Sierra Maestra

Ο Ραούλ υποδέχεται τον Τσάβες στην Αβάνα - Raúl recibe a Chávez en La Habana

2012-02-25T20:06:00.003+02:00

Μετά από μια έντονη συναισθηματικά εβδομάδα και με έκδηλη την στήριξη του λαού της Βενεζουέλας, ο πρόεδρος Ούγκο Τσάβες έφτασε χαμογελαστός στο διεθνές αεροδρόμιο Χοσέ Μαρτί της Αβάνας το βράδυ της Παρασκευής 24 Φλεβάρη, όπου τον υποδέχτηκε ο πρόεδρος της κυβέρνησης και αρχηγός του στρατού της Κούβας Ραούλ Κάστρο. Το αγκάλιασμα καλωσορίσματος που δέχτηκε μετέφερε την αγάπη όλων των Κουβανών.

"Θα είμαι στην ίδια πατρίδα", δήλωσε σε δημόσια συγκέντρωση μπροστά σε πλήθος λαού την προηγούμενη του ταξιδιού. Και λίγο πριν την αναχώρηση στο αεροδρόμιο, "Φεύγω αλλά θα επιστρέψω, και θα επιστρέψω με περισσότερη ζωή". Ο βενεζουελανός πρόεδρος συνοδεύεται από τις υπουργούς Υγείας και Προεδρίας, Εουχένια Σαντέρ και Έρικα Φαρίας αντίστοιχα, και από τον αδελφό του Αντάν Τσάβες, κυβερνήτη της πολιτείας Μπαρίνας.

Luego de intensas jornadas de emociones y visibles muestras de apoyo del pueblo venezolano, el mandatario Hugo Chávez Frías arribó sonriente al aeropuerto internacional José Martí de La Habana en la noche de este viernes 24 de febrero, donde fue recibido por el General de Ejército Raúl Castro Ruz, Presidente de los Consejos de Estado y de Ministros, en cuyo abrazo de bienvenida llegó también el de todos los cubanos.

“Estaré en la misma Patria”, había comentado el pasado jueves el líder Bolivariano a su pueblo, que se reunió en el teatro nacional Teresa Carreño para transmitirle mensajes de amor y protección infinitos. “Me voy pero volveré, y volveré con más vida”, aseguró minutos antes de partir del aeropuerto de Maiquetía, al tiempo que pedía no dejar espacio para la tristeza.

El Presidente Chávez llegó acompañado por las ministras de Salud y de la Presidencia, Eugenia Sader y Érika Farías, respectivamente, así como por su hermano Adán Chávez, gobernador del estado de Barinas.

«Εδώ Radio Rebelde»: Χθες, σήμερα και για πάντα!

2012-02-25T00:49:00.021+02:00

guevaristas.net, Νικόλας Μόττας.

Η ξεκάθαρη φωνή της Βιολέτ Κασάλς άφησε ιστορία με αυτήν την διάσημη φράση στο Ράδιο Ρεμπέλδε, στις 24 Φλεβάρη 1958. Μιά φράση που συνεχίζει να συναρπάζει τους ακροατές και να δίνει ξεχωριστή ιστορική αξία σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό, 54 χρόνια μετά την ίδρυση του στην Σιέρρα Μαέστρα απ’ τον Στρατηγό Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα.

Η ημέρα που το Ράδιο Ρεμπέλδε εξέπεμψε για πρώτη φορά είχε επιλεχθεί τυχαία. Ήταν όμως η ημέρα που συνέπειπτε με ένα απ’ τα πλέον σπουδαία γεγονότα στην ιστορία της Κούβας: 71 χρόνια πριν, το 1895, η μαζική εξέγερση των κουβανών ενάντια στην ισπανική αποικιοκρατία που έγινε γνωστή ως “Grito de Baire” αποτέλεσε σημείο αναφοράς του αγώνα γιά την ανεξαρτησία του νησιού.

Περισσότερο από πέντε δεκαετίες μετά την ίδρυση του θρυλικού ραδιοσταθμού της Σιέρρα Μαέστρα, το Ράδιο Ρεμπέλδε είναι το αγαπημένο πολλών ακροατών, έχοντας 24ωρη παρουσία σε συχνότητες ΑΜ και FΜ και με επιπλέον λίγες ώρες στα μικροκύματα. Νέοι και παλαιοί δημοσιογράφοι απ’ όλα τα μέρη της Κούβας εργάζονται καθημερινά προσφέροντας μια ποικιλία προγραμμάτων που περιλαμβάνει ειδησεογραφία, μουσικές εκπομπές και κάλυψη των σημαντικότερων αθλητικών διοργανώσεων.

“Ξεσκονίζοντας” τη μνήμη

Ήταν στις 24 Φλεβάρη 1958 όταν το Ράδιο Ρεμπέλδε εξέπεμψε γιά πρώτη φορά. Ήταν στο σπίτι του Κόνραντ, ενός αγρότη μέλους του Λαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και υποστηρικτή του αντάρτικου στρατού του Φιντέλ, που βρισκόταν στο Buey Arriba στη νοτιοανατολική Κούβα. Η φωνή μιάς γυναίκας, της Βιολέτα Κασάλς, ήχησε μέσα απ’ τη συχνότητα του αντάρτικου ραδιοφώνου, την ημέρα που έμελλε να χαρακτεί στην ιστορία ως η Μέρα των εργατών της επικοινωνίας.

“…Εδώ Ράδιο Ρεμπέλδε, η φωνή της Σιέρρα Μαέστρα, μεταδιδόμενη σε όλην την Κούβα, καθημερινά στις 5 και 9 προ μεσημβρίας, από το αντάρτικο στρατόπεδο μας στους λόφους της ανατολής. Διευθυντής: Αρχηγός Λουίς Ορλάντο Ροντρίγκες”.

Ποιός ήταν ο λόγος της δημιουργίας του αντάρτικου ραδιοσταθμού; Ο λαός της Κούβας έπρεπε να γνωρίζει την αλήθεια για των αγώνα των μπαρμπούδος του Φιντέλ αλλά και επιπλέον μπορούσε να συνεισφέρει στην καλύτερη επικοινωνία των διαφορετικών αντάρτικων ομάδων που πολεμούσαν ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα. Εμπνευστής του Ράδιο Ρεμπέλδε υπήρξε ασφαλώς ο Τσε. Ο ίδιος είχε παρατηρήσει την συνεισφορά που είχε στην επιχείρηση ανατροπής του προέδρου Γιακόμπο Άρμπενς στη Γουετεμάλα η λειτουργία ενός υποβοηθητικού ραδιοσταθμού της CIA.

Σήμερα, η 24 Φλεβάρη θεωρείται ως η μέρα των εργαζομένων στις επικοινωνίες, εξαιτίας της ουσιώδους προσφοράς του αντάρτικου ραδιοφωνικού σταθμού του Κινήματος της 26ης Ιουλίου στη μετάδοση σημαντικών επιτυχιών των μπαρμπούδος ενάντια στον καθεστωτικό στρατό, στην ενημέρωση του κοινού γιά τα εγκλήματα της δικτατορίας αλλά και τους φλογερούς λόγους των αρχηγικών μελών της Επανάστασης.

Ο Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο έβγαλε για πρώτη φορά λόγο στο Ράδιο Ρεμπέλδε στις 15 Απρίλη, μιλώντας γιά την ανάγκη να ενισχυθούν οι προσπάθειες ενάντια στην τυρανία της δικτατορίας Μπατίστα. “Είναι τώρα που πρέπει να φανείτε δυνατότεροι και σταθεροί”.

Την πρωτομαγιά του 1958 ο σταθμός μετακινήθηκε στην Λα Πλάτα υπό τις διαταγές του Φιντέλ και λίγους μήνες αργότερα, στις 31 Δεκέμβρη 1958 στο Πάλμα Σοριάνο απ’ όπου και μεταδόθηκε την 1η Γενάρη 1959 ο νικητήριος λόγος του Κάστρο. Με το τέλος του πολέμου, κάθε φάλαγγα είχε το δικό της θυγατρικό ραδιοσταθμό, συνολικά 32 σταθμοί συνιστούσαν την αλυσίδα του επαναστατικού Ράδιο Ρεμπέλδε – γνωστή και ως “αλυσίδα της Ελευθερίας”.

Σε μια απ’ τις επετείους για την ίδρυση του αντάρτικου ραδιοφώνου, είπε ο Φιντέλ: “Το Ράδιο Ρεμπέλδε έγινε πραγματικά ο δίαυλος της διάδοσης πληροφοριών για μας, μέσω του οποίου επικοινωνούσαμε με το λαό και σταδιακά απέκτησε ιδιαίτερη αξία… έτσι ουτώς ώστε έγινε ένα κέντρο στρατιωτικών επιχειρήσεων, εξαιρετικής σημασίας εργαλείο γιά τη μαζική επικοινωνία και έπαιξε σπουδαίο ρόλο κατά τη διάρκεια του πολέμου”.

Πενήντα τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη του λειτουργία, το αντάρτικο ραδιόφωνο της Σιέρρα Μαέστρα έγινε αυτόπτης μάρτυρας γεγονότων που δεν πρόκειται να ξεχαστούν. Το αποτύπωμα του στην ιστορία αποτελεί έμπνευση για τις νεότερες γενιές ανθρώπων που ασχολούνται ενεργά με την επικοινωνία – δημοσιογράφων, σκηνοθετών και εργαζόμενων στα μέσα μαζικής ενημέρωσης – οι οποίοι επιθυμούν να εργαστούν και να καταπιαστούν με νέες προκλήσεις.

Βίντεο: Σύντομο απόσπασμα-ντοκουμέντο μηνύματος του Τσε μέσω του Ράδιο Ρεμπέλδε:

Chaos and violence

2012-02-24T18:30:00.000+02:00

radiorebelde.cu, Myrsini Tsakiri

The leader of Cuban Revolution, Fidel Castro, said in his first speech in United Nations, at the General Assembly plenary session, "Put an end to the philosophy of plunder and the philosophy of war will have disappeared… "

That phrase contains a lesson that remains valid as a transcendental and historical punishment many years after it was said.

If we assume that "war is the continuation of politics through other means” and wars are actions of extreme violence, we may conclude that plunder generates violence and its utmost expression: war.

However, the topic of violence has many edges.

We continuously come across all forms of violence every single day. We find it not only in the news from headlines-making countries, but even worse, from the so-called leisure and entertainment industry all over the world.

Much is being said nowadays about a "culture of violence", which is the self-destruction syndrome of humankind, as social scholars and analysts have defined.

It has been repeatedly argued that poverty generates violence, since large masses excluded from the distribution of the wealth generated in their own country. They are forced to seek the satisfaction of their needs in other ways, even the unlawful and violent ones.

We should keep in mind that in Latin America, except for Cuba, the distribution of wealth generated by society has been the most unequal and inequitable in the world for too long. This will lead us to the conclusion that it is bound to be the most violent region according to international standards.

This is what we could call intrinsic or endogenous violence.

However, there is violence that comes from beyond the borders of the concerned countries. It is fundamentally the consequence of plunder and drug traffic, among other factors.

Native oligarchies replaced the colonial powers and allied themselves to the new international actors of capitalist dominance and plunder. Now, new agents have joined them, in the form of international drug cartels.

United States, the foremost recipient of all kinds of drugs, has turned drug traffic into a foreign policy tool. At the same time, it triggers unlimited violence in the countries south of Rio Bravo, due to its unquenchable demand of narcotics. On the other hand, it selectively targets a handful of governments in “black lists” that have become instruments of the imperial geopolitics.

Some blunders and slip-ups in these imperial policies, like the “Fast and Furious" operative against neighboring Mexico, prove that violence in the Aztec country is part of an overall strategy. They seek to maintain a frail democracy in their southern border that could become the target of an intervention scheme, since the northern country could in turn allege the threat of destabilization at any time.

This is how this vicious circle of violence and chaos works, which is likely to become a spiral of violence and an endless case for other countries.

By: Ariel Larramendi

Μεγάλη η παρουσία της Ρωσίας στο προσεχές Φεστιβάλ Πούρου στην Αβάνα / Russia with Large Presence in Upcoming Havana Cigar Festival

2012-02-24T18:08:00.000+02:00

radiorebelde.cu, Myrsini Tsakiri

Ένας μεγάλος αριθμός Ρώσων επιχειρηματιών, ιδιοκτήτες καταστημάτων πούρων, πρόεδροι συλλόγων καπνιστών στη Μόσχα αλλά και άλλων περιοχών της Ρωσίας, θα συμμετάσχουν στο επερχόμενο 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Πούρου που θα πραγματοποιηθεί στις 27 Φεβ - 2 Μαρ στην πρωτεύουσα της Κούβας, Αβάνα.

A large number of Russian businesspeople, owners of cigar stores, presidents of smokers’ clubs in Moscow and other regions of Russia, will participate in the upcoming 14th International Habano Festival scheduled for February 27th to March 2nd in the Cuban capital.

Tamara Teixo-Balines, the director of Top Cigars Corporation in Russia —the exclusive distributor of Habanos in that country—, told Prensa Latina news agency that the Russian delegation to the event will be the largest of all foreign groups with many participants included in all categories.

The event will be inaugurated on February 27th with a concert at Havana’s Karl Marx Theater with the performance of musician Phil Manzanera, as well as other international personalities.

Manzanera, a guitarist, record producer and founder of the legendary British band Roxy Music, will be accompanied by artists such as Cuban singer Augusto Enriquez.

This year’s cigar festival includes the screening of the film ‘Cigars: The Heart and Soul of Cuba’, by James Suckling and James Orr.

The last day of the event will see a Gala Dinner dedicated to the ‘Romeo y Julieta’ Habano brand, and the Traditional Humidor Auction for the benefit of the Cuban Public Health System.

(ACN)

Ο Μπολίβαρ, ο Μαρτί και το Δέντρο της Αμερικανικής Αδελφοσύνης / Bolívar, Martí y el árbol de la Fraternidad American

2012-02-24T00:30:00.000+02:00

Radiorebelde.cu, Yannis Tsal

Στις 24 Φλεβάρη 1928 φυτεύτηκε στο Πάρκο Αμερικανικής Αδελφoσύνης, στην καρδιά της Αβάνας, η σέιμπα που μέχρι σήμερα υψώνεται ως σύμβολο της αδελφοσύνης των εθνών της Αμερικής.

Εκείνη την ημερομηνία η πρωτεύουσα της Κούβας έγινε η έδρα του Έκτου Παναμερικανικού Συνεδρίου και οι πρόεδροι των χωρών που συμμετείχαν αποφάσισαν να αφήσουν ένα δείγμα της καλής του θέλησης για να εκπληρώσουν το όνειρο του Σιμόν Μπολίβαρ και του Χοσέ Μαρτί να δούν μια ενωμένη Αμερική.

Προτιμήθηκε η σέιμπα, για τον συμβολισμό της ως δέντρου της ζωής, αλλά και για την μεγαλύτερη αντοχή της ανάμεσα στα δέντρα της μεγαλύτερης των Αντιλλών, απέναντι σε κεραυνούς και θύελλες.

Το δείγμα που επιλέχθηκε είχε αρχικά φυτευτεί πριν μερικά χρόνια από μια ταπεινή οικογένεια στο γειτονικό χωριό Σαν Αντόνιο ντε λος Μπάνιος, για να γιορταστεί η γέννηση του πρώτου τους αγοριού. Σύμφωνα με άλλη φήμη, το δέντρο γεννήθηκε μαζί με την Δημοκρατία, στις 20 Μάη 1902, στο προάστιο Ελ Σέρο.

Επιλέχτηκε ένα κεντρικό σημείο του Πάρκου της Αδελφοσύνης και λιπάνθηκε με χώμα και νερό των ποταμών των 20 αμερικανικών εθνών που συμμετείχαν στο συνέδριο. Ανακατεύτηκε χώμα από το σπίτι που γεννήθηκε ο Μπολίβαρ, από το μέρος όπου ο Απελευθερωτής συγκάλεσε το Πρώτο Παναμερικανικό Συνέδριο, από τις πλαγιές της Πιτσίντσα στο Εκουαδόρ και από την αυτοκρατορική πόλη του Ποτοσί, στην Βολιβία.

Κολομβιανή γη από τους κήπους του Σαν Κάρλος όπου ο Μπολίβαρ διέμενε ως πρόεδρος εκείνης της δημοκρατίας ενώθηκε με τη γη του τόπου όπου έζησε και πέθανε ο Τζορτζ Ουάσινγκτον. Η Αργεντινή πρόσφερε χώμα από την Πλατεία του Μαϊου (Πλάσα ντε Μάγιο), η Χιλή από τις πεδιάδες του Μαϊπού, η Δομινικανή Δημοκρατία από το Μπανί, όπου γεννήθηκε ο Μάξιμο Γκόμες, το Μεξικό από το Τσαπουλτεπέκ.

Σε αυτά και άλλα αμερικανικά χώματα, η Κούβα πρόσθεσε ένα δείγμα από τη ζαχαροφυτεία της Ντεμαχάγουα, όπου ο Κάρλος Μανουέλ ντε Σέσπεδες απελευθέρωσε τους σκλάβους του για να ξεκινήσει τον πόλεμο της οριστικής ανεξαρτησίας.

Γύρω από το δέντρο της Αμερικανικής Αδελφοσύνης τοποθετήθηκε ένα κιγκλίδωμα με τις ασπίδες των διαφόρων χωρών. Στη βάση του υπάρχουν κομμάτια μαρμάρου από το Νησί της Νεότητας (Ίσλα ντε να Χουβεντούδ) και σε ένα από αυτά υπάρχει μια κρύπτη όπου φυλάσσεται η διακήρυξη της τελετής. Στο πάνω άκρο του κάγκελου μπορεί να διαβάσει κανείς τη φράση του Μαρτί: "Είναι η ώρα της καταμέτρησης και της ενωμένης πορείας και πρέπει να βαδίσουμε σε πυκνή διάταξη όπως το ασήμι στις ρίζες των Άνδεων. Οι λαοί δεν δένονται παρά μόνο με δεσμούς φιλίας, αδελφοσύνης και αγάπης".

La Habana, Cuba.- El 24 de febrero de 1928 fue plantada en el Parque de la Fraternidad Americana, en el mismo corazón de La Habana, la Ceiba que hasta hoy se alza como símbolo de la hermandad entre las naciones de nuestro continente.

Por esa fecha, la capital de todos los cubanos era la sede de la Sexta Conferencia Panamericana y los presidentes de estas naciones decidieron dar una muestra de su “buena” voluntad para cumplir el sueño de Simón Bolívar y José Martí de ver a la América Unida.

Se escogió la Ceiba, por su significación de árbol de vida, sagrado para muchos y por ser el más perdurable de los árboles de la mayor de las Antillas, también por su fortaleza y resistencia ante los rayos y tormentas que respetan lo imponente de su estampa.

El ejemplar seleccionado tenía unos pocos años de germinado en las tierras del cercano poblado de San Antonio de los Baños, donde una humilde familia lo sembró para celebrar el nacimiento del primer hijo varón. Otros dicen que nació con la República, el 20 de mayo de 1902, en el barrio citadino de El Cerro.

Se escogió la parcela central del Parque de la Fraternidad y se abonó con tierra y agua de los ríos de las más de 20 naciones americanas que participaban en la conferencia. Se mezcló la tierra de la casa natal de Bolívar con la del sitio panameño donde el Libertador convocó al Primer Congreso Panamericano, con la de las faldas del Pichincha, en Ecuador y la de la Villa Imperial del Potosí, en Bolivia.

Tierra colombiana de los Jardines de San Carlos donde Bolívar residía como presidente de aquella república se unió a la de del lugar donde vivió y murió George Washington. Argentina aportó tierra de la Plaza de Mayo, Chile de los campos de Maipú, República Dominicana, de Baní, donde naciera Máximo Gómez, México, de Chapultepec.

A estas y otras tierras americanas, Cuba sumó una muestra del ingenio La Demajagua, donde Carlos Manuel de Céspedes dio la libertad a sus esclavos para comenzar la guerra por la definitiva independencia.

El árbol de la Fraternidad Americana fue rodeado por una reja monumental coronada con los escudos de los diferentes países. La base de la misma está conformada por bloques de mármol procedentes de la Isla de la Juventud y en unos de ellos hay un nicho que guarda el cofre con el acta de la ceremonia. En el borde superior de la verja se puede leer la frase martiana “Es la hora del recuento y de la marcha unida y hemos de andar en cuadro apretado como la plata en las raíces de los Andes. Los pueblos no se unen sino con lazos de amistad, de fraternidad y de amor”.

Στους 50 οι νεκροί από το δυστύχημα στο Μπουένος Άιρες

2012-02-23T23:14:00.003+02:00

Tvxs.gr, iefimerida.gr, Yannis Tsal

Συνολικά 50 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 703 τραυματίστηκαν στο σιδηροδρομικό δυστύχημα που σημειώθηκε χθες σε σταθμό στο κέντρο του Μπουένος Άιρες, σύμφωνα με το νεότερο απολογισμό που έδωσαν σήμερα στη δημοσιότητα οι αρχές της πόλης.

«Υπάρχουν 703 τραυματίες, σύμφωνα με την τελευταία καταμέτρηση στα νοσοκομεία», δήλωσε ο επικεφαλής της υπηρεσίας διάσωσης (Same), Αλμπέρτο Κρεσέντι. Οι περισσότεροι από τους τραυματίες έχουν ήδη πάρει εξιτήριο και μόνο 46 παραμένουν για νοσηλεία. Από τους 50 νεκρούς οι 11 δεν έχουν ακόμη αναγνωριστεί, διευκρίνισε ο διευθυντής της υπηρεσίας Πολιτικής Προστασίας, Ντανιέλ Ρούσο. «Υπάρχουν έξι άνδρες και πέντε γυναίκες που δεν έχουν αναγνωριστεί. Δείχνουμε φωτογραφίες στις οικογένειες, για να μην τους δείξουμε τα πτώματα», πρόσθεσε.

Το δυστύχημα σημειώθηκε στις 8 το πρωί (τοπική ώρα) στο σταθμό Όνσε, όταν το τρένο που μετέφερε περίπου 2.000 επιβάτες μπήκε, χωρίς να φρενάρει και χτύπησε με ταχύτητα περίπου 20 χιλιομέτρων στο προστατευτικό πλαίσιο. Ερασιτεχνικά βίντεο που μεταδόθηκαν από τα τοπικά τηλεοπτικά κανάλια δείχνουν τους επιβάτες, εγκλωβισμένους στις λαμαρίνες, να προσπαθούν να βγουν από τα βαγόνια.

Η σιδηροδρομική γραμμή Σαρμιέντο, μήκους σχεδόν 70 χιλιομέτρων, συνδέει το σταθμό Όνσε, στο κέντρο της πρωτεύουσας, με τα δυτικά, πυκνοκατοικημένα προάστια του Μπουένος 'Αιρες. Τα τρένα της γραμμής αυτής μεταφέρουν κάθε χρόνο περίπου 130.000.000 επιβάτες.

Το δυστύχημα αυτό είναι το τρίτο σοβαρότερο που σημειώνεται στην Αργεντινή μετά από αυτό του Μπεναβίδες, το 1970, στο οποίο είχαν σκοτωθεί 236 άνθρωποι, και εκείνο του 1978 στην επαρχία Σάντα Φε, όπου έχασαν τη ζωή τους 55 άτομα.

NYT Meets Venezuelan Opposition, and Smiles

2012-02-22T23:59:00.003+02:00

venezuelanalysis.com, Yannis Tsal

It would seem that the New York Times has run out of substantive issues with which to present Venezuela in a negative light and has now decided to focus instead on a rather silly effort to tarnish Venezuela’s world-renown and highly acclaimed classical music education program known as “El Sistema” (“Music Meets Chávez Politics, and Critics Frown” NYT, Feb. 18, 2012, p.1). In this article, Daniel J. Wakin (who is a culture reporter for the Times and not the regular Venezuela correspondent), presents El Sistema as being under attack in “recent years” by opponents of the Chávez government.

Wakin goes on to quote a number of opposition supporters, who claim that the Chávez government has “politicized” the music program. For example, one opposition-supporting pianist, Gabriela Montero, says, “Chávez has taken Sistema as his own child, and it’s not.” She goes on to make the potentially racist statement that Chávez “dirtied [the program] with his presence.” Wakin then writes, “…most people are loath to criticize anything associated with [El Sistema] publicly,” implying that most would criticize it privately – no doubt most critics would not want to make potentially racist criticisms public.

But what does this criticism actually consist of? Is it merely that the Chávez government is trying to associate itself closely with one of its most admired social programs, under which over 300,000 youths learn to play classical music and which is now being emulated in more than 25 countries? Obviously Wakin is extremely skeptical of anything the government says, writing that Chávez is known for the “social programs that the government claims have raised the standard of living for the poor.” Here he sides with the opposition, which regularly argues that Venezuelan statistics on poverty are “claims,” even though all international agencies, such as the UN and the World Bank, audit and use these same statistics regularly. A brief glance at these statistics clearly show that Venezuela has more than halved poverty and reduced extreme poverty by more than two-thirds during the Chávez presidency.

Returning to the heart of the article, the supposed politicization of El Sistema, Wakin gives a few isolated examples, such as three children who played violin at the National Assembly last month, where the Assembly president commented that the children had been born during Chávez’s presidency (“born in revolution”). Then, in another example, opposition supporters highlight the fact that Chávez met with the program’s director, José Antonio Abreu, and quotes this opposition supporter, Gustavo Coronel, as saying that this is akin to “Chamberlain’s meetings with Hitler” or “Ezra Pound’s [meeting] with Mussolini.” Wakin doesn’t stop for even a second to question his interlocutor about this absurd comparison of Chávez with Hitler or Mussolini, giving the impression that the comparison is justified. He also accepts without counterpoint the opposition claim (in a Venezuelan newspaper, no less!!) that the Chávez government is “one of the governments of the world that most violates human rights.”

Wakin finishes his article by quoting Moises Naim, who was Development Minister under president Carlos Andrés Pérez, during one of the darkest periods of Venezuelan history, when IMF-imposed austerity policies provoked riots and a military and police response that killed between 400 and 1,000 innocent Venezuelans. Naim claims that the only reason Abreu hasn’t criticized the Chávez government is because he “has to stay silent about the government” in order for it to survive, implying that if he were free to criticize, he would.

Perhaps the most glaring problem with Wakin’s article is that at heart it is about how the Chávez government has claimed El Sistema as a flagship program and has politicized it, but Wakin presents practically no evidence that it is not a flagship program whose funding has increased exponentially under Chavez or that it has been politicized. All he does is present opposition commentators who chafe at the accolades the program has received during the Chávez presidency. This is front-page news? Indeed, while Chavez critics frown, the NYT smiles.

Source: NY Times Examiner

Honduras jail fire is sign of chaos in the original banana republic

2012-02-22T23:56:00.005+02:00

The Guardian, Yannis Tsal

When Honduras inspired the term "banana republic" a century ago, the description, though pejorative, had a darkly comic connotation.

The central American republic still bears some resemblance to the corrupt plutocracy depicted by William Sydney Porter in his 1904 novel, Cabbages and Kings – but nobody is laughing now.

The horrific prison fire which killed 359 people last week – all of them inmates apart from one visiting wife – was just the latest sign that this once-sleepy country is enduring a crisis of state dysfunction, with tragic consequences. Last weekend, another blaze swept through three markets in Tegucigalpa, injuring 11 people and sending plumes of black smoke over the capital, symbolising for many a sense of events spiralling out of control. Then, on Monday, hundreds of relatives of the prisoners who suffocated or burned to death in the fire stormed a morgue to demand the remains. Police fired teargas to disperse them.

"The situation in Honduras is dire, arguably the most troubled in the region," said Michael Shifter, president of the Inter-American Dialogue thinktank. "The country presents a perfect storm: endemic poverty and notably fragile institutions buffeted by uncontrolled crime and aggravated by spillover from Mexico's drug war and a profound political crisis."

Honduras is the world's murder capital – with 85 homicides per 100,000 people, a rate 12 times the global average – amid the violent fallout from a 2009 coup. "You often hear gunshots at night, and people are very much aware of how dangerous the city is," said Jill Powis, a human rights worker in Tegucigalpa. "Many people point to the irony that they have become the prisoners while, because of the failures in the justice system, the criminals roam free. You very much notice it in the city centre at night, which is now dead."

Most killings happen in urban slums which even by Latin American standards are shocking: mounds of fly-blown rubbish, potholes with fetid water, child glue-sniffers with red noses and glazed eyes. Armed youth gangs known as maras, originally formed in southern California, fight each other for turf and extort a "war tax" on buses, taxis, shops and other businesses, killing late payers to intimidate others.

Mexican drug cartels, which offload cocaine-filled planes in rural areas, compound the violence with their own battles for routes and influence. With 98% of murders reportedly going unpunished, life, and the taking of it, appears cheap. Police officers moonlight as hired killers. More than 20 officers were allegedly involved in killing a university rector's son but all walked free.

Poverty drives much of the violence, said Trinidad Sanchez, a former head of Comal, a farmer-run group which promotes fair trade. "The lack of education and employment, not having enough clothes, being hungry, it creates huge stress." His nephew, Johnny, 25, a taxi driver accused of theft, died in the jail fire. "Every time I visited I saw only peasants and indigenous people in the jail, never the wealthy."

Shockwaves from the overthrow of a leftwing president, Manuel Zelaya, in 2009, which pitted the middle class and elite against the president's supporters in the slums and countryside, still rumble. "That crisis brought in some dubious figures to the government," said Shifter. "Honduras's isolation from the international community for two years did not help matters. The withdrawal of outside support as a way to punish the acting government only opened the way to heightened criminal activity."

A provisional government gave way to the election of President Porfirio Lobo, who has gradually gained international legitimacy, but critics say US aid focuses on military and counter-narcotics initiatives, not jobs and poverty.

Many Hondurans feel abandoned by the state, said Sanchez. "Social advances went into reverse. Faith in institutions has degenerated." Honduras, he said, was ruled by a handful of US-educated families which dominated the economy, media companies and state institutions. "They think it's theirs to run, they have a complete sense of entitlement."

Sanchez was speaking from Chicago, having fled Honduras after police raids on his home and office, part of what activists call a campaign of harassment and intimidation against critics. Dozens of journalists and activists who promote land reform or gay rights, among other causes, have been gunned down, casting fear and self-censorship over public discourse.

"With a murder rate so high it's almost impossible to say what is a targeted killing and what was an incidental result of gang violence … but there exists a very real level of political violence," said Jamie Collinson, a British human rights activist who has worked in Honduras. "The state has been implicated in targeted disappearances and killings of members of resistance organisations working for social justice."

The government denies that, saying common crime is to blame, and that police reform is under way. The jail fire, however, has exposed the state's weakness. It was initially reported that an inmate with a grudge started the blaze, or maybe an electrical fault, but now authorities are investigating whether it was deliberately started, with guards' help, to aid an escape.

This week, as forensic teams tried to identify prisoners' remains and the first burials began, the only cheering news were tributes to Marcos Antonio Bonilla, an inmate known as Shorty, who was credited with saving hundreds of lives. He was outside the cells when the fire began and picked up a guard's dropped keys (others said he grabbed them) and opened padlocked doors. Without Bonilla Honduras would be mourning an even greater tragedy, one prisoner, Rosendo Sanchez, told reporters. "Shorty was the only one with honour."

Πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Αργεντινή / Schiavi calificó el accidente como "una tragedia horrible"

2012-02-22T23:41:00.003+02:00

pagina12, Yannis Tsal

Ο Υπουργός Μεταφορών της Αργεντινής, Χουάν Πάμπλο Σκιάβι, επιβεβαίωσε το θάνατο 49 ατόμων και τον τραυματισμό άλλων 600, από τους οποίους οι 461 νοσηλεύονται. Το τραγικό δυστύχημα προκλήθηκε από πρόβλημα στα φρένα αμαξοστοιχείας της γραμμής Σαρμιέντο της πόλης του Μπουένος Άιρες.

El secretario de Transporte confirmó la muerte de 49 personas y 600 heridos, de los cuales 461 permanecen internados; sostuvo que a la sensación de "tragedia y desgracia que enluta al país, quería agregar las nociones de accidente y responsabilidad"; y aseguró que "el Estado cuenta con todos los elementos necesarios para analizar las causas de lo ocurrido". En la misma conferencia de prensa, afirmó que "sin el trabajo de los bomberos y de la Policía Federal tendríamos muchas más víctimas fatales". Además, puso a disposición de los pasajeros y sus familiares dos nuevos números telefónicos para realizar consultas, 4318-3682/3462. En tanto, el dirigente ferroviario Rubén “Pollo” Sobrero, quien no pudo desarrollar la conferencia de prensa prevista por el repudio de los mismos pasajeros en la estación de Once, denunció "la falta de inversion de la empresa TBA".

El choque se produjo cuando de la formación la línea Sarmiento impactó contra el freno hidraúlico del andén Nº 2 de la estación de Once, cuando finalizaba el recorrido que había partido de Moreno. La inercia del impacto produjo que el primer vagón ingresara siete metros dentro del siguiente, y dañara los ocho restantes.

"A 1000 metros de la estación se pasó de una velocidad de 47 km/h a 39 km/h. Venía frenando. A 300 metros ya estaba a 27 km/h. Y entra a la punta [de la estación] a 26 km/h. Eran velocidades habituales, no sabemos qué pasó en esos últimos cuarenta metros", explicó Schiavi en conferencia de prensa.

Además, señaló que disponen del "registro de voces de la cabina del conductor, de la cámara que está fija en el tren y de las cámaras que se encuentran en la estación y los registros del GPS interno de la formación" para determinar las causas del siniestro.

De todos modos, Schiavi aclaró que el conductor es "un chico joven, de 28 años, con una foja de servicio sobresaliente y que estaba descansado" ya que había comenzado con su primer recorrido del día al subir en la estación de Castelar, en un habitual cambio de conductor.

Σε φωτογραφίες, η πλατεία της Επανάστασης στην Αβάνα προετοιμάζεται για την επίσκεψη του Πάπα / En fotos, la Plaza de la Revolución de La Habana se prepara para la visita del Papa

2012-02-22T18:28:00.000+02:00

Preparativos en la Plaza de la Revolución de La Habana para la visita del Papa Benedicto XVI. Foto: Roberto Suárez

cubadebate.cu, Myrsini Tsakiri

Η ιστορική Plaza de la Revolución (Πλατεία της Επανάστασης) στην Αβάνα ετοιμάζεται για να υποδεχθεί τον Πάπα Βενέδικτο, ο οποίος θα πραγματοποιήσει επίσκεψη στην Κούβα από τις 26 έως τις 28 Μαρτίου.

Ο Πάπας θα γίνει αρχικά δεκτός στο Σαντιάγο ντε Κούβα και στη συνέχεια θα επισκεφθεί την πρωτεύουσα του νησιού, Αβάνα, όπου θα πραγματοποιήσει επίσημη συνάντηση με τον Ραούλ Κάστρο Ρουζ.

La histórica Plaza de la Revolución de La Habana se prepara para la ceremonia en la que intervendrá el papa Benedicto XVI, quien visitará Cuba entre los próximos 26 y el 28 de marzo.

EL Papa será recibido en Santiago de Cuba, donde presidirá la celebración de una misa en la Plaza de la Revolución Antonio Maceo y visitará el Santuario Nacional de la Virgen de la Caridad del Cobre.

Luego se trasladará a La Habana, donde sostendrá un encuentro oficial con el General de Ejército Rául Castro Ruz, presidente de los Consejos de Estado y de Ministros, se reunirá con los obispos católicos cubanos.

Omara Portuodo and Luis Carbonell Receive Decoration

2012-02-22T18:07:00.001+02:00

radiorebelde.cu, Myrsini Tsakiri

In recognition to the outstanding and artistic performance defending the national culture, the Municipal Assembly of the People´s Power of that urban city, located in the eastern region, decided to grant its top decorations to singer Omara Portuondo and poet Luis Mariano Carbonell who are true representatives of the artistic movement of the island.

At the hall of the local governmental institution, the solemn ceremony was held with the presence of its president Raúl Fornés Valenciano who delivered the coat of arms of Santiago de Cuba to Omara Portuondo while also declared Luis Mariano as Hijo Ilustre (Distinguished Citizen) in his natal land before a representation of the intelligentsia of that territory that were present to honor those important figures of the national culture.

The great merits achieved by the singer of the Buena Vista Social Club band and the exceptional poet and declaimer were highlighted during the ceremony of decoration that constituted a homage to their daily and meritorious work representing the Cuban cultural movement of which Omara and Luis are two solid figures who represent a great example for the current and future generations of artists.

With great emotion, the singer thanked the decoration granted to her by local authorities from Santiago de Cuba. Therefore, she took advance of the opportunity to sing to the city through two concerts that were held in the Dolores hall and at the Martí Theater, respectively, as well as reiterating her commitment and revolutionary patriotism for this heroic land. Besides, Omara also honored Luis Carbonell by sharing the stage with him on this occasion.

Luis Carbonell, who is the poet of the genre that is locally named as Black or Afro-Cuban poetry, was equally overcome by emotion when he expressed his gratitude through the only possible way for him: Poems for the city of Santiago given that it was the land where he was born, grew up and became a teacher. Moreover, Luis Carbonell said that Santiago was always in his heart and there was no a simple second in his life in which he had ever stopped thinking of Santiago de Cuba where he had his family and friends taking into account that it was the place he has always wanted to return.

Lasting memories and emotions experienced Omara Portuondo and Luis Carbonell during their performances in Santiago de Cuba, however, one of the most memorable moments they will probably remember with great affection in their hearts is the presentation of the coat of arms of the aforementioned city and the Hijo Ilustre decoration of this eastern province of the archipelago, which constitutes an essential reference of the Cuban artists.

By Sergio Martínez

Μετά την βίαιη καταστολή στη Βαλένθια, φοιτητικές διαδηλώσεις έχουν εξαπλωθεί στην Ισπανία / Tras brutal represión en Valencia, protestas estudiantiles se extienden en España

2012-02-22T17:28:00.000+02:00

cubadebate.cu, Myrsini Tsakiri

Los estudiantes de toda España están que echan “chispas” ante “la fuerte represión policial acaecida en Valencia durante las últimas jornadas”, asegura el diario El País.

En Madrid y Barcelona, diversos grupos se están organizando para llegar mañana a la protesta convocada a las 14.30 en el instituto público Lluís Vives, que se ha convertido en el icono de esta llamada primavera valenciana. Las convocatorias de “apoyo” se extienden a las principales capitales.

En Madrid está convocada a las ocho de la tarde frente al Ministerio de Educación.

Las primeras concentraciones de mañana serán a las doce del mediodía en la Universidad de Almería. En otras ciudades como Benidorm, Alicante, Cáceres, Sevilla, Málaga, Granada, Tarragona o Palma de Mallorca las marchas están convocadas en las principales plazas, frente a las delegaciones de Gobierno e incluso frente a la sede del PP en Jerez.

“No nos vamos a quedar de brazos cruzados mientras continúen con esta represión unida a la oleada de recortes que sufrimos todos, desde estudiantes a jubilados”, afirman los estudiantes de L’Horta-Albufera en un comunicado. “No basta con denunciar, tenemos que parar esta represión”.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου

2012-02-22T16:48:00.000+02:00

ellinokouvanikos.gr, Μυρσίνη Τσακίρη

Ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης καταγγέλλει την απρόκλητη επίθεση της αστυνομίας σε βάρος αντιπροσωπείας του Συνδέσμου το πρωί της Δευτέρας, 20 Φλεβάρη 2012, έξω από την πρεσβεία των ΗΠΑ.

Συγκεκριμένα, η αντιπροσωπεία του Συνδέσμου, με επικεφαλής τον Πρόεδρο Νίκο Καρανδρέα, τον Α’ Αντιπρόεδρο Θανάση Πατουλιά και τον Β’ Αντιπρόεδρο Σταύρο Παναγιωτόπουλο, βρισκόταν στην πρεσβεία των Η.Π.Α. για να απαιτήσει την άμεση απελευθέρωση των 5 Κουβανών πατριωτών που κρατούνται άδικα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Εντελώς απρόκλητα, η αντιπροσωπεία δέχτηκε επίθεση από αστυνομικές δυνάμεις, οι οποίες συνέλαβαν τα 7 μέλη της και τα μετέφεραν στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (Γ.Α.Δ.Α.), από όπου αργότερα, μετά από έντονες διαμαρτυρίες, αφέθηκαν ελεύθερα.

Η ενεργεία αυτή δεν είναι μεμονωμένη. Είναι μέρος της πολιτικής της καταστολής που εφαρμόζει η αντιλαϊκή κυβέρνηση κατά του εργατικού, λαϊκού κινήματος.

Καταδικάζουμε την ιμπεριαλιστική πολιτική των Η.Π.Α. σε βάρος της Κούβας και απαιτούμε την άρση του απάνθρωπου οικονομικού αποκλεισμού. Απαιτούμε την κατάργηση της "Κοινής Θέσης" της ΕΕ.

Ο αγώνας του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος συνεχίζεται πιο αποφασιστικός.

Η αστυνομία προσήγαγε αντιπροσωπεία του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου που διαμαρτύρονταν έξω από την πρεσβεία των ΗΠΑ / The police arrested a delegation of the Greek-Cuban Friendship Association who were protesting outside the US Embassy / La policía detuvo a una delegación de la Asociación Heleno-Cubana de Amistad que protestaba fuera de la embajada de los EE.UU.

2012-02-22T16:27:00.000+02:00

rizospastis.gr, Dimitris Hatzidimitriadis

'Ενα ακόμα απαράδεκτο κρούσμα καταστολής και τρομοκράτησης του κινήματος καταγράφηκε χτες, όταν η αστυνομία προσήγαγε στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής επτά μέλη του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Φιλίας και Αλληλεγγύης. Η αντιπροσωπεία του Συνδέσμου, με επικεφαλής τον πρόεδρο Νίκο Καρανδρέα, είχε πάει στην πρεσβεία των ΗΠΑ για να διαμαρτυρηθεί και να θυροκολλήσει ψήφισμα αλληλεγγύης με τους πέντε Κουβανούς, απαιτώντας την άμεση απελευθέρωσή τους.

Χωρίς καμία αφορμή, αστυνομικές δυνάμεις (με εντολή ποιου;) προχώρησαν στη προσαγωγή των αγωνιστών, για πρώτη φορά, παρά τις πολλές ανάλογες παραστάσεις διαμαρτυρίας που έχουν γίνει στο παρελθόν. Υστερα από έντονες διαμαρτυρίες, οι συλληφθέντες αφέθηκαν ελεύθερα. «Η ενέργεια αυτή δεν είναι μεμονωμένη. Είναι μέρος της πολιτικής της καταστολής που εφαρμόζει η αντιλαϊκή κυβέρνηση κατά του εργατικού, λαϊκού κινήματος», τονίζεται σε ανακοίνωση του Ελληνοκουβανικού. Ανάλογη καταγγελία εξέδωσε και η Ελληνική Επιτροπή Διεθνούς Δημοκρατικής Αλληλεγγύης (ΕΕΔΔΑ).

******

Another unacceptable incident of the repression and intimidation against the movement took place on Monday 20/2, when the police brought 7 members of the Greek-Cuban Association of Friendship and Solidarity to the General Police Directorate of Attica. The delegation of the Association, headed by the President Nikos Karandreas, had gone to the US Embassy to protests and to hand over a resolution of solidarity with the Cuban 5, demanding their immediate release.

Without any provocation the police arrested the militants. This was the first time this had happened after many similar protests which had been carried out in the past. After the intense protests of mass organizations and the political intervention of the KKE, those who had been arrested were set free.

The statement issued by the Greek-Cuban Associations stressed that: “This is not an isolated incident. It is part of the policy of repression which is being implemented by the anti-people government against the working class, people’s movement”. A similar denunciation was issued by the Greek Committee For International Democratic Solidarity (EEDDA).

*****

Otro incidente inaceptable de represión e intimidación contra el movimiento ocurrió el lunes 20 de febrero cuando la policía llevó a la Dirección General de la Policía en la región de Ática a siete miembros de la Asociación Heleno-Cubana de Amistad y Solidaridad. La delegación de la Asociación, encabezada por el presidente Nikos Karandreas, había ido a la embajada de los EE.UU. para protestar y entregar una resolución de solidaridad con los 5 cubanos, exigiendo su liberación inmediata.

Sin ningún tipo de provocación, las fuerzas policiales detuvieron a los militantes, algo que sucedió por primera vez aunque muchas protestas similares se habían llevado a cabo en el pasado. Después de las fuertes protestas de organizaciones de masas y la intervención política del KKE, los detenidos fueron puestos en libertad.

La Asociación Heleno-Cubana destaca en su comunicado: “Este no es un incidente aislado. Es parte de la política de represión que está siendo implementada por el gobierno antipopular contra el movimiento obrero, popular”. Una denuncia similar fue emitida por el Comité Griego de Solidaridad Democrática Internacional (EEDDA).

O Τσάβες θα υποβληθεί σε νέα επέμβαση μέσα στις επόμενες ημέρες / Presidente Chávez será sometido a nueva operación en los próximos días

2012-02-22T06:15:00.000+02:00

avn.info.ve, Myrsini Tsakiri

Την Τρίτη, ο Πρόεδρος Ούγκο Τσάβες δήλωσε ότι στις επόμενες ημέρες θα πρέπει να υποβληθεί σε μια νέα επέμβαση, λιγότερο πολύπλοκη από την προηγούμενη, μετά τον εντοπισμό μιας 'βλάβης' δύο εκατοστά σε διάμετρο στον ίδιο χώρο όπου είχε αφαιρεθεί ο καρκινικός όγκος, τον Ιούνιο πέρυσι.

Επίσης, διευκρίνισε πως δεν πρόκειται για μετάσταση όπως θέλουν να διαδίδουν ορισμένα ΜΜΕ.

Η βλάβη εντοπίστηκε σε ένα ιατρικό έλεγχο που πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο στην Αβάνα.

"Μερικοί άνθρωποι θέλουν να πεθάνω, γιατί με μισούν. Δημιουργούν και διαδίδουν όλες αυτές τις φήμες προσπαθώντας να δημιουργήσουν προβλήματα και άγχος με σκοπό να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα", είπε.

Κάλεσε τον λαό της Βενεζουέλας σε ενότητα, μάχη και αγώνα για τη ζωή και τη νίκη. "Είναι μια ζωή που έχω ζητήσει από το Θεό να διαρκέσει όσο θέλει μόνο για να σας υπηρετεί, κάθε μέρα όλο και καλύτερα", είπε στον λαό της Βενεζουέλας.

Εξήγησε ότι κάθε τέσσερις μήνες θα πρέπει να υποβάλλεται σε αυστηρό έλεγχο, υπενθυμίζοντας ότι τον περασμένο Οκτώβριο ο έλεγχος που είχε γίνει, είχε δείξει θετικά αποτελέσματα. Αυτό το Σάββατο ταξίδεψε στην Κούβα, όπου έκανε μια νέα ιατρική εξέταση.

Este martes el presidente de la República, Hugo Chávez, informó que en los próximos días tendrá que ser sometido a una nueva operación, tras detectarse una lesión de dos centímetros de diámetro en el mismo lugar en el que se le extrajo el tumor cancerígeno en junio del año pasado.

"¡Saldremos adelante! Me operarán de nuevo, me sacarán esa lesión, se verificará si tiene relación con el tumor anterior o no, y en base a eso informaremos después de la operación", dijo el presidente Chávez durante una visita que hizo al Complejo Industrial Santa Inés, en el estado Barinas, y confirmó que no se consiguió metástasis en órganos de su cuerpo, como ha circulado por las redes sociales.

"Es una lesión pequeña de dos centímetros de diámetro, muy claramente visible, lo que obliga a extraer esa lesión y eso obliga a una nueva intervención quirúrgica, que se supone menos complicada que la anterior", explicó el Presidente.

La lesión fue detecta en un chequeo médico que se realizó el sábado pasado en La Habana, Cuba, y aún no se ha determinado el lugar en el que se practicará la nueva cirugía. Acotó que la misma debe ser en los próximos días.

El Mandatario Nacional informó sobre esta nueva situación médica. "Yo les pido perdón, para nada quiero hacer sufrir a mi pueblo, pero es la verdad", manifestó.

"Hay gente que quiere que yo me muera, porque me odian. Allá ellos y sus malos deseos. Se han encargado todos estos meses, con mucha frecuencia, a sacar rumores. Comienzan a generar todos estos rumores para tratar de crear angustia, zozobra y tratar de desestabilizar al país", expresó.

Llamó al pueblo venezolano a la unidad, a la batalla y a la lucha por la vida y la victoria. "Es una vida que pido a Dios alargue hasta que él quiera, sólo para servirle, cada día más y mejor, al pueblo venezolano", puntualizó.

Explicó que cada cuatro meses debe ser sometido a rigurosos exámenes, al tiempo que recordó que el pasado mes de octubre se realizó un chequeo, el cual arrojó resultados positivos. Este sábado viajó a Cuba, donde se efectuó una nueva revisión médica.

Διακινητές ναρκωτικών του Μεξικού χρησιμοποιούν όπλα από τη CIA / Narcos mexicanos usan armas de la CIA

2012-02-22T05:59:00.000+02:00

cubadebate.cu, Myrsini Tsakiri

Tο επίσημο όπλο της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (CIA), βρέθηκε στα χέρια μιας από τις οργανωμένες εγκληματικές συμμορίες στην μεξικανική πολιτεία της Τσιουάουα.

Το όπλο έχει μια επίστρωση 18 καρατίων χρυσού και σε πλάκα αναφέρεται το όνομα του αρχικού του ιδιοκτήτη, Γεν. Υποστράτηγος William B. Donovan: "Για την Ειδική Υπηρεσία".

Μόνο σε μια περιοχή, που βρίσκεται κοντά στη Chihuahua, περισσότερα από 10.000 όπλα έχουν κατασχεθεί εκ των οποίων υπάρχει πλήρη διαβεβαίωση ότι το 95 τοις εκατό προέρχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σημειώστε ότι εκτιμάται πως περισσότερα από 2.000 όπλα εισέρχονται παράνομα στο Μεξικό κάθε μέρα, περισσότερα από τα βόρεια σύνορα.

Una escuadra calibre .40, considerada el arma oficial de la Agencia Central de Inteligencia de Estados Unidos de América (CIA), le fue decomisada a una de las bandas del crimen organizado en el estado mexicano de Chihuahua.

El arma fue utilizada por los narcotraficantes en una combate contra el ejército y según la prensa local, despeja las dudas sobre el origen de parte del equipamiento que poseen los traficantes a lo largo del país.

El arma presenta un recubrimiento de oro de 18 quilates en las placas que señalan el nombre del propietario original, Maj. Gen. William B. Donovan, “For Especial Service”, dicta la placa que se ubica en la parte derecha del cañón, donde también tiene la placa con los escudos y la leyenda “Central Intelligence Agency”.

Se trata de la primera arma de una serie de 500 de la “Special Edition” para la CIA, que tiene el registro “CIA037″ y que el Ejército tiene foliada como el arma decomisada número “3340″.

El decomiso del arma se dio en la permanente lucha contra la delincuencia organizada que las fuerzas armadas han realizado en el país, sin embargo se desconoce cómo es que delincuentes organizados portaban y disparaban un arma de uso exclusivo de la CIA de Estados Unidos.

De lo que no queda duda es el origen del arma, pues es evidente que fue entregada a un agente de la CIA en EU y que finalmente terminó por ser empuñada y disparada contra elementos castrenses y contra las fuerzas policiacas de Chihuahua en México.

Una de las placas que también están adheridas al arma indica que William B. Donovan fue reconocido con la escuadra por haber sido coordinador de información (COI) en 1941, Oficial de Servicios Estratégicos (OSS) en 1942, y que perteneció al Grupo Central de Inteligencia (CIG) en 1946 y a la CIA desde 1947.

Tan sólo en el cuartel de la V Zona, de la XI Región Militar, ubicada en Chihuahua, se tienen más de 10 mil armas decomisadas a grupos delincuenciales, de las que se tiene plena certeza de que el 95 por ciento provienen de Estados Unidos.

Cabe señalar que se estima que más de 2 mil armas ingresan de manera ilegal a México cada día, la mayor parte por la frontera norte.

(Con información de El Mexicano)

Republicans, Anti Cuban Speech and White House

2012-02-22T02:38:00.000+02:00

radiorebelde.cu, Myrsini Tsakiri

Within the Republican right-wing party, there is a fierce fight for the investiture in the presidential elections among US. Candidates Newt Gingrich from Georgia, Ron Paul from Texas, Rick Perry from Texas and Mitt Rommey from Massachusetts, respectively.

Romney recently captivated the Spanish electorate in Florida where he used the cliché of the anti Cuban speech which is one of the most appealing aspects for the most extreme-right wing group of the Cuban-American citizens who represent the 72% of the republicans registered in the Miami-Dade County which is the most populated of the state. This is added to his successful career as an entrepreneur, according to the opinions of some of those polled.

Without exceptions, the candidates have kept a hard line on the Cuban issue even though recent surveys show that the opinion of the Latin American Republicans from Florida have been changing and the great majority would favor to put into practice a more strategic policy for Cuba.

“If I were the president… I would use all the possible resources in order to make sure that when Fidel castro dies then we will be able to help the Cuban people to reach their freedom.” Romney expressed during a televised debate that was organized and broadcast in Spanish language by CNN and CNN, respectively.

On the other had, Gingrich, who has used a similar threatening tone, has said that it was incredible that the president Barack Obama had felt concerned about the Arab spring and did not imagine a Cuban one, while, former senator Rick Santorum has gone further in his criticism by accusing Obama of having formed an alliance with the Marxist figures from Latin America and getting alone with the presidents from Venezuela, Hugo Chávez and Raúl Castro against the Honduran people when that nation had a coup d´état in the year 2009, so, it is undoubted that all those declarations have had certain fascist nature.

Romney, who is winner of the primary elections in Florida, has openly spoken on hard strategies towards the governments from Cuba and Venezuela and has said that is he got the presidency of the White House, he would designate a supervisor for the Latin American freedoms and democracies.

Romney has equally promised to Puerto Ricans that would support in Washington the policy on annexation on the island as the state number 51st of the United States if that was the decision reached in a local referendum that is set to be carried out this year on that Caribbean nation. That annexationist commitment gave him some hours later the support from the governor from Puerto Rico, Luis Fortuno, during in a meeting before hundred of Puerto Ricans in Orlando that is located in the center of Florida where the Puerto Rican community, which is representing the second and the biggest Hispanic bloc, has settled.

Florida is a state in which a 22, 5% of its population is of Hispanic origin and where the Cuban-American community is mostly identified as a republican one while the Puerto Rican community is divided and it is estimated that there a 30% of them who are independent ones , thus voting depending on the candidate of the electoral period.

In moments in which the Puerto Rican population has reached the 850,000 people in Florida, the two US parties are more interested than ever in that type of electorate, but it is known that the Puerto Rican participation remains lower than in Puerto Rico taking into account the 50% of participation in general elections.

Regarding Opinion Polls and Campaigns.

According to the poll carried out by the Wall Street Journal daily and the NBC channel, the trust shown by US citizens in relation to the capacity of their president Barack Obama to pull the nation through the crisis tends to rise, and if presidential elections were held today, Obama would defeat Romney and Gringrich by 6 points and 18, respectively. The margin of error of that study, which was carried out among thousand of adults from January 22 through the 24, is 3, 10%.

The presidential elections in the United States will be held on November 6th and they will decide the next US president as well as vice-president, 33 senators, 435 representatives, 11 governors and thousand of legislators.

Barack Obama has already confirmed his desire for a reelection along with his vice-president Joe Biden despite the increasing parameters of popularity and the economy recovering from one of the most terrible economic crisis and some battle fronts opened. Obama will not have rivals between the democrats in the struggle for his nomination.

The current campaign will be the most expensive one of the history in that nation. During the 20th and 21st centuries only five presidents out of twelve ones have lost their re-election, although some experts see Obama as the repetition of former president Jimmy Carter who could not surpass Ronald Reagan in 1980.

The elections will be hard-fought ones whoever could be the rival of Obama like, for instance, Gingrich who will be representing the conservative wing and the power of the Tea Party or perhaps Romney who will be captivating his electorate from a republican option as an allegedly less radical one.

By Ana Teresa Badía Valdés

Nuclear Disarmament: Avoiding a Disaster

2012-02-22T02:30:00.001+02:00

radiorebelde.cu, Myrsini Tsakiri

Researchers say that out of the existing arsenals in the world there are no less than 23,000 nuclear weapons of which almost 8,000 are ready to be used.

It seemed to be an improbable threat for many people if we take into account that certain spokespersons were in charge of promoting risks of a nuclear disaster which disappeared after the collapse of the former Soviet Union and when the Cold War allegedly passed to a better life with the so called “victory of democracy”.

However, the truth is that Washington, the other world power at the time, has not been interested in stopping the arms race, all the contrary.

With the lack of “communism” they looked for another enemy: “terrorism” dressed to the imperial interests adding the “risk” of other “axes of evil” with the pretext of weapons of massive destruction.

Adding to this, the current pressures against Russia and China, the large targets against which the aggressive actions are aimed in Central Asia and the Middle East, and the attempt of giving the first nuclear strike without a possible response through the so-called anti missile shield supported by U.S. allies in Western Europe.

Nuclear destruction continues threatening humanity and this must be answered with an urgent joint action among the international community destined at avoiding such a holocaust which would be the last in the history of our species.

Cuba, who took over the presidency of the U.N. Disarmament Conference, recently called for a definitive agreement ending with the dangers of a nuclear debacle.

The Cuban representative recalled that nuclear weapons constitutes a permanent sword against humanity and denounced reactionary sectors who are thinking in proclaiming its possible use against alleged enemies with the objective of imposing their interests on other nations.

In tune with those criteria, Cuba presented an initiative to the U.N. last year to eliminate nuclear arsenals in a period of no more than 25 years in addition to contributing half of the current world military spending to a special fund for the economic and social development of the most needed nations.

Cuba also recalled that there are only a few countries that currently have nuclear weapons and the rest need guarantees that they will never be a victim of death and destruction, particularly when we look back at the U.S. nuclear attacks against the Japanese cities of Hiroshima and Nagasaki in 1945 with the excuse of accelerating the Asian nation’s defeat in World War II.

In consequence, we must look at all possible alternatives to avoid arrogant actions from those that are attempting to control the world at any cost including multilateral mechanisms and the criteria of all nations without any exception.

This position is defended by the members of the Non Aligned Movement as stipulated in their key documents and the recently created Community of Latin American and Caribbean States (CELAC), among other representatives of the international community.

By Nestor Nuñez

(ACN)

Χειρότερα από... Αργεντινή

2012-02-21T00:28:00.002+02:00

Έθνος, Yannis Tsal

Του Γιώργου Δελαστίκ

Γνωστό, πασίγνωστο το παραμύθι των πολιτικών μας ηγετών: «Πρέπει να εφαρμόσουμε το Μνημόνιο και να ανεχτούμε τις εφιαλτικές συνέπειες των μέτρων του γιατί αλλιώς θα χρεοκοπήσουμε. Θέλετε να ζήσουμε αυτά που έζησε η Αργεντινή, όταν χρεοκόπησε;». Ο φόβος παραλύει τις αντιδράσεις των πολιτών, όταν ακούνε αυτή την τρομοκρατική φράση. Αυτό που φυσιολογικά δεν ξέρει ο κόσμος είναι ότι η «σωτηρία» της Ελλάδας από την ΕΕ και το ΔΝΤ, όπως αποδεικνύουν τα οικονομικά μεγέθη, έχει οδηγήσει σε τέτοια εξαθλίωση τη χώρα και τον λαό μας ώστε η «διάσωσή» μας βρίσκεται ήδη πολύ κοντά στα χάλια που είχε η Αργεντινή όταν είχε... χρεοκοπήσει!!! Ακούγεται εντυπωσιακό, απίστευτο, αλλά οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και δεν επιδέχονται διαψεύσεις.

Η πτώση του ΑΕΠ της Ελλάδας από την αρχή της κρίσης μέχρι το τέλος του 2011 βρίσκεται συνολικά στο 16%. Oταν χρεοκόπησε η Αργεντινή, το ΑΕΠ της μειώθηκε στο χειρότερο σημείο της χρεοκοπίας της κατά 20% από αυτό που είχε πριν χρεοκοπήσει. Είναι εξόφθαλμο ότι η χώρα μας πλησιάζει το νούμερο αυτό.

Φέτος θα ξεπεράσουμε το αρνητικό ρεκόρ της Αργεντινής, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις. Η ΕΕ και το ΔΝΤ εκτιμούν ότι κατά τη διάρκεια του 2012-13 το ΑΕΠ της Ελλάδας θα μειωθεί τουλάχιστον κατά 5%, πιθανότατα ακόμη και 6%. Αν όντως επαληθευτούν αυτά τα στοιχεία, θα έχουμε μια όντως εξωφρενική κατάσταση: η... «διασωμένη» από την ΕΕ και το ΔΝΤ Ελλάδα θα έχει υποστεί ίση ή μεγαλύτερη μείωση του ΑΕΠ της από τη χρεοκοπημένη Αργεντινή!!! «Με την παρούσα πολιτική μπορεί να δούμε το ελληνικό ΑΕΠ να πέφτει κατά 25% μέχρι 30%, πράγμα που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο» δήλωσε ανώτατος τέως αξιωματούχος της Παγκόσμιας Τράπεζας στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης».

Oταν χρεοκόπησε η Αργεντινή, το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα του πληθυσμού μειώθηκε κατά 24%. Στην Ελλάδα, μέχρι το τέλος του 2011, το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα είχε ήδη μειωθεί κατά... 23% και φυσικά η δική μας κατηφόρα συνεχίζεται! Τι ακριβώς να φοβηθούν οι Ελληνες δηλαδή να μην πάθουν από αυτά που έπαθαν οι Αργεντινοί όταν χρεοκόπησαν; Στο 24% έφτασε η ανεργία στο απόγειο της χρεοκοπίας της Αργεντινής. Στο 21% βρισκόταν στη «σωσμένη» Ελλάδα στα τέλη Οκτωβρίου και μέχρι τον Ιούνιο θα έχει ξεπεράσει κατά πολύ το 25%.

Η Αργεντινή πάλεψε με όπλο το κράτος προκειμένου να ξεπεράσει τη δυστυχία που έφερε η χρεοκοπία και γι' αυτό τα κατάφερε να ορθοποδήσει πολύ σύντομα. Μόλις 7% μειώθηκαν οι κρατικές δαπάνες στη χώρα της Νοτίου Αμερικής. Αντιθέτως, εδώ η ΕΕ μας επέβαλε να καταρρεύσουν οι κρατικές δαπάνες, γι' αυτό και η ύφεση βαθαίνει διαρκώς και πνίγει την οικονομία και τους Ελληνες. Στην Ελλάδα οι κρατικές δαπάνες έχουν ήδη μειωθεί κατά 34%! Το κράτος συρρικνώθηκε δηλαδή σε βαθμό εξαφάνισης.

Τραγική είναι η σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης που βρίσκονται υπό καθεστώς Μνημονίου. Οπως προαναφέραμε, το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των Ελλήνων μειώθηκε κατά 23%, αλλά των Ιρλανδών μόνο 9% και των Πορτογάλων 8%! Των Ισπανών δε μόνο κατά 4% και των Ιταλών κατά 6%! Είναι εξοργιστικό δε να μιλάει κανείς για διογκωμένο κρατικό τομέα στην Ελλάδα. Κατά 34% μειώθηκαν εδώ οι κρατικές δαπάνες, αλλά μόνο κατά 14% στην Ιρλανδία και 7% στην Πορτογαλία! Για να μη μιλήσουμε για την Ισπανία, όπου μειώθηκαν μόλις κατά 4% ή για την Ιταλία, όπου η μείωση ήταν 2%!

Λιώνουν τους Ελληνες οι τόκοι των υπέρογκων δανείων που μας φορτώνουν οι Ευρωπαίοι «σωτήρες». Αδύνατον να μειωθούν τα ελλείμματα κάτω από τέτοιες συνθήκες. Φέτος αναμένεται να υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα 0,2% του ΑΕΠ, αλλά θα εμφανίσουμε... έλλειμμα 4,7% γιατί οι τόκοι ανέρχονται στο 4,9% του ΑΕΠ μας.

Ζοφερό και το 2013. Οι τόκοι -μετά το περιβόητο «κούρεμα» και δη κατά 70%- θα ανέλθουν στο... 6,3% του ΑΕΠ! Η μεγαλύτερη επιβάρυνση από όλες τις χώρες του κόσμου. «Θα τους λιώσουν για πάντα τους Ελληνες» δηλώνει στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» ο Μαρκ Βάισμπροτ, του Κέντρου Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών της Ουάσιγκτον.

Chavez: Opposition Candidate Is Going to Have to Confront Me with Ideas

2012-02-19T19:24:00.004+02:00

venezuelanalysis.com, Yannis Tsal

By Ewan Robertson

Mérida, 17^th February 2012 (Venezuelanalysis.com) – Venezuelan President Hugo Chavez called on opposition presidential candidate Henrique Capriles Radonski to start debating ideas with him “or to run away,” as he set his tone toward his opponent in October’s presidential elections.

Speaking at the graduation of 1,215 community doctors yesterday in Caracas, Chavez stated that Radonski “has some advisors that have told him not to confront me, but that’s going to be impossible…you confront Chavez with ideas, with arguments, and when I refer to Chavez, I refer to the people. The confrontation here isn’t with Chavez and this little man [Radonski], it’s the bourgeoisie against the people, the [United States] empire against the country”.

Capriles Radonski, who is from one of Venezuela’s wealthiest families and current governor of the populous Miranda state, was elected as the presidential candidate for Venezuela’s right-wing Democratic Unity Table (MUD) at the opposition presidential primaries last Sunday. The election has faced accusations of fraud by both pro-government figures and some opposition mayoral candidates.

In his speeches he has sought to avoid mentioning Chavez directly, instead emphasising his support for “change” and the slogan “there is a way”. At a press conference on Monday, Capriles Radonski further announced he was a “progressive,” and that “the moment coming for Venezuela is neither of the left nor the right”.

Chavez criticised the stance of the opposition presidential hopeful yesterday, declaring that by defining himself as progressive “he’s trying to disguise himself, but he won’t be able to,” and directing himself directly at Capriles, continued, “You are the candidate of imperialism, of the bourgeoisie’s pro-coup sector, who violated Cuba’s sacred sovereignty…or are you going to forget that?”

Capriles has been accused of attempting a forced search of the Cuban embassy in Caracas during the short-lived coup against the Chavez administration in April 2002, where it was suspected by the opposition that members of the government were taking refuge inside.

The MUD candidate also pronounced on Monday that the state oil company Pdvsa should not have a direct social role, with the company currently funding a range of social programs, but rather “for that there are the [government] ministries”.

President Chavez claimed the comments as evidence of a contradiction between Capriles’ declared support for Venezuela’s social programs, or “missions”, and his intention to detach Pdvsa from their funding, exclaiming, “Of course! That’s how Pdvsa was before. It was of the bourgeoisie, the transnationals”.

A recent poll of presidential voting intentions by International Consulting Services (ICS) puts Hugo Chavez at 58.2% support and Capriles Radonski at 34.5%.

Panama's village leader Silvia Carrera defies a president

2012-02-19T19:20:00.003+02:00

guardian.co.uk, Yannis Tsal

After anti-mining protests in Panama left three dead and brought the Pan-American highway to a standstill, the elected chief of the Ngäbe-Buglé people says the fight for justice must continue.

As she stands among villagers in the highlands of western Panama, their chosen leader, Silvia Carrera, is an image of bucolic harmony. Then Carrera, elected chief or general cacique of the Ngäbe-Buglé community, gestures to a woman who hands her a bag of spent US riot-control equipment – rubber bullet casings, shotgun shells, sting-ball grenades, teargas canisters.

Panama national police, she explains, used these against her people only days earlier to break up a protest against government plans for a vast copper mine and hydroelectric schemes on their territory. Three young Ngäbe-Buglé men were killed, dozens were wounded and more than 100 detained.

What began with villagers at Ojo de Agua in Chiriquí province using trees and rocks to block the Pan-American highway earlier this month – trapping hundreds of lorries and busloads of tourists coming over the border from Costa Rica for six days – has now placed Panama at the forefront of the enduring and often violent clash between indigenous peoples and global demand for land, minerals and energy. Carrera is emerging as a pivotal figure in the conflict.

"Look how they treat us. What do we have to defend ourselves? We don't have anything; we have only words," Carrera protests. "We are defenceless. We don't have weapons. We were attacked and it wasn't just by land but by air too. Everything they do to us, to our land, to our companions who will not come back to life, hurts us."

At the height of the protests, thousands of Ngäbe-Buglé came down from the hills to block the highway; in El Volcán and San Félix they briefly routed police and set fire to a police station. In Panama City, students and unions joined with indigenous protesters marching almost daily on the residence of President Ricardo Martinelli. Some daubed walls near the presidential palace with the words "Martinelli assassin".

Carrera pulls from her satchel a hastily drawn-up agreement brokered by the Catholic church that obliges the Panamanian national assembly to discuss the issue. It did not guarantee that the projects would be halted. Neither she nor the Ngäbe-Buglé people expressed optimism that the government would keep its word on the mining issue.

"The village doesn't believe it," she says, "and it wouldn't be the first time that the government threw around lies. They do not listen to the village. There was a similar massacre in 2010 and 2011, when there were deaths and injuries. Some were blinded, some of our companions lost limbs." A cry goes up: "No to the miners! No to the hydroelectric!"

The Ngäbe-Buglé comarca, or territory, sits atop the huge Cerro Colorado copper deposit, the richest mineral deposit in Panama, possibly in all of central America. Pro-business Martinelli, a self-made supermarket tycoon, signed a deal with Canada's Inmet Mining with a 20% Korean investment to extract as much as 270,000 tons of copper a year, along with gold and silver, over the 30-year lifespan of the proposed mine. Panama's tribes form 10% of the population but, through a system of autonomous comarcas, they control 30% of the land, giving them greater leverage.

Martinelli could hardly have found a prouder adversary than Carrera who, at 42 and elected only in September, is the first woman to lead Panama's largest indigenous tribe. "The land is our mother. It is because of her that we live," she says simply. "The people will defend our mother." Carrera holds Martinelli in scant regard. She accuses him of "mocking" indigenous people and considers his administration a government of businessmen who "use us to entertain themselves, saying one thing today and another tomorrow".

Two days before the police cleared the roadblocks, the president invited her to the Palacio de las Garzas in Panamá City for a "good meal and a drink". The Ngäbe-Buglé chief, who received education to secondary level, was unimpressed. The offer, she said, revealed "a lack of respect".

In past mining disputes, the government blamed "foreign actors" and journalists for stirring up trouble. Last week it accused the Ngäbe-Buglé of "kidnapping" and "hostage-taking" when referring to the travellers delayed on the highway. By the time the smoke cleared, Panama's foreign minister, Roberto Henríquez, conceded that his government was "only producing deeper wounds".

Carrera gestures to women in the group she says have been injured. Over the previous 24 hours she had travelled between towns to ensure that all the protesters had been released, but some reports suggest that dozens are still missing. One woman holds up a bandaged hand, a wound that she says came from an army bullet.

With the dead – including Jerónimo Rodríguez Tugri, who had his jaw blown off, and Mauricio Méndez, a learning-disabled 16-year-old – still lying in the mortuary, Carrera's anger is plain. "This is the struggle of the indigenous people. We are trying to make contact, asking our international brothers to join us in solidarity. We call for justice from the UN. The government doesn't want other countries to know about this. That's why they cut off our cellphone service. We couldn't find each other. Nobody knew anything. They were trying to convince us to give up."

Fearful of the environmental and political fallout, governments throughout central America are tightening mining controls. But Martinelli, who came to power with the campaign slogan "walking in the shoes of the people", seems determined to find a way around legislation that protects indigenous mineral, water and environmental resources from exploitation.

The Martinelli government faces accusations of systematic cronyism in the allocation of more than $12bn in new construction projects, funded in part by increased revenue anticipated from a $5.25bn Panama canal expansion programme. Among the disputed projects is a $775m highway that will encircle Panama City's old quarter of Casco Viejo, cutting it off from the sea and isolating a new Frank Gehry-designed museum celebrating Panama's influence as a three-million-year-old land bridge between the Americas. Critics say the road is pointless and Unesco is threatening to withdraw its world heritage site designation if it proceeds.

Despite the region's history of conflict and shady banking practices, Panama is aggressively positioning itself both as an economic haven (GDP growth is running at close to 7.5%) and a tourist and eco-tourist destination. New skyscrapers thrust up into the humidity like a mini-Dubai; chic restaurants and hotels are opening up .

Officials express concern that the Ngäbe-Buglé and other indigenous disputes may undo Panama's carefully orchestrated PR push, spotlighting the disparity of wealth in a country where 40% of the population live in poverty. "The government says Good, Panama is growing its economy. Yet the economy is for a few bellaco [macho men]," Carrera says. "But progress should be for the majority and for this we will go into the street, and from frontier to frontier, to protest."

The tourism Panama seeks is threatening their way of life, she says. Along the coast, private developments are beginning to restrict access to the sea. "We work and we own property, but the tourists take the land and the best property. Then we can't go there."

At the bottom of the hill the general cacique waits for a bus to take her and several dozen women to Panama City, 200km to the west, for another anti-government rally, where they will be joined by the Kuna and representatives of the Emberá and Wounaan peoples, who are opposing encroachment of farmers on their land in the eastern provinces. Carrera vows that the Ngäbe-Buglé campaign will continue. "We are not violent. We just want to reclaim our rights and justice. Above all, we want to live in peace and tranquility."

Το ποινικό μητρώο του ΔΝΤ

2012-02-18T18:52:00.004+02:00

leonidasvatikiotis.wordpress.com, Yannis Tsal

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Οικονομική αποτυχία και κοινωνική καταστροφή σε 5 ηπείρους

Συντριβή δεκάδων εθνικών οικονομιών μέσω της βύθισής τους στην δίνη της ύφεσης, θάνατοι από πείνα 6 τουλάχιστον εκατομμυρίων ανθρώπων, έκρηξη της ανεργίας και της πορνείας, στατιστικές αλχημείες μπροστά στις οποίες ωχριούν τα «γκρικ στατίστικς», βίαιες κοινωνικές εκρήξεις που συνοδεύονται από επιχειρήσεις αιματηρής καταστολής με εκατοντάδες νεκρούς και ωμές πολιτικές παρεμβάσεις στο έργο των κυβερνήσεων συνθέτουν τα έργα και τις ημέρες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Ενός οργανισμού που με την ίδρυσή του, το 1945, κλήθηκε να εγγυηθεί την μεταπολεμική οικονομική ισορροπία και τρεις σχεδόν δεκαετίες μετά τα πρώτα του βήματα μετατράπηκε στο πιο φονικό εργαλείο του διεθνούς νεοφιλελευθερισμού και της αμερικανικής ηγεμονίας.

Οικονομικός κίνδυνος

Τα πιο φαρμακερά βέλη κατά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου τα έχει εξαπολύσει ο βραβευμένος με Νομπέλ, αμερικανός καθηγητής Οικονομικών, Τζόζεφ Στίγλιτς. «Το ΔΝΤ δεν έχει κάνει απλώς ελάχιστα για να αποτρέψει την κρίση, αλά είχε προωθήσει και την πολιτική της απορρύθμισης, η οποία περιελάμβανε την απελευθέρωση των κεφαλαιαγορών και χρηματοπιστωτικών αγορών η οποία συνέβαλε στη δημιουργία της κρίσης και την ραγδαία εξάπλωσή της σε ολόκληρο τον κόσμο», γράφει ο αμερικανός καθηγητής στο πιο πρόσφατο βιβλίο του, με τίτλο Freefall. Συνεχίζει δε με τα εξής: «Ο επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας μιας αναπτυσσόμενης χώρας μού εκμυστηρεύθηκε μια άποψη κάθε άλλο παρά ασυνήθιστη: η χώρα του έπρεπε να βρεθεί στο έσχατο σημείο για να στραφεί στο ΔΝΤ. Έχοντας παρακολουθήσει από κοντά το ΔΝΤ κατανοούσα την απροθυμία κάποιων χωρών να του απευθυνθούν για χρήματα. Στο παρελθόν το ΔΝΤ παρείχε χρήματα αλλά μόνο υπό αυστηρούς όρους που στην πραγματικότητα επιδείνωναν ακόμη περισσότερο τις υφέσεις στις χώρες που πλήττονταν. Οι όροι αυτοί είχαν στόχο να βοηθήσουν τους δυτικούς πιστωτές να ανακτήσουν μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων τους απ’ ότι θα ήταν δυνατό, και όχι να βοηθήσουν την πληττόμενη χώρα να διατηρήσει την οικονομική της ευρωστία». Μακρύ χέρι των πιστωτών, ασπίδα προστασίας των τραπεζών είναι με άλλα λόγια το ΔΝΤ σύμφωνα με τον Τζόζεφ Στίγκλιτς!

Οι δεσμοί αίματος που διατηρεί το ΔΝΤ με τις μεγάλες τράπεζες, υπηρετώντας τα συμφέροντα τους, αποκαλύφθηκε με τον πιο επίσημο τρόπο το 2006 στην Αργεντινή. Πέντε σχεδόν χρόνια αφότου η Αργεντινή, ο πάλαι ποτέ καλός μαθητής, έγινε παράδειγμα προς αποφυγή κηρύσσοντας στάση πληρωμών στους δανειστές του, όπως αποκαλύπτει η Νάομι Κλάιν στο βιβλίο της «Το δόγμα του Σοκ – η άνοδος του καπιταλισμού της καταστροφής» (εκ. Α.Α. Λιβάνη) ο διακεκριμένος ιστορικός Αλεχάντρο Όλμος Γκαόνα απέδειξε πως «ολόκληρο το πρόγραμμα της θεραπείας – σοκ που επιβλήθηκε στην Αργεντινή στις αρχές της δεκαετίας του 1990 είχε εκπονηθεί κρυφά από την JP Morgan και την Citibank, τους δύο μεγαλύτερους ιδιώτες πιστωτές της Αργεντινής» και περιλαμβανόταν σε ένα κείμενο 1.400 σελίδων!

Ως «τράπεζα των τραπεζών» χαρακτηρίζει το ΔΝΤ κι ένας ακόμη μελετητής, ο Ρίτσαρντ Πιτ, στο βιβλίο του «Ανόσια Τριάδα, ΔΝΤ – Παγκόσμια Τράπεζα – ΠΟΕ» (εκδ. Α.Α. Λιβάνης). Στο ιδιαίτερα διαφωτιστικό βιβλίο του μάλιστα εντοπίζει χρονικά τον μετασχηματισμό του οργανισμού στην σημερινή του μορφή και την ανάληψη εκτεταμένης δράσης υπό την μορφή της «διάσωσης χωρών» την επαύριο της πρώτης πετρελαϊκής κρίσης όταν για πρώτη φορά άρχισε να αμφισβητείται η ικανότητα πολλών χωρών να αποπληρώσουν τα δάνεια που είχαν λάβει λίγα χρόνια πριν όταν «με πρωτοπόρο τη Citicorp, μια αμερικανική εμπορική τράπεζα με έδρα τη Νέα Υόρκη, οι τράπεζες προχώρησαν σε ευρύτατο δανεισμό του Τρίτου Κόσμου, στα τέλη της δεκαετίας του ‘60»!

Κοινωνική γενοκτονία

Για χάρη λοιπόν των τραπεζών επιβλήθηκαν τα προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής του ΔΝΤ. Η πρώτη χώρα η οποία έκανε χρήση των ρευστών διαθεσίμων του ΔΝΤ ήταν η Αγγλία που την περίοδο 1947 – 1971 άντλησε 7,25 δις. δολ. καταβάλλοντας το απαραίτητο κοινωνικό κόστος. Παρότι μάλιστα οι όροι που της επιβλήθηκαν ισοδυναμούσαν με …χάδια, σε σύγκριση με τα δρακόντεια μέτρα που απαιτούνταν από τις χώρες του νότιου ημισφαιρίου στη συνέχεια, γρήγορα οι χώρες του βορρά βλέποντας το τίμημα που κατέβαλε η Αγγλία εξοβέλισαν το ΔΝΤ από τις διαθέσιμες πηγές κάλυψης των χρηματοδοτικών τους αναγκών. Έτσι για παράδειγμα η Γαλλία απέρριψε το ενδεχόμενο προσφυγής στο ΔΝΤ το 1983, σταθμίζοντας τις επιπτώσεις που θα είχε στο εσωτερικό της. Η «χαρά» επομένως των προγραμμάτων διαρθρωτικής προσαρμογής έμεινε εξ ολοκλήρου για τον Τρίτο Κόσμο, μετατρέποντας το ΔΝΤ σε όργανο οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας του Πρώτου Κόσμου επί του Τρίτου. Μια διαδικασία που χαρακτήρισε την δράση του ΔΝΤ από τη δεκαετία του 1970 μέχρι και του 2000, προκαλώντας αλλεπάλληλες κοινωνικές εκρήξεις. Ο λόγος έγκειται στα μέτρα τα οποία ζητούσε το ΔΝΤ προκειμένου να εγκρίνει τις χρηματοδοτήσεις: περικοπή κοινωνικών δαπανών και επιδοτήσεων προς τους φτωχούς, μαζικές απολύσεις, αθρόες ιδιωτικοποιήσεις, κλείσιμο εθνικών βιομηχανιών και τραπεζών ή ξεπούλημά τους στο διεθνές κεφάλαιο, κοκ.

Στην ιστορία για παράδειγμα έχουν περάσει οι ακόλουθες κοινωνικές εκρήξεις, γνήσιο δημιούργημα του ΔΝΤ: στην Αργεντινή, πολύ πριν το Αργεντινάσο που έγινε τον Δεκέμβριο του 2011, τον Μάρτιο του 1976 πραγματοποιήθηκε μαζική απεργία ενάντια στην απόφαση που έλαβε η κυβέρνηση κατ’ εντολή του ΔΝΤ να παγώσει τους μισθούς. Τον Ιανουάριο του 1977 η Αίγυπτος συγκλονίστηκε από μαζικές ταραχές μετά την πρωτοβουλία της κυβέρνησης να καταργήσει τις επιδοτήσεις σε βασικά τρόφιμα ώστε να μειωθούν τα δημοσιονομικά ελλείμματα. Μετά τη δολοφονία από την αστυνομία 24 ατόμων η κυβέρνηση τελικά υποχώρησε. Τον Ιούλιο του 1981 μια ανάλογη απόφαση της μαροκινής κυβέρνησης για κατάργηση των επιδοτήσεων στα τρόφιμα οδήγησε σε ακόμη πιο βίαιες ταραχές με τους νεκρούς να ξεπερνούν τους 600. Πενήντα σχεδόν άτομα έχασαν τη ζωή τους και στη Δομινικανική Δημοκρατία όταν ξέσπασαν διαμαρτυρίες ενάντια στην απόφαση της κυβέρνησης να καταργήσει τις επιδοτήσεις ακόμη και στα φάρμακα. Πολλά χρόνια διήρκεσαν οι διαμαρτυρίες και στην Νιγηρία, που ξεκίνησαν το 1988, όταν στο πλαίσιο των προγραμμάτων διαρθρωτικής προσαρμογής καταργήθηκαν οι επιδοτήσεις σε καύσιμα και τρόφιμα. Καμιά χώρα όμως δεν πλήρωσε τόσο βαρύ φόρο αίματος όσο η Βενεζουέλα το 1989, όταν σκοτώθηκαν από την αστυνομία εκατοντάδες διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν ενάντια στην απόφαση της κυβέρνησης και του ΔΝΤ να καταργήσουν τις επιδοτήσεις στα καύσιμα που οδήγησε σε απότομη άνοδο της τιμής τους. Εξαίρεση αποτέλεσε η Ινδονησία, δέκα σχεδόν χρόνια αργότερα, όταν η πρωτοφανούς βιαιότητας κρίση που προκάλεσαν οι πολιτικές του ΔΝΤ οδήγησε σε εθνοτικές συγκρούσεις επιφέροντας τον θάνατο 12.000 ατόμων.

Επιχειρώντας να κάνει έναν απολογισμό του κοινωνικού κόστους της ασιατικής κρίσης η Νάομι Κλάιν επικαλείται την «Διεθνή Οργάνωση Εργασίας που υπολογίζει ότι 24 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους την εν λόγω περίοδο και ότι το ποσοστό της ανεργίας στην Ινδονησία αυξήθηκε από 4% σε 12%. Στην Ταϋλάνδη χάνονταν 2.000 θέσεις εργασίας καθημερινά στο αποκορύφωμα των “μεταρρυθμίσεων” (60.000 μηνιαία). Στη Νότια Κορέα απολύονταν 300.000 εργαζόμενοι κάθε μήνα, κυρίως εξ αιτίας της εντελώς περιττής απαίτησης του ΔΝΤ για δημοσιονομικές περικοπές και αύξηση των επιτοκίων. Μέχρι το 1999 τα ποσοστά ανεργίας στη Νότια Κορέα και στην Ινδονησία είχαν σχεδόν τριπλασιαστεί μέσα σε διάστημα δύο μόνο ετών. Όπως συνέβη και στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του 1970, αυτό που αφανίστηκε στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας ήταν ο πιο αξιοσημείωτος παράγοντας του “θαύματος” που είχε σημειωθεί στην περιοχή: η μεγάλη και αναπτυσσόμενη μεσαία τάξη. Πίσω από τα στατιστικά στοιχεία κρύβονται ιστορίες σκληρών θυσιών και απεγνωσμένων αποφάσεων» συνεχίζει η καναδή συγγραφέας. «Όπως συμβαίνει πάντα, οι γυναίκες και τα παιδιά ήταν τα μεγαλύτερα θύματα της κρίσης. Πολλές οικογένειες που ζούσαν στην ύπαιθρο τόσο στις Φιλιππίνες όσο και στη Νότια Κορέα πουλούσαν τις κόρες τους σε δουλέμπορους, οι οποίοι τις διοχέτευαν σε κυκλώματα πορνείας στην Αυστραλία, στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Στην Ταϋλάνδη οι υπεύθυνοι για τη δημόσια υγεία ανέφεραν μια αύξηση της τάξης του 20% στην παιδική πορνεία μέσα σε ένα μόλις έτος – το επόμενο έτος μετά τις μεταρρυθμίσεις που επέβαλε το ΔΝΤ».

Ένας πρόχειρος απολογισμός των νεκρών που έχουν αφήσει πίσω τους συνολικά οι πολιτικές διαρθρωτικής προσαρμογής του ΔΝΤ όλες αυτές τις δεκαετίες τους υπολογίζει σε 6 εκατομμύρια άτομα! Ο αριθμός αυτός χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από έναν «αποστάτη» του ΔΝΤ, τον Ντάβισον Μπαντού, (τεχνοκράτη του διεθνούς οργανισμού που όταν είδε τα αποτελέσματά των υποδείξεών του παραιτήθηκε) στην επιστολή παραίτησής του προς τον τότε γενικό διευθυντή του οργανισμού, Μισέλ Καμντεσύ.

Ελλάδα όπως Τρινιδάδ και Μπενίν

Ο Ντάβισον Μπαντού αποκαλύπτει κι άλλα ενδιαφέροντα στην συγκλονιστική επιστολή του (με τίτλο «Αρκετά» όπου μεταξύ άλλων λέει πως «δεν υπάρχει αρκετό σαπούνι σε ολόκληρο τον κόσμο για να καθαριστώ απ’ όλα όσα έκανα εν ονόματί σας») όπως για παράδειγμα τις στατιστικές αλχημείες που χρησιμοποιούσε το ΔΝΤ για να φουσκώσει διάφορα μεγέθη, προκαλώντας τεχνητές κρίσεις που εμφάνιζαν την προσφυγή στους μηχανισμούς του ως μονόδρομο. Ειδικότερα αποκάλυψε το «μαγείρεμα» που έκανε το ΔΝΤ στα δημοσιονομικά μεγέθη του πλούσιου σε πετρέλαιο Τρινιδάδ και Τομπάκο ώστε η θέση του να εμφανίζεται ασταθής και η παραγωγικότητά του χαμηλή. Οποιαδήποτε ομοιότητα φυσικά με την περίπτωση της Ελλάδας (όπου η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου έσπευσε να τοποθετήσει στην ηγεσία της στατιστικής υπηρεσίας τον Α. Γεωργίου που υπηρετούσε στις τάξεις του ΔΝΤ επί χρόνια) είναι καθαρά συμπτωματική…

Αποτέλεσμα …σύμπτωσης είναι και οι ομοιότητες που εμφανίζει ο διορισμός του Λουκά Παπαδήμου στην Ελλάδα με την ανάδειξη μιας «νέας γενιάς ηγετών που δεν είναι καλύτεροι από τους προηγούμενους και είναι εξ ίσου αφοσιωμένοι στον παγκόσμιο και στον τοπικό καπιταλισμό που έχει αρχίσει ν’ αναρριχάται στην εξουσία. Πρόκειται για φλύαρους τεχνοκράτες που είναι δημιουργήματα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας». Η χώρα αναφοράς εδώ είναι το …Μπενίν της Αφρικής και το απόσπασμα προέρχεται από το συλλογικό έργο Η μαύρη βίβλος του καπιταλισμού (εκδ. Α.Α. Λιβάνη).

Το ΔΝΤ δεν είναι υπόλογο μόνο για τις ολέθριες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές παρεμβάσεις του αλλά επίσης και για τη στήριξη που πρόσφερε στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς της Ουάσινγκτον. Ο Τζον Πέρκινς για παράδειγμα, στην Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου (εκδ. Αιώρα) σχολιάζει την μεταπολεμική οικοδόμηση του Ιράκ με την βοήθεια ενός άρθρου των New York Times (με ημερομηνία 18 Απριλίου 2003) όπου αναφέρεται: «οι Ιρακινοί θα συνεργαστούν στη συνέχεια με την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οργανισμούς πάνω στους οποίους οι Ηνωμένες Πολιτείες ασκούν σημαντική επιρροή, με σκοπό την ανοικοδόμηση της χώρας»! Η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ στο ρόλο του ιεραπόστολου και του εμπόρου που συνόδευαν τους μισθοφόρους…

Έχοντας να υπηρετήσει τόσο ιδιοτελείς σκοπούς το ΔΝΤ δεν είναι τυχαία η παταγώδης και επαναλαμβανόμενη πλέον αποτυχία του να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις κρίσεις, που είναι ο επίσημος στόχος των παρεμβάσεών του. «Οι πολιτικές του ΔΝΤ όχι μόνο επέτειναν τις οικονομικές υφέσεις, αλλά ήταν εν μέρει υπεύθυνες και για την εκδήλωσή τους», τονίζει ο Τζόζεφ Στίγκλιτς στο βιβλίο Μεγάλη αυταπάτη (εκδ. Α.Α. Λιβάνη). Σε άλλο δε σημείο αναφέρει: «η άποψη που επικρατεί σε μεγάλο μέρος του αναπτυσσόμενου κόσμου και την οποία συμμερίζομαι είναι ότι το ίδιο το ΔΝΤ έχει γίνει περισσότερο μέρος του προβλήματος που αντιμετωπίζουν οι χώρες παρά της λύσης του. Πράγματι, σε πολλές από τις χώρες που έπληξε η κρίση, τόσο οι απλοί άνθρωποι όσο και οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης και ο επιχειρηματικός κόσμος συνεχίζουν να αναφέρονται στην οικονομική και κοινωνική θύελλα που έπληξε τα έθνη τους ως “το ΔΝΤ” – με τον ίδιο τρόπο που θα έλεγε κανείς “η πανούκλα” ή η “Μεγάλη ύφεση”. Η ιστορία χωρίζεται σε “προ ΔΝΤ” και “μετά ΔΝΤ” περίοδο, όπως ακριβώς οι χώρες που ερημώνονται από ένα σεισμό ή κάποια άλλη φυσική καταστροφή χρονολογούν τα γεγονότα “πριν” και “μετά” το σεισμό».

Ευστοχία 15 στα 134!

Τέλος, κορυφαίο παράδειγμα που δείχνει τον βαθμό επικινδυνότητας των συνταγών του ΔΝΤ αποτελούν οι επίσημες ομολογίες αποτυχίας του. Χαρακτηριστικότερη όλων είναι μια μελέτη που δημοσιεύτηκε το 1999 κι εκπονήθηκε για λογαριασμό του συντηρητικού αμερικανικού ιδρύματος Χέριτατζ η οποία καταλήγει στο εξής απίστευτο από πρώτη ματιά συμπέρασμα: «Οι 48 από τις 89 λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες που έλαβαν χρήματα από το ΔΝΤ μεταξύ του 1965 και του 1995 δε βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση απ’ ότι πριν. 32 απ’ αυτές τις 48 χώρες είναι φτωχότερες απ’ ότι πριν και 14 απ’ αυτές τις 32 χώρες έχουν οικονομίες οι οποίες συρρικνώθηκαν κατά τουλάχιστον 15% από την εποχή που προηγήθηκε του πρώτου δανείου ή της προσφυγής στο ΔΝΤ». Σοβαρή κριτική ασκεί ακόμη και το αμερικανικό Γενικό Λογιστήριο στο ΔΝΤ και ειδικότερα στην ετήσια έκθεση του διεθνούς οργανισμού για την παγκόσμια οικονομία η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ χαρακτηρίζεται ως παραπλανητική καθώς «έχει άσχημο ιστορικό ως προς την πρόβλεψη υφέσεων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είναι άμεσα συνδεδεμένες με μια χρηματοπιστωτική κρίση. Το διάστημα μεταξύ 1991-2001, από τις 134 υφέσεις που καταγράφηκαν σε αναπτυσσόμενες χώρες, πρόβλεψε σωστά μόλις τις 15, για τις υπόλοιπες 119 υφέσεις είχε προβλέψει αύξηση του ΑΕΠ και σε αυτές συμπεριλαμβάνονταν μεγάλες υφέσεις που οδήγησαν στην μεξικάνικη και την ασιατική κρίση»!

Κατά συνέπεια η αστοχία που παρατηρείται στην Ελλάδα με τα αλλεπάλληλα Μνημόνια δεν είναι εξαίρεση, αλλά ο κανόνας. Παντού το ΔΝΤ απέτυχε να διασφαλίσει την βιωσιμότητα των οικονομιών, πέτυχε όμως να εγγυηθεί την βιωσιμότητα των τραπεζών και την αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου. Αυτός είναι τελικά ο λόγος ύπαρξής του…

Από το Μπουένος Άιρες στην Αθήνα

2012-02-18T00:34:00.004+02:00

tvxs.gr, Yannis Tsal

του Mohamed Α. El - Erian (*)

Ας θέσω το σκηνικό: μια ολοένα και λιγότερο αξιόπιστη οικονομική προσέγγιση οδηγεί στην αύξηση της εσωτερικής κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης, σε διαδηλώσεις και επεισόδια, διαφωνίες μεταξύ επίσημων πιστωτών και αυξανόμενες ανησυχίες των ιδιωτών πιστωτών για μία άτακτη χρεοκοπία.

Εν μέσω όλου αυτού, οι εμμένουν σε περισσότερα από τα ίδια σκληρά μέτρα λιτότητας, τα οποία δεν είναι ανίκανοι να εφαρμόσουν επί δύο χρόνια. Οι επίσημοι πιστωτές εκφράζουν σκεπτικισμό, κατ' ιδίαν και δημοσίως, αλλά συλλογικά κρατούν την αναπνοή τους και ετοιμάζονται να ρίξουν άλλο ένα πακέτο χρημάτων σε αυτό που φοβούνται ότι είναι λάκκος χωρίς πάτο.

Ακούγεται γνωστό σενάριο; Θα έπρεπε, διότι δεν συνοψίζει την Ελλάδα του σήμερα. Αυτό αντιμετώπισε και η Αργεντινή το 2001. Αν η Ευρώπη δεν αναλογιστεί τα σημαντικά μαθήματα που διδάσκει αυτή η εμπειρία, οι παραλληλισμοί που εκτείνονται ως την Ελλάδα μπορεί τελικά να συμπεριλαμβάνουν την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, τη βαθιά αποδιοργάνωση της παραγωγής προϊόντων και κοινωνικές και πολιτικές ταραχές.

Θυμάμαι καλά το 2001. Τον Αύγουστο εκείνου του έτους, η χώρα παρακαλούσε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) για περισσότερα χρήματα ώστε να αποφύγει την χρεοκοπία. Οι αρχές ήταν έτοιμες να προχωρήσουν σε άλλο ένα σύνολο δεσμεύσεων γνωρίζοντας συνεχώς έδιναν δώσει υπερβολικές υποσχέσεις και δεν τις είχαν τηρήσει και ότι η χώρα είχε αποτύχει να πραγματοποιήσει οποιαδήποτε πρόοδο στην αποκατάσταση της ανάπτυξης, σταματώντας την μείωση της ανταγωνιστικότητάς της και περιορίζοντας την αύξηση του χρέους.

Έπειτα ξέσπασε ένα «παιχνίδι» απόδοσης ευθυνών για την απώλεια της Αργεντινής. Οι επίσημοι πιστωτές, με επικεφαλής το ΔΝΤ, «έδειχναν» τις επαναλαμβανόμενα αποτυχημένες πολιτικές της κυβέρνησης της Αργεντινής. Η κυβέρνηση ανταπάντησε ότι οι επίσημοι πιστωτές έδιναν μικρές δόσεις χρημάτων αντί να παράσχουν το χρηματοπιστωτικό «μαξιλάρι» που απαιτούνταν για να αποκατασταθεί η αξιοπιστία και να προσελκύσει και πάλι ιδιωτικά κεφάλαια. Καμία πλευρά δεν παραδέχονταν αυτό που ήταν προφανές σε πολλούς: το οικονομικό και χρηματοπιστωτικό πλαίσιο της χώρας τις έδινε ελάχιστες ελπίδες να αντιμετωπίσει το διττό πρόβλημα ελάχιστης ανάπτυξης και τεράστιου χρέους.

Χωρίς αυτό να αποτελεί έκπληξη, οι Αργεντινοί είχαν αηδιάσει πια με την κατάσταση δεν έκανα διάκριση μεταξύ κυβέρνησης και πιστωτών. Είχαν χάσει την εμπιστοσύνη τους σε μια προσέγγιση που συνέχιζε να πουλάει λιτότητα με τίμημα τη σταθερότητα, παρόλο που όλοι οι οικονομικοί και χρηματοπιστωτικοί δείκτες είχαν επιδεινωθεί χωρία να διαφαίνεται ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Έπειτα ήταν οι γείτονες της Αργεντινής, που φοβούνται μια μετάδοση με τη μορφή παλιρροιακού κύματος. Οι χώρες της Mercosur προέτρεπαν την Αργεντινή να εξορθολογίσει τα του οίκου της, ενώ η Αργεντινή τους κατηγορούσε ότι οι πολιτικές τους μεγέθυναν τις οικονομικέ στης προκλήσεις.

Για να κατανοήσει κανείς όσα συμβαίνουν τώρα στην Ευρώπη, πρέπει να αντικαταστήσει την Αργεντινή με την Ελλάδα και την Mercosur με την ευρωζώνη. Φυσικά η Ελλάδα είναι μια πιο ανεπτυγμένη οικονομία από ό,τι η Αργεντινή. Αποτελεί τμήμα ενός κατά πολύ ισχυρότερου τοπικού οργανισμού από ό,τι η Mercosur. Κι όμως οι ομοιότητες είναι πολύ μεγάλες για να μην αναρωτηθούμε αν η Ευρώπη μπορεί να μάθει από την εμπειρία της Αργεντινής.

Η Αργεντινή χρεοκόπησε το 2001, έκλεισε τις τράπεζές της και βίωσε την μητέρα όλων των «αιφνίδιων οικονομικών παύσεων». Η χώρα αναγκάστηκε να διαλύσει το οικονομικό της πλαίσιο με εξαιρετικά αδιοργάνωτο τρόπο, προχωρώντας σε μια μη προγραμματισμένη μετάβαση σε ένα νέο νομισματικό σύστημα εν μέσω καπιταλιστικών ελέγχων και εγχώριας κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων.

Το μέλλον της Ελλάδας θα μοιάζει με εκείνο της Αργεντινής αν η κυβέρνηση και οι επίσημοι πιστωτές της, δηλαδή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτύχουν να πάρουν ένα μάθημα από την Αργεντινή και προχωρήσουν σε μια μεσοπρόθεσμη διόρθωση.

Συγκεκριμένα πρέπει να γίνουν τέσσερα βήματα. Πρώτον πρέπει να σταματήσουν να επαναλαμβάνουν το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει άλλη «σχέδιο Β». Λέγοντας στον κόσμο ότι δεν υπάρχει εναλλακτική σε μια αναξιόπιστη πολιτική απλώς τον σπρώχνει να αντισταθεί σε μια προσέγγιση που δεν λειτουργεί ή να προτιμήσει το χάος.

Δεύτερον, η Ελλάδα και οι ξένοι εταίροι της πρέπει να αναγνωρίσουν αυτό το σχέδιο Β'. απαιτεί βαθύτερη αναδιάρθρωση της οικονομίας και του χρέους, καθώς και θεσμικές αλλαγές ώστε η Ελλάδα να αποκτήσει μεγαλύτερη ευελιξία στις πολιτικές της, να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της και να προωθήσει επενδύσεις. Όλα αυτά ενέχουν αναπόφευκτα βραχυπρόθεσμα ρίσκα, αλλά υπόσχονται μεγαλύτερες προοπτικές για ανάπτυξη, μείωση της ανεργίας και αποκατάσταση της πιστοληπτικής ικανότητας.

Τρίτον, οι επίσημοι πιστωτές της Ελλάδας θα πρέπει να προσέχουν την αναμενόμενη ανταπόδοση της βοήθειάς τους. Κάθε ευρώ που δίδεται στην Ελλάδα υπό την τρέχουσα προσέγγιση χάνεται με πολλούς τρόπους. Οι ανάγκες της χώρας θα πρέπει να αντιμετωπιστούν πιο καίρια, άμεσα και χωρίς «διαρροές». Επιπλέον , δεδομένης της ανησυχίας της Ευρώπης για το τραπεζικό της σύστημα, οι παρεμβάσεις θα πρέπει να συνδυαστούν με μεγαλύτερη πίεση στις τράπεζες να αυξήσουν το κεφάλαιό και να βελτιώσουν την ποιότητα των προϊόντων τους.

Τέλος, η αξιοπιστία της ΕΚΤ και του ΔΝΤ απαιτούν πολύ μεγαλύτερη προστασία. Ο οπορτουνισμός της Ευρώπης υποβαθμίζει την μελλοντική αποτελεσματικότητα αυτών των δύο κομβικών θεσμών σε μια περίοδο κατά την όποια θα είναι ανάγκη όχι μόνο να σταθεροποιηθεί η Ελλάδα, αλλά να αποφευχθούν προβλήματα ρευστότητας σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και αλλού και να αποφευχθεί η παγκόσμια μετάδοση.

Η Ελλάδα δεν πρέπει να συνεχίσει να ακολουθεί το άθλιο παράδειγμα της Αργεντινής. Κι όμως, εάν οι έλληνες και ευρωπαίοι αξιωματούχοι δεν αναλογιστούν αυτό το παράδειγμα και προσαρμοστούν αναλόγως, η Ελλάδα θα οδηγηθεί στο ίδιο επικίνδυνο αδιέξοδο μονοπάτι.

(*) Ο Mohamed Α. El - Erian είναι Διευθύνων Σύμβουλος της PIMCO και συγγραφέας του βιβλίου «When markets collide»

Πηγή: Project Syndicate, Το Βήμα

Καταγγελίες σοκ από τους επιζώντες της φυλακής της Ονδούρας

2012-02-18T00:25:00.002+02:00

tvxs.gr, Yannis Tsal

Άνθρωποι που επέζησαν της πυρκαγιάς που σημειώθηκε σε φυλακή της Ονδούρας και στοίχισε τη ζωή σε περισσότερους από 350 έγκλειστους, κατηγορούν τους δεσμοφύλακες ότι άφησαν κρατουμένους να πεθάνουν μέσα στα κελιά τους και πυροβόλησαν άλλους που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τις φλόγες.

«Επικρατούσε πλήρες χάος. Άνθρωποι έτρεχαν να σώσουν τη ζωή τους και ακούγονταν πυροβολισμοί. Άνθρωποι καίγονταν ζωντανοί» υποστήριξε ο εφημέριος της φυλακής Ρεϊνάλντο Μονκάντα, ο οποίος έφτασε επιτόπου λίγο αφού είχε ξεσπάσει η πυρκαγιά.

Οι περισσότεροι από τους κρατούμενους της φυλακής της Κομαγιάγκουα, όπου ξέσπασε η πυρκαγιά τη νύχτα της Τρίτης, ήταν προφυλακισμένοι και δεν είχαν καταδικαστεί για κάποιο αδίκημα.

Ο Ροσέντο Σάντσες, ο οποίος εκτίει ποινή κάθειρξης 10 ετών για φόνο, ξύπνησε όταν ξέσπασε η πυρκαγιά. Διέφυγε από το κελί του και υποστηρίζει πως είδε δεσμοφύλακες να πυροβολούν εναντίον έγκλειστων που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τις φλόγες. «Ήταν κόλαση, να βλέπεις τους φίλους σου, ανθρώπους που γνώριζες καλά, να καίγονται ζωντανοί» επισήμανε ο Σάντσες.

Ο ίδιος πρόσθεσε πως η Πυροσβεστική δεν έφτασε στη φυλακή παρά μισή ώρα αφού ξέσπασε η πυρκαγιά, ενώ άλλοι επιζώντες είπαν πως οι φρουροί αγνοούσαν τις εκκλήσεις για βοήθεια.

Το βράδυ της Πέμπτης δόθηκε στη δημοσιότητα ένα βίντεο στο οποίο ακούγονται πυροβολισμοί από το εσωτερικό της φυλακής.

Οι δεσμοφύλακες από την πλευρά τους, αρνούνται τις καταγγελίες ότι εμπόδισαν έγκλειστους να διαφύγουν.

Ο διευθυντής της υπηρεσίας πληροφοριών της αστυνομίας Έλντερ Μαντρίντ δήλωσε ότι η πυρκαγιά ξέσπασε στην έκτη πτέρυγα, στη διάρκεια καβγά μεταξύ δύο έγκλειστων για ένα στρώμα, όταν ένας από τους δύο έβαλε στο στρώμα φωτιά. Από τους 100 κρατούμενους της πτέρυγας αυτής, μόνο τέσσερις επέζησαν, πρόσθεσε.

Ωστόσο μερικοί συγγενείς κρατουμένων λένε πως η κυβέρνηση επέδειξε καταφανώς αμέλεια ή πως μπορεί ακόμη και να είχε προσχεδιάσει την πυρκαγιά.

Σύμφωνα με ανώνυμη καταγγελία στον ραδιοσταθμό HCH, την πυρκαγιά την προκάλεσαν δεσμοφύλακες έπειτα από αποτυχημένη απόπειρα απόδρασης κρατουμένων.

Εν τω μεταξύ, συγκρούσεις ξέσπασαν μετά την πυρκαγιά μεταξύ των συγγενών των έγκλειστων και της αστυνομίας. Οι συγγενείς επιτέθηκαν στην αστυνομία με πέτρες, ενώ η αστυνομία απάντησε με προειδοποιητικά πυρά στον αέρα.

Ο Τσάβες καλωσορίζει τον Σον Πεν στο παλάτι Miraflores

2012-02-17T18:00:00.001+02:00

Φωτογραφίες: Prensa Presidencial de Venezuela y Noticias 24

Μυρσίνη Τσακίρη

Ο Πρόεδρος Hugo Chávez Frías την Πέμπτη δέχτηκε την επίσκεψη του Αμερικανού ηθοποιού Σον Πεν στο παλάτι Miraflores στο Καράκας.

Ο Πεν επισκέπτεται τη χώρα για να συζητήσει διάφορες πρωτοβουλίες που μπορεί να παρθούν, καθώς μάχεται για την ανάκαμψη της Αϊτής.

Ο ηθοποιός ευχαρίστησε τον Πρόεδρο Τσάβες για την υποστήριξη προγραμμάτων βοήθειας του για τους Αϊτινούς.

Ο Τσάβες είπε πως ο Πεν είναι καλός φίλος της κυβέρνησής του, αμφισβητείται στη χώρα του την Αμερική για τον πολιτικό ακτιβισμό του, και τον αποκάλεσε "μαχητή της ανθρωπότητας, της ειρήνης."

"Έχει αναλάβει τα καθήκοντα του περιοδεύοντος πρεσβευτή του λαού της Αϊτής με τους οποίους έχουμε μεγάλη δέσμευση", είπε.

Από την πλευρά του, ο δύο φορές βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός είπε μια ιστορία από την τελευταία επίσκεψή του στον Φιντέλ Κάστρο στην Αβάνα.

Ο ηθοποιός προηγουμένως επισκέφθηκε την Αργεντινή και τη Βολιβία, όπου συναντήθηκε με την Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρχνερ και τον Έβο Μοράλες, αντίστοιχα.

Πηγή: cubadebate.cu