Ekmek Arası

2018-01-04T14:43:00.000+03:00

Photoshop Magazin dergisinin Ocak 2008 kapağı. Aradan on yıl geçmiş. O güne kadar Deviantart dışında resim yüklemiyordum. Photoshop Magazin sitesine rastlayınca, benim gibi bir çok dijital resim meraklısının burada olduğunu görünce yüklemeye başladım. Çok geçmeden kapak olmam, gelen tepkiler daha çok resim yapmamı sağladı. sonraki iki yılda en verimli zamanlarımı yaşadım diyebilirim. Tekrar o verimli zamanları bulamayacak olsam da, yarım kalan resimleri bitirmekle başlayarak yeni resimler yapmaya çalışacağım.

Resim yapan, özellikle uzun soluklu resimler yapanlar iyi bilir. Böyle bir resim hayatınızdan neleri alıyor? Ressam mehmet Güleryüz güzel anlatmış.
"Hayatınızdan süzdüklerinizi, o resmin arkasındaki yılların direnciyle çıkan çalışmayı alıyor. Bir seviyeye varmak için nelerden vazgeçtiklerinizi alıyor. sanat büyük bir yalnızlık gerektiriyor. Kendinizi birçok şeyden bilinçli olarak uzak tutuyorsunuz. size ulaşan her sanat gerçek, kendini ayırmış, birçok ortamdan uzak tutmuş sanatçının eseridir. Çünkü sanatçı herkes gibi düşünürse, herkes gibi bakarsa farklı olamaz, fark yaratacak sanatını ortaya çıkaramaz. Resme benzeyen resim yaparsınız, yazıya benzer yazı yazarsınız ama çok özgün, özel birşeyler yapabilmek o anacak büyük disiplin, direnç ve saygı ile olabilir." diye en sade ve anlaşılır şekilde anlatmış.

Sanatçı ve toplum arasındaki ilişki Çiçekle su gibidir. Emekleri karşısında ilgi ve sevgi gösterdiğiniz sürece hayatta kalır, renklerini sunar.
Kapağa konu olan Sonsuzluk ve bir gün resmi ise, bir romana konu olabilecek derecede ilginç hikayesi var. Herşey iki bin yılının eylül son günlerinde gördüğüm rüya ile başladı. Bu gerçek olabilir mi? diye kendime sorup durmuştum. sadece bir rüya deyip geçiştirmiştim. Aradan yedi yıl sonra eylül ayının son günlerinde devianta yüklediğimde rüyanın yansımasıyla karşılaştım. kader, alınyazısı artık neyse. sanırım yaşadığımız bir çok şey önceden yazılmış.. yada biz rüyaların birer yansımasıyız.

Mevlana

2017-12-19T18:53:00.003+03:00

"Aslında farkındayım hayatımdaki sahte varlıkların,
istesem bir anda temizlemesini de bilirim...
Ama bunca sahteliğin, benim samimiyetime ihtiyacı var...!'

Mevlana

Aşkta karşılık beklemek olur mu?
Buna düpedüz aşkı ile alışveriş yapmak denir.
İnsani diye bahsedilen muhabbette bile
Ben onu seviyorum ama o da beni sevsin''diyorsan ona aşk demezler.
Sen onun tarafından sevilmeyi seviyorsun
''O bana ne verir'' diye değil ''Ben ona ne verebilirim ''
diye düşündüğün zaman aşk olur.

Mevlana

Rabindranath Tagore

2017-12-19T18:49:00.003+03:00

Alışma bana, ne yapacağım belli olmaz..
Bugün varım yarın birden yok olurum..
Dokunma bana,kapanmamış ...yaralarla doluyum..
Canımı acıtma, bir yarada sen açma..
Sevme beni yoğun duygularımda kaybolursun tutuşursun..
İsteme beni, yasaklarla boğuşursun, engellerle doluyum..
Çözmeye çalışma sakın, seninle karışır iyice kördüğüm olurum..
Anlama beni, ben kendimi bilirim,ben böyle mutluyum..
Aşkı yaşatmamı isteme asla, ben aşka yıllardır inanmıyorum..
Güveniyorsan kendine, inandır aşkın varlığına..
Sonucunda öyle bir aşk yaşatırım ki..!
Vazgeçemezsin tutkun olurum..
Yıkabilirsen duvarlarımı, sakın bırakma beni..
Tüm tutkularım ve gücümün arkasında..
Hala minik bir çocuğum..
Büyütemezsen kaybolurum...

Rabindranath Tagore

Düşünüyorum da,
Sanırım en büyük korkumuz olduğumuz gibi görünmek.
Yumuşacık kalbimizin fark edilmesi,
Naif yönlerimizin keşfedilmesi,
Cesaretsizliğimizin anlaşılması,
Korkularımızın paylaşılması
Sanki zarar göreceğimizin en büyük işareti.
Kabuklarımızın altında
Kendimizi saklamakta ne kadar da ustayız.
Ve ne kadar güçlü korunuyoruz, kalkanlarımızın ardında.
Hissedilmeden, el değmeden, sevgimizi göstermeden.
İstiridyeler, deniz minareleri, midyeler.
Kirpiler ve kaplumbağalar gibi.
Sahi koruyor mu bizi bu çatlamamış sert kabuk?
Kimse incitemiyor mu duygularımızı, inançlarımızı, benliğimizi?
Yoksa zarar mı veriyor bu ürkeklik, bu kabuk bize.?
Hissettiklerimizi gölgeliyor, yansıtmıyor mu gerçek kimliğimizi?
Duygularımızı bastırıyor, el ele tutuşmamızı engelliyor mu?
Eğer bir yıldız gibi ışıl ışılsam ve bir yıldız kadar parlak.
Ne çıkar ateşböceği sansalar beni?
Belki en hoyrat yürek bile ateşböceğinin
O uçucu, masum, sevimli çocuksuluğuna
El kaldırmaya kıyamaz?
Güçlü kapıların arkasına kilitlemesem kendimi,
Korkaklığımı, sevgi isteğimi
En insani yönlerimi kayıtsızca sunabilsem
Bu sert kabuğun ağırlığından kurtulup
Bir kuş gibi uçacağım özgürce.
Anlaşılacağım ve bir ayna gibi yansıyacağım
Karşımdakine.
O da çözülecek belki.
Samimi ve güvenliksiz, silahsız biriyle göz göze gelince.
Oysa bir görebilsek bunu.
Kalmadı böyle insanlar demesek.
Güven duygusuna bu kadar muhtaç olmasak.
Kırılmaktan korkmasak.
İncinsek, yaralansak.
Ne olur bir darbe daha alsak.
Yeniden açsak kendimizi, atabilsek o kabuğu.
Denesek.
Risk alsak.
Yanılsak.
Fark etmez.
Tekrar tekrar bıkmadan denesek.
Ve kucaklaşsak yeniden.
Tıpkı eskisi gibi.
Ne olduğunu anlayamadığımız o onbeş yıldan öncesi gibi.
O zaman fark edeceğiz.
Ne kadar özlediğimizi birbirimizi.
Neler biriktirdiğimizi,
Kaybolan değerlerimizi ne kadar özlediğimizi.
Beraber geldik beraber gidiyoruz oysa.
Vakit az, paylaşmak, sarılmak için.
Yaşadığımız coğrafya zor, şartları ağır.
Yüreği daha fazla küstürmemek lazım.
Sırtımızda ağır küfeler, her gün katlanan.
Ve koşullar bir türlü düzelmeyen.
Sevgiye çok ihtiyacımız var.
Ufukta kara bir kış görünüyor.
Ancak birbirimize sokulursak atlatırız o günleri.
Kırın o sert, o ağır kabuklarınızı.
Kurtulun bu yükten.
Korumuyor o kabuklar, aksine zarar veriyor bize.
Yalnızlığa mahkum ediyor bizleri.
Hem hepimiz bir yıldızız.
Ne çıkar ateşböceği sansalar bizi?

Rabindranath TAGORE

Küçük kasabadır hayalim..

2013-05-05T21:23:00.000+03:00

Sanırım 84-85 yıllarıydı.. TV nin daha açılmadığı saatlerde radyonun başında geçirirdik vaktimizi.Radyoda genç bir sanatçı şarkısını anlatıyordu. Şarkının en vurucu yanı;"görmeyeli buralara olanlar olmuş, olanlar olmuş" mısrasıydı.. Askerliği sürecince ayrı kalmış ve döndüğünde farklı bir şehirle karşılaşan genç şehri en tepeden gören noktasından baktığında bu sözcükleri sıralar olmuş.. Kalsaydı farkında olabilir miydi bu kadar değiştiğinin.. ve o sıralarda babamın emekli olmasına bir kaç yıl kala bahsedilen bu şehre gitmeyi hayal ediyordum.Kartpostallar geliyordu..Hep yeşilliklerle dolu..Temenyeri, Kültürpark tarafları.. "memleketim kadar güzelmiş ama bu genç şarkıcı neden bu kadar sitem ediyordu bu şehir için".. dedim.. Gelen kartpostallar insanın hayallerini süslüyordu..koca kentler..Bursa İstanbul, izmir...

Sonra birgün geldim bu şehre.. Kartpostallarıın arkasına mutluluk dileyen insanların mutsuz, resimdeki ağaçların yerinde kocaman binalar, aralarından geçen sokakları dolduran güzelliklerini örten çarşaflı kadınlar.. "ben neredeyim?" dedim.. Küçük bir Doğu karadeniz kasabasında gördüğüm o güleç, sevgi dolu insanları, komşulukları,yaşantıları,arkadaşlıkları bulamamıştım.. Bütün güzel olan ne varsa şehrin arkasına saklanmış bulunduğunda yok edilmeye mahkum..Her gün değişen yollar binalar ve hatta insanlar.. "yoksa bendemi farkında olmadan değiştim" demeye başladım..

Kocaman istanbul, onun gibi olmaya çalışan Bursa, kartpostallarda göründüğü gibi durmuyorlar.Küçük bir kasabanın büyük yüreği olamayacak kadar küçükler benim gözümde artık.

( Deviantart sitesinde Kimlik Kullanıcısına yazdığım yorumdan -2008 )

İşte o genç sanatçı İlhan İrem'in bahsettiği şarkı.. Olanlar olmuş

8 ağustos 2012

2013-05-05T18:39:00.000+03:00

Sabaha kadar bilgisayar başında yazı yazmak ne sıkıcıydı.. hele ödev oluyorsa sabahlara kadar gözüm kapanmadan..Okula gitme zamanı yaklaştıkça gerginliğimde artmıştı.Annem kahvaltıyı hazırlamış, beni bekliyordu ama ben yazıyı tamamlayıp diskete atmaya çalışıyordum. Ancak annem ısrarcı olunca bende olmaz diyordum hemen çıkmam gerek diye.Biraz tartışma yaşandı.Bende ses çıkarmadan evden çıktım. Sokak başına gelip arkama baktığımda balkondan bana bakıyordu her zaman ki gibi.Bu sefer el sallaması yoktu. Akşam telafi ederim diye düşündüm ve düşünceler içerisinde okula gittim.

Okula geldiğimde ödevlerle uğraştık, teslim etmek için.Ardından evde içemediğim çayın acısını arkadaşlarıma ısmarlatarak giderdim. Yanıma o geldi. Aramızda dünden kalan sorun vardı.Büyütülecek birşey değildi.İkimizde gereksiz olduğunu anlamış olmalıydık ki üzerine konuşmadık zaten geçiştirmiştik hiç olmamış gibi. Annemi sordu..sabahki olayı anlattım.

"Üzülmüştür... hatalı sen olsan da, hata kendisindeymiş gibi kendisi özürdiler bir anne"..dedi.. şaşırmıştım..

"Nereden biliyorsun" dedim..

"Ben öyle yapardım onun yerine olsam"..

Sonra benden ajandamı istedi.Resim yapacağını sandım..Arada bir gülümseyerek olup bitenleri anlatırken bir yandanda defteri karalıyordu. Öylece geçti.Okuldaki vakti geride bırakip Bursanın işlek caddesinde mekanımıza gittik.Saatler sonra evlerimize dağıldık.

Eve geldimde evde kimse yoktu. Odama geldiğimde bilgisayarımın üstünde not buldum.

"Canım oğlum.. sabah olup bitenler için özür dilerim. Seni çok seviyorum.Yemeği yaptım. Biz misafiliğe gittik dayınlara.." Sonra imzası..

Hayatımda hiç bu kadar etkilenmemiştim ve mutlu olmamıştım.Söyledikleri aynen çıkmıştı.Belki de ondan öğreneceğim çok şey vardı anladım. Ajandama baktım telefon etmek için o sırada notu buldum ;

"Dün olup bitenlerden dolayı üzgünüm.özürdilerim.Seni seviyorum arkadaşım" .. altında imzası yanında bugünkü tarih ve saat yazılıydı.

( Bursa,1999 )

Beraber okul çıkışı, otobüsün arka koltuklarında söylediğimiz şarkılardan biriydi..

"nerden aklıma esti kimbilir
gezdim dün gece şehri şöyle bir
herkes evinde kendi halinde
heryerde huzur her yerde neşe"

22 mart 2013

2013-05-05T18:12:00.004+03:00

.. ah anlasan vaktinde söylenmeyen sözlerin nelere mal olacağını!

yağmurlu günlerim var..
hani ufak kağıt parçasına dileklerimi yazıp yağmura bıraktığım zamanlardan..
kalkıp gelecekmişsin gibi beklediğim
kahve kokusunun eşlik ettiği konuşmalardan,
öyle bir günden kalan bir resimdi işte..

sen.. 2011

akşam buluşacağım genç ve güzel kadına

"yağmurlu bir gündü tıpkı bugün gibi "deyip neden yağmurlu havalara denk geldiğimizi soruyorum,

sabah beni arayan, hayatımda yeri olan kadına

"bensizdin yıllarca sen neyi aradın? deyip kavga etmek isitiyorum..

ve akşam üstü.. okuldayken her yağmurda bu şarkıyı beraber söylediğim

ve hala çok güzel dostum olan güzel kadın beni aradığında

"unutmadım seni" diyebiliyor..

hayatım bir şarkıda özetle anlatılabilir.. :)

30 ocak 2013

2013-01-30T17:08:00.000+02:00

"Kendine iyi bak" dedi adam... "birgün kendi geçmişinden kaçabilirsen, gel beni bul" dedi ve gitti..

2046 filminden..

Bazen sessiz kalmaya ihtiyacınız vardır. Sadece bir insana değil..tüm hayata karşı. Yolunda gitmeyen, sevdiğinizden en ufak şüphe duymadığınız doğru bildiklerinin sonuçta sizi hep mutsuz etmesi. kendini bir kenara çek dinlendir be adam.. belki gelen olur bakarsın, belki özleyen.. sevilmek anlaşılma mı istiyorsun? kelimeleri değiştir, şehri değiştir..değiştirmeye korkuyorsan da sessiz kal..

artık kısa cümleler kuruyorum

sizi bilmem ama ben karar verdim su gibi duru olup hep akmaya
başka sular tanıyıp çoğalmaya dalgalanmaya taşmaya
son günlerde çok düşünür oldum
zor zamanları çabuk atlatır oldum
yalnız mıyım insanlar içinde arkadaşlarım aşklarım içimde
yara aldım bundan iki yıl önce
hiç susmadım şarkı söyledim günlerce
artık kısa cümleler kuruyorum
sevdiklerim sevmediklerim yanımda
kabullendim herşeyi olduğu gibi yola çıktım yarınlara
son günlerde çok düşünür oldum
zor zamanları çabuk atlatır oldum
bakıyorum aynaya her gece içim rahat biraz yorgunum sadece
hayatıma giren herkese yaşanmamış herşeye
teşekkürler büyüyorum sizinle...

2012-12-07T00:30:00.002+02:00

duydum ki unutmuşsun..

Soğuk bir İstanbul akşamı.. kar beklerken..

ve çekimi yaparken o sırada alaturka şarkılar çalınıyordu..

"hiç birşeyde gözüm yok ..sen yanımda ol yeter.." diye..

yıllar öncesine götürdü.. karşı mahallede onun evinin ışıkları görünüyordu.

hangi ışığın hangi eve kimin evi olduğunu bildiğim

küçük kasabanın anıları....

sonra "Duydum ki unutmuşsun gözlerimin rengini.."diye çalınıverir..

bu da yakın geçmişimle ilgili karmaşık ,

unutulmaya yüz tutmuş anıları canlanıverir..

10 Aralık 2010

28 kasım 2012

2012-11-28T20:17:00.000+02:00

Arkası Yarın"lar..80 li yılların TRT radyolarının vazgeçilmez anılarından biridir.Hatırlayanlar bilir , ne ünlüler geçmiştir o radyo oyunlarından. Bu oyunlardan en çok Agatha Christie'nin "On Küçük Zenci" oyunu aklımda yer etmişti. Başlamasına az bir süre kala, kahvaltı sofrasına oturmak için telaş yaşanırdı. Beş kardeş kendi bardağını arıyordu bardağın altındaki numarasına bakarak. 10 benimdi . Sanırım 10 rakamanı severdim, ama arkası yarında konu olan 0n küçük zenciyle alakası varmıydı diye merak etmişimdir. Biraz okuldan biraz mahalleden konuşulur sonra derin bir sessizliğe bürünürdü soframız.

Ve ..09.40…

Arkası Yarın… On küçük zenci..7.bölüm diyerek anons duyulur dünün özetiyle başlardı. O yirmi dakika boyunca bardağa boşalan çayın sesinden başka şey duyulmazdı. Bazen annem dürter "oğlum ye bir şeyler" diye..bende ağırdan yerken dikkatlice dinlemeye verirdim. O anlarda sokaklar tenha bir sessizlik kaplardı. Televizyonun henüz yayın saatinin başlamadığı o saatte her evde ve iş yerinde radyolar açık olur, başına dikilip dikkatlice bu radyo oyununu dinlerlerdi. Soluk aldığımız hayat duruyor, başka bir hayat yerini alıyordu. Başka insanların sesleriyle kafamızda kendimize dünya yaratırdık o vakitler. Bir radyo oyunu nasıl etkili olabilir?

Arkası Yarın genelde polisiye ağırlıklı olurdu."siz cinayet işlendiği saatte neredeydiniz..ne yapıyordunuz?" sorusu en heyecanlı anıdır. Oyunun en akıllı adamı dedikleri dedektif ya da komiser olayları çözmüş etrafındaki kişileri bir salonda toplayıp sorular sormaktadır. Herkes şüphelidir o an. Kaçamak cevaplar, şüpheli hareketler görülmektedir ve çoğu İngiliz polisiye oyununda bu tip sahneler yer almaktaydı. Bir vapurla turne düzenlenir ya da ıssız bir adada bir malikânede en seçkin on misafir davet edilir. Bir tanesi de mutlaka polis olur ya da olayı çözmekle vakıf eleman. İnsanın aklına ancak Mehmet Ali Birand'ın akıl edebileceği soru sorabiliriz. "Acaba Agatha Christie roman yazmak için cinayet işlemiş miydi. Bu kadar ayrıntıyı nasıl düşünüyordu. En önemlisi kendisi bir katil miydi. Neden niçin?"

On küçük zenci polisiye romanlarından biriydi. Emekli yargıç adasında yalnız kalmış canı sıkılmış, vakit geçireyim diye kurban olabilecek on seçkin misafir çağırmış. Misafirler birbirlerini görmemişlerdir hiç ve Olayın dayandığı konu bir şiire dayanmaktadır ve işin ilginç yanı da hepside cinayete karışmıştır. Yargıç daha önce delil yetersizliğinden serbest olan kişileri çağırp adaletin yerine gelmesini istemiş, kendi adaletiyle cezalandırmak istemiştir. Böylece vicdanı da rahatlamış şekilde hayatın geri kalanını huzurlu ve kafaya bir şey takmamış şekilde geçirecektir. Bölümler geçtikçe kurbanlar şiirdeki gibi ölmeye başlamıştır ve hepsinin odasının duvarında bu şiir vardır.

on küçük zenci yemeğe gitti,
birinin lokması boğazına tıkandı.
kaldı dokuz,dokuz küçük zenci geç yattı, sabah biri uyanamadı,
kaldı sekiz,sekiz küçük zenci devon'u gezdi, biri geri dönmedi.
kaldı yedi,yedi küçük zenci odun kırdı biri baltayı kendine vurdu.
kaldı altı,altı küçük zenci bal aradı, birini arı soktu. kaldı beş,beş küçük zenci mahkemeye gitti, biri tutuklandı.
kaldı dört,dört küçük zenci yüzmeye gitti, birini balık yuttu.
kaldı üç,üç küçük zenci ormana gitti, birini ayı kaptı.
kaldı iki,iki küçük zenci güneşte oturdu, birini güneş çarptı.
kaldı bir zenci.bir küçük zenci yapayalnız kaldı. gidip kendini astı.
kimse kalmadı.

Oyunda ilk geceden başlayarak tuhaf ve gizemli olaylar birbirini izlerken arada bir sofrada birbirimize şüpheli bakar gibi olurduk."O bıçakla ne yapacaksın!!!".."Ekmeği doğrayacağım… sonra seni ""Anne ya..bana ne diyor bu"

Saat 10.00" …On küçük zenci oyunumuzun 7.bölümünü dinlediniz yarın aynı saatte 8.bölümüyle buluşmak ümidiyle.."Hayat normale dönerdi. Her şey yerli yerinde, esrarengiz biçimde kaybolan yok, eksik yok yemeğe devam öyleyse! Dışarıda elinde topu kadro kurmak için eleman toplayan komşunun çocukları "hadi gelin maç yapalım".. On kişi oluyorduk topu topu. Maç esnasında arkası yarını aratmayan türden eksilmeler oluyordu.

On çocuk futbol oynamaya gitti..

Birinin annesi çağırdı yemeğe kaldı dokuz,

kaldı dokuz, biri babası oynamasını yasakladı, babası gelip peşinden koştu,

kaldı sekiz, biri tv izlemek için evine gitti

kaldı yedi, biri annesi gönderdi çarşıya,

kaldı altı, biri canı sıkılıp oyundan çıktı,

kaldı beş, biri ders yapmaya evine gitti,

kaldı dört, birinin kardeşi gelip zorla gezmeye götürdü,

kaldı üç, biri kaleye ben geçmem diyip oyunu terk etti 2

kaldı iki "ee napcaz . Ben gidiyorum ya kimse yok" dedi..

kaldı bir, o da evine döndü..

Akşam bir arkası yarın kuşağı daha olurdu. Yakın zamanda kaybettiğimiz Baykal Saran'nın bir zamanlar sesiyle hayat verdiği Büyükbaba. Sonra "Bir roman bir hikaye". Fondaki müzik Greensleeves. 25 yıl sonrasında da aynı müzik. Bazı şeylerin hiç değişmemesi ne kadar güzeldir.

Uyku vakti ..derken uyanmışım. Nasıl , ne şekilde yattığımı bile hatırlamıyorum.Herkes uykuda ve gün ışığının ilk saatlilerine şahit oluyordum. Herkes uyanana kadar bir şeyler karalamaya,çizmeye koyulurken, fabrikanın bacalarından olanca büyüklüğünde dumanın gökyüzüne karışırken çıkan grilik fabrikanın sevimliliğinden eser bırakmıyordu.ve saatler geçti.Sesler arttı telaş içinde.

Ve susma vaktidir az sonra..09.40 arkası yarın..

( 17 Haziran 2008 )

Ne zaman Greenslevees ı dinlesem, radyo başında geçirdiğim günler aklıma gelir.. Evin sıcaklığı, dışarda yağmaya başlayan karın ben de yarattığı heyecan.. bu müzikle sanki tekrar tekrar yaşar gibiyim şimdi..

5 Mayıs 2012

2012-05-05T17:14:00.000+03:00

Bir Söz

"sanat görüneni vermez. onun işlevi görünmeyeni görünür kılmaktır."
paul klee

" Bugüne kadar resim sanatı alanında
Yapılagelmiş olanları inceleyeceğime
Kendini bütün dünyaya kabul ettirmişler
Arasında beni en çok saranlarını ayırarak
Onlara kendi aramalarımı, denemelerimi
Katacağıma
Alışılagelmiş, basmakalp, hazırlop
Klişeleşmiş çiğnene çiğnene tadı tuzu
Kalmamış hiçbir şeyi tekrarlamayacağıma
Elimden çıkan her çizgiye
Her lekeye
Her renge
Her beneğe
Kendi aklımı
Kendi tecrübemi
Kendi tasamı
Kendi ömrümü, yüreğimi basacağıma
Aldığım nefes, içtiğim su, bastığım toprak
Gözüm, kulağım, burnum,
Elim, belim, dilim, derim üstüne
Yemin ederim.

Yemini bozduğum gün
Burdan giderim."

Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun atölyesinin girişine astığı yeminidir.

Bir Resim

İstanbul İstanbul

Erdinç Altun

2006

Sanat Nedir Ne Değildir?

Bu hafta sonu KPSS sınavı var. Çalışmadım yine ve yine “eh bu kadar olur” dedirten puan alacağımdan emin bir şekilde gireceğim. Öğretmenlik güzeldir. Bunu staj yaparken yaşamıştım. Bursa gibi yerde grafik sanatlarını okutacak Güzel Sanatlar Fakültesi olmadığından Grafik sanatları eğitimi veren Eğitim Fakültesi bünyesinde 4 yıl okumuştum. İyide oldu, sürekli “bana göre değil” dediğim öğretmenliğin staj bünyesinde bile insana nasıl bir karakter verdiğini anlamak güzel oldu.

Oysa Grafik Ana Sanat Dalı’nda okumaya başladığımız ilk günlerde bize söylenen ilk söz şu oldu: “Biz burada sanatçı yetiştirmiyoruz, öğretmen yetiştiriyoruz”. Dört yıl boyunca da “sanat nedir ne değildir, sanatçı kimlere denir” gibilerinden kalplaşmış bilgilerin beynimize sokulmaya çalışıldığı yer olmuştur. “Siz Picasso olamazsınız. Onun hayatını ve eserlerini öğrenin”. Karşıma çıkan her öğrenci Picasso tutkunu, bir şekilde hayranı. Picasso kopyası resimlerle dolup taşan atölyeler de çabası. “Siz tarz yaratmayın Picasso, Leonardo varken”… “siz hiç düşünmeyin Nietczhe , Descartes düşünmüşler daha önceden”… "Keşefidilecek birşey kalmadı senin için".. Herhalde bütün herşeyGombrich'in Sanatın Öyküsü kitabından ibaret sanırım.

Bu bana Ölü Ozanlar Derneği’nde bir diyalogu hatırlattı;

Eğitimcilerden biri Keating’e “Onları birer sanatçı olmaya özendirmekle büyük bir riske giriyorsunuz, John. Birer Rembrandt, Shakespeare yada Mozart olmadıklarını ayrımsadıklarında, buna onları inandırdığınız için sizden nefret edecekler."

Keating, "Siz ana noktayı kaçırmıssınız, Sanatçı değil, özgür düsünen kisiler."

"Daha on yedisinde olmak ve özgür düsünmek ha!" der diğer eğitimci…

Açık konuşmak gerekirse, çok bir şey alamadık okuldan. Çünkü öğretilenler o kadar daracık , kalplaşmış ezbere dayalı “Hadi al diplomayı, git” gibisinden eğitim birçok üniversitede ve hala sürmekte. Akademik eğitim böyleyken, ortaokul-lise dönemindeki eğitim nasıl beklenir? Edebiyat derslerinde kaç şair öğretilir. Kaçının üstü hala çizilmiş halde müfretdatta yer almaz.

Hangi okul olursa olsun, sonuçta bir okulun hedefi öğrenciyi tüm yönleriyle keşfetmelidir ve üretmesine düşünmesine olanak sağlamalıdır. Oysaki bahsedilen bir sanat okulunda özellikle öğretmen yetiştiriyorsa o okul, üretmeyi öğretmeli, teşvik etmelidir. Üretmeyen, hiçbir yapıt sunmayan, sanatçı kimliğini bir kenara atmış bir öğretmen sanat eğitiminde öğrenciye ne verebilir ki? Ne kadar sergi açar, bir şeyler sunarsa bu öğrenciye olumlu yansıyacaktır. Bu bir resim, fotograf.. yazı hangi alanda olursa olsun.

Staj yaptığım dönemde, çok parlak ileri de hedefler belirlemiş çocuklara rastladığımda mutlu olmuştum. Özellikle Dali’nin resimlerini 4 kişiden oluşan orta2 öğrencisine gösterdiğimde bir sayfa dolusu yorum çıktığını görmek beni şaşırtmıştı. Çünkü Sanat okulunda okuyan bile 3-4 satır yazdığı düşünülecek olursa bu kadar yorum bile kendilerini ifade etmeleri ve düşüncelerini yansıtmakta başarılı olduklarını gösteriyordu.

Bu çocuklar küçüksenmemelidir. Umarım bu çocuklar “Eğitim” adı altındaki kısıtlayıcı sisteme rağmen her şey istedikleri gibi olur.

24 Haziran 2007

Bir Sanat

2 Mayıs 2012

2012-05-02T19:15:00.000+03:00

Bir anı..

Karadeniz Ereğlisi'ne doğru yolculuk

Uzaklaşmalıydım diyordum, uzaklaşmalıydım. Sessiz , sakin ve kafamı rahat toparlayacağım bir yere gitmeliydim. En sonunda ablam beni çağırdı. Bu fırsatı kaçırmak istemedim. Terminalde otobüse bindim ve 16 numaralı koltukta oturdum. Cam kenarı 17 numara boştu. Merak ediyordum, yanıma gelecek kişiyi. İster istemez hayal kuruyordum: Çok güzel bir bayanın ,bana yaklaşıp “Pardon , yanınızdaki koltuk 17 numara mı?” diyecek ve ben de “evet” deyip oturması için yol verecektim.” Oturduktan sonra, onun şampuan reklamlarındaki kadınlar gibi saçlarını savurarak bana doğru bakmasını ve bana ilk sorusunu sormasını bekleyecektim: “Nereye gidiyorsunuz?”... Kendime geldiğimde hayatın gerçekleriyle karşılaşıyordum. Koltuk boştu.... Dışarıda yaşlı bir adamın, birine tutunmuş ,ağır ağır yürüyordu. Durumuna acıdım. İçimden “ya bu adamla seyahat edecek adama da acıyorum” dedim.

Sonra yaşlı adamı otobüsüme bindirdiler. Kafamı koltuğa yaslamış, kalkış saatini bekliyordum. Yaşlı adama yardımcı olan adam “17 numara ,17 numara neresi?”diye soruyordu muavine. Bende emin olmak için defalarca koltuk numarasına bakıyordum. Ne yazık ki 17 benim yanımdı! Yanıma geldiler. Yaşlı adam yakından bakıldığında içler acısı görüntüsü vardı. Kısa boylu, biraz kambur, köylü şapkası takmıştı... yolculuğu çıkaracak gücü yoktu görüntüsünden. Yaşlı adam tek başına yolculuk edecek ve üstelik prostat hastası... genç adam bana , Alaplı Köprüsü’ne kadar yaşlı adama iştirak etmemi istedi. Ama ne cevap vereceğimi düşünene kadar, otobüs çoktan yola koyulmuştu bile!

Şoke olmuş vaziyette iken yaşlı adam ilk şikâyetini beyan etti. Onca yol gittikten sonra, saatinin yokluğunu fark etmiş ve “Saatım, saatım... yoh...Evda unuttum...” Kaptana seslenmek istese seslenecek, “Geri dönüp saatimi alacam!” Devamlı tekrarlayınca da ,bende “Yok artık geri dönemezsin, kaldı orda!”dedimse de,“Nââ!....” beni duyamamıştı, şaşırmadım. Kulaklıklarımı taktım. Yaşlı adamın sadece ağzı oynuyordu! ... daha sonra sesi çıkmadı. Gölcük’te mola verdik. WC de işi olup olmadığını defalarca sorup, emin olmak istemiştim! Yok diye işaret etti, kafasını oynatarak. Dışarıda her şey çok güzeldi. Tuvalete gittim. Ama nedense bir türlü ihtiyacımı giderememiştim. Çünkü Bolu’daki dinlenme tesislerinde yaşlı adamın tuvalette işi olacağı belliydi. Gerçi 5 saatlik yolculuk bunu gerektirirdi sonuçta. Orda kendi işimi yaparken adamı kontrol etmeliydim. O yüzden orda yapmak yerine şimdiden benimkini halledeyim demiştim ama olmadı. WC işini Ereğli’de yapacaktım demekti. Arabaya bindim.

Üç saat sonra Bolu’daki dinleme tesislerine geldik. Yaşlı adama “Tuvaletin var mı?” dedim. Yaşlı başıyla yok diye kafasını salladı. Yine sordum, cevap yoktu. İçimden “iyi ya” dedim. Kalkıp giderken “Tuvalete gidecam!.. tuvalete gidecam...” diye söylenmeye başladı. “Eyvah!” dedim. Kolundan tuttum. Çok ağır yürüyordu. WC ler çok yakındaydı Allah’tan. Tuvalete girdi. Bende hemen işimi yapıp, çıktım. Belli olmaz bir mucize olur, yaşlı adam benden erken çıkıp gidebilirdi.... adam içerdeydi. İniltiler ona aitti. Dakikalar ilerledikçe, 15 dakikalık mola neredeyse bitmek üzereydi. Kapıya vuruyordum. Otobüs gidecek diye ikaz ediyordum: “Na var!” diye karşılık veriyordu. En sonunda çıkmıştı ve hemen gidip parayı verdim. Yaşlının kolundan tutarak giderken, otobüsün hareket ettiğini fark ettim. Kaptana işaret ettim ve kapıyı açtı. Yaşlıyı göstererek durumu anlattım. Yaşlı adam tam otobüse binecekken fark ettim: Adamın pantolonu sırılsıklam olmuş, üstüne üstlük de boklarını bulaştırmıştı. Kaptana “bu adam binemez bu şekilde” dedimse de, yaşlı adamı arka kapıdan bindirmeye çalıştım. Kaptan endişelenmişti. “Koltuklara bulaştıracak, arkadan binsin”. Yaşlının kolundan çekmeye çalışıyordum. İlla önden binmeye çalışıyordu: “Çekma! Binecam!” dediyse de yaptı. Herkes şaşkınlıkla bakıyordu bize. Tam oturacağı sırada , onu arkaya doğru götürdüm. Muavine de gazetenin üstüne oturması gerektiğini anlattım. Yolcular bana “Bu adam bu vaziyette yolculuğa çıkarılır mı?” diye sordular. Bende “bu adamı tanımıyorum. Alaplı Köprüsüne kadar bakmamı isteyip, gittiler, ben ne yapayım?” dedim. Onlara teslim ettim. Yerime vardığımda, 17 numaralı koltuğun fena halde sulanmış olduğunu gördüm. Ayrıca da kokuyordu. Muavine de söyledim. Diğer cam kenarına , boş bulunan koltuğa geçtim.

Bir saat boyunca da Karadeniz’in görüntüsü eşliğinde, başımı cama yaslayıp derin düşünceler içinde , karşıma daha neler gelebileceğini kara kara düşünerek Ereğli’ye vardım.

2002

12 Mart 2012

2012-03-12T00:14:00.001+02:00

Bir Söz
Kedinin duygusal dürüstlüğü tamdır.
İnsanlar çeşitli nedenlerden duygularını saklayabilirler
ama bir kedi asla.

Ernest Hemingway

Bir Şiir

Gülümse

Hadi Gülümse Bulutlar Gitsin

Yoksa Ben Nasıl Yeniler İçim

Hadi Gülümse

Sazlarım Vardı,Irmaklarım Vardı,

Çakıl Taşlarım Vardı Benim

Ama Sen Başkasın Anlıyor Musun, Başkasın.

Tut Ki Karnım Acıktı,

Anneme Küstüm Tüm Şehir Bana Küskün.

Bir Kedim Bile Yok Anlıyor Musun ?

Hadi Gülümse.

Belki Şehre Bir Film Gelir.

Bir Güzel Orman Olur, Yazılarda

İklim Değişir, Akdeniz Olur

Gülümse.

Kemal Burkay

Bir resim

Küçük mutluluklar diliyorum.
Sıcacık bir çay,
Sıcak insanlar,
Sana hayran bir çift göz ve bir adet aşk,
Trafikte yeşil ışık.
Küçük, renkli pabuçlar,
Yağmurlu havada hafif bir rüzgar eşliğinde çıplak ayaklarla dolaşmak....
Ve toprak kokusu...

Küçük şeyler diliyorum BÜYÜK MUTLULUKLAR İÇİN .

Bir Şarkı

25 Şubat 2012

2012-02-25T16:34:00.008+02:00

Biz söz

Sabır; umut etme sanatıdır..ve umut etmek güzeldir.

Bir şiir

Umut

Yol kıyısında oturuyorum

Sürücü tekerleği değiştiriyor

Geldiğim yerle başım hoş değil

Hoş değil başım gittiğim yerle de

Peki, tekerleğin değiştirilmesini

Niçin izliyorum sabırsızlıkla

B. Brecht

Bir resim

Şubat güzel başlamıştı. Daha sonra bitmek bilmeyen şansızlıklar birbirini takip etti.

İlk önce kapının kilidi.. hadi değiştirdik.. sonra arkadaşıma anlattığım gibi herşey..aşağıdaki gibi..

"cuma akşamı sular kesikti. gece iskiyi aradım..kesinti yok dedi.. sonra öğlen aradım ..geldi iski yetkilisi. apartmanın vanası kapalıymış..eve geldim. çayımı falan içtikten çıkacaktım.. tam ben evden çıkıyordum...içerden su sesi geliyordu.. banyoda suyu açık mı bıraktım dedim yok.. sesin odadan geldiğini anlyınca odaya baktım.. bir anlam veremedim.. sonra ne gördüm inanamazsın..odayla yatak odası arasında ki penrecenin kenarından oluk gibi su akıyor. musluk gibi. ..diğer odaya baktım yoktu. duvar çatlak her halde. ama nasıl akış.. elim kolum bağlandı odayı kaplamış koridora ve yatak odasına ilerliyordu.hemen apartmanın ve üst dairenin vanasını kapattım. üstü kata çıkarken merdivenlerden de akıyor ve ön kapadan su giriyordu. vanaları kapadıktan 15-20 dakika sonra ancak durdu suyun akması. üst daire anne kız oturmakta evde yoklar. telefonları da kimse de yok. banyodan çıkarmak istedim ama su yatak odasına doğru ilerlediğinden balkondan çıkardım.tek başına çok zor oldu..yatak odasında ki eşyalarıda kenara çekip yaptım. üst dairedekiler gelince onların evide su basmış..sanırım döşemeler içindeki borulardan kaynaklı.

yani evden çıkmış dışarda pink atarken çok daha kötüsü olabilir salondaki eşyalara olurdu olan.

işleri yoluna koyup sorunsuz eve taşınmak olacak iik işim ..yazın güzel havalı oluyor da kışın dayanılmaz oluyor."

Herşey böyle.. suyu tahliye ettikten sonra günler geçtikçe iki odanın parkeleri kabarmaya, kalkmaya başladı ve banyonun sıvaları döküldü.. Kurumasını bekliyoruz artık, ev tanımaz halde..

ve şansızlıklar bununla kalmadı.. günde 16 saat çalışırken, iki günde bir ancak çıkıyorum o da markete.. geçen yıl bu zamanlar iş çıkışı istiklalde gezip,içerdik. İş yeri düzeni çok farklı.. sabah,öğlen.. eve gelip akşam yemeği.. ama ev çok farklı. Sürekli evde yaşamak boğuyor ve ihmal ediyorsunuz herşeyi.. Asıl olan yalnızsınız, kimseyle konuşacak birini bulamayınca telefonla yada netten idare ediyorsunuz.. kötü birşey.. ve bu arada başımı ağrıtan insan ilişkileri ortasında buldum.. ve sonra iş ağırlığı bedenime yansıdı. Klasik grafik tablet kullanırken 15 saat günde ortalama sonucu boynumun ağırmasına neden oluyor. Bir süre dinlenip iyi hissettikten sonra bir resim yaptım.. arkadaşımın resmiydi ve verdiği cevap " teşekkür ederim..güzel olmuş" tan başka şey değildi. bu verilen tepki dinlenmiş bedenimi alt üst etmişti ve tüm ağrıları bir anda hissetmeye başlamıştım. İçimde bu insana olan sıcaklık gitmiş, yerine olanca iliklerimde hissettiğim şubat soğuğu kaplamıştı...

ve şimdi yeniden dinlenmedeyim.. hayatımdaki en yalnız ve en kötü bir ayımı geride bırakıyorum.

Bir şarkı

Bu bir ay içerisinde bana gülümseyen, güç veren ve o sıcaklığını benden esirgemeyen dostuma,

"evet arkadaş.. kim olduğumu ne olduğumu.. nerden gelip nereye gittiğimi sen öğrettin bana.. elimden tutup karanlıktan aydınlığa sen çıkardın.. bana yürümeyi öğrettin.. elele ve daima ileriye.. birgün.. birgün birbirimizden ayrı düşsek bile biliyorum hiçbir zaman ayrı değil yollarımız.. ve aynı yolda yürüdükçe gün gelir yine ellerimiz dostça birleşir.. ayrılsak bile kopamayız.... "

seni seviyorum arkadaşım

30 Ocak 2012

2012-01-30T15:28:00.002+02:00

Bir söz

"Dünyaya bir daha gelirsen nasıl bir hayat isterdin
sorusuna; kim ne derdi bilmiyorum ama,
ben aynı ananın evladı olmak isterdim."

Ataol Behramoğlu

Şiir
Mutlu Aşk Yoktur

insan her şeyi elinde tutamaz hiç bir zaman
ne gücünü ne güçsüzlüğünü ne de yüreğini
ve açtım derken kollarını bir haç olur gölgesi
ve sarıldım derken mutluluğuna parçalar o şeyi
hayatı garip ve acı dolu bir ayrılıktır her an
mutlu aşk yoktur
...
güzel aşkım tatlı aşkım kanayan yaram benim
içimde taşırım seni yaralı bir kuş gibi
ve onlar bilmeden izler geçiyorken bizleri
ardımdan tekrarlayıp ördüğüm sözcükleri
ve hemen can verdiler iri gözlerin için
mutlu aşk yoktur
...
bir tek aşk yoktur acıya garketmesin
bir tek aşk yoktur kalpte açmasın yara
bir tek aşk yoktur iz bırakmasın insanda
ve senden daha fazla değil vatan aşkı da
bir tek aşk yok yaşayan gözyaşı dökmeksizin
mutlu aşk yoktur ama
böyledir ikimizin aşkı da

Louis Aragon

Resim

Benim şehrime kar da yağarmış.. Sabah erken vakitler

Saat 7 suları..

Ardından heyecanla İstiklale gittim tramvay çekmeye..

ve bu kareler çıktı. http://karelerim.blogspot.com/2012/01/30-ocak.html

ve bu da çay molası..

Bir şarkı

"Bu zamanlarda kar yağardı, çocukluğumuzun geçtiği o kasabada.. okuldan eve geldiğimizde annemin sesini duyardık. Mutfakta bize yemek yaparken sesli söylerdi şarkılarını.. bizi görünce yüzünde gülümsemesi başka olurdu.. en çok sevdiği şarkıdır bu ve halen de söyler yemek yaparken bu şarkıyı... o benim değişmeyen tek varlığım.."

18 Aralık 2011

2011-12-18T21:27:00.002+02:00

Bir söz

Hiç sevmediği halde neden hep değerli olur bırakıp giden ve neden hiç düşünmeden teslim olur kalbin; o seni hiç sevmemişken.

Pablo Neruda

Bir şiir

Bir gece habersiz bize gel
merdivenler gıcırdamasın
öyle yorgunum ki sorma
sen halimden anlarsın...

Sabahlara kadar oturup konuşalım
kimse duymasın
mavi bir gökyüzümüz olsun,kanatlarımız
dokunarak uçalım

İnsanlardan buz gibi soğudum
iste yalnız sen vardın
öyle halsizim ki hiç sorma
anlarsın..

_{Cahit Külebi}

_{Bir resim}

Bu sabah uyandığımda dışarı çıkmam için hazırlanmam gerektiğini düşünerek hemen giyindim. Radyoyu açtım.. ama o da ne? Elektrikler kesik. Bir saate kadar gelir diye düşündüm. O bir saatte kahvaltı yaptım... cep telefonundan dinledim müzikleri. Bir saat öylece geçmişti. Elektrik arızasını aradım "durum ne?" diye. Aldığım cevap "saat dörde kadar elektrik kesintisi uygulaması varmış bölgede. Sitede haber verildi"... Bende "Peki arkadaşım.. sizin sitenize ben hergün giremem. Bunu neden haber sitelerinde insanları bilgilendir miyorsunuz? Hadi bunu yapamıyorsunuz..elektrik faturası ödenmediğinde bana SMS atarsınız. Bunu yapın bari.Hadi bunu yapamıyorsanız mail adresime duyuru atın.. Bir gün boyunca kesik olacak elektrik ve siz de sadece kendi sitenizden haber vereceksiniz. İnanılır gibi değil..".."Efendim yetkililer bu söyledikleriniz dikkate alacaklardır"...

Saatler geçti. Ne sakalımı kesebildim ne de banyo olabildim. Ev temizliği de kaldı öylece. Elime Oğuz Atay'ın "Tutunamayanlar" romanını aldım. gerçekten de kendimden bir parça bulduğumu düşündüm zaman zaman.. insanın ruh dünyası derinliklerinden bir yolculuk yaptığınızı hissedersiniz.. 50.sayfaya geldiğimde hava karardı.

Ve yukarıda görmüş olduğunuz can sıkıntısının kompozisyona dökülmüş hali. Çay ve mum kombinasyonu. Allah sizi bildiği gibi yapsın, ne diyeyim dört dediniz beşi çoktan geçtiniz..

Sonra ışıklar yandı.. ne dediğimi hatırlamıyorum. pazar günlerinden nefret ediyorum, hep kötü geçer.

Bir şarkı

Bu dünyadan bir Cesaria Evora geçti.. nur içinde yatsın..güzel de şarkıları vardı..

14 Aralık 2011

2011-12-16T16:55:00.011+02:00

Bir söz
Gün gelir yürekte hüzün de söner artık; ne mutluluğun, ne acıların oldugu bir yerde düşler de, anımsayışlar da silinir gitgide, kalır sadece her şeyi bağışlatan bir uzaklık..
İvan Bunin

Bir şiir

En uzak mesafe ne afrika'dır,
ne çin,
ne hindistan,
ne seyyareler,
ne de yıldızlar geceleri ışıldayan...
en uzak mesafe iki kafa arasındaki mesafedir,
birbirini anlamayan.
Can Yücel

Bir resim

Her şey olduğu gibi kalsın istiyorum.
Ben hep bir sıfır mağlup olayım; sen hep uzak bir hayalden ibaret.
Sen olduğun gibi kal. Ulaşılmaz. Dokunulmaz. Koklanılmaz.
Ben olduğum gibi. Dünya olduğu gibi."
(Elif Şafak / Uzaktan Sevmek adlı yazısından)

Uzaktan sevmek; evet güzeldir..
karşılıksız, dilediğin kadar özgürce sevmek, yüceltmek..
sesini duymadan, ona dokunmadan..
yanındayken hissedemediklerini uzaktayken bulmak.
sanki onu bir başkasıymış sevmek..
başka insan yaratmak gibi..
bir hayaleti içine hapsedip onla yaşamak, onu yaşamak..
uzaktan sevmek güzel de yorar insanı..
seni sen olmaktan çıkarır.
Günü gelir nefret etmeye çalışırsın bir sürü neden bulursun,
türlü işkencelerden sonra kendine gelirsin.
tüm güzel, unuttuğun şeyleri yeniden hatırlamaya başlarsın.
o eski haline alışmaya, yeniden sevmeye başlarsın..
tıpkı fırtınalı yağmurdan sonra güneşin açması gibi..
paltonu çıkarıp bir ağacın dibine oturup
güneşi karşına alıp tadını çıkarırsın sıcaklığın,
yorgunluğunu atarsın, toprağın kokusunu bir başka duyarsın,
bir başka duyarsın kuşların sesini..
hoş geldin dersin kendine..

Bir şarkı

6 Aralık 2011

2011-12-06T21:07:00.001+02:00

Bir söz
kaybetmekten korkarsın, korktukça kaybedersin..biraz daha korkar ve biraz daha kaybedersin...

Bir şiir

“Seni sevdim,

seni birdenbire değil

usul usul sevdim

uyandım bir sabah gibi, öyle değil

nasıl yürür özsu dal uçlarına

ve gün ışığı sislerden düşsel ovalara

Seni sevdim,

Artık tek mümkünüm sensin”

..........

Gülten AKIN

Bir resim

Sonbaharın rüyası - Kasım 2008

bana gelen ayak seslerini duymaya çalışıyorum..
benden gidenlerin ayak izleri ise hala duruyor içimde..

Bir Şarkı

29 Kasım 2011

2011-11-29T23:46:00.000+02:00

Bir kitap

Küçük Prens

İlkokul 4.sınıftayken o zamanlar ders kitabının arka sayfalarında okumuştum ilk defa. Öğretmenimiz buradan bir yazı çıkarmamızı istemişti. Bana çok yakın gelmişti hikaye, kendimi kahramanın yerine koymuştum. O zamanlar filmini izlemiştim bu yüzden yazmak zor olmamıştı.. yazdığım yazı öğretmenimin de hoşuna gitmişti. Yıllar sonra tekrar okudum lisede.. sonra üniversite de. Hikaye bana çok farklı ve derin gelmişti okudukça. Aslında anlatılan Küçük bir çocuğun gezegenler arası yolcuğundan ziyade insanın içsel yolculuğuydu. Bu yolcuğu sırasında hayatın sorgulamalarını yapan bir çocuk. Her okuyuşta farklı bir yanını keşfetmekti kitabın en güzel yanı

Hikayenin en can alıcı kısmı Küçük Prens'in tilkiyle olan konuşmaları..yazarın gerçek hayatında yaşadığı durumu anlatır.

"Gülünü senin için önemli kılan, onun için harcamış olduğun zamandır...insan sadece evcilleştirdiği kişiyi anlayabilir" cümlesinde yatıyordu. Hikayenin kahramanı Küçük Prens, yazarın sevdiği eşi Consuelo idi. Fanusu içinde koruduğu gül ise onun Consuleo ile olan fırtınalı evliliğiydi. Küçük Prens in hikayesi bir anlamda Gülünü korumak için yaptığı yolculuktu. Ve bir yılanın zehriyle ölür. Yazar Saint – Exupéry'inin gerçekte ki ölümü de intihar olduğu söylenir..

Tilki uzun bir süre küçük prense baktı. Sonra da, "Lütfen... Evcilleştir beni!" dedi.

"Çok isterim," dedi küçük prens, "ama burada çok kalamayacağım. Bulmam gereken yeni dostlar ve anlamam gereken çok şey var."

"İnsan ancak evcilleştirirse anlar," dedi tilki. "İnsanların artık anlamaya zamanları yok. Dükkânlardan her istediklerini satın alıyorlar. Ama dostluk satılan bir dükkân olmadığı için dostları yok artık. Eğer dost istiyorsan beni evcilleştir."

"Seni evcilleştirmek için ne yapmalıyım?" diye sordu küçük prens.

"Çok sabırlı olmalısın," dedi tilki. "Önce karşıma, şöyle uzağa çimenlerin üstüne oturacaksın. Gözümün ucuyla sana bakacağım, ama bir şey söylemeyeceksin. Sözler yanlış anlamaların kaynağıdır. Her gün biraz daha yakınıma oturacaksın..."

"Aynı saatte gelmen daha iyi olur," dedi tilki. "Örneğin sen öğleden sonra dörtte geleceksen, ben saat üçte mutlu olmaya başlarım. Mutluluğum her dakika artar. Saat dörtte artık sevinçten ve meraktan deli gibi olurum. Ne kadar mutlu olduğumu görmüş olursun. Ama herhangi bir zamanda gelirsen yüreğim saat kaçta senin için çarpacağını bilemez. İnsanın belli alışkanlıkları olmalı..."

"Alışkanlıklar mı?"

"Evet. "

"Gülünü senin için önemli kılan, onun için harcamış olduğun zamandır."

"Onun için harcamış olduğum zaman..." diye yineledi küçük prens. Unutmamalıydı bunu.

"İnsanlar unuttular bunu," dedi tilki. "Ama sen unutmamalısın. Evcilleştirdiğimiz şeyden sorumlu oluruz. Sen gülünden sorumlusun..." "Ben gülümden sorumluyum," diye yineledi küçük prens. Bunu da unutmamalıydı…

...

"Gece yıldızlara bakarsın. Benim ülkem o kadar küçük ki nerede olduğunu göremezsin bakınca. Ama böylesi daha iyi. Yıldızım, herhangi bir yıldız olacak senin için. Böylece bütün yıldızları gözlemeyi seveceksin. Hepsi dostun olacak...herkesin bir dostu var ama kimsenin ki birbirine benzemiyor. Yolcular için pusula, kimileri için ufak tefek bir ışık, bilginler için çözülmesi gereken sorundur yıldızlar. Sözüne ettiğim iş adamına göre ise altından başka bir şey değildir. Gel gelelim bütün yıldızlar suskundur. Yalnız sen , herkesten ayrı bir göreceksin onları... Onlardan birinde ben oturuyorum., ben gülüyorum diye geceleri gökyüzüne baktığında sana bütün yıldızlar gülüyormuş gibi gelecek. Gülmeyi bilen yıldızların olacak senin... Bir gün üzüntün geçince(çünkü zamanla geçmeyecek üzüntü yoktur) beni tanımış olduğuna sevineceksin. Hep dostum olarak kalacaksın. Gülmek isteyeceksin benimle birlikte. Koşup pencereyi açacaksın. Gökyüzüne gülerek baktığını gören dostların şaşacaklar. Onlara diyeceksin ki, "Evet, ne olmuş, yıldızlara bakarken gülerim ben!" Seni deli sanacaklar başına çorap öreceğim bir güzel!

...Ölmüş görüneceğim ama bu doğru olmayacak...Bırakılmış eski bir deniz kabuğu gibi olacak kalıbım. Eski deniz kabuklarına acınmaz ki."

KÜÇÜK PRENS, Antoine de Saint-Exupéry

Bir şarkı

28 Kasım 2011

2011-11-28T21:30:00.002+02:00

Bir söz

“Herkes kendi geçmişini, kalbiyle bildiği bir kitabın sayfaları gibi kapalı tutar ve dostları sadece onun başlığını okuyabilir.”
Virginia Woolf

Bir şiir

Neden tekrar yardım ediyorum yazıya?

Bu kadar açık soru sormamalı sevgilim,

Çünkü sana söyleyecek hiçbir şeyim yok

gerçekten;

Gene de o değerli ellerinde olacak bu bilet.

Madem ki sana gidemiyorum

O yüreğimi sana taşıyacaktır paylaşmasız,

Mutluluklarıyla, umutlarıyla, coşkunluklarıyla,

acılarıyla

Yüreğimi,

Ki bunların ne başı vardır, ne de sonları.

GOETHE

Bir resim

Haydarpaşa Tren Garı.. Sabah telaşlı koşuşturmacaların akşamları yorgun dönen insanları konuk eder. Ayrılıkların, kavuşmaların yaşandığı ne çok hikayesi vardır bu mekanın.. ve evimin manzarasını süsler trenlerin kalkış sirenleriyle..

ve bir yıl önce .. O gün Deviantart'tan tanıdığım en sonunda sanallıktan kurtarıp buluşmaya karar verdiğim arkadaşımla Haydarpaşa'da çekim yapacaktık. Tam karşısında çay içip sohbet ettik. Hava kapalıydı içeride ışık olmaz diyerek, Eminönü'ye geçmek için vapura bindik. Çekimler yaparken Topkapı sarayının üstünde dumanlar dikkatimi çekti. Bir yerde gemi yada bir yer falanmı yandı diye düşünürken arkadaşım aradı.

"Haydarpaşa Garı yanıyor "dedi.

İnanamamıştık. Biz gittikten yarım saat sonra yangın çıkmış çatıda.saatler sonra Haydarpaşa'nın köprü tarafında dizilmiş onca insanların bakışları arasında küle dönmüş sönmeye başlayan ateş kıvılcımları seyrediyordum. Bir hafta öncesinde aynı noktadan çekmiştim şimdi dumanlar arasındaki halini çekiyordum.

Aradan bir sene geçti..Sabah telaşlı koşuşturmacaların akşamları yorgun dönen insanları konuk eder yine. Sevecen bir hali vardır nedense bende..umarım eski haline gelir

Bir şarkı

27 Kasım 2011

2011-11-27T23:14:00.003+02:00

Bir söz

“Hepimiz bazen birileriyle o kadar yakınlaşırız ki , dostluğumuzu ya da kardeşliğimizi hiçbir şey engellemiyormuş gibi görünür, bizi ayıran küçücük bir köprü vardır, hepsi o kadar. Ama tam sen bu köprüye adım atacakken sana, şu soruyu sorsam: “bu köprüyü geçip bana gelir misin?” işte o anda artık bunu istemeyiverirsin; sorumu tekrarlasam öylece suskun kalırsın. O andan itibaren aramıza dağlar, azgın nehirler girer; bizi ayıran ve birbirimize yabancılaştıran duvarlar bitiverir önümüzde ve bir araya gelmek istesek de artık yapamayız. Ama o küçücük köprüyü düşündüğünde , sözcüklere sığmayacak kadar büyüyüverir gözünde; yutkunur ve şaşar kalırsın.”

Irvin D. YALOM ( Nietzche Ağladığında )

Bir şiir

İşten değil aşk

İşten değil aşk şiiri yazmak

İlk sözü bir bulsam

Mermer desem değil biliyorum

Bi dakka desem değil

Ceketimi verir misin değil

Birden önümde bir yaz günü açılıyor

Bahçede kuruyan çamaşırların

Yere değdiği

Koşup kaldırıyorum uçlarını

Eriğin yaprakları

değiyor yüzüme

Değsin varsın hepsi geçer

Nasılsa kuzey buz denizinde

Beyaz bir gemi

Hatırlatıyordur

ilk seferini oralara

Aşk bir sonbahar kimliğinde

Sürdürüyor egemenliğini

Birden bir bakıyoruz ki

Her şey yerli yerinde

Otobüsler, trenler yerli yerinde

Dükkânlar yerli yerinde

Açılar yerli yerinde

Çamaşırlar yerli yerinde.

Turgut UYAR

Bir resim

Haydapaşa Tren Garı - Kasım 2010

Bir şarkı

Jacques Brell'in ünlü şarkısı "Ne me quitte pa ".. ve bunu da ingilizce olarak ," İf you go away "çevrilmiş haliyle yine bir fransız dan,Patricia Kaas'tan dinlemek keyifli..Çocukluğumda radyoda Sezen Cumhur Önal şiirsel olarak yorumladığını hatırlarım.. " Eğer bir gün gidersen, güneşi kuşları da beraberinde götür, o zaman hayatın hiçbir anlamı kalmayacak.." diye böyle aklımda kalmıştı çocukluk hafızalarımda..

24 Kasım 2011

2011-11-24T23:44:00.001+02:00

Okula ilk başladığım gün en berbat gündü. İnanılmaz bir isteksizlik ve olumsuz duygularla donanmış heyecan içerisinde annemle okula gittik, müdür yardımcısı numara verdi "Çocuğunuzun numarası 141, 1/B şubesi". sonra sınıfa gidip öğretmene teslim etti. öğretmenimle konuşurken açık olan kapıdan sınıfın hali savaş alanı gibi olduğu görülüyordu. Annem beni hocanın ellerine teslim etmesi bayağı zor olmuştu. İçeri girerken sağımdan solumdan kalemler, defterler uçuşuyor, öğretmen bağırıp çağırıyordu susmaları için. Daha ilk günde gürültülü bir ortam bulacağımı tahmin edemezdim. Sabah ablalarım ve ağabeylerimle kahvaltı yapıp çıkmaya, okul için annem ve babamdan harçlık almaya , ( özellikle de çok kalem kaybederdim ) akşam eve gelip ödev yapmaya başlamıştım. Aslında okulda yabancılık çekmiyordum. Mahallemde bütün arkadaşlarımla okul ortamındaydım. Okul içinde dersler ve disiplin sorunları nedeniyle, bir araya gelemezdik. Hafta sonlarında bir araya geldiğimizde bol bol maç oynar, konuşurduk. Onlar da benim gibi okulun sıkıcı, bunaltıcı, ağır ödevler karşısındaki çaresizliğimi çekiyordu. Her gün ilk ders ödev kontrolüyle başlanması, bunun üzerine de bildiğim halde bildiğimi ifade edemeyişimi de ekleyince, durum vahim oluyordu.

Sevdiğim öğretmenime 3. sınıftan sonra kavuşmuştum. Okula rahat rahat gidebiliyordum. Kapı komşumdu üstelik. Onun derslerinde bütün çarpım tablosunu su gibi ezbere okurdum. Çünkü her şey ezbere idi o zamanlar. Evet her şey ezbere...Çarpım tablosu, İstiklâl Marşı , Gençliğe Hitabe, okuma parçaları, resimler, tarihler, hocaların isimleri, kullandığı sopanın ebatları...her şey ezbere idi. Biz bunlara alışmıştık... Yeni hocam ezberci değildi. Herşeyi anlayarak ve uygulayarak öğrenmemizi sağlamıştı. Bu gencecik adam önce kızar, dayak atarmış gibi yapar ama gülümserdi. İşini iyi yapıyordu. Öğrenciler olarak çok sevdiğimizden olacak, yüzünü kara çıkarmazdık. Derslere daha iyi çalışıyorduk ve de çok başarılı biri sınıftı.

İlk zamanlarda öğretmenim beni sessiz bulduğundan olacak, bulunduğum grupta beni başkan seçmişti. "Bu grubun başkanı Erdinç" deyince "Öğretmenim nasıl yani "diye tepki olmuştu. "İtiraz yok Erdinç .. artık sorumluluk alma zamanın geldi" demişti...Oysa, başkan olmak için parmaklarını neredeyse hocanın gözüne sokacak 3-4 kişi varken! Hiç beklemediğim bu görev karşısında hocam bana görev sorumluluklarımı anlatırken, "eyvah ne yapacağım?" diyordum kendi kendime. Aslında doğru yapmıştı. Birilerinin benim sesimi duyması gerekiyordu. "Beni dinleyin"... "sen bunu yapacaksın, sen de şunu" ... "sessiz ol" ...Bir gün geldi hoca bu yaptıklarının karşılığını fazlasıyla almıştı. Derslerime çok çalışıyor, daha çok sorumluluk alıyordum.

Üniversite son sınıfta öğretmenlik stajını yaparken öğretmenliği ve öğretmenleri yakından tanıdım. Farklı bir dünya, farklı kimliğe bürünüyorsunuz. Sorumluluklarınızın bilincinde öğretme telaşınız. Bir akşam Stajdan eve gelirken dolmuşa bindim.. benden yaşça başça büyük olan adam bana "buyrun hocam siz oturun" dedi. şaşırmıştım. ben 26 falanım adam 40 falan derken eve bu düşüncelerle geldiğimi hatırladım.

İlkokul zamanlarından yıllar yılar geçti.25 yıl.. ve o öğretmenimi hiç unutmadım. Sınıfımdaki hiç kimse de unutmamıştır. 36 kişilik sınıfın yarısından fazlası üniversiteyi bitirmiş, meslek sahibi olmuşlar. Mühendisler, bankacılar, akademisyenler,..en çok ta öğretmen olanı vardı. Hepimizin idealinde yer alıyordu, öğretmenimizden etkilenmiş olmamızdan. Onun hala aynı heyecanla öğretmenlik yapıyor olması etkiliyor insanı ister istemez.

Öğretmenlik mesleğini severek yapan, gönüllü olarak hizmet veren ve öğretmek yolunda bilgilerini paylaşmak için her türlü fedakarlığa katlanan herkesin öğretmenler günü kutlu olsun....

20 Kasım 2011

2011-11-20T23:51:00.000+02:00

Bir söz

“Elimi yüzüme götürerek birkaç saat önce yapraklarına dokunduğum bir adaçayının kokusunu içime çektim. Bu bitki benden fersahlarca ötedeki dağlarda şimdi çiçek açıverdi. Ona saygı duymuş, sadece latif kokusundan başka bir şey alıp götürmemiştim. Bu kokuyu bırakmasına sebep ne? Kendisini etrafa yayan bitkiye hiçbir şey kaybettirmeden bir dostun eline sinen ve onu büyüleyip sevdiği çiçeğin güzelliğini uzun zaman kendisine hatırlatmak için peşi sıra giden bu koku ne değerli şeydir! Ruhun kokusu hatıradır.”

George SAND ( 1804 – 1876 )

Bir şiir

Kumun üzerinde bırakılmış su tanesi

Denizin unutkanlığıdır.

Uzak dağlarda kalmış bir bulut

Rüzgârın unutkanlığıdır.

Toprağa düşmüş gümüşlü bir kanat

Geçen kuşun unutkanlığıdır.

Hayale dalmak ve ağlamak ihtiyacı

Gençlik yıllarının unutkanlığıdır.

BASCHO

Bir resim

Galata Kedileri, 18 Kasım 2011

Bu aralar grip olmuştum biraz ilaç ve dinlenmeyle atlattım ancak bu resmi yapmak bir ilaç gibi geldi. Keyfi aldığım resimlerden biri oldu benim için.

Bir Şarkı

Attila Atasoy - Sanadır Bütün Şarkılarım .. çocukluğumdan beri en sevdiğim parçalardan biriydi.

17 kasım 2011

2011-11-17T21:23:00.005+02:00

Bir söz

Hayat, biz planlar yaparken başımıza gelen en güzel şeydir..

Bir şiir

ANLATAMIYORUM

Ağlasam sesimi duyar mısınız,

Mısralarımda;

Dokunabilir misiniz,

Göz yaşlarıma ellerinizle?

Bilmezdim şarkılarımın bu kadar güzel

Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu

Bu derde düşmeden önce.

Bir yer var ,biliyorum;

Her şeyi söylemek mümkün;”

Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;

Anlatamıyorum.

Orhan Veli KANIK

Bir resim

Yağmurda birlikte koşmak 2006

Bir şarkı

"insan böyle bir duyguyu yaşarken..

gerçekle yaşamla bütün bağlantıları kopmuşcasına ayakları yerden kesiliveriyor..

hoş bi zaman bu bağlantısızlık da yaşam kadar gerçek

ve doğal biliyor musun belki iyi oldu
ama biz yere erken indik şimdi yarım yaşanmış o şey boynumda düğüm"...

Bu şarkıyı okul zamanlarında kız arkadaşımla söylerdik. Yıllar sonra bu şarkıyı onunla anar olmuştum.. ve yıllar sonra bir başkası, sevdiğim insanla dört kısa gün yaşamıştım.. yağmurlu dört gün...ve o dört kısa günden bu yana çok zaman geçti.. dört bir yanım ıssız kaldı..geriye fotoğraflar kaldı..

14 Kasım 2011

2011-11-13T23:15:00.004+02:00

Bir söz
Üşümek varsa bu sıcağın yokluğudur, Karanlık varsa ışığın yokluğu.. Eğer her yer karanlık ve sen üşüyorsan işte bu o'nun yokluğu..
Aziz Nesin

Bir şiir

Saat 21-22 Şiirleri

Ne güzel şey hatırlamak seni:

Ölüm ve zafer haberleri içinden,

Hapiste

Ve yaşım kırkı geçmiş iken...

Ne güzel şey hatırlamak seni:

bir mavi kumaşın üstünde unutulmuş olan elin

ve saçlarında

vakur yumuşaklığı canımın İstanbul’u toprağının...

içimde ikinci bir insan gibidir

seni sevmek saadeti...

parmakların ucunda kalan kokusu

sardunya yaprağının

güneşli bir rahatlık

ve etin daveti:

kıpkızıl çizgilerle bölünmüş

sıcak

koyu karanlık...

Ne güzel şey hatırlamak seni ,

Yazmak sana dair

Hapiste sırt üstü yatıp seni düşünmek:

Filanca gün ,falanca yerde söylediğin söz,

Kendisi değil

Edasındaki dünya...

Ne güzel şey hatırlamak seni ,

Sana tahtadan bir şeyler oymalıyım yine:

Bir çekmece

Bir yüzük,

Ve üç metre kadar ince iplikli dokumalıyım,

Ve hemen

Fırlayarak yerimden

Penceremde demirlere yapışarak

Hürriyetin sütbeyaz maviliğe

Sana yazdıklarımı bağıra bağıra okumalıyım...

Ne güzel şey hatırlamak seni :

Ölüm ve zafer haberleri içinden,

Hapiste

Ve yaşım kırkı geçmiş iken...

Nazım HİKMET

Bir resim

Bursa Heykel Caddesi

( Canon AE1 - 2000 )

Fotoğraf dersi ödevi. "Durakta bekleyen Insanlar".. Daha henuz fotoğraf makinesine kavuştuğum günlerde kalabalıkta fotoğraf çekmeye çalışıyorum. Ama henuz yeni olduğumdan çekingenlik vardı.insanlar garip bir biçimde size bakıyor. Bende o anda çabucak çekip ordan uzaklaşıyorum ne çektiğimin farkına varmadan. herkesin kafasında soru işaretine yol açmıştı "Bu kız kim?" .. Farkında olmadan neyi çektiğimi bilmeden çektiğim ilk kare...İşin ilginç kısmı da sergilenen ilk fotoğrafım bu olmuştu.

Aradan zaman geçti. Makinemle artık daha sık fotoğraf çekiyor, daha iyi gözlemlemeye, anları yakalamaya çalışıyordum. Çekinmeden çok, daha rahat hareket edip çekiyordum. Çok kararlı ve ne istediğinizi bilirseniz insanlar sizi rahatsız etmezler.

Fotoğraf çekmenin en büyük faydası gözlemleme, anlık kompozisyon ve karar verme gücünüzü arttırması..bunları çok zaman sonra resimlerde etkisini görecektim.

Analog makine ile dijital makine kıyaslaması yapılacak olursa; Analog makinenin en büyük avantajı 36 kareniz varsa, her bir karesini düşünerek ve iyi ayarlayarak çekmeniz. Dijitalde ise 1000 poz çekersiniz ama 50 tanesini değer bulursunuz. Geri kalan 950 poza ne demeli? Düşünmeden çekmişsinizdir ve değer bulmamışsınızdır, nasılsa çok poz var diyerek. Dijital makine hazırcılığa ve kolaycılığa alıştırdığı içinde fotoğraf bilgisinden de yoksun bırakır.

Bir şarkı

her gecenin sabahı her kışın bir baharı, her şeyin bir zamanı benim dermanım yok.. burada olsaydın da söyleseydin bana bu şarkıyı.. söylenmedik şarkı bırakmazdık.. izlemedik film, anlatılmadık hikayeler, kurulmadık düşler.. bu yüzden bana hep iyi geliyorsun..

11 Kasım 2011

2011-11-11T22:24:00.002+02:00

Bir söz

Bazı insanları acı büyütür ve yaşatır.Acı çekmeden daha doğrusu yeterince acı çekmeden, yitirmeden o korkunç yalnızlığı tatmadan kendisi olamaz bazı insanlar.Ne zaman ki en sevdikleriniz eder ağzınıza, ne zaman ki birer birer düşürür herkes maskesini, ne zaman ki yalnızlıktaki o muhteşem gücü keşfedersiniz o zaman başlarsınız gerçekten yaşamaya.
Charles Bukowski

Bir şiir

Yaz başıydı gittiğinde. Ardından, senin için üç lirik parça
yazmaya karar vermiştim. Kimsesiz bir yazdı. Yoktun. Kimsesizdim.
Çıkılmış bir yolun ilk durağında bir mevsim bekledim durdum.
Çünkü ben aşkın bütün çağlarından geliyordum.

Sanırım lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu
yüzündeki kuşkun kedere, gür kirpiklerinin altından
kısık lambalar gibi ışıyan gözlerine
çerçevesine sığmayan
munis, sokulgan, hüzünlü resimlerine
lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu

Yaz başıydı gittiğinde. Sersemletici bir rüzgar gibi geçmişti
Mayıs. Seni bir şiire düşündükçe kanat gibi, tüy gibi, dokunmak gibi
uçucu ve yumuşak şeyler geliyordu aklıma. Önceki şiirlerimde hiç kullanmadığım bu sözcük usulca düşüyordu bir kağıt aklığına, belki de
ilk kez giriyordu yazdıklarıma, hayatıma.
Yaz başıydı gittiğinde. Bir aşkın ilk günleriydi daha. Aşk mıydı,
değil miydi? Bunu o günler kim bilebilirdi? "Eylül'de aynı yerde ve
aynı insan olmamı isteyen" notunu buldum kapımda. Altına saat: 16.00
diye yazmıştın, ve saat 16.04'tü onu bulduğumda.
Daha o gün anlamalıydım bu ilişkinin yazgısını
Takvim tutmazlığını
Aramızda bir düşman gibi duran
Zaman'ı
Daha o gün anlamalıydım
Benim sana erken
Senin bana geç kaldığını

Gittin. Koca bir yaz girdi aramıza. Yaz ve getirdikleri.
Döndüğünde eksik, noksan bir şeyler başlamıştı. Sanki yaz, birbirimizi görmediğimiz o üç ay, alıp götürmüştü bir şeyleri hayatımızdan, olmamıştı, eksik
kalmıştı.
Kırılmış bir şeyi onarır gibi başladık yarım kalmış
arkadaşlığımıza. Adımlarımız tutuk, yüreğimiz çekingen, körler gibi tutunuyor, dilsizler gibi bakışıyorduk.
Sanki ufacık birşey olsa birbirimizden kaçacaktık.

Fotoromansız, trüksüz, hilesiz, klişesiz bir beraberlikti bizimki.
Zamanla gözlerimiz açıldı, dilimiz çözüldü güvenle ilerledik birbirimize.
Gittin.şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi aramıza. Biliyorum ne sen dönebilirsin artık, ne de ben kapıyı açabilirim sana.

Murathan Mungan

Bir resim

Bu bayram Bursa'daydım.Halen de Bursa'dayım yarın akşam İstanbul'a döneceğim.
Yirmi yıla yakın yaşadım bu şehirde. Alışmak zor oldu ve belki de hiç alışamadım. Kaçmayı düşünmüşümdür hep. Kafamın içinde yerleşmiş düşüncelerimin içinde buraya ait bir yer yoktu. İçimdeki deniz başka bir şehre sürükledi beni. Bayramlarda geliyorum ailemin yanına ve de dostlarımda var.
Bayramda fırsat bulup fotograf makinemle lunaparka gitmek istemişimdir. Müthiş şeyler çekeceğimi falan düşünürdüm, öyledir de. Çekmeye başladım.Ayarları bulduktan sonra güzel şeyler çıkmaya başladı. Tripod da olsa süper olurdu. Çok geçmeden gençlerin bu kadar çok olduğu mekanda ayıların da olabileceği..görgüsüzler de eklenince bunlar yüzünden de rahat edemeyeceğimi anladım.

"Neden çekiyorsun?".. "Canon mu daha iyi Nikon mu?".. "Beni de çek" gibi.. en ilginç olanı da bu fotograf sonrasında yaşandı..

Bu fotografı çektikten genç bir adam yanıma geldi..

"Benim hatunu çekmiyorsun değil mi? bakabilrimiyim fotolara"..

gösterdim fotoları "hangisi senin hatun"dedim..

"anlaşılmıyor burada".."

"senin hatun makas olmuş.. ee anlaşılmaz tabii"

Bir şarkı
Bu şarkının bestesi tartışılıp durdu sürekli. En sonunda Fikret Kızılok bir programda Cem Karaca'ya Bu şarkının bestesinin Rauf Yekta'ya ait olduğunu belirtmiştir.