സാഹിത്യസംഗമം

തറവാട്ടമ്മ

2026-10-16T07:00:00.000+05:30

- വള്ളത്തോള്‍ നാരായണമേനോന്‍

"അമ്മിഞ്ഞപ്പാലോലും ചോരിവാ കൊണ്ടാദ്യ-

മമ്മയെത്തന്നേ വിളിച്ച കുഞ്ഞേ,

മറ്റൊരു മാതാവു കൂടിയുണ്ടെന്മ-

ന്നുറ്റ വാത്സല്യമോടോമനിപ്പാന്‍."

തന്മടിത്തട്ടിലിരിക്കും കിടാവിന്‍റെ

കമ്രമാം കൂന്തലില്‍ക്കൈ നടത്തി

ചെമ്മലര്‍ച്ചുണ്ടത്തും പിഞ്ചുകവിളത്തു-

മുമ്മവെച്ചച്ഛന്‍ തുടര്‍ന്നു ചൊല്ലീ:

"ഈയമ്മ നാള്‍തോറും ലാളിച്ചു, നിന്മണി-

വായിലൊഴുക്കുന്നു പാലും തേനും;

ആ നിജഭാഷയാമമ്മയോ, മാധുര്യ-

മാര്‍ന്ന സൂക്തങ്ങളെത്തൂകീടുന്നു.

ഏതാനും ദൂരത്തു കാണുന്നതില്ലയോ

നൂതനശാലയൊന്നക്കോവിലില്‍

ഭൂതികാമന്മാര്‍ പ്രതിഷ്ഠിച്ചിട്ടുണ്ടാ, നിന്‍-

മാതാവാം കൈരളീദേവതയെ.

അങ്ങുചെന്നന്വഹം സേവിക്ക തന്നിളം-

ചങ്ങാതിമാരൊത്ത,ദ്ദേവിയെ നീ;

നിങ്ങള്‍ക്കേവര്‍ക്കും ക്രമത്താലേ കൈവരും

മംഗളഹേതുവാം തല്‍പ്രസാദം.

ആയായ് മടിക്കരുതെന്തിനു പേടി? നിന്‍

തായാട്ടും തായയെത്തോഷിപ്പിക്കും!

തപ്പിയും തെറ്റിയുമുച്ചരിച്ചാലതു-

മര്‍ഭകവത്സലയ്ക്കിഷ്ടഗീതം;

കൈക്കല്‍പലകമേലക്ഷരം 'കാക്കിരി-

പൂക്കിരി'യായ് നീ വരച്ചുകൊള്ളൂ,

നേര്‍ക്കതില്‍ക്കാണാ,മാ പ്രേമസ്വരൂപതന്‍

പാല്‍ക്കുളിര്‍പ്പുഞ്ചിരിത്തുള്ളികളെ,

നീ വെണ്‍കടലാസു ചീന്തിയിടുന്നതും

ദേവിക്കു താമരപ്പൂവിതളാം!"

ബാലന്‍ ധരിക്കുമോ ചൊല്‍വതിന്‍ സാരമെ-

ന്നാലോചിച്ചീലച്ഛനാവേശത്താല്‍:

നമ്മുടെ നാടിതല്ലൂ,ര്‍ജ്ജസ്വിയാമൊരു

വെണ്മഴു നിര്‍മ്മിച്ച ദേശമത്രേ;

നമ്മുടെയോരോരോ വീര്‍പ്പിലുമുള്‍ക്കൊള്‍വ-

തമ്മന്നിന്‍ നിര്‍മ്മലവായു തന്നേ.

അമ്മയ്ക്കുമച്ഛനുമഷ്ടി കിടയ്ക്കുവാ-

നിമ്മറുനാട്ടില്‍ വസിക്കുകയും

ദ്വീപാന്തരത്തിലെബ്ഭാശയില്‍ നാവിനെ

വ്യാപാരിപ്പിക്കയും വേണ്ടിവന്നൂ.

എത്ര വിദേശഭാഷാഭിജ്ഞനാകിലും

മര്‍ത്യനു തന്‍ഭാഷയൊന്നുകൊണ്ടേ

ശക്തിയുണ്ടായ് വരൂ, ശക്തിമത്താകിയ

ഹൃദ്വികാരത്തെ വെളിപ്പെടുത്താന്‍.

നേരോര്‍ത്താലിപ്പരഭാഷാവ്യവഹാരം,

ചോറു വില്‍ക്കുന്നിടത്തുണ്ണലത്രേ;

ചെമ്മേ സ്വഭാഷയില്‍ സംസാരിക്കുന്നതാ-

ണമ്മ വിളമ്പിത്തരുന്ന ഭോജ്യം!

എന്മകനേതു വിദേശത്തു വാഴ്കിലും

നിന്മനക്കാമ്പിലീയോര്‍മ്മ വേണം:

"എന്നുടെ ഭാഷതാനെ,ന്‍ തറവാട്ടമ്മ'-

യന്യയാം ഭാഷ വിരുന്നുകാരി."

തളിരിട്ട കിനാക്കള്‍

2026-07-13T11:34:37.820+05:30

- രവി മേനോന്‍

"മറക്കുവാൻ പറയാൻ എന്തെളുപ്പം

മണ്ണിൽ പിറക്കാതിരിക്കലാണതിലെളുപ്പം"

- എന്നെഴുതിയ കവി, ചുറ്റും ചിതറി വീണ ഓര്‍മ്മത്തുണ്ടുകള്‍ പെറുക്കിയെടുത്ത് കൂട്ടിവെക്കാനാവാതെ കിടക്കയുടെ ഓരത്ത് തളര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. തൊട്ടുമുന്നില്‍, കവിയുടെ അനേകമനേകം ഗാനങ്ങള്‍ക്ക് ആത്മാവ് പകർന്നു നല്‍കിയ ഗായിക S ജാനകി.

വികാരഭരിതമായ ഒരു കൂടിക്കാഴ്‌ച. അന്നാണ് ഭാസ്ക്കരന്‍ മാസ്റ്ററെ അവസാനമായി കണ്ടത്. മറവിയുടെ തിരശ്ശീലയ്ക്ക് അപ്പുറത്തായിരുന്നു അദ്ദേഹം: ഞങ്ങൾ നിസ്സഹായരായി ഇപ്പുറത്തും.

തിരുവനന്തപുരത്ത് ഒരു ഗാനമേളയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ വന്നതായിരുന്നു ജാനകിയമ്മ. പാറ്റൂർ EMS നഗറിലെ ഫ്ലാറ്റിൽ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് പ്രാതൽ കഴിക്കേ മനസ്സിലുള്ള ഒരാഗ്രഹം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു അവർ. : "ഭാസ്ക്കരന്‍ മാഷിനെ കാണണം. സുഖമില്ല എന്ന് കേട്ടിരുന്നു. എന്നെ ഞാനാക്കിയ പാട്ടെഴുത്തുകാരനല്ലേ?"

മൂടുപടം എന്ന സിനിമയ്ക്കുവേണ്ടി 'തളിരിട്ട കിനാക്കൾതൻ താമര മാല വാങ്ങാൻ' എന്ന പാട്ട് പാടാൻ ചെന്നപ്പോഴുണ്ടായ ഒരനുഭവം ഓര്‍മ്മയിലുണ്ട്. കടുത്ത ആസ്‌ത്‌മയുടെ ആക്രമണം കൊണ്ട് വലയുന്ന കാലം. എളുപ്പത്തിൽ അസുഖം മാറ്റാൻ പോന്ന മരുന്നുകളും ഇൻഹേലറുകളും ഒന്നും പ്രചാരത്തിൽ ഇല്ല അന്ന്. വലിയ അളവിൽ എഫിഡ്രിന്‍ കഴിച്ചും കോർട്ടിസോൺ ഇഞ്ചക്ഷൻ എടുത്തുമൊക്കെയാണ് പാട്ട് പാടാൻ പോകുക. കിതപ്പോടെ രേവതി സ്റ്റുഡിയോയിൽ ചെന്നപ്പോൾ അവിടെ ബാബുരാജും ഭാസ്‌ക്കരനും കാത്തിരിക്കുന്നു. ഹാർമോണിയം വായിച്ച് ബാബുരാജ് പാടിത്തരുന്നത് കേട്ടിരുന്നപ്പോൾ, എങ്ങനെ ഇത്രയും ഭാവമാധുര്യം സ്വന്തം ആലാപനത്തിൽ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയും എന്നോർത്ത് ആശങ്കപ്പെടുകയായിരുന്നു മനസ്സ്. അറിയുന്ന ദൈവങ്ങളെയെല്ലാം ധ്യാനിച്ചു.

മൈക്കിനു മുന്നിൽ ചെന്നുനിന്നു പാടി ജാനകി. ഒരൊറ്റ ടേക്കിൽ പാട്ട് ഓക്കെ. പുറത്തു വന്നപ്പോൾ തൊഴുകൈയുമായി മുന്നിൽ നില്‍ക്കുന്നു ഭാസ്ക്കരന്‍ മാസ്റ്റർ. : "നിങ്ങൾ മലയാളി അല്ലെന്നു വിശ്വസിക്കാൻ ആകുന്നില്ല. എന്തോ ഒരു മുജ്ജന്മബന്ധം മലയാളവുമായി ഉണ്ടായിരിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ പാടാൻ കഴിയുമോ?"

ലജ്ജകലർന്ന വിനയത്തോടെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു ആന്ധ്രക്കാരിയായ ഗായിക. മലയാളത്തിൽ ജാനകിയുടെ സംഗീതജൈത്രയാത്ര തുടങ്ങിയത് ആ പാട്ടിൽ നിന്നാണ്; അതിനകം കുറച്ചു സിനിമകൾക്കുവേണ്ടി പാടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും.

പിന്നെ എത്രയെത്ര ഭാസ്‌ക്കരഗീതികൾ. മധുരം തുളുമ്പുന്ന ആ പാട്ടുകളുടെ ഓർമ്മയിൽ അലിഞ്ഞ് ജാനകിയമ്മയോടൊപ്പം ജവഹർ നഗറിലെ വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ ഉറക്കത്തിലാണ് മാസ്റ്റർ. കൈകൾ രണ്ടും മാറോടു ചേർത്തുവെച്ച്, നിഷ്കളങ്കനായ ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ. സുഖനിദ്രയ്ക്കൊടുവിൽ ജാനകി വന്ന വിവരം ഭാര്യ ഉണർത്തിച്ചപ്പോൾ, മാസ്റ്ററുടെ മുഖത്തു പടർന്ന നിസ്സംഗഭാവം ഈ ജന്മം മറക്കില്ല. ഏതോ അപരിചിതയെ എന്നവണ്ണം ജാനകിയെ നോക്കി കിടന്നു അദ്ദേഹം. : "ആരാ? മനസ്സിലായില്ലല്ലോ?" - ഗൗരവത്തോടെ മാസ്റ്ററുടെ ചോദ്യം.

ജാനകിയമ്മയുടെ ഹൃദയത്തിൽനിന്നുതിർന്ന ഗദ്‌ഗദം ഇതാ ഈ നിമിഷവും മുഴങ്ങുന്നു കാതിൽ. മാസ്റ്ററുടെ ദുർബലമായ കൈകൾ രണ്ടും ചേർത്തുപിടിച്ച് അവർ പതുക്കെ ഉരുവിട്ട വാക്കുകളും: "മാസ്റ്റർ, ഇത് ഞാനാണ്, ജാനകി."

ഓർമ്മയുടെ വിജനവീഥികളിൽ വൃഥാ അലഞ്ഞ ശേഷം നിസ്സഹായനായി തിരികെയെത്തുന്നു ഭാസ്‌ക്കരൻ മാസ്റ്റർ. : "ഇല്ല. ഈ മുഖം മുൻപ് കണ്ടിട്ടേയില്ല ഞാൻ..." - അപ്രതീക്ഷിതമായ തിരസ്‌കാരത്തിന്‍റെ ആഘാതത്തിൽ എന്തുപറയണം എന്നറിയാതെ തരിച്ചിരുന്ന ജാനകിയമ്മയുടെ മുഖം ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. അവിടെ ഒരു വിതുമ്പൽ തങ്ങിനില്‍ക്കുന്നു. ഏതു നിമിഷവും അതൊരു കരച്ചിലായി പുറത്തേക്കൊഴുകാം.

"ജാനകിയമ്മ വിഷമിക്കരുത്. കുറച്ചു കാലമായി മാഷ് ഇങ്ങനെയാണ്. അടുത്ത കുടുംബാംഗങ്ങളെപ്പോലും തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത അവസ്ഥ." - ആശ്വാസവാക്കുകൾകൊണ്ട് കാര്യമില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും പറഞ്ഞു: "ഒരു പാട്ട് പാടിനോക്കൂ; മുഖം മറന്നാലും ആ ശബ്ദം മറക്കാനാകുമോ മാഷിന്?"

വാതിലിൽ ചാരിനിന്ന് ജാനകി പാടി. ഭാസ്ക്കരൻ മാസ്റ്റർ ഹൃദയം കൊണ്ടെഴുതിയ അപൂർവസുന്ദരമായ ആ ഗസൽ :

"തളിരിട്ട കിനാക്കൾതൻ താമരമാല വാങ്ങാൻ

വിളിച്ചിട്ടും വരുന്നില്ല വിരുന്നുകാരൻ..."

- ബാബുരാജ് എന്ന മാന്ത്രികൻ ഈണംകൊണ്ട് അനുഗ്രഹിച്ച വിരഹാർദ്രഗാനം.

ഗാനത്തിന്‍റെ പല്ലവി കഴിഞ്ഞ് ചരണത്തിന്‍റെ തുടക്കം എത്തിയപ്പോൾ, ഏതോ ഉൾവിളിയാലെന്നവണ്ണം മാസ്റ്റർ പതുക്കെ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു. - "പൂനുള്ളി പൂനുള്ളി കൈവിരൽ കുഴഞ്ഞല്ലോ, പൂക്കാരീ മലരിനി ആർക്കുവേണ്ടി...' - ഇടയ്ക്കെവിടെയോവെച്ച് ജാനകിയോടൊപ്പം ആ ഗാനത്തില്‍ പങ്കുചേരുന്നു മാസ്റ്റര്‍. - "മധുരപ്രതീക്ഷതൻ മണിദീപം കൊളുത്തിയ മാനസപൂജയിനി ആര്‍ക്കുവേണ്ടി..." - കവിയും ഗായികയും ചേർന്ന് ഗാനത്തിന്‍റെ ആത്മാവിലൂടെ ഒഴുകവേ മാസ്റ്ററുടെ ഭാര്യ തൊട്ടടുത്തിരുന്ന് കണ്ണീരൊപ്പി.

ജാനകി പിന്നെയും പാടി, മലയാളിയുടെ സംഗീതഹൃദയത്തെ ആർദ്രമാക്കിയ ഭാസ്‌ക്കരഗീതങ്ങൾ - ഒരു കൊച്ചുസ്വപ്‌നത്തിൻ, ആരാധികയുടെ പൂജാകുസുമം, കേശാദിപാദം തൊഴുന്നേൻ, ഇന്നലെ നീയൊരു സുന്ദരരാഗമായെൻ, വാസന്തപഞ്ചമിനാളിൽ, താമരക്കുമ്പിളല്ലോ മമ ഹ്യദയം, നിദ്രതൻ നീരാഴി നീന്തിക്കടന്നപ്പോൾ...... ഓരോ ഗാനവും പല്ലവി കടന്ന് ചരണത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ സ്വയമറിയാതെ മാസ്റ്റർ അതിൽ പങ്കുചേരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കുമുമ്പ് ബാബുരാജിനും ദക്ഷിണാമൂർത്തിക്കും ചിദംബരനാഥിനും ഒക്കെ വേണ്ടി താൻ രചിച്ച വരികൾ ആവേശപൂർവം മാസ്റ്റർ ഏറ്റുപാടുന്നത് അദ്ഭുതത്തോടെ കേട്ടിരുന്നു ഞങ്ങൾ. ഓർമ്മക്കുറവ് അപ്പോഴൊന്നും അദ്ദേഹത്തെ അലട്ടുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറന്നുകൂടാത്ത നിമിഷങ്ങൾ. യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങവേ ജാനകിയുടെ നേർക്ക് കൈകൂപ്പി ഹൃദ്യമായ ഒരു ചിരിയോടെ മാസ്റ്റർ ചോദിച്ചു : "ഇതൊക്കെ ആരുടെ പാട്ടുകളാ? അസ്സലായിട്ടുണ്ട്. ഇനീം വന്നു പാടിത്തരണംട്ടോ..."

മാസ്റ്ററുടെ കണ്ണുകളിലെ നിഷ്കളങ്കതയിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി ജാനകി നിശ്ശബ്ദയായി നിന്നു. എന്ത് മറുപടി പറയാൻ?!

തിരിച്ചുപോരുമ്പോൾ, കണ്ണുകൾ അടച്ച് കാറിന്‍റെ പിൻസീറ്റിൽ ചാരിക്കിടന്നു ജാനകി. പിന്നിലേക്ക് ഓടിമറയുന്ന നഗരക്കാഴ്ചകളൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല അവർ.

"പ്രായമാകുമ്പോൾ എല്ലാവർക്കും ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിക്കുമോ?" - ആരോടെന്നില്ലാതെ അവർ ചോദിച്ചു. - "എന്‍റെ ജീവിതത്തിൽ ഇത് രണ്ടാമത്തെ അനുഭവമാണ്. K V മഹാദേവൻ സാറിനെ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അവസാനനാളുകളിൽ കാണാൻ ചെന്നപ്പോഴും ഇതുതന്നെ സംഭവിച്ചു. കണ്ടപ്പോൾ എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. പൂർണമായും മറവി അദ്ദേഹത്തെ കീഴ്പ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ, K V M സാറിനുവേണ്ടി ഞാൻ പാടിയ ഒരു പാട്ട് പാടിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം പതുക്കെ അതിനൊത്ത് താളമിട്ടു. പിന്നെ ഏറ്റുപാടി. സംഗീതത്തോളം നല്ലൊരു മരുന്നില്ല മറവിക്ക്, അല്ലേ?" - വേദനകലർന്ന നേർത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ ജാനകിയമ്മ ചോദിക്കുന്നു.

മറുപടിയായി ഞാൻ ഒരു അനുഭവകഥ പറഞ്ഞു. ഓർമ്മ മാത്രമല്ല ജീവിതംതന്നെ പാട്ടിലൂടെ വീണ്ടെടുത്ത ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്‍റെ അസാധാരണമായ കഥ. ആളുടെ പേര് സുബ്രഹ്മണ്യൻ. നേരിട്ട് ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല അദ്ദേഹത്തെ. സ്ഥിരമായി ഫോണിൽ വിളിക്കും. ഇഷ്ടപ്പെട്ട പാട്ടുകൾ പാടും; ഒപ്പം സംഗീതലേഖനങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായം പങ്കുവെക്കും. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ ആ വിളി നിലച്ചു. ആറുമാസത്തെ ഇടവേള. മനസ്സിൽനിന്ന് ആ ശബ്ദം പതുക്കെ മാഞ്ഞുതുടങ്ങുമ്പോള്‍, ഒരുനാള്‍ നിനച്ചിരിക്കാതെ സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ വീണ്ടും വിളിക്കുന്നു : "പിന്നേയ്, ഞാന്‍ ജീവനോടെ ഉണ്ട്ട്ടോ. കുറച്ചുകാലം വെളിവില്ലാതെ കിടന്നുപോയി."

ആ ഇടവേളയുടെ കഥ വികാരഭരിതമായ വാക്കുകളില്‍ സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ വിവരിക്കേ, വിസ്‌മയത്തോടെ അത് കേട്ടിരുന്നു ഞാൻ. വടപളനിയില്‍ വച്ച് ഒരു വൈകുന്നേരം സുബ്രഹ്മണ്യന്‍റെ ബൈക്കിൽ ഒരു കാർ വന്നിടിക്കുന്നു. പിന്നൊന്നും ഓർമയില്ല. ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനും ഇടയ്ക്കുള്ള നൂൽപ്പാലത്തിലൂടെ ആയിരുന്നു തുടർന്നുള്ള സഞ്ചാരം എന്നറിഞ്ഞത് ബോധം തെളിഞ്ഞ ശേഷമാണ്. ജീവച്ഛവംപോലെ മലർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നുവത്രേ കിടക്കയിൽ. ശ്വാസോച്ഛ്വാസമുണ്ട്. പക്ഷേ, കണ്ണിലെ കൃഷ്ണമണി പോലും അനങ്ങില്ല. ശബ്ദവും ഇല്ല. തോരാത്ത കണ്ണീരോടെ ഭാര്യയും ഒരേയൊരു മകനും കിടക്കയ്ക്കരികിൽ കാത്തിരുന്നു ആറുമാസക്കാലം.

പിന്നീടെപ്പോഴോ ഡോക്‌ടർമാരെപ്പോലും അദ്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ബോധം തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ തമിഴത്തിയായ ഭാര്യ വിചിത്രമായ ഒരനുഭവം വിവരിച്ചു : "നിശ്ചലനായി, നിശ്ശബ്ദനായി, കിടന്ന കാലത്തും S ജാനകിയുടെ പാട്ടുകൾ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്‍റെ കൈവിരലുകളും കണ്ണുകളും ചുണ്ടുകളും അനങ്ങുമായിരുന്നുവത്രേ. ഈശ്വരന് സ്‌തുതി; ജാനകിയമ്മയ്ക്കും. അവരുടെ പാട്ടുകൾ കേട്ടുവളർന്ന ബാല്യമാണ് എന്‍റെത്. ഇന്നും ഉറക്കത്തിൽ പോലും എന്നെ വന്നുതഴുകും അവ. എന്നെങ്കിലും ജാനകിയമ്മയെ കാണുമ്പോൾ ഈ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് പറയണം എന്നുണ്ട്...'

കഥ പറഞ്ഞുനിർത്തി തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ കൈകൾ കൂപ്പി കണ്ണടച്ചിരിക്കുന്നു ജാനകിയമ്മ.

കാറിലെ സ്റ്റീരിയോ പാടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു:

"താതാ നിൻ കല്‌പനയാൽ പൂവനംതന്നിലൊരു

പാതിരാപ്പൂവായി വിരിഞ്ഞൂ ഞാൻ..."

(ശ്രീ രവി മേനോന്‍ രചിച്ച് മാതൃഭൂമി ബുക്ക്സ് പുറത്തിറക്കിയ പൂര്‍ണേന്ദുമുഖി എന്ന പുസ്തകത്തില്‍നിന്നും എടുത്താണ് ഈ ഭാഗം ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്.)

കാവ്യം സുഗേയം

2026-03-21T21:40:00.001+05:30

- ഗിരീഷ് പുത്തഞ്ചേരി

മണ്‍പുറ്റടര്‍ന്നു മനസ്സിന്‍റെയുള്ളില്‍

കണ്‍മിഴിച്ചുണരുന്ന കവിതേ നിന്‍റെ-

യേകാന്ത യാഗാശ്രമത്തില്‍ജ്ജ്വലിക്കുന്ന

മന്ത്രമണി ദീപത്തെയര്‍ത്ഥിച്ചുണര്‍ത്തി ഞാന്‍!

രാമപാദം കാത്തുകല്ലായ്ക്കിടന്നും

ബാലരാമനുയിരിന്‍റെ ഹലമായ്പ്പുലര്‍ന്നും

കലികാലശാപമായ്, കാളിയന്‍ ചീറ്റുന്ന-

കാകോളമാവോളമൂറ്റിക്കുടിച്ചും...

നേരിന്‍റെ ജനകജയെ നെറികേടു പേടിച്ചു

കാടിന്‍റെ നടുവില്‍ക്കളഞ്ഞും...

ആര്‍ത്തയാ,യശരണയായ് നെഞ്ചത്തടിക്കുന്നൊ-

രബലയാം കൃഷ്ണയെക്കാത്തും...

മന്വന്തരങ്ങളായ് വന്നുണര്‍ത്തീലയോ

വരസിദ്ധിയാര്‍ന്ന നിന്‍ വറ്റാത്ത നിര്‍ഝരി!

ഹിമഗിരിയി,ലുടജത്തി-

ലുണരുന്നൊരുമതന്‍റെ

തരളമാം തപസ്സില്‍പ്പുലര്‍ന്നും...

ഡമരുവിലൊരു ചടുലതാളപ്രമാണമായ്

താണ്ഡവത്തീയില്‍ ദഹിച്ചും...

കുളിരുരുകുമുഷ്ണപ്രവാഹമായ് വന്നു നീ

കാളിദാസന്‍റെയും നെഞ്ചില്‍...

ഭയരഹിത വരമുദ്രയായിത്തെളിഞ്ഞു നീ

ഭരതന്‍റെ വരദയാം വിരലില്‍...

കടല്‍ നടുവില്‍ നാവികന്‍ ദിക്കറ്റുനില്‍ക്കവേ

കനിവിന്‍റെ നൌകയായ് തീര്‍ന്നു...

പ്രാചീനഗോപുരദ്വാരത്തില്‍, നീ നിന്‍റെ

പ്രാക്തനസ്മൃതികള്‍ കുടഞ്ഞൂ!

ഗയയില്‍ നീ ബുദ്ധന്നു ബോധം പകര്‍ന്നൂ,

ഗമകമായ് രാഗം പൊതിഞ്ഞൂ...

നഗരത്തിലുയരുന്ന ചത്വരത്തില്‍ നേര്‍ത്ത

നരകപടമൂരിക്കളഞ്ഞൂ...

യുദ്ധകാണ്ഡങ്ങളില്‍, ശാന്തിസന്ദേശവും

പേറി നീ, പ്രാവായ്‌ പറന്നൂ...!

തിന വിളയുമോര്‍മ്മ തന്‍ പാതിരാപ്പാടത്തു

തേക്കുപാട്ടായിക്കുതിര്‍ന്നു!

(മാതൃഭൂമി ബുക്ക്സ് പുറത്തിറക്കിയ, 'ഗിരീഷ് പുത്തഞ്ചേരിയുടെ കവിതകള്‍' എന്ന കൃതിയില്‍ നിന്നുമെടുത്താണ് ഈ കവിത ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്.)

ഒരു സ്വപ്നഗാനം

2026-03-16T20:41:00.000+05:30

- ശ്രീകുമാരന്‍ തമ്പി

എന്തിനെന്നെ വിളിച്ചു നീ വീണ്ടു-

മെന്‍റെ സ്വപ്നസുഗന്ധമേ...

ഈ വസന്ത ഹൃദന്തവേദിയില്‍

ഞാനുറങ്ങിക്കിടക്കവേ,

ഈണമാകെയും ചോര്‍ന്നുപോയൊരെന്‍

വേണുവും വീണുറങ്ങവേ,

രാഗവേദന വിങ്ങുമെന്‍ കൊച്ചു

പ്രാണതന്തു പിടയവേ,

ഏഴു മാമല,യേഴു സാഗര-

സീമകള്‍ കടന്നീവഴി

എങ്ങുപോകണമെന്നറിയാതെ

വന്ന തെന്നലിലൂടവേ,

പാതി നിദ്രയില്‍, പാതിരാക്കിളി

പാടിയ പാട്ടിലൂടവേ,

എന്തിനെന്നെ വിളിച്ചു നീ വീണ്ടു-

മെന്‍റെ സ്വപ്നസുഗന്ധമേ!

ആര്‍ദ്രമാകും രതിസ്വരം നല്‍കും

ആദ്യരോമാഞ്ചകുഡ്മളം

ആളിയാളിപ്പടര്‍ന്നു ജീവനില്‍

ആ നവപ്രഭാകന്ദളം

ആ വിളി കേട്ടുണര്‍ന്നുപോയി ഞാന്‍

ആകെയെന്നെ മറന്നു ഞാന്‍

അദ്ഭുതാഭക,ളങ്കുരിച്ചിടു-

മംബരമുഖവാതിലില്‍,

വന്നു 'താഴെ വരട്ടെ, ഞാ'നെന്നു

കൊഞ്ചി നില്‍ക്കുന്ന താരകേ!

ഒന്നുമൊന്നുമറിയുകില്ലെനി-

ക്കെന്നറിയും സമര്‍ത്ഥ നീ!

ആ മിഴികളിലൂറുമവ്യക്ത

ഭാവരാജിയിലൂടവേ,

പുഷ്പകന്യകള്‍ തന്‍മിഴികളില്‍

പൂത്തവര്‍ണ്ണത്തിലൂടവേ,

എന്തിനെന്നെപ്പുണര്‍ന്നു നീ വീണ്ടു-

മെന്‍റെ സ്വപ്നകിരണമേ?

ഹാ, പുളകമണിഞ്ഞുപോയി ഞാന്‍;

ഹാ, മറന്നുപോയെന്നെ ഞാന്‍...

ഈണമല്‍പവുമില്ലിനിയെന്‍റെ

വേണുനാളത്തിലെങ്കിലും

വിശ്വസിക്കുന്നു നിന്നെ ഞാ,നെന്നെ

നിസ്വനാക്കിയ സ്വപ്നമേ!

(DC BOOKS പുറത്തിറക്കിയ, ശ്രീ.ശ്രീകുമാരന്‍ തമ്പിയുടെ 'തിരഞ്ഞെടുത്ത കവിതകള്‍' എന്ന കൃതിയില്‍ നിന്നുമെടുത്താണ് ഈ കവിത ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്. ഈ കവിതയുടെ പകുതിയിലേറെ ഭാഗം, 1976ല്‍ ഐ വി ശശി സംവിധാനം ചെയ്ത അഭിനന്ദനം എന്ന ചിത്രത്തില്‍, കണ്ണൂര്‍ രാജന്‍ ഈണമിട്ട ഒരു ഗാനമായി മാറി.)

അനാവശ്യം

2025-10-21T23:06:00.014+05:30

- കുഞ്ഞുണ്ണി മാഷ്

അറിയുന്നവരോടും അറിയാത്തവരോടും പറയുന്നതനാവശ്യമാണ്. അതിനാല്‍ അറിയണമെന്നുള്ളവരോടു മാത്രമാണ് ഞാന്‍ അനാവശ്യത്തെക്കുറിച്ച് അല്‍പം ചിലത് പറയാനുദ്ദേശിക്കുന്നത്.

ഇരുമ്പിടിക്കുന്നിടത്ത് ഈച്ചയ്ക്കും പൊന്നുരുക്കുന്നിടത്ത് പൂച്ചയ്ക്കും എന്തുകാര്യം? ആ രണ്ട് പേരുടെയും അവിടെയുള്ള ഇരിപ്പ് അനാവശ്യമല്ലേ. ഈച്ച എച്ചിലില്‍ പോകട്ടെ പൂച്ച പാക്കലം തപ്പട്ടെ! അതല്ല, ഈച്ച ഇരുമ്പിടിക്കുന്നിടത്തും പൂച്ച പൊന്നുരുക്കുന്നിടത്തും തന്നെ ഇരിക്കാനാണ് ഭാവമെങ്കില്‍ ഇരുന്നോളിന്‍! പക്ഷെ, പഴഞ്ചൊല്ലുകാരന്‍ നിങ്ങളെ നോക്കി മൂക്കത്ത് വിരല്‍വച്ച് ഇങ്ങനെ പറയും: എള്ളുണങ്ങുന്നതെണ്ണയ്ക്കുവേണ്ടി, കുറുഞ്ചാത്തനുണങ്ങുന്നതോ?

അരച്ചുവച്ചത് എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി ഇടിക്കുന്നതും എണ്ണിക്കണക്കാക്കിവച്ചത് അളന്നു നോക്കുന്നതും അനാവശ്യമല്ല എന്നു പറയുന്നവരോട് അളന്ന പയറെണ്ണരുത് എന്ന് പറയുന്നതനാവശ്യമാണ്.

അടുക്കളത്തൂണിന് ചായം തേച്ച് അഴകേറ്റുന്നത് അനാവശ്യമല്ലേ. അതെ, സംശയമില്ല. പക്ഷെ, അടുക്കളപ്പെണ്ണിനും അഴക് അനാവശ്യമാണെന്ന് പറയുന്നവരോട് എനിക്കെതിര്‍പ്പും വെറുപ്പുമാണ്. അതുപോലെതന്നെ ആനയ്ക്ക് മണി കെട്ടേണ്ട, പൊന്നുംകുടത്തിന് പൊട്ടു വേണ്ട എന്നൊക്കെ പറയുന്നവരോടും എനിക്ക് യോജിക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നില്ല.

അപ്പം തിന്നാല്‍ പോരാ, കുഴിയെണ്ണി നോക്കണമെന്ന് വാശി പിടിക്കുന്നവരെക്കൊണ്ട് അപ്പക്കാരയുടെ കുഴി ആയിരം പ്രാവശ്യം എണ്ണി നോക്കിച്ചതിനുശേഷം ഒരപ്പം പോലും കൊടുക്കാതെ അവരുടെ വാശി നിരാശയാക്കി മാറ്റേണ്ടത് ആവശ്യമെന്നല്ല, അത്യാവശ്യമാണ്. ഓടം പോകുമ്പോള്‍ ഓലക്കെട്ട് വേറെ പോകണമെന്ന് ശഠിക്കുന്നവരോടും ഇതേമട്ടില്‍ത്തന്നെവേണം പെരുമാറാന്‍.

അങ്ങൂന്നെങ്ങാന്‍ വെള്ളമൊഴുകുന്നതിന് ഇങ്ങൂന്നുതന്നെ ചെരുപ്പഴിച്ച് തലയില്‍വച്ച് നടക്കുന്നവരും വരും ജന്മം ഒരുപക്ഷെ, നായയായി ജനിച്ചാലോ എന്നുകരുതി ഈ ജന്മം തന്നെ കുരച്ച് ശീലിക്കുന്നവരും ആകാശം ഇടിഞ്ഞുവീഴുമെന്ന് ഭയന്ന് മുട്ടുകൊടുക്കുന്നവരും പണ്ടു മാത്രമല്ല, ഇന്നുമുണ്ട്.

ഉരുളയ്ക്കുരുളയ്ക്കുപസ്തരിക്കുന്നതനാവശ്യമല്ലേ. അതുപോലെതന്നെ ഉരുളയ്ക്കുരുളയ്ക്കുപ്പേരി അപ്പപ്പോള്‍ ഈ രണ്ട് കഷ്ണമായി വിളമ്പിക്കൊടുത്ത് ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് എന്തിനാണ്. വേണ്ടത്ര, അതില്ലെങ്കില്‍ ഉള്ളത്ര, ആദ്യംതന്നെ ഒന്നിച്ചങ്ങ് വിളമ്പി കൊടുക്കുന്നത് തെറ്റാണെങ്കിലും ഒന്നാം ചോറിനും രണ്ടാം ചോറിനും എന്ന കണക്കില്‍ രണ്ട് പ്രാവശ്യമായി വിളമ്പി കൊടുക്കുന്നതുകൊണ്ട് എന്താണൊരു തരക്കേട്. പക്ഷെ, ഉപ്പേരി കൂട്ടിക്കുഴച്ച് ഉരുളയുരുട്ടി ഉപ്പേരിയില്‍ ഒപ്പി വായിലാക്കി മേലെ കുറച്ചുപ്പേരികൂടി വാരിത്തിന്നുന്ന ഉപ്പേരിക്കൊതിയനാണ് ഉണ്ണാനിരിക്കുന്നതെങ്കില്‍ പഴഞ്ചൊല്ലുകാരന്‍റെ പഴഞ്ചൊല്ലിനെ മാനിക്കാതെതന്നെ ഓരോ ഉരുളയ്ക്കുമുള്ളത് അപ്പപ്പോള്‍ വിളമ്പുകതന്നെയേ ചെയ്യാവൂ.

അനാവശ്യത്തെക്കുറിച്ച് ആവശ്യത്തിനുമാത്രം പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു. ഇനി പറഞ്ഞാല്‍ അനാവശ്യമാകും എന്നതു കൊണ്ട് അത്യാവശ്യമായി പറയേണ്ട ഒരു കാര്യം കൂടി പറഞ്ഞ് ഈ അനാവശ്യപരാമര്‍ശത്തിന്‍റെ കലാശം കൊട്ടിക്കളയാം.

കാശനാവശ്യമായി ചെലവാക്കാതെ ചീനപ്പടക്കം വാങ്ങി കത്തിച്ചുകളയെടാ എന്ന് പറയുന്നവര്‍ വിഡ്ഢികളോ ഫലിതക്കാരോ പടക്കപ്രിയരോ എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് ആവശ്യമാണ്. എനിക്കാവശ്യം തനിക്കനാവശ്യം, തനിക്കാവശ്യം എനിക്കനാവശ്യം. അങ്ങനെയാണ് ആവശ്യത്തിന്‍റെയും അനാവശ്യത്തിന്‍റെയും സ്വഭാവം. എങ്കില്‍ അനാവശ്യമെന്ന് ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും കണിശമായി പറയരുതോ! വയ്യ, ആവശ്യം, അത്യാവശ്യം, അനാവശ്യം എന്ന് ഒരേ വസ്തുവിനെക്കുറിച്ചും - ഒരേ കാര്യത്തെക്കുറിച്ചും - ഓരോ സമയത്ത് ഒരാള്‍ക്കുതന്നെ മാറിമാറിപ്പറയേണ്ടിവരും. സന്ദര്‍ഭം ആശ്രയിച്ചാണ്‌ ആവശ്യവും അനാവശ്യവും തീരുമാനിയ്ക്കപ്പെടുന്നത്.

(കുഞ്ഞുണ്ണി മാഷ് എഴുതിയ ലേഖനങ്ങളുടെ സമാഹാരമായ ഊണുതൊട്ട് ഉറക്കം വരെ എന്നതില്‍ നിന്നുമെടുത്താണ് ഈ കൃതി ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്. കറന്‍റ് ബുക്സ്‌ ആണ് ഈ പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.)

നോമ്പിന്‍റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ കുഞ്ഞിപ്പുവിന്‍റെ വിജയഗാഥ

2025-09-07T00:01:00.006+05:30

- മമ്മൂട്ടി

ഷൂട്ടിങ്ങിനുവേണ്ടിയാണ് ആ ഫാക്ടറിയില്‍ ഞാനെത്തിയത്. ഷെഡ്ഡില്‍ 2 വിദേശ കാറുകള്‍ നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. മനസ്സില്‍ ചെറിയ കുശുമ്പും കുന്നായ്മയും അപ്പോഴേക്കും തല പൊക്കിയിരുന്നു. 'ആരെടാ രണ്ട് ഫോറിന്‍ കാറും കൊണ്ട് നടക്കുന്നവന്‍!' - എന്ന് മനസ്സില്‍ തോന്നി.

ഞാന്‍ ചെന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോഴേക്കും പ്രൊഡക്ഷന്‍സിലെ ആളുകളും ഫാക്ടറി ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ വന്നു പറഞ്ഞു:
"എം ഡി-യുടെ മുറിയിലിരിക്കാം."

"വേണ്ട. എനിക്ക് ഇവിടെ എവിടെയെങ്കിലുമൊരു സ്ഥലം മതി."

"എം ഡി കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞു."

അതൃപ്തി മറച്ചുപിടിച്ചു പറഞ്ഞു: "കാണാലോ."

അയാള്‍ക്ക് കാശുണ്ടെങ്കില്‍ അത് കയ്യിലിരിക്കട്ടെ എന്നായിരുന്നു മനസ്സില്‍. ചെറിയ കാര്യങ്ങള്‍ക്കുപോലും അസൂയ വരുന്ന കാലമാണത്. എത്ര വലിയ ഫാക്ടറിയുടമ ആണെങ്കിലും അങ്ങോട്ടു വിളിപ്പിക്കാതെ ഇറങ്ങി വന്നാലെന്താണ് എന്നും മനസ്സില്‍ തോന്നി. വന്നിരിക്കുന്നത് എത്രയോ ആരാധകരുള്ള മമ്മൂട്ടിയല്ലേ?!

കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുതലാളി ഇറങ്ങിവന്നു. ഖദറിട്ട തൂവെള്ള മുണ്ടുടുത്തൊരു തടിയന്‍.

"എന്താടോ തനിക്ക് എന്‍റെ മുറിയിലേക്ക് വരാന്‍ വയ്യേ?"

കേട്ട ഉടനെ ദേഷ്യം വന്നു. 'ഇവനാരാണ് എന്നെ എന്നെ എടോ പോടോ എന്നൊക്കെ വിളിക്കാന്‍?'

"മടിക്കാതെ ഇങ്ങോട്ട് വാടോ. താന്‍ സിനിമാ നടനായതൊക്കെ ശരി തന്നെ."

"പിന്നെ വരാം." - കനപ്പിച്ച് മറുപടി പറഞ്ഞു.

"ഇങ്ങനെ ഗൌരവം കാണിക്കാതെ. തനിക്കെന്നെ മനസ്സിലായില്ലേ?" - ആ ചോദ്യത്തിലൊരു തന്‍റെടവും അടുപ്പവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

"ഞാന്‍ പണ്ടത്തെ കുഞ്ഞിപ്പുവാണെടോ."

ഫ്ലാഷ്ബാക്ക് പോലെ മനസ്സിലൂടെ 25 കൊല്ലം കടന്നുപോയി.

എന്‍റെയൊരു ബന്ധുവിന്‍റെ വീടിന്‍റെ വരാന്തയില്‍ നോമ്പു കാലത്ത് കഞ്ഞികുടിക്കാന്‍ പാത്രവുമായി കാത്തുനിന്നിരുന്ന കുട്ടിയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞുനിന്നു. നോമ്പുകാലത്ത് ഞാന്‍ ആ ബന്ധുവീട്ടില്‍ പലപ്പോഴും പോകുമായിരുന്നു. പള്ളിയില്‍ വച്ചാണ് ആ പയ്യനെ ഞാന്‍ ആദ്യം കാണുന്നത്. എല്ലാ നമസ്ക്കാര സമയത്തും അവന്‍ പള്ളിയിലുണ്ടാകും. എന്നോട് ഭവ്യതയോടെയാണ് ആ കുട്ടി എന്നും സംസാരിച്ചിട്ടുള്ളത്; ഞാനാണെങ്കില്‍ വലിയ വീട്ടിലെ ബന്ധു എന്ന ഗമയോടെയും. അന്ന് പത്ത് വയസ്സേ പ്രായം കാണൂ. വീടിന്‍റെ വരാന്തയില്‍ കഞ്ഞിക്കുവേണ്ടി പാത്രവുമായി അവന്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഗമയില്‍ വീട്ടിലേക്ക് കയറിപ്പോകും. അതേ പയ്യനിതാ മുന്നില്‍, അപ്രതീക്ഷിത രൂപത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്നു.

അയാള്‍ പിന്നീട് കഷ്ടപ്പാടിന്‍റെയും വളര്‍ച്ചയുടെയും ഈശ്വര കാരുണ്യത്തിന്‍റെയും കഥ പറഞ്ഞു. ഇപ്പോള്‍ ഇതുപോലെ അഞ്ച് ഫാക്ടറികളുണ്ട്. അനുജന്മാരാണ് പലതും നടത്തുന്നത്. പെങ്ങന്മാരെയെല്ലാം വലിയ വീടുകളിലേക്ക് കെട്ടിച്ചുകൊടുത്തു. സങ്കല്‍പ്പിക്കാന്‍ പോലും പറ്റാത്ത വിധം അദ്ദേഹം സാമ്രാജ്യം വലുതാക്കിയിരുന്നു. ലോകം മുഴുവന്‍ പലതവണ സഞ്ചരിച്ചു. പക്ഷെ, ഒരേയൊരു കുഴപ്പം. ഷുഗര്‍, പ്രഷര്‍, അള്‍സര്‍ തുടങ്ങിയ രോഗങ്ങള്‍ ഉള്ളതിനാല്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ വയ്യ. ഡോക്ടര്‍ പറയുന്ന പച്ചക്കറിയും ഒരുപിടി ചോറുമായി കഴിയുന്നു. പണ്ട് കഞ്ഞിക്കുവേണ്ടി കാത്തുനിന്നിരുന്ന കുട്ടി ഏത് ഭക്ഷണവും കിട്ടാവുന്ന അവസ്ഥയിലും പട്ടിണി കിടക്കുന്നുവെന്നര്‍ത്ഥം.

പഴയ കഞ്ഞിക്കാരന്‍ പയ്യന്‍ എന്‍റെ മുന്നില്‍ മഹാസൗധം പോലെ വളര്‍ന്നത് പെട്ടെന്നാണ്. ഓരോ പ്രതിബന്ധങ്ങളെയും സ്വന്തം മനക്കരുത്തുകൊണ്ട് മറികടന്ന അയാള്‍ സത്യത്തില്‍ ജീവിതത്തോട് പ്രതികാരം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. കഷ്ടപ്പാടും ദുരിതവും സമ്മാനിച്ച ജീവിതത്തോട് വളര്‍ച്ച കൊണ്ട് ചെയ്യുന്ന പ്രതികാരം. അയാളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും പ്രതിമാസ ശമ്പളത്തിലോ നല്ല വീടിലോ ഒതുങ്ങുന്നതായിരുന്നില്ല. ഓരോന്ന് നേടുമ്പോഴും ലക്ഷ്യങ്ങളെ കുഞ്ഞിപ്പു കൂടുതല്‍ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് കയറ്റിവിട്ടു. പിന്നീട് അവയ്ക്കു പിറകേ പോയി അവയെ കയ്യടക്കി. ഓരോ പര്‍വ്വതശിഖരം കീഴടക്കുമ്പോഴും അതിലും വലിയൊരു ശിഖരം കീഴടക്കാന്‍ ബാക്കി തരണേ എന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്ന പര്‍വ്വതാരോഹകന്‍റെ മനസ്സാണ് കുഞ്ഞിപ്പുവിനെന്ന് അന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

എം ടി വാസുദേവന്‍ നായരുടെ നോവലുകളില്‍ ഇത്തരം കഥാപാത്രങ്ങളെ കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ജീവിതത്തില്‍ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ഭക്തിയാണ് അയാളോട് തോന്നിയത്. അയാളുടെ ആദ്യകാല അനുഭവങ്ങള്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ തോന്നി, വേറെയാരെങ്കിലും ആയിരുന്നെങ്കില്‍ തകര്‍ന്നുതരിപ്പണമാകുമായിരുന്നെന്ന്. പട്ടിണി കിടക്കുമ്പോഴും കുഞ്ഞിപ്പു സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കണ്ടു. അവയിലേക്കുള്ള വഴിയന്വേഷിച്ചു.

ഇന്നത്തെ കുട്ടികള്‍ പരീക്ഷയ്ക്ക് മാര്‍ക്ക് കുറഞ്ഞാല്‍പ്പോലും ചിന്തിക്കുന്നത് ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ചാണ്. അവരുടെ മുന്നില്‍ ജീവിതത്തോടുള്ള പോരാട്ടമെന്ന അജണ്ടയേയില്ല. എഞ്ചിനീയറിങ്ങിനും മെഡിസിനും പഠിക്കുന്ന, നല്ല ബുദ്ധിയുണ്ട് എന്ന് നാം കരുതുന്ന, കുട്ടികള്‍ പോലും പോകുന്നത് കീഴടങ്ങലിന്‍റെ വഴിയേയാണ്.

വഴക്ക് പറഞ്ഞതിന്‍റെ പേരില്‍ മരണത്തിലേക്ക് പോയ കുട്ടികളുടെ പടം പത്രത്തില്‍ കാണുമ്പോള്‍, 'ഈ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് എന്തുപറ്റി?' എന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഊതിക്കെടുത്തുന്നത് എത്രയോ പേരുടെ സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കുള്ള വെളിച്ചത്തിന്‍റെ തിരിയാണെന്ന് കടന്നുപോകുന്നവരറിയുന്നില്ല. തകര്‍ക്കുന്നത് പലരുടെയും നെഞ്ചാണെന്നും അവരറിയുന്നില്ല.

മറ്റൊരു കൂട്ടര്‍ രക്ഷിതാക്കളോടും വ്യവസ്ഥിതിയോടുമുള്ള പ്രതികാരം തീര്‍ക്കുന്നത് മയക്കുമരുന്ന് ഉപയോഗിച്ചും സ്വയം ക്രിമിനലുകളായുമാണ്. മയക്കുമരുന്നില്‍ നിന്ന് മോചനം നേടിവന്നൊരു കുട്ടിയുടെ മുഖം ഞാനോര്‍ക്കാറുണ്ട്. തകര്‍ന്നു തരിപ്പണമായി എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടൊരു മുഖം. കുഞ്ഞിപ്പുവിന്‍റെ നെഞ്ചിലുണ്ടായിരുന്ന ചൂടിന്‍റെ ചെറിയൊരംശം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ആ കുട്ടി ലഹരിയുടെ തളര്‍ച്ചയിലേക്ക് പോകില്ലായിരുന്നു.

എന്‍റെ പഴയ നാട്ടുകാരന്‍ കാണിച്ചുതന്നത് പ്രതികാരത്തിന്‍റെ മറ്റൊരു മുഖമാണ്. പലപ്പോഴും നമുക്ക് അപരിചിതമായ മുഖം. തിരമാലപോലെ വന്ന കഷ്ടപ്പാടുകളെ അതിലേക്കിറങ്ങി നീന്തിനീന്തി അയാള്‍ പരാജയപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

പ്രതിസന്ധികള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ മെഴുകുതിരി നാളം പോലെ ആടുന്ന കുട്ടികള്‍ ഓര്‍ക്കേണ്ടത് അവരുടെ രക്ഷിതാക്കളുടെ മുഖമാണ്. അല്ലാതെ പരാജയത്തിന്‍റെ മുഖമല്ല.

കവി പാടിയത് മന്ത്രംപോലെ നമുക്ക് മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിക്കാം:

ജീവിതം നല്‍കാന്‍ മടിക്കുന്നതൊക്കെയും

ജീവിച്ചു ജീവിതത്തോടു ഞാന്‍ വാങ്ങിടും.

(ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട ശ്രീ. മമ്മൂട്ടി എഴുതിയ, അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഏതാനും ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകളുടെ സമാഹാരമായ കാഴ്ചപ്പാട് എന്ന പുസ്തകത്തില്‍നിന്നുമെടുത്താണ് ഈ രചന ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്. 2002 നവംബര്‍ 15നാണ് അദ്ദേഹം ഇത് എഴുതിയത്. കറന്‍റ് ബുക്സ് ആണ് ഈ പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.)

സ്വാര്‍ത്ഥനായ ഭൂതം

2025-01-31T13:32:00.053+05:30

- ഓസ്കര്‍ വൈല്‍ഡ് / ഈശ്വരന്‍ നമ്പൂതിരി എച്ച്

എല്ലാ ദിവസവും വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ, സ്‌കൂൾ വിട്ട് വരുന്നവഴി, ആ കുട്ടികൾ ഭൂതത്തിന്‍റെ ഉദ്യാനത്തിൽ കളിക്കാൻ പോവുക പതിവായിരുന്നു.

ഇളംപച്ചപ്പുല്ലു വിരിച്ച, മനോഹരമായൊരു വലിയ ഉദ്യാനമായിരുന്നു അത്. മാനത്തെ താരങ്ങളെപ്പോലെ പുല്ലിനു മുകളിൽ അവിടെയുമിവിടെയും ഉയർന്നുനില്‍ക്കുന്ന മനോഹരമായ പുഷ്‌പങ്ങൾ. അതു കൂടാതെ പന്ത്രണ്ട് പീച്ച് മരങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. വസന്തകാലത്ത് അവയിൽ ഇളം ചുവപ്പും വെളുപ്പും നിറങ്ങളിലുള്ള കോമള കുസുമങ്ങൾ വിടർന്നിരുന്നു. ശരത്കാലത്ത് ഇവ പഴങ്ങളാൽ സമൃദ്ധമായിരുന്നു. മരക്കൊമ്പിലിരുന്നു മനോഹരമായി പാടുന്ന കിളികൾ. അതു കേൾക്കവേ കുട്ടികൾ കളിനിർത്തി ആ പാട്ടിൽ മുഴുകുന്നതും പതിവായിരുന്നു. അത്ര മനോഹരമായിരുന്നു അവയുടെ കൂജനം.

"നമുക്കിവിടെ എന്തൊരാനന്ദമാണ്!" കുട്ടികൾ ആർത്തുവിളിച്ചുല്ലസിച്ചു.

ഒരുനാൾ ഭൂതം തിരിച്ചെത്തി. അവൻ തന്‍റെ സുഹൃത്തും നരഭോജിയുമായ കോർണിഷിനെ സന്ദർശിക്കാൻ പോയതായിരുന്നു. എന്നിട്ട് അവനോടൊപ്പം നീണ്ട ഏഴു വർഷം ചെലവഴിച്ചു. ഏഴു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് വളരെ മിതഭാഷിയായ ഭൂതം, തനിക്കു പറയാനുള്ളതെല്ലാം പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞത്. അപ്പോൾ അവൻ തന്‍റെ കൊട്ടാരത്തിലേക്കു മടങ്ങാൻ നിശ്ചയിച്ചു. അവൻ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ കുട്ടികൾ തന്‍റെ ഉദ്യാനത്തിൽ കയറി കളിക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്.

"നിങ്ങളിവിടെ എന്തെടുക്കുന്നു?" - കാർക്കശ്യം നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അയാൾ അലറി. പേടിച്ചരണ്ട കുട്ടികൾ ഓടിയകന്നു.

"എന്‍റെ ഉദ്യാനം എനിക്കുമാത്രം സ്വന്തമാണ്." - ഭൂതം പറഞ്ഞു - "ആർക്കുമത് മനസ്സിലാകും. ഞാനാരെയും ഇതിനുള്ളിൽ കളിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ല. ഇതെന്‍റെ മാത്രമാണ്."

അതുകൊണ്ട് ഭൂതം തന്‍റെ ഉദ്യാനത്തിനുചുറ്റും വലിയൊരു മതിൽ കെട്ടിയുയർത്തി, എന്നിട്ടൊരു മുന്നറിയിപ്പും എഴുതി പ്രദർശിപ്പിച്ചു:
'അതിക്രമിച്ചു കടക്കുന്നവർ ശിക്ഷിക്കപ്പെടും'

അത് തീർത്തും സ്വാര്‍ത്ഥനായൊരു ഭൂതമായിരുന്നു.

ആ പാവം കുട്ടികൾ! അവർക്കിപ്പോൾ കളിക്കാനിടമില്ലാതായി. അവർ തെരുവിൽ കളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാലവിടം മുഴുവൻ പൊടിയും കൂർത്ത കല്ലുകളുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവർക്കവിടം ഇഷ്‌ടപ്പെട്ടില്ല. പഠനം കഴിഞ്ഞുവരുമ്പോൾ മതിലിനുള്ളിലെ മനോഹരമായ ഉദ്യാനത്തെപ്പറ്റി സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് അവരതിനുചുറ്റും പതിവായി നടക്കാറുണ്ട്.

"നമുക്ക് ഇതിനുള്ളിൽ എന്തൊരു ആഹ്ളാദമായിരുന്നു!' - അവർ പരസ്പരം പറഞ്ഞു.

അങ്ങനിരിക്കെ വസന്തകാലമെത്തി. നാട്ടിലെങ്ങും പൂക്കളും കുരുവികളും ആയി. എന്നാൽ സ്വാര്‍ത്ഥനായ ഭൂതത്തിന്‍റെ ഉദ്യാനത്തിൽ മാത്രം കാപ്പാട്ടും ശിശിരകാലം തന്നെയായിരുന്നു. കുട്ടികളെത്താത്ത ആ ഉദ്യാനത്തിൽ പാടാൻ കിളികൾ മെനക്കെട്ടില്ല; കൂടാതെ മരങ്ങള്‍ പൂക്കാനും മറന്നുപോയി. ഒരിക്കലൊരു സുന്ദരിയായ പൂവ് പുല്ലുകൾക്കിടയിൽ നിന്നും തന്‍റെ തല പുറത്തുനീട്ടി നോക്കി. എന്നാൽ അവിടെ പതിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന മുന്നറിയിപ്പുകണ്ട ആ പൂവ്, കുട്ടികളെയോർത്ത് ദുഃഖിക്കുകയും തിരിച്ചു മണ്ണിലേക്കു തലതാഴ്ത്തി നിദ്രയിലേക്ക് മടങ്ങുകയും ചെയ്‌തു. ആ സമയത്തും സന്തോഷിച്ചിരുന്നവർ രണ്ടു പേരേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ - മഞ്ഞും ശൈത്യവും.

"വസന്തം ഈ പൂന്തോട്ടത്തെ മറന്നിരിക്കുന്നു." - അവർ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു. - "ഇനി നമുക്കു വർഷം മുഴുവൻ ഇവിടെ കഴിയാം." - മഞ്ഞ്, അവളുടെ വലിയ വെളുത്ത മേലങ്കികൊണ്ട് പുല്ലു മുഴുവൻ മൂടി. അതേസമയം ശൈത്യം മരങ്ങളെ മുഴുവൻ വെള്ളിയണിയിച്ചു. അവർ പിന്നീട് വടക്കൻ കാറ്റിനെക്കൂടി തങ്ങളോടൊപ്പം കൂടാൻ വിളിച്ചു. ക്ഷണം സ്വീകരിച്ച് അവനെത്തി. രോമക്കുപ്പായത്തിൽ പൊതിഞ്ഞെത്തിയ അവൻ പകൽ മുഴുവൻ ഉദ്യാനത്തിലുടനീളം അലറിവിളിച്ചു നടന്നു, ചിമ്മിനിക്കുഴലുകളെ കാറ്റടിച്ച് താഴെ വീഴ്ത്തി. "ഇതൊരു നല്ല സ്ഥലംതന്നെ." - അവൻ പറഞ്ഞു, "നമുക്ക് ആലിപ്പഴം പൊഴിക്കുന്ന കാറ്റിനെക്കൂടി വിളിക്കാം." അങ്ങനെ ആലിപ്പഴക്കാറ്റും അവിടെത്തി. കൊട്ടാരത്തിന്‍റെ മേല്‍ക്കൂരയിലേക്ക് കനത്ത ആലിപ്പഴവൃഷ്ടി നടത്തിക്കൊണ്ട് ദിവസവും മൂന്നു മണിക്കൂർ അവനവിടെ തകർത്താടി. കൊട്ടാരത്തിന്‍റെ ഓടുകൾ മിക്കവാറും തകർന്നുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ഉദ്യാനത്തിനുചുറ്റും കഴിയുന്നത്ര വേഗത്തിൽ വീശാൻ തുടങ്ങി. നരച്ച വേഷം ധരിച്ച അവന്‍റെ ശ്വാസം മഞ്ഞുപോലെ തണുത്തതായിരുന്നു.

"വസന്തം വന്നെത്താൻ ഇത്ര താമസിക്കുന്നതെന്താണ്? ഇത് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല." - ജനാലയ്ക്കരികിലിരുന്ന്, പുറത്തെ തണുത്തുറഞ്ഞ വെളുത്ത ഉദ്യാനത്തിലേക്കുനോക്കി സ്വാര്‍ത്ഥനായ ഭൂതം അത്ഭുതപ്പെട്ടു - "ഈ കാലാവസ്ഥയ്ക്ക് എന്നെങ്കിലുമൊരു വ്യത്യാസമുണ്ടാകുമായിരിക്കും."

എന്നാൽ വസന്തമൊരിക്കലും അവിടെ വന്നില്ല; അതുപോലെതന്നെ വേനലും. ശരത്കാലമെത്തി എല്ലാ ഉദ്യാനങ്ങൾക്കും സുവർണഫലങ്ങൾ നല്‍കിയപ്പോഴും അവൾ സ്വാര്‍ത്ഥനായ ഭൂതത്തിനുമാത്രം ഒന്നും നല്‍കിയില്ല. "അവൻ അത്യധികം സ്വാർഥനാണ്." - അവൾ പറഞ്ഞു.

അങ്ങനെ അവിടെപ്പോഴും തണുപ്പുകാലം തുടർന്നു. മരങ്ങൾക്കിടയിൽ വടക്കൻകാറ്റും ആലിപ്പഴക്കാറ്റും മഞ്ഞും ശൈത്യവും എല്ലായ്പ്പോഴും അവരുടെ നൃത്തം തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ കട്ടിലിൽ ഉണർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്ന ഭൂതം മനോഹരമായൊരു പാട്ടു കേൾക്കാനിടയായി. അവന്‍റെ കാതുകൾക്ക് അതിമധുരമായിത്തീർന്ന ആ ഗീതം, അതുവഴി കടന്നുപോയ രാജകീയ സംഗീതജ്ഞർ ആലപിച്ചതാണ് എന്ന് അവൻ വിചാരിച്ചു. വാസ്തവത്തിൽ അവന്‍റെ ജനലിന് പുറത്തിരുന്നു പാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ലിനറ്റ് കിളി ആയിരുന്നു അത്. എന്നാൽ ആ ഉദ്യാനത്തിലൊരു കിളി പാടുന്നതു കേട്ടിട്ട് വളരെക്കാലമായതിനാൽ ഭൂതത്തിന് അത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച സംഗീതമായി തോന്നി. ഭൂതത്തിന്‍റെ തലയ്ക്കു മുകളിൽ നൃത്തം ചവിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആലിപ്പഴക്കാറ്റ് ഉടൻ തന്നെ നിശ്ചലമായി; വടക്കൻകാറ്റ് തന്‍റെ അലർച്ച നിർത്തി; അതോടൊപ്പം പാതി തുറന്ന കിളിവാതിലിലൂടെ ഒരു സുഗന്ധം ഉള്ളിൽ പരന്നു. "ഒടുവിൽ വസന്തം വന്നെത്തിക്കഴിഞ്ഞുവെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു." - ഭൂതം പറഞ്ഞു. അവൻ കട്ടിലിൽ നിന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്കു നോക്കി.

അപ്പോൾ കണ്ടതോ?

അത്യാശ്ചര്യകരമായൊരു ദൃശ്യമായിരുന്നു അവൻ കണ്ടത്. മതിലിൽ ഒരു ചെറിയ പൊത്തിൽക്കൂടി കുട്ടികൾ ഉദ്യാനത്തിലേക്കു നുഴഞ്ഞുകയറിയിരിക്കുന്നു. മരക്കൊമ്പുകളിൽ കയറിയിരിക്കുകയാണവർ. ഭൂതത്തിന് കാണാവുന്ന എല്ലാ മരത്തിലും ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെങ്കിലുമുണ്ട്. കുട്ടികൾ തിരിച്ചെത്തിയതിൽ സന്തുഷ്‌ടരായ മരങ്ങൾ സ്വയം വസന്തം വിരിയിച്ച് പൂക്കളാൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവർ കുട്ടികളുടെ തലയ്ക്ക് മുകളില്‍ കൈകൾ വീശിനില്‍ക്കുന്നു. ആഹ്ളാദകൂജനങ്ങൾ മുഴക്കി കിളികൾ പറന്നു നടക്കുന്നു. പുല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ തലപൊക്കി നോക്കുന്ന പൂക്കൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നില്‍ക്കുന്നു. അതൊരു രമണീയമായ ദൃശ്യമായിരുന്നു.

എന്നാൽ അപ്പോഴും ഉദ്യാനത്തിന്‍റെ ഒരു ഭാഗത്ത്, ഏറ്റവും അങ്ങേയറ്റത്തു മാത്രം, അപ്പോഴും ശൈത്യമായിരുന്നു. അവിടെ ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞും നില്‍പ്പുണ്ട്. മരക്കൊമ്പിൽ പിടിച്ചുകയറാനാകാത്തത്ര ചെറുതായിരുന്നു ആ കുട്ടി. കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവനവിടെ അലക്ഷ്യമായി നടക്കുകയാണ്. അവിടത്തെ പാവം മരമാകട്ടെ ഇപ്പോഴും മഞ്ഞുകൊണ്ടു മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശൈത്യവും വടക്കൻകാറ്റും ഇപ്പോഴുമവിടെ ചുറ്റിക്കറങ്ങുന്നു. "കയറൂ, മുകളിലേക്ക് ചാടിക്കയറൂ കുഞ്ഞേ." - മരം പറഞ്ഞു. അതിന്‍റെ ശാഖകൾ ആകാവുന്നത്ര താഴേക്കു വളച്ചു. പക്ഷേ, ആ കുട്ടി തീരെ ചെറുതായിരുന്നു.

പുറത്തേക്കു നോക്കിനിന്ന ഭൂതത്തിന്‍റെ മനസ്സലിഞ്ഞു. "ഞാനെത്ര സ്വാര്‍ത്ഥനായിരുന്നു!" - അവൻ പറഞ്ഞു - "വസന്തം ഇത്രയും കാലം എത്താതിരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് ഇപ്പോഴെനിക്കു മനസ്സിലായി. ഞാനാ കുട്ടിയെ മരത്തിൽ കയറ്റിയിരുത്തും. എന്നിട്ട് ആ മതിലിടിച്ച് തകർക്കും. എന്‍റെ ഉദ്യാനം ഇനിയെന്നും കുട്ടികളുടെ കളിസ്ഥലമായിരിക്കും." - അവന് താൻ ചെയ്തതിലെല്ലാം അത്യധികം ദുഃഖം തോന്നി.

അവൻ താഴേക്കു പടികളിറങ്ങി, മുൻവാതിൽ പതുക്കെത്തുറന്ന് ഉദ്യാനത്തിലേക്കു കടന്നു. എന്നാൽ, അവനെക്കണ്ട് പേടിച്ചരണ്ട കുട്ടികൾ ഓടിരക്ഷപ്പെട്ടു. ഉദ്യാനം വീണ്ടും മഞ്ഞുകാലത്തിന്‍റെ പിടിയിലായി. ഉദ്യാനത്തിന്‍റെ അങ്ങേയറ്റത്തുനിന്നിരുന്ന കൊച്ചുകുട്ടി മാത്രമേ ഓടാതിരുന്നുള്ളൂ. അവന്‍റെ കണ്ണുകൾ കണ്ണീരാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ ഭൂതം വരുന്നത് അവൻ കണ്ടിരുന്നില്ല. അവന്‍റെ പിന്നിലേക്ക് പതുങ്ങിയെത്തിയ ഭൂതം അവനെ സാവധാനം കൈയിലെടുത്ത് മരത്തിന് മുകളിലിരുത്തി. ഉടനെതന്നെ മരം പൂക്കൾ വിടർത്തി; പക്ഷികൾ പാട്ടുപാടിക്കൊണ്ടു വന്നെത്തി; ആ കൊച്ചുകുട്ടി കൈകൾ വിരിച്ച് ഭൂതത്തിന്‍റെ കഴുത്തിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മ നല്‍കി. ഇതു കണ്ട മറ്റു കുട്ടികൾ, ഭൂതം ഇപ്പോളൊരു ക്രൂരനല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി ഓടിത്തിരിച്ചെത്തി. അവര്‍ക്കൊപ്പം വസന്തകാലവും തിരികെയെത്തി.

"കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ഇനിമുതൽ ഇത് നിങ്ങളുടെ ഉദ്യാനമാണ്." - ഭൂതം പറഞ്ഞു. അവൻ തന്‍റെ വലിയ മഴുവെടുത്ത് മതിൽ വെട്ടിപ്പൊളിച്ചു. പന്ത്രണ്ടു മണിക്ക് ചന്തയിലേക്കുപോയ ആളുകൾ കണ്ടത്, അങ്ങേയറ്റം മനോഹരമായ ഉദ്യാനത്തിൽ കുട്ടികൾക്കൊപ്പം കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭൂതത്തെയാണ്.

പകൽ മുഴുവൻ അവർ കളികൾ തുടർന്നു. സന്ധ്യയായപ്പോൾ കുട്ടികൾ ഭൂതത്തിനോട് യാത്രപറയാനെത്തി.

“പക്ഷേ, നിങ്ങളുടെയാ കൊച്ചുകൂട്ടുകാരനെവിടെ?' - ഭൂതം ചോദിച്ചു - “ഞാൻ മരത്തിൽ കയറ്റിയിരുത്തിയ കുഞ്ഞ്, അവനെവിടെ?" - തനിക്കൊരുമ്മ നല്‍കിയ ആ കുട്ടിയെയാണ് ഭൂതത്തിന് ഏറ്റവുമധികം ഇഷ്ടമായത്.

"ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല." - കുട്ടികൾ പറഞ്ഞു - “അവൻ പോയിരിക്കുന്നു."

"നിങ്ങളവനോട് നാളെയും തീർച്ചയായും ഇവിടെ വരാൻ പറയണം." - ഭൂതം പറഞ്ഞു. എന്നാൽ കുട്ടികൾക്ക് അവനെ അറിയില്ലെന്നും മുമ്പു കണ്ടിട്ടില്ലെന്നും എവിടെയാണ് താമസം എന്നറിയില്ലെന്നും ആയിരുന്നു മറുപടി. അതുകേട്ട ഭൂതത്തിന് വളരെയധികം സങ്കടമായി.

പിന്നീട് എല്ലാ സായാഹ്നത്തിലും സ്കൂൾ വിട്ടു വരുന്നവഴി, കുട്ടികൾ ഭൂതത്തിനടുത്തുവരികയും അവരൊരുമിച്ചു കളിക്കുകയും പതിവായി. എന്നാൽ, ഭൂതം ഏറ്റവുമധികം സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ആ കുട്ടിയെ മാത്രം പിന്നീടൊരിക്കലും കാണുകയുണ്ടായില്ല. അവന് എല്ലാ കുട്ടികളോടും വാത്സല്യ മുണ്ടായിരുന്നു; എങ്കിലും തന്‍റെ ആദ്യസുഹൃത്തായ ആ കുട്ടിയെ കാണാൻ അവൻ വളരെയധികം കൊതിച്ചിരുന്നു. ഇടയ്ക്കൊക്കെ അവൻ പറയും, "ഞാനവനെക്കാണാൻ എത്രമാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നു!"

കാലം കടന്നുപോയി. ഭൂതത്തിന് പ്രായമേറെയായി; അവൻ അവശനായി. ഇപ്പോളവന് കുട്ടികൾക്കൊപ്പം കളിക്കാനാകില്ല; എങ്കിലും ഉമ്മറത്തൊരു ചാരുകസേരയുമിട്ട് അതിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് തന്‍റെ ഉദ്യാനത്തെയും കുട്ടികൾ കളിക്കുന്നതും ഒക്കെ അവൻ വീക്ഷിക്കും. "എനിക്കൊരുപാട് സുന്ദര പുഷ്പങ്ങളുണ്ട്" - അവൻ പറഞ്ഞു - "എന്നാൽ എല്ലാറ്റിനെക്കാളും മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങൾ കുഞ്ഞുങ്ങൾ തന്നെയാണ്."

ഒരു ശൈത്യകാല പ്രഭാതത്തിൽ, വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതിനിടെ അവൻ ജനലിൽക്കൂടി നോക്കി. ഇപ്പോളവന് ശൈത്യത്തെ പേടിയില്ല. കാരണം, ഇത് പൂക്കൾ വിശ്രമിക്കുന്ന, വസന്തകാലമുറങ്ങുന്ന ഒരു ചെറിയ സമയം മാത്രമാണെന്ന് അവനറിയാം.

പെട്ടന്ന് അവൻ അത്ഭുതപ്പെട്ട് കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി, അവിടേക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി. ആശ്ചര്യകരമായൊരു ദൃശ്യമായിരുന്നു അത്. ഉദ്യാനത്തിന്‍റെ അങ്ങേമൂലയിൽ നിറയെ വെള്ളപ്പൂക്കളുമായി ഒരു മരം. അതിന്‍റെ എല്ലാ ശാഖകളിലും താഴേക്കു തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന സ്വർണ-വെള്ളിപ്പഴങ്ങൾ. അതിനു ചുവട്ടില്‍ ഭൂതം സ്നേഹിക്കുന്ന ആ കൊച്ചുകുട്ടി.

ആഹ്ളാദചിത്തനായ ഭൂതം താഴേക്ക് ഓടിയിറങ്ങി പൂന്തോട്ടത്തിലേക്കു ചെന്നു. തിരക്കുപിടിച്ച് പുല്ലിനു മുകളിൽക്കൂടി ഓടി ആ കുട്ടിയുടെ അടുത്തെത്തി. എന്നാൽ ആ കുട്ടിയുടെ മുഖത്തിനടുത്തേക്ക് കുനിഞ്ഞ ഭൂതം കോപത്താൽ ജ്വലിച്ചു. "ആർക്കാണ് നിന്നെയിങ്ങനെ മുറിവേല്‍പ്പിക്കാൻ ധൈര്യം?" - അവൻ ചോദിച്ചു. എന്തെന്നാൽ ആ കുഞ്ഞിന്‍റെ കൈത്തലങ്ങളിലും കാല്‍പ്പാദങ്ങളിലും ഈ രണ്ട് ആണിയടിച്ചതിന്‍റെ പാടുകളുണ്ടായിരുന്നു.

“ആർക്കാണ് നിന്നെയിങ്ങനെ മുറിവേല്‍പ്പിക്കാൻ ധൈര്യം?" - ഭൂതം ആർത്തട്ടഹസിച്ചു - “പറയൂ, എന്നോടു പറയൂ. ഞാനെന്‍റെ വലിയ വാളെടുത്ത് അവനെ അരിഞ്ഞുവീഴ്ത്താം."

“പാടില്ല." - ആ കുട്ടി പറഞ്ഞു - "ഇത് സ്നേഹത്തിന്‍റെ മുറിവുകളാണ്."

"ആരാണ് നീ?" - ഭൂതം ചോദിച്ചു. അജ്ഞാതമായൊരു ഭീതി (ഭക്തി) അവനിൽ നിറഞ്ഞു. അവൻ ആ കുട്ടിയുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു.

ഭൂതത്തിന്‍റെ മുമ്പിൽ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ആ കുട്ടി പറഞ്ഞു: “ഒരിക്കൽ നിങ്ങളെന്നെ നിങ്ങളുടെ ഉദ്യാനത്തിൽ കളിക്കാനനുവദിച്ചു. ഇന്ന് നീ എന്നോടൊപ്പം എന്‍റെ ഉദ്യാനത്തിലേക്ക്, സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക്, വരും."

അടുത്ത സായാഹ്നത്തിൽ കളിക്കാനായി അവിടേക്ക് ഓടിയെത്തിയ കുട്ടികൾ കണ്ടത് നിറയെ വെള്ളപ്പൂക്കൾകൊണ്ടു മൂടിനില്ക്കുന്ന ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ മരിച്ചുകിടക്കുന്ന ഭൂതത്തിനെയാണ്.

(D C BOOKS പ്രസിദ്ധീകരിച്ച, 'ഓസ്കര്‍ വൈല്‍ഡ് - ലോകോത്തര കഥകള്‍' എന്ന കൃതിയില്‍ നിന്നുമെടുത്താണ് ഈ കഥ ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്. അനശ്വരസാഹിത്യകാരനായ ഓസ്കര്‍ വൈല്‍ഡിന്‍റെ ഏതാനും കൃതികളുടെ വിവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ നിര്‍വഹിച്ചിരിക്കുന്നത് ഈശ്വരന്‍ നമ്പൂതിരി എച്ച് ആണ്. THE SELFISH GIANT എന്ന കഥയുടെ വിവര്‍ത്തനമാണ് സ്വാര്‍ത്ഥനായ ഭൂതം.)

എന്‍റെ ഗുരുനാഥന്‍

2025-01-30T06:30:00.023+05:30

- വള്ളത്തോള്‍ നാരായണമേനോന്‍

ലോകമേ തറവാടു തനിക്കീ ചെടികളും
പുല്‍കളും പുഴുക്കളും കൂടിത്തന്‍ കുടുംബക്കാര്‍;

ത്യാഗമെന്നതേ നേട്ടം, താഴ്മതാനഭ്യുന്നതി
യോഗവിത്തേവം ജയിക്കുന്നിതെന്‍ ഗുരുനാഥന്‍.

താരകാമണിമാല ചാര്‍ത്തിയാലതും കൊള്ളാം!
കാറണിച്ചളി നീളെപ്പുരണ്ടാലതും കൊള്ളാം;
ഇല്ലിഹ സംഗം ലേപമെന്നിവ, സമസ്വച്ഛ-
മല്ലയോ വിഹായസ്സ,വ്വണ്ണമെന്‍ ഗുരുനാഥന്‍.

ദുര്‍ജ്ജന്തുവിഹീനമാം ദുര്‍ല്ലഭതീര്‍ത്ഥഹ്രദം,
കജ്ജളോദ്ഗമമില്ലാത്തോരു മംഗളദീപം.
പാമ്പുകള്‍ തീണ്ടീടാത്ത മാണിക്യമഹാനദി,
പാഴ്‌നിഴലുണ്ടാക്കാത്ത പൂനിലാവെന്നാചാര്യന്‍.

ശസ്ത്രമെന്നിയേ ധര്‍മ്മസംഗമം നടത്തുന്നോന്‍,
പുസ്തകമെന്യേ പുണ്യാദ്ധ്യാപനം പുലര്‍ത്തുന്നോന്‍.
ഔഷധമെന്യേ രോഗം ശമിപ്പിപ്പവന്‍, ഹിംസാ-
ദോഷമെന്നിയേ യജ്ഞം ചെയ്‌വവനെന്നാചാര്യന്‍.

ശാശ്വതമഹിംസയാണമ്മഹാത്മാവിന്‍ വ്രതം;
ശാന്തിയാണവിടേയ്ക്കു പരദേവത പണ്ടേ;
ഓതുമാറുണ്ടദ്ദേഹ:"മഹിംസാമണിച്ചട്ട-
യേതുടവാളിന്‍ കൊടും വായ്ത്തല മടക്കാത്തൂ?"

ഭാര്യയെക്കണ്ടെത്തിയ ധര്‍മ്മത്തിന്‍ സല്ലാപങ്ങ-
ളാര്യസത്യത്തിന്‍ സദസ്സിങ്കലെസ്സംഗീതങ്ങള്‍.
മുക്തിതന്‍ മണിമയക്കാല്‍ത്തളക്കിലുക്കങ്ങള്‍,
മുറ്റുമെന്‍ ഗുരുവിന്‍റെ ശോഭനവചനങ്ങള്‍.

പ്രണയത്താലേ ലോകം വെല്ലുമീ യോദ്ധാവിന്നോ,
പ്രണവം ധനുസ്സാ,ത്മാവാശുഗം, ബ്രഹ്മം ലക്ഷ്യം;
ഓംകാരത്തെയും ക്രമാലലിയിച്ചലിയിച്ചു
താന്‍ കൈക്കൊള്ളുന്നു തുലോം സൂക്ഷ്മമാമംശം മാത്രം.

ക്രിസ്തുദേവന്‍റെ പരിത്യാഗശീലവും, സാക്ഷാല്‍-
ക്കൃഷ്ണനാം ഭഗവാന്‍റെ ധര്‍മ്മരക്ഷോപായവും,
ബുദ്ധന്‍റെയഹിംസയും, ശങ്കരാചാര്യരുടെ
ബുദ്ധിശക്തിയും, രന്തിദേവന്‍റെ ദയാവായ്പും,
ശ്രീഹരിശ്ചന്ദ്രന്നുള്ള സത്യവും, മുഹമ്മദിന്‍
സ്ഥൈര്യവു,മൊരാളില്‍ച്ചേര്‍ന്നൊത്തുകാണണമെങ്കില്‍
ചെല്ലുവിന്‍ ഭവാന്മാരെന്‍ ഗുരുവിന്‍ നികടത്തി-ലല്ലായ്കിലവിടുത്തെച്ചരിത്രം വായിക്കുവിന്‍!

ഹാ! തത്ര ഭവല്‍പ്പാദമൊരിയ്ക്കല്‍ ദര്‍ശിച്ചെന്നാല്‍-
ക്കാതരനതിധീരന്‍, കര്‍ക്കശന്‍ കൃപാവശന്‍!
പിശുക്കന്‍ പ്രദാനോല്‍ക്കന്‍, പിശുനന്‍ സുവചന-
ന,ശുദ്ധന്‍ പരിശുദ്ധ;നലസന്‍ സദായാസന്‍!

ആതതപ്രശമനാമത്തപസ്വിതന്‍ മുന്നി-

ലാതതായിതന്‍ കൈവാള്‍ കരിംകൂവളമാല്യം;
കൂര്‍ത്ത ദംഷ്ട്രകള്‍ ചേര്‍ന്ന കേസരിയൊരു മാന്‍കു-
ഞ്ഞാ,ര്‍ത്തേന്തിത്തടംതല്ലും വന്‍കടല്‍ കളിപ്പൊയ്ക!

കാര്യചിന്തനംചെയ്യും നേരമന്നേതാവിന്ന്

കാനനപ്രദേശവും കാഞ്ചനസഭാതലം;
ചട്ടറ്റ സമാധിയിലേര്‍പ്പെടുമാ യോഗിക്ക്

പട്ടണ നടുത്തട്ടും പര്‍വ്വതഗുഹാന്തരം!

ശുദ്ധമാം തങ്കത്തെത്താനല്ലയോ വിളയിപ്പ-
തിദ്ധര്‍മ്മകൃഷകന്‍റെ സല്‍ക്കര്‍മ്മം വയല്‍തോറും?
സിദ്ധനാമവിടുത്തെത്തൃക്കണ്ണോ, കനകത്തെ-
യിദ്ധരിത്രിതന്‍ വെറും മഞ്ഞമണ്ണായിക്കാണ്മൂ!

ചാമരചലനത്താലിളിച്ചുകാട്ടും പിശാ-
ചാമഹാവിരക്തനു പൂജ്യസാമ്രാജ്യശ്രീയും!
ഏതു പൂങ്കഴലിന്നുമഴല്‍ തോന്നായ്‌വാനാരീ
സ്വാതന്ത്ര്യദുര്‍ഗാദ്ധ്വാവില്‍ പട്ടുകള്‍ വിരിക്കുന്നൂ.
അത്തിരുവടി വല്ല വല്‍ക്കലത്തുണ്ടുമുടു-

ത്തര്‍ദ്ധനഗ്നനായല്ലോ മേവുന്നൂ സദാകാലം!

ഗീതയ്ക്കു മാതാവായ ഭൂമിയേ ദൃഢമിതു-
മാതിരിയൊരു കര്‍മ്മയോഗിയെ പ്രസവിക്കൂ;

ഹിമവദ്വിന്ധ്യാചല മദ്ധ്യദേശത്തേ കാണൂ
-

ശമമേ ശീലിച്ചെഴുമിത്തരം സിംഹത്തിനെ!

ഗംഗയാറൊഴുകുന്ന നാട്ടിലേ ശരിക്കിത്ര
മംഗളം കായ്ക്കും കല്‍പപാദപമുണ്ടായ് വരൂ!

നമസ്തേ ഗതതര്‍ഷ! നമസ്തേ ദുരാധര്‍ഷ!
നമസ്തേ സുമഹാത്മന്‍! നമസ്തേ ജഗദ്‌ഗുരോ!

വിത്തിലെ വിദ്യ

2025-01-26T09:51:00.006+05:30

- അക്കിത്തം അച്യുതന്‍ നമ്പൂതിരി

ഒരു ചെറിയ വിത്തില്‍ നീര്‍ത്തുള്ളി വീഴുന്നു;

ഒരു ചെറിയ വൃക്ഷമെണീറ്റു നില്‍ക്കുന്നു!

ഇടിമിന്നലേറ്റതു നിലം പതിച്ചിട്ടോ,

പൊടിയുന്നു, വെയില്‍കാറ്റുമഴകളാല്‍ തനിയേ?

ഉണ്ടൊരു മരത്തിലും ഞാനെന്ന ഭാവം!

മിണ്ടുവാനുള്ള ചെറുനാവില്ല പക്ഷേ!

വൃക്ഷം വെറും വൃക്ഷമ,ല്ലതില്‍പ്പെട്ടു

പക്ഷി,മൃഗ,മര്‍ത്യ പ്രപഞ്ചം മുഴുക്കേ,

പക്ഷി പാടും, മൃഗം കരയും, മനുഷ്യന്‍

പാടിക്കരഞ്ഞു ചിരിക്കയും ചെയ്‌വൂ.

ചിരിയിലവസാനിപ്പൂ ജീവപ്രപഞ്ച-

പ്പരവയിലുയിര്‍ക്കൊണ്ട നുര മുഴുവനല്ലോ!

ഞാനെന്ന ഭാവമെവിടുന്നു തെളിയുന്നു,

പ്രാണന്‍റെ ചലമഹിമയെവിടെ വിളയുന്നു?

അറിയില്ലെനിയ്ക്കൊന്നുമെന്നറിയുമ്പോള്‍

അറിവിന്‍റെ നിറകുടമാവുന്നു മര്‍ത്യന്‍.

അറിവിന്‍റെ പര്യായമീ പ്രപഞ്ചത്തില്‍

ഒരു വാക്ക് മാത്രമാണതുതന്നെ വിനയം.

വിത്തെന്ന ശബ്ദത്തിലുള്ള പരമാര്‍ത്ഥം

വിദ്യയെന്നുടനേ മനസ്സിലാവുന്നു.

ഗുരു

2025-01-16T17:22:00.002+05:30

- കുമാരനാശാന്‍

ആരായുകിലന്ധത്വമൊഴിച്ചാദിമഹസ്സിൻ
നേരാംവഴി കാട്ടും ഗുരുവല്ലോ പരദൈവം;
ആരാദ്ധ്യനതോർത്തീടുകിൽ ഞങ്ങൾക്കവിടുന്നാം
നാരായണമൂർത്തേ! ഗുരു നാരായണമൂർത്തേ!

അൻപാർന്നവരുണ്ടോ പരവിജ്‌ഞാനികളുണ്ടോ
വൻപാകെ വെടിഞ്ഞുള്ളവരുണ്ടോയിതുപോലെ
മുൻപായി നിനച്ചൊക്കെയിലും ഞങ്ങൾ ഭജിപ്പൂ
നിൻപാവനപാദം ഗുരു നാരായണമൂർത്തേ!

അന്യർക്കു ഗുണം ചെയ്‌വതിന്നായുസ്സു വപുസ്സും
ധന്യത്വമൊടങ്ങാത്മതപസ്സും ബലിചെയ്‌വൂ;
സന്യാസികളില്ലിങ്ങനെയില്ലില്ലമിയന്നോർ
വന്യാശ്രമമേലുന്നവരും ശ്രീ ഗുരുമൂർത്തേ!

വാദങ്ങൾ ചെവിക്കൊണ്ടു മതപ്പോരുകൾ കണ്ടും
മോദസ്‌ഥിരനായങ്ങു വസിപ്പൂ മലപോലെ
വേദാഗമസാരങ്ങളറിഞ്ഞങ്ങൊരുവൻ താൻ
ഭേദാദികൾ കൈവിട്ടു ജയിപ്പൂ ഗുരുമൂർത്തേ!

മോഹാകുലരാം ഞങ്ങളെയങ്ങേടെയടിപ്പൂ
സ്നേഹാത്മകമാം പാശമതിൽക്കെട്ടിയിഴപ്പൂ;
ആഹാ ബഹുലക്ഷം ജനമങ്ങേത്തിരുനാമ-
വ്യാഹാരബലത്താൽ വിജയിപ്പൂ ഗുരുമൂർത്തേ!

അങ്ങേത്തിരുവുള്ളൂറിയൊരൻപിൻ വിനിയോഗം
ഞങ്ങൾക്കു ശുഭം ചേർത്തിടുമീ ഞങ്ങടെ 'യോഗം'
എങ്ങും ജനചിത്തങ്ങളിണക്കി പ്രസരിപ്പൂ
മങ്ങാതെ ചിരം നിൻ പുകൾപോൽ ശ്രീ ഗുരുമൂർത്തേ!

തൻപോലെയുറുമ്പാദിയെയും പാർത്തിടുമങ്ങേ-
ക്കൻപോടുലകർത്ഥിപ്പു ചിരായുസ്സു ദയാബ്ധേ!
മുൻപോൽ സുഖമായ് മേന്മ തൊടുന്നോർക്കരുളും കാൽ-
തുമ്പോടിനിയും വാഴ്ക ശതാബ്ദം ഗുരുമൂർത്തേ!

(1916ല്‍ എഴുതിയ ഈ കവിത, ശ്രീനാരായണ ഗുരുദേവനെ കുമാരനാശാന്‍ പ്രത്യക്ഷമായി പരാമര്‍ശിക്കുന്ന അപൂര്‍വ്വം രചനകളില്‍ ഒന്നാണ്.)

മോഷ്ടിച്ചെടുത്ത രാത്രി

2025-01-07T13:37:00.000+05:30

- എന്‍ എന്‍ കക്കാട്

ഇരമ്പും പകൽച്ചൂടും പൊടിയും
ദാഹങ്ങളുമിരവേട്ടയും ക്രൗരങ്ങളുമൊഴിഞ്ഞും
ഒളിഞ്ഞും പതുങ്ങിയും നഗരം കടന്നേൻ ഞാൻ.
താന്തനായ്
നിശ്ചിന്തനായ്
നഗരപ്രാന്തത്തിലെ
ചെമ്മൺപാതയിലിറങ്ങീ ഞാൻ.
(ഭാഗ്യമാരുമേ പിന്തുടരുന്നീലിപ്പോളെന്നെ!)

പാതിവറ്റിയ ജീവനാഡികൾതോറും
ആ തിരമണം ചേർന്ന
വെൺ-
കുളിർ-
തെന്നൽ
നിറഞ്ഞും
ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞും
തളിർത്തും തഴയ്ക്കവെ,
ശാന്തവുമുദാരവുമായൊരെൻ വീട്ടിൽ
അഭയം പ്രാപിച്ചു ഞാൻ!
(ഹാവൂ, പിന്നിലില്ലാരും!)

സ്വേച്ഛമാമൊരു രാത്രിയും കൂടി
മോഷ്ടിച്ചു പാതാളത്തിൽനിന്ന്
സൂത്രത്തിൽ കൊണ്ടിങ്ങു പോന്നേൻ,
വിയർപ്പും പൊടിയുമായ്
ചളികെട്ടിയ ഫയൽക്കെട്ടുകൾ
ഇപ്പടിപ്പുരതൻ ചുമർപൊത്തിൽ
ഇറക്കിസ്സൂക്ഷിക്കട്ടെ.
ഇതിലുണ്ടേറെ കദ്രുപുത്രന്മാരുറങ്ങുന്നു.
നോട്ടുകൾ
താക്കീതുകൾ
വിശദീകരണങ്ങൾ...
(ശാന്തവുമുദാരവുമായ വീടശുദ്ധപ്പെടരുതല്ലോ!)

ചുട്ട കൽപ്പടവുകൾതോറും
മഞ്ഞുവീണുയരുന്ന ഗന്ധവും
കാട്ടുപൊന്തകളുടെ ശ്യാമച്ഛായയും
കുളത്തിലെ
സ്വച്ഛമാം ജലത്തിന്‍റെ കുളിരും-
ഞാനീ ശുദ്ധിയിൽ മുഴുകട്ടെ.

കത്തുമീ നിലവിളക്കിന്‍റെ
ശോണച്ഛായയിൽ
തിളങ്ങുമോട്ടുകിണ്ണത്തിലെ
ചൂടുകഞ്ഞിത,ന്നാവിയും
ചുന നീലിച്ച കണ്ണിമാങ്ങതൻ സ്വാദും
ഈറനാം ചുരുൾമുടിച്ചാർത്തിലെ
കൈതപ്പൂവിൻ ഗന്ധവും
കൈത്തണ്ടകളിലെ വർണ്ണരാജിയും
നിർദ്ദന്തമാം ശിശുവിന്‍റെ
വളയും ചുണ്ടിൽ പൂക്കും സ്മിതവും
ഉറങ്ങും കുഞ്ഞിൻ
കൺപോളകളിൽ
വിരിയും സംശുദ്ധിയും-
ഇതല്ലെങ്കിൽ സ്വർഗ്ഗമെന്തിനി വേറെ?
(മോഷ്ടിച്ച മുതലിന്‍റെ വിലയിന്നറിയുന്നു ഞാൻ).

അനാഥന്‍

2025-01-03T23:14:00.034+05:30

- അനില്‍ പനച്ചൂരാന്‍

ഇടവമാസപ്പെരുംമഴ പെയ്ത രാവതില്‍

കുളിരിന്നു കൂട്ടായി ഞാന്‍ നടന്നൂ!

ഇരവിന്‍റെ നൊമ്പരം പോലൊരു കുഞ്ഞിന്‍റെ

തേങ്ങലെന്‍ കാതില്‍ പതിഞ്ഞൂ!

തെരുവിന്‍റെ കോണിലാ പീടികത്തിണ്ണയില്‍

ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞിന്‍ കരച്ചില്‍!

ഇരുളും തുരന്നു ഞാനവിടേക്കു ചെല്ലുമ്പോള്‍

ഇടനെഞ്ചറിയാതെ തേങ്ങി!

നഗരത്തിലൊക്കെ അലയുന്ന ഭ്രാന്തിയെ

പീടികത്തിണ്ണയില്‍ കണ്ടൂ!

നഗ്നയാമവളുടെ തുടചേര്‍ന്നു പിടയുന്നു

ചോരപ്പുതപ്പിട്ട കുഞ്ഞും!

അരികത്തടുത്തിതാ ചാവാലിനായ്ക്കളും

ഒരു ദൃഷ്ടിസാക്ഷിയായ് ഞാനും!

അമ്മയുടെ നോവാറിയില്ല; ആ ഭ്രാന്തി-

കണ്ണടച്ചെന്നേയ്ക്കുമായി...!

ആലംബമില്ലാതെ കരയുന്ന കുഞ്ഞിന്ന്

പാലില്ല, പാല്‍നിലാവില്ല!

ഈ തെരുവിന്നൊരനാഥനെത്തന്നിട്ടു പോയവള്‍

തെറിവാക്ക് പറയുന്ന ഭ്രാന്തി!

രാത്രിയുടെ ലാളനയ്ക്കായിത്തുണ തേടി

ആരൊക്കെയോ വന്നുപോയി.

കൂട്ടത്തിലാരോ കൊടുത്തുവാ ഭ്രാന്തിയ്ക്ക്

ഉദരത്തിലൊരു തുള്ളി ബീജം!

ഇങ്ക്വിലാബിന്‍ മക്കളാരുമറിഞ്ഞില്ലീ

ഉദരത്തിലെ രാസമാറ്റം.

ഉലകത്തിലെവിടെയും തകിടം മറിയുന്ന

ഭരണത്തിലല്ലയോ നോട്ടം!

ഭ്രാന്തിതന്‍ പ്രജ്ഞയില്‍ പേവിഷം കുത്തുന്ന

രാവുകളത്രയോ മാഞ്ഞു.

മാഞ്ഞില്ല മാനുഷാ നീ ചെയ്,തനീതി തന്‍

തെളിവായി ഭ്രൂണം വളര്‍ന്നു!

ഉടുതുണിയ്ക്കില്ലാത്ത മറുതുണി കൊണ്ടവള്‍

ഗര്‍ഭം പുതച്ചു നടന്നൂ!

അവളറിയാതവള്‍ യജ്ഞത്തിലെ പാപ-

ഭുക്കായി ദുഷ്കീര്‍ത്തി നേടി!

ഈ തെരുവിലവളെക്കല്ലെറിഞ്ഞൂ കിരാതരാം

പകല്‍മാന്യ മാര്‍ജ്ജാരവര്‍ഗ്ഗം!

ഈ തെരുവിന്നൊരനാഥനെത്തന്നിട്ടു പോയവള്‍

തെറിവാക്ക് പറയുന്ന ഭ്രാന്തി!

ഒരു ജഡവും തുടിക്കുന്ന ജീവനും

ഈ കടത്തിണ്ണയില്‍ ബന്ധമറ്റപ്പോള്‍

കണ്ടവര്‍, കണ്ടില്ലയെന്നു നടിപ്പവര്‍,

നിന്ദിച്ചുകൊണ്ടേയകന്നൂ!

ഞാ,നിനിയെന്തെന്നറിയാതെ നില്‍ക്കവേ

എന്‍ കണ്ണിലൊരുതുള്ളി ബാഷ്പം!

ഈ തെരുവില്‍പ്പിറക്കുന്ന തെണ്ടിക്കുവേണ്ടി

ഈ കവിതയും ദുഃഖവും മാത്രം!

ഇവിടെ കേള്‍ക്കാം ഈ കവിത കവിയുടെ ശബ്ദത്തില്‍.

ഇവിടെ കേള്‍ക്കാം ഈ കവിത മകള്‍ക്ക് എന്ന ചിത്രത്തില്‍ രമേഷ് നാരായണ്‍ ഈണമിട്ട് ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട് ചൊല്ലിയത്.

ഇവിടെ കേള്‍ക്കാം അതേ ചിത്രത്തില്‍, ചിത്രത്തിന്‍റെ സംവിധായകന്‍ കൂടിയായ ജയരാജിന്‍റെ മകള്‍ ധനു ജയരാജ് പാടിയത്.

ഒന്നും പറയാതെ ഒരുപാട് പറഞ്ഞയാള്‍

2025-01-01T23:30:00.017+05:30

- സേതു

എം.ടി.യെക്കുറിച്ച് എന്താണ് എഴുതുക?

നീണ്ട കാലയളവിലെ പല അരങ്ങുകളിലേക്കുള്ള പകർച്ചകൾക്കിടയിൽ വരുംകാലചരിത്രം എങ്ങനെയാണ് അദ്ദേഹത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തേണ്ടത്? എഴുത്തുകാരന്‍? ചലച്ചിത്രകാരന്‍? പത്രാധിപര്‍? സാമൂഹ്യജീവി?...

മറുപടി ഒന്നേയുള്ളു എനിക്ക്: ആദ്യം വരേണ്ടത് പത്രാധിപര്‍ തന്നെ. പിന്നെയാവാം എഴുത്തുകാരനും ചലച്ചിത്രകാരനും സാമൂഹ്യജീവിയുമൊക്കെ. കാരണം, സൃഷ്ടിയെക്കാൾ വലിയൊരു കർമ്മമാണ് സ്രഷ്ടാക്കളെ സൃഷ്ടിക്കുക എന്നത്.

അദ്ദേഹത്തിന് മുമ്പും പിമ്പുമായി, വലുതും ചെറുതുമായി ഒട്ടേറെ എഴുത്തുകാർ നമ്മുടെ ഭാഷയിൽ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇനിയും ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്യും. അതുപോലെതന്നെ ചലച്ചിത്രകാരന്മാരും. പക്ഷെ, ഏതാണ്ട് അര നൂറ്റാണ്ട് കാലത്തോളം ഒരു ഭാഷയിലെ കഥാസാഹിത്യത്തിന് കാവൽ നിൽക്കുക എന്ന നിയോഗം ഏറ്റെടുക്കേണ്ടിവന്ന ഒരാളെന്ന നിലയില്‍ വരുംകാല സാഹിത്യചരിത്രത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന് പൂർവ്വമാതൃകകളില്ലാത്ത പ്രത്യേകമൊരു സ്ഥാനം കൊടുക്കേണ്ടതല്ലേ?

സാഹിത്യകാരന്മാരുടെ വഴികാട്ടിയായി മുമ്പൊരു കാലത്ത് ഒരു കേസരി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും പണ്ഡിതനും ചിന്തകനും സൈദ്ധാന്തികനും ആയിരുന്ന അദ്ദേഹം സർഗാത്മക എഴുത്തുകാരനായിരുന്നില്ല. മാതൃഭൂമിയിലേക്ക് എന്‍.വി.യുടെയും എം.ടി.യുടെയും വരവോടെയാണ് സാഹിത്യ പത്രാധിപത്യം എന്ന സങ്കല്‍പ്പം തന്നെ സാകല്യാവസ്ഥയിലെത്തുന്നത്. ചിത്രകാരന്മാരായ എം.ഇ.ദേവനും നമ്പൂതിരിയും എ.എസ്.നായരും ഒപ്പംകൂടിയതോടെ ഭാരതീയ പ്രസാധനരംഗത്തുതന്നെ അത് അത്യപൂർവമായൊരു ഒത്തുചേരലായി മാറി.

ഒരു തലമുറയിലെ, ഒരു കൂട്ടം എഴുത്തുകാരുടെ, രൂപീകരണത്തിൽ എവിടെയാണ് പത്രാധിപര്‍ കടന്നുവരുന്നത്? വെറും അവസരം കൊടുക്കലുകൾക്ക് അപ്പുറമായി അവിടെ സർഗ്ഗപരമായ ഇടപെടലുകൾ നടക്കുന്നുണ്ടോ? 'കുലപതി' എന്ന സ്വയം പ്രഖ്യാപിത റോള്‍ ഏറ്റെടുത്ത് പത്രാധിപത്യത്തെ മറ്റൊരു അധികാര കേന്ദ്രമാക്കി മാറ്റാനുള്ള പ്രലോഭനത്തെ എങ്ങനെയാണ് അയാൾ പ്രതിരോധിക്കുക?

വ്യക്തിബന്ധങ്ങൾക്കുമേൽ സ്വാർത്ഥതാത്പര്യങ്ങള്‍ മുൻകൈ നേടുന്ന, അയല്‍ക്കാരനെക്കാൾ അയൽക്കാരന്‍റെ അയല്‍ക്കാരനും, അടുത്ത തലമുറയേക്കാൾ അതിനടുത്ത തലമുറയും പ്രിയങ്കരമാകുന്ന ഇന്നത്തെ ചുറ്റുപാടുകളിൽ എം.ടി എന്ന പത്രാധിപരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ശരിയായ രീതിയിൽ അടയാളപ്പെടുത്തേണ്ട ചുമതല നമുക്കുണ്ട്.

രണ്ടു തലമുറകളിലെ രചനകൾ ഒരേ മനസ്സോടെ കൈകാര്യം ചെയ്യുക എന്നത് എളുപ്പമായ കാര്യമല്ല. പ്രത്യേകിച്ചും ആ കൃത്യത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നയാൾ സ്വയം ഒരു മുൻനിര എഴുത്തുകാരനും രചനയിൽ പ്രകടമായ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളും ഉള്ള ആളും ആകുമ്പോള്‍. ഇവിടെ എഴുത്തുകാരനായ പത്രാധിപർക്ക് നേരിടേണ്ടിവരുന്ന വെല്ലുവിളികൾ ചെറുതല്ല. സന്തുലനത്തിന്‍റെ, സമന്വയത്തിന്‍റെ, ഒത്തുതീർപ്പുകളുടെ പാത സ്വീകരിക്കേണ്ടി വരുമ്പോഴൊക്കെ അയാള്‍ക്ക് ഒരുപാട് സ്വയം വിമർശനങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങേണ്ടിവരുന്നു. എന്തായാലും, എഴുത്തിന്‍റെ, വായനയുടെ, സംവേദനത്തിന്‍റെ, തലങ്ങളിൽ നിരന്തരമായി വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജൈവപരമായ പരിണാമങ്ങളോട് ഇഴചേർന്നുകൊണ്ട് സ്വന്തം ഭാഷയിലെ രചനകളെയും പരുവപ്പെടുത്തുക എന്ന ചരിത്രപരമായ ദൗത്യം സ്വയം ഏറ്റെടുക്കുകയായിരുന്നു എം.ടി. ഗൗരവപൂർവമായ സാഹിത്യം കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്ന ഒരേയൊരു പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന്‍റെ അമരക്കാരൻ എന്ന നിലയിൽ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്‍റെ ഭാരവും വലിപ്പവും ഏറെ വലുതായിരുന്നുതാനും.

പത്രാധിപരുടെ ഈ ക്ലേശകരമായ റോളിനെ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളായി വേർതിരിച്ചുകാണാമെന്ന് തോന്നുന്നു:- കണ്ടെത്തൽ, ഒപ്പം നിൽക്കൽ, മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകല്‍.

ആദ്യമായി ഈ കണ്ടെത്തലിന്‍റെ കാര്യം തന്നെയെടുക്കാം. മലയാളകഥ കാല്പനികതയുടെ മോഹവലയത്തിൽ, പ്രണയഭംഗങ്ങളുടെയും സ്വകാര്യ വിഷാദങ്ങളുടെയും ലോകത്ത് മയങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന കാലത്ത് നിത്യവും കയ്യിൽ വന്നുപെടുന്ന അസംഖ്യം കയ്യെഴുത്ത് പ്രതികളിൽനിന്ന് എം.പി.നാരായണപിള്ളയുടെ 'ജോര്‍ജ്ജ് ആറാമന്‍റെ കോടതി' എന്ന കഥ തെരഞ്ഞെടുത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കാന്‍ അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ച ഘടകം എന്തായിരിക്കും? അന്നത്തെ നടപ്പുശീലങ്ങളനുസരിച്ച് പത്രാധിപരുടെ ചവറ്റുകുട്ടയില്‍ത്തന്നെ അവസാനിക്കേണ്ട ആ കിറുക്കന്‍ കഥ എങ്ങനെ ആഴ്ചപ്പതിപ്പിന്‍റെ താളുകളിലെത്തി?

തികച്ചും സാധാരണമെന്ന് ഇന്ന് തോന്നിയേക്കാമെങ്കിലും മാതൃഭൂമി പിന്തുടർന്നുപോന്നിരുന്ന യാഥാസ്ഥിതിക ശീലങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വലിയൊരു കുതറിമാറലായിരുന്നു അത്. അതേവരെയുണ്ടായിരുന്ന സകല സാഹിത്യ സങ്കല്‍പ്പങ്ങളെയും കീഴ്മേല്‍ മറിച്ചുകൊണ്ട് ആസ്വാദകന്‍റെ നെറുകയിൽ വന്നുവീണ ആ കഥ അക്കാലത്ത് ഉണ്ടാക്കിയ കോലാഹലങ്ങൾ ചെറുതായിരുന്നില്ല. ആ മുഴക്കമാകട്ടെ ഏറെക്കാലം നീണ്ടുനിൽക്കുകയും ചെയ്തു.

ലോകസാഹിത്യത്തിലെ പുതിയ ചലനങ്ങളെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുന്ന ഒരാളെന്ന നിലയിൽ തന്‍റെ കർമ്മമേഖല വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, സ്വകീയമായ രുചിഭേദങ്ങളെ മാറ്റി നിറുത്തി, കാലം ആവശ്യപ്പെടുന്ന സാര്‍വലൌകികതയും ഭാവുകത്വ പരിണാമവും തന്‍റെ ഭാഷയിലേക്കും സാഹിത്യത്തിലേക്കും സംക്രമിപ്പിക്കാനുള്ള ബോധപൂർവ്വമായ ശ്രമമായിരുന്നു അത്. സാമാന്യമായ പത്രധർമ്മത്തിനപ്പുറമായി വ്യക്തമായ തിരിച്ചറിവും ഉള്‍ക്കാഴ്ചയും അതിന് പിറകിലുണ്ടായിരുന്നു.

അങ്ങനെ മുൻതലമുറയിലെ പ്രമുഖനായ എഴുത്തുകാരൻ പിന്നീട് വന്ന ആധുനികതയുടെ പിറകിലുള്ള ചാലകശക്തിയായി മാറിയത് സ്വാഭാവികമായും പലരെയും ക്ഷോഭിപ്പിച്ചു. ഒരിക്കലും ഇളകാത്ത തങ്ങളുടെ സിംഹാസനങ്ങളെപ്പറ്റി പ്രത്യക്ഷമായി സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് തകഴിയും കേശവദേവും ഓടിനടന്ന് പ്രസംഗിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴൊക്കെ അതൊന്നും ഗൗനിക്കാത്ത മട്ടിലായിരുന്നു പത്രാധിപര്‍. കാരണം, അദ്ദേഹത്തിന് തന്‍റെ നിലപാടുതറയെപ്പറ്റി വ്യക്തമായ ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ചെറുപ്പക്കാരുമായുള്ള അടുത്ത ബന്ധം കൊണ്ടാകാം അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ നോട്ടം എന്നും വരുംകാലങ്ങളിലായിരുന്നു. അനുദിനം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലോകഗതിയനുസരിച്ച് തന്‍റെ ഭാഷയിലെ സാഹിത്യം അപ്പോഴും അരനൂറ്റാണ്ടെങ്കിലും പിറകിലാണെന്ന് അദ്ദേഹം വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.

ആധുനികത കത്തിക്കയറിനിന്നിരുന്ന എഴുപതുകളില്‍, ഇളക്കം തട്ടാത്ത സിംഹാസനങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള മുതിർന്നവരുടെ അവകാശവാദങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള ചോദ്യത്തിന് ഒരു സ്വകാര്യസംഭാഷണത്തിൽ എം.ടി പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ട്: "ഒരുകാലത്തും ഒരു പരിഭ്രമം തോന്നിയിട്ടില്ല. ഇനിയൊട്ട് തോന്നാനും പോകുന്നില്ല." തന്‍റെ കാല്‍ച്ചുവട്ടിലെ മണ്ണിന്‍റെ ഉറപ്പിനെക്കുറിച്ച് വേണ്ടത്ര ധാരണയും ആത്മവിശ്വാസവുമുള്ള എഴുത്തുകാരനേ അങ്ങനെ പറയാനാകൂ. എന്തായാലും അന്നത്തെ പുതിയ എഴുത്തുകാരുടെ തലമുറ തിരശീലയ്ക്ക് പിറകിൽ വലിയൊരു സാന്നിധ്യമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ നിൽപ്പ് കൃത്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. എറണാകുളത്തെ നർമ്മദാ പ്രസ്സിൽ അച്ചടിച്ചു പുറത്തിറക്കിയ ആദ്യ കഥാസമാഹാരം സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് എം.ടി.യ്ക്കാണെന്ന് മാത്രമല്ല പല വേദികളിലും തന്‍റെ തലമുറയുടെ രൂപീകരണത്തിൽ അദ്ദേഹം വഹിച്ച പരോക്ഷമായ പങ്കിനെപ്പറ്റി തുറന്നു പറയാനുള്ള ആർജ്ജവം കാട്ടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

എഴുത്തുകാരനായ പത്രാധിപര്‍. പത്രാധിപരായ എഴുത്തുകാരൻ. തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ ഈ രണ്ടു റോളുകളും പരസ്പരം ഉരസുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ തന്‍റെ ചരിത്രപരമായ ദൗത്യത്തിന്‍റെ ഗൗരവം കൃത്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ് രണ്ടിനെയും വേറിട്ടുകാണാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പത്രാധിപരായിരുന്ന കാലത്ത് തന്‍റെ രചനകളോ അതേപ്പറ്റിയുള്ള പരാമർശങ്ങളോ ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൽ കടന്നുവരാതിരിക്കാൻ അദ്ദേഹം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.

തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, 45 വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ്, സാഹിത്യത്തെപ്പറ്റി, കഥയെഴുത്തിനെപ്പറ്റി, കൃത്യമായ ബോധ്യങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, ഡല്‍ഹിയിലെ ഒരു ബർസാത്തിയിലിരുന്ന് എന്തൊക്കെയോ കുത്തിക്കുറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍റെ കഥ ഓർമ്മവരുന്നു. ഒരു ഉത്തരേന്ത്യൻ വേനല്‍ക്കാലത്ത് ചൂട് വല്ലാതെ നെറുകയില്‍ കയറിയപ്പോൾ കുറിച്ചിട്ട ചില താളുകൾ പകർത്തിയെഴുതി മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിലേക്ക് അയയ്ക്കുകയെന്ന കടുംകൈ അയാൾ കാട്ടി. അതിന്‍റെ അന്ത്യം പത്രാധിപരുടെ ചവറ്റുകുട്ടയിൽത്തന്നെയെന്ന് നല്ല ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ട് സ്റ്റാമ്പൊട്ടിച്ച മടക്കക്കവർ പാഴാക്കാൻ അയാളൊട്ടു മിനക്കെട്ടുമില്ല. ആഴ്ചതോറുമുള്ള ഈ രണ്ട് കഥകളുടെ വീതംവയ്പ്പില്‍ ഒന്ന് നാട്ടിലെ പഴയ തലമുറയ്ക്ക്, മറ്റേത് ഡൽഹിയിലെ തലതിരിഞ്ഞവർക്ക്- അങ്ങനെയായിരുന്നു അന്നത്തെ സമ്പ്രദായം. അങ്ങനെ മാസവിഹിതമായ നാലു കഥകളിൽ കടന്നുകൂടുക എന്നത് അസാധ്യമെന്ന് അയാൾക്ക് നന്നായറിയാമായിരുന്നു.

പക്ഷേ, രണ്ടോ മൂന്നോ ആഴ്ചകൾക്കുള്ളിൽ പത്രാധിപരുടെ സ്വന്തം കൈപ്പടയിലുള്ള മറുപടി തപാലിലും ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ നമ്പൂതിരിയുടെ ചിത്രത്തോടെ കഥ അച്ചടിച്ച വാരിക കൊണാട്ട് പ്ലേസിലെ മലയാളിക്കടയിലും വന്നെത്തിയപ്പോൾ തികച്ചും വിസ്മയകരമായൊരു ലോകത്തേക്ക് എടുത്തുയര്‍ത്തപ്പെട്ടതുപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി.

ഇത് ഒരാളുടെ മാത്രം കഥയല്ല. ആ കാലഘട്ടത്തിലെ പലരുടെയും. അതിനു കാരണക്കാരനായതാകട്ടെ, എം.ടി. വാസുദേവൻ നായർ എന്ന, അധികം സംസാരിക്കാത്ത, അതുകൊണ്ടുതന്നെ അഹങ്കാരി എന്ന ദുഷ്പ്പേര് സമ്പാദിച്ച ഒരു പത്രാധിപരായിരുന്നു.

രണ്ടു കൊല്ലത്തിനുശേഷം കോഴിക്കോട് ടൗൺഹാളിൽ വച്ചുനടന്ന പുസ്തകപ്രകാശനത്തിൽ വച്ചാണ് എം.ടി എന്ന പത്രാധിപരെ ഞാൻ ആദ്യമായി നേരിൽ കാണുന്നത്. അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ വേറൊരു ജോലിയുമായി കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയിരുന്നു. അന്നദ്ദേഹം പ്രകാശിപ്പിച്ച പുതിയ എഴുത്തുകാരുടെ പത്ത് കഥാസമാഹാരങ്ങളിൽ എന്‍റെ പുസ്തകവും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. തുടക്കക്കാരനായ എന്നെ സദസ്സിന് പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഒരു കണ്ടെത്തലിന്‍റെ ഭാവം ആ മുഖത്ത് കാണാനായില്ല. മറിച്ച്, തന്‍റെ ചുമതല നിര്‍വഹിക്കുന്ന ഒരു കാരണവരുടെ ഗൗരവമായിരുന്നു അവിടെ. പക്ഷെ, എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത് വലിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ കഥ തന്നെ മാതൃഭൂമിയിൽ വരിക, രണ്ടു കൊല്ലത്തിനുള്ളിൽ ഒരു സമാഹാരമിറങ്ങുക - ഇതൊക്കെ അസാധ്യമായിരുന്നു അക്കാലത്ത്.

അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മേശപ്പുറത്ത് നിത്യവും തപാലിൽ വന്നെത്തുന്ന സാഹിത്യക്കൂമ്പാരങ്ങളുടെ സ്ഥിതി പിൽക്കാലത്ത് നേരിൽ കണ്ടപ്പോൾ ഞെട്ടിപ്പോയിട്ടുണ്ട്. ഇക്കൂട്ടത്തില്‍ ഒന്ന് മാത്രമായിരുന്നില്ലേ എന്‍റെ കൈക്രിയയും? എന്‍റെ കൈയും അന്ന് കണ്ടെത്തപ്പെട്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒടുങ്ങിപ്പോകുമായിരുന്നില്ലേ എന്‍റെ സാഹിത്യജീവിതം? എന്‍റെ മാത്രമല്ല, പില്‍ക്കാലത്ത് പ്രശസ്തരായ പത്തുപന്ത്രണ്ട് കഥാകൃത്തുക്കളുടെയെങ്കിലും. ഒരുപക്ഷെ, അവരിൽ പലർക്കും പിന്നീട് വേറെ ഏതെങ്കിലും വഴികൾ തുറന്നുകിട്ടിയെന്നുവരാം. പക്ഷെ, തക്കസമയത്ത് സാധ്യമാകുന്ന ഇത്തരം വലിയ ബ്രേക്കുകളിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന ഊർജ്ജം ചെറുതല്ല.

പിന്നീടൊരിക്കല്‍, വ്യക്തിപരമായി നല്ല അടുപ്പമായശേഷം ഈ കണ്ടെത്തലിന്‍റെ രഹസ്യത്തെപ്പറ്റി ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇത്രയും വലിയൊരു കൂമ്പാരത്തിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ സാധ്യമാകുന്നു. ആ കണ്ടെത്തൽ? പതിവുപോലെ കനം കുറഞ്ഞ മീശയുടെ അറ്റം തിരുപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് ആ പത്രാധിപര്‍ പറഞ്ഞത് ഇപ്പോഴും നല്ല ഓർമ്മയുണ്ട്: 'ആദ്യത്തെ രണ്ടോ മൂന്നോ പാരഗ്രാഫ് വായിക്കുമ്പോഴേക്കും വ്യക്തമാകും. മുന്നോട്ടുപോകണോ വേണ്ടയോ എന്ന്.' വരികൾക്കിടയിൽ എവിടെയോ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ 'പൊരി', ആ 'സ്പാർക്ക്' തിരിച്ചറിയാനുള്ള കണ്ണ് അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.

എന്തായാലും, എനിക്കത് വലിയൊരു പാഠമായി. മൂന്നാം പാരയ്ക്കപ്പുറം വായനക്കാരനെ കൊണ്ടുപോകേണ്ട ചുമതല എഴുത്തുകാരനുതന്നെ. പില്‍ക്കാലത്ത് പുതിയ തലമുറയുടെ ചില ക്ലിഷ്ടമായ രചനകളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോഴെല്ലാം ലളിതമായ ഈ തത്ത്വം ഞാൻ ഓർത്തു പോകാറുണ്ട്.

എഴുപതുകളിലെ സമ്പന്നമായ കോഴിക്കോടന്‍ സൗഹൃദസദസ്സുകൾ മറക്കാനാവുന്നില്ല. ഒഴിവുകിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ കോഴിക്കോട്ടേക്ക് വണ്ടി പിടിച്ച് ആ കൂട്ടായ്മയിൽ ചെന്നിരിക്കുക എന്നത് വലിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. എം.ടി, എൻ.പി, തിക്കോടിയൻ, പട്ടത്തുവിള, അരവിന്ദൻ.... എന്തൊരു അരങ്ങ്.

ആയിടെ വായിച്ച ഏറ്റവും പുതിയ പുസ്തകത്തെപ്പറ്റി അവർ വാശിയോടെ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്, തർക്കിക്കുന്നത്, കൗതുകത്തോടെ കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് കാര്യമായ മുന്നൊരുക്കങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ചെന്നുകയറിയ മഹാപ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ ആഴവും പരപ്പും വലിയൊരു തിരിച്ചറിവായി, ആധിയായി പിന്തുടരാൻ തുടങ്ങിയത്. ആ അരങ്ങിലെ ആചാര്യസ്ഥാനത്തിരുന്ന് വായിച്ച, വായിക്കേണ്ട പുസ്തകങ്ങളെപ്പറ്റി വിവരിക്കുമ്പോൾ അധികമൊന്നും സംസാരിക്കാത്ത എം.ടി വാചാലനാകാറുണ്ട്. ഒരുപക്ഷെ, എന്‍റെ ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത വായനയ്ക്ക് ഒരു ചിട്ടയും ദിശയും കിട്ടിയത് ഈ കൂട്ടായ്മയിൽനിന്നാണ്. സമകാലീനരുടെ കൂട്ടത്തിൽ എം.ടി.യെപ്പോലെ ലോകസാഹിത്യവുമായി ഇത്രയേറെ ഗാഢമായി ബന്ധം പുലർത്തുന്ന സർഗാത്മക എഴുത്തുകാരനോ പത്രാധിപരോ കാണുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അതാകട്ടെ, വെറും വായനയിൽ ഒതുങ്ങുന്നതുമല്ല. അസാമാന്യമായ ഓർമ്മശക്തിയുടെ പിൻബലം കൊണ്ട് പണ്ടെന്നോ വായിച്ചത് ഓർത്തെടുത്തു പറയാനും അപഗ്രഥിക്കാനുമുള്ള ആ കഴിവ് പലപ്പോഴും എന്നെ വല്ലാതെ വിസ്മയിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ജന്മസിദ്ധമായ ഈ വാസനാബലമാണ് പല തലമുറകളിലെ എഴുത്തുകാരെ ഒരേപോലെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്ന സാഹിത്യപത്രാധിപരെന്ന അത്യപൂർവമായ സ്ഥാനം നിലനിറുത്തുവാൻ അദ്ദേഹത്തെ സഹായിച്ചത്.

നീണ്ട കാലത്തെ പരിചയത്തിനിടയില്‍ എന്‍റെ എഴുത്തിനെപ്പറ്റി ഒരിക്കലും എന്നോട് നേരിട്ട് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ചില മൂളലുകളിലൂടെ, കൈയാംഗ്യങ്ങളിലൂടെ എന്തെങ്കിലും സൂചന കിട്ടിയാലായി. എങ്ങനെ എഴുതണമെന്ന് ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും എങ്ങനെ എഴുതരുതെന്ന കാര്യത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മനസ്സ് വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെ ദീർഘസംഭാഷണങ്ങളിൽ പോലും മറ്റുള്ളവരുടെ എഴുത്തിനെപ്പറ്റി പറയാതിരിക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. തന്നെ തുടർച്ചയായി പൊതുവേദികളിൽ ആക്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു മുതിർന്ന എഴുത്തുകാരനെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാണ് അദ്ദേഹം നോക്കാറ്.

എഴുതിത്തെളിഞ്ഞശേഷം അയച്ച ഒരു കഥയാണ് എം.ടി ആദ്യമായി മടക്കി അയച്ചത്. അന്ന് പറഞ്ഞത് നല്ല ഓർമ്മയുണ്ട്:- 'ഇന്ന് നിങ്ങൾ എന്തെഴുതി അയച്ചാലും ഞങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുവെന്നു വരും. അതുകൊണ്ട് സ്വന്തം രചനയുടെ ശുദ്ധി കാക്കേണ്ട ചുമതല അവനവനുതന്നെയാണ്. ഇത് കൈയ്യില്‍ വയ്ക്കുക. കുറേനാള്‍ കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും വായിച്ചു നോക്കിയിട്ട്, കൊള്ളാമെന്ന് തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ അയച്ചുതരിക. തീർച്ചയായും പ്രസിദ്ധീകരിക്കാം.'

കുറേനാള്‍ കഴിഞ്ഞ് ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി വായിച്ചു നോക്കിയതോടെ വീണ്ടും അയയ്ക്കേണ്ട ഭാരം ഇല്ലാതായി.

അതൊരു വലിയ പാഠമായിരുന്നു. എഴുത്തുകാരൻ സ്വയം കാത്തുവയ്ക്കേണ്ട ഗുണനിലവാരത്തെപ്പറ്റി ഒരു പത്രാധിപര്‍ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു.

എന്തായാലും ഒരു കാര്യം ഉറപ്പിച്ചു പറയാം: 'എം.ടി എന്ന പത്രാധിപര്‍ എനിക്കു തന്നത് പ്രോത്സാഹനമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, ഉണര്‍വായിരുന്നു. അത് കിട്ടിയതാകട്ടെ അദ്ദേഹം പറയാതെ പറഞ്ഞ ഒട്ടേറെ കാര്യങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു.'

എന്‍റെ സമകാലീനരില്‍ ചിലര്‍ അദ്ദേഹത്തെ ഗുരുവെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതിനോട് എനിക്ക് യോജിപ്പ് തോന്നിയിട്ടില്ല. കാരണം, ആചാര്യ പീഠത്തില്‍ ഇരുത്തി, വിഗ്രഹമാക്കി ചുരുക്കിയാല്‍, ഒരു കാലഘട്ടത്തിന് മുഴുവൻ തണലായി എന്‍റെ ഉള്ളിൽ ഒരുകാലത്ത് പന്തലിച്ചു നിന്നിരുന്ന ആല്‍മരത്തിന് ഉണക്കം വീഴുമെന്ന് ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു. ഗുരുവായില്ലെങ്കിലും എന്‍റെ എഴുത്തുജീവിതത്തിൽ ഉടനീളം അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അജ്ഞാന സാന്നിധ്യം അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. കാരണം, എന്‍റെ എല്ലാ പ്രധാനപ്പെട്ട കഥകളും നോവലുകളും കടന്നുപോയിട്ടുള്ളത് ആ കൈകളിലൂടെയാണ്. നല്ലതും ചീത്തയുമായി ഞാൻ എഴുതിക്കൂട്ടുന്നതെല്ലാം ആദ്യം തൊടുന്നയാൾ അതിന്‍റെ ഉദാരതയിലൂടെ പകരുന്ന ചൈതന്യത്തെ ഗുരുത്വം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാമെങ്കിൽ അതെനിക്ക് ഏറെ വിലപ്പെട്ടതാണുതാനും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിധേയത്വത്തിന്‍റെ ഭാരമില്ലാതെ എം.ടി എന്ന വ്യക്തിയെ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ എല്ലാ ശക്തിദൗര്‍ബല്യങ്ങളോടെയും സ്നേഹിക്കാനും ആദരിക്കാനും എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

മുമ്പേ പറഞ്ഞ ആ കാരണവര്‍ സ്ഥാനം ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി കാണാനായത് പലവിധ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും എന്‍റെ രണ്ടു മക്കളുടെയും വിവാഹത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അദ്ദേഹം സമയം കണ്ടെത്തിയപ്പോഴാണ്.

നേരനുഭവങ്ങള്‍ ഒരുപാടുണ്ട്. അവയില്‍ പലതും വ്യക്തിപരമായതുകൊണ്ട് അവയൊക്കെ ഒഴിവാക്കി എം.ടി എന്ന പത്രാധിപരിലേക്ക് ചുരുക്കുകയാണ് ഈ ലേഖനം.

ഉള്ളിൽ ഏറെ നാളുകളായി ഊറിക്കിടന്നിരുന്ന ആശയത്തിന് ഒരു പാണ്ഡവപുരത്തിന്‍റെ ആകൃതി കൊടുക്കാനുള്ള നിമിത്തമായത് എം.ടിയുടെ പ്രേരണയായിരുന്നു. ഒരർത്ഥത്തിൽ അതൊരു വലിയ നിയോഗം കൂടിയായി; എനിക്കും അദ്ദേഹത്തിനും. എഴുപതുകളുടെ നടുവിൽ, ഒരു ഇടവേളയ്ക്കുശേഷം എം.ടി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൽ തിരിച്ചെത്തിയ കാലം. അന്ന് ഞാൻ തിരുവനന്തപുരത്തായിരുന്നു ജോലി ചെയ്തിരുന്നത്. ഒരു ദിവസം ഓഫീസിലിരിക്കുമ്പോൾ പൊടുന്നനെ എം.ടിയുടെ ട്രങ്ക് കോള്‍ വരുന്നു: 'അന്തർജനത്തിന്‍റെ അഗ്നിസാക്ഷി തീരാന്‍ പോകുന്നു. പകരം കൊടുക്കാന്‍ പറ്റിയതൊന്നും ഇവിടെയില്ല. സേതു നോവല്‍ വല്ലതും എഴുതുന്നുണ്ടോ?'

ഞാൻ ശരിക്കും നടുങ്ങിപ്പോയി. മാതൃഭൂമി നോവൽ ആവശ്യപ്പെടുന്നു! അതും താരതമ്യേന പുതിയൊരു എഴുത്തുകാരനോട്, കേട്ടുകേള്‍വിയില്ലാത്ത കാര്യമാണ്. പക്ഷെ, മുമ്പൊന്നും ഇങ്ങനെ പറയാത്ത ആളുടെ സ്വരത്തിലെ നിർബന്ധഭാവം കാര്യത്തിന്‍റെ ഗൗരവം വെളിവാക്കി.

കുറച്ചെഴുതി തൃപ്തിയാകാതെ മാറ്റിവച്ച നോവൽഭാഗത്തെപ്പറ്റി സൂചിപ്പിച്ചപ്പോൾ അത് തുടർന്നുകൂടേ എന്നായി അടുത്ത ചോദ്യം. അതായത് അഗ്നിസാക്ഷിക്ക് പകരം പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു നോവൽ വേണം. അത് ഞാൻ തന്നെ എഴുതുകയും വേണം.

നോക്കാമെന്നുപറഞ്ഞ് അവസാനിപ്പിച്ചുവെങ്കിലും വളരെയേറെ ജനശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ച അഗ്നിസാക്ഷിയെ പിന്തുടരേണ്ട നോവൽ എന്നത് വലിയൊരു ഭാരമായപ്പോൾ എന്‍റെ സ്വസ്ഥത നഷ്ടപ്പെട്ടു. എന്തെങ്കിലും ഒഴികഴിവ് പറഞ്ഞ് പിന്മാറിയാലോ എന്നായിരുന്നു ആദ്യത്തെ ആലോചന. എന്തോ, അതിന് മനസ്സ് വന്നില്ല. തീയതി വച്ച് നോവൽ എഴുതിക്കൊടുക്കാൻ കഴിവുള്ള എത്രയോ എഴുത്തുകാർ ഉണ്ടായിട്ടും അദ്ദേഹം എന്തിന് എന്നെ സമീപിച്ചു? എന്‍റെ ആദ്യ പത്രാധിപര്‍ എന്നില്‍ അര്‍പ്പിച്ച ആ വലിയ വിശ്വാസം എന്നെ വിനീതനാക്കി, കര്‍മ്മനിരതനാക്കി. ആ വലിയ തിരിച്ചറിവാകട്ടെ ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ സേതു എന്ന എഴുത്തുകാരന്‍റെ മറുപിറവി കൂടിയായിരുന്നു.

എന്തായാലും, അതൊരു വലിയ തുടക്കമായി. ആ നിമിഷം തൊട്ട് ഞാൻ തികച്ചും വേറൊരു ലോകത്തായി. അജ്ഞേയമായൊരു മായാവലയം എനിക്കു ചുറ്റും താനേ ഉയര്‍ന്നു. ദുരൂഹമായൊരു ഉള്‍പ്രേരണയുടെ പിൻബലത്തിൽ, ഞാൻ അജ്ഞാതമായ ഭൂഭാഗങ്ങളിലൂടെ ഒരു ദീർഘസഞ്ചാരത്തിൽ ഏർപ്പെടുകയായി. ഇടതടവില്ലാതെയുള്ള എഴുത്ത്. തട്ടിയും തടഞ്ഞും കിടന്ന രചനയ്ക്ക് താനേ ഒഴുക്കും ഓജസ്സും കിട്ടിയതുപോലെ.

അങ്ങനെയായിരുന്നു പാണ്ഡവപുരത്തിന്‍റെ പിറവി. എന്‍റെ ചിത്രവുമായി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൽ പരസ്യം വരുമ്പോൾ അവർക്ക് നോവലിന്‍റെ കയ്യെഴുത്തുപ്രതി കിട്ടിയിരുന്നില്ല. പിന്നീടാണ് ആദ്യത്തെ ചില അധ്യായങ്ങൾ എത്തിച്ചുകൊടുത്തത്. പുസ്തകമാക്കുന്നതിനുമുമ്പ് കുറെ മാറ്റിയെഴുതി, വെട്ടിയൊതുക്കി, നോവല്‍ ഒരു പരുവത്തിലാക്കിയെങ്കിലും ഇങ്ങനെയൊരു അനുഭവം എനിക്ക് ആദ്യമായിരുന്നു; ഒരുപക്ഷെ, അന്നത്തെ മാതൃഭൂമിയ്ക്കും. (പിന്നീട്, ഇതുപോലെ മറ്റൊരു അനുഭവമുണ്ടായത് കുങ്കുമത്തില്‍ മലയാറ്റൂരിന്‍റെ യന്ത്രം നിൽക്കാറായ സമയത്ത് ഇത്തരമൊരു ആവശ്യവുമായി പത്രാധിപരായ സാക്ഷാല്‍ ഉറൂബ് എന്നെ സമീപിച്ചപ്പോഴാണ്. എന്‍റെ എക്കാലത്തെയും വലിയ ആരാധ്യപുരുഷന്‍റെ മുമ്പില്‍ തോറ്റു കൊടുക്കുകയേ നിവൃത്തിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. തീരെ തയ്യാറെടുപ്പില്ലാതെ രൂപം കൊടുത്ത ആ നോവൽ വേണ്ടത്ര ശരിയായില്ലെന്നത് വേറൊരു കാര്യം.)

മാതൃഭൂമി ഓണപ്പതിപ്പിലെ എഴുത്ത് അംഗീകാരത്തിന്‍റെ അവസാനവാക്കായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കാലത്ത് വളരെ നേരത്തേതന്നെ എനിക്ക് അതിലേക്ക് പ്രവേശനം കിട്ടിയിരുന്നു. ഓണക്കാലമാകുമ്പോൾ ആ കത്തിനുവേണ്ടി ഞാൻ കാത്തിരിക്കാറുമുണ്ട്. വിശേഷാല്‍പ്രതികളിലെ എഴുത്തിനെപ്പറ്റി ചിലർ പരിഹാസപൂർവ്വം പറയുന്നതിനോട് എനിക്കൊരിക്കലും യോജിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. കാരണം, എന്‍റെ പല നല്ല കഥകളും വന്നിട്ടുള്ളത് വിശേഷാല്‍പ്രതികളിലാണ്. അതിനുപിറകില്‍ എം.ടി അടക്കമുള്ള ചില പത്രാധിപരുടെ സ്നേഹപൂർവ്വമായ നിർബന്ധങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ഉള്ളില്‍ എന്നോ കുറിച്ചിട്ട, പല കാരണങ്ങൾകൊണ്ട് നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോയ കഥാശകലങ്ങൾക്ക് കണിശമായ രൂപം കൊടുക്കുന്നതില്‍ ഇത്തരം ചില നിർബന്ധങ്ങളും ഡെഡ് ലൈനുകളും പ്രയോജനപ്പെടാറുണ്ട്.

എന്‍റെ നോവലുകളിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ രചനയെന്ന് പല നല്ല വായനക്കാരും ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്ന കൈമുദ്രകളുടെ കൈയെഴുത്തുപ്രതിയിലൂടെ കടന്നുപോയശേഷം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് 'ഇത് വായിക്കപ്പെടുക വരുംകാലങ്ങളിലായിരിക്കും' എന്നാണ്. അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ട പ്രകാരം അതിന്‍റെ ആദ്യത്തെ അധ്യായം തുഞ്ചൻപറമ്പിലെ സ്മൃതിമണ്ഡപത്തിൽ വായിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്തായാലും, അന്നത്തെ പറച്ചിലിൽ ഒരു പ്രവാചക സ്വഭാവം എനിക്ക് കാണാനായി. ആ നോവൽ വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധയോടെ വായിക്കപ്പെടുകയോ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുകയോ ഉണ്ടായില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഏതോ ഒരുകാലത്ത് നടന്നേക്കാവുന്ന ഒരു ഗാഢമായ വായനയ്ക്കായി ആ പുസ്തകം കാത്തുവയ്ക്കുകയാണ് ഞാന്‍!

കാരണം, അസാമാന്യമായ ദൂരക്കാഴ്ചയുള്ള ഈ പത്രാധിപരുടെ പ്രവചനങ്ങള്‍ തെറ്റാന്‍ വഴിയില്ല.

(J R പ്രസാദ് സമാഹരിച്ച്, D C BOOKS പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 'പത്രാധിപര്‍ എംടി - M T THE EDITOR' എന്ന പുസ്തകത്തില്‍നിന്നുമെടുത്താണ് ഈ ഭാഗം ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്.)

ചരിത്രത്തിന്‍റെ ശ്മശാനഭൂമികള്‍

2024-12-31T23:42:00.006+05:30

- എം ടി വാസുദേവന്‍ നായര്‍

മാർപാപ്പയുടെ അരമനയും സെന്‍റ് പോൾസ് പള്ളിയും നോക്കി ചത്വരത്തില്‍ നിന്നാൽ ചുറ്റും ഒഴുകുന്നത് പല നാടുകളിൽ നിന്നു വരുന്ന സന്ദർശകരാണ്. 71ന് ശേഷം ഞാൻ വീണ്ടും റോമിൽ വന്നതാണ്. ആവശ്യമൊന്നുമില്ല. പിരിഞ്ഞുപോയ ചെറിയ ജോലിക്കാർ പണ്ട് ജോലി ചെയ്ത സ്ഥാപനങ്ങൾ വെറുതെ കണ്ടുനിൽക്കാറുണ്ടല്ലോ. അതേ മനോഭാവമാണെന്ന് പറയാം.

വത്തിക്കാന്‍ റേഡിയോയിലെ മലയാള വിഭാഗത്തിലെ സുഹൃത്ത് ചോദിച്ചു: 'എന്തൊക്കെ മാറ്റമാണ് വന്നത്?' 'ആൾക്കൂട്ടം. പണ്ടത്തേതിനേക്കാൾ എത്രയോ ഇരട്ടി ആൾക്കൂട്ടം. ഭക്തരെക്കാൾ എത്രയോ മടങ്ങ് വിനോദസഞ്ചാരികൾ.

ചെറിയ വാടകയ്ക്ക് മുറികൾ കിട്ടാൻ പ്രയാസം. ഫ്രാങ്ക്ഫർട്ടിൽ നിന്ന് ആനീ സ്വീബല്‍ പലവട്ടം വിളിച്ചതിന്‍റെ ഫലമായിട്ടാണ് തിയോളജിയിൽ ഉപരിപഠനം നടത്തുന്ന ജോൺ സാപ്ടിന്‍റെ രണ്ടു മുറികൾ ഉറപ്പിച്ചത്.

മുപ്പത്താറ് വർഷം മുമ്പ് വന്നപ്പോൾ ഞാൻ തനിച്ചായിരുന്നു. വത്തിക്കാൻ പരിസരത്തിലെ പല വീടുകളും മുറികൾ വാടകയ്ക്ക് കൊടുത്തിരുന്നു. ഡോളറിന് ആറുറുപ്പിക ഉണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത് മുറിക്ക് മൂന്ന് ഡോളർ കൊടുത്താൽ മതി. ഇപ്പോൾ വളരെ ഇടത്തരത്തിൽപ്പെട്ട ഹോട്ടലിൽ തൊണ്ണൂറ് യൂറോ കൊടുക്കണം. വീട്ടുമുറികൾ വളരെ നേരത്തെ സന്ദർശകരിൽപ്പെട്ട കുടുംബങ്ങൾ ബുക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

വത്തിക്കാൻ ഇപ്പോഴും ഒരത്ഭുതമാണ്. മഹാരഹസ്യം പോലെയാണ്. ഡാവിഞ്ചി കോഡിന്‍റെ കർത്താവായ ഡാൻ ബ്രൗൺ വളരെ മാസങ്ങൾ ഇവിടെ താമസിച്ച് ഗവേഷണം നടത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് വായനക്കാരനായ ഫാദർ വിൻസെന്‍റ് അറയ്ക്കൽ പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം വാത്തിക്കാനിലെ ആരോഗ്യ വിഭാഗത്തിലാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്. മാര്‍പ്പാപ്പയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനോട് ബന്ധപ്പെട്ട് നടത്തുന്ന ഉപജാപങ്ങളും കൊലപാതകങ്ങളുമാണ് ഡാൻ ബ്രൗൺ 'എയ്ഞ്ചൽസ് ആൻഡ് ഡെമോൺസ്'-ല്‍ എഴുതിയത്. ഡാവിഞ്ചി കോഡ് വന്ന ശേഷമാണ് ഈ നോവൽ ബെസ്റ്റ് സെല്ലർ ആയത്. ഡാനിയൽ സിൽവയുടെ കൺഫെസർ, വത്തിക്കാന്‍റെ സ്വകാര്യ ചാരസംഘടനയെ പറ്റിയാണ്. ഒരു ശുദ്ധഗതിക്കാരൻ മാർപാപ്പ രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധകാലത്ത് തന്‍റെ ഒരു മുൻഗാമി, നാസി നേതാക്കൾക്ക് ജൂതരെ നശിപ്പിക്കുവാൻ സഹായം നൽകിയതിന്‍റെ തെളിവുകൾ കണ്ടെത്തുകയും ജൂതസമൂഹത്തോട് മുഴുവൻ മാപ്പ് പറയാനൊരുങ്ങുകയും ചെയ്യുകയാണ്. അത് തടയാനും, വേണ്ടിവന്നാൽ മാർപാപ്പയെത്തന്നെ വധിക്കാനും ഈ സ്വകാര്യ സംഘടന ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അതാണ് കൺഫെസര്‍.

ഇപ്പോഴും പല രഹസ്യങ്ങളും സൂക്ഷിച്ചു വെക്കുന്ന ഈ കൊട്ടാരം ഇനിയും ത്രില്ലറെഴുത്തുകാർക്ക് വിഷയമായേക്കും.

വീണ്ടും സിസ്റ്റിൻ ചാപ്പലില്‍ പോണം. കുറെ സമയം ചെലവഴിക്കണം. ക്യൂ കണ്ടപ്പോൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. മുമ്പ് വന്നപ്പോൾ ഞാൻ പലപ്പോഴും കയറിപ്പോയിട്ടുണ്ട്. രണ്ട് മണിക്കൂറും 40 മിനിറ്റും ക്യൂവില്‍ നിന്ന ശേഷമാണ് ആനിയും ഞാനും ഇത്തവണ അകത്തു കയറിയത്. ക്യൂവില്‍ മുമ്പേ സ്ഥലം പിടിച്ചവരുമായി പണം കൊടുത്ത് സ്ഥലം കൈമാറാൻ ആനി ഒരു ശ്രമം നടത്തി. എല്ലാം സംഘങ്ങളായി വന്നവരാണ്. ട്രാവൽ ഏജൻസികൾ നേരത്തെ അവരുടെ ടിക്കറ്റ് വാങ്ങിയതാണ്. പറ്റില്ല.

കോൺ ഇഗ് ഗുല്‍ഡണ്‍ (Conn Iggulden) എന്ന ഇംഗ്ലീഷുകാരൻ നാല് വോള്യങ്ങളായി ജൂലിയസ് സീസറുടെ ചരിത്രമെഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹവും റോമിൽ വന്ന് കുറേക്കാലം താമസിച്ചിരുന്നു. ഗംഭീരമായ ഒരു ചരിത്രനോവലാണതെന്ന് ഫാദര്‍ അറയ്ക്കൽ ശിപാർശ ചെയ്തു. (പോരുമ്പോൾ ഫാദർ അതെനിക്ക് സമ്മാനമായി തന്നു.)

ഞങ്ങൾ നടക്കുന്ന ഈ റോഡ് പണ്ട് ഒരു സ്വകാര്യ വഴിയായിരുന്നു. ബോർജിയ വെപ്പാട്ടിയെ സന്ദർശിക്കാൻ വേണ്ടി പ്രത്യേകമുണ്ടാക്കിയത്.

കൊളോസിയത്തിലേക്കും നീണ്ട ക്യൂവാണ്. അടിമകളെയും ആദ്യകാല വിശ്വാസികളെയും വിശക്കുന്ന സിംഹത്തിന് ഇട്ടുകൊടുത്ത് ചക്രവർത്തിയും കുടുംബാംഗങ്ങളും രസിച്ച വിശാലമായ അങ്കത്തട്ട്. 'ക്വോവോദിസ്' ഓർമിക്കാം; പീറ്റര്‍ ഉസ്ത്തിനോവിനേയും. പക്ഷെ റോമിലെ സഞ്ചാരികൾ പലരും ഇപ്പോഴും ഓർമ്മിക്കുന്നത് 'റോമൻ ഹോളിഡേ' ആണ്. ഈ പടവുകളിൽ ഇരുന്നാണ് ഗ്രെയ്സ് കെല്ലിയും ഗ്രിഗറി പെക്കും സംസാരിച്ചത്. പഴയ തലമുറക്കാർക്ക് ഗ്രിഗറി പെക്കും ഗ്രെയ്സ് കെല്ലിയും ഇപ്പോഴും പ്രിയപ്പെട്ട താരങ്ങളാണല്ലോ.

റോം ഒരു നഗരം മാത്രമായിരുന്നില്ല. ഗ്രീസും ഈജിപ്തും പിടിച്ചടക്കിയ ഭരണാധികാരികൾക്ക് മധ്യധരണ്യാഴി ഒരു കളിപ്പൊയ്കയായി മാറി. മറിയൂസും സുല്ലയും എതിർപ്പുകളുണ്ടാക്കുമെന്ന് തോന്നിയവരെ മുഴുവൻ കൊന്നുകളഞ്ഞു. 73 BCയില്‍ സ്പാർട്ടക്കസിന്‍റെ നേതൃത്വത്തിൽ അടിമകൾ പോരാടി സ്വാതന്ത്ര്യം നേടി. പക്ഷെ, സ്പാർട്ടക്കസിനെ തോൽപ്പിച്ച ക്രാസസ്സിനും ഏകാധിപതിയാവാനായിരുന്നു മോഹം. ആറായിരം അടിമകളെ റോമിലേക്കുള്ള വഴികളിൽ കഴുവിലേറ്റി അയാൾ തന്‍റെ കരബലവും ആയുധബലവും പ്രഖ്യാപിച്ചു. പിന്നീട് വന്ന പോംപേയ്ക്കും ജൂലിയസ് സീസറിനും ഇതേ മോഹം തന്നെ ആയിരുന്നു - ഏകാധിപത്യം. രാജാവല്ല , രാജാവിനേക്കാള്‍ വലിയ ദൈവമാണെന്ന് ജനങ്ങൾ അംഗീകരിക്കണം. ജൂലിയസ് സീസര്‍ സ്വയം നിര്‍മ്മിച്ച ക്ഷേത്രത്തിൽ തന്‍റെ പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ചു. 'അജയ്യനായ ദൈവത്തിന്' എന്നായിരുന്നു പ്രതിമയുടെ വിശേഷണമായി രേഖപ്പെടുത്തിയത്.

മഹായുദ്ധങ്ങളുടെ ശ്മശാനഭൂമിയിലാണ് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം ഞാൻ വീണ്ടും എത്തിയിരിക്കുന്നത്.

ദൈവത്തേക്കാൾ അജയ്യനായ സീസറെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കൾ കുത്തിക്കൊന്ന സെനറ്റ് മന്ദിരം ദാ, ഈ സ്ഥലത്തായിരുന്നു. പണ്ട് വന്നപ്പോൾ എനിക്ക് തുണയായി കിട്ടിയ ചരിത്രവിദ്യാർത്ഥി പറഞ്ഞത് ഞാന്‍ വീണ്ടും ഓർത്തുപോയി. ചക്രവർത്തിമാർ വിജയാഘോഷത്തിൽ നിർമ്മിച്ച സൗധങ്ങൾ പലതിന്‍റെയും അവശിഷ്ടങ്ങളാണ് ഇപ്പോഴുള്ളത്. കീഴടക്കിയ നാടുകളിൽനിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന അത്ഭുത വസ്തുക്കളിൽ ചിലതൊക്കെ മ്യൂസിയത്തിലുണ്ട്. ചക്രവർത്തിമാരുടെ പേരുകളും കാലക്രമങ്ങളുമൊക്കെ ഇപ്പോൾ ചരിത്ര വിദ്യാർത്ഥികൾക്കേ അറിയൂ. ചില പഴമൊഴികൾ നീറോവിനെപ്പോലെയുള്ളവരുടെ പേരുകൾ നിലനിർത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും.

എല്ലാ പടയോട്ടങ്ങളും യുദ്ധവിജയങ്ങളും എത്ര നിസ്സാരമായി കാലം മായ്ച്ചുകളയുന്നു എന്ന് ചിതറിയ കല്ലുകളുടെയും വീണുകിടക്കുന്ന സ്തൂപങ്ങളുടെയും ഇടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ നാം ഓർമിക്കുന്നു.

പക്ഷെ, ബോത്തിച്ചെല്ലിയുടെയും മൈക്കലാഞ്ചലോവിന്‍റെയും മറ്റും മഹത്തായ സൃഷ്ടികൾക്കു മുമ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ നാം മനസ്സിൽ ഈ മഹാപ്രതിഭകളെ വന്ദിക്കുന്നു. കാലം മായ്ക്കാതെ തലമുറകൾക്കായി കരുതിവച്ച അത്ഭുത സ്മാരകങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു.

ഒരു ട്രാവൽ ഏജൻസിയിൽ ജോലി നോക്കുന്ന മനോജ് ഞങ്ങൾക്കൊരു കാറ് തന്നു. വാടക വേണ്ട. ഡ്രൈവർക്ക് ഭക്ഷണവും ടിപ്പും കൊടുത്താൽ മതി.

വത്തിക്കാൻ പരിസരത്തിൽ കാറിന്‍റെ ആവശ്യമില്ല. വാഹനങ്ങളുടെയും ആളുകളുടെയും തിരക്ക്. സാല്‍വത്തോര്‍ എന്ന ഡ്രൈവർക്ക് മറ്റു ഭാഷകളൊന്നും അറിയില്ല. ഇംഗ്ലീഷും ജർമ്മനും ആനിക്കറിയാം. കാര്യമില്ല. പിന്നെ കൈയാംഗ്യത്തിന്‍റെ സഹായത്തോടെ മലയാളം പറഞ്ഞു - 'ഞങ്ങൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് വിശ്രമിക്കും. നാലുമണിക്ക് സാൽവത്തോര്‍ ഇവിടെ വരണം. നാലുമണിക്ക്.'

സാൽവത്തോർ ശരിവെക്കുന്നു. കണ്ടില്ലേ, സാല്‍വത്തോറിന് കാര്യം മനസ്സിലായി. ഭാഷയറിയാത്ത സാൽവത്തോറാണ് കീറ്റ്സിന്‍റെയും ശവകുടീരത്തിൽ കൊണ്ടുപോയത്. അത്ഭുതം! പിറ്റേന്ന് ഞങ്ങൾ ഫ്ലോറൻസിലേക്ക്. ദാന്തെയുടെ നഗരം. മൈക്കലാഞ്ചലോ ജനിച്ചുവളര്‍ന്നത് അവിടെയാണ്. ഫ്ലോറൻസിലെ മ്യൂസിയത്തിലാണ് മൈക്കലാഞ്ചലോയുടെ പ്രശസ്തമായ മാർബിൾ ശില്‍പ്പം. മ്യൂസിയത്തിലേക്ക് കയറാൻ ഒരു മണിക്കൂറിലേറെ ക്യൂവിൽ നിന്നു.

ഫ്ലോറന്‍സുകാരനായ സാല്‍വത്തോറിന് ഞങ്ങള്‍ ആ നഗരം കാണാൻ വന്നതിൽ പ്രത്യേകം സന്തോഷമുണ്ട്. ജർമ്മനറിയാവുന്ന ഒരു സഞ്ചാരിയെ കൂട്ടി സാൽവത്തോര്‍ വന്നു. കുറച്ചുകൂടി ഞങ്ങൾക്കു പറഞ്ഞുതരാനുണ്ട്. സാന്‍ടാ ക്രോച്ചേ പള്ളി കാണണം. അവിടെ മാക്യവെല്ലിയുടെയും മൈക്കലാഞ്ചലോവിന്‍റെയും ശവകുടീരങ്ങളുണ്ട്. മൈക്കലാഞ്ചലോ ശിൽപ്പിയായിരുന്നു. കൂടുതൽ ശില്‍പ്പങ്ങൾ ചെയ്യാനായിരുന്നു താല്‍പര്യം. റോമിലെ ഭരണാധികാരികൾ നിർബന്ധിച്ചാണ് സിസ്റ്റിന്‍ ചാപ്പലിലെ ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കാൻ കൊണ്ടുപോയത്. മിക്കവാറും നാലുവർഷം ചാപ്പലില്‍ തടവിലിട്ട പോലെയായിരുന്നു എന്നാണ് സാല്‍വത്തോർ പറയുന്നത്.

വത്തിക്കാനില്‍ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ സാല്‍വത്തോര്‍ ആനിക്ക് ഒരു ഉപദേശം കൊടുത്തു. ഒരു ജനപ്രവാഹവും ശില്‍പ്പങ്ങളുമുള്ള സ്ഥലം ആനിക്കറിയാം. അവിടെ എന്നെ കൊണ്ടുപോണം. കണ്ടുപോരുമ്പോൾ തലചുറ്റി പിന്നിലേക്ക് കുറച്ച് കാശെറിയണം. വീണ്ടും വേഗം വരാൻ റോമിലെ ദൈവങ്ങൾ അനുഗ്രഹിക്കുമത്രേ!

ആനിയുടെ നിര്‍ബന്ധം കൊണ്ട് പിറ്റേന്ന് മറ്റൊരു ടാക്സിയില്‍ പോയി ഉഴിഞ്ഞിടാനും മറന്നില്ല. വീണ്ടും റോം വിളിക്കുമായിരിക്കും.

സിസ്റ്റിൻ ചാപ്പലിലേയും ഫ്ലോറൻസ് അക്കാദമിയിലെയും ശില്‍പ്പങ്ങളും ചിത്രങ്ങളും എന്നെ വിളിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും എന്നത് ഉറപ്പാണ്.

(മാതൃഭൂമിയുടെ യാത്രയില്‍ 2008 സെപ്റ്റംബർ മാസം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ യാത്രാവിവരണം, സജി തോമസ്‌ സമാഹരിച്ച്, മാതൃഭൂമി ബുക്ക്സ് പുറത്തിറക്കിയ 'ധനുഷ്കോടി മുതല്‍ സഹാറ വരെ' എന്ന കൃതിയില്‍നിന്നുമെടുത്താണ് ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്.)

മരണത്തിന്‍റെ മുഖം

2024-12-27T23:41:00.005+05:30

- മലയാറ്റൂർ രാമകൃഷ്ണൻ

വീണ്ടും അയാള്‍ കണ്ണ് തുറക്കുമെന്ന് ആരും വിചാരിച്ചതല്ല. എങ്കിലും എല്ലാവരും കാത്തുനിന്നു. അവര്‍ക്കെല്ലാം തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ, എങ്ങനെ പോകാനാണ്? മക്കള്‍, മക്കളുടെ മക്കള്‍, സുഹൃത്തുക്കള്‍, അയല്‍ക്കാര്‍... വന്നുപോയില്ലേ? ഇനി അവസാനം കാണാതെ പോകാന്‍ വയ്യ. മര്യാദകേടാകും.

ആരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതെ മരിക്കണമെന്നായിരുന്നു അയാളുടെ ആഗ്രഹം. ആരോഗ്യമുള്ള കാലത്ത് അയാള്‍ പറയുമായിരുന്നു: 'കിടന്നു നരകിക്കാതെ പോകണം. ആര്‍ക്കും ഭാരമാകരുത്.

തിന്നും കുടിച്ചും പ്രേമിച്ചും ഭോഗിച്ചും ശണ്ഠയുണ്ടാക്കിയും സ്ഥാനമാനങ്ങൾ നേടിയും വളർന്ന മനുഷ്യനാണ്. മുന്നും പിന്നും നോക്കാതെ ജീവിച്ച മനുഷ്യൻ. നല്ലവനെന്നു ചിലർ കരുതി. തെമ്മാടിയാണെന്ന് ചിലർ വിധിച്ചു. പണ്ടുപണ്ടുതന്നെ, എതിർപ്പ് അയാളുടെ ചോരയേക്കാൾ കട്ടിയുള്ള പുളിച്ച തേനായിരുന്നു. ആ തേനിലും ചൂടുള്ള ചോരയിലും അയാൾ നീന്തിത്തുടിച്ചു. അറുപത് കഴിഞ്ഞിട്ടും തലമുടി നരച്ചില്ല. കാമം കൊഴിഞ്ഞുവീണില്ല. അറുപത്തിയെട്ടെത്തിയപ്പോള്‍ എങ്ങുനിന്നോ മാറാത്ത ഒരു ചുമ അയാളുടെ കനത്ത നെഞ്ചിന്‍കൂടിൽ കടന്നുകൂടി. ചുമച്ചുതീരുമ്പോൾ അയാൾ ചിരിക്കുമായിരുന്നു. അറുപത് കടന്ന ഭാര്യയുടെ എല്ലുന്തിയ അരക്കെട്ടിലമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ടയാൾ പറയുമായിരുന്നു: "മരണം ഉൾക്കടമായ ഒരു വികാരമൂർച്ചയുടെ ശീഘ്രവിമോചനസൗഖ്യത്തോടെ വന്നെത്തണം." സ്വയം തൃപ്തിപ്പെടാനെന്നോണം അയാൾ കൂട്ടിച്ചേർക്കുമായിരുന്നു- "എനിക്കങ്ങനെ തന്നെ വരുമെടീ."

പിന്നെയും രണ്ടു കൊല്ലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.

അക്കാലമത്രയും അയാൾ വീടിനകത്ത് ചുറ്റിക്കറങ്ങി നടന്നു. മുറ്റത്ത് വളരുന്ന തെറ്റിക്കും മന്ദാരത്തിനും വെള്ളമൊഴിച്ചു.

പിന്നീടയാൾ ഒരു ബോറായി.

അനേകം വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ്- എന്നു പറഞ്ഞാൽ മതിയോ, പത്തൊമ്പതു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ- പഠിച്ച ഒരു പാഠത്തെപ്പറ്റി കിഴവിയായ ഭാര്യയോട് ഉപന്യസിക്കാൻ തുടങ്ങി. കൂടെക്കൂടെ. ബോറൻ മട്ടിൽ.

"എടീ. ബി.എ.യ്ക്ക് ഞാനൊരു പാഠം പഠിച്ചു. പ്രോസ് ടെക്സ്റ്റിൽ. സ്റ്റീവൻസന്‍റെ വക- പേര് ഫ്രഞ്ചിൽ.'എ ട്രിപ്ളേ.'

"എന്നുവച്ചാല്‍?"

"മൂന്ന് തവണ ഉരുക്കിക്കട്ടിയായ..."

അപ്പോളയാൾക്കു നീണ്ട ചുമ വന്നു.

"ഒന്നുറങ്ങൂ."

"എടീ, നമ്മുടെ ആദ്യരാത്രി ഓർമ്മയുണ്ടോ?"

"ഒന്നുറങ്ങു."

"ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ധീരനാരാടീ?"

കിഴവിയായ ഭാര്യ മിണ്ടിയില്ല. കൊളംബസ്സാവാം - അലക്സാണ്ടറാവാം - നെപ്പോളിയനാകാം - അഭൗതിക തലങ്ങളിലാണെങ്കിൽ ബുദ്ധനും ക്രിസ്തുവും ശങ്കരനുമാകാം. വേണ്ട, ഒന്നും പറയണ്ട. ഒന്നുറങ്ങട്ടെ.

അയാള്‍ ചരിഞ്ഞു. ഉരുണ്ടു. പിന്നെയും ചുമച്ചു. മലർന്നു. ഇപ്പോൾ മുഖം ശാന്തമായിരുന്നു.

അടുത്ത ദിവസമാണ് കിഴവിയായ ഭാര്യ മക്കൾക്ക് കമ്പിയും കേബിളും അയച്ചത്.

വേൾഡ് ബാങ്കിൽ ജോലിയുള്ള മകൻ.

കുവൈറ്റിൽ പണിയെടുക്കുന്ന മകളുടെ ഭർത്താവ്.

അവിടംവരെയൊന്നുമെത്താത്ത രണ്ടാമത്തെ മകൻ, സുൽത്താൻ ബത്തേരിയിലെ ഡെപ്യൂട്ടി തഹസിൽദാർ. എല്ലാവരും വന്നെത്തി.

വിളിക്കപ്പെടാത്ത ബന്ധുക്കളും പരിചയക്കാരും വന്നെത്തി.

എല്ലാവരും തിരക്കുള്ളവർ.

ജോലിയുള്ളവർ.

ലീവില്ലാത്തവർ.

മരണം വികാരമൂർച്ചയുടെ ശീഘ്രവിമോചന സുഖത്തോടും വേഗതയോടും വന്നണഞ്ഞില്ല.

വന്നെത്തിയവരെല്ലാം ബുദ്ധിമുട്ടിലായി. വന്നുപോയില്ലേ? ഇനി അവസാനം കാണാതെ പോകുന്നതെങ്ങനെ?

രാത്രി വളരെ വൈകി.

ചുമയുടെ വടംവലിയിൽ കുരുങ്ങി അയാൾ പിടഞ്ഞു. ഉരുണ്ടു. അയാളുടെ ഒത്ത ശരീരം പെട്ടെന്ന് ശുഷ്കമായി. ഒരു തുണിപ്പാവ പോലെ അയാൾ അശക്തനായി ചുരുണ്ടുകിടന്നു.

അയാൾ മരിക്കുകയായിരുന്നു.

കാലിന്‍റെ പെരുവിരല്‍ തൊട്ട് കഴുത്തിന്‍റെ മുഴയും ഞരമ്പുകളും വരെ അയാൾ മരിച്ചു.

അപ്പോൾ അയാളുടെ എഴുപത് വയസ്സെത്തിയ തലച്ചോറില്‍ ചിന്തകളുടെ അനുസ്യൂതമായ സ്ഖലനമുണ്ടായി.

ഞാൻ.

ജനിച്ചപ്പോൾ അശക്തന്‍.

മനസ്സൊരു മൃഗത്തിന്‍റെ.

കാലം ചെന്നപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടു, കേട്ടു, പഠിച്ചു, അറിഞ്ഞു, ശക്തനായി, പിന്നെ... വിവേകിയായി.

മനസ്സിനൊപ്പം ഞാൻ ശരീരവും വളർത്തി. ഇന്നത് ശുഷ്കം, ജീര്‍ണ്ണം. നിര്‍ജ്ജീവം.

ഇക്കഴിഞ്ഞ 70 വർഷങ്ങൾക്കെന്തർത്ഥം?

ജയിക്കുന്നതാര്?

മരണം തന്നെ.

അപ്പോൾ അകലെനിന്ന് ഒരു വിമാനത്തിന്‍റെ മൂളല്‍ കേട്ടു.

മരിച്ചുതുടങ്ങിയ തലച്ചോറിൽ ഇക്കാറസ്സിന്‍റെ ചിത്രമുയര്‍ന്നു. മൂവായിരം കൊല്ലം മുമ്പ് പറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചവൻ. ശരീരത്തിൽ ചിറകുകള്‍ വച്ചുകെട്ടി കടലിലേക്കു കുതിച്ചവന്‍. അന്ന് അവൻ പറന്നില്ലെങ്കിലും ഈ മരിക്കുന്ന വേളയിൽ ഞാനൊരു വിമാനത്തിന്‍റെ ഇരമ്പൽ കേൾക്കുന്നു.

അയാൾ അവസാനമായി കണ്ണുതുറന്നു.

മുറിയിലാരുമില്ല.

ഭാര്യ പോലും.

നേരം വെളുത്തോ?

കോഴി കൂവുകയാണോ?

ആകാശം ചുവക്കുന്നു.

മന്ദാരത്തിന്‍റെയും തെറ്റിയുടെയും ഇതളുകൾ വിരിയുന്നു. വയലേലകളില്‍ പ്രകാശം പരക്കുന്നു. പുല്‍ക്കൊടികള്‍ ധിക്കാരത്തോടെ എഴുന്നുനിൽക്കുന്നു. കുട്ടികളുടെ പൊട്ടിച്ചിരി എങ്ങുനിന്നോ ഉയരുന്നു. എവിടെയോ കാമുകൻ കാമുകിയുടെ നനവാര്‍ന്ന ചുണ്ട് നുണയുന്നു. ഞാൻ മരിക്കുന്നു. ഞാനെന്‍റെ ജന്മംകൊണ്ട് ഒരു നെല്ലിടയെങ്കിലും ജീവിതത്തിന്‍റെ മേന്മയ്ക്ക് പകിട്ടേകി. ആ ജോലി തുടർന്നുപോകും. അത് മിച്ചമുള്ളവര്‍ വരാനിരിക്കുന്നവര്‍ ചെയ്യും. അപ്പോൾ... ജയിക്കുന്നതാര്?

ജീവിതം തന്നെ.

(പൂര്‍ണ്ണ പബ്ലിക്കേഷന്‍സ് പുറത്തിറക്കിയ കലക്ടര്‍ എന്ന കൃതിയില്‍ നിന്നുമെടുത്താണ് ഈ കഥ ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്.)

അലയുന്നവന്‍റെ അത്താഴം

2024-12-25T18:30:00.000+05:30

- എ അയ്യപ്പന്‍

കുരുടനും മുണ്ടനും സുന്ദരനും മക്കളായിപ്പിറന്നപ്പോൾ സുന്ദരനെ മാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നതാണ് എന്നിലെ പിതാവെങ്കിൽ ഞാനെങ്ങനെ അച്ഛന്മാരുടെ ഗണത്തിൽപ്പെടും?

എന്‍റെ എഴുതപ്പെട്ട കവിതകളിൽ മുണ്ടന്മാരും കുരുടന്മാരും സുന്ദരന്മാരും പിറന്നു. അതിൽ സുന്ദരരൂപം പൂണ്ടവയെമാത്രം ഒക്കത്തെടുത്തു താലോലിച്ചാൽ, എന്നിലെ കവി കവികൾക്ക് ഒരപവാദമാകും. രചനയിൽ വൈകല്യം പുരണ്ട എന്‍റെ കവിതകൾപോലും എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവയാണ്. ഒരു കവിയ്ക്ക് അയാളുടെ ഒരു കവിത മാത്രം പ്രിയപ്പെട്ടതായി കാണാനാവില്ല. കുറെ കവിതകൾ ചേർന്നതാണ് അയാളുടെ ജീവിതം തന്നെ.

സ്വര്‍ണ്ണപ്പണിക്കാരുടെ കുടുംബത്തിലാണ് എന്‍റെ പിറവി. അക്കൂട്ടത്തില്‍ തലതിരിഞ്ഞൊരു കരടായി ഞാൻ മാത്രം. ബാക്കിയെല്ലാവരും കാശുണ്ടാക്കി കാറിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്ന കൂട്ടർ. അവരുടെ പിടിക്കണക്കുകളിൽ പെടാത്തതുകൊണ്ട് ആ ഭാഗത്തേക്കെങ്ങും ഞാൻ പോകാറുമില്ല. സുബ്ബലക്ഷ്മിയുണ്ട്, ഒരു പെങ്ങളായി. അവിടേയ്ക്കും പോക്കില്ല. വീടില്ല. കുടുംബമില്ല. അച്ഛനില്ല. അമ്മയില്ല. ബന്ധുക്കളില്ല. കുറേ കൂട്ടുകാർ മാത്രം.

ഇന്നിവിടെയെങ്കിൽ നാളെ മറ്റൊരിടം. കഴിഞ്ഞ നാള്‍ പാളയത്തൊരു കടത്തിണ്ണയിൽ ഇരുന്നുറങ്ങി രാത്രിപോക്കി. പോലീസ് ഭീതിയാല്‍ കിടന്നുറക്കം ഉപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.

അച്ഛന്‍ അറുമുഖം. അച്ഛന്‍റെ മരണത്തിന് പൊട്ടാസ്യം സൈനൈഡിന്‍റെ ചുവയുണ്ടായിരുന്നത്രേ. സ്വയം ചെയ്തതല്ല. ഒരു മദ്യസൽക്കാരത്തിൽ ചാരായത്തില്‍ കലർത്തി 'ഇന്നാ ഇതിരിക്കട്ടെ' എന്ന സ്റ്റൈലില്‍ സുഹൃത്തിന്‍റെ മഹാമനസ്കത എന്നാണ് കഥ.

അമ്മ മുത്തമ്മാള്‍, കൂലിപ്പണി ചെയ്താണ് ഞങ്ങൾക്ക് അരവയറിനെങ്കിലും വകയുണ്ടാക്കിയിരുന്നത്. പട്ടിണി ഇന്നും അന്നും കുറവല്ല. ഞാനറിയാതെതന്നെ എനിക്ക് മറ്റുള്ളവരുടെ ഒരുപാട് ദയയ്ക്ക് പാത്രമായി ജീവിക്കേണ്ടിവന്നിട്ടുണ്ട്. അധ്വാനിക്കുകയും നന്നായി പ്രതിഫലം പറ്റുകയും ചെയ്യുമ്പോൾപോലും കൂട്ടുകാർ എന്‍റെ ജീവിതത്തിന് ഉറപ്പുനൽകുന്നു. അവർ നൽകുന്ന ചോറ്, എന്‍റെ ആമാശയാഗ്നി കെടുത്തുന്നു.

വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്‍റെ കണക്ക് തെറ്റിച്ചൊരാൾ; ഡോക്ടർമാർ എന്നെ കാണുന്നത് 'ഇയാൾ ഇതിപ്പോഴുമുണ്ടോ?' എന്നൊരു ഭാവത്തിലും. മെഡിസിനും ആൽക്കഹോളും ഒത്താണ് കഴിക്കുന്നത്. കാരണം എനിക്ക് മരിക്കുന്നത് ഇഷ്ടമല്ല.

അത്തത്തിൽ പിറന്ന് നാല്‍പ്പത്തിനാലില്‍ അറുപതിന്‍റെ രൂപവും ആകാരവുമുള്ള ഇവന് അത്താഴത്തിന് മുട്ടുള്ള ദിവസങ്ങളാണേറെയും. അപ്പോളെനിക്കൊരു കവിത ഓർമ്മവരുന്നു. എന്നിലെ എന്നെ കോറിയിട്ടിട്ടുള്ള കവിത- 'അത്താഴം.'

കാറപകടത്തിൽപ്പെട്ടു മരിച്ച

വഴിയാത്രക്കാരന്‍റെ ചോരയിൽ ചവുട്ടി

ആൾക്കൂട്ടം നില്‍ക്കേ,

മരിച്ചവന്‍റെ പോക്കറ്റിൽനിന്നും പറന്ന

അഞ്ചുരൂപയിലായിരുന്നു എന്‍റെ കണ്ണ്.

ഞാനുണ്ടായിട്ടും താലിയറുത്ത കെട്ടിയോള്‍.

എന്‍റെ കുട്ടികൾ; വിശപ്പ് എന്ന നോക്കുകുത്തികൾ

ഇന്നത്താഴം ഇതുകൊണ്ടാവാം.

ഈ രാത്രിയിൽ അത്താഴത്തിന്‍റെ

രുചിയോടെ ഉറങ്ങുന്ന എന്‍റെ മക്കൾ;

അരവയറോടെ അച്ചിയും ഞാനും.'

(എന്‍റെ സുഹൃത്ത് സിവിക് ചന്ദ്രന്‍റെ 'പ്രേരണ'യില്‍ അടിച്ചുവന്നു.)

അവന്‍റെ മരണം എനിക്കു പ്രശ്നമല്ല. അവന്‍റെ മരണത്തേക്കാൾ എനിക്കു പ്രധാനം അവന്‍റെ പോക്കറ്റിൽനിന്നും പറന്ന അഞ്ചു രൂപയായിരുന്നു. അത്രയ്ക്കും വിശപ്പ് എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. മരിച്ചുകിടക്കുന്നവന്‍റെ പോക്കറ്റിൽനിന്നും രൂപ അടിച്ചുമാറ്റുക എന്നത് ക്രൂരമാണ്. അതും ഞാൻ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. കൂട്ടുകാരുടെ പോക്കറ്റിൽനിന്നും ഇപ്പോഴും രൂപ അടിച്ചുമാറ്റും. ചോദിച്ചാൽ തരില്ല.

ഗദ്യകവിതയാണെങ്കിലും 'അത്താഴ'ത്തിന് ഒരു മുഴക്കം ഉണ്ടെന്നാണെന്‍റെ വിശ്വാസം. വൃത്തം ഒപ്പിച്ചാണ് ഇതെഴുതിയിരുന്നതെങ്കിൽ ഇന്നുള്ള മുഴക്കം കിട്ടുമായിരുന്നു എന്നും തോന്നുന്നില്ല.

ഗദ്യത്തെ കാവ്യവത്ക്കരിക്കുന്നതിലാണ് എനിക്ക് താല്‍പര്യം. വൃത്തബദ്ധമായ കവിതകളും എഴുതാറുണ്ട്. വേനൽ മഴ, ഗ്രീഷ്മം തന്ന കിരീടം തുടങ്ങിയവ അക്കൂട്ടത്തിൽപ്പെടും.

"ഗ്രീഷ്മമേ, സഖീ, നമുക്കൊരൂഷ്മള ദീപ്തിയാര്‍-

ന്നൊരീ മധ്യാഹ്നവേനല്‍."

('ഗ്രീഷ്മം തന്ന കിരീട'ത്തില്‍ നിന്ന്.)

പെൺപേരിൽ ആദ്യ കവിതകളെഴുതി- 'സരസ്വതി'. പേരിൽത്തന്നെയൊരു കവിത്വമുണ്ടെന്നു തോന്നി. അയ്യപ്പൻ എന്ന പേരിൽ കവിത അയച്ചാൽ പത്രാധിപന്മാർ കരുതും- 'എടാ, ഇതേതു കേസ്, അയ്യപ്പനോ?'. ചവറ്റുകുട്ടയിൽ. അതിനായിരുന്നു ഈ പേരുമാറ്റം. പിന്നെപ്പിന്നെ അവർ തന്നെ പറഞ്ഞു, അയ്യപ്പനായിത്തന്നെ നിന്നോളാൻ.

ഒരു കവിത തന്നെ പല പേരിൽ കൊടുത്തു പണം പറ്റിയിട്ടുണ്ട്. പുട്ടടി തന്നെ ലക്ഷ്യം. ഒരു കവിത തന്നെ തലക്കെട്ടുമാറ്റി പലയിടത്തു കൊടുക്കും. ഇപ്പോഴങ്ങനൊന്നും ചെയ്യാറില്ല. പഴയതുപോലെ എഴുത്തും ഇല്ല. കുറേ എഴുതിക്കഴിയുമ്പോൾ നന്നായേ എഴുതാവൂ എന്ന തോന്നലുണ്ടാവും. അപ്പോൾ വേഗത കുറയും.

മലയാളത്തിൽ ചങ്ങമ്പുഴയും ഇടപ്പള്ളിയും എന്‍റെ അടുപ്പക്കാരാകുന്നു. അവരുടെ ജീവിതങ്ങളും ദുരന്തപൂർണ്ണങ്ങളായി. എനിക്കും സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടായി. അവരൊക്കെ രക്ഷപ്പെട്ടെന്നുവേണം പറയാന്‍. എനിക്കു നഷ്ടവും!

അത്താഴമുട്ടുമായ് അലയുന്ന ഞാൻ സ്വയം ചുമക്കുന്ന ചുമടുകളുമായി ഈ വഴിയോരങ്ങൾ താണ്ടട്ടെ, മരിക്കാൻ മനസ്സില്ലാത്തവനായി.

(എ അയ്യപ്പന്‍ രചിച്ച ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍ ആയ 'തെറ്റിയോടുന്ന സെക്കന്‍റ് സൂചി'-യില്‍ നിന്നുമെടുത്താണ് ഇതിവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്.

ഫേബിയന്‍ ബുക്ക്സ് ആണ് ഈ പുസ്തകം പുറത്തിറങ്ങിയത്.)

വിക്ക്

2024-12-25T16:56:00.005+05:30

- സച്ചിദാനന്ദന്‍

വിക്ക് വൈകല്യമല്ല.

ഒരു സംസാരരീതിയാണ്‌.

വാക്കിനും അര്‍ത്ഥത്തിനുമിടയ്ക്കു വരുന്ന

ചില മൌനങ്ങളെയാണ്

നാം വിക്കെന്നു വിളിക്കുന്നത്.

വാക്കിനും പ്രവൃത്തിയ്ക്കുമിടയ്ക്കുള്ള മൌനങ്ങളെ

മുടന്തെന്നു വിളിക്കുംപോലെ തന്നെ.

ഭാഷയ്ക്കു മുമ്പാണോ വിക്കുണ്ടായത്

അതോ ഭാഷയ്ക്കു ശേഷമോ?

ഭാഷയുടെ ഒരു പ്രാദേശിക വ്യതിയാനമാണോ വിക്ക്,

അതോ സ്വയം ഒരു ഭാഷയോ;

ഈ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പില്‍

ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ വിക്കുന്നു.

ഓരോ കുറി വിക്കുമ്പോഴും നാം

അര്‍ത്ഥങ്ങളുടെ ദൈവത്തിന്

ഒരു ബലി നല്‍കുകയാണ്.

ഒരു ജനത ഒന്നിച്ചു വിക്കുമ്പോള്‍

അവരുടെ മാതൃഭാഷ വിക്കാകുന്നു;

ഇപ്പോള്‍ നമ്മുടേതെന്നപോലെ.

മനുഷ്യനെസൃഷ്ടിച്ചപ്പോള്‍

ദൈവവും വിക്കിയിരിക്കണം.

അതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യരുടെ

എല്ലാ വാക്കുകളും ദുരൂഹമായത്

അതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യരുടെ

പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ മുതല്‍ കല്‍പ്പനകള്‍ വരെ

എല്ലാം വിക്കുന്നത്.

കവിതയെപ്പോലെ.

ഒരു കറുമ്പിപ്പെണ്ണും പത്രാധിപരും

2024-07-05T19:48:00.002+05:30

- വൈക്കം മുഹമ്മദ്‌ ബഷീര്‍

ഞാൻ പണ്ട് എറണാകുളത്ത് ഒരു സ്പോർട്സ് കമ്പനിയുടെ ഏജന്‍റ് ആയി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു. കളിക്കോപ്പുകളുടെ സാമ്പിളുകളുമായി എന്നും പട്ടണം ചുറ്റും. ഫുൾസ്യൂട്ടിലാണ് കറക്കം. സംഗതി സൈക്കിളിൽ. ഹാറ്റും ടൈയ്യും ഉണ്ട്. ചുരുളൻ മുടി. കാലിൽ സ്റ്റൈലൻ ഷൂ.

ഹോസ്റ്റലിലായിരുന്നു താമസം. ശാപ്പാടൊക്കെ ഹോട്ടലുകളിൽ നിന്ന്. അന്ന് രണ്ടണ കൊടുത്താൽ ഒരു ഊണ് കിട്ടും. സംഗതി കുശാൽ - ആറു പൈസക്ക് ഒരു ഊണ്! പിന്നെ ചായയ്ക്കോ? കേവലം കാൽ രൂപ! അങ്ങനെ ജീവിതം സുന്ദരമായി കഴിഞ്ഞുവരികയായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം ഞാൻ ഷണ്മുഖം റോഡിലൂടെ സൈക്കിളിൽ വരികയാണ്. നല്ല സ്പീഡ്. ചെറിയ ഇറക്കം. സാമ്പിൾപ്പെട്ടി സൈക്കിളിന്റെ വിളക്കുകാലിൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇറക്കത്തുവച്ച് ഹാൻഡിൽ പൊട്ടി. സാമ്പിൾപ്പെട്ടി സൈക്കിളിന്റെ ചക്രത്തിൽ കുടുങ്ങി. സൈക്കിൾ മറിഞ്ഞു. ഞാനും തെറിച്ചുവീണു. എല്ലാം പെട്ടെന്ന് കഴിഞ്ഞു.

ഞാൻ കോട്ടും ഹാറ്റും ഒക്കെ ഊരി. ദേഹത്ത് നല്ല പരിക്കുണ്ട്. നടക്കാൻ തീരെ വയ്യ. എങ്ങനെയോ ഹോസ്റ്റലിൽ എത്തി. അവിടെ കിടന്നു. കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പണം ഒരാഴ്ച കൊണ്ട് തീർന്നു. കച്ചവടം ഇല്ലല്ലോ. അതിനാൽ സ്പോർട്സ് സാമഗ്രികളുടെ സാമ്പിൾ വിറ്റു. അതും തീർന്നപ്പോൾ കുറെ ദിവസം പട്ടിണി!

കാലിലെ പരിക്കു മാറിയപ്പോൾ മെല്ലെ പുറത്തിറങ്ങി. ഒരു ജോലി വേണം. പലയിടത്തും അന്വേഷിച്ചു. ആരും ഗൗനിക്കുന്ന മട്ടില്ല. മുഖലക്ഷണം നോക്കിയായിരുന്നു ഞാൻ ജോലി ചോദിച്ചത്. മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം, ജോലി തരുമോ എന്ന്.

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം ഞാനൊരു മുഖം കണ്ടു. ഒരു ചെറിയ മുറി. അതിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നു.

പുറത്തൊരു ബോർഡുണ്ട്: 'ജയകേസരി'

അയാള്‍ അതിന്‍റെ പത്രാധിപരാണ് : പത്മനാഭ പൈ.

ഞാൻ നേരെ അകത്തേക്ക് കയറിച്ചെന്നു.

"ഇരിക്കൂ." : അയാൾ പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ ഇരിക്കാൻ വന്നതല്ല, ഒരു ജോലി വേണം." : ഞാൻ പറഞ്ഞു.

പൈ അതുകേട്ട് ചിരിച്ചു.

"ഞാൻ ഇതിന്‍റെ പത്രാധിപരാണ്. എഴുത്തുകാരനും പ്രൂഫ് വായനക്കാരനും വില്‍പ്പനക്കാരനും ഞാൻ തന്നെ. ഇനി വേറെ ജോലിയൊന്നുമില്ല."

എനിക്ക് അതുകേട്ടപ്പോൾ ചിരി വന്നു. പക്ഷെ അയാളുടെ മുഖലക്ഷണം! ഞാൻ വീണ്ടും നോക്കി.

"കഥയെഴുതാൻ അറിയാമോ? കഥയെഴുതിത്തന്നാൽ പൈസ തരാം." - അയാൾ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ സമ്മതിച്ചു.

ഞാനുടനെ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് മടങ്ങി.

എനിക്കാണെങ്കിൽ കഥ എഴുതണമെന്ന തോന്നൽ നേരത്തെയുണ്ട്.

പക്ഷേ, എന്തിനെപ്പറ്റിയെഴുതും? എന്‍റെ മുറിയിൽനിന്ന് നോക്കിയാൽ റോഡ്. ഞാൻ റോഡിലേക്കുനോക്കി കുറേദിവസം കിടന്നതാണല്ലോ. അവിടെ ഒരു പൈപ്പുണ്ട്. പൊതുവക. അതില്‍നിന്ന് വെള്ളം പിടിക്കാന്‍ ധാരാളം പെണ്ണുങ്ങൾ തടിച്ചുകൂടാറുണ്ട്. സുന്ദരികള്‍! പക്ഷെ അവര്‍ക്കൊക്കെ കാമുകന്മാര്‍ ഹോസ്റ്റലിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരെ മനസാ വരിച്ചവർ. എനിക്കാണെങ്കിൽ ഒന്നിനെയും കിട്ടിയില്ല!

അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു കറുമ്പിക്കൂനി. അവളെ ആർക്കും വേണ്ട. അവൾ വെള്ളം കുടിക്കാൻ വന്നാൽ ആരും തിരിഞ്ഞുനോക്കില്ല. ഞാൻ വിചാരിച്ചു, 'അവളെ ചാമ്പ്യൻ ചെയ്താലോ?' ഞാനവളെ എടുത്തു.

അന്ന് ഇത്തരം കറുമ്പിക്കൂനികളെപ്പറ്റി ആരും കഥകൾ എഴുതിയിട്ടില്ല. രാജാക്കന്മാരെപ്പറ്റിയും രാജകുമാരികളെപ്പറ്റിയും മറ്റുമായിരുന്നു കഥകൾ. ഇത്തരം കറുമ്പിക്കൂനി. അവളെ ആർക്കുവേണം? ഇവളുടെ കഥ ആർക്കു വായിക്കണം? എങ്കിലും എഴുതി.

അവൾ വെള്ളമെടുക്കാൻ വന്നു. ഞാൻ അവളെ നോക്കി കഥയെഴുതി. അവളുടെ പേരൊന്നും എനിക്കറിയില്ല. ഞാൻ അവൾക്ക് ഒരു പേരിട്ടു - തങ്കം. എൻറെ തങ്കം!

എന്‍റെ ആദ്യത്തെ കഥ അതാണ് - എന്‍റെ തങ്കം.

ഞാൻ കഥയുമായി നേരെ ജയകേസരി പത്രാധിപരുടെ മുറിയിലെത്തി. ആ കഥ ജയകേസരിയിൽ അച്ചടിച്ചുവന്നു. ജയകേസരിയില്‍ ഞാൻ രണ്ടുമൂന്നു കഥകൾ കൂടി എഴുതി. ജയകേസരിയുടെ മുമ്പില്‍ ഒരു ചായപ്പീടിക ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ ഞാൻ പറ്റായി. അധികം നേരവും ഞാന്‍ ജയകേസരി ഓഫീസിൽ ഇരിക്കും. ചിലപ്പോൾ പ്രൂഫ് വായന. പിന്നെ സൊറ പറഞ്ഞിരിക്കും.

ഹോട്ടലിലെ പറ്റു വർദ്ധിച്ചപ്പോൾ പത്മനാഭ പൈ അറിഞ്ഞു. പൈ എനിക്ക് പതിനൊന്നണ തന്നു. ആ പതിനൊന്നണയാണ് എന്‍റെ ജീവിതത്തിൽ കഥയിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന ആദ്യത്തെ പ്രതിഫലം. അതുകൊണ്ടു ഞാൻ കടംവീട്ടി. അങ്ങനെ ഞാനൊരു കഥാകൃത്തായി.

ജയകേസരിയില്‍ വന്ന കഥ പില്‍ക്കാലത്ത് പുസ്തകരൂപത്തില്‍ അച്ചടിച്ചിട്ടുണ്ട്. 1954ല്‍ വിശപ്പ് എന്ന കഥാസമാഹാരം മംഗളോദയം ഇറക്കിയപ്പോൾ 'എന്‍റെ തങ്കം' കൂടി ഞാൻ അതിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി. പുസ്തകത്തിൽ ചേർത്തപ്പോൾ തങ്കം എന്നു മാത്രമാക്കി. 'എന്‍റെ തങ്കം' എഴുതിയത് ഏത് വർഷമാണെന്ന് കൃത്യമായി ഓർക്കുന്നില്ല. ആ കഥ എനിക്കൊരു അത്ഭുതം തന്നെയാണ്. പത്രാധിപര്‍ പറഞ്ഞിട്ട് എഴുതിയ കഥ. അത്തരമൊന്നാണ് വിശപ്പിന്‍റെ വിളി.

സാധാരണ ഞാൻ എഴുതുമ്പോൾ കഥ ക്ലീനായി മനസ്സിൽ വന്നുചേരാറുണ്ട്. എന്നാൽ 'എന്‍റെ തങ്കം' എഴുതുമ്പോൾ സത്യത്തിൽ അങ്ങനെയൊരു അനുഭവം ഇല്ലായിരുന്നു. മഴവില്ലൊളിയാൽ പൊന്നുടുപ്പിട്ട വസന്തപ്രഭാതമായിട്ടാണ് ആ കറുമ്പിക്കൂനി എന്‍റെ മുമ്പിൽ വെള്ളം പിടിക്കാൻ വന്നത്!

അവള്‍ ഇപ്പോഴും എന്‍റെ മനസ്സിലുണ്ട്. അവളുടെ നിറം തനിക്കറുപ്പാണ്. കറുപ്പല്ലാത്ത ഭാഗം എന്നുപറയാവുന്നത് കണ്ണിന്‍റെ വെള്ള മാത്രമേയുള്ളു. പല്ലും നഖവും പോലും കറുത്തതുതന്നെ. തങ്കം ചിരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തിനുചുറ്റും ഒരു പ്രകാശം. പക്ഷെ അത് അന്ധകാരത്തിന്‍റെ മൂടുപടമിട്ടതാണ്. കറുത്തചിമ്മിനിയിൽനിന്ന് പരക്കുന്ന വെളിച്ചത്തിന്‍റെ ഒരു കാളിമ...

DC ബുക്ക്സ്‌ പുറത്തിറക്കിയ 'ബഷീറിന്‍റെ സമ്പൂര്‍ണ്ണകൃതികള്‍'-ല്‍ നിന്നുമെടുത്താണ് ഇത് ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്. ജീവിതം ഒരനുഗ്രഹം എന്ന കൃതിയുടെ ഭാഗമായുള്ള ഈ ലേഖനം 1991ലാണ് എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. 1937ലാണ് എന്‍റെ തങ്കം ജയകേസരിയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്.

ബാന്‍ഗന്‍ഗട്ട്

2024-01-23T08:00:00.002+05:30

- ഡോ.ഷേര്‍ളി വാസു

ഇടയ്ക്കെല്ലാം ഒരു ഞെട്ടലോടെ നാമെല്ലാം കേട്ടറിയുന്നതാണ് സുഷുപ്തി മരണങ്ങൾ. ഉറങ്ങാൻ പോവുമ്പോൾ യാതൊരു അസ്വസ്ഥതയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് ചില കൂട്ടരുടെ ഉറ്റവർ പറയുമ്പോൾ മറ്റു ചിലരുടെ ബന്ധുക്കൾക്കും സുഹൃത്തുക്കൾക്കും പറയാനുണ്ടാവുന്നത് വേറെ ചില കഥകളാണ്. മക്കളുടെ ഭാവിയെപ്പറ്റിയുമൊക്കെ പരേതൻ തലേന്നാൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. യാത്രാമൊഴി എന്ന് പിന്നീട് തോന്നുന്ന ചില വാക്കുകൾ, വാചകങ്ങൾ, അങ്ങനെയുള്ള ചിലത് എല്ലാക്കാലത്തേക്കും ഓർത്തുവയ്ക്കാനുണ്ടാവും ഇവർക്ക്. ചിലർ മരണം മുൻകൂട്ടിക്കണ്ടതുപോലെ ക്ഷേത്രദർശനം, വഴിപാട് എന്നിവ പതിവിന് വിപരീതമായി നടത്തിയെന്നിരിക്കും. വിദൂരസ്ഥലത്തെ അടുത്ത ബന്ധുക്കളോട് സമ്പർക്കം നടത്തുക, കണക്ക് തീർക്കുക ഒക്കെ ചെയ്തുവെന്നു വരും. കല്യാണങ്ങൾക്കോ മറ്റോ പോയി നന്നായി ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിച്ച് ഉറങ്ങിയവരാണ് ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ പിറ്റേന്ന് ശാന്തരായി നിത്യനിദ്രയിലാണ്ടവരായി കാണപ്പെടുന്നത്.

ഡോക്ടർമാർ ഈ Sleep Deathനെ, 'ബാൻഗന്‍ഗട്ട് (Bangungut) എന്ന ഓമനപ്പേരിട്ട് വിളിക്കുന്നു. സുഷുപ്തി മരണങ്ങൾക്ക് ഫിലിപ്പിനോ ഭാഷയിൽ പറയുന്ന പേരാണിത്. ജപ്പാൻകാർ ഇതിനെ പൊക്കുരി (Pokkuri) എന്നും തായ്‌ലൻഡുകാർ ലായ്-തായ് (Lai-Tai) എന്നും പറയുന്നു. പോസ്റ്റ്മോർട്ടം പരിശോധനയിൽ മിക്കപ്പോഴും കാരണമൊന്നും വെളിപ്പെടാറില്ല. ഹൃദയധമനിക്കോ മറ്റോ കാണുന്ന ചെറിയ രോഗാവസ്ഥകളെ അവലംബിച്ച് ഹൃദ്രോഗം എന്നൊരു കാരണം പറഞ്ഞൊഴിയുകയാണ് ചില അവസരങ്ങളിലെങ്കിലും അവർ. ഇവ യദൃശ്ചയാ സംഭവിക്കുന്ന മസ്തിഷ്കനിഷ്ഠമായ മരണമാവാനാണ് കൂടുതൽ സാധ്യത. ഒരു പൂവ് ഞെട്ടറ്റു വീഴുന്നതുപോലെ, ഒരു മൃദുഗാനം നിലയ്ക്കുന്നതുപോലെ ഉള്ള പ്രശാന്തമരണങ്ങളാണ് ഇവ. ജീവിച്ചു തീരുന്നതിനിടയിൽ മനസ്സിൽ ഇത്തരമൊരു മരണം സൃഷ്ടിച്ച ആഘാതം സൂക്ഷിക്കാത്തവർ ആരുമുണ്ടാവില്ല. സാഹിത്യകാരനും സിനിമാ സംവിധായകനുമായ പത്മരാജന്‍റെ മരണം ഇത്തരത്തില്‍ ഒന്നായിരുന്നു.

ജനുവരിയിലെ ഒരു തണുത്ത പ്രഭാതത്തിലാണ് വായനക്കാരും ചലച്ചിത്രാസ്വാദകരുമടങ്ങുന്ന തന്‍റെ ആരാധകരെയൊക്കെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ടുള്ള പത്മരാജന്‍റെ മരണം. കോഴിക്കോട്, തന്‍റെ ചിത്രമായ ഞാൻ ഗന്ധർവന്‍-ന്‍റെ പ്രചരണാർത്ഥം നടത്തിയ, അതിന്‍റെ പ്രമുഖപ്രവർത്തകർ സംബന്ധിച്ച, ഒരു ചടങ്ങിനുശേഷം താമസിച്ചാണ് അദ്ദേഹം ഉറങ്ങാൻ കിടന്നത്. ഹോട്ടൽമുറിയിൽ തന്‍റെ പതിവനുസരിച്ച്, നിലത്ത് ഷീറ്റ് വിരിച്ച്, സമീപത്ത് കൂജയിൽ കുടിക്കാനുള്ള വെള്ളവുമായാണ് കിടന്നത് എന്ന് മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നു. ഒരു സുഹൃത്തും മുറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉറങ്ങിക്കിടന്നിടത്ത് മരിച്ചുകിടക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തെയാണ് പിറ്റേന്ന് പ്രഭാതത്തിൽ മറ്റുള്ളവർ കണ്ടത്. ചിത്രത്തിന്‍റെ പ്രവർത്തകരും പ്രധാന നടന്മാരായ നിതീഷ് ഭരദ്വാജ്, എം ജി സോമൻ തുടങ്ങിയവരും കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജ് മോർച്ചറിയിലേക്ക് മൃതദേഹത്തെ അനുഗമിച്ചിരുന്നു. അവരാണ് മൃതദേഹം ടേബിളിലേക്ക് എടുത്തുവച്ചത്. മറ്റുള്ളവർ പുറത്ത് തിക്കിത്തിരക്കി, ഒരുനോക്കുകാണാൻ.

പ്രശാന്തഭാവത്തിൽ ഒരു നിദ്രയിലെന്നവണ്ണം തന്‍റെ ഉജ്ജ്വലനേത്രങ്ങൾ മിക്കവാറും അടഞ്ഞ്, കൈകൾ നെഞ്ചിൽ പിണച്ചുവച്ച് നേരെ നിവർന്ന് അദ്ദേഹം കിടന്നു. പേശീദാര്‍ഡ്യം (Rigormortis) മുഖഭാവം വലിച്ചുമുറുക്കുന്ന തരത്തിൽ ആയി കാണപ്പെട്ടില്ല. നിറവ്യത്യാസമൊന്നും മുഖത്തും മറ്റിടങ്ങളിലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. (ഹൃദയാഘാതം മൂലം നടക്കുന്ന സാധാരണ മരണങ്ങളില്‍ മിക്കവാറും കണ്ണുകൾ കലങ്ങി, മുഖം കുറച്ചു വിങ്ങിയും നീലിച്ചും, മൂക്കിലൂടെ ചോരയെടുത്തും മറ്റുമാണ് കാണപ്പെടുക. ശ്വാസതടസ്സം ഉണ്ടായതിന്‍റെ അടയാളങ്ങളാണ് ഇവ). തിങ്ങിനിറഞ്ഞ മുടിയും താടിയുമൊക്കെ അലങ്കോലപ്പെടാതെയും ശുഭ്രവസ്ത്രങ്ങൾ ഉടയാതെയും ദ്രവങ്ങൾ വീണ് മലിനപ്പെടാതെയും പത്മരാജൻ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം ടേബിളിൽ കിടന്നു. കുളിമുറി വിട്ടിറങ്ങിയപ്പോഴെന്നവണ്ണം ത്വക്ക്, കൈകാലുകൾ ഇവ പുതുമയോടെ കാണപ്പെട്ടു. വലതു കൈയും കൈവിരലുകളും ഞാൻ പ്രത്യേകം നോക്കി നിന്നു. സർഗ്ഗപ്രതിഭ തന്നിലൊതുങ്ങിപ്പോവാതെ അനുവാചകരിലെത്തിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ തുണച്ച വിരലുകളാണ്. ചിന്തകൾക്കൊത്ത് എന്നും ചലിച്ച ആ വിരലുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ചേതന പറന്നുപോയതുമാത്രം അറിഞ്ഞില്ല എന്നുതോന്നി. ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോഴുള്ളതുപോലെതന്നെ ഇടത് കൈമുട്ടിനുള്ളിൽ നെഞ്ചോട് ചേർന്നിരുന്നു അവ.

അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ സഹോദരൻ എറണാകുളത്തെ ഡോ. പത്മജനെ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് ഞാൻ ചികിത്സയ്ക്കായി കണ്ടിരുന്നു. കണങ്കാൽവരെ മുടിയുള്ള ഭാര്യ ഡോ. ജയകുമാരിയെയും കർട്ടന് പിറകില്‍ കണ്ട ഓർമ്മയുണ്ട്. ഡോ. പത്മജനും ഹൃദയസംബന്ധിയായി അകാലത്തിൽ മരണമടഞ്ഞതായി കേട്ടു. പത്മരാജന്‍ തന്‍റെ മരണത്തിന് ഏതാനും നാൾ മുമ്പ് കൊല്ലൂർ മൂകാംബികാ ക്ഷേത്രത്തിൽ ദർശനം നടത്തിയതായും പറഞ്ഞുകേട്ടു. ഒരുപക്ഷെ, തന്‍റെ സർഗ്ഗചേതന തിരികെ നൽകാനാവാം.

എന്‍റെ സഹപ്രവർത്തകനായ മറ്റൊരു ഡോക്ടറാണ് പത്മരാജന്‍റെ ജഡപരിശോധന നടത്തിയത്. നിതീഷ് ഭരദ്വാജ് അന്ന് മഹാഭാരതം ടെലി-സീരിയലിലെ കൃഷ്ണനായും ഞാൻ ഗന്ധർവനിലെ ഗന്ധര്‍വനായും സ്ത്രീകളുടെ പ്രിയനടനായി മാറിയിരുന്നു. ഓമനത്തമുള്ള മുഖഭാവങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പ്രത്യേകതയായതിനാലാവാം, നഴ്സിങ് വിദ്യാർത്ഥിനികൾ മോർച്ചറിക്കകത്ത് പാലിക്കേണ്ട ഔചിത്യം മറന്നുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ ആകെ പൊതിഞ്ഞ്, കവിളുകൾ നുള്ളി മുറിവേൽപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു. എല്ലാവരെയും ശകാരിച്ച് മാറ്റേണ്ടിവന്നു, പോസ്റ്റ്മോർട്ടം തുടങ്ങാൻ. ആ നേരമൊക്കെ ഞങ്ങൾ പത്മരാജന്‍റെ ജഡത്തിനരികിൽനിന്നു. ഡീനര്‍ മോഹൻദാസ് ബനിയന്‍റെ വലതുചുമൽ മുറിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ പുറത്തുകടന്നു.

പുറത്ത് ഇടനാഴിയിൽ ഭിത്തിചാരി കണ്ണീരടക്കാനാവാതെ നിതീഷ് നിൽപുണ്ടായിരുന്നു. നടൻ സോമൻ കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി പുറത്തുവന്ന് എന്നെ നോക്കി. എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു: "ഡോക്ടർക്കും എന്നെപ്പോലെ തന്നെ, അല്ലേ? ഈ കാഴ്ച കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല അല്ലേ?". അതേയെന്ന് ഞാന്‍ തലയിളക്കി. അതങ്ങനെയാണ്. ബന്ധുക്കളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും നേർപരിശോധന (Intimate Examination) പൊതുവേ ഡോക്ടർമാർ നടത്താറില്ല. നിഷ്പക്ഷ നിരീക്ഷണം നടത്താനാവില്ല എന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ. കൂടെ നിൽക്കുകയോ റിപ്പോർട്ടുകൾ വായിക്കുകയോ ചെയ്യാറില്ല. തൊഴിൽപരമായ ഒരു നൈതികതയുടെ ഭാഗമാണ് അത്. പക്ഷേ, പത്മരാജൻ എനിക്ക് ആരായിരുന്നു?

പത്മരാജനെ എനിക്ക് നേരിട്ട് പരിചയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കഥകളിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ, അവരുടെ മനോവ്യാപാരങ്ങൾ, സംഭാഷണം തുടങ്ങിയവയേക്കാളേറെ എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മറ്റൊരു പ്രത്യേകതയാണ് കഥാകാരനിൽ ഞാൻ കണ്ടെത്തിയത്. ആ കഥകളുടെ പശ്ചാത്തലം, കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് കിടന്നുറങ്ങാൻ മാത്രം വലിപ്പമുള്ള ഇലയെന്നോ, കരിയില വീണുമൂടിയ മുറ്റമെന്നോ, വെട്ടിച്ചെറുതാക്കി നിർത്താത്ത ക്രോട്ടണ്‍ ചെടിയെന്നോ ഉള്ള ചെറുസൂചനകളിൽക്കൂടി ഒരു Jumanji കളിയിലെ ഡൈസ് എറിഞ്ഞപോലെ ഭയചകിതയാക്കുന്ന ഒരു പശ്ചാത്തലത്തിലേക്ക് പലപ്പോഴും എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. നിത്യജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതും എന്നാൽ പകലുറക്കം ഞെട്ടിച്ച പേടിസ്വപ്നങ്ങളിൽക്കൂടി നന്നേ പരിചയമുള്ളതുമായ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക്. അവിടെയൊക്കെ അദ്ദേഹവും നേരിലോ സ്വപ്നത്തിലോ പോയിവന്നിരിക്കണമെന്ന തോന്നൽ.

വൈദ്യശാസ്ത്രം ഇതിനെ ദേജാവു (Deja vu) എന്ന് പറയുന്നുവെങ്കിലും എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വാസ്തവം തന്നെ. ടി. പി. കിഷോറിന്‍റെ രചനകളും എനിക്ക് ഇതേവിധമാണ് അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നത്.

ഹൃദ്രോഗസംബന്ധിയായ ത്വരിതമരണങ്ങൾ ലോക വ്യാപകമാണ്. പരക്കെ അറിയപ്പെടുന്ന ഹൃദയധമനികളുടെ അടയൽ മൂലമുള്ള ഹൃദ്രോഗം കൂടാതെ, ഹൃദയത്തിന്‍റെ മിടിപ്പിന്‍റെ താളക്രമം, അവയുടെ വ്യവസ്ഥാപിതമായ വൈദ്യുത തരംഗവ്യാപനം(Conduction of Impulse) ഇവയെ ബാധിക്കുന്നതും ത്വരിതമരണത്തിന് ഇടയാക്കുന്നതുമായ നിരവധി രോഗ-അപചയ അവസ്ഥകളുണ്ട്. അതിലൊന്നാണ് ബാന്‍ഗന്‍ഗട്ട്. ഇന്ത്യൻ ഡോക്ടർമാർ ഇതിനെ പൊതുവേ SUNDS (Sudden Unexpected Nocturnal Death Syndrome) എന്നാണ് പറയുന്നത്. Brugada എന്നുപേരായ തരംഗവ്യാപനത്തെ ബാധിക്കുന്നതും ത്വരിതമരണത്തിന് ഇടയാക്കുന്നതും ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ECG പരിശോധന വഴി കണ്ടെത്താനാവുന്നതുമായ മറ്റൊരിനമാണ് ഇരുപത് ശതമാനം ത്വരിതമരണത്തിനും കാരണം.

കേരളത്തിലെ പത്രങ്ങളിലൊക്കെ വ്യാപകമായി റിപ്പോർട്ട് വരുന്ന 'കുഴഞ്ഞുവീണു മരിച്ചു' എന്ന സംഭവം Romano Ward Disease എന്നൊരിനം താളഭ്രംശമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. സോഡിയം ചാനലോപ്പതി എന്നറിയപ്പെടുന്ന ജനിതക തകരാറുകളാണ് ഈ മരണങ്ങൾക്ക് ആധാരമായി പറയപ്പെടുന്നത്. മിക്കവയും മുൻപരിശോധനയിൽ കണ്ടെത്താനാവാത്തത്. പോസ്റ്റ്മോർട്ടം പരിശോധനയിൽ ഘടനാപരമായ തകരാറൊന്നും ഹൃദയത്തിൽ കണ്ടെത്താനാവില്ലതന്നെ. പരിചയസമ്പന്നരായ വിദഗ്ധർ നടത്തുന്ന വളരെ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വമായ പരിശോധനയിൽ കൂടിയേ ഇവയിൽ ചിലതിന്‍റെ ഹൃദയസംബന്ധിയായ തകരാറുകൾ പോസ്റ്റ്മോർട്ടത്തിൽ വെളിപ്പെടുകയുള്ളു. ധാരാളം സമയമെടുത്തുള്ള പരിശോധനയും Histopathology (നേരിയതാക്കിയ ഭാഗങ്ങൾ നിറങ്ങൾ ചേർത്ത് സൂക്ഷ്മദർശിനിയിലൂടെ നോക്കുന്നത്) പരിശോധനയും വേണ്ടിവരും. ഡോ. M. ബലരാമൻ നായരും RCCയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഡോ. C C കർത്തായും ആണ് ആദ്യകാലത്ത് എനിക്ക് ഹൃദയത്തിന്‍റെ ഡിസക്ഷൻ പഠിപ്പിച്ചുതന്നത്. ഈ പരിശീലനം പിൽക്കാലത്ത് വളരെയേറെ ഉപകരിച്ചു.

എന്നാൽ ഏറെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയതും സഹായകമായതും മറ്റുചില കാര്യങ്ങളാണ്. വിവരങ്ങൾ അറിയാനും കൈമാറാനും നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ആൾക്കാർ കാണിക്കുന്ന ഔത്സുക്യവും വേദനാജനകമായ സന്ദർഭങ്ങളിലും പരിശോധനാഫലം ഏറ്റുവാങ്ങാനുള്ള പക്വതയും സന്മനസ്സുമാണ് അത്. സത്യസന്ധമായി മരണം വിശകലനം ചെയ്യണമെന്ന അവരുടെ ശാഠ്യം തന്നെയാണ് നിയമത്തിന്‍റെയോ നിയമ-ആഭ്യന്തര വകുപ്പിന്‍റെയോ കാര്യമായ സഹായമൊന്നും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടും ഫോറന്‍സിക് വകുപ്പിനെ നിലനിര്‍ത്തുന്നത്; ദുർഘടങ്ങൾ നേരിട്ടിട്ടും ഈ ജോലിയിൽ തുടരാനും ഇതെഴുതാനും പ്രേരകമായിട്ടുള്ളതും.

(പ്രശസ്തഫോറന്‍സിക് വിദഗ്ദ്ധയായ ഡോ.ഷേര്‍ളി വാസു എഴുതി, DC ബുക്സ് പുറത്തിറക്കിയ 'പോസ്റ്റ്മോര്‍ട്ടം ടേബിള്‍' എന്ന കൃതിയില്‍ നിന്നുമെടുത്താണ് ബാന്‍ഗന്‍ഗട്ട് എന്ന ഈയൊരു ഭാഗം ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്.)

സങ്കീര്‍ത്തനം

2024-01-16T08:27:00.007+05:30

- കുമാരനാശാന്‍

ചന്തമേറിയ പൂവിലും ശബളാബമാം

ശലഭത്തിലും

സന്തതം കരതാരിയന്നൊരു ചിത്ര-

ചാതുരി കാട്ടിയും

ഹന്ത! ചാരുകടാക്ഷമാലകളര്‍ക്ക-

രശ്മിയില്‍ നീട്ടിയും

ചിന്തയാം മണിമന്ദിരത്തില്‍ വിളങ്ങു-

മീശനെ വാഴ്ത്തുവിന്‍!

സാരമായ് സകലത്തിലും മതസംഗ്രഹം

ഗ്രഹിയാത്തതായ്

കാരണാന്തരമായ് ജഗത്തിലുയര്‍ന്നു

നിന്നിടുമൊന്നിനെ

സൌരഭോല്‍ക്കടനാഭികൊണ്ടു മൃഗം കണ-

ക്കനുമേയമായ്

ദൂരമാകിലുമാത്മഹാര്‍ദ്ദഗുണാസ്പദത്തെ

നിനയ്ക്കുവിന്‍!

നിത്യനായക, നീതിചക്രമതിന്‍-

തിരിച്ചിലിനക്ഷമാം

സത്യമുള്‍ക്കമലത്തിലും സ്ഥിരമായ്‌

വിളങ്ങുക നാവിലും

കൃത്യഭൂ വെടിയാതെയും മടിയാതെയും

കരകോടിയില്‍

പ്രത്യഹം പ്രഥയാര്‍ന്നപാവന കര്‍മ്മ-

ശക്തി കളിക്കുക!

സാഹസങ്ങള്‍ തുടര്‍ന്നുടന്‍ സുഖഭാണ്ഡ-

മാശു കവര്‍ന്നുപോം

ദേഹമാനസ ദോഷസന്തതി ദേവ

ദേവ, നശിക്കണേ

സ്നേഹമാം കുളിര്‍പൂനിലാവു പരന്നു

സര്‍വ്വവുമേകമായ്

മോഹമാമിരുള്‍ നീങ്ങി നിന്‍റെ മഹത്വ-

മുള്ളില്‍ വിളങ്ങണേ!

ധര്‍മ്മമാം വഴി തന്നില്‍ വന്നണയുന്ന

വൈരികളഞ്ചവേ,

നിര്‍മ്മലദ്യുതിയാര്‍ന്ന നിശ്ചയഖഡ്ഗ-

മേന്തി നടന്നുടന്‍

കര്‍മ്മസീമ കടന്നുപോയ് കളിയാടുവാ-

നരുളേണമേ

ശര്‍മ്മവാരിധിയില്‍ കൃപാകര, ശാന്തിയാം

മണിനൗകയില്‍

(കൊല്ലവര്‍ഷം 1905 വൃശ്ചികമാസക്കാലത്ത് ഒരു സംഘത്തിനുവേണ്ടി എഴുതി പ്രതിഭ മാസികയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ കവിത ഒരുപാട് വിദ്യാലയങ്ങളില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനാഗാനമായിചൊല്ലിയിരുന്നു. ആശാന്‍റെ, ബാലസാഹിത്യകൃതിയായ പുഷ്പവാടിയില്‍ നിന്നുമെടുത്താണ് ഈ കവിത ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്.)

കേള്‍ക്കാം, ആകാശവാണിയ്ക്ക് വേണ്ടി എം ജി രാധാകൃഷ്ണന്‍ ഈണമിട്ട് ജി വേണുഗോപാലും സംഘവും ചൊല്ലിയത്.

കേള്‍ക്കാം, ഈ കവിതയുടെ തുടക്കഭാഗം, 1984ല്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ സന്ധ്യക്കെന്തിന് സിന്ദൂരം എന്ന ചിത്രത്തിലെ, ശ്യാം സംഗീതം നിര്‍വഹിച്ച് എസ് ജാനകി പാടിയത്. ഇതിന്‍റെ തുടക്കത്തില്‍ 'ചന്തമേറിന' എന്നാണ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്.

അയല്‍വക്കം

2023-12-31T23:38:00.003+05:30

- വി ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണന്‍ നായര്‍

ചുറ്റുമിഗൃഹത്തിന്നു കൂറ്റന്‍ കന്മതില്‍ കെട്ടി-

ചെറ്റുമന്യരുമായിട്ടിടപാടില്ലാതാക്കാന്‍

ഒട്ടുമേ വെളിച്ചവും കാറ്റുമേല്‍ക്കാതേ തഴു-

തിട്ടു ജാലകങ്ങളും വാതിലും ബന്ധിപ്പിക്കുവാന്‍

അത്രമേലവദ്യമോ ബാഹ്യമാനവലോകം

മിത്ര ബാന്ധവഭാവത്തിന്നതെന്തനര്‍ഹമോ?

വീശട്ടെ ചതുരന്തമാരുതനെന്‍ തോട്ടത്തില്‍

വൈശദ്യമെന്‍ മുറ്റത്തിനേകട്ടെ ദിവാകരന്‍

ദീപ്തമാകട്ടെ താരാപഥത്തില്‍ നിന്നെമ്പാടും

വ്യാപ്തമാം പ്രകാശത്താലെന്‍റെ വീടെല്ലാടവും.

കൈവിളക്കിലെച്ചെറു നാളത്തിനെളുതല്ല

ജീവിതസന്ധാരണോചിതമാമൊളി തൂകാന്‍.

പനിനീര്‍പ്പൂവിന്മണമേറ്റുകൊണ്ടയല്‍ വീട്ടിന്‍

വനിയ്ക്കകം പെരുമാറിടും ചെറുതെന്നല്‍

അനിയന്ത്രിതമിങ്ങും വന്നു മാലതീപ്രതാ-

നിനിയെപ്പുണരട്ടെ സമഭാവനയോടെ.

നിതരാം നിര്‍ല്ലേപനാമജഗല്‍പ്പ്രാണന്‍ തൊട്ടാല്‍

ക്ഷതമേല്‍ക്കുകയില്ല സൗമനസ്യത്തിന്നൊട്ടും.

നൈമിശാരണ്യത്തിലെപ്പൂര്‍വ്വ താപസര്‍ കണ്ട

ഭൂമിയിലല്ലല്ലോ നാം നാള്‍ കഴിക്കുവതിപ്പോള്‍.

അന്നത്തെ ലോകം ജംബുദ്വീപ ഭാരതവര്‍ഷം

ഇന്നതിന്‍ പരിധി സപ്താര്‍ണ്ണവ തീരത്തോളം.

ഭൂവലയത്തിന്‍ വ്യാസമത്രമേല്‍ വര്‍ദ്ധിക്കിലും

കേവലമയല്‍വക്കക്കാര്‍ നമുക്കെല്ലാവരും.

മുഖമെവിടെ?

2023-12-31T22:20:00.004+05:30

- വിഷ്ണു നാരായണന്‍ നമ്പൂതിരി

ചിത്രം:

"മുഖമെവിടെ?"- ഞാന്‍ പകച്ചു ചോദിപ്പൂ:

മുനി പോല്‍ മൂകനായിരിപ്പൂ ചങ്ങാതി.

പനയന്നാര്‍ കാവിലെഴുന്നള്ളത്തിന്‍റെ

പടമെന്നോര്‍ത്തീയാള്‍ വരച്ച ചിത്രത്തില്‍

കൊടിയു,ണ്ടാനകള്‍, കുടതഴകളും,

കടുനിറം ചുറ്റിപ്പുരുഷാരങ്ങളും,

ഒരുത്തനുമെന്നാല്‍ മുഖമില്ലീ, വിദ്വാന്‍

മുഴുപ്പിരിയനോ, മഹാവേദാന്തിയോ?

ജാഥ:

ഇതെന്തതിശയം! പകലറുതിയില്‍

ഇളവേറ്റു പടിപ്പുരയില്‍ ഞാന്‍ നില്‍ക്കെ

ഒരു മഹാജാഥ കടന്നുപോയെന്നെ:

ശരായിയും കളസവുമണിഞ്ഞവര്‍

കമനീയമായ തലപ്പാവുള്ളവര്‍,

കഴല്‍വെയ്പില്‍ക്കടുക്കണിശമുള്ളവര്‍,

അവര്‍ നേതാക്കന്മാര്‍ നിമന്ത്രിപ്പൂ തമ്മില്‍-

""എവിടെ നിന്മുഖം?", "എവിടെ നിന്‍മുഖം?"

ഛായ:

ഉരുകുമെണ്ണയില്‍പ്പിടയും പാറ്റ പോല്‍

ഉഴലുമിപ്പാവം മഹാജനത്തോടു-

സഹതാപത്തിന്‍റെയുറവു വിങ്ങുമെ-

ന്നുയിരിന്നാഴത്തിലുരുളു പൊട്ടവേ,

മിഴിനീരൊപ്പാന്‍ ഞാനുയര്‍ത്ത കൈലേസ്സില്‍

തടയുന്നീലൊന്നും: ഇതെന്തു ശൂന്യത!

പിടഞ്ഞന്ധാളിച്ചു, വിറച്ച ഞാന്‍ മണി-

യറയില്‍പ്പാഞ്ഞെത്തിച്ചുമര്‍ക്കണ്ണാടിയില്‍

ഒരു നോക്കേ നോക്കീ;- എനിക്കും കോളറിന്‍

മുകളിലെന്തയ്യോ! മുഖമൊന്നില്ലെന്നോ?

നാന്ദി

2023-12-31T13:53:00.007+05:30

- എസ് ഗുപ്തന്‍ നായര്‍

പുത്തനായിട്ട് ഒരു മാസിക തുടങ്ങുമ്പോള്‍ പേരെടുത്ത ആംഗലമാസികകളില്‍ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിനെ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് 'ആ മാതൃകയില്‍ ഇതാ ഞങ്ങളും ഒന്നുതുടങ്ങുന്നു' എന്ന് പറയുന്ന ഒരു പതിവ് നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ സാധാരണയായിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ, മോഡേണ്‍ റിവ്യൂ-വിന്‍റെയും ഇന്ത്യന്‍ റിവ്യൂ-വിന്‍റെയും ഒക്കെ മാതൃക പിടിച്ച് ആരംഭിച്ച മലയാളമാസികകള്‍ എല്ലാവരും ധാരാളം കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും. പക്ഷെ നമ്മുടെ ഭാഗ്യദോഷമെന്ന് വിചാരിച്ചാല്‍ മതി; കാലം അധികം ചെല്ലാതെ തന്നെ മാതൃകയും പോയി മാസികയും പോയി എന്നായിത്തീര്‍ന്നു കലാശം.

അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് ആരെങ്കിലും ആ പഴയ ചിട്ടയില്‍ 'ഞങ്ങള്‍ മാസിക തുടങ്ങാന്‍ പോകുന്നു' എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ അത് വായനക്കാരില്‍ ഒരു അല്‍പഹാസം മാത്രമേ ഉളവാക്കൂ. എങ്കിലും ആ മട്ടില്‍ ഒരു പ്രസ്താവന ചെയ്യാന്‍ ഞങ്ങള്‍ മുതിരുന്നു. അതൊരു ബലഹീനത തന്നെയാണെന്ന് വയ്ക്കുക. എന്നാലും പറയട്ടെ, ടൈംസ്‌ ലിറ്റററി സപ്ലിമെന്‍റ് എന്നൊരു വാരികയുണ്ടല്ലോ, ലണ്ടന്‍ ടൈംസ്‌-ന്‍റെ ഒരു അനുബന്ധമെന്ന നിലയ്ക്ക്. അത്തരത്തിലൊന്നാണ് ഞങ്ങളുടെ ധ്യാനത്തിലിരിക്കുന്ന രൂപം.

   ഇപ്പോള്‍ ടൈംസ്‌-ന്‍റെ ആ വാരിക കണ്ടിട്ടുള്ളവര്‍ വിചാരിക്കുകയാണ് - 'ഓഹോ, ഗ്രന്ഥനിരൂപണം മാത്രമുള്ള ഒരു മാസിക, അല്ലേ?'. അല്ല, അതുമാത്രമല്ല, ഗ്രന്ഥനിരൂപണങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. എന്നാലും അതുകൊണ്ടുമാത്രം ഒരു മലയാള മാസികയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞുകൂടാനൊത്തുവെന്ന് വരികയില്ല. ഒന്നാമത്, അത്ര വളരെ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ മലയാളത്തിൽ മാസാമാസം ഉണ്ടാകുന്നില്ല. രണ്ടാമത്, ഭിന്നരുചികളായ വായനക്കാരെ രസിപ്പിക്കുക എന്നത് ഒരാവശ്യവുമാണ്. അതുകൊണ്ട് മലയാളഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ നിരൂപണങ്ങൾക്കു പുറമേ ഇംഗ്ലീഷ് ഗ്രന്ഥങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള ലഘുചർച്ചകൾ, ചിരപ്രതിഷ്ഠിതങ്ങളായ വിശ്വസാഹിത്യ കൃതികളെപ്പറ്റിയുള്ള വിസ്തൃതമായ പഠനങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പലതും ഞങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു. പിന്നെ നിങ്ങൾക്കു സുപരിചിതരും ഈഷല്‍ പരിചിതരും ആയ വിദേശീയ സാഹിത്യകാരന്മാരെപ്പറ്റിയുള്ള ലേഖനങ്ങളും മുറയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കും. ഈ മട്ടില്‍ ഗ്രന്ഥനിരൂപണത്തിന് പ്രാമുഖ്യം കൊടുത്തു കൊണ്ട് ഒരു മാസിക, കേരള ഗ്രന്ഥാലയ സംഘത്തിന്‍റെ മേൽനോട്ടത്തിലും എം.ആർ.കെ.സി-യുടെ (സി കുഞ്ഞുരാമ മേനവൻ) ചുമതലയിലും ഒരിക്കൽ നടത്തിത്തുടങ്ങിയതാണ്. പക്ഷേ ഒരു ലക്ഷത്തിലധികം അത് മുന്നോട്ടു പോയിട്ടില്ല എന്നാണ് ഓർമ്മ.

     ഈ മാസികയിൽ സഹജീവികൾ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞ ചില ലേഖനങ്ങളുടെ തർജ്ജമകളും സംഗ്രഹങ്ങളും ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. തുടരെ ചേർക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നുമുണ്ട്. അതെന്തിന് എന്നാണെങ്കിൽ, പറയാം. മനുഷ്യർക്ക് പൊതുവേ വിശ്രമം കുറഞ്ഞും തിരക്കുകൾ കൂടിയും വരുന്ന ഒരു കാലമാണല്ലോ ഇത്. മാസികകളുടെ എണ്ണമാണെങ്കിൽ വളരെ വർദ്ധിച്ചുമിരിക്കുന്നു. ഈ പരിതസ്ഥിതിയിൽ കാണേണ്ടതെല്ലാം ഒരാൾ കാണുമെന്നോ കണ്ടാൽ തന്നെയും എല്ലാം വായിക്കുമെന്നോ ഒന്നും നാം പ്രതീക്ഷിച്ചുകൂടാ. അതുകൊണ്ട് സാരഗ്രാഹികളായ വായനക്കാർക്ക് ഒരെണ്ണത്തിന്‍റെ പാരായണം കൊണ്ട് കിട്ടാവുന്നത്ര ഗുണം കിട്ടട്ടെ എന്നാണ് ഞങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം.

     ഈ മാസിക ഗ്രന്ഥശാലാസംഘത്തിന്‍റെ മുഖപത്രമാണെന്ന് പൊതുജനങ്ങൾ ഇതിനകം ധരിച്ചിരിക്കുമല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ഗ്രന്ഥശാലാ കാര്യങ്ങൾക്ക് ഇതിൽ വിശേഷാൽ സ്ഥാനം ഉണ്ടായിരിക്കും. തന്നെയുമല്ല, ഗ്രന്ഥാലയക്കാർക്ക് ഇതൊരു നിർദ്ദേശിക കൂടിയായിരിക്കും; പുസ്തകങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിലുൾപ്പെടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും.

     ചുരുക്കത്തിൽ നന്നായി നടത്തണമെന്ന് തന്നെയാണ് ഞങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം. അതിന് സഹൃദയ ലോകത്തിന്‍റെ പിന്തുണ ഉണ്ടായിരിക്കും എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

(ഗ്രന്ഥാലോകം മാസികയുടെ ആദ്യത്തെ മുഖപ്രസംഗമാണ് ഇത്. മാസികയുടെ ആദ്യ പത്രാധിപനായിരുന്ന എസ് ഗുപ്തൻ നായർ 1949 ഓഗസ്റ്റ്-സെപ്റ്റംബര്‍ കാലത്താണ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. ഗ്രന്ഥാലോകം മാസികയുടെ 2018 ഡിസംബര്‍ ലക്കത്തിലെ, ചരിത്രപഥം എന്ന ഭാഗത്ത് നിന്നുമെടുത്താണ് ഈ മുഖപ്രസംഗം ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്.)

മണ്‍തരി

2023-12-30T17:38:00.002+05:30

- നാലപ്പാട്ട് നാരായണമേനോന്‍

എന്‍ തങ്കക്കുഞ്ഞിളം കൈവിരലാലൊരു

മണ്‍തരി നുള്ളിയെന്‍ കൈയില്‍ വച്ചു.

ചന്തം തിരളുമാച്ചെങ്കവിള്‍ ചുംബിച്ചാ-

നന്തിക്കതിരോനുമെന്നെപ്പോലെ.

കുട്ടി തന്‍ സമ്മാനം ദൃഷ്ട്യാ നുകര്‍ന്നതി-

ലൊട്ടിടയ്ക്കച്ഛനും കുട്ടിയായ്പ്പോയ്.

ആരെയും കൊച്ചുകിടാങ്ങളെപ്പോലാക്കാന്‍

പോരുമിന്നേതു പരമാണുവും.

ഭൂമണ്ഡലത്തിനെക്കൊഞ്ചിപ്പറയുന്നി-

തീ മഞ്ജുരൂപത്തിലീ മണ്‍തരി.

നമ്മെപ്പോലെത്രയോ ജീവികളുണ്ടാവാം

കര്‍മ്മത്താല്‍ കൈയ് നൊന്തുകൊണ്ടിതിലും.

അല്ലെങ്കിലംബരചാരിതന്‍ നക്ഷത്ര-

മല്ലിതോരോന്നുമെന്നാര്‍ക്കറിയാം?

അന്യസൗരഗ്രഹ മണ്ഡലമൊന്നിതി-

ലന്തര്‍ഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും വരാം.

പപ്പടപ്രായമാര്‍ന്നേതിനോ പൂര്‍ണ്ണത-

യ്ക്കണ്ണിനൊക്കെച്ചെറുതു തന്നെ.

പാരിനിപ്പൈതങ്ങള്‍ തന്‍ കഴല്‍ തട്ടുമ്പോള്‍-

ക്കോരിത്തരിപ്പതോ മണ്‍തരികള്‍?

അപ്പരാശക്തി തന്‍ വാത്സല്യവായ്‌പ്പിനെ

തപ്പിക്കുറിച്ചിടുമക്ഷരങ്ങള്‍

ബ്രഹ്മാണ്ഡകോടിയെക്കൂടി വിളക്കിടും

നിര്‍മ്മാതാവിന്‍റെ പശപ്പൊടികള്‍.

കാരണരൂപത്തിന്‍ നല്‍പ്രതിബിംബത്തെ-

ക്കാണിക്കും കണ്ണാടിച്ചില്‍ത്തരികള്‍.

എമ്മട്ടു നിങ്ങളെത്തൊട്ടു തലോടേണ്ടു

ചുമ്മാ വലുതായ മല്‍ക്കരങ്ങള്‍?

അല്ലെങ്കിലേതൊരു മണ്‍തരിക്കുള്ളിലു-

മില്ലാഞ്ഞതൊന്നുമില്ലെങ്ങുമെങ്കില്‍

ഈയൊരു കാല്‍ക്ഷണത്തിങ്കലൊതുങ്ങാതെ-

യില്ലൊരു കാലാന്തരവുമെങ്കില്‍

ഇപ്പരമാണുവും ബ്രഹ്മാണ്ഡമൊക്കെയു-

മെപ്പോഴുമിങ്ങു ഞാന്‍ പുല്‍കി നില്‍പ്പൂ.

ദീര്‍ഘയാത്ര

2023-12-29T07:05:00.004+05:30

- കെ കെ രാജ

അഴലിന്‍ കരിനിറം പൂണ്ട മണ്ണില്‍

നിഴലിച്ചോരാനന്ദമെന്‍റെ ജീവന്‍.

കൃതിയും നിയതിയുമെന്‍റെ കൈകള്‍;

അതുരണ്ടും വീശി നടക്കുമീ ഞാന്‍.

വഴിയിലുഷസ്സിന്‍റെ പൊന്നിന്‍കിണ്ണം

വഴിയുമാ മുന്തിരിച്ചാറു മോന്തും.

അഴകിയ താരങ്ങള്‍ തങ്ങുമല്ലിന്‍

വഴിയമ്പലത്തില്‍ക്കിടന്നുറങ്ങും.

എഴുന്നേ,റ്റടഞ്ഞ മിഴി തുറന്നാല്‍

പഴയ പടിക്കേ നടക്കും പിന്നെ.

മറവിതന്‍ മാറാപ്പെടുപ്പാന്‍ മാത്രം

മറവിയുണ്ടായിട്ടില്ലിത്ര നാളും.

അവസാനമെന്നെന്‍റെ ദീര്‍ഘയാത്ര-

യ്ക്കെവിടെച്ചെന്നെത്തും ഞാ,നാര്‍ക്കറിയാം?

(ശൂരനാട്ടു കുഞ്ഞന്‍പിള്ള തയ്യാറാക്കിയ മലയാളകവിതകളുടെ സമാഹാരമായ മലയാള കാവ്യരത്നാകാരം എന്ന കൃതിയില്‍നിന്നുമെടുത്താണ് ഈ ചെറുകവിത ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്. സാഹിത്യ അക്കാദമിയാണ് ഈ പുസ്തകം പുറത്തിറക്കിയിരിക്കുന്നത്.)