujące z działaniem witaminy E	Niedobór: mało prawdopodobny u psów Nadmiar: mało prawdopodobny u psów
Kobalt	Składnik witaminy B¹²	Niedobór: mało prawdopodobny u psów Nadmiar: nie obserwowano
Elektrolity (sód, potas i chlorki)	Utrzymanie równowagi kwasowo- zasadowej i regulacja osmotyczna płynów; prawidłowe funkcjonowanie mięśni i nerwów; metabolizm energii	Niedobór: mało prawdopodobny u psów Nadmiar: mało prawdopodobny u psów

na podstawie Linda P Case "Pies zachowanie, żywienie i zdrowie"

Karmienie psów

2013-01-31T12:24:00.000+01:00

Psa można karmić na kilka sposób, każdy z nich może być dobry o ile przestrzegamy pewnych reguł. Pierwsza i najważniejsza z nich to truizm, że pies nie jest człowiekiem i nie koniecznie to co najlepsze dla człowieka jest dobre dla psa. Ważnymi czynnikami przy żywieniu psa jest jego wiek, stan zdrowia, aktywność ruchowa, pora roku czy okres karmienia młodych. Są cztery podstawowe sposoby karmienia psów, oraz możliwe ich wariacje. Każdym z tych sposobów można karmić psa dobrze, ale w zależności od tego, który ze sposobów wybierzemy to na inne rzeczy musimy zwrócić uwagę. Poniżej kilka krótkich rad mogących ułatwić wybór odpowiedniej diety.

Karmienie suchą karmą.

Przy karmieniu suchą karmą najważniejsze jest by odpowiednio wybrać karmę (o tym co można wyczytać w etykiecie i czym się kierować będzie w dalszej części broszurki), dawkować ją zgodnie z zaleceniami producenta oraz zapewnić ruch psu (im większa aktywność tym więcej może jeść). W przypadku gdy psu dajemy smakołyki, czy dodatkowe rację żywnościowe należy pamiętać o odpowiednim zmniejszeniu dawki dziennej pokarmu. Plusem karmienia suchą karmą jest przede wszystkim odpowiednio zbilansowana dieta (tylko w dobrych karmach) i wygoda w karmieniu. Dużym plusem suchych karm jest możliwość kupowania specjalnych karm w przypadku psów chorych – odpowiednio dopasowanych do schorzenia. Minusem jest niechęć psów do jedzenia suchej karmy oraz chemia i konserwanty w niej zawarte. Innym minusem jest fakt, że jeżeli na opakowaniu napisane jest na przykład: karma z kurczaka to może być z jego piór i pazurów – to też część kurczaka

W wypadku gdy kupujecie Państwo karmę na wagę proszę to robić od sprawdzonego sprzedawcy, który nie dosypuje tańszych karm do worków i który w miarę szybko sprzedaje otwarty worek, a sama karma jest szczelnie zamknięta. Jest to ważne ponieważ karma jak każdy produkt spożywczy z czasem wietrzeje, a pozostawiona długo otwarta staje się siedliskiem roztoczy magazynowych, które bywają powodem rozlicznych alergii.

Karmienie mokrą karmą.

Dużo osób wybiera „puszki dla psów” jako smaczny i wygodny sposób karmienia psa. Również w tym wypadku należy czytać dokładnie etykietę, wybrać dobrą firmę i stosować się do zaleceń producenta. Plusem karmienia w ten sposób jest smakowitość znacznie wyższa niż suchej karmy oraz wygoda w karmieniu zwierzaka. Minusem może być cena w stosunku do wartości kalorycznej karmy bo jeżeli w puszcze co 1 kg karmy jest 80% wilgotności to inaczej mówiąc płacimy za 800 gram wody i 200 gram substancji odżywczych. Drugim minusem jest możliwość wystąpienia problemów z zapachem z pyszczka i kamieniem nazębnym – ponieważ pies nie ma czym ich sobie czyścić.

Karmienie gotowanym jedzeniem.

Wiele osób z powodzeniem samemu gotuje swojemu psu posiłki. Bardzo ważne by przy takiej diecie zapoznać się z podstawowymi wiadomościami na temat żywienia zwierząt, przede wszystkim na temat wartości energetycznej oraz ilości witamin i antyoksydantów w podawanych pokarmach. Plusem jest na pewno smakowitość takiego pożywienia. Minusem jest potrzeba kontrolowania diety bo niewłaściwe jej dobranie może skutkować otyłością albo niedoborem mikroelementów. Drugim minusem podobnie jak w wypadku mokrej karmy jest możliwość wystąpienia problemów z zapachem z pyszczka i kamieniem nazębnym – ponieważ pies nie ma czym ich sobie czyścić. Innym minusem jest różna reakcja witamin na obróbkę termiczną – dość ciężko jest wyliczyć właściwe ilości poszczególnych składników.

Karmienie surowym mięsem.

Dieta BARF – ostatnio coraz bardziej popularna wśród miłośników psów, polega na karmieniu psa surowym mięsem, kośćmi i dodatkami warzywno owocowymi. Zwolennicy tej diety wskazują na to, że pies jest zwierzęciem mięsożernym podobnie jak wilk czy dziko żyjący pies Dingo i najbardziej naturalnym sposobem żywienia jest podawanie surowego mięsa. Plusem takiej diety jest na pewno smakowitość, brak chemii i konserwantów oraz brak problemów z kamieniem nazębnym i zapachem z pyszczka dzięki obgryzaniu kości. Minusem jest potrzeba kontrolowania diety, a także przechowywanie zamrożonego mięsa gdy musimy zrobić zapas na dłużej.

W przypadku mieszania poszczególnych diet należy zwrócić uwagę na ilości poszczególnych składników – 100 gram suchej karmy ma inna wartość energetyczną niż 100 gram makaronu z mięsem, więc jeżeli dawka dzienna suchej karmy dla psa wynosi 500 gram to niekoniecznie właściwy podział karmy będzie 250 gram suchej karmy i 250 mokrej karmy.

Potrzeby żywieniowe psów.

Potrzeby żywieniowe psów są uzależnione głównie od wieku i aktywności psa, ale ma na to też wpływ zdrowie czy pora roku. Najprostszym i często najlepszym sposobem ustalenia odpowiedniej diety jest obserwacja psa. Jeżeli nie tyje i nie chudnie, jeżeli nie ma alergii, nie drapie się nadmiernie, ma ładną sierść, nie śmierdzi, robi zdrowe kupki w miarę regularnie to prawdopodobnie dieta jest ok. W przeciwnym wypadku należy coś zmienić lub skontaktować się z psim dietetykiem, który na pewno może podsunąć parę pomysłów.

Pies może czerpać energię z białek, tłuszczy i węglowodanów. Najlepiej przyswajalne są białka i tłuszcze, najmniej węglowodany, których obecność jest w ogóle niekonieczna ponieważ pies tak jak i inne zwierzęta mięsożerne potrafi wytworzyć w swoim organizmie glukozę, która jest niezbędna do zasilania mózgu w energię. Dodawanie węglowodanów, czyli w istocie roślin, spowodowana jest przede wszystkim ceną – mięso kosztuje więcej niż zboże. Białka w krwiobiegu stają się aminokwasami, a ich nadmiar jest magazynowany w formie białek, tłuszcze w krwioobiegu stają się kwasami tłuszczowymi i glicerolem, a nadmiar magazynowany jest jako triacyloglicerole, węglowodany w krwioobiegu stają się glukozą, a nadmiar magazynowany jest jako glikogen.

Na suchych i mokrych karmach podane jest dawkowanie, a w przypadku gotowanego bądź surowego mięsa można poczytać porad wieloletnich hodowców na forach internetowych albo wyliczyć sobie samemu taką dietę.

Poniżej przedstawiamy wyliczenie jakie zaproponowała Linda P. Case w książce (bardzo dobrej zresztą) „Pies zachowanie, żywienie i zdrowie”.

Stopień aktywności	Pies ważący 9 kg	Pies ważący 27 kg
Brak aktywności	99 x (9 kg)^0,67 = 431,5 kcal/dzień	99 x (27 kg)^0,67 = 999,8 kcal/dzień
Prawidłowa aktywność	132 x (9 kg)^0,67 = 575,3 kcal/dzień	132 x (27 kg)^0,67 = 1201,1 kcal/dzień
Zwiększona aktywność	160 x (9 kg)^0,67 = 697,4 kcal/dzień	160 x (27 kg)^0,67 = 1455,9 kcal/dzień

Podane ilości kalorii ulegają zwiększeniu w zależności od dodatkowych okoliczności o:

Wczesny okres wzrostu od 8 tygodnia do 4 miesiąca: x 2

Dorastanie od 4 miesiąca do 7 miesiąca: x 1,6

Późny okres wzrostu od 7 miesiąca do dorosłości: x 1,2

Środkowy i końcowy okres ciąży: x 1,25 do 1,5

Szczyt laktacji: x 3 do 3,5

Okres rekonwalescencji po chorobie lub urazie: x 1,25 do 2

Narażenie na zimną pogodę: x 1,2 do 1,8

Kalorie różnych mięs.

Poniżej przykładowe wartości energetyczne różnych mięs, można trafić na różne wartości w zależności od badań, ale można przyjąć, że tak mniej więcej wygląda kaloryczność mięs. Od razu widać, że gdy psa chcemy lekko podtuczyć to lepiej używać np. gęsi czy baraniny.

Wołowina, mięso z kością- ok. 149 kcal

Wołowina, mięso bez kości- ok. 116 kcal

Cielęcina, mięso bez kości- 108 kcal

Cielęcin, mięso z kością- 151 kcal

Baranina, mięso bez kości- 234 kcal

Baranina, mięso z kością- 238 kcal

Jagnięcina- 126 kcal

Konina, mięso bez kości- 108 kcal

Żołądki kurczaka- 94 kcal

Żołądki indycze- 118 kcal

Żołądki wołowe- 84 kcal

Wieprzowina, mięso z kością- ok. 329 kcal

Wieprzowina, mięso bez kości- ok. 264 kcal

Łosoś- 201 kcal

Kura tuszka – 203 kcal

Kurczak tuszka – 158 kcal

Gęś tuszka – 343 kcal

Kaczka tuszka – 311 kcal

Witaminy ich działanie

Witaminy to cząsteczki organiczne potrzebne w niewielkich ilościach do właściwego metabolizmu. Można je podzielić na rozpuszczalne w wodzie i rozpuszczalne w tłuszczu. Ma to dość duże znaczenie, ponieważ nadmiar witamin rozpuszczonych w wodzie może zostać wydalony wraz moczem i rzadko ich nadmiar jest szkodliwy. Witaminy rozpuszczalne w tłuszczu kumulują się w organizmie, a ich nadmiar jest szkodliwy, dlatego należy uważać z ich dawkowaniem. Witaminy rozpuszczalne w tłuszczu to: A, E, D, i K, a w wodzie to witaminy z grupy B oraz witamina C. Więcej (w tym tabelka z funkcjami i z objawami niedoboru i nadmiaru witamin) na stronie www.perros.pl lub w „Pies zachowanie, żywienie i zdrowie”.

Mikroelementy

Ważne w żywieniu są również związki mineralne na przykład: wapń, fosfor, magnez, żelazo, sód, potas. Szczególnie u psów młodych liczy się duża odpowiednia ilość wapnia i fosforu. W przypadku psów starszych i mających problemy ze stawami również należy na to zwrócić uwagę. Więcej (w tym tabelka z funkcjami i objawami niedoboru i nadmiaru mikroelementów) na stronie www.perros.pl lub w „Pies zachowanie, żywienie i zdrowie”.

Co powinno być na opakowaniu?

Pies jest zwierzęciem mięsożernym, czasem klasyfikowanym jako częściowy mięsożerca, więc im więcej mięsa w karmie tym lepiej. Producenci maja obowiązek wypisywania na etykiecie składu od tego elementu, którego jest najwięcej jednak po to by ukryć nadmierną ilość produktów pochodzenia roślinnego rozbijają na kilka pozycji. Przykładowo jeżeli jest napisane białko: 20%, ryż 18%, pszenica 17%, produkty zbożowe 15%, to tak naprawdę mamy 1/5 mięsa w karmie i aż 50% węglowodanów. Innym zabiegiem producentów jest dodawanie białek roślinnych, więc warto się dowiedzieć czy białko zawarte w karmie jest roślinne czy zwierzęce. Jeżeli mamy zapis 20% kurczaka to niekoniecznie musi oznaczać, że mamy 20% mięsa z kurczaka, bo kurczak to też jego pióra i pazury – warto więc szukać informacji czy to jest mięso z kurczaka i ile go w rzeczywistości jest. Zdarza się też podawanie wagi mięsa w karmie przed obróbką chemiczną – jest to zabieg mający na celu wywołanie wrażenia, że mięsa jest dużo, ponieważ po wysuszeniu traci ono ponad połowę swojej masy.

Wilgotność to inaczej woda, więc gdy mamy 80% wilgotności to płacimy 4/5 ceny za wodę, a nie za składniki odżywcze. Jeżeli na etykiecie nie mamy podanej ilości węglowodanów (roślin) to należy od 100% odjąć białko, tłuszcz, popiół i wilgotność i mamy przybliżoną ilość węglowodanów w karmie. Popiół to wszystkie składniki nieorganiczne zarówno mikroelementy jak i zanieczyszczenia. Warto dowiedzieć się jakie są konserwanty i chemiczne składniki aromatyzujące, karma, której przydatność wynosi czasem nawet kilka lat nie może być naturalnie konserwowana witaminami, a określenie „bez konserwantów” może dotyczyć ostatniej części produkcji. Dlatego warto dopytać o konserwanty w produkcji półproduktów.

Oprócz tego należy zwrócić uwagę m.in. na:

Datę przydatności do spożycia szczególnie w wypadku kupowania większych worków.

Karmę odpowiednią ze względu na wiek, czy otyłość – wielkość granulatu może mieć wpływ np. na kamień nazębny dobrze by pies gryzł karmę, a nie ją połykał.

Pies może się uczulić na jakiś składnik karmy, można ją zmienić na innego producenta albo na karmę z innymi składnikami bo może uczulać np. ryż, a pszenica już nie, albo może uczulać kurczak, a jagnięcina nie. Przechodzić na nową karmę należy stopniowo, żeby nie pojawiły się sensacje żołądkowe. Zmiana karmy to lepsze rozwiązanie niż szukanie alergena bo to kosztowne i często nie przynosi efektów

Należy sprawdzić na etykiecie, a jak nie ma tam informacji to u producenta jaka jest wartość energetyczna produktu, z jakich składników został zrobiony, jaki jest procentowy udział białek zwierzęcych i roślinnych, tłuszczów, węglowodanów, witamin i mikroelementów. Im więcej rzetelnych informacji tym można się spodziewać lepszej jakości, bo producenci dobrych karm nie mają powodu ukrywania ich.

Słowo klucz – karma holistyczna albo karma dobrze zbilansowana nie koniecznie musi cokolwiek oznaczać. Reklama ma na celu zachęcenie do kupna, a nie informowania o tym co dla psa dobre.

Hodowcy często polecają jedną jedyną karmę, która rzekomo jest najlepsza dla naszego psa. Proszę pamiętać, że hodowcy choć bardzo często maja ogromne doświadczenie i choć często doradzają dobrze to jednak będąc w klubach danej karmy i dostając ją po bardzo niskich cenach mogą mieć interes w jej promocji. Dobrych karm na rynku jest dużo i niekoniecznie ta polecana przez hodowcę będzie najlepsza.

Rasa Chihuahua

2013-01-30T23:34:00.001+01:00

Chihuahua (w języku hiszpańskim chihuahueño) - jedna z ras psów, należąca według klasyfikacji FCI do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji chihuahua, nie podlegająca próbom pracy. Istnieją dwie odmiany tej rasy: krótkowłosa i długowłosa. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, rasa ta należy do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa.

Rasa ta to potomkowie starożytnych, podobnych, ale nieco większych psów żyjących na dworach azteckich władców, znanych jako Techichi. Najstarsza rasa w Ameryce Północnej. Nazwa tej rasy psów pochodzi od miejscowości i stanu w Meksyku.

Mały pies o krępej, zwartej i silnej budowie, format sylwetki zbliżony do kwadratu. Charakterystyczną cechą rasy jest jabłkowata głowa z nie zarośniętym ciemiączkiem. Uszy są duże. Ogon jest noszony sztywno i prosto. Oczy szeroko rozstawione i żuchwa lekko wysunięta do przodu.

Umaszczenie jest różnorodne, najczęściej występujące jednak płowe, czekoladowe, białe, piaskowe, srebrzystopłowe, srebrzystoszare, czarne, czarne podpalane, biało-brązowe i płowe pręgowane.

Przy czarnym kolorze psa widać na dole szyi biały krawacik i nieco brązowe skarpetki u nóg.

Jedną z widocznych cech tej rasy psów jest charakterystyczne drżenie ciała, które występuje zarówno u odmiany długo jak i krótkowłosej, mimo że psy te nie wykazują większych tendencji do przeziębień niż inne rasy psów^].

Pielęgnacja szaty długowłosego chihuahua wymaga regularnego czesania. Ważna jest profilaktyka okulistyczna (ma także znaczenie kosmetyczne - zakraplanie odpowiednich preparatów zapobiega powstawaniu "śladów łez") i dentystyczna.

Z powodu ich niewielkich rozmiarów wymagają opieki zarówno ze strony właścicieli, jak i specjalistów weterynarii, zwłaszcza z zakresu położnictwa. Mają genetyczne skłonności do anomalii neurologicznych jak i anatomicznych (zwichnięcie rzepki), potrzeby ruchowe muszą zrealizować podczas częstych spacerów.

Rasa chow-chow

2013-01-30T23:27:00.000+01:00

Opis rasy chow-chow

Rasa chow-chow przybyła do Chin prawdopodobnie z Mongoli z tego powodu jest ona nazywana mongolskim psem bojowym. Znana jest już od ponad 2000 lat, ale została opisana dopiero w 1903 roku przez American Kennel Club. Psy pełniły role stróży ładunków na statkach oraz pilnowały świątyń ( ładunki nazywały sie chow chow stąd pochodzi nazwa rasy ).

Chow chow jest to piesek o łagodnym usposobieniu. Pies potrafi dominować, suczki są raczej łagodniejsze i łatwiejsze w ułożeniu. Tej rasy nie wolno poddawać jakimkolwiek szkoleniom gdyż są bardzo uparte. Z wyglądu chowuś przypomina lwa , świadczy o tym jego charakterystyczna grzywa.Pies powinien mieć sztywny chód.
Zarówno u osobników męskich jak i żeńskich występuje linienie. U samic tej rasy może pojawić się zrzucenie sierści po oszczenieniu się. Ich pielęgnacja obejmuje regularne szczotkowanie oraz rzadsze kąpiele. Częste uczulenia spotykane są po szczepieniach.

Piękny lew chow - chow

Biały owczarek szwajcarski

2011-02-18T16:34:00.000+01:00

Biały Owczarek Szwajcarski - jedna z ras psów, będąca odmianą owczarka niemieckiego. Hodowana specjalnie ze względu na białe umaszczenie, które nie jest akceptowalne we wzorcu owczarka alzackiego.

Rys historyczny

Rasa została uznana przez FCI. Powstała w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, a około roku 1970 pierwsze egzemplarze zostały importowane do Szwajcarii.

Pierwszym uznanym psem został amerykański pies LOBO, urodzony 5 marca 1966 roku. Psy urodzone z połączenia Lobo oraz innych psów z importu rozprzestrzeniły się po całej Europie, osiągając stosunkowo liczne pogłowie. Od lipca 1991 roku został uznany za nową rasę w księdze hodowlanej Szwajcarii.

Wygląd

Budowa

Biały owczarek szwajcarski to pies średniego wzrostu, silny i dobrze umięśniony o eleganckiej i harmonijnej budowie, sylwetka zamknięta w prostokącie.

Szata i umaszczenie

Umaszczenie jest białe, ale nie albinotyczne; szata zarówno krótko-, jak i długowłosa; włos gęsty i dobrze przylegający, bogate włosy okrywowe z podszerstkiem; krótki włos na kufie, części twarzowej głowy oraz przedniej stronie kończyn, dłuższy na szyi oraz tylnej stronie kończyn.

Zachowanie i charakter

Biały owczarek jest odważny, ale nie agresywny, pełen temperamentu i zapału do pracy, szybko uczący się nawet skomplikowanych zadań. Jest spokojny i pewny siebie, a w stosunku do obcych zachowuje dystans. Wierny wobec jednego pana, czujny i bystry.

Użytkowość

Pies wszechstronnie użytkowy, sprawdzający się w roli towarzyszącego psa rodzinnego, szczególnie dla rodzin posiadających dzieci, gdyż rasa ta charakteryzuje się tolerancją wobec dzieci oraz innych zwierząt. W krajach pochodzenia rasy (gdzie znany jest jako owczarek amerykańsko - kanadyjski) używany jest jako pies policyjny, wojskowy, pies stróżujący, pies - przewodnik ociemniałych, pies lawinowy, pies tropiący czy pasterski.

Wzorzec rasy

Grupa: I FCI (psy pasterskie i zaganiające), sekcja 1 (psy pasterskie bez prób pracy)

Wrażenie ogólne: mocny, dobrze zbudowany pies, średniej wielkości, o średnio mocnym kośćcu i wydłużonej, eleganckiej sylwetce

Wielkość: 60-66 cm (pies), 55-61 cm (suka)

Waga: ok. 30-40 kg (pies), ok 25-35 kg (suka)

Głowa: mocna, sucha i ładnie wyrzeźbiona, proporcjonalna do tułowia. Oglądając z góry i z boku ma kształt klina. Osie poziome kufy i mózgoczaszki równoległe. Stop nieznaczny ale widoczny.

Oczy: średniej wielkości, kształtu migdała, osadzone trochę skośnie, brązowe lub ciemnobrązowe. Powieki przylegające, pożądane czarne.

Uszy: sztywno stojące, wysoko osadzone i równoległe wobec siebie. Skierowane do przodu, kształtu długiego, na końcu lekko zaokrąglonego trójkąta.

Ogon: w kształcie kity, zwężający się ku końcowi, dość głęboko osadzony, sięga przynajmniej stawu skokowego. W spoczynku wiszący prosto lub lekko szablasto wygięty w ostatniej jednej trzeciej długości. W ruchu wyżej, ale nigdy powyżej linii grzbietu.

Tułów: mocny, dobrze umięśniony, średniej długości. Wyraźny kłąb, klatka piersiowa głęboka, owalna i długa. Wyraźne przedpiersie.

Szata: średniej długości lub długa, gęsta, przylegająca, z obfitym podszerstkiem. Włos okrywowy twardy i prosty. Pysk, uszy i przednia strona nóg porośnięte włosem krótkim, a szyja i tylne strony nóg - trochę dłuższym niż na tułowiu. Dopuszczalny włos lekko falisty, o ile jest twardy

Umaszczenie: białe

Popularność

W Polsce jest prawie w ogóle nie spotykany, w Niemczech cieszy się większą popularnością

Biały owczarek szwajcarski
Inne nazwy	Berger Blanc Suisse, Oowczarek amerykańsko - kanadyjski
Kraj patronacki	Szwajcaria
Wymiary
Wysokość	62 - 66 cm (psy), 56 - 60 cm (suki)
Masa	34 - 39 kg (psy), 27 - 32 kg (suki)
Klasyfikacja
FCI	grupa I, sekcja 1, nr wzorca 347
UKC	Grupa 6 - Herding Dog

Owczarek australijski (typ amerykański)

2011-02-18T16:28:00.000+01:00

Rys historyczny

Owczarek ten został wyhodowany w USA. Na temat powstania rasy istnieje wiele teorii. Dokładnie nie wiadomo, jak przebiegało jej kształtowanie. Uważa się, że protoplastami aussie były owczarki przywożone przez osadników z różnych krajów, m.in. z Anglii. Na terenie Stanów Zjednoczonych dochodziło do wielu krzyżówek tych psów. Tak powstawała rasa spełniająca kryteria wszechstronnego psa pasterskiego i stróżującego. W XVIII wieku do zachodnich Stanów wraz z baskijskimi pasterzami z Australii dotarły nowe psy pasterskie. Część z nich wywodziła się od psów ze szczątkowym ogonem, zwanych "smihfield dog", i od collie o umaszczeniu merle. Te pieski średniego wzrostu, zwane "little blue dog", zrobiły wielkie wrażenie na amerykańskich farmerach. Zaczęto je krzyżować z rodzimymi owczarkami i nadano nazwę "owczarek australijski"

Wygląd

Oczy

Dopuszczalne są różne kolory oczu, takie jak: złote, zielone, piwne, brązowe, bursztynowe lub niebieskie. Owczarki australijskie mogą również mieć jedno oko niebieskie, a drugie brązowe lub niebiesko-brązowe. Zazwyczaj aussie o umaszczeniu czarnym mają oczy brązowe, a o umaszczeniu czerwonym - bursztynowe.

Ogon

Niektóre szczenięta rodzą się z ogonem cząstkowym. Kopiowanie przeprowadza się często, lecz nie jest to wymóg rasy.

Szata i umaszczenie

Okrywa włosowa średniej długości, prosta lub lekko falista, nieprzemakalna, dłuższa sierść tworzy grzywę, pióra i portki. Spotykane są umaszczenia typu:

Czarny (black)

· self black (tylko czarny)

· black bicolor (czarno-biały)

· black tricolor (czarno-biały z podpalaniami)

· black and tan (czarny z podpalaniami, bez białych znaczeń)

Czerwony (red)

· self red (cały czerwony)

· red bicolor (czerwono-biały)

· red tricolor (czerwono-biały z podpalaniami)

Blue merle

· blue merle (marmurkowy, biały, podpalania)

· self blue merle (tylko marmurkowy, bez białych znaczeń, bez podpalań)

· blue merle and white (marmurkowy z białymi znaczeniami, ale bez podpalań)

· blue merle and tan points (marmurkowy, z podpalaniami, ale bez białych znaczeń)

Red merle

takie jak przy blue merle, tyle że z czerwonym, a nie niebieskim

Długość życia

W dobrych warunkach dożywają około 13 lat.

Temperament

Owczarki australijskie potrzebują bardzo wiele aktywności fizycznej oraz psychicznej, inaczej mogą sprawiać kłopoty. Uwielbiają psie sporty, pracę i ruch (agility, dog frisbee, flyball). Z reguły nieufne wobec obcych. Właściciela nie odstępują na krok. Angażują się w życie rodziny.

Użytkowość

Doskonale sprawdzają w pasterstwie, ratownictwie, spokojniejsze nadają się do terapii chorych.

Źródła

http://www.ashgi.org/color/index.htm

Owczarek niemiecki długowłosy

2011-02-18T16:22:00.000+01:00

Rys historyczny

Ogłoszony w 1891 roku wzorzec owczarka niemieckiego opisuje trzy odmiany tej rasy, a kryterium podziału stanowiła długość włosa:

· owczarek niemiecki szorstkowłosy

· owczarek niemiecki krótkowłosy (twardowłosy)

· owczarek niemiecki długowłosy.

Później standard ten był zmieniany, aż do roku powstania (1899) Związku Owczarków we Frankfurcie nad Menem. W Polsce powstał Związek Owczarka Niemieckiego Długowłosego 21 lipca w 1990 roku, założycielem którego była Marta Trzcińska.

Wygląd

Władze FCI argumentują fakt nie uznania owczarka niemieckiego długowłosego tym, że długa sierść przeszkadza tym psom w pracy. Owczarek długowłosy ma długi, dość prosty włos, który tworzy portki na udach, ogon jest obficie owłosiony.

Szata i umaszczenie

Owczarek długowłosy nie różni się zbytnio od krótkowłosego kuzyna. Podstawowe rozbieżności dotyczą sierści, wzrostu (psy 65 - 70 cm, suki 58 - 64 cm) oraz wagi (jest cięższy od krótkowłosego o około 10 kg). Gen odpowiedzialny za długi włos jest recesywny wobec genu krótkiego włosa, co oznacza przenoszenie tej cechy niezauważalnie z pokolenia na pokolenie. W ten sposób w miocie po rodzicach krótkowłosych może pojawić się osobnik długowłosy.

Umaszczenie najczęściej spotykane u owczarków niemieckich to czarne podpalane, czarne z rudym, brązowym, czerwonym, płowym lub jasnoszarym podpalaniem, czaprakowate wilczaste, żelaziste, od jasnoszarego do ciemnoszarego, czerwonożółte, czerwonobrązowe z sidłem, czaprakowate, wilczaste, ciemno-wilczaste. Może być jednolite bądź z regularnymi czerwonobrązowymi do białoszarych oznakami, mała biała plamka na piersi i palcach lub bardzo jasne umaszczenie wewnętrznej strony nóg jest dopuszczalne, choć niepożądane. Dopuszczalne jest także umaszczenie całkowicie czarne, rzadko spotykane. Maść szczeniaka można ustalić ostatecznie dopiero po zmianie okrywy pierwotnej na wtórną, po zakończeniu porostu włosów pokrywowych. U owczarków długowłosych zdarza się maść blue sable (niebieska podpalana).

Zachowanie i charakter

Psy te szybko się uczą i blisko współpracują z człowiekiem, którego obecność jest niezbędna w prawidłowym rozwoju psa. Cechuje je duża odwaga, wierność i przywiązanie do właściciela. Sprawdzają się na szkoleniach różnego typu, nadają się jako psy rodzinne, policyjne, sportowe, pomocnicze, stróżujące, ratownicze i obrończe. Są aktywne i ruchliwe, wymagają codziennego zaspokajania tych potrzeb.

Bibliografia

· Hans Räber "Encyklopedia psów rasowych" tom I, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 1999

Owczarek niemiecki

2011-02-18T16:18:00.002+01:00

Szkolenie Psa - nowa technika

2011-01-29T15:42:00.002+01:00

Zapraszam, warto......

2011-01-13T20:24:00.004+01:00

http://chomikuj.pl/?page=326020

2011-01-04T16:25:00.000+01:00

Jakie pies widzi kolory

- chociaż równie trafny byłby tytuł "Jak pies widzi kolory" :)

Wiele osób jest przekonanych, że psy są ślepe na barwy. Nie jest to prawdą - psy nie tylko widzą kolory, ale również mają one pewien wpływ na ich zachowanie. Co prawda paleta barw widziana przez oko ludzkie i psie jest inna - psy widzą mniejszą paletę barw. Sama konstrukcja oka psa może już jednak doprowadzić do wniosku, że psy dostrzegają kolory.

Dowody na to przedstawił zespół naukowców z Uniwersytetu w Kalifornii, który przeprowadził dokładne badania i ustalił mapę barw widzianą przez psy. Skomplikowane badania przeprowadzono również na innych gatunkach psowatych m.in. lisach i wilkach.

Wykazano wówczas, że np. w tęczy zamiast widzieć fiolet, błękit, zieleń, żółć, pomarańcz i czerwień - psy widzą ciemnoniebieski, jasnoniebieski, szary, jasnożółty, ciemnożółty (wpadający w brąz) i bardzo ciemny szary. Tak więc podstawowymi kolorami w jakich psy widzą to żółty i niebieski. Psy maja trudność z kolorem czerwonym, prawdopodobnie jest on przez nie widziany jako bardzo ciemny szary lub nawet czarny. Badania również wykazały, iż psy niezbyt wielka wagę przywiązują do samych kolorów, ale bardziej skupiają się na różnicy w ich jaskrawości - przedmioty o barwach kontrastowych są dla nich bardziej widoczne.

Jakie wnioski możemy z tego wyciągnąć? Wiemy jak pewne przedmioty uczynić lepiej widzialnymi dla psów. Gdybyśmy np. uczyli aportować psa pomarańczową piłeczką i rzucali mu ją na zieloną trawę - nasza nauka mogła by się bardzo przedłużyć , dlatego iż dla psa piłka pomarańczowa jest niemal w tej samej barwie co zielona trawa (w tym przypadku najlepsze będą aporty w odcieniach niebieskiego). Dobierać więc należy zabawki w zależności od podłoża na którym planujemy zabawę /naukę z psem (zabawka musi być w zdecydowanym kontraście z podłożem, dużo jaśniejsza lub dużo ciemniejsza). Kiedy nie jesteśmy w stanie przewidzieć na jakim podłożu będziemy pracować, można zaopatrzyć się w przedmioty "łaciate", gdzie barwy łat silnie kontrastują ze sobą , są duże i wyraźnie rozgraniczone. Należy pamiętać, że gdy "łaty" są zbyt małe i jest ich zbyt wiele zadziałają jak kamuflaż i sprawią, że przedmiot stanie się mało widoczny.

Pamiętajmy, że o ile ludzi można nazwać zwierzętami uzależnionymi od wzroku, o tyle dla psów jest to jeden z mniej istotnych zmysłów w postrzeganiu świata.

Opracował: GW, na podstawie: "Tajemnice psiego umysłu" Stanley Coren

PIES - sygnały uspakajające.

2011-01-04T16:24:00.000+01:00

Fragment [z:] Turid Rugaas, "Sygnały uspokajające"

Jako zwierzęta stadne, psy starają się nie dopuszczać do konfliktów. W tym celu wysyłają tzw. sygnały uspokajające. Przyjrzyjmy się im bliżej, by nauczyć się je odczytywać. Ilu pogryzień i psich bójek można by uniknąć, gdybyśmy prawidłowo odczytywali i odpowiadali na sygnały wysyłane przez nasze psy.

Odwracanie głowy

Sygnał ten może być bardzo krótki - pies odwraca głowę w jedną, a następnie w drugą stronę; albo trzyma ją zwróconą w jednym kierunku przez kilka chwil. Czasem będzie to ledwo zauważalny ruch, innym znów razem głowa będzie niemal przesadnie odwrócona w bok.

Nasz pupil używa też tego sygnału, gdy zbliża się inny pies, który pojawił się zbyt gwałtownie lub idzie na wprost. A może to właśnie obce zwierzę wysłało sygnał, na który nasz czworonóg tylko odpowiedział. Pies odwraca głowę, kiedy nachylamy się nad nim, obejmujemy go, podnosimy, klepiemy po boku i w wielu podobnych sytuacjach. Stoi wtedy spokojnie, ale ruchem głowy mówi nam, że czuje się niezręcznie.

Sami możemy z łatwością posługiwać się tym sygnałem. Jeśli jakiś pies jest niespokojny: kiedy się do niego zbliżamy, zaczyna warczeć i szczekać, odwróćmy głowę. Zwierzę zrozumie, że nie stanowimy zagrożenia.

Obserwując spotkanie dwóch psów, często widzimy, że obydwa spoglądają najpierw na boki, by w końcu podejść do siebie i się przywitać - co prawda nadal z lekkim wahaniem, ale już z większą dozą ufności. Gdy sfotografujemy psa en face, na zdjęciu będzie miał najczęściej głowę odwróconą w bok. W ten sposób pokazuje, że aparat go niepokoi.

Niekiedy przy nieznacznym odwracaniu głowy pies wodzi jeszcze oczami z jednej strony na drugą - na przykład wtedy, gdy trzymany na napiętej smyczy, nie ma możliwości wykonania wyraźnego ruchu. Oczami posłuży się także, kiedy zagrożenie jest tak duże, że woli zastygnąć w bezruchu, siedząc, leżąc czy stojąc. W takich sytuacjach nie tylko będzie zerkać na boki, ale też intensywnie mrugać. Natomiast czasami będzie tylko mrugać.I my możemy używać tych trzech sposobów uspokajania. Jeśli z jakichś przyczyn nie jesteśmy w stanie odwrócić głowy lub, czego sama wielokrotnie doświadczyłam, stoimy pochyleni nad psem, który warczy na każdy nasz ruch głową, mruganie może być alternatywą. (...)

Sygnalizowanie oczami

Może również polegać na "zredukowanym spojrzeniu", czyli przymknięciu powiek, co sprawia, że spojrzenie staje się łagodniejsze. Należy zwrócić na to uwagę, ćwicząc tzw. kontakt wzrokowy. Nasza głowa nie powinna znajdować się wtedy na wysokości głowy psa. Próba nawiązania bezpośredniego kontaktu wzrokowego odbierana jest przez zwierzę jako zagrożenie. Stańmy prosto, ze spojrzeniem skierowanym w dół. (Te same uwagi dotyczą podnoszenia psa i zmuszania go, by patrzył nam prosto w oczy, oraz stawiania go na stole w celu badania czy wykonania zabiegów higienicznych). Starajmy się przestrzegać omówionych wyżej zasad. W przeciwnym razie pies będzie nieustannie odwracał głowę, mrugał i patrzył w bok.

Odwracanie się

Odwracanie się bokiem lub tyłem do kogoś jest silnym sygnałem uspokajającym. Psy często używają najpierw innego sygnału, a dopiero gdy ten nie skutkuje, odwracają się. Stosują go też, gdy coś wydarza się niespodziewanie i zbyt szybko, np. kiedy inny pies nadbiegnie zbyt gwałtownie lub gdy my jesteśmy zdenerwowani, agresywni i idziemy w kierunku naszego zwierzaka, by go ukarać. Kiedy szczeniaki przeszkadzają dorosłym psom, te często odwracają się tyłem. Gdy ciągniemy za smycz i krzyczymy na psa, on może odwrócić się do nas tyłem, by nas uspokoić. Nie robi tego, by zademonstrować swoją dominację i pokazać, kto tu rządzi - próbuje, tak dobrze jak tylko potrafi, zażegnać konflikt.

My również możemy posługiwać się tym sygnałem, by uspokoić swojego lub innego czworonoga. Jeśli pies się nas boi, czuje się zagrożony naszą obecnością, szczerzy zęby, warczy, szczeka lub próbuje atakować - stańmy do niego tyłem. Jeżeli wreszcie jest bardzo szczęśliwy, podekscytowany i skacze na nas - pokażmy mu plecy, a na pewno szybko przestanie. (...)

Oblizywanie nosa

Ten sygnał polega na tym, że pies oblizuje nos szybkim ruchem języka, zwykle z dołu ku górze. Jest to często krótki, niemal niezauważalny ruch. Pies wielokrotnie używa tego sygnału spotykając drugiego czworonoga, zwłaszcza gdy tamten podchodzi bliżej. Zachowuje się tak również wtedy, kiedy pochylamy się nad nim, próbujemy go złapać, mówimy zdenerwowanym tonem, mocno go trzymamy. Psy często się oblizują, niektóre rasy szczególnie preferują ten sygnał. I my do pewnego stopnia możemy go używać, oblizując się wokół ust, choć bywa to nieprzyjemne. (...)

Zastygnięcie w bezruchu

Pies może zastygnąć w pozycji stojącej, siedzącej czy leżącej i przyjąć pasywną postawę, by czemuś zapobiec. Dwa spotykające się samce będą zachowywać się bardzo ostrożnie, żeby nie sprowokować konfliktu. Często będą poruszać się powoli albo wręcz znieruchomieją na tak długo, aż jeden z nich się oddali. (...)

Powolne poruszanie się

Gwałtowne ruchy wzbudzają niepokój, powolne mają efekt uspokajający. Czasami pies zwolni tylko odrobinę, innym razem zupełnie się zatrzyma.

Spowolnienie kroku następuje często, kiedy pies spostrzeże innego czworonoga. Zwróćmy na to uwagę na najbliższym spacerze, gdy nagle nasz pupil zacznie iść powoli. Zamiast krzyczeć i ciągnąć za smycz, rozejrzyjmy się wokoło - jeśli sytuacja wymaga wysłania takiego sygnału, pozwólmy mu to zrobić. Wymaga to jedynie umiejętności obserwacji i odrobiny zrozumienia z naszej trony.

Pies bardzo często używa powolnych ruchów. Kiedy wołamy o zniecierpliwionym, poirytowanym czy tzw. "dominującym" losem, najczęściej natychmiast zwalnia, by nas uspokoić. Gdy ćwiczymy agility i chcemy, aby dołączył do nas jak najszybciej, jesteśmy przy tym tak podekscytowani, że podskakujemy, krzyczymy i wymachujemy rękami, zauważymy, że pies zwalnia i biegnie coraz bardziej opieszale. Nie robi tego, by nas zdenerwować, Ik zapewne myślimy, lecz by uspokoić nasze nadpobudliwe zachowanie.

Kiedy mamy do czynienia z gromadką psów, w której kilka nich rozpiera energia i szybko biegają wokół, zwykle co najmniej jedno ze zwierząt zacznie zwalniać, a nawet zatrzyma się zupełnie, by uspokoić pozostałe. Jeśli zauważymy, że jakiś pies reaguje a nas w niepożądany sposób, natychmiast zwolnijmy kroku. Najlepiej poruszać się po skosie; w żadnym wypadku nie należy ć wprost na psa.

Spowolnienie ruchów ma też miejsce w innych sytuacjach. Jeśli ćwicząc warowanie mówimy zdecydowanym, rozkazującym tonem, często spowoduje to, że pies nagle zacznie się porusza się jak mucha w smole. Będzie reagował tym wolniej, im bardziej nieprzyjemny jest nasz głos. W końcu dobrze rozpoczęte ćwiczenie pójdzie na marne. Możemy oczywiście zniechęcić psa do warowania i sądzić, że w ten sposób postawiliśmy na swoim, ale na pewno nie będzie to owocna nauka. (...)

Machanie ogonem

Kiedy pies macha ogonem, wcale nie musi to oznaczać, że jest zadowolony. Jeśli towarzyszą temu sygnały informujące nas o czymś innym, na przykład, że pies się boi, czuje niepewnie, jest zły czy zestresowany, wówczas ruchy ogona będą przede wszystkim miały na celu uspokojenie nas, siebie czy tego, co się psu nie podoba. Można powiedzieć, że machanie ogonem jest formą wywieszenia białej flagi informującej o pokojowych zamiarach.

Oczywiście dla ludzi jest to sygnał niewykonalny. Mamy jednak do dyspozycji całą gamę innych, o wiele przecież łatwiejszych. (...)

Pozycja zapraszająca do zabawy

Przyjmowanie przez psa pozycji wyglądającej jak ukłon często jest sygnałem do zabawy - stąd nazwa. Pies podskakuje wtedy na ugiętych przednich łapach. Zdarza się jednak, że ugnie je zastygnie na chwilę w bezruchu albo na moment zjedzie do tej pozycji, by za chwilę się wyprostować. Oznacza to, że chce uspokoić coś w swoim otoczeniu.

Takie zachowanie może być wywołane obecnością jakiegoś zwierzęcia lub przedmiotu. Kiedy konie spacerują przy płocie, wiele z moich psów, które przechodzą właśnie obok, przyjmuje )pozycję zapraszającą do zabawy, zwłaszcza gdy konie odwracają się i na nie patrzą. Sami możemy używać tego sygnału, wyciągając ręce ("przednie łapy") w dół. (...)

30 przykazań grzecznego psa.

2011-01-04T16:21:00.001+01:00

30 przykazań grzecznego psa.

1. Śmieciarz nie kradnie naszej własności.

2. Nie powinienem gwałtownie wstawać jak leżę pod stolikiem z kawą.

3. Nie będę gubił zabawek za lodówką, za kanapą ani pod łóżkiem.

4. Będę wytrząsał futro z wody ZANIM wejdę do mieszkania.

5. Nie będę jadł jedzenia kota. Ani zanim on je zje, ani po tym jak je zwymiotuje.

6. Przestanę szukać ostatniego czystego kawałka dywanu zanim zwymiotuję.

7. Nie będę się załatwiał ani wymiotował w samochodzie.

8. Jeśli jestem na plaży, nie będę się tarzał na martwych mewach, rybach, krabach itp, nie ważne jak atrakcyjnie pachną.

9. Żwirek w kociej kuwecie, pomimo, że smaczny, nie jest dobrym jedzeniem.

10. Nie będę więcej jadł serwetek ani papierowych ręczników, ani wydalał ich w ogródku po przetrawieniu.

11. Kosz na chusteczki higieniczne nie jest słoikiem z ciasteczkami.

12. Szczoteczki do zębów moich właścicieli są wyłącznie dla ich prywatnego użytku. Jeśli będą chcieli, żebym jakąś posiadał, kupią mi jakąś.

13. Nie będę zjadał kredek ani ołówków, ZWŁASZCZA tych czerwonych. Dzięki temu wyrzeczeniu, kiedy już je przetrawię i wydalę, moi właściciele nie będą panikować, że mam wewnętrzne krwawienia.

14. Nie będę nalegał, żeby okno w samochodzie było opuszczone, jeśli dzień jest deszczowy.

15. Nie mamy dzwonka w domu, więc nie muszę szczekać za każdym razem jak usłyszę taki w TV.

16. Nie będę kradł bielizny Mamy i szalał z nią w ogrodzie.

17. Kanapa nie jest ręcznikiem do pyska. Tak samo jak ubrania Mamy i Taty.

18. Miejsce mojej głowy NIE jest w lodówce.

19. Nie będę gryzł ręki policjanta, kiedy sięga po dowód rejestracyjny i prawo jazdy Mamy.

20. Nie będę szamotał się z bielizną Taty, kiedy siedzi on na sedesie.

21. Żeby uniknąć nieprzyjemnego sznurka zwisającego z mojego odbytu, powstrzymam się od wyjadania z kosza na śmieci zużytej nici dentystycznej.

22. Przestanę uważać, że wytarzanie się w ziemi zaraz po kąpieli jest moim obowiązkiem.

23. Będę pamiętał, że wtykanie nosa w czyjeś krocze nie jest odpowiednim sposobem witania gościa.

24. Nie będę posuwał nogi człowieka, nie ważne jak bardzo jest atrakcyjna.

25. Nie będę pierdział w twarz człowieka, kiedy śpię obok niego na poduszce.

26. Nie będę przeciągał tyłka po dywanie po powrocie ze spaceru.

27. Nie będę uważał muszli klozetowej za magiczne, nieskończone źródło wody, mimo wyraźnych dowodów, że tak właśnie jest.

28. Nie będę lizał sobie krocza na środku salonu, kiedy w domu są goście.

29. Będę pamiętał, że szybki obrót i wąchanie odbytu spowoduje natychmiastowe opróżnienie pomieszczenia. Dlatego nie będę tego robił.

30. Kot to nie zabawka-piszczałka. Dlatego, jeśli bawię się z nim i wydaje takie dźwięki, to nic dobrego.