GREEK-HEALTH

Χρήση υπολογιστή και βλάβες στα μάτια

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Fri, 20 Jan 2012 13:29:00 +0000

Όλο και περισσότερες ώρες περνάμε μπροστά στον υπολογιστή. Μάλιστα την περίοδο αυτή, της οικονομικής κρίσης, έχει παρατηρηθεί ότι έχει αυξηθεί ακόμα περισσότερο η χρήση του Η/Υ με την μεγάλη χρήση του διαδικτύου.
Οι πολύωρη χρήση του υπολογιστή όμως προϋποθέτει προσοχή γιατί καταπονούμε τα μάτια και τα οστά μας.
Αν λοιπόν ξοδεύετε περισσότερο από δύο ώρες ημερησίως μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή σας πιθανόν να παρουσιάζετε κάποιο από τα συμπτώματα του Computer Vision Syndrome (C.V.S.).

Αυτά είναι:
Πονοκέφαλοι
Πόνοι στον αυχένα και στην πλάτη
Θολή όραση (κατά τη διάρκεια ή και μετά)
Κούραση και υπερένταση των ματιών
‘Κάψιμο» και αίσθημα βάρους στα μάτια
Ξηροφθαλμία
Δάκρυσμα
Φαγούρα
Χαμηλή απόδοση στην εργασία

Ο βαθμός στον οποίο τα άτομα εμφανίζουν τα παραπάνω συμπτώματα εξαρτάται συχνά από το επίπεδο των οπτικών δυνατοτήτων τους και από το χρονικό διάστημα που περνάνε μπροστά από τον υπολογιστή.
Τα μη διορθωμένα σφάλματα της όρασης (μυωπία-υπερμετρωπία-αστιγματισμός), η ανεπάρκεια σύγκλισης και συντονισμού των οφθαλμών, και οι μεταβολές λόγω γήρανσης(πρεσβυωπία), μπορούν να συμβάλλουν στην ανάπτυξη συμπτωμάτων του CVS κατά τη χρησιμοποίηση ενός υπολογιστή.

Πολλά από τα οπτικά συμπτώματα που βιώνονται από τους χρήστες των υπολογιστών είναι μόνο προσωρινά και θα μειωθούν αφού σταματήσουν την εργασία μπροστά από τον υπολογιστή τους.
Εντούτοις, μερικά άτομα συνεχίζουν να έχουν μειωμένες οπτικές δυνατότητες, όπως θολωμένη όραση, ακόμα και μετά από την παύση της εργασίας σε έναν υπολογιστή. Εάν δεν εξεταστούν οι αιτίες του προβλήματος, τα συμπτώματα θα συνεχίσουν να επαναλαμβάνονται και ίσως να επιδεινώνονται με τη μελλοντική χρήση των υπολογιστών.

Το Computer Vision Syndrome προκαλείται από τα μάτια μας και τον εγκέφαλό μας που αντιδρούν διαφορετικά στους χαρακτήρες της οθόνης από τους τυπωμένους χαρακτήρες.
Η όραση στον ηλεκτρονικό υπολογιστή είναι μια απαιτητική λειτουργία, γεγονός που κάνει πολλά άτομα ευάλωτα στην ανάπτυξη προβλημάτων της όρασης. Η λειτουργία αυτή είναι διαφορετική όταν διαβάζουμε ένα κείμενο σε μια οθόνη από ότι σε ένα φύλλο χαρτί.

Τα γράμματα στην οθόνη του υπολογιστή συχνά δεν είναι ευκρινή, η αντίθεση των γραμμάτων σε σχέση με το φόντο(contrast) είναι μειωμένη, ενώ θάμβος στην όραση προκαλείται και από τις ανακλάσεις του φωτός επάνω στην οθόνη. Επίσης η απόσταση και η γωνία εργασίας μπροστά από τον υπολογιστή είναι διαφορετικές από τις αντίστοιχες για την »κλασική» ανάγνωση ή γραφή.
Συνεπώς η διαδικασία της εστίασης και της κίνησης των οφθαλμών επιβάλλουν επιπρόσθετες απαιτήσεις από το οπτικό σύστημα.

Επιπλέον, η παρουσία δευτερευόντων προβλημάτων όρασης μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις στην άνεση και την απόδοση σε έναν υπολογιστή.
Μη διορθωμένα ή υποδιορθωμένα προβλήματα της όρασης είναι επίσης σημαντικοί παράγοντες που συμβάλλουν στην οπτική κόπωση. Ακόμη, η συνταγή που έχει κάποιος για γυαλιά οράσεως ή φακούς επαφής μπορεί να μην είναι κατάλληλη για τις συγκεκριμένη απόσταση που εργάζεται μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή του.

Μάλιστα, μερικοί άνθρωποι γέρνουν τα κεφάλια τους σε διάφορες γωνίες ή πλησιάζουν προς την οθόνη προκειμένου να δουν καλύτερα επειδή τα γυαλιά τους δεν έχουν σχεδιαστεί για όραση σε υπολογιστή. Οι κακές αυτές στάσεις του σώματος μπορούν να οδηγήσουν σε σπασμούς ή πόνους των μυών του λαιμού,των ώμων ή της πλάτης.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα συμπτώματα του CVS εμφανίζονται επειδή οι οπτικές απαιτήσεις υπερβαίνουν τις οπτικές δυνατότητες του ατόμου για να τις εκτελέσει άνετα. Στο μέγιστο κίνδυνο για την ανάπτυξη του CVS είναι εκείνα τα άτομα που περνούν δύο ή περισσότερες συνεχείς ώρες σε έναν υπολογιστή καθημερινά.

Αντιμετώπιση των προβλημάτων που προέρχονται από τα μάτια:
Κάθε μια ώρα εργασίας μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή σας πρέπει να συνοδεύεται από ένα δεκάλεπτο διάλειμμα.
Μετά από 20λεπτη χρήση της οθόνης γυρίστε το βλέμμα σας και εστιάστε κάποιο αντικείμενο πέρα από τα 6 μέτρα (20 πόδια) για τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα.

Είναι πολύ σημαντικό να φοράτε τα γυαλιά με την σωστότερη δυνατή διόρθωση (βαθμούς), ακόμη και αν δεν χρειάζεστε γυαλιά για όλες τις άλλες ώρες.
Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μια μικρή αμετρωπία (μυωπία, υπερμετρωπία, ή αστιγματισμό) την οποία όμως δεν γνωρίζουν και όντας μικρού βαθμού μπορεί να μην απαιτεί την χρήση γυαλιών για τις συνήθεις ασχολίες.
Στην περίπτωση όμως της χρήσης του μόνιτορ του υπολογιστή, ακόμα και οι μικρές αμετρωπίες παίζουν σημαντικότατο ρόλο στην ξεκούραστη όραση.

Τα περισσότερα προβλήματα οφείλονται σε μικρού βαθμού υπερμετρωπίες ή/και αστιγματισμού. Εάν έχετε συμπτώματα όπως κόπωση των ματιών κ.λ.π. κάντε μια λεπτομερή εξέταση των ματιών σας υπογραμμίζοντας στον ειδικό που θα σας εξετάσει τα συμπτώματα αυτά καθώς και το ότι κάνετε συχνή χρήση του υπολογιστή.
Εάν αισθάνεστε τα μάτια σας σε υπερβολική ένταση σταματήστε τη χρήση του υπολογιστή μέχρι να βελτιωθεί η κατάσταση.

Ρυθμίστε την φωτεινότητα και την αντίθεση της οθόνης σας στο σημείο εκείνο όπου νοιώθετε πιο ξεκούραστα.
Η χρήση συνθετικών δακρύων µπορεί να βοηθήσει µε τη ξηροφθαλμία που µπορεί να προκαλέσει η πολύωρη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών από µείωση της ταχύτητας και συχνότητας ανοικλεισίµατος των µατιών, όπως επίσης και η σωστή ενυδάτωση της ατµόσφαιρας στην οποία λειτουργεί το άτοµο που χρησιµοποιεί τον ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Πηγή: health.in.gr

Κρυολόγημα: συμπτώματα και αντιμετώπιση

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Fri, 16 Dec 2011 13:53:00 +0000

Τα περισσότερα κρυολογήματα οφείλονται σε ιούς. Εκατοντάδες διαφορετικοί ιοί μπορούν να μολύνουν τη μύτη και το στόμα. Μεταδίδονται με το βήχα και το φτάρνισμα. Κατά μέσο όρο, ένα παιδί στο Δημοτικό μπορεί να εμφανίζει 3-10 ιώσεις το χρόνο. Τα νήπια μπορεί να έχουν περισσότερες. Αν το παιδί ζει με καπνιστές, έχει αυξημένο κίνδυνο για κρυολογήματα.

Το πώς θα αντιδράσει ένας οργανισμός σε μια ίωση εξαρτάται από δύο παράγοντες: πρώτον, τη δύναμη και τη συγκέντρωση του συγκεκριμένου ιού και, δεύτερον, την άμυνα του παιδιού τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Αυτός είναι ο λόγος που ένας ιός περνάει μέσα από μια οικογένεια ή έναν παιδικό σταθμό και εκφράζεται κλινικά διαφορετικά, ανάλογα με την άμυνα του κάθε ατόμου, με αποτέλεσμα για παράδειγμα σε ένα παιδί να προκαλέσει πονόλαιμο, σε άλλο υψηλό πυρετό και σε άλλο επιπλοκή ωτίτιδας.

* Τα συμπτώματα της ίωσης

Συνήθως υπάρχει συνάχι και βήχας. Ο βήχας συχνά χειροτερεύει τη νύχτα. Μπορεί επίσης το παιδί να έχει πυρετό, συνήθως ήπιο που ανταποκρίνεται καλά στα αντιπυρετικά, πονόλαιμο, πονοκέφαλο, ανορεξία, κόπωση. Μερικές φορές τα παιδιά κάνουν εμετό ύστερα από επεισόδιο βήχα.

**Τι θεραπεία υπάρχει;

Συνήθως τα συμπτώματα εντείνονται κατά τη 2η με 3η ημέρα της ίωσης. Τα περισσότερα υποχωρούν σε μια βδομάδα, ενώ ήπιος βήχας μπορεί να παραμείνει ακόμα και για 2-4 βδομάδες.

Οσο ο οργανισμός εργάζεται να απομακρύνει τον ιό μπορούμε να ανακουφίσουμε τα συμπτώματα. Παρακεταμόλη και ιβουπροφένη είναι χρήσιμα για πόνο και πυρετό.

Δίνετε στο παιδί άφθονα υγρά, προσφέρετε τακτικά φαγητό αλλά μην το πιέζετε· είναι αναμενόμενο για λίγες μέρες να μη θέλει να φάει όπως συνήθως.

Τα διάφορα φάρμακα για το βήχα και το συνάχι δεν έχει βρεθεί να βοηθούν σημαντικά. Προσέξτε τι περιέχουν, καθώς μερικά μπορεί να είναι και επικίνδυνα! Πάντα να συμβουλεύεστε τον παιδίατρο.

Μη δίνετε αποσυμφορητικές σταγόνες για τη μύτη σε μωρό κάτω του έτους. Αν χρειαστεί, δώστε σταγόνες φυσιολογικού ορού/θαλασσινού νερού.

Μη δίνετε αντιβιοτικά. Δεν δρουν στην ίωση και μπορούν να κάνουν πιο δύσκολη τη θεραπεία μιας πραγματικής μικροβιακής λοίμωξης στο μέλλον.

**Πότε να ανησυχήσω;

Αν είναι βρέφος κάτω των 3-6 μηνών.

Αν το παιδί έχει δύσκολη, γρήγορη ή θορυβώδη αναπνοή.

Αν πονάει το αυτί του.

Αν έχει επίμονο υψηλό πυρετό, που δεν πέφτει εύκολα με αντιπυρετικό.

Αν έχει πυρετό με επίμονο πονοκέφαλο.

Αν ο υψηλός πυρετός διαρκεί πάνω από 48 ώρες.

Αν είναι ληθαργικό, δεν φαίνεται καλά, δεν έχει διάθεση ή, αντίθετα, είναι ευερέθιστο. Ιδιαίτερα εάν αυτά τα συμπτώματα επιμένουν και κατά το κατέβασμα του πυρετού.

Αν δεν μπορεί να πιει υγρά και αφυδατώνεται. Αν δεν πίνει τουλάχιστον τη μισή ποσότητα γάλακτος που συνήθως πίνει σε μια ημέρα ή εμφανίζει στεγνές πάνες.

Αν έχει ένα περίεργο αιμορραγικό εξάνθημα που δεν εξαφανίζεται πιέζοντας με το δάχτυλο - σαν μώλωπα.

Οτιδήποτε άλλο βρίσκετε περίεργο και ανησυχητικό.

Εσείς γνωρίζετε καλύτερα από κάθε άλλον το παιδί σας. Εμπιστευτείτε το ένστικτό σας και συμβουλευτείτε ή δείτε τον/την παιδίατρό σας σε κάθε αμφιβολία. Μια εξέτασή του μπορεί να είναι καθησυχαστική, ακόμα κι αν δεν σας δώσει κάποια συγκεκριμένη θεραπεία.

Πηγή: www.enet.gr

To AIDS στη Ζιμπάμπουε, το σωτήριο έτος 2011...

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Fri, 16 Dec 2011 13:48:00 +0000

Φέτος θα ακούσετε για άλλη µια φορά αριθµούς που προσπαθούν να αποδώσουν το µέγεθος της πανδηµίας του HIV/AIDS παγκοσµίως. Αριθµοί για την αύξηση των κρουσμάτων σε πολλές δυτικές χώρες, στατιστικά στοιχεία για τους ανθρώπους που ζουν µε τον ιό HIV στην υπο-Σαχάρια Αφρική και αριθµούς για την επίπτωση της οικονοµικής κρίσης στη χρηµατοδοτήτηση προγραµµατών αντιρετροϊκής θεραπείας (για την καταπολέμηση του HIV/AIDS).

Το φαρμακείο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στο περιφερειακό νοσοκομείο, Ζιμπάμπουε, 2011. Φωτό: Sostain Moyo/MSF Είχα πάντα την αίσθηση ότι οι αριθµοί φωτίζουν κάποιες πτυχές της σκληρής πραγµατικότητας του AIDS, χωρίς να αποκαλύπτουν κάποιες άλλες που βιώνει κάποιος από κοντά. Τη φετινή Παγκόσµια Ηµέρα κατά του AIDS, έχω τη δυνατότητα να δω και να μεταφέρω και άλλες πλευρές αυτής της πραγματικότητας, δουλεύοντας ως συντονιστής ενός από τα προγράµµατα HIV/AIDS των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στη Ζιµπάµπουε, σε µια χώρα µε πολύ υψηλά ποσοστά HIV/AIDS.

Από τις ομάδες υποστήριξης. Φωτό: Tsvangirayi Mukwazhi Δε θα µοιραστώ, λοιπόν, µαζί σας αριθμούς και στατιστικά στοιχεία, αλλά µερικές εικόνες που βιώνω εδώ καθημερινά. Θα σας µιλήσω για την επιθυµία των ανθρώπων εδώ να ζήσουν. Εδώ που η κάθε µέρα σου υπενθυµίζει τις προκλήσεις που αντιµετωπίζουν όσοι ζουν µε HIV/AIDS, αλλά και τη θετική στάση τους απέναντι στη ζωή χάρη στη θεραπεία που λαμβάνουν.

Από τις ομάδες υποστήριξης. Φωτό: Tsvangirayi Mukwazhi Βρίσκοµαι στη Ζιµπάµπουε τους τελευταίους οκτώ µήνες. Το σύστηµα υγείας της χώρας που έχει πληγεί από µια οικονοµική και πολιτική κρίση το 2008, που επηρέασε κάθε τοµέα της καθηµερινής ζωής, εξακολουθεί να στηρίζεται στη βοήθεια οργανισμών και δωρητριών χωρών για την παροχή θεραπείας κατά του HIV/AIDS που σώζει ζώες. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα λειτουργούµε προγράµµατα HIV/AIDS τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια περιθάλποντας αυτή τη στιγμή πάνω από 34.000 ασθενείς. Κι όμως, στη θεραπεία δεν είναι µόνο τα φάρµακα σηµαντικά. Είναι εξίσου σημαντική η θέληση και η δύναμη των ανθρώπων που ζουν µετον ιό HIV και όλων εκείνων που τους βοηθούν να αντιμετωπίζουν τη ζωή θετικά. Ως ψυχολόγος, παρατηρώ τους διαφορετικούς τρόπους µε τους οποίους οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το AIDS και την πραγματικότητα έχοντας µια δυνατή θέληση να προχωρήσουν μπροστά µε αισιοδοξία. Δεν περνάει µέρα που να µη θαυμάσω αυτή την επιθυμία για ζωή.

Στη Ζιµπάµπουε έµαθα ότι το να ζεις ως οροθετικός δε σημαίνει μόνο να είσαι θετικός στον ιό HIV αλλά και να αντιστέκεσαι στην ασθένεια. Σημαίνει να ακολουθείς τη θεραπεία σου, να εργάζεσαι, να έχεις σύντροφο, οικογένεια, παιδιά, φίλους. Να πηγαίνεις στην τοπική λαχαναγορά, να γελάς µε τους γείτονες σου απολαμβάνοντας το δυνατό ήλιο της Αφρικής, όπως κάνει η Κάρεν. Σημαίνει να πηγαίνεις σχολείο και να ονειρεύεσαι να γίνεις δικηγόρος ή τραγουδιστής, όπως η
Νοκουτούλα και ο Μπερνάντ. Να πηγαίνεις καθημερινά στο γραφείο σου χωρίς να ανησυχείς για το συνωστισμό στο λεωφορείο και την κίνηση στους δρόμους, όπως η Γκρέις, ή να χορεύεις στο γάµο συγγενών σου µέχρι τελικής πτώσεως, όπως ο Ντάνιελ. Εδώ το να ζεις ως οροθετικός σημαίνει ότι ονειρεύεσαι τη µέρα που το παιδί που θα φέρεις στον κόσμο δε θα έχει HIV/AIDS γνωρίζοντας πάνω απ’όλα ότι αυτό σήμερα είναι εφικτό.

Σηµαίνει ακόµα ότι επιλέγεις να µη ζεις µόνος. Κάθε µέρα, µέσω της δουλειάς µας, λέµε στους ανθρώπους που ζουν µε HIV/AIDS ότι στεκόµαστε δίπλα τους και ότι µπορούν κι εκείνοι µε τη σειρά τους να σταθούν ο ένας δίπλα στον άλλο. Γι’ αυτό το λόγο στα προγράµµατα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα οργανώνουμε ομάδες υποστήριξης ατόμων που έχουν προσβληθεί και ζουν µε τον ιό HIV. Εξάλλου είναι γνωστό πώς όταν µοιράζεσαι ένα πρόβληµα, μοιράζεσαι και το βάρος του.

Τα µέλη στις οµάδες υποστήριξης συζητούν και µοιράζονται τις προκλήσεις που βιώνουν, βοηθούν ο ένας των άλλον να φτάσει στην κλινική για την καθιερωµένη επίσκεψη, όταν αυτή βρίσκεται πολύ µακριά, βρίσκουν από κοινού τρόπους να βελτιώσουν τη ζωή τους, µοιράζονται εµπειρίες και ανταλλάσουν µηνύµατα µε την υπόλοιπη κοινότητα µέσω του τραγουδιού και του θεάτρου. Στη Ζιµπάµπουε χρησιµοποιούν συνήθως τη µουσική για να εκπαιδεύσουν τον κόσµο στο θέµα του HIV/AIDS, για να εξηγήσουν στους ασθενείς και τις οικογένειές τους ότι δεν είναι µόνοι τους, ότι η θεραπεία µπορεί να σταθεροποιήσει την ασθένεια και ότι δεν πρέπει να υπάρχει στίγµα. Οι οµάδες υποστήριξης, που αποτελούνται κυρίως από Ζιµπαµπουανούς που βρίσκονται ήδη σε θεραπεία είναι ένα λαµπρό παράδειγµα ανοιχτής, θετικής προσέγγισης του HIV/AIDS. Όλοι στα τραγούδια και τις µελωδίες τους µιλούν για τη δύναµη της ενότητας και την ελπίδα για το µέλλον και τη ζωή που τους δίνει η θεραπεία.

Στη Ζιµπάµπουε, “γιορτάζουµε” καθηµερινά την Παγκόσµια Ηµέρα κατά του AIDS. Παρόλα αυτά, την 1η Δεκεµβρίου, όλοι όσοι εργαζόµαστε στα προγράµµατα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα µαζί µε τις τοπικές κοινότητες θα τραγουδήσουµε για τη θετική στάση απέναντι στη ζωή. Πρόκειται για µια δέσµευση να υποστηρίξουµε αυτή την προσπάθεια, τον αγώνα, την επιβίωσή και τη θέληση για ζωή και να δουλέψουµε όλοι µαζί για να διασφαλίσουµε ότι θα λάβουν θεραπεία όλοι όσοι τη χρειάζονται.

Πηγή: www.enet.gr, www.msf.gr

Το εμβόλιο ΗPV (για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας) και η σύγχρονη Ελληνίδα

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Fri, 16 Dec 2011 13:34:00 +0000

Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας προσβάλλει νέες γυναίκες, γυναίκες που βρίσκονται σε παραγωγική περίοδο της ζωής τους. Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας προκαλείται από λοίμωξη με τον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων (ή HPV), ο οποίος μεταδίδεται με τη σεξουαλική επαφή, ακόμη και αν δεν είναι ολοκληρωμένη. Ετσι όποιο κορίτσι ή όποια γυναίκα είναι σεξουαλικά ενεργή, μπορεί να προσβληθεί από λοίμωξη με ογκογόνο τύπο του HPV, η οποία μπορεί με την πάροδο του χρόνου να εξελιχθεί σε καρκίνο.

Ο περισσότερος κόσμος πιστεύει ότι ο καρκίνος αυτός αφορά τις μεγαλύτερες γυναίκες, γιατί πράγματι στις περισσότερες περιπτώσεις η HPV λοίμωξη χρειάζεται χρόνια για να εξελιχθεί σε καρκίνο τραχήλου της μήτρας. Ωστόσο, αυτό που θα πρέπει να τονιστεί είναι ότι ο καρκίνος αυτός μπορεί να πλήξει και νεότερες γυναίκες, πράγμα το οποίο όταν συμβαίνει είναι πραγματικά συγκλονιστικό για την ίδια την κοπέλα και το περιβάλλον της.

Χαρακτηριστικό είναι ότι τα υψηλότερα ποσοστά λοίμωξης με ογκογόνους τύπους του HPV που μπορεί να προκαλέσουν καρκίνο τραχήλου διαπιστώνονται στις ηλικίες 18-24 ετών.

240 θάνατοι το χρόνο από καρκίνο τραχήλου της μήτρας...

Στην Ελλάδα κάθε χρόνο εκτιμάται ότι 580 γυναίκες διαγιγνώσκονται και 240 πεθαίνουν από καρκίνο τραχήλου της μήτρας. Τα περιστατικά αυτά θα παρουσιάσουν χρονολογική και γεωγραφική διασπορά. Οι θάνατοι αυτοί, δηλαδή, θα καταγράφονται ως λίγα μεμονωμένα περιστατικά κάθε μήνα, σε όλη την επικράτεια. Για το λόγο ίσως αυτό, ο αριθμός 240 μπορεί να φαίνεται χαμηλός και να μη μας κάνει εντύπωση.

Αν όμως φανταζόμασταν ότι τα περιστατικά αυτά συνέβαιναν σε μία πόλη, σε μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή, αν φανταζόμασταν ότι αυτές οι 240 γυναίκες πέθαιναν σε ένα τραγικό ατύχημα, τότε το γεγονός αυτό θα ήταν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και στα δελτία ειδήσεων επί μέρες και θα γινόταν πολύ μεγάλος λόγος για τα αίτια και τους λόγους που ένα τόσο τραγικό περιστατικό δεν είχε προληφθεί.

...μπορούν να αποφευχθούν με εμβολιασμό HPV και τεστ ΠΑΠ

Το θετικό στην περίπτωση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας είναι ότι πλέον η εμφάνισή του μπορεί όντως να προληφθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό με το συνδυασμό εμβολιασμού και τεστ ΠΑΠ και οι 240 θάνατοι που καταγράφονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα να μειωθούν στο ελάχιστο, επιβεβαιώνοντας περίτρανα την ανάγκη εμβολιασμού των κοριτσιών στις συνιστώμενες ηλικίες και του ελέγχου με τεστ Παπανικολάου κάθε χρόνο μετά την έναρξη της σεξουαλικής ζωής.

Ο εμβολιασμός και το τεστ ΠΑΠ αποτελούν συμπληρωματικές προληπτικές μεθόδους. Ο εμβολιασμός, ο οποίος έχει ενταχθεί στο Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών και συνιστάται σε κορίτσια 12-26 ετών, προλαμβάνει τη νόσο μειώνοντας την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου του τραχήλου. Επιπλέον καλύπτεται πλήρως από όλα τα ασφαλιστικά ταμεία.

Στη διάθεσή τους τα κορίτσια έχουν 2 εμβόλια, το Cervarix και το Gardasil, τα οποία έχουν ομοιότητες και διαφορές. Και τα δύο προστατεύουν έναντι των 2 συχνότερων ογκογόνων τύπων του HPV, 16 και 18, που ευθύνονται για το 70% των περιστατικών καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Το Cervarix έχει δείξει ευρύτερη προστασία έναντι άλλων ογκογόνων τύπων του ιού HPV (31, 33 και 45), η οποία οδηγεί σε μια συνολική προστασία έναντι του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας που φτάνει το 93%. Το Gardasil προστατεύει και έναντι των μη ογκογόνων τύπων 6 και 11, που δεν σχετίζονται με τον καρκίνο τραχήλου της μήτρας, αλλά ευθύνονται για το 90% των περιπτώσεων γεννητικών κονδυλωμάτων. Οι γιατροί είναι ενημερωμένοι για τα εμβόλια και θα σας προτείνουν το εμβόλιο που είναι καταλληλότερο για εσάς.

Το τεστ Παπανικολάου, από την άλλη πλευρά, επιτρέπει τον εντοπισμό και ως εκ τούτου την έγκαιρη θεραπεία τραχηλικών βλαβών, πριν αυτές εξελιχθούν σε καρκίνο.

Με τον εμβολιασμό HPV και το τεστ ΠΑΠ για πρώτη φορά η πρόληψη μιας μορφής καρκίνου είναι πλέον γεγονός. Εμείς, οι γιατροί, από την πλευρά μας οφείλουμε να συστήνουμε και να χρησιμοποιούμε τόσο τον εμβολιασμό HPV στα κορίτσια 12-26 ετών, που αποτελεί την πρωτογενή πρόληψη, όσο και την εξέταση με τεστ Παπανικολάου σε όλες τις σεξουαλικά ενεργές κοπέλες και γυναίκες. Οι γυναίκες, από την άλλη πλευρά, οφείλουν να υιοθετούν τα μέτρα αυτά, ως ασπίδα προστασίας για την υγεία τους. Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας μπορεί πλέον να αποτελέσει παρελθόν και είναι στο χέρι μας να το επιτύχουμε!

Πηγή: www.enet.gr

20 μύθοι για τον καρκίνο του μαστού

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Tue, 06 Dec 2011 14:17:00 +0000

Μύθος 1. Μόνο οι γυναίκες με οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού κινδυνεύουν από τη νόσο.

Αλήθεια. Περίπου 70% των γυναικών που προσβάλλονται από καρκίνο του μαστού δεν έχουν κανένα, ακόμη και κληρονομικό, επιβαρυντικό παράγοντα που σχετίζεται με τη νόσο. Πρέπει να σημειωθεί, πάντως, ότι όταν κάποια συγγενής πρώτου βαθμού μιας γυναίκας έχει προσβληθεί από καρκίνο του μαστού, η πιθανότητα να προσβληθεί και η ίδια διπλασιάζεται σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό.

Μύθος 2. Οι περισσότερες διογκώσεις στους μαστούς είναι κακοήθεις όγκοι.

Αλήθεια. Περισσότερο από 80% των διογκώσεων στους μαστούς είναι καλοήθεις (όχι καρκινικές), όπως είναι οι κύστεις ή άλλες παθολογικές καταστάσεις.

Μύθος 3. Όλες οι γυναίκες έχουν 1 στις 8 πιθανότητα προσβολής από καρκίνο του μαστού.

Αλήθεια. Η πιθανότητα προσβολής μεγαλώνει με την αύξηση της ηλικίας της γυναίκας. Όταν μια γυναίκα είναι 30 ετών η πιθανότητα είναι 1 στις 233, ενώ όταν πλησιάζει τα 85 έτη η πιθανότητα εκτοξεύεται σε 1 στις 8.

Μύθος 4. Όταν ο όγκος, κατά τη διάρκεια μιας χειρουργικής επέμβασης έρχεται σε επαφή με τον αέρα, τα καρκινικά κύττατα εξαπλώνονται.

Αλήθεια. Με σειρά επιστημονικών εργασιών, έχει αποδειχθεί ότι ο καρκίνος δεν επιδεινώνεται, ούτε εξαπλώνεται κατά τη διάρκεια μιας ανοικτής χειρουργικής επέμβασης.

Μύθος 5. Τα προσθετικά εμφυτεύματα (όπως οι σιλικόνες) αυξάνουν τον κίνδυνο προσβολής από καρκίνο του μαστού.

Αλήθεια. Οι γυναίκες με προσθετικά εμφυτεύματα δεν διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο προσβολής από τη νόσο. Επειδή, όμως, τα εμφυτεύματα ενδέχεται να αποκρύψουν υπάρχουσες καρκινικές εστίες, συνιστάται η εκτέλεση συμπληρωματικών διαγνωστικών μαστογραφιών και η μελέτη τους από εξειδικευμένους στα εμφυτεύματα ιατρούς.

Μύθος 6. Οι γυναίκες με μικρό στήθος έχουν μικρότερη πιθανότητα προσβολής.

Αλήθεια. Δεν υπάρχει θετική συσχέτιση μεταξύ μεγέθους του στήθους και της πιθανότητας προσβολής από καρκίνο του μαστού. Απλά οι γυναίκες με μεγαλύτερο στήθος είναι δυσκολότερο να ελεγθούν σχολαστικά, λόγω μεγάλου όγκου του μαστικού ιστού, που απαιτεί μεγαλύτερη διερεύνηση, ενδεχομένως με ψηφιακή μαστογραφία ή και μαγνητική τομογραφία.

Μύθος 7. Ο καρκίνος του μαστού εμφανίζεται πάντα με τη μορφή διόγκωσης.

Αλήθεια. Αν και συχνά ο καρκίνος του μαστού γίνεται αντιληπτός από μια διόγκωση, οι γυναίκες θα πρέπει να είναι σε εγρήγορση για εμφάνιση και άλλων ύποπτων για κακοήθεια αλλαγών, όπως είναι το πρήξιμο, ο ερεθισμός του δέρματος, ο πόνος στο μαστό ή τις θηλές, το ΄΄βύθισμα΄΄ της θηλής, η ερυθρότητα, η όψη ΄΄φλοιού πορτοκαλιού΄΄ στο δέρμα ή η έκκριση υγρού από τη θηλή. Επίσης, μερικές φορές, ο κακοήθης όγκος ψηλαφάται στους μασχαλιαίους λεμφαδένες, προτού γίνει ψηλαφητός στον ίδιο το μαστό.

Μύθος 8. Η χρήση στηθόδεσμου με συρμάτινες ΄΄μπανέλες’’ αυξάνει το κίνδυνο προσβολής από καρκίνο του μαστού.

Αλήθεια. Η θεωρία ότι οι συρμάτινες ΄΄μπανέλες΄΄ των στηθοδέσμων (σουτιέν) πιέζουν το λεμφικό σύστημα, συσσωρεύουν τοξίνες και προκαλούν καρκίνο έχει αποδειχθεί ότι δεν έχει καμία επιστημονική βάση. Αντίθετα, είναι βέβαιο ότι ούτε οι στηθόδεσμοι, ούτε τα στενά ρούχα έχουν σχέση με τη νόσο.

Μύθος 9. Η καφείνη προκαλεί καρκίνο του μαστού.

Αλήθεια. Δεν έχει βρεθεί συσχέτιση μεταξύ κατανάλωσης μεγάλων ποσοτήτων καφείνης και πρόκλησης καρκίνου του μαστού. Αντίθετα, κάποιες έρευνες υπέθεσαν ότι η καφείνη ίσως και να έχει προστατευτική δράση.

Μύθος 10. Αν ανήκετε σε ομάδα υψηλού κινδύνου, κυρίως λόγω οικογενειακού ιστορικού, δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα παραπάνω από την παρακολούθηση εμφάνισης των πιθανών συμπτωμάτων.

Αλήθεια. Μπορείτε να κάνετε αρκετά πράγματα για να μειώσετε τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού, όπως η απώλεια βάρους στις παχύσαρκες, η τακτική γυμναστική, η ελάττωση ή και πλήρης διακοπή της κατανάλωσης αλκοόλ, καθώς και η τακτική αυτοψηλάφιση, κλινική εξέταση των μαστών και εκτέλεση μαστογραφίας. Επίσης, σε πολλές δυτικές χώρες, οι γυναίκες με βεβαρυμένο οικογενειακό ιστορικό υποβάλλονται σε προφυλακτική μαστεκτομή (που ακολουθείται συνήθως από πλαστική εγχείρηση αποκατάστασης).

Μύθος 11. Οι ετήσιες μαστογραφίες εκθέτουν τη γυναίκα σε μεγάλα ποσά ακτινοβολίας και αυξάνουν τον κίνδυνο προσβολής της από καρκίνο.

Αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι η ακτινοβολία που λαμβάνεται είναι πολύ λίγη, ενώ η ωφέλεια από την πρόληψη και έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου είναι τεράστια. Η μαστογραφία μπορεί να εντοπίσει κάποιο όγκο πολύ πριν γίνει ψηλαφητός στο μαστό και να βελτιώσει σημαντικά την πρόγνωση της νόσου.

Μύθος 12. Οι βιοψίες μαστού με λεπτή βελόνα (FNA) μπορούν να διασπείρουν τα καρκινικά κύτταρα και να προκαλέσουν μεταστάσεις.

Αλήθεια. Δεν υπάρχουν επιστημονικά δεδομένα που τεκμηριώνουν αυτή τη θεωρία, αφού ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε πειραματικά.

Μύθος 13. Αν η μαστογραφία είναι αρνητική, θα πρέπει να επαναπαυθούμε πλήρως.

Αλήθεια. Αν και η συμβολή της μαστογραφίας στη διάγνωση του καρκίνου του μαστού είναι τεράστια, η εξέταση αυτή αποτυγχάνει στον εντοπισμό περίπου 10-20% των καρκινικών όγκων. Σε κάθε περίπτωση, η μέγιστη ασφάλεια της γυναίκας επιτυγχάνεται με το τρίπτυχο: αυτοψηλάφηση, κλινική εξέταση μαστών από ειδικό γιατρό και μαστογραφία.

Μύθος 14. Η ολική μαστεκτομή εγγυάται μεγαλύτερη επιβίωση σε γυναίκες με καρκίνο του μαστού σε σχέση με το συνδυασμό μερικής μαστεκτομής-ακτινοθεραπείας.

Αλήθεια. Στην πραγματικότητα τα ποσοστά επιβίωσης των δύο θεραπευτικών προσεγγίσεων δεν παρουσιάζουν διαφορές. Η μετεγχειρητική πορεία της υγείας της ασθενούς εξαρτάται πρωτίστως από την επιλογή της καταλληλότερης θεραπείας από το θεράποντα ιατρό.

Μύθος 15. Οι υπέρβαρες γυναίκες έχουν την ίδια πιθανότητα προσβολής με τις γυναίκες φυσιολογικού βάρους.

Αλήθεια. Οι υπέρβαρες γυναίκες έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να προσβληθούν από καρκίνο του μαστού, ιδίως αν μπήκαν αργά στην εμμηνόπαυση.

Μύθος 16. Οι θεραπείες υπογονιμότητας αυξάνουν τον κίνδυνο προσβολής από καρκίνο του μαστού.

Αλήθεια. Οι επιστημονικές έρευνες που έχουν ανακοινωθεί μέχρι σήμερα δεν τεκμηριώνουν τη θεωρία ότι οι θεραπείες υπογονιμότητας προκαλούν καρκίνο του μαστού.

Μύθος 17. Οι διακοπείσες κυήσεις (αμβλώσεις) αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού.

Αλήθεια. Αν και οι αμβλώσεις διακόπτουν βίαια τον ορμονικό κύκλο (έχει αποδειχθεί ότι οι γυναικείες ορμόνες σχετίζονται με την καρκινογένεση), στην πραγματικότητα δεν έχει βρεθεί ουσιαστική συσχέτιση μεταξύ διακοπής κύησης και καρκίνου του μαστού.

Μύθος 18. Ο καρκίνος του μαστού μπορεί να προληφθεί με ασφάλεια.

Αλήθεια. Αν και μπορούν να εντοπιστούν τα γονίδια που σχετίζονται με το καρκίνο του μαστού ή να γίνουν οι απαραίτητες προσαρμογές στον τρόπο ζωής (απώλεια βάρους, τακτική άσκηση, διακοπή κατανάλωσης αλκοόλ κ.α.), αλλά και να γίνουν οι ενδεικνυόμενες προληπτικές εξετάσεις στο μαστό, περίπου το 70% των προσβεβλημένων γυναικών δεν έχει κανένα εμφανή αιτιολογικό παράγοντα και η προέλευση της νόσου είναι (προς το παρόν) άγνωστη!

Μύθος 19. Οι άνδρες δεν προσβάλλονται από καρκίνο του μαστού.

Αλήθεια. Οι άνδρες προσβάλλονται και αυτοί από τον καρκίνο του μαστού, αλλά τα ποσοστά τους είναι πολύ χαμηλά, προσεγγίζοντας περίπου το 1% των περιστατικών. Αυτό σημαίνει ότι και οι άνδρες θα πρέπει να απευθύνονται στο γιατρό τους, για κάθε ύποπτη διόγκωση στη συγκεκριμένη περιοχή.

Μύθος 20. Όποια γυναίκα έχει επιβαρυμένο οικογενειακό ιστορικό καρκίνο του μαστού, θα προσβληθεί σίγουρα από τη νόσο.

Αλήθεια. Αν και οι γυναίκες που έχουν μητέρα, αδελφή ή γιαγιά με καρκίνο του μαστού βρίσκονται σε ομάδα υψηλού κινδύνου, αυτό δε σημαίνει ότι θα προσβληθούν και οι ίδιες, αφού οι παράγοντες που οδηγούν στην καρκινογένεση δεν είναι πλήρως καθορισμένοι. Το βέβαιο είναι ότι αυτές οι γυναίκες θα πρέπει να ξεκινήσουν τις μαστογραφίες τουλάχιστον 5 χρόνια πριν την ηλικία διάγνωσης της νόσου των συγγενών τους ή μετά την ηλικία των 35 ετών.

Πηγή: Γιάννης Στεφανογιάννης, Χανιώτικα Νέα 6-12-2011

Υπεριδρωσία (υπερβολική εφίδρωση)

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Sun, 27 Nov 2011 08:29:00 +0000

Υπεριδρωσία είναι η υπερβολική έκκριση ιδρώτα από τους εκκρινείς ιδρωτοποιούς αδένες, πέραν της ποσότητας που απαιτείται για τη φυσιολογική θερμορρύθμιση. Η φυσιολογική εφίδρωση είναι απαραίτητη, καθώς με αυτήν επιτυγχάνεται η διατήρηση σταθερής της θερμοκρασίας του σώματός μας (θερμορύθμιση), η απέκκριση διαφόρων ουσιών από το σώμα μας και η διατήρηση του όξινου PH στο δέρμα μας.

Η υπεριδρωσία διακρίνεται σε πρωτοπαθή και δευτεροπαθή. Η πρώτη είναι συνήθως εστιακή, οφείλεται σε δυσλειτουργία του συμπαθητικού νευρικού συστήματος και υπάρχει συνήθως γενετική προδιάθεση. Η δευτεροπαθής είναι συνήθως γενικευμένη, σχετίζεται με ενδοκρινικές, μεταβολικές, νευρολογικές διαταραχές, εμπύρετα, καρδιαγγειακά ή κακοήθη νοσήματα και λήψη φαρμάκων.

Η πρωτοπαθής εστιακή υπεριδρωσία αποτελεί πολύ συχνό δερματολογικό πρόβλημα, καθώς ποσοστό έως 3% του γενικού πληθυσμού υποφέρει από αυτήν. Οι κύριες εντοπίσεις είναι οι μασχάλες, οι παλάμες, τα πέλματα και το πρόσωπο. Ξεκινά στην παιδική ή εφηβική ηλικία, υπάρχει πολύ συχνά θετικό οικογενειακό ιστορικό και επιδεινώνεται με το stress, την αύξηση της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος, την κατανάλωση καφεΐνης ή αλκοολούχων ποτών.

Οι ψυχολογικές, κοινωνικές και επαγγελματικές επιπτώσεις της υπεριδρωσίας είναι τεράστιες. Οι περισσότεροι ασθενείς παραπονούνται για αίσθημα αμηχανίας, χαμηλή αυτοεκτίμηση, αποφεύγουν τη συναναστροφή με φίλους, δυσκολεύονται στις καθημερινές τους δραστηριότητες, στην εργασία τους, στις προσωπικές τους σχέσεις, καθώς και στη σεξουαλική τους ζωή.

Πιο επίκαιρο από ποτέ είναι σήμερα το πρόβλημα εύρεσης εργασίας των ατόμων με υπεριδρωσία. Η πρώτη εντύπωση που δίνει η εικόνα ενός ιδρωμένου μετώπου, ή μασχάλης, καθώς και η αρχική χειραψία μπορεί να είναι καθοριστική. Πολλοί ασθενείς οδηγούνται ακόμη και σε κατάθλιψη.

Ευτυχώς, η δερματολογία σήμερα παρέχει πολύ αποτελεσματικές θεραπείες για την πρωτοπαθή εστιακή υπεριδρωσία, με κυριότερες την έγχυση βοτουλινικής τοξίνης τύπου Α (botox – dysport) και τη laser θεραπεία της υπεριδρωσίας με μόνιμα αποτελέσματα. Άλλου τύπου θεραπείες με τοπικά αποσμητικά και αντιιδρωτικά, ιοντοφόρηση, αντιχολινεργικά φάρμακα, χειρουργική συμπαθεκτομή έχουν μικρή αποτελεσματικότητα και τείνουν να εγκαταλειφθούν.

Η έγχυση βοτουλινικής ή αλλαντικής τοξίνης τύπου Α (botox – dysport) είναι μια ασφαλής και αποτελεσματική θεραπεία για όλες τις μορφές εστιακής υπεριδρωσίας, όπως η υπεριδρωσία μασχαλών, παλαμών, πελμάτων και προσώπου.

Η αλλαντική τοξίνη αναστέλλει προσωρινά τη νευρική διέγερση των ιδρωτοποιών αδένων, οδηγώντας σε σημαντική μείωση της εφίδρωσης. Όταν γίνεται από εξειδικευμένο και έμπειρο δερματολόγο δεν έχει πρακτικά παρενέργειες. Διαρκεί 4-6 μήνες και πρέπει να επαναλαμβάνεται περίπου 2 φορές το χρόνο.

Η πιο σύγρονη, πρωτοποριακή και με μόνιμα αποτελέσματα θεραπεία σήμερα για τη μασχαλιαία υπεριδρωσία είναι η laser θεραπεία. Πρόκειται για Nd-YAG Laser που εφαρμόζεται ακριβώς στην ανατομική περιοχή των ιδρωτοποιών αδένων, προκαλώντας μόνιμη αδρανοποίηση αυτών. Η διαδικασία γίνεται με τοπική αναισθησία, είναι γρήγορη, ανώδυνη, γίνεται στο χώρο του ιατρείου και μπορεί να επιστρέψει κανείς αμέσως στις δραστηριότητές του.

Είναι η μόνη με μόνιμα αποτελέσματα, αλλά εφαρμόζεται προς το παρόν μόνο στις περιπτώσεις μασχαλιαίας υπεριδρωσίας.

Με τις σύγχρονες μεθόδους που διαθέτει σήμερα η Ειδικότητα της Δερματολογίας μπορεί κανείς να λύσει το δυσάρεστο πρόβλημα της υπεριδρωσίας και να δίνει το χέρι του με αυτοπεποίθηση και σιγουριά.

Πηγή: www.iatronet.gr

Νέες αντικαρκινικές θεραπείες

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Wed, 19 Oct 2011 13:03:00 +0000

Νέες θεραπείες με τις οποίες οι ογκολογικοί ασθενείς δεν θα κινδυνεύουν πλέον από "φλεβική θρομβοεμβολή", ανακοινώθηκαν στο πρόσφατο "11ο Ετήσιο Πανευρωπαϊκό Ογκολογικό Συνέδριο" στη Στοκχόλμη. Θεραπείες για προστάτη και παχύ έντερο.

Για πρώτη φορά θα έχουμε, τους επόμενους μήνες, φάρμακο ειδικά για καρκινοπαθείς, με ένδειξη την αντιμετώπιση της "φλεβικής θρομβοεμβολής", μιας απειλητικής για τη ζωή επιπλοκής του καρκίνου, η οποία πλήττει έναν στους πέντε ασθενείς, καθώς ταυτόχρονα, η έναρξη χημειοθεραπείας αυξάνει περαιτέρω αυτόν τον κίνδυνο σε ποσοστό μεγαλύτερο του 60%.

Η λύση στο μέχρι τώρα πρόβλημα, των ογκολογικών ασθενών που έκαναν χημειοθεραπεία, ανακοινώθηκε από ομάδα ερευνητών, με επικεφαλής τον καθηγητή του πανεπιστημίου της Περούτζια δρ Ντζιανκάρλο Ανιέλλι, στο πρόσφατο "11ο Ετήσιο Πανευρωπαϊκό Ογκολογικό Συνέδριο" στη Στοκχόλμη.

Ειδικότερα, οι ερευνητές, παρουσίασαν τα αποτελέσματα της "φάσης 3", από τη μελέτη "SAVE – ONCO" με τον ερευνητικό παράγοντα "σεμουλοπαρίνη" στην πρόληψη της φλεβικής θρομβοεμβολής, που έδειξαν ότι, σε ασθενείς με καρκίνο που ξεκινούν χημειοθεραπεία, ο ερευνητικός παράγοντας σεμουλοπαρίνη μείωσε στατιστικά σημαντικά, κατά 64%, τον κίνδυνο εμφάνισης συμπτωματικής, εν τω βάθει, φλεβικής θρομβοεμβολής, μη θανατηφόρου πνευμονικής εμβολής ή θανάτου από φλεβική θρομβοεμβολή.

Η δραστική ουσία "σεμουλοπαρίνη" μείωσε τον κίνδυνο, αυτού του τύπου θρόμβων του αίματος, χωρίς να αυξήσει την επίπτωση μείζονος αιμορραγικού επεισοδίου.

Στη φλεβική θρομβοεμβολή, που συχνά δεν συνοδεύεται από κλινικά συμπτώματα, σχηματίζονται θρόμβοι αίματος στις "εν τω βάθει φλέβες", μια επιπλοκή που αναφέρεται συχνά ως θρομβοφλεβίτιδα.

Οι θρόμβοι μπορούν να μετακινηθούν και ενδεχομένως να εμποδίσουν τη ροή αίματος στα αιμοφόρα αγγεία των πνευμόνων, προκαλώντας πνευμονική εμβολή, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει και σε αιφνίδιο θάνατο!

Στη, Τρίτη φάση της μελέτης εντάχθηκαν 3.212 ασθενείς που ξεκίνησαν χημειοθεραπεία για τοπικά προχωρημένους ή μεταστατικού σταδίου συμπαγείς όγκους, όπως καρκίνο πνεύμονα, παχέος εντέρου, στομάχου, ωοθηκών, παγκρέατος ή ουροδόχου κύστης.

"Για τους ασθενείς με καρκίνο που ξεκινούν χημειοθεραπεία, δεν υπάρχει σήμερα εγκεκριμένη θεραπεία για την πρωτογενή πρόληψη του κινδύνου φλεβικής θρομβοεμβολής" αναφέρει στο “Ethnos.gr” ο επικεφαλής της έρευνας καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Περούτζια δρ Ντζιανκάρλο Ανιέλλι.

"Έτσι, η μείωση κατά 64% του κινδύνου εμφάνισης των απειλητικών για τη ζωή φλεβικών θρόμβων του αίματος, που καταδείχθηκε σε αυτή την τυχαιοποιημένη μελέτη, είναι ενθαρρυντική.
Η “σεμουλοπαρίνη” είναι μια ερευνητική ηπαρίνη εξαιρετικά χαμηλού μοριακού βάρους που έχει δημιουργηθεί με εκλεκτική γενετική μηχανική, με εμπλουτισμένες θέσεις δέσμευσης αντιθρομβίνης, με αποτέλεσμα η αντιπηκτική δράση να στρέφεται κυρίως στον παράγοντα πήξης "Xa", με ελάχιστη επίδραση στον παράγοντα "IIa".

Η “σεμουλοπαρίνη” που έχει δημιουργηθεί με εκλεκτική γενετική μηχανική, επιπρόσθετα με τη συγκεκριμένη αναλογία των αντι-παραγόντων “Xa/IIa”, διατηρεί βιολογικές δράσεις που είναι σημαντικές στη βιολογία του καρκίνου, όπως οι επιδράσεις στον “TFPI”, δηλ. του αναστολέα της οδού του ιστικού παράγοντα”.

"Σε πολλούς ασθενείς που πάσχουν από καρκίνο, η πρόληψη της φλεβικής θρομβοεμβολής αποτελεί σημαντικό ζήτημα στη συνολική κλινική διαχείριση και είμαστε ευχαριστημένοι από τα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν στη μελέτη "SAVE-ONCO" με τη σεμουλοπαρίνη, ένα προϊόν εκλεκτικής γενετικής μηχανικής", μας ανέφερε ο δρ Ελίας Ζιρχούνι, στέλεχος της "Sanofi", τονίζοντας ότι "σχεδιάζουμε να υποβάλουμε αίτηση έγκρισης της "σεμουλοπαρίνης" στις ρυθμιστικές αρχές, μέσα στις επόμενες εβδομάδες".

Νέα θεραπεία για παχύ έντερο
Νέο όπλο στα χέρια των γιατρών, αποτελεί, ένα κατά πολύ αποτελεσματικότερο νέο κοκτέϊλ φαρμάκων, για την αντιμετώπιση του μεταστατικού καρκίνου του παχέος εντέρου.

Ο νέος συνδυασμός φαρμάκων με την προσθήκη της δραστικής ουσίας "aflibercept" "μπλοκάρει" τη διαδικασία αγγειογένεσης των όγκων, σε μεγαλύτερο βαθμό από άλλες θεραπείες, που χρησιμοποιήθηκαν μέχρι τώρα, γι αυτό το σκοπό, προσθέτει η μελέτη "VELOUR", που ήδη ολοκληρώθηκε και η "φάση 3".

Η μελέτη σύγκρινε τη χορήγηση "FOLFIRI" σε συνδυασμό με "aflibercept" ή με εικονικό φάρμακο στην αντιμετώπιση ασθενών με μεταστατικό καρκινο του παχέος εντέρου οι οποίοι υποτροπίασαν σε προηγούμενη αγωγή με βάση την οξαλιπλατίνη. Στη μελέτη εντάχθηκαν 1.226 ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου που είχαν προηγουμένως λάβει θεραπεία με βάση την οξαλιπλατίνη. Το κύριο τελικό συμπέρασμα ήταν η βελτίωση στη συνολική επιβίωση των ασθενών. Δευτερεύοντα τελικά συμπεράσματα ήταν η επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου, η ανταπόκριση στη θεραπεία και η ασφάλεια.

Συγκεκριμένα, η προσθήκη του “aflibercept” σε συνδυασμό με το χημειοθεραπευτικό σχήμα “FOLFIRI”, βελτίωσε την συνολική επιβίωση κατά 18,3% και το διάστημα επιβίωσης χωρίς εξέλιξη της νόσου κατά 24,2% στους ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου, οι οποίοι είχαν προηγούμενα λάβει θεραπεία με “οξαλιπλατίνη”.

Το "aflibercept", γνωστό και ως "VEGF Trap", είναι ένας ερευνητικός παράγοντας που αναστέλλει την αγγειογένεση με μοναδικό μηχανισμό δράσης. Πρόκειται για μία πρωτεΐνη σύντηξης που δεσμεύει όλες τις μορφές του "Αγγειακού Ενδοθηλιακού Αυξητικού Παράγοντα-A" (VEGF-A), καθώς και τον VEGF-B και τον "αυξητικό παράγοντα του πλακούντα" (PIGF), δύο επιπλέον αυξητικούς παράγοντες της αγγειογένεσης που φαίνεται να συμβάλουν στην αγγειογένεση του όγκου και τη φλεγμονή. Το "aflibercept" έχει αποδειχθεί ότι δεσμεύει τους "VEGF-A", "VEGF-B" και "PlGF" με υψηλότερη συγγένεια από τους φυσικούς υποδοχείς τους.

Παγκοσμίως, ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι ο τρίτος σε συχνότητα διάγνωσης καρκίνος στον ανδρικό πληθυσμό και ο δεύτερος στο γυναικείο πληθυσμό, με περισσότερα από 1,2 εκατομμύρια νέα περιστατικά το 2008. Ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι επίσης ένα από τους πιο θανατηφόρους καρκίνους και μόνο το 2008 οδήγησε σε περισσότερους από 600.000 θανάτους. Στην Ευρώπη το ποσοστό συνολικής επιβίωσης ανέρχεται σε 43%, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι 62%.

Ωστόσο, τα ποσοστά αυτά μειώνονται σημαντικά όταν εμφανίζονται απομακρυσμένες μεταστασεις. Ο κίνδυνος καρκίνου του παχέος εντέρου αυξάνεται με την ηλικία – στις ανεπτυγμένες χώρες πάνω από 90% των περιστατικών διαγιγνώσκονται σε άτομα άνω των 50 ετών.

Βάσει των αποτελεσμάτων, της μελέτης που ολοκληρώθηκε, η “Sanofi” σχεδιάζει να υποβάλει αιτήσεις για την έγκριση άδειας κυκλοφορίας του φαρμάκου στον Αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) και στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (EMA) μέσα στο τρίμηνο.

Στο μεταξύ σε εξέλιξη "φάση 2" βρίσκεται και μια άλλη μελέτη η "AFFIRM" σε θεραπεία πρώτης γραμμής για το μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου, σε συνδυασμό με "5-φθοριοουρακίλη", "λευκοβορίνη" και "οξαλιπλατίνη" (FOLFOX). Τα τελικά αποτελέσματα αναμένονται τους επόμενους μήνες.

Νέο φάρμακο για τον προστάτη
Η δραστική ουσία "καμπαζιταξέλη", σύμφωνα με αναφορές που έγιναν στο πρόσφατο "Πανευρωπαϊκό Ογκολογικό Συνέδριο", είναι ο πρώτος εγκεκριμένος παράγοντας που παρατείνει στατιστικώς σημαντικά τη συνολική επιβίωση ασθενών, με μεταστατικό ορμονοάντοχο καρκίνο του προστάτη, χωρίς εξέλιξη της νόσου, με μείωση κατά 30% του κινδύνου θανάτου.

Η νέα θεραπεία έχει λάβει άδεια κυκλοφορίας από την ΕΕ τον περασμένο Μάρτιο και κυκλοφορεί ήδη σε αρκετές χώρες.

Στην Ελλάδα αναμένεται να κυκλοφορήσει με την έκδοση του επόμενου δελτίου τιμών συνταγογραφούμενων ιδιοσκευασμάτων.

Η "καμπαζιταξέλη", σύμφωνα με τις μελέτες, παρατείνει στατιστικά, σημαντικά τη συνολική επιβίωση ασθενών με μεταστατικό ορμονοάντοχο καρκίνο του προστάτη, στους οποίους παρατηρήθηκε εξέλιξη της νόσου κατά τη διάρκεια ή μετά την ολοκλήρωση θεραπείας που περιλάμβανε "δοσεταξέλη".

Η "καμπαζιταξέλη" σε συνδυασμό με "πρεδνιζόνη/πρεδνιζολόνη" μείωσε τον κίνδυνο θανάτου σχεδόν κατά το ένα τρίτο και παρέτεινε την επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου σε σύγκριση με τη μιτοξαντρόνη, έναν δραστικό παράγοντα χημειοθεραπείας

"Η καμπαζιταξέλη σε συνδυασμό με πρεδνιζόνη μείωσε τον κίνδυνο θανάτου σχεδόν κατά το ένα τρίτο και παρέτεινε την επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου σε σύγκριση με τη "μιτοξαντρόνη", έναν δραστικό παράγοντα χημειοθεραπείας" δήλωσε στο “Ethnos.gr”, ο αρμόδιος αντιπρόεδρος των ερευνών ογκολογίας της “Sanofi” δρ Ντεμπάζις Ροϊχόουντχαρι.

"Η Ευρωπαϊκή έγκριση της καμπαζιταξέλης προσφέρει νέα ελπίδα στους ασθενείς όλης της Ευρώπης, για τους οποίους οι θεραπευτικές επιλογές σε περίπτωση εξέλιξης της νόσου τους μετά από 1ης γραμμής θεραπεία ήταν περιορισμένες.

Από τη μελέτη "TROPIC" αποδείχθηκε μείωση κατά 30% του κινδύνου θανάτου λόγω στους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με "καμπαζιταξέλη" σε συνδυασμό με "πρεδνιζόνη" ή "πρεδνιζολόνη", σε σύγκριση με τους ασθενείς που έλαβαν σχήμα χημειοθεραπείας που περιείχε την καθιερωμένη δόση "μιτοξαντρόνης" σε συνδυασμό με "πρεδνιζόνη" ή "πρεδνιζολόνη".

Η “καμπαζιταξέλη” είναι μία ημισυνθετική “ταξάνη” και δρα με διαφορετικό τρόπο απ' ότι η “δοσεταξέλη” και η “πακλιταξέλη”. Είναι ένας αντινεοπλασματικός παράγοντας που δρα διαταράσσοντας την ισορροπία των μικροσωληνίσκων στα κύτταρα. Η “καμπαζιταξέλη” δεσμεύεται στην “τουμπουλίνη” και προάγει τον πολυμερισμό της σε μικροσωληνίσκους, αναστέλλοντας ταυτόχρονα τον αποπολυμερισμό τους.

Ο μηχανισμός αυτός οδηγεί σε σταθεροποίηση των μικροσωληνίσκων που συνεπάγεται την απόπτωση των καρκινικών κυττάρων. Η “καμπαζιταξέλη” παρουσίασε ευρύ φάσμα αντινεοπλασματικής δράσης έναντι συμπαγών όγκων προχωρημένου σταδίου που είχαν μεταμοσχευθεί σε πειραματόζωα (ποντίκια).

Η καμπαζιταξέλη είναι δραστική στους ευαίσθητους στη “δοσεταξέλη” όγκους, επιπλέον, αποδείχθηκε δραστική και σε μοντέλα όγκων ανθεκτικών στη χημειοθεραπεία".

Στο μεταξύ βρίσκεται σε εξέλιξη και μια άλλη μελέτη για τον καρκίνο του προστάτη, η "VENICE, που έχει φτάσει στη "φάση 3", Πρόκειται για θεραπεία πρώτης γραμμής για τον "ορμονοάντοχο μεταστατικό καρκίνο του προστάτη", με το συνδυασμό "ντοσεταξέλης" και "πρεδνιζόνης". Στα μέσα του 2011 αναμένεται να διεξαχθεί μια ενδιάμεση ανάλυση από "Ανεξάρτητη Επιτροπή Παρακολούθησης Δεδομένων" ενώ τα τελικά αποτελέσματα αναμένονται το 2012.

Ο καρκίνος του προστάτη αποτελεί τον τρίτο σε σειρά συχνότητας εμφάνισης καρκίνο και την έκτη σε σειρά αιτία θανάτου λόγω καρκίνου στους άνδρες, παγκοσμίως. Στις ΗΠΑ, ο καρκίνος του προστάτη παραμένει η δεύτερη σε συχνότητα αιτία θανάτου από καρκίνο στους άνδρες, μετά τον καρκίνο του πνεύμονα. Το 2009, στις Η.Π.Α., εκτιμάται ότι διαγνώσθηκαν 192.000 νέα περιστατικά καρκίνου του προστάτη, ενώ αναμένονταν 27.000 θάνατοι από τη νόσο. Πρόσφατα δεδομένα υποδηλώνουν ότι περίπου 300.000 νέα περιστατικά καρκίνου του προστάτη εμφανίζονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση κάθε χρόνο.

Σε πολλούς ασθενείς με καρκίνο του προστάτη, η νόσος συνεχίζει να εξελίσσεται παρά το γεγονός ότι έχουν προηγηθεί θεραπευτικοί χειρισμοί – συμπεριλαμβανομένων του χειρουργικού και/ή του ορμονικού χειρισμού, και ακολούθως χορήγηση χημειοθεραπείας. Ως μεταστατικός καρκίνος του προστάτη χαρακτηρίζεται ο καρκίνος που έχει εξαπλωθεί στους λεμφαδένες ή άλλα σημεία του σώματος, κυρίως στα οστά.

Ορμονοάντοχος καρκίνος του προστάτη χαρακτηρίζεται ο καρκίνος που συνεχίζει να εξελίσσεται παρά την καταστολή των ανδρικών ορμονών, οι οποίες τροφοδοτούν την ανάπτυξη των προστατικών καρκινικών κυττάρων. Εκτιμάται ότι περίπου 10-20% των ασθενών με καρκίνο του προστάτη φτάνουν καθυστερημένα στο γιατρό όταν πλέον η νόσος έχει γίνει μεταστατική.

Πηγή: Γιάννης Κρητικός, www.ethnos.gr

Το Νοbel Ιατρικής 2011: νέοι δρόμοι στα αντικαρκινικά εμβόλια

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Mon, 10 Oct 2011 12:15:00 +0000

Το βραβείο Nobel Ιατρικής του 2011 δόθηκε στις αρχές Οκτωβρίου στον Αμερικανό Μπρους Μπέτλερ, τον Ζιλ Χόφμαν από το Λουξεμβούργο και τον Ραλφ Στάινμαν από τον Καναδά για τις έρευνές τους πάνω στον τρόπο ενεργοποίησης του ανοσοποιητικού συστήματος.

Τι είναι η ανοσία

Με τον όρο ανοσία [α (στερητικό) + νόσος] εννοούμε μια ιδιότητα του οργανισμού να αμύνεται και να προστατεύεται σε κάποιον εξωτερικό (΄΄ξένο΄΄) βλαπτικό παράγοντα, όπως είναι, για παράδειγμα, τα μικρόβια. Την ιδιότητα αυτή, αναπτύσσει ο οργανισμός με τη βοήθεια ενός πολύπλοκου και ιδιαίτερα εξειδικευμένου βιολογικού συστήματος που λέγεται ανοσοποιητικό σύστημα.

Η ανοσία διακρίνεται σε δύο κατηγορίες, σε φυσική και σε επίκτητη. Φυσική είναι η ανοσία που διαθέτει ο άνθρωπος από τη γέννησή του κι αυτή οφείλεται σε διάφορους αμυντικούς μηχανισμούς που έχουν «τυπωθεί» στο έμβρυο κατά την ενδομήτρια ζωή ή έχουν αναπτυχθεί στο βρέφος κατά τη διάρκεια του θηλασμού, με έτοιμες αμυντικές ουσίες (αντισώματα) που παίρνει το βρέφος από τη μητέρα μέσω του γάλακτος. Επίκτητη είναι η ανοσία που δημιουργείται κατά τη διάρκεια της ζωής κάθε ανθρώπου. Με την ανοσία αυτήν, κάθε φορά που έρχεται σε επαφή με κάποιο βλαπτικό παράγοντα, τον «τυπώνει» στην ανοσοποιητική μνήμη του και αναπτύσσει μηχανισμούς αυτοπροστασίας σε ενδεχόμενη επόμενη επαφή. Σε αυτή τη διαδικασία στηρίζονται και οι εμβολιασμοί. Με τον εμβολιασμό εισάγουμε κάποιον απενεργοποιημένο βλαπτικό παράγοντα, το εμβόλιο, σε ελεγχόμενες ποσότητες στον οργανισμό και τον προκαλούμε να "μάθει" να τον αναγνωρίζει στο μέλλον και να αμύνεται σε αυτόν. Οι μηχανισμοί άμυνας του οργανισμού και οι τρόποι βελτίωσής τους είναι αντικείμενο ενός ειδικού κλάδου της ιατρικής που λέγεται ανοσολογία.

Το ανοσοποιητικό σύστημα

Το ανοσοποιητικό (ανοσιακό) μας σύστημα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της άμυνάς μας ενάντια σε κακοπροαίρετους εισβολείς. Αυτοί οι εισβολείς, όπως οι ιοί, τα βακτήρια και οι μύκητες, ποικίλουν από συνηθισμένους και ήπιους, όπως το γνωστό σε όλους μας κρυολόγημα, έως σοβαρούς και απειλητικούς για τη ζωή, π.χ. μηνιγγίτιδα ή AIDS.

Επομένως, το ανοσοποιητικό σύστημα προστατεύει τον οργανισμό απέναντι στην εισβολή των μικροοργανισμών και άλλων ΄΄ξένων΄΄ ουσιών. Είναι, δηλαδή, ένα σύστημα υπεύθυνο για την άμυνα του οργανισμού, το οποίο αποτελείται από πολλά διαφορετικά όργανα και ιστούς. Τα σημαντικότερα από αυτά είναι ο μυελός των οστών και ο θύμος αδένας, ενώ τα δευτερεύοντα είναι οι αμυγδαλές, ο σπλήνας, τα λεμφογάγγλια και οι πλάκες Peyer. Σε αυτά τα όργανα δημιουργούνται και αναπτύσσονται τα ειδικά κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος.

Το ανοσοποιητικό σύστημα αποτελείται από δύο βασικές ομάδες κυττάρων, τα κύτταρα της λεμφικής σειράς (Β-λεμφοκύτταρα, Τ-λεμφοκύτταρα και κύτταρα φυσικοί φονιάδες-ΝΚ) και τα κύτταρα της μυελικής σειράς (μονοκύτταρα, μακροφάγα, ουδετερόφιλα, δενδριτικά, ηωσινόφιλα και βασεόφιλα). Τα Β-λεμφοκύτταρα παράγουν αντισώματα (πρωτεΐνες) που επιτίθενται στις «ξένες» ουσίες και προκαλούν την εξουδετέρωση και τελική απομάκρυνσή τους από τον οργανισμό. Τα Τ-λεμφοκύτταρα, αντίθετα, έχουν την ικανότητα να επιτίθενται άμεσα στις ξένες ουσίες.

Η αμυντική λειτουργία του οργανισμού

Στη διάρκεια της ζωής ενός οργανισμού, το ανοσοποιητικό σύστημα αναπτύσσει ΄΄βιβλιοθήκη΄΄ των μικροοργανισμών ή άλλων ουσιών που έχει αναγνωρίσει και τις διακρίνει μεταξύ του ΄΄εαυτού΄΄ και του ΄΄ξένου΄΄. Οι εμβολιασμοί, όπως είπαμε, χρησιμοποιούν αυτή τη διαδικασία για να προσθέσουν στοιχεία στη βιβλιοθήκη. Εκθέτουν, δηλαδή, το ανοσοποιητικό σύστημα ενός ατόμου σε εξασθενημένες ή αδρανοποιημένες μορφές βακτηριδίων και ιών, που δεν μπορούν πλέον να προκαλέσουν νόσο, έτσι ώστε να τα αναγνωρίσει και να παράγει αντισώματα, που θα είναι έτοιμα να προστατεύσουν από μολυσματικές μορφές αυτών των μικροοργανισμών, αν το άτομο έρθει σε επαφή με αυτούς στο μέλλον.

Φυσιολογικά το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να επιτίθεται μόνο εναντίον των ιστών που αναγνωρίζει σαν «ξένους». Αυτή είναι συνήθως η επιθυμητή αντίδραση, αλλά όχι πάντα. Όταν κάποιος παίρνει ένα μόσχευμα, όταν δηλαδή υποβάλλεται σε μεταμόσχευση, το ανοσοποιητικό σύστημα αναγνωρίζει το νέο όργανο σαν ΄΄ξένο΄΄ και του επιτίθεται με μια διαδικασία που ονομάζεται απόρριψη. Για την πρόληψη της απόρριψης, ο μεταμοσχευμένος ασθενής πρέπει να παίρνει φάρμακα, που μειώνουν τη δραστικότητα του ανοσοποιητικού συστήματος (ανοσοκατασταλτικά) για το υπόλοιπο της ζωής του.

Η ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος

Για να υπάρξει συντονισμένη αντίδραση του οργανισμού απέναντι σε κάποιο βλαπτικό παράγοντα, θα πρέπει να ενεργοποιηθεί ο ανοσιακός μηχανισμός. Σε γενικές γραμμές, η ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος οδηγεί στη παραγωγή κυττάρων, (λευκοκυττάρων, μακροφάγων και πρωτεϊνών οξείας φάσης), που ταξιδεύουν στο σημείο της προσβολής για να αναγνωρίσουν, να σκοτώσουν και στη συνέχεια να απομακρύνουν τους παθογόνους εισβολείς από το ανθρώπινο σώμα.

Επιπροσθέτως, η απάντηση του ανοσοποιητικού στην εισβολή αυτή, προκαλεί τα συμπτώματα που νιώθει ο ασθενής σε περίπτωση λοίμωξης (πυρετό, πόνο, υπνηλία, ανορεξία, έλλειψη ενδιαφέροντος), αλλά ταυτόχρονα βοηθά στην καταπολέμηση της μόλυνσης και την αποκατάσταση των βλαβών.

Το βραβείο Nοbel 2011

Το βραβείο Ιατρικής δόθηκε σε δύο ανεξάρτητες ερευνητικές ομάδες. Η μία (Μπρους Μπέτλερ - Ζιλ Χόφμαν) βραβεύθηκε για τις έρευνές της πάνω στην ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος στη φυσική ανοσία. Ειδικότερα, ο Χόφμαν μελέτησε το ρόλο μεταλλάξεων συγκεκριμένων γονιδίων της ΄΄μύγας των φρούτων΄΄ και τον τρόπο που ενεργοποιούν τους μηχανισμούς άμυνας αυτού του τύπου εντόμου. Παράλληλα, η ομάδα του Μπέτλερ εργάστηκε πάνω σε ορισμένες ουσίες (λιποπολυσακχαρίτες - LPS) που σχετίζονται με την πρόκληση σηπτικού σοκ, μιας πολύ επικίνδυνης και απειλητικής για τη ζωή κατάστασης, που οφείλεται σε υπερδιέγερση του ανοσοποιητικού συστήματος. Όσο και αν φαίνεται παράξενο, οι δύο αυτοί επιστήμονες, αφού διελεύκαναν τους μηχανισμούς ΄΄ξυπνήματος΄΄ του ανοσοποιητικού συστήματος, διαπίστωσαν ότι οι διαδικασίες ενεργοποίησης της ανοσίας είναι ίδιες, τόσο στον άνθρωπο, όσο και στη μύγα των φρούτων!

Η άλλη ερευνητική ομάδα (με υπεύθυνο τον Ραλφ Στάινμαν, ο οποίος, κατά τραγική ειρωνεία, απεβίωσε από καρκίνο μόλις 3 ημέρες πριν την ανακοίνωση των βραβείων), εργάστηκε πάνω στο ρόλο των δενδριτικών κυττάρων στην επίκτητη ανοσία. Ο Στάινμαν είχε ανακαλύψει, από το 1973 κιόλας, μια ιδιαίτερη κατηγορία κυττάρων, τα δεντριτικά, τα οποία απέδειξε ότι μπορούν με ένα πολύπλοκο μηχανισμό, να ενεργοποιήσουν τα Τ-λεμφοκύτταρα, που διαδραματίζουν καίριο ρόλο στην ανοσιακή απάντηση απέναντι στους παθογόνους μικροοργανισμούς.

Από την έρευνα στην ιατρική πράξη

Η επιτροπή κρίσης των βραβείων Nobel στη Σουηδία ανακοίνωσε για τους νικητές: ΄΄Οι φετινοί βραβευθέντες έχουν φέρει επανάσταση στον τρόπο που κατανοούμε το ανοσοποιητικό σύστημα με την ανακάλυψη βασικών αρχών για την ενεργοποίηση του΄΄.
Σε πρακτικό επίπεδο, οι εργασίες των τριών επιστημόνων είναι ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη βελτιωμένων τύπων εμβολίων για πολλές ασθένειες που βασανίζουν την ανθρωπότητα. Επίσης, ανοίγουν το δρόμο για νέες προσεγγίσεις στην καταπολέμηση των φλεγμονωδών νόσων, του άσθματος και του καρκίνου, ο οποίος είναι μια ασθένεια που σχετίζεται άμεσα με την εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Ειδικότερα, οι συγκεκριμένες έρευνες θέτουν τα θεμέλια για την ανάπτυξη των λεγόμενων ΄΄θεραπευτικών εμβολίων΄΄ κατά του καρκίνου, τα οποία διεγείρουν το ανοσοποιητικό σύστημα, ώστε να επιτεθεί στους όγκους και να σταματήσει την καταστρεπτική τους πορεία.

Αξίζει, ακόμη, να σημειωθεί ότι η καλύτερη κατανόηση των μηχανισμών λειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος του σώματος, μπορεί να βελτιώσει τις θεραπευτικές προσπάθειες αντιμετώπισης αυτοάνοσων παθήσεων, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο ερυθηματώδης λύκος κ.α., στις οποίες ο οργανισμός αναγνωρίζει ομάδες κυττάρων του ως ΄΄ξένες΄΄ και προσπαθεί να τις αντιμετωπίσει ως επικίνδυνους εξωτερικούς εισβολείς.

Επίλογος

Tα βραβεία Nobel Ιατρικής και Φυσιολογίας δίνονται κάθε χρόνο σε επιστήμονες που συμβάλλουν σημαντικά στην εξέλιξη της ιατρικής επιστήμης και βοηθούν στην κατανόηση των λειτουργιών του ανθρώπινου σώματος και την αντιμετώπιση ιατρικών προβλημάτων που απασχολούν το σύγχρονο κόσμο. Οι βραβευθέντες του 2011, εργαζόμενοι πάνω στον τρόπο ενεργοποίησης του ανοσοποιητικού συστήματος, έβαλαν ένα ακόμη μικρό λιθαράκι στον πόλεμο της επιστήμης απέναντι σε σοβαρές ασθένειες που προσβάλλουν εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη, όπως είναι ο καρκίνος.

Πηγή: Γιάννης Στεφανογιάννης, Χανιώτικα Νέα 10/10/2011

Παιδιά και διαδίκτυο

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Thu, 22 Sep 2011 13:35:00 +0000

To διαδίκτυο (internet) έχει μπει στις μέρες μας στα περισσότερα σπίτια με παιδιά προσχολικής ή σχολικής (κάθε βαθμίδας) ηλικίας. Πρέπει ή δεν πρέπει σε ένα σπίτι τα παιδιά να έχουν ανεξέλεγκτη πρόσβαση στο διαδίκτυο; Πώς μπορούμε να τα προφυλάξουμε από πιθανούς κινδύνους;

Το ταξίδι ξεκινά: 10 οδηγίες για ασφαλή περιήγηση

Η ελεύθερη χρήση του διαδικτύου θα πρέπει να συνοδεύεται από ένα σύνολο κοινά αποδεκτών κανόνων. Παρακάτω θα βρείτε μερικές απλές ιδέες που θα πρέπει να εφαρμόσετε, ώστε να γνωρίσουν τα παιδιά μόνο τη θετική πλευρά του διαδικτύου:

1. Ενθαρρύνετε τα παιδιά να μοιράζονται τις εμπειρίες τους στο Internet μαζί σας και πλοηγηθείτε μαζί τους, ώστε να ξέρετε τις διευθύνσεις που επισκέπτονται

2. Μάθετε στα παιδιά σας να εμπιστεύονται το ένστικτό τους και να σας αναφέρουν τις σελίδες που τα ενοχλούν ή όσες θεωρούν προσβλητικές

3. Εάν τα παιδιά σας επισκέπτονται δωμάτια συνομιλίας (chat), χρησιμοποιούν προγράμματα ανταλλαγής μηνυμάτων, διαδικτυακά παιχνίδια ή άλλες δραστηριότητες που απαιτούν όνομα σύνδεσης για την αναγνώρισή τους, βοηθήστε τα να επιλέξουν κάποιο ουδέτερο όνομα, που δεν θα περιέχει σε καμία περίπτωση προσωπικά δεδομένα

4. Επιμείνετε ώστε τα παιδιά σας να μην δίνουν ποτέ τη διεύθυνση, τον αριθμό τηλεφώνου ή άλλες προσωπικές πληροφορίες, για σχολεία, δραστηριότητες κλπ.

5. Μάθετε τα παιδιά σας πως η διαφορά μεταξύ καλού και κακού είναι η ίδια στο Internet (όπως και στον ΄΄πραγματικό κόσμο΄΄), αφού το διαδίκτυο απεικονίζει ό,τι και ο ‘’έξω’’ κόσμος

6. Μάθετε στα παιδιά σας ότι πρέπει να σέβονται τους υπόλοιπους χρήστες του Internet και ότι οι κανόνες καλής συμπεριφοράς δεν αλλάζουν στον υπολογιστή.

7. Εξηγήστε στα παιδιά σας ότι πρέπει να σέβονται την ιδιοκτησία και την προσωπικότητα των άλλων στο Internet, ώστε να μην έχουν προβλήματα με το νόμο (εξύβριση, πνευματικά δικαιώματα κ.α.)

8. Πείτε στα παιδιά σας πως ποτέ δεν θα πρέπει να συναντούν διαδικτυακούς φίλους κατά πρόσωπο, αφού αυτοί μπορεί να μην είναι όπως εμφανίζονται στον υπολογιστή, αλλά κακόβουλοι ή και επικίνδυνοι.

9. Μάθετε στα παιδιά σας πως ό,τι διαβάζουν ή βλέπουν στο Internet δεν είναι πάντοτε αλήθεια, όπως και σε ολόκληρη την κοινωνία. Ενθαρρύνετέ τα να σας ρωτούν εάν έχουν αμφιβολίες ή αν χρειάζονται διευκρινήσεις.

10. Ελέγξτε τη δραστηριότητα του παιδιού σας στο Internet με προγράμματα γονικού ελέγχου, που θα σας συστήσει κάποιος ειδικός. Ο γονικός έλεγχος μπορεί να σας βοηθήσει να φιλτράρετε το επικίνδυνο ή ακατάλληλο περιεχόμενο και να καταγράφετε τις τοποθεσίες που επισκέπτεται το παιδί σας.

Το παιδί στο Ίντερνετ: 7 συμβουλές για την ασφάλεια του υπολογιστή

1. Προστατέψετε τους υπολογιστές που χρησιμοποιείτε από ιούς, χάκερ, λογισμικό υποκλοπής (spyware) και άλλες επιθέσεις. Γι’ αυτό, προτού περιηγηθείτε στο διαδίκτυο, θα πρέπει να κάνετε τις παρακάτω ενέργειες:

Εκτελέστε βασικές εργασίες συντήρησης για την ασφάλεια του υπολογιστή, σε συνεννόηση με ειδικούς στην πληροφορική
Χρησιμοποιείτε τείχος προστασίας στο Ιnternet και προσθέτετε στον υπολογιστή σας διαδικτυακά τις ενημερώσεις ασφάλειας
Χρησιμοποιείτε ενημερωμένο λογισμικό προστασίας από τους ιούς και από προγράμματα υποκλοπής (spyware).

2. Μην ανοίγετε αρχεία από αγνώστους. Οι περισσότεροι ιοί μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου διαδίδονται από άτομα που παρασύρθηκαν και άνοιξαν κάποιο προσβλημένο αρχείο), γι’ αυτό δεν πρέπει ποτέ να ανοίγετε ένα συνημμένο αρχείο σε μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή σε άμεσο μήνυμα, εκτός εάν γνωρίζετε καλά τον αποστολέα.

3. Αποφύγετε το ΄΄ηλεκτρονικό ψάρεμα΄΄. Το ΄΄ηλεκτρονικό ψάρεμα’’ είναι μια ακόμη απειλή για το ιδιωτικό σας απόρρητο και μπορεί να οδηγήσει στην κλοπή αριθμών πιστωτικών καρτών, κωδικών πρόσβασης, στοιχείων λογαριασμών ή άλλων προσωπικών δεδομένων. Για το λόγο αυτό αποφύγετε να δίνετε τα παραπάνω στοιχεία, αν δεν είστε απόλυτα βέβαιοι ότι βρίσκεστε σε επίσημες ιστοσελίδες.

4. Μάθετε πώς να προστατεύεστε από τα προγράμματα υποκλοπής. Εάν το πρόγραμμα περιήγησης του διαδικτύου που χρησιμοποιείτε έχει κατακλυστεί από διαφημίσεις σε αναδυόμενα παράθυρα ή υπάρχουν γραμμές εργαλείων των οποίων δεν έγινε λήψη με τη θέλησή σας, στον υπολογιστή σας ενδέχεται να εκτελείται λογισμικό υποκλοπής (spyware), δηλαδή κάποιο πρόγραμμα που συλλέγει προσωπικά σας στοιχεία χωρίς την έγκρισή σας. Είναι πιθανό, επίσης, να προσβληθείτε από λογισμικό υποκλοπής εάν κάνετε λήψη αρχείων μουσικής ή προγραμμάτων κοινής χρήσης αρχείων, δωρεάν παιχνιδιών ή άλλων προγραμμάτων από ύποπτες τοποθεσίες του διαδικτύου.

5. Βάλτε κωδικό στο ασύρματο δίκτυό σας. Όταν εγκαθιστάτε το προσωπικό ασύρματο δίκτυό σας, μην ξεχνάτε να βάζετε κωδικό ασφαλείας. Επίσης, όταν χρησιμοποιείτε κοινόχρηστο ασύρματο δίκτυο, αποφύγετε τη χρήση προσωπικών δεδομένων, ώστε να αποφύγετε την πιθανότητα υποκλοπής τους.

6. Προστατέψτε τον υπολογιστή σας με κωδικό πρόσβασης. Οι κωδικοί πρόσβασης είναι η πρώτη γραμμή άμυνας για την προστασία του υπολογιστή σας από οποιοδήποτε κακόβουλο άτομο. Εάν δεν χρησιμοποιείτε κάποιο κωδικό πρόσβασης για να συνδεθείτε με τον υπολογιστή σας, καθένας μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση στον υπολογιστή σας και να προκαλέσει μερική η ολική καταστροφή των δεδομένων που περιέχει.

7. Δημιουργήστε αντίγραφα ασφάλειας των εργασιών σας. Η δημιουργία, τακτικά, αντιγράφων ασφαλείας είναι ο μόνος τρόπος, ώστε να μη χάνετε τις εργασίες σας και να συνεχίσετε να δουλεύετε απρόσκοπτα. Είναι κρίμα, οι κόποι πολλών ημερών ή και μηνών, να εξαφανιστούν σε λίγα δευτερόλεπτα!

8 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΝΗΣΥΧΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ

Σε ποιά ηλικία πρέπει να επιτρέψω στο παιδί μου να χρησιμοποιήσει το Διαδίκτυο;

Η ηλικία στην οποία τα παιδιά ξεκινούν τη χρήση του Internet συνεχώς χαμηλώνει. Μάλιστα, ο ταχύτερα αναπτυσσόμενος τομέας χρηστών του Internet είναι τώρα τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας. Πολλά παιδιά χρησιμοποιούν το Internet στο σχολείο σε ηλικία έξι ετών, οπότε πιθανόν να θέλουν να συνδεθούν στο Internet και από το σπίτι περίπου σε αυτήν την ηλικία. Τα παιδιά ηλικίας κάτω των δέκα ετών, ωστόσο, γενικά δεν έχουν την απαιτούμενη κριτική σκέψη για να χρησιμοποιούν το Internet μόνα τους, οπότε όταν παιδιά αυτής της ηλικίας χρησιμοποιούν το Internet, θα πρέπει να κάθεστε δίπλα τους, ώστε να επισκέπτονται τοποθεσίες που έχετε ελέγξει.

Μπορώ να επιτρέψω στα παιδιά μου να έχουν τους δικούς τους λογαριασμούς ηλεκτρονικού ταχυδρομείου;

Τα νεαρά παιδιά θα πρέπει να χρησιμοποιούν την οικογενειακή διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, αντί να έχουν το δικό τους λογαριασμό. Καθώς μεγαλώνουν και ζητούν περισσότερη ανεξαρτησία, μπορείτε να τους δώσετε τη δική τους διεύθυνση. Η αλληλογραφία μπορεί ακόμη να βρίσκεται στα εισερχόμενα του οικογενειακού λογαριασμού, ώστε να μπορείτε να ελέγχετε τυχόν ύποπτα μηνύματα που ενδέχεται να λάβουν. Χρησιμοποιήστε φίλτρα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για να αποτρέψετε τη λήψη ανεπιθύμητης ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, ανεπιθύμητων μηνυμάτων και πλαστών μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, που έχουν ως σκοπό τη συλλογή των προσωπικών σας δεδομένων.

Τι είδους "οικιακούς κανόνες" θα πρέπει να έχω για τη χρήση του Internet;

Συνεργαστείτε με τα παιδιά σας για να δημιουργήσετε μια συμφωνία χρήσης του Internet που καθορίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις σχετικά με τη χρήση του υπολογιστή στο σπίτι. Η γνώμη των παιδιών σας είναι σημαντική για την επιτυχία της συμφωνίας. Εκτυπώστε τους κανόνες και τοποθετήστε τους δίπλα στον οικογενειακό υπολογιστή, ώστε να υπενθυμίζετε τους κανόνες σε όλους. Φροντίστε η συμφωνία να καλύπτει τα εξής:

· Πού μπορούν τα παιδιά σας να συνδεθούν στο Internet και τι μπορούν να κάνουν εκεί.

· Πόσο χρόνο μπορούν να παραμείνουν στο Internet.

· Τι πρέπει να κάνουν τα παιδιά σας αν κάποιος ή κάτι τους κάνει να νιώσουν άβολα.

· Πώς να προστατέψουν τα προσωπικά τους δεδομένα.

· Τι να γνωρίζουν για την ασφάλειά τους σε περιβάλλοντα επικοινωνίας.

· Πώς να συμπεριφέρονται ηθικά και υπεύθυνα όταν συνδέονται στο Internet.

· Πώς να χρησιμοποιούν με ασφάλεια τα κανάλια συνομιλίας, τις ομάδες συζήτησης και τα προγράμματα κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter κ.α.).

Προληπτικός έλεγχος παιδικής ηλικίας

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Tue, 06 Sep 2011 14:44:00 +0000

Οι περισσότεροι γονείς χαίρονται τόσο με τη γέννηση του παιδιού τους, ώστε δίνουν μικρή μόνο σημασία σε μια σειρά προληπτικών εξετάσεων στις οποίες υποβάλλεται καθώς μεγαλώνει.

Ωστόσο, αυτές οι εξετάσεις φέρουν μεγάλη σημασία, επειδή ανιχνεύουν νοσήματα, των οποίων η έγκαιρη διάγνωση μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια για το παιδί.

Ηλικία 1-3 ετών
* Γενική αίματος Τ.Κ.Ε.
* Γενική ούρων - καλλιέργεια ούρων
* Σίδηρος ορού
* Μantoux
* Ω.Ρ.Λ. εξέταση και τυμπανόγραμμα
* Οφθαλμολογική εξέταση (Στραβισμός - Αντίληψη χρωμάτων)

* Έλεγχος ψυχοσωματικής ανάπτυξης:
Μπορείτε μόνοι σας οι γονείς να εκτιμήσετε την ψυχοσωματική ανάπτυξη του παιδιού σας, ανάλογα με την ηλικία του. Κάθε εξέταση περιλαμβάνει:
Eλεγχο της στάσεως και της κινητικότητας, έλεγχο της οράσεως και των λεπτών κινήσεων, έλεγχο της ακοής και της ομιλίας, έλεγχο της κοινωνικής συμπεριφοράς.
Δείτε τί προβλέπεται, σύμφωνα με την ηλικία του παιδιού σας και ελέγξτε τα θέματα που αναφέρονται. Εάν σε κάποιο από αυτά δεν ανταποκρίνεται επαρκώς να το αναφέρετε στον παιδίατρο του.

Εξέταση μεταξύ 4ης και 6ης εβδομάδας
* Σε ύπτια θέση (ανάσκελα) : κρατά το κεφάλι στο πλάι, και τα άκρα (άνω και κάτω) λυγισμένα προς τη μεριά που είναι γυρισμένο το πρόσωπο.
* Σε πρηνή θέση (μπρούμυτα): τα άκρα είναι λυγισμένα και σε απαγωγή. Μπορεί να σηκώσει για λίγο το κεφάλι του.
* Σε αιώρηση: όταν το βρέφος αιωρείται, στηριζόμενο στη παλάμη μας με την κοιλιά, κρατά το κεφάλι στο ίδιο ύψος με το σώμα και τα άνω και τα κάτω άκρα λυγισμένα.
* Όταν το ανασηκώνουμε για να καθίσει, το κεφάλι δεν ακολουθεί το σώμα, μένει προς τα πίσω και οι παλάμες είναι κλεισμένες σε γροθιά.
* Παρακολουθεί κινούμενο αντικείμενο σε ύψος 20 έως25εκ. από τα μάτια του, σε ακτίνα 90 μοιρών (από το ένα πλάι έως τη μέση).
* Προσέχει ή πιθανώς γυρίζει και το κεφάλι ή τα μάτια προς έναν ήχο (κουδούνι ή φωνή) που προέρχεται από απόσταση 15εκ. από το αφτί του.
* Ανταποδίδει το χαμόγελο στη μητέρα του ή στον εξεταστή.

Εξέταση κατά τον 6ο μήνα
*Σε ύπτια θέση (ανάσκελα):σηκώνει το κεφάλι του από το μαξιλάρι.
* Κάθεται με υποστήριξη.
* Σε πρηνή θέση (μπρούμυτα) : Σηκώνει το κεφάλι και το στήθος και στηρίζεται στα άνω άκρα, που είναι τεντωμένα.
* Βοηθά να ανασηκωθεί, όταν το κρατήσουμε από τα χέρια.
* Γυρίζει από την πρηνή στην ύπτια θέση.
* Κρατά το βάρος του, όταν το κρατήσουμε όρθιο.
* Παρακολουθεί κινούμενο αντικείμενο σε ακτίνα 180 μοιρών με προσοχή.
* Πιάνει με την παλάμη (με τα τέσσερα δάχτυλα και το ωλένιο άκρο της παλάμης).
* Μεταφέρει από το ένα χέρι στο άλλο ό,τι κρατά. Φέρνει τα πάντα στο στόμα.
* Χαίρεται με τα παιχνίδια, τα ξεχνά όμως όταν του πέσουν.
* Μιλά δική του γλώσσα από μονοσύλλαβες ή δισύλλαβες λέξεις.
* Γελά σε γνωστούς και αγνώστους.
* Εντοπίζει έναν ήχο (φωνή - κουδουνίστρα) που βρίσκεται σε απόσταση 50εκ. από το αφτί του.
* Αντιδρά με έντονες κινήσεις των άκρων και γέλιο, όταν κάποιος παίζει μαζί του.

Εξέταση κατά τον 9ο μήνα
*Κάθεται μόνο του επί 10' έως 15' στο πάτωμα.
* Όταν κρατιέται από κάπου μπορεί να σταθεί όρθιο, δεν μπορεί όμως να καθίσει μόνο του.
* Παίζει πολύ με τα παιχνίδια του.
* Φέρνει ακόμη τα πάντα στο στόμα του.
* Πιάνει με την κίνηση του ψαλιδιού (δηλαδή χρησιμοποιεί τη βασική φάλαγγα του αντίχειρα, τα τέσσερα δάχτυλα και το κερκιδικό άκρο της παλάμης).
* Πετά τα παιχνίδια του στο πάτωμα.
* Φωνάζει δυνατά για να προκαλεί την προσοχή των γύρω του.
* Μίλα με επαναλαμβανόμενες μικρές συλλαβές (πα-πα-πα).
* Ψάχνει για το παιχνίδι που του έπεσε και μερικές φορές και για το παιχνίδι που του κρύψαμε μπροστά του, κάτω από το μαξιλάρι.
* Εντοπίζει έναν ήχο από απόσταση ενός μέτρου από το ύψος των αφτιών του.
* Ξεχωρίζει γνωστά από άγνωστα πρόσωπα.
* Μπορεί να φάει μόνο του ένα μπισκότο.

Εξέταση κατά τον 12ο μήνα
* Κάθεται σίγουρα μόνο του.
* Περπατά με τα τέσσερα (μπουσουλά).
* Σηκώνεται μόνο του και ξανακάθεται.
* Πιάνει ένα μικρό χαρτάκι από το πάτωμα με το δείκτη και τον αντίχειρα (σαν λαβίδα).
* Πετά συνεχώς τα παιχνίδια του στο πάτωμα.
* Αναζητά το παιχνίδι που του κρύψαμε μπροστά του, κάτω από ένα βιβλίο ή το μαξιλάρι.
* Αναγνωρίζει το όνομά του και γυρίζει, όταν το φωνάζουμε.
* Μιλά μόνο του δυνατά.
* Καταλαβαίνει μικρές προτάσεις π.χ.δώσε μου το, κάνε αντίο κ.λπ.
* Κρατά ένα κουτάλι, αλλά δεν μπορεί να το χρησιμοποιήσει σωστά.
* Πίνει με τη βοήθειά μας από ένα ποτήρι.
* Συνεργάζεται όταν το γδύνουμε, κρατώντας τα χέρια του ψηλά.

Εξέταση κατά τον 18ο μήνα
* Περπατά ελεύθερα.
* Μπορεί να ανέβει στο καρεκλάκι του μόνο του.
* Μουτζουρώνει ένα χαρτί χρησιμοποιώντας το χέρι που προτιμά (δεξί ή αριστερό).
* Χτίζει έναν "πύργο" με τρείς κύβους, όταν του δείξουμε τον τρόπο.
* Λέει 6 έως 20 λέξεις, καταλαβαίνει όμως πολύ περισσότερες.
* Όταν του το ζητήσουμε, δείχνει τη μύτη του, το στόμα του ή το παιχνίδι του.
* Βλέπει με ενδιαφέρον ένα βιβλίο με εικόνες, γυρίζει όμως πολλές σελίδες μαζί.
* Μπορεί να κρατήσει ένα ποτήρι με τα δύο χέρια και πίνει χωρίς να χύσει πολύ νερό.
* Κρατά ένα κουτάλι και φέρνει λίγο φαγητό στο στόμα του.
* Η μητέρα του αναφέρει: "Δεν θέλει να το αφήνουμε μόνο. Απαιτεί να το προσέχουν. Ξέρει να πηγαίνει εκεί που θέλει".
* Λέει συνήθως "κακά" ή "τσίσα", αφού τα κάνει.

Εξέταση κατά τον 2ο χρόνο
* Περπατά, πατώντας σε όλο το πέλμα.
* Λέει το όνομά του.
* Λέει απλές προτάσεις με δύο ή περισσότερες λέξεις, πολλές φορές όμως δεν τις καταλαβαίνει ούτε ημητέρα του.
* Χτίζει έναν "πύργο" με έξι κύβους.
* Αντιγράφει έναν κύκλο, αλλά όχι σωστά.
* Βλέπει ευχαρίστως ένα βιβλίο με εικόνες και γυρίζει τις σελίδες μία μία.
* Μπορεί να φορέσει τα παπούτσια του.
* Χρησιμοποιεί σωστά το κουτάλι.
* Πιάνει ένα ποτήρι, πίνει χωρίς να χύσει το νερό και το βάζει πάλι κάτω.
* Η μητέρα του αναφέρει: "Παίζει ευχαρίστως μόνο του, προτιμά όμως να είναι κοντά σε ένα μεγάλο. Μιμείται τους γύρω του".
* Ζητά να το βάλουν για "τσίσα" ή "κακά", όταν θέλει.

Εξέταση κατά τον 3ο χρόνο
* Μπορεί να σταθεί λίγο στο ένα πόδι.
* Λέει όνομα, επίθετο και το γένος του (αγόρι ή κορίτσι).
* Έχει πλούσιο λεξιλόγιο, αλλά πολλές φορές ακατανόητο για τους ξένους.
* Χτίζει "πύργο" με εννέα κύβους και "γέφυρα" με τρεις κύβους, όταν του δείξουμε (τριών χρονών) και όταν του το σχεδιάσουμε (τρεισήμισι χρονών) .
* Αντιγράφει έναν κύκλο σωστά.
* Μπορεί να γδυθεί μόνο του, εάν έχουμε ξεκουμπώσει τα κουμπιά και πηγαίνει μόνο του στην τουαλέτα.
* Τρώει με πιρούνι και κουτάλι.
* Η μητέρα του αναφέρει: "Θέλει να έχει άλλα παιδιά για να παίζει. Καταλαβαίνει ότι πρέπει να μοιραστεί τα παιχνίδια του και το φαγητό του με άλλα παιδιά".

Εξέταση κατά τον 4ο χρόνο
* Μπορεί να πηδά στο ένα πόδι (κουτσό).
* Μπορεί να σταθεί στο ένα πόδι για τρία έως πέντε δευτερόλεπτα.
* Ξέρει όνομα, επίθετο και συνήθως διεύθυνση.
* Μιλά καθαρά, με λίγους παιδικούς "ιδιωματισμούς".
* Χτίζει μία σκάλα με τρία σκαλιά χρησιμοποιώντας έξι κύβους, αφού του δείξουμε.
* Αντιγράφει σωστά ένα σταυρό.
* Ξέρει τέσσερα βασικά χρώματα.
* Μπορεί να ντυθεί και να γδυθεί, πιθανόν δε και να κουμπώσει ήνα ξεκουμπώσει κουμπιά στην πλάτη του ή να δέσει τα παπούτσια του.
* Η μητέρα του αναφέρει: "Έχει ανάγκη τους συνομήλικούς του. Καταλαβαίνει ότι πρέπει να σταθεί στη σειρά για να κάνει, π.χ. κούνια".

Εξέταση κατά τον 5ο χρόνο
* Μπορεί να στέκεται εναλλάξ στο ένα και στο άλλο πόδι.
* Χτίζει σκάλα με τρία σκαλιά και έξι κύβους από σχέδιο.
* Ξέρει όνομα, επίθετο, διεύθυνση και τα γενέθλια του ή πόσων χρονών είναι.
* Μιλά καθαρά και σωστά, πιθανόν όμως να μπερδεύει ακόμη τα γράμματα Χ, Ξ, Ψ.
* Αντιγράφει σωστά ένα τετράγωνο (πέντε χρονών) και ένα τρίγωνο (πεντέμισι χρονών).
* Μετρά τα δάχτυλα του ενός χεριού.
* Ντύνεται χωρίς καμία βοήθεια.
* Πλένει τα χέρια του και το πρόσωπο και τα σκουπίζει.
* Η μητέρα του αναφέρει: "Διαλέγει τους φίλους του. Καταλαβαίνει ότι τα παιχνίδια έχουν κανόνες και τους σέβεται".

3 -17 ετών
* Ω.Ρ.Λ. εξέταση, ακουόγραμμα και τυμπανόγραμμα
* Οδοντιατρική εξέταση
* Οφθαλμολογική εξέταση (Οπτική οξύτητα -Αντίληψη χρωμάτων)
* Γενική αίματος
* Τ.Κ.Ε.
* Γενική ούρων - καλλιέργεια ούρων
* Χοληστερίνη
* HDL
* LDL
* Τριγλυκερίδια
* Σάκχαρο
* Σίδηρος αίματος
* Ηλεκτροφόρηση ΗΒ
* Δείκτες ηπατίτιδας Β
* Ομάδα αίματος - Rhesus
* Μanthoux

Επαναληπτικό
* Ω.Ρ.Λ. εξέταση, ακουόγραμμα - τυμπανόγραμμα
* Οφθαλμολογική εξέταση (Οπτική οξύτητα - Αντίληψη χρωμάτων)
* Οδοντιατρική εξέταση
* Εξέταση από παιδοκαρδιολόγο και ορθοπεδικό
*Γενική αίματος
* Τ.Κ.Ε.
* Γενική ούρων - καλλιέργεια ούρων
* Χοληστερίνη
* HDL
* LDL
* Τριγλυκερίδια
* Σάκχαρο αίματος
* Σίδηρος ορού
* Anti - Hbs & Hbs Ag
* Mantoux
* Σπειρομέτρηση

Πηγή: health.in.gr

Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Fri, 02 Sep 2011 10:49:00 +0000

Ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος είναι μια χρόνια φλεγμονώδης αυτοάνοση πάθηση, που χαρακτηρίζεται από ένα ευρύτατο φάσμα κλινικών εκδηλώσεων και από την παρουσία στο αίμα μιας πληθώρας αυτοαντισωμάτων. Τα αυτοαντισώματα αυτά είναι αντισώματα που στρέφονται κατά συστατικών του ίδιου του οργανισμού και τα οποία βρίσκονται μέσα ή έξω από τα κύτταρα ή πάνω στις κυτταρικές μεμβράνες.

Η νόσος προσβάλλει όλες τις ηλικίες, αλλά είναι συχνότερη στις γυναίκες ηλικίας 20-45 ετών. Η αναλογία γυναικών προς άνδρες είναι περίπου 9:1, ενώ η αναλογία αυτή στα παιδιά και στους ηλικιωμένους είναι 3:1. Ο επιπολασμός της νόσου, δηλ. η συχνότητά της, στο γενικό πληθυσμό της χώρας μας, βρέθηκε πρόσφατα στο επίπεδο του 0,5‰ των ενηλίκων. Ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος μπορεί να προσβάλλει οποιοδήποτε όργανο ή σύστημα του ανθρώπου και γι’ αυτό χαρακτηρίζεται από ένα ευρύτατο φάσμα κλινικών εκδηλώσεων.

Συμπτώματα και κλινικά σημεία

Στα κυριότερα συμπτώματα και κλινικά σημεία της νόσου περιλαμβάνονται:

Αρθραλγίες, δηλ. αίσθηση μόνο πόνων στις αρθρώσεις, ή αρθρίτιδα, δηλ. φλεγμονή στις αρθρώσεις, που εκδηλώνεται με πόνο και σημεία φλεγμονής, όπως το πρήξιμο, η θερμότητα και η ευαισθησία στην πίεση των αρθρώσεων (Εικόνα 9-Α).
Διάφορες δερματικές βλάβες, όπως π.χ. το χαρακτηριστικό εξάνθημα στο πρόσωπο, που μοιάζει με πεταλούδα (Εικόνα 9-Β).
Φωτοευαισθησία, δηλ. εμφάνιση εξανθήματος στα ακάλυπτα μέρη του δέρματος αμέσως μετά από την έκθεσή τους στον ήλιο (Εικόνα 9-Γ).
Εξελκώσεις (πληγές) μέσα στο στόμα.
Τριχόπτωση.
Προσβολή των νεφρών που εκδηλώνεται με παρουσία ερυθρών αιμοσφαιρίων ή λευκώματος στα ούρα.
Προσβολή του κεντρικού ή περιφερικού νευρικού συστήματος.
Περικαρδίτιδα (Εικόνα 9-Δ), μυοκαρδίτιδα, αγγειίτιδα (Εικόνα 9-Ε).
Πλευρίτιδα (Εικόνα 9-Δ), πνευμονίτιδα.
Αναιμία, λευκοπενία, θρομβοκυτταροπενία.
Διάφορες γαστρεντερικές εκδηλώσεις.
Φαινόμενο Raynaud.

Εικόνα 9. Συστηματικός ευθηματώδης λύκος. Α: Οίδημα, δηλ. πρήξιμο, όλων των εγγύς μεσοφαλαγγικών αρθρώσεων των δακτύλων των χεριών λόγω αρθρίτιδας (βέλη), δηλ. φλεγμονής σε αυτές τις αρθρώσεις. Β: Χαρακτηριστικό εξάνθημα στο πρόσωπο (βέλη) που μοιάζει με πεταλούδα. Γ: Φωτοευαισθησία, δηλ. εξάνθημα που παρουσιάζεται στα ακάλυπτα μέρη του δέρματος, όπως εδώ στο πρόσωπο και στον τράχηλο, αμέσως μετά από την έκθεσή τους στον ήλιο. Δ: Ακτινογραφία θώρακος σε ασθενή με συστηματικό ερυθηματώδη λύκο που αποκαλύπτει, πρώτον, αύξηση της σιλουέτας της καρδιάς (ανοιχτά βέλη) λόγω παρουσίας υγρού στο περικάρδιο, δηλ. περικακαρδίτιδας, και δεύτερον, ύπαρξη υγρού στη θωρακική κοιλότητα, δηλ. ύπαρξη πλευρίτιδας (συμπαγές βέλος). Ε: Δερματικές βλάβες (βέλη) που οφείλονται σε αγγειίτιδα, δηλ. σε φλεγμονή στο τοίχωμα μικρών αγγείων.

Είναι όμως σημαντικό να τονιστεί ότι δεν προσβάλλονται όλα τα όργανα σε όλους τους ασθενείς, γι’ αυτό και η πάθηση ποικίλλει από ασθενή σε ασθενή σε ό,τι αφορά την κλινική της έκφραση, τη βαρύτητα και την έκτασή της. Στην Εικόνα 9 είναι μερικά παραδείγματα κλινικών εκδηλώσεων του συστηματικού ερυθηματώδους λύκου.

Θεραπευτική αντιμετώπιση

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια η πορεία του συστηματικού ερυθηματώδους λύκου ήταν σοβαρή και η πρόγνωσή του δυσμενής. Σήμερα, χάρις στις σύγχρονες θεραπευτικές δυνατότητες η δυσμενής πρόγνωση έχει ανατραπεί, αφού μπορεί πλέον να επιτευχθεί πλήρης έλεγχος των κλινικών εκδηλώσεων και ύφεση της νόσου με την εφαρμογή του κατάλληλου για κάθε ασθενή θεραπευτικού σχήματος.

Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται στη θεραπευτική αντιμετώπιση του συστηματικού ερυθηματώδους λύκου είναι:

Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
Υδροξυχλωροκίνη
Γλυκοκορτικοειδή (Κορτιζόνη)
Ανοσορρυθμιστικά/ανοσοκατασταλτικά

Κυκλοφωσφαμίδη
Αζαθειοπρίνη
Μυκοφαινολική μοφετίλη
Κυκλοσπορίνη
Μεθοτρεξάτη
Λεφλουνομίδη

Διάφορα άλλα φάρμακα

Δαψόνη
Δαναζόλη
Ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη κ.ά.

Μελλοντικές προοπτικές

Βιολογικοί παράγοντες

Το θεραπευτικό πρόγραμμα, που θα εφαρμοστεί σε ένα συγκεκριμένο ασθενή, δηλ. ποιο φάρμακο ή ποιος συνδυασμός φαρμάκων από τα παραπάνω ή και άλλα φάρμακα θα περιλαμβάνεται σε αυτό το πρόγραμμα, καθορίζεται από το θεράποντα γιατρό ρευματολόγο με βάση τα κλινικά δεδομένα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου ασθενούς. Άλλο είναι π.χ. το θεραπευτικό σχήμα που θα εφαρμοστεί σε μια ασθενή που έχει αρθρίτιδα, δερματικές βλάβες και πλευρίτιδα και άλλο σε μια ασθενή που έχει αρθρίτιδα, δερματικές βλάβες και προσβολή των νεφρών ή του κεντρικού νευρικού συστήματος.

Πηγή: www.elire.gr

Οι κίνδυνοι του καλοκαιριού

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Mon, 25 Jul 2011 15:56:00 +0000

Open publication - Free publishing - More kalokairi

Γιάννης Στεφανογιάννης - Χανιώτικα Νέα 25-7-2011

Το παιδί και η τηλεόραση

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Sat, 02 Jul 2011 05:15:00 +0000

Τα ευρήματα που έχουμε από μελέτες σε σχέση με το παιδί και την έκθεσή του στην τηλεόραση είναι αποθαρρυντικά, είτε αυτό αφορά παιδιά προσχολικής ηλικίας, είτε παιδιά σχολικής ηλικίας.

Οι επιπτώσεις που έχει στην ανάπτυξη των παιδιών η τηλεόραση είναι αρνητικές, όσον αφορά τη νοητική, την ψυχολογική, την κοινωνική, αλλά και τη σωματική τους ανάπτυξη. Εφόσον η συσκευή της τηλεόρασης είναι ανοικτή, καθώς τα νήπια παίζουν με τα παιχνίδια τους, η τηλεόραση τους αποσπά την προσοχή, τα εμποδίζει να συγκεντρωθούν και να εμμείνουν σε μια δραστηριότητα.

Η τηλεόραση κάνει τα παιδιά πιο παθητικά, μειώνει την κοινωνικότητά τους και τις προσπάθειες που θα μπορούσαν να κάνουν για να ενταχθούν σε νέες ομάδες, μειώνει τη λήψη πρωτοβουλιών για νέες δραστηριότητες, και ενισχύει την παχυσαρκία, εφόσον τα παιδιά που βλέπουν πολλές ώρες τηλεόραση κινούνται λιγότερο, αθλούνται λιγότερο και όταν βλέπουν τηλεόραση, τρώνε ακατάλληλα πολυθερμιδικά snacks.

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι τα παιδιά ηλικίας κάτω των 2 ετών δεν πρέπει να παρακολουθούν τηλεόραση. Τα περισσότερα παιδιά ζουν σε σπίτια όπου η τηλεόραση είναι ανοικτή τις περισσότερες ώρες. Η πολύωρη επαφή των παιδιών με την τηλεόραση λειτουργεί αθροιστικά. Αυτό μπορεί να έχει ως συνέπεια την πιο αργή ανάπτυξη της γλώσσας και των γνώσεων και συμπτώματα έλλειψης συγκέντρωσης, προσοχής και διαταραχών ύπνου.

Οι γονείς θα πρέπει να περιορίσουν την έκθεση των παιδιών τους στην τηλεόραση που λειτουργεί ως φόντο σε ένα χώρο.

Ακόμα και παιδικά προγράμματα μπορεί να είναι ακατάλληλα για τα παιδιά. Οι γονείς πρέπει να φιλτράρουν με ιδιαίτερη προσοχή τι βλέπει το παιδί.

Μια καλή επιλογή είναι τα προγράμματα που έχουν αλληλεπίδραση, και εμπλέκονται τα παιδιά σε διαδικασίες μάθησης μέσα από αυτά.

Ακόμα και μέσω της τηλεόρασης μπορούμε να περάσουμε περισσότερο χρόνο μαζί τους. Για παράδειγμα, μπορούμε να μιλήσουμε με τα παιδιά σχετικά με το ποια προγράμματα και γιατί τους αρέσουν, και αντιστρόφως και ακόμη και να επιλέξουμε ποιο πρόγραμμα θέλουν να δουν. Επίσης, ακόμα καλύτερο είναι να τα βοηθήσουμε να αναπτύξουν μια κριτική στάση απέναντι στην τηλεόραση, να μάθουν να αξιολογούν, να ερμηνεύουν και να επικρίνουν τα προγράμματα που βλέπουν, κατά τρόπο που να αυξάνεται το κριτήριο επιλογής τους και οι νοητικές τους ικανότητες.

Πηγή: www.iatronet.gr

Το ΄΄αυτί του κολυμβητή΄΄

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Sat, 02 Jul 2011 05:11:00 +0000

Το 'αυτί του κολυμβητή' εμφανίζεται όταν συσσωρεύεται νερό σε αυτό, προκαλώντας λοίμωξη στον έξω ακουστικό πόρο. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν πόνο, οίδημα, ερυθρότητα και έκκριση πύου.

Πώς θα αποφύγετε το 'αυτί του κολυμβητή':

Κρατήστε το νερό έξω από το αυτί καθώς κολυμπάτε, χρησιμοποιώντας ωτοασπίδες ή σκούφια.
Στεγνώστε καλά τα αυτιά σας μετά το κολύμπι. Κλίνετε το κεφάλι σας σε κάθε κατεύθυνση, τραβήξτε απαλά τον λοβό και σκουπίστε με πετσέτα.
Ποτέ μην βάζετε τίποτα στο αυτί (όπως δάχτυλο ή μπατονέτα).
Χρησιμοποιείστε πιστολάκι μαλλιών στη χαμηλότερη κλίμακα, για να στεγνώσετε εντελώς τα αυτιά σας.
Μην προσπαθήσετε να αφαιρέσετε κυψελίτιδα μόνοι σας. Αναζητήστε βοήθεια από γιατρό.

Πηγή: The U.S. Centers for Disease Control and Prevention

Κύστη κόκκυγος

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Mon, 27 Jun 2011 06:54:00 +0000

Είναι μια κύστη που δημιουργείται στην ιεροκοκκυγική περιοχή, η οποία περιέχει ελεύθερες τρίχες και υπολείμματα άλλων ιστών. Είναι συχνότερη στους άνδρες σε αναλογία 4:1 και ιδιαίτερα στις ηλικίες μεταξύ 16 -26. Στην παιδική ηλικία είναι συχνότερη στα κορίτσια. Η παχυσαρκία και η έντονη τριχοφυΐα στην περιοχή αποτελούν παράγοντες κινδύνου.

Εμφανίζεται ως απόστημα κάτω από το δέρμα και ως συρίγγιο με ένα ή περισσότερα εξωτερικά στόμια.

Συγγενής κύστη κόκκυγα: κύστη κόκκυγα που εμφανίζεται στα νεογνά μετά τον τοκετό. Είναι σπάνια και συνήθως οφείλεται σε μικρές ανωμαλίες της εμβρυϊκής ανάπτυξης των ιστών της περιοχής.

Αίτια

Μέχρι σήμερα, τα αίτια δεν είναι πλήρως γνωστά. Οι περισσότεροι ιατροί πιστεύουν ότι δημιουργείται από τρίχες που υπάρχουν στην περιοχή οι οποίες λόγω τριβής και πίεσης (στενά ρούχα, καθιστική ζωή κ.α.) διεισδύουν στο δέρμα το οποίο αντιδραστικά δημιουργεί γύρω από αυτές μια κύστη. Μια ακόμη εξήγηση είναι ότι σε φάσεις έντονης κινητικότητας κάποιων βαθύτερων δερματικών στοιβάδων γίνεται ρήξη των θυλάκων που δημιουργούν τις τρίχες και έτσι διαμορφώνεται η κύστη.

Συμπτώματα

Η πάθηση εμφανίζεται με εξάρσεις και υφέσεις. Για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να παραμείνει ασυμπτωματική με μοναδική εκδήλωση μια μικρή εισολκή (λακκούβακι) στο δέρμα ανάμεσα στους γλουτούς.

Οξεία μορφή

- Εικόνα φλεγμονής στην περιοχή.

- Εκροή πύου ή οροαιματηρού υγρού που διαβρέχει τα εσώρουχα.

- Πόνος τοπικά που επιδεινώνεται με το κάθισμα.

- Πυρετός – σε ορισμένες περιπτώσεις.

Χρόνια μορφή

- Ήπιος πόνος ανά περιόδους.

- Εκροή υγρού ανά περιόδους.

- Παρουσία ενός ή περισσοτέρων οπών στο δέρμα ανάμεσα στους γλουτούς.

Θεραπεία

Στην οξεία μορφή πρέπει άμεσα να γίνει χειρουργική διάνοιξη της αποστηματικής κοιλότητας προκειμένου να απομακρυνθεί το πύον που περιέχει. Η διάνοιξη γίνεται στο ιατρείο ή στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου με τοπική αναισθησία. Η φλεγμονή και τα συμπτώματα υποχωρούν γρήγορα.

Η πλήρη εκτομή της κύστεως στο χειρουργείο πρέπει να γίνεται αφού υποχωρήσει η φλεγμονή. Είναι πιθανό όμως, με τη απλή διάνοιξη να επέλθει η ίαση. Σε περίπτωση υποτροπής προγραμματίζεται χειρουργική επέμβαση.

Στην χρόνια μορφή όπως και στην περίπτωση υποτροπής της οξείας γίνεται προγραμματισμένη χειρουργική επέμβαση.

Στο χειρουργείο με τοπική ή γενική αναισθησία γίνεται πλήρης αφαίρεση της κύστης σε βάθος και των συριγγίων που έχουν σχηματιστεί. Η διάρκεια της είναι περίπου 15 λεπτά και ο ασθενής εξέρχεται την ίδια ημέρα.

Δίνεται φαρμακευτική αγωγή με αντιβίωση και ήπια παυσίπονα για τις πρώτες ημέρες.

Με τη συχνή καθαριότητα και την περιοδική απομάκρυνση των τριχών της περιοχής περιορίζεται σε μεγάλο βαθμό η πιθανότητα της υποτροπής.

Υπάρχουν αρκετές χειρουργικές τεχνικές για την αντιμετώπιση της νόσου. Όλες περιλαμβάνουν την πλήρη εκτομή της κύστης αλλά και των οπών (στομίων) που πιθανόν υπάρχουν στο δέρμα. Η διαφορά βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο κλείνουν τα χείλη του τραύματος που προκύπτει από την αφαίρεση της κύστεως.

1. Δεν τοποθετούνται ράμματα και το τραύμα παραμένει ανοικτό. Η επούλωση γίνεται σταδιακά με συχνές αλλαγές τις πρώτες ημέρες στο ιατρείο και στην συνέχεια στο σπίτι. Το χρονικό διάστημα μέχρι την πλήρη επούλωση είναι 4 – 8 εβδομάδες. Υπάρχουν σπάνιες περιπτώσεις που το διάστημα αυτό είναι μεγαλύτερο. Το ποσοστό υποτροπής της νόσου είναι μικρό.

2. Τοποθετούνται ράμματα τα οποία δεν κλείνουν πλήρως το δέρμα απλά συμπλησιάζουν τα δύο χείλη έτσι ώστε ο χρόνος που θα διαρκέσει η επούλωση να είναι λιγότερος.

3. Το τραύμα κλείνει άμεσα την ώρα του χειρουργείου με ράμματα. Όταν κατά την αφαίρεση ευμεγέθους κύστης δημιουργείται μεγάλο δερματικό έλλειμμα υπάρχει πιθανότητα τα χείλη του τραύματος να μην πλησιάζουν εύκολα. Στην περίπτωση αυτή γίνεται κρημνός από το παρακείμενο δέρμα ώστε το τραύμα να κλείσει σωστά χωρίς τάση.

Παράγοντες προφύλαξης

- Καθαριότητα της περιοχής.

- Καλό στέγνωμα μετά το μπάνιο.

- Τοπική αποτρίχωση 1 φορά την εβδομάδα με ξυραφάκι ή αποτρ. κρέμα.

- Αποφυγή πολύωρης καθιστικής στάσης.

- Απώλεια βάρους.

Πηγή: www.clickatlife.gr

Σκλήρυνση κατά πλάκας

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Mon, 20 Jun 2011 14:48:00 +0000

Πρόκειται για μία νόσο του ΚΝΣ που οφείλεται στην καταστροφή της μυελίνης που περιβάλλει τους νευράξονες (άξονες των νευρικών κυττάρων μέσω των οποίων μεταδίδεται η πληροφορία σε ένα άλλο κύτταρο).

Η βαρύτητα και η κλινική πορεία της νόσου διαφέρουν σημαντικά από ασθενή σε ασθενή.

Η θεραπευτική αγωγή βασίζεται κυρίως σε ανοσοκατασταλτικά - ανοσοτροποποιητικά φάρμακα, ψυχολογική υποστήριξη και φυσική αποκατάσταση.

Αιτιολογία

Η αιτιολογία της νόσου είναι άγνωστη. Τα έως τώρα επιστημονικά δεδομένα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος το οποίο πιθανόν αντιδρά ανώμαλα στην προσπάθειά του να εξουδετερώσει κάποιον εξωτερικό παράγοντα. Πιθανολογείται ότι ο παράγοντας αυτός είναι ένας ή περισσότεροι ιοί.

Παθογένεια
Πρόκειται για μια αυτοάνοση διαταραχή που έχει σαν τελικό αποτέλεσμα την δημιουργία αντισωμάτων ενάντια στην βασική πρωτεΐνη της μυελίνης του ΚΝΣ.
Τα αυτοαντισώματα αυτά δεν καταστρέφουν το σύνολο της μυελίνης του ΚΝΣ αλλά συγκεκριμένες περιοχές κάθε φορά, οι οποίες ονομάζονται εστίες ή πλάκες απομυελίνωσης.
Δεδομένου ότι η μυελίνη στο ΚΝΣ παίζει ουσιαστικό ρόλο στην μετάδοση της πληροφορίας από τον ένα νευρώνα στον άλλο (Πηγή 1), η καταστροφή της προκαλεί διακοπή της επικοινωνίας των διαφόρων τμημάτων του ΚΝΣ με αποτέλεσμα την δυσχερή λειτουργία του.

Κλινική εικόνα - Συμπτώματα
Η συμπτωματολογία της ΣΚΠ (σκλήρυνσης κατά πλάκας) διαφέρει από ασθενή σε ασθενή, αλλά μπορεί να διαφέρει και από ώση σε ώση του ίδιου ασθενούς.
Εξαρτάται από την περιοχή όπου προέκυψε η εστιακή βλάβη της μυελίνης. Π.χ. αν η βλάβη αυτή αφορά τις αισθητικές οδούς, η συμπτωματολογία θα είναι αιμωδίες (μουδιάσματα), παραισθησίες (μυρμηγκιάσματα). Αν αφορά τις κινητικές οδούς τότε θα έχουμε σαν αποτέλεσμα μείωση ή κατάργηση της μυϊκής ισχύος του ασθενούς (πάρεση ή παράλυση).

Βέβαια, η βλάβη μπορεί να αφορά και οποιαδήποτε άλλη ανατομική δομή του ΚΝΣ με συμπτωματολογία ανάλογη της λειτουργίας του κάθε ανατομικού σχηματισμού. Π.χ. αν η βλάβη αφορά την παρεγκεφαλίδα τότε θα έχουμε δυσαρθρία, αστάθεια βάδισης, ασυνεργία κινήσεων κ.α.
Επίσης, η κλινική εικόνα μπορεί να διαφέρει από ασθενή σε ασθενή. Διακρίνουμε τις περιπτώσεις όπου η νόσος εξελίσσεται με ώσεις ενώ στα μεσοδιαστήματα ο ασθενής είναι φαινομενικά υγιής. Αντίθετα σε άλλες περιπτώσεις εγκαθίσταται μία συμπτωματολογία η οποία επιδεινώνεται με το πέρασμα του χρόνου (προϊούσα μορφή). Τέλος, συχνή είναι η προσβολή του οπτικού νεύρου με αποτέλεσμα θάμβος οράσεως (οπισθοβολική νευρίτις).

Διάγνωση
Βέβαια, ένας ασθενής που περιγράφει ένα ή περισσότερα από τα ανωτέρω συμπτώματα δεν πάσχει αναγκαστικά από ΣΚΠ. Η συμπτωματολογία εστιακής βλάβης του ΚΝΣ μπορεί να οφείλεται σε διάφορες άλλες αιτίες που προκαλούν βλάβη σε κάποιο σημείο του ΚΝΣ. Μερικά από αυτά τα αίτια είναι: όγκοι, αγγειακά επεισόδια, αποστήματα, φλεγμονώδεις παθήσεις και απομυελινώσεις άλλης αιτιολογίας.
Επίσης, μπορεί το αναφερόμενο σύμπτωμα να οφείλεται σε άλλου είδους διαταραχή και όχι σε εστιακή βλάβη. Π.χ. ένας ασθενής που αναφέρει αιμωδίες άνω άκρων μπορεί να πάσχει από νευροφυτικές διαταραχές, σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα, περιφερική νευροπάθεια κ.α.
Για τον λόγο αυτό η διάγνωση της ΣΚΠ τίθεται από ειδικούς γιατρούς (Νευρολόγους) με βάση συγκεκριμένα κριτήρια τα οποία είναι κατ' εξοχήν κλινικά (χρησιμοποιούνται ευρέως τα κριτήρια του Poser)( Πηγή 4) αλλά και εργαστηριακά (κυρίως Μαγνητική Τομογραφία Εγκεφάλου ή Σπονδυλικής Στήλης Οπτικά Προκλητά Δυναμικά (ΟΠΔ) και Οσφυονωτιαία Παρακέντηση (ΟΝΠ)

Κλινική πορεία - Επιπλοκές
Η νόσος μπορεί να εξελίσσεται με ώσεις (δηλ. να υπάρχουν περίοδοι ασθενείας και περίοδοι φαινομενικής ίασης) ή με προοδευτική επιδείνωση της συμπτωματολογίας στην πάροδο του χρόνου.
Οι σοβαρές και επαναλαμβανόμενες βλάβες της μυελίνης με την πάροδο του χρόνου αφήνουν μόνιμη συμπτωματολογία η οποία πιο συχνά συνίστανται σε δυσαρθρία, τρόμο, νυσταγμό, παρέσεις άκρων, σπαστικότητα, διαταραχές ούρησης. Επίσης λόγω του ότι πολύ συχνά βλάπτεται το οπτικό νεύρο (οπισθοβολβική νευρίτις) συνυπάρχουν διαταραχές από την όραση. Ακόμη, ο παρατεταμένος κλινοστατισμός και η πτωχή κινητικότητα μπορούν να οδηγήσουν σε επιπλοκές και για τον λόγο αυτό συνιστάται φυσιοθεραπευτική αγωγή.

Θεραπεία
Η θεραπευτική αγωγή βασίζεται σε σκευάσματα που δρουν στο ανοσοποιητικό σύστημα και κυρίως η ιντερφερόνη β και η κοπαξόνη. Πιστεύεται ότι η ιντερφερόνη β και η κοπαξόνη δρουν ανοσορυθμιστικά μειώνοντας την ένταση της αυτοάνοσης αντίδρασης. Κατ' αυτόν τον τρόπο οι ώσεις του ασθενούς είναι αραιώτερες χρονικά και με μικρόετερη κλινική βαρύτητα.
Επίσης, χρησιμοποιούνται ανοσοκατασταλτικά φάρμακα όπως η κορτιζόνη και κυτταροστατικά.

Το πιο πρόσφατο φάρμακο για την ΣΚΠ λέγεται tysabri (natalizumab ). Πρόκειται για ένα μονοκλωνικό αντίσωμα το οποίο παρεμποδίζει την είσοδο των λευκοκυττάρων στον εγκέφαλο και κατά συνέπεια μειώνει την φλεγμονή και την βλάβη του εγκεφάλου.

Το tysabri ενδείκνειται σε ασθενείς με υποτροπιάζουσα μορφή της ΣΚΠ και συνιστάται σε εκείνους όπου οι υπάρχουσες θεραπευτικές αγωγές απέβησαν ανεπαρκείς ή μη ανεκτές.
Η αποτελεσματικότητά του, όσον αφορά τις βλάβες στην μαγνητική τομογραφία και την συχνότητα και βαρυτητα των ώσεων, φαίνεται να είναι σχεδόν διπλάσια από εκείνη των ιντερφερονών και της κοπαξόνης. Παρ’ όλ’ αυτά η χορήγηση του φαρμάκου απαιτεί προσοχή κυρίως γιατί έχουν αναφερθεί σπάνιες περιπτώσεις ‘προιούσας πολυεστιακής λευκοεγκεφαλοπάθειας’ η οποία μπορεί να αποβεί θανατηφόρα. Πάντως με την σωστή χρήση του φαρμάκου η πιθανότητα αυτή εκμηδενίζεται.

Όμως παραμένει πάντα ο κίνδυνος αλλεργικής αντίδρασης (όπως άλλωστε με όλα τα βιολογικά φάρμακα - αντισώματα) και για τον λόγο αυτό η χορήγηση του φαρμάκου πρέπει να γίνεται σε κλινική με ιατρική παρακολούθηση για μια τουλάχιστον ώρα μετά την έγχυση. Η διαδικασία αυτή θα πρέπει να γίνεται κάθε τέσσερις εβδομάδες.

Σημαντική είναι η ψυχολογική υποστήριξη του ασθενούς (από Ψυχολόγο ή/και με αντικαταθλιπτικά φάρμακα) εφ΄όσον η κακή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος υποβοηθείται από μια κακή ψυχολογική διάθεση.
Ακόμη, συνιστάται φυσική αποκατάσταση.

Τέλος, η θεραπεία των συμπτωμάτων της νόσου αποσκοπεί στην όσο το δυνατόν καλλίτερη ανακούφιση του ασθενούς και για τον λόγο αυτό χρησιμοποιούνται αναλγητικά, σπασμολυτικά κ.α. φάρμακα ανάλογα με την περίπτωση.

Πρόληψη
Δεδομένου ότι η αιτιολογία της νόσου παραμένει άγνωστη δεν υπάρχουν συγκεκριμένες συμβουλές για την πρόληψή της.

Περισσότερες πληροφορίες
Για την ορθότερη αντιμετώπιση του προβλήματος που σας απασχολεί θα είναι σκόπιμο να απευθυνθείτε σε ιατρό Νευρολόγο δεδομένου ότι ο κάθε ασθενής αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση σε σύγκριση με τους άλλους με την ίδια πάθηση (π.χ. διαφορετική βαρύτητα και κλινική πορεία).

Πηγή: www.iatronet.gr

Escherichia coli και θανατηφόρος γαστρίτιδα

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Tue, 07 Jun 2011 14:02:00 +0000

Ένα νέο διατροφικό σκάνδαλο ταλανίζει αυτήν την εποχή πολλές χώρες του κόσμου, αφήνοντας πίσω του τόσο θύματα, όσο και ερωτηματικά για την προέλευση και την αποτροπή της εξάπλωσής του.

Τι είναι η Escherichia coli?

Το βακτήριο Escherichia coli (περισσότερο γνωστό ως ΄΄κολοβακτηρίδιο΄΄) ζει φυσιολογικά στο πεπτικό σύστημα διαφόρων ζώων. Αν και τα περισσότερα στελέχη του δεν είναι βλαπτικά, μερικά μπορούν να προκαλέσουν διάρροια, λοιμώξεις του ουροποιητικού και του αναπνευστικού, καθώς και άλλες παθολογικές καταστάσεις. Η Escherichia coli (Ε. coli) περιλαμβάνει πολλά διαφορετικά στελέχη (γονιδιακές παραλλαγές), από τα οποία τα περισσότερα είναι ακίνδυνα και αποτελούν μέρος της μικροχλωρίδας του ανθρώπινου εντέρου.

Το στέλεχος O157:H4

Το επικίνδυνο στέλεχος (παραλλαγή) του βακτηρίου Escherichia coli με την ονομασία O157:H7, που ευθύνεται τις τελευταίες μέρες για την επιδημία αιμορραγικής γαστρεντερίτιδας στην Ευρώπη, αλλά και άλλες χώρες, ζει σε φυσιολογικές συνθήκες στο πεπτικό σύστημα των μηρυκαστικών ζώων (βοοειδή, κατσίκες, πρόβατα, ελάφια και άλλα), χωρίς να τους προκαλεί κανένα σύμπτωμα. Κύρια πηγή μετάδοσής του στον άνθρωπο, πάντως, είναι τα βοοειδή και τα προϊόντα τους. Άλλα είδη ζώων ή πτηνών (όπως τα γουρούνια και μερικά πουλιά) είναι δυνατό να μεταφέρουν τα μικρόβια και να μολύνουν ανθρώπους, αν και τα ίδια δεν νοσούν.

Όσον αφορά το στέλεχος αυτό, που προκαλεί δεκάδες θανάτους σε χώρες όπως η Γερμανία, δεν κατέστη δυνατό να εντοπιστεί, ακόμη, η ακριβής προέλευσή του και σύμφωνα με ανακοίνωση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ΄΄δεν έχει απομονωθεί από ασθενείς ποτέ στο παρελθόν, ενώ οι προκαταρκτικές γενετικές αναλύσεις δείχνουν ότι πρόκειται για υβρίδιο δύο άλλων στελεχών, που παρουσιάζει ασυνήθιστα υψηλή τοξικότητα΄΄. Σημειώνεται ότι οι επιστήμονες που εξετάζουν το θανατηφόρο στέλεχος του βακτηρίου E.coli, ανακάλυψαν ότι το συγκεκριμένο βακτήριο συνδυάζει μια ιδιαίτερα δηλητηριώδη τοξίνη με μια σπάνια κολλητική ουσία, που το βοηθά να προσκολληθεί στο έντερο των ασθενών, με αποτέλεσμα να προκαλείται διάρροια και εμετός.

Παθογένεια

Το στέλεχος E. coli O157:H4 αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1983, όταν προκάλεσε επιδημία γαστρεντερίτιδας στις ΗΠΑ λόγω της κατανάλωσης μισοψημένων χάμπουργκερ. Η παθογένεια του E. coli O157:H4 οφείλεται κυρίως στις τοξίνες που παράγει (τοξίνες Σίγκα), η οποίες έχουν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν και ως βιολογικό όπλο. Σε αντίθεση με τον άνθρωπο, τα βοοειδή δεν διαθέτουν υποδοχείς για αυτές τις τοξίνες, γι΄αυτό και έχουν ανοσία, δηλαδή δεν νοσούν από το συγκεκριμένο μικρόβιο.

Ποιους προσβάλλει

Το επικίνδυνο αυτό στέλεχος μπορεί να προσβάλλει οποιοδήποτε άτομο, οποιασδήποτε ηλικίας. Τα μικρά παιδιά και οι ηλικιωμένοι, πάντως, έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν τη σοβαρή μορφή της νόσου (και κυρίως αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο ή θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα) σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό.

Τρόποι μετάδοσης

Όπως όλα τα στελέχη του βακτηρίου Escherichia coli, το επικίνδυνο στέλεχος O157:H4 μεταδίδεται συνήθως μέσω της λεγόμενης πρωκτοφαρυγγικής οδού, δηλαδή η μόλυνση προκαλείται όταν σωματίδια από μολυσμένα κόπρανα φτάνουν τελικά στο στόμα κάποιου ατόμου. Το στέλεχος είναι εξαιρετικά μολυσματικό σε σχέση με άλλα στελέχη E. coli, αφού αρκούν ακόμη και 10-100 κύτταρα του βακτηρίου για να εμφανιστεί λοίμωξη στον άνθρωπο. Η κύρια πηγή, πάντως, μόλυνσης θεωρείται η κατανάλωση μολυσμένου μοσχαρίσιου κιμά.

Άλλες πιθανές πηγές μετάδοσης είναι:

Η Από την κατανάλωση μη αποστειρωμένου ή ακάθαρτου νερού ή τροφίμων, τα οποία έχουν μολυνθεί από κόπρανα ζώων
Το κολύμπι και η κατάποση νερού, σε μολυσμένα από το μικρόβιο νερά
Οι μύγες που έχουν έρθει σε επαφή με κόπρανα ή μη επεξεργασμένα λύματα.
Η επαφή με μολυσμένα ζώα (κυρίως βοοειδή), ή ακόμη και με ζώα σε ζωολογικούς κήπους
Από άνθρωπο σε άνθρωπο, όταν δεν τηρούνται οι κανόνες υγιεινής στην τουαλέτα και στο χειρισμό των τροφίμων

Συμπτώματα

Αν και η περίοδος επώασης, δηλαδή ο χρόνος που μεσολαβεί από τη μόλυνση μέχρι την εμφάνιση των συμπτωμάτων κυμαίνεται από 1-10 μέρες, συνήθως είναι 4-5 ημέρες.

Αν και τα συμπτώματα της λοίμωξης ποικίλουν από άτομο σε άτομο, στις περισσότερες περιπτώσεις εμφανίζονται στομαχικές κράμπες, διάρροια (συχνά αιματηρή) και εμέτους. Αν υπάρξει πυρετός, συνήθως δεν είναι πολύ υψηλός και δεν υπερβαίνει τους 38,5^οC. Τα συμπτώματα συνήθως ξεκινούν με ήπιο τρόπο, με ελαφρό πόνο στο στομάχι και μη αιματηρή διάρροια που επιδεινώνεται τις επόμενες μέρες.

Στους περισσότερους ασθενείς που προσβάλλονται από την Ε. coli, αναπτύσσεται η ήπια μορφή της νόσου και η ανάρρωση ολοκληρώνεται έπειτα από 5-7 ημέρες, ενώ σε άλλους, που προσβάλλονται σοβαρότερα, απειλείται ακόμη και η ίδια τους η ζωή.

Επιπλοκές

Στο 5-10% των προσβεβλημένων ατόμων, κυρίως σε παιδιά κάτω των πέντε ετών, η λοίμωξη με εντεροαιμορραγική E.coli μπορεί να οδηγήσει σε ΄΄αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο΄΄, μια επείγουσα και επικίνδυνη κατάσταση που χαρακτηρίζεται από μείωση της ποσότητας ούρων, αίσθημα κόπωσης, καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων, νεφρική ανεπάρκεια ή και καρδιακή προσβολή. Από τους ασθενείς που εμφανίζουν το σύνδρομο, περισσότεροι από 90% καταφέρνουν να αναρρώσουν έπειτα από πολλαπλές μεταγγίσεις αίματος και αιμοκάθαρση στη μονάδα εντατικής θεραπείας, ενώ ένα μικρό ποσοστό ενδέχεται ακόμη και να χάσει τη ζωή του.

Διάγνωση

Η ταυτοποίηση του επικίνδυνου στελέχους γίνεται με καλλιέργεια κοπράνων σε εξειδικευμένα μικροβιολογικά εργαστήρια.

Αντιμετώπιση

Η μη ειδική υποστηρικτική θεραπεία, όπως είναι η ενυδάτωση είναι απαραίτητη, ενώ σε πιο προχωρημένες καταστάσεις η αιμοκάθαρση και η είσοδος σε μονάδες εντατικής θεραπείας αποτελούν μονόδρομο. Τα αντιβιοτικά και τα αντιδιαρροϊκά φάρμακα δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά στη συγκεκριμένη λοίμωξη και συνήθως αποφεύγονται, λόγω του κινδύνου εμφάνισης σοβαρής νεφρικής βλάβης. Το μεγαλύτερο ποσοστό, πάντως, των ασθενών αναρρώνουν μόνοι τους μετά από 5-10 μέρες.

Τρόποι πρόληψης

Οι κυριότεροι τρόποι πρόληψης περιλαμβάνουν το τακτικό πλύσιμο των χεριών, με σαπούνι ή και αντισηπτικό, το μαγείρεμα των τροφίμων και το καλό πλύσιμο των λαχανικών, στην περίπτωση που καταναλώνονται ωμά, την αποφυγή κατανάλωσης μη παστεριωμένου γάλακτος και χυμών, την αποφυγή κατάποσης νερού κατά το κολύμπι σε λίμνες, ποτάμια ή πισίνες, καθώς και το καλό πλύσιμο όλων των σκευών (μαχαίρια, επιφάνειες κοπής κ.α.) που χρησιμοποιούνται στην επεξεργασία του κρέατος.

Επίσης, επειδή η E.coli δεν είναι απίθανο να παραμείνει στα κόπρανα του ασθενή ακόμη και αρκετές εβδομάδες μετά την απομάκρυνση των συμπτωμάτων, το καλό πλύσιμο των χεριών θα πρέπει να αποτελεί μια αναπόσπαστη καθημερινή συνήθεια, ώστε να προστατεύσει τόσο τον εαυτό του, όσο και τους ανθρώπους του περιβάλλοντός του. Τα άτομα, ακόμη, που προσβάλλονται από το βακτήριο δεν είναι αναγκαίο να εγκαταλείψουν την εργασία, την εκπαίδευση ή τις κοινωνικές τους δραστηριότητες, εφόσον βέβαια τηρούν τους βασικούς κανόνες υγιεινής στις τουαλέτες.

Επίλογος

Το βακτήριο μεταλλάσσεται συνεχώς και θα χρειαστούν μήνες μέχρι οι ερευνητές να μπορέσουν να κατανοήσουν τα βιολογικά χαρακτηριστικά του. Το γεγονός, όμως, είναι ότι η Escherichia coli συνεχίζει να προκαλεί θανάτους σε διάφορες χώρες του κόσμου, ενώ η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα φαίνεται να βρίσκει σκοπέλους στην αντιμετώπιση και την εξάλειψη αυτού του κινδύνου, ο οποίος όλοι εύχονται να μη χτυπήσει τη δική τους πόρτα.

Πηγή: Γιάννης Στεφανογιάννης, Ιούνιος 2011

Ιογενείς ηπατίτιδες

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Wed, 01 Jun 2011 13:10:00 +0000

Με το όρο ηπατίτιδα αναφερόμαστε σε φλεγμονή και τελικά θάνατο των κυττάρων του ήπατος, που προκαλείται κυρίως από τους ιούς της ηπατίτιδας.

Ο ρόλος του ήπατος

Το ήπαρ (συκώτι) είναι ένα όργανο που βρίσκεται στο άνω δεξιό μέρος της κοιλίας και επιτελεί πολύ σημαντικές λειτουργίες, απαραίτητες για τη διατήρηση της ζωής, όπως είναι η απομάκρυνση τοξινών από το αίμα, ο μεταβολισμός (απενεργοποίηση) φαρμάκων, η παραγωγή πρωτεϊνών που σχετίζονται με την πήξη του αίματος και η παραγωγή υγρών και ενζύμων απαραίτητων για τη φυσιολογική πέψη των τροφών.

Οι ηπατίτιδες

Αν και σε φλεγμονή και νέκρωση του ηπατοκυττάρου μπορεί να οδηγήσει μία πληθώρα αιτίων, όπως ιοί, φάρμακα, τοξίνες, κατανάλωση αλκοόλ, ή και αυτοάνοσες καταστάσεις, κατά κανόνα στην κοινή γνώμη ο όρος «ηπατίτιδα» αποδίδεται στις ηπατίτιδες από ιούς. Ειδικότερα, με τον όρο ιογενή ηπατίτιδα, αναφερόμαστε σε λοίμωξη με κάποιον από τους 5 γνωστούς ιούς ηπατίτιδας. Αυτοί παίρνουν το όνομά τους από τα γράμματα της

αγγλικής αλφαβήτου και είναι ο ιός ηπατίτιδας Α, Β, C, D και Ε. Oι ιογενείς ηπατίτιδες είναι ιδιαίτερα σημαντικά νοσήματα επειδή προσβάλλουν μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αποτελούν ως ένα βαθμό δείκτη του βιοτικού επιπέδου ενός πληθυσμού, μεταδίδονται από άνθρωπο σε άνθρωπο, συχνά απαιτούν μακροχρόνια και δαπανηρή θεραπευτική παρέμβαση, αλλά και έχουν σημαντικές και μακροxρόνιες επιπτώσεις στην υγεία.

Οξεία και χρόνια μορφή

Η ηπατίτιδα μπορεί να είναι οξεία, να εκδηλωθεί δηλαδή ξαφνικά σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες μετά τη μόλυνση από ιό και να θεραπευθεί από μόνη της, ή μπορεί να γίνει χρόνια, όπου το αίτιο παραμένει και η νόσος εξελίσσεται με αργούς ρυθμούς, σε μερικές περιπτώσεις και χωρίς συμπτώματα, για πολλά χρόνια. Η χρόνια ηπατίτιδα μπορεί να οδηγήσει σταδιακά σε καταστροφή του ήπατος και να απειλήσει τη ζωή του ανθρώπου.

Η χρόνια μορφή της ηπατίτιδας αναπτύσσεται στους ασθενείς στους οποίους ο ιός ανευρίσκεται στον οργανισμό για πάνω από 6 μήνες. Στη χρόνια φάση μπορεί να μεταπέσουν μόνο οι ασθενείς που έχουν προσβληθεί από τους ιούς Β, C και D. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι οι ασθενείς αυτοί μπορεί να μην παρουσιάζουν κανένα σύμπτωμα, ενώ, ο ιός σε βάθος χρόνου, προκαλεί σημαντικές ζημιές το ήπαρ τους.

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα των ασθενών με ιογενή ηπατίτιδα διαφέρουν σημαντικά στην οξεία και τη χρόνια φάση. Η οξεία ηπατίτιδα προκαλείται και από τους 5 ιούς και αναπτύσσεται λίγες εβδομάδες έως μήνες μετά την είσοδο του ιού της ηπατίτιδας στο ανθρώπινο σώμα. Τα συμπτώματα της οξείας ηπατίτιδας, συνήθως, είναι ήπια (παρόμοια με αυτά της απλής ίωσης) έως ανύπαρκτα, ενώ κάποιοι ασθενείς κιτρινίζουν (ίκτερος) και έχουν σκοτεινόχρωμα ούρα. Σπάνια (σε λιγότερο από 2% των περιπτώσεων) η οξεία ηπατίτιδα έχει πολύ βαριά πορεία, οπότε χαρακτηρίζεται ως κεραυνοβόλος, με πολύ υψηλή θνητότητα (70-90%), εκτός και αν πραγματοποιηθεί επείγουσα μεταμόσχευση του ήπατος.

Η χρόνια ηπατίτιδα αναπτύσσεται στους ασθενείς που δεν κατορθώνουν να αποβάλλουν τον ιό κατά τη φάση της οξείας ηπατίτιδας. Χρόνια ηπατίτιδα μπορεί να προκαλέσουν μόνον οι ιοί ηπατίτιδας Β, D και C και ποτέ οι ιοί ηπατίτιδας Α και Ε. Αν και οι ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα δεν εμφανίζουν συμπτώματα, η νόσος συχνά προκαλεί σοβαρές ζημιές ή και καταστρέφει το ήπαρ, όπως στην περίπτωση της ανάπτυξης κίρρωσης, που καταστρέφει τη δομή του οργάνου.

Οι ασθενείς με κίρρωση μπορεί να είναι ασυμπτωματικοί στα πρώτα στάδια αλλά η ηπατική νόσος προοδευτικά επιβαρύνεται και μπορεί να εμφανισθούν ασκίτης (υγρό στην κοιλιά), αιμορραγία από φλέβες (κιρσούς) του οισοφάγου, εγκεφαλοπάθεια ή ίκτερος. Αυξημένος, επίσης, είναι για τους ασθενείς ο κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου του ήπατος. Η επιδείνωση της ηπατικής λειτουργίας (ηπατική ανεπάρκεια) και ο καρκίνος του ήπατος αποτελούν τις δύο πιο συχνές αιτίες θανάτου των ασθενών με κίρρωση.

Ομάδες υψηλού κινδύνου

Για τις ιογενείς ηπατίτιδες, ομάδες υψηλού κινδύνου χαρακτηρίζονται ομάδες ατόμων που είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένα σε κάποιον από τους τρόπους μόλυνσης και επομένως κινδυνεύουν περισσότερο να νοσήσουν. Για τις ηπατίτιδες Α και Ε τέτοιες ομάδες αφορούν σε άτομα που συνωστίζονται σε μικρούς χώρους, στους οποίους επικρατού κακές συνθήκες υγιεινής.

Για τις ηπατίτιδες Β, C και D ομάδες υψηλού κινδύνου αποτελούν οι χρήστες ναρκωτικών, οι ομοφυλόφιλοι, οι ερωτικοί σύντροφοι πασχόντων ατόμων, οι εργαζόμενοι σε επαγγέλματα υγείας (ιατροί, νοσηλευτές, εργαστηριακό προσωπικό), οι εργαζόμενοι σε υπηρεσίες καθαριότητας, οι νεφροπαθείς υπό αιμοκάθαρση, οι τρόφιμοι και το προσωπικό διαφόρων ιδρυμάτων, καθώς και οι τρόφιμοι και το προσωπικό των φυλακών.

Ηπατίτιδα Α

Προκαλείται από τον ιό της ηπατίτιδας Α (HAV) και μεταδίδεται μέσω της κοπρανοστοματικής οδού, δηλ. μέσω μολυσμένων με κόπρανα χεριών, νερού και τροφίμων, όπως είναι τα οστρακοειδή. Πρέπει να τονιστεί ότι η ηπατίτιδα Α δεν μεταπίπτει ποτέ σε χρόνια ηπατίτιδα. Ειδικά στα παιδιά, αποτελεί τη συνηθέστερη αιτία ίκτερου, ενώ, στους ενηλίκους, συνήθως έχει ηπιότερη πορεία και σπανιότερα εκδηλώνεται με ίκτερο.

Η ηπατίτιδα Α μπορεί να προληφθεί με ειδικό εμβόλιο, που πρέπει να κάνουν όσοι ταξιδεύουν σε περιοχές με μεγάλη ενδημικότητα της νόσου, καθώς και οι εργαζόμενοι σε ιδρύματα, βρεφονηπιακούς σταθμούς, μονάδες καθαριότητας και επεξεργασίας τροφίμων.

Ηπατίτιδα Β

Προκαλείται από τον ιό της ηπατίτιδας Β (HBV). Υπολογίζεται ότι πάνω από 300 εκατομμύρια άτομα φέρουν τον ιό παγκοσμίως και από αυτούς περίπου 500.000 καταλήγουν από σοβαρές επιπλοκές, όπως η κίρρωση του ήπατος, η ηπατική ανεπάρκεια και ο ηπατοκυτταρικός καρκίνος (ΗΚΚ). Ο ιός της ηπατίτιδας Β μεταδίδεται κυρίως μέσω του αίματος, αλλά και με τη σεξουαλική επαφή. Οι έγκυες, επίσης, μπορούν να μεταφέρουν τον ιό στα νεογνά κατά τον τοκετό (περιγεννητική μετάδοση). Η μετάδοση του ιού ηπατίτιδας Β γίνεται κυρίως παρεντερικά ή σεξουαλικά, δηλαδή με επαφή του ατόμου με μολυσμένα βιολογικά υγρά (αίμα, σπέρμα). O ιός δεν μεταδίδεται από μαγειρικά σκεύη, τουαλέτες ή γενικότερα με την κοινωνική επαφή.

Οι ασθενείς που διατηρούν τον ιό στο αίμα τους 6 μήνες μετά τη μόλυνση χαρακτηρίζονται ως ΄΄χρόνιοι φορείς΄΄. Το 30% των ασθενών αυτών, αν δεν λάβουν την κατάλληλη θεραπεία, αναμένεται να αναπτύξουν κίρρωση, ηπατική ανεπάρκεια ή καρκίνο του ήπατος. Οι δυνατότητες θεραπευτικής παρέμβασης στην ηπατίτιδα Β έχουν βελτιωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, με φάρμακα που βοηθούν το ανοσοποιητικό σύστημα στη μάχη του εναντίον του ιού ή με σκευάσματα που εμποδίζουν τον πολλαπλασιασμό του ιού.

Η πρόληψη της ηπατίτιδας Β είναι εφικτή με το κατάλληλο εμβόλιο που προφυλάσσει, επιπλέον, και από τον ιό της ηπατίτιδας D. Σήμερα στη χώρα μας είναι υποχρεωτικός ο εμβολιασμός όλων των βρεφών και εφήβων, ενώ συνιστάται στις ομάδες υψηλού κινδύνου. Όσοι νοσούν από χρόνια ηπατίτιδα Β θα πρέπει να ελέγχονται για όλη τους τη ζωή με εξετάσεις αίματος, να διατηρούν αυστηρά δικά τους τα προσωπικά τους αντικείμενα (οδοντόβουρτσες, ξυραφάκια ξυρίσματος κλπ.), άτομα με πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους θα πρέπει να χρησιμοποιούν προφυλακτικό κατά την ερωτική πράξη, ενώ όσοι εργάζονται σε εργαστήρια ή κλινικές νοσοκομείων θα πρέπει να προσέχουν ιδιαίτερα, ώστε να μην τρυπηθούν από βελόνα που προέρχεται από ασθενή με ηπατίτιδα.

Ηπατίτιδα C

Προκαλείται από τον ιό της ηπατίτιδας C (HCV). Αποτελεί πολύ συχνό αίτιο κίρρωσης και καρκίνου του ήπατος. Στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι περίπου 2% του γενικού πληθυσμού, δηλαδή 200.000 άνθρωποι, έχουν χρόνια λοίμωξη με τον ιό της ηπατίτιδας C. Ο ιός της ηπατίτιδας C μεταδίδεται, κυρίως παρεντερικά, με επαφή με αίμα ασθενούς και λιγότερο σεξουαλικά ή περιγεννητικά. Η κύρια οδός μετάδοσης του ιού της ηπατίτιδας C είναι η ενδοφλέβια χρήση ναρκωτικών, ενώ σε ομάδα υψηλού κινδύνου ανήκουν και όσοι διαθέτουν πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους.

Η περιγεννητική μετάδοση (από μητέρα σε παιδί) μπορεί να συμβει μόνο στο 2-7% των περιπτώσεων. Αν και οι περισσότεροι από τους ασθενείς με οξεία ηπατίτιδα C δεν παρουσιάζουν συμπτώματα, αλλά, το μεγαλύτερο ποσοστό τους (65-85%) δεν κατορθώνουν να αποβάλλουν τον ιό και μεταπίπτουν σε χρόνια ηπατίτιδα C. Από όσους προσβάλλονται από χρόνια ηπατίτιδα C, περίπου 1 στους 3 θα αναπτύξει κίρρωση εντός 20ετίας. Η ταυτόχρονη παρουσία και άλλων ιών (HΒV, HIV), καθώς και η κατάχρηση οινοπνεύματος επιταχύνουν την εξέλιξη της χρόνιας ηπατίτιδας C σε κίρρωση. Επιπροσθέτως, όλοι οι ασθενείς με κίρρωση έχουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν καρκίνο του ήπατος.

Η πρόληψη της ηπατίτιδας C συνίσταται στην καλή γνώση των τρόπων μετάδοσης και την αποφυγή τους, αλλά και στην προφύλαξη, καθώς, δεν υπάρχει εμβόλιο για την ηπατίτιδα C. Επίσης, έχει πολύ μεγάλη σημασία η έγκαιρη διάγνωση, η καταγραφή και η παρακολούθηση των φορέων χρόνιας ηπατίτιδας C, για την παρεμπόδιση της διασποράς του ιού στον υπόλοιπο πληθυσμό.

Όπως συμβαίνει και με την ηπατίτιδα Β, οι ασθενείς με ηπατίτιδα C πρέπει να χρησιμοποιούν αποκλειστικά τα δικά τους προσωπικά είδη που μπορεί λόγω μικροτραυματισμών να έρθουν σε επαφή με αίμα (οδοντόβουρτσες, ξυραφάκια, κτλ). Ασθενείς με ηπατίτιδα C με πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους και βραχυχρόνιες ή ομοφυλοφιλικές σχέσεις είναι απόλυτα απαραίτητο να χρησιμοποιούν προφυλακτικό. Τα προγράμματα απεξάρτησης, οι θεραπείες υποκατάστασης και η αποφυγή ανταλλαγής συριγγών είναι χρήσιμα στον περιορισμό της διασποράς της ηπατίτιδας C στους χρήστες ενδοφλεβίων ναρκωτικών. Είναι σημαντικό, επίσης, να τονισθεί ότι η επιτυχής θεραπεία εξαφανίζει τον ιό

από το αίμα κι μηδενίζει την πιθανότητα μετάδοσης του ιού της ηπατίτιδας C.

Ηπατίτιδα D

Προκαλείται από τον ιό της ηπατίτιδας D (HDV). Ο ιός της ηπατίτιδας D μεταδίδεται μέσω της κοπρανοστοματικής οδού, δηλ. μέσω μολυσμένων με κόπρανα χεριών, νερού και τροφίμων (όπως η ηπατίτιδα Α), με τη διαφορά ότι πρόκειται για ατελή ιό που χρειάζεται τον ιό της ηπατίτιδας Β για να μπορέσει ν’ αναπτυχθεί και να μεταδοθεί. Η μόλυνση με τον ιό της ηπατίτιδας D δεν είναι σπάνια σε φορείς της ηπατίτιδας Β που κάνουν ενδοφλέβια χρήση ναρκωτικών ουσιών.

Ηπατίτιδα Ε

Προκαλείται από τον ιό της ηπατίτιδας Ε (HEV). Ο ιός αυτός μεταδίδεται με τον ίδιο τρόπο που μεταδίδεται και ο ιός της ηπατίτιδας Α και προκαλεί οξεία ηπατίτιδα που μοιάζει με την ηπατίτιδα Α, χωρίς ποτέ να μεταπίπτει σε χρόνια μορφή. Η ηπατίτιδα Ε δεν απαντάται στην Ελλάδα, αλλά εμφανίζεται κυρίως σε υποανάπτυκτες χώρες του τρίτου κόσμου.

Αντιμετώπιση

Ο βασικότερος τρόπος αντιμετώπισης των ιογενών ηπατίτιδων είναι η πρόληψη της λοίμωξης από τους συγκεκριμένους ιούς με ορισμένα απλά μέτρα ατομικής και δημόσιας υγιεινής. Τέτοια μέτρα είναι η βελτίωση των συστημάτων ύδρευσης και αποχέτευσης, η καλή ατομική υγιεινή, που αποσκοπούν στον περιορισμό της εντερικής μετάδοσης των ιών Α και Ε. Όσον αφορά τους παρεντερικά μεταδιδόμενους ιούς B, C, D, μέτρα προφύλαξης αποτελούν ο έλεγχος του αίματος και των παραγώγων του που χρησιμοποιούνται σε μεταγγίσεις, η χρήση συρίγγων μιας χρήσης, η χρήση προφυλακτικού κατά τη σεξουαλική επαφή, η χρήση ατομικών βελονών στη χρήση ναρκωτικών και στο τρύπημα σημείων του σώματος (body piercing), η χρήση γαντιών και η γενική τήρηση κανόνων υγιεινής από το προσωπικό ιδρυμάτων και το προσωπικό καθαριότητας.

Οι περισσότεροι ασθενείς με οξεία ιογενή ηπατίτιδα δεν έχουν ανάγκη από ειδική θεραπεία, αφού η νόσος τους αυτοϊάται στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων.

Αντίθετα, σημαντικό ποσοστό των ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα έχει ανάγκη από ειδική φαρμακευτική θεραπεία, που κυρίως στοχεύει στην εκρίζωση του ιού της ηπατίτιδας ή την πρόληψη της ανάπτυξης κίρρωσης και καρκίνου ήπατος. Το είδος της φαρμακευτικής θεραπείας διαφέρει ανάλογα με τον ιό της ηπατίτιδας.

Αναμφίβολα, πάντως, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος προφύλαξης από τις ιογενείς ηπατίτιδες είναι ο εμβολιασμός, αφού υπάρχουν διαθέσιμα εμβόλια έναντι των ιών της ηπατίτιδας Α και Β. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνιστά από το 1997 να γίνεται υποχρεωτικά ο εμβολιασμός όλων των βρεφών για ηπατίτιδα Β. Αντίθετα, το εμβόλιο για την ηπατίτιδα Α δεν είναι υποχρεωτικό.

Ένα σοβαρό πρόβλημα

Οι ιογενείς ηπατίτιδες, που έχουν προσβάλλει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο, αποτελούν ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας του πληθυσμού, για το οποίο είναι αναγκαίο να ενδιαφερθούν όχι μόνο οι απλοί πολίτες, αλλά και οι κρατικές υγειονομικές υπηρεσίες.

Πηγή: Γιάννης Στεφανογιάννης - Χανιώτικα Νέα 1/6/2011

Γήρανση και ανθρώπινος οργανισμός

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Thu, 26 May 2011 14:00:00 +0000

Με την πάροδο της ηλικίας δημιουργούνται προοδευτικές φθορές στο ανθρώπινο σώμα, με παράλληλη μείωση της ικανότητας που έχει να επισκευάζει τις φθορές αυτές.

Είναι πολύ σημαντικό να γίνει κατανοητός ο όρος προοδευτικός. Κάθε απότομη επιδείνωση της λειτουργικής ικανότητας του οργανισμού, δεν είναι γήρανση, είναι νόσος. Μερικές φορές μάλιστα, επειδή το φαινόμενο της γήρανσης γίνεται αργά και σταδιακά, ο γηράσκων το συνηθίζει και δεν το συνειδητοποιεί, εάν δεν έχει υψηλό αίσθημα αυτογνωσίας.

Ο ρυθμός της γήρανσης είναι διαφορετικός από άτομο σε άτομο και σήμερα η Επιστήμη της Ιατρικής χρησιμοποιεί τον όρο βιολογική ηλικία, που αντιστοιχεί στην εσωτερική κατάσταση των λειτουργικών συστημάτων του οργανισμού και τον όρο χρονολογική ηλικία που αντιστοιχεί στην χρονολογική ηλικία του κάθε ατόμου. Οι ιδιαιτερότητες που η φθορά του χρόνου δημιουργεί στο ανθρώπινο σώμα, επιβάλλει την λήψη συγκεκριμένων μέτρων, τα οποία θα οδηγήσουν στην προστασία των αμυντικών εφεδρειών του οργανισμού, στην αποφυγή νοσημάτων, τα οποία όταν εκδηλωθούν θα οδηγήσουν σε σημαντική επιτάχυνση της διαδικασίας της γήρανσης και σε σημαντική ελάττωση της ποιότητας και της ποσότητας της ζωής.

Με την πάροδο της ηλικίας ελαττώνεται η ικανότητα του οργανισμού να επεξεργάζεται σωστά το λίπος και γι αυτό η ανάγκη περιορισμού των τροφίμων που περιέχουν κενές θερμίδες, καθώς και της ήπιας και συστηματικής άσκησης είναι επιβεβλημένη. Η ικανότητα του οργανισμού να απορροφά και να επεξεργάζεται το ασβέστιο, ελαττώνεται. Ο υπερήλικας πρέπει να κάνει μία διατροφή πλούσια σε γιαούρτι και να αποφεύγει, όσο είναι δυνατόν τις πτώσεις.

Λόγω μείωσης των αντανακλαστικών της αποχρέμψεως και της κατάποσης πρέπει να πίνει αρκετό νερό ενδιαμέσως των γευμάτων, ποτέ όμως κατά την διάρκεια των γευμάτων ή προ του ύπνου για να μην επιβαρύνεται η πέψη. Να ξεκουράζεται επί μία ώρα περίπου μετά από κάθε γεύμα.

Είναι σημαντικό για να ανασταλεί η φθορά του εγκεφάλου να εκγυμνάζεται το νευρικό σύστημα, με πνευματικά ερεθίσματα. Με την πάροδο της ηλικίας η ικανότητα της αντίστασης στις λοιμώξεις και τα μικρόβια, ελαττώνεται. Είναι σημαντικό να τηρείται κάθε μέτρο αποφυγής των λοιμώξεων. Ο υπερήλικας πρέπει να αποφεύγει επισκέψεις από άρρωστα εγγόνια ή φίλους και σε περίπτωση που δεν μπορεί να αποφύγει τις επισκέψεις αυτές, να χρησιμοποιείται μάσκα κατά την διάρκεια των επισκέψεων. Οι κλειστοί χώροι πρέπει να αερίζονται επαρκώς.

Πρέπει να αντιμετωπίζονται εγκαίρως καταστάσεις και να ανιχνεύονται νόσοι, οι οποίες στα αρχικά στάδια ενδέχεται να μην έχουν συμπτώματα, αλλά να αλλοιώνουν την σωστή άμυνα, όπως τυχόν χρόνιες εστίες μικροβίων στο σώμα π.χ. χρόνιες παραρρινοκολπίτιδες, αποστήματα οδόντων, καθώς και νόσοι που ελαττώνουν την άμυνα του οργανισμού, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης. Ο ηλικιωμένος πρέπει να εμβολιάζεται άπαξ με το εμβόλιο του πνευμονιοκόκκου και ετησίως με το εμβόλιο της γρίπης. Πρέπει να ελέγχει περιοδικώς την υγιεινή των δοντιών και τις τεχνητές οδοντοστοιχίες για πιθανές βλάβες από κακή εφαρμογή.

Προβλήματα φθοράς που απασχολούν τους ηλικιωμένους όπως δυσλειτουργία του ουροποιογεννητικού συστήματος αντιμετωπίζονται σήμερα με ειδικές ασκήσεις και φάρμακα.

Ο καρκίνος έχει αργή εξέλιξη στους ηλικιωμένους και έτσι ένας καρκίνος που εμφανίζεται σε ένα ηλικιωμένο ογδονταπεντάρη, μπορεί να συμβιώσει χωρίς θεραπεία μαζί του επί δεκαπενταετία, ενώ ο ίδιος καρκίνος σε νεαρή ηλικία έχει γρήγορη εξέλιξη!

Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζετε, ότι με την πάροδο της ηλικίας πολλές νόσοι εμφανίζουν άτυπα συμπτώματα, ή αργούν να εμφανιστούν με τα τυπικά για την νόσο αυτή συμπτώματα. Ένας υπερήλικας για παράδειγμα λόγω πτώσης του ανοσοποιητικού του συστήματος ενδέχεται να μην παρουσιάσει πυρετό σε μια λοίμωξη, αλλά να εμφανίσει , οξέως κάποια ατονία ή σύγχυση.

Επιπροσθέτως, με την πάροδο της ηλικίας ο οργανισμός ευρίσκεται σε ευαίσθητη ισορροπία και κάθε νόσος, ακόμη και ελαφριά ενδέχεται να τον διαταράξει και να οδηγήσει σε σοβαρές επιπλοκές. Αυτά σημαίνουν ότι οποιαδήποτε αιφνίδια μεταβολή στην λειτουργική του κατάσταση του ηλικιωμένου πρέπει να μην αντιμετωπίζεται επιπόλαια από τον ίδιο ή το περιβάλλον του, αλλά να αξιολογείται ιατρικά το συντομότερο δυνατό και να παρακολουθείται στενά.

Η φυσιολογική γήρανση χαρακτηρίζεται από βαθμιαία πτώση της λειτουργικότητας των συστημάτων του ανθρώπου. Η φυσιολογική γήρανση δεν οδηγεί, σε σημαντική απώλεια των λειτουργικών ικανοτήτων του υγιούς ηλικιωμένου ατόμου και με την επιστήμη της ιατρικής σήμερα ο όρος υγιή γηρατειά δεν αποτελεί οξύμωρο σχήμα.

Πηγή: www.iatronet.gr

Kαρκίνος του θυρεοειδούς: οι νεότερες εξελίξεις

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Thu, 26 May 2011 13:52:00 +0000

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς (ΚΘ) είναι ο πιο γρήγορα αυξανόμενος καρκίνος στον κόσμο και ο πιο συχνός ενδοκρινικός όγκος. Ενδεικτικά το Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου των Η.Π.Α ανέφερε 37.200 νέα περιστατικά ΚΘ το 2009 και αναμένεται ο αριθμός αυτός να είναι αυξημένος για το 2010 και για τα επόμενα χρόνια.

Πρόκειται λοιπόν για ένα πρόβλημα που μεγεθύνεται και χρειάζεται στρατηγική έγκαιρης διάγνωσης, αποτελεσματικής θεραπείας και μιας προληπτικής αγωγής που θα βασίζεται κυρίως στην εκπαίδευση του κοινού και στον τακτικό έλεγχο του θυρεοειδούς με σύγχρονες απεικονιστικές μεθόδους.

Ο θηλώδης και θυλακιώδης καρκίνος προέρχονται από το θυλακιώδες επιθήλιο και είναι οι πιο συχνοί τύποι ΚΘ, ενώ ο μυελοειδής που προέρχεται από τα C κύτταρα και ο αναπλαστικός είναι πιο σπάνιοι. Η πρόγνωση του θηλώδη ΚΘ είναι πολύ καλή με άνω του 90% των ασθενών να περνάει τα 5 χρόνια επιβίωσης. Η πρόγνωση πάντως επηρεάζεται από την ηλικία, από διάφορους ιστολογικούς υπότυπους, καθώς και από την ύπαρξη τραχηλικών ή μακρινών μεταστάσεων τη στιγμή της διάγνωσης. Η θεραπεία βασίζεται στην ολική θυρεοειδεκτομή, στην αγωγή με ραδιενεργό ιώδιο ΡΙ (¹³¹Ι) και στην αγωγή καταστολής της θυρεοτρόπου ορμόνης (ΤSH) με θυροξίνη σύμφωνα με τον βαθμό κινδύνου κάθε ασθενούς. Εδώ πρέπει να τονίσω τη σημασία του ελέγχου της θυρεοσφαιρίνης (Τg), του βιολογικού δείκτη της νόσου, σε ετήσια τουλάχιστον βάση.

Τα τελευταία δέκα χρόνια καταγράφηκαν σημαντικές εξελίξεις στη διάγνωση και θεραπεία του καρκίνου του θυρεοειδούς. Η πρόσφατη δημοσίευση κατευθυντήριων οδηγιών για τον χειρισμό ασθενών με όζους ή και καρκίνο του θυρεοειδούς από την Αμερικανική (ΑΤΑ) και την Ευρωπαϊκή Θυρεοειδική Εταιρεία (ΕΤΑ), είναι ένα σπουδαίο επίτευγμα γιατί προσφέρει τη δυνατότητα σε πολλούς συναδέλφους να προσεγγίζουν αυτούς τους ασθενείς σύμφωνα με οδηγίες βασισμένες σε τεκμηριωμένα αποτελέσματα από καλά σχεδιασμένες μελέτες.

Η θεαματική βιο-τεχνολογική παραγωγή και εισαγωγή στην κλινική πράξη της ανασυνδυασμένης ανθρώπινης ΤSH (rhTSH) είναι ένα μεγάλο επίτευγμα για την κλινική θυρεοειδολογία. Η χρήση της αναβάθμισε την αποτελεσματικότητα και ασφάλεια της διαγνωστικής και θεραπευτικής μας πρακτικής αλλά και την ποιότητα ζωής των ασθενών. Ο ασθενής μπορεί πλέον να προετοιμασθεί για τη διαγνωστική ή θεραπευτική λήψη ΡΙ με δύο ενέσεις rhTSH, ενώ συνεχίζει απρόσκοπτα την καθημερινή λήψη της θυροξίνης, έτσι αποφεύγει την ταλαιπωρία της διακοπής της θυροξίνης για μερικές εβδομάδες και του συνδρόμου του ‘σύντομου υποθυρεοειδισμού’. Πολύ πρόσφατες μελέτες απέδειξαν επίσης ότι η χρήση rhTSH έχει τα ίδια αποτελέσματα, όσον αφορά την 5ετή επιβίωση, με τους ασθενείς που σταμάτησαν την θυροξίνη.

Ένα 10% των ασθενών όμως γίνονται ανθεκτικοί στο ΡΙ καθώς τα καρκινικά κύτταρα αποδιαφοροποιούνται και χάνουν την ιδιότητα να προσλαμβάνουν ΡΙ μέσω της πρωτεΐνης μεταφορέα. Αυτοί οι ασθενείς έχουν πολύ κακή πρόγνωση, καθώς καμία αγωγή δεν έχει αποδειχθεί αποτελεσματική. Τα τελευταία χρόνια η ανάπτυξη ‘έξυπνων φαρμάκων’ όπως η σοραφενίμπη και η σουνιτινίμπη, που αναστέλλουν ένα πρωτεϊνικό σύστημα μετάδοσης πληροφοριών στα καρκινικά κύτταρα και διακόπτουν τη σήμανση για περαιτέρω ανάπτυξη και μετάσταση, ενώ στραγγαλίζουν τον όγκο μειώνοντας την αιμάτωση και την παροχή οξυγόνου, σηματοδοτεί μια νέα εποχή στη θεραπευτική προσέγγιση αυτών των ασθενών. Με τη σύγχρονη δυνατότητα προσδιορισμού μοριακών δεικτών (BRAFV600^E) που σχετίζονται με την επιθετικότητα του όγκου, και τον συνδυασμό ‘έξυπνων φαρμάκων’ έχουμε τη δυνατότητα να σταθεροποιήσουμε τους ασθενείς και να παρατείνουμε τη ζωή τους.

Πηγή: www.iatronet.gr

Κνίδωση

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Thu, 19 May 2011 15:51:00 +0000

Η κνίδωση (urticaria) αποτελεί την πιο κλασική έκφραση της αλλεργίας στο δέρμα. Χαρακτηρίζεται από πομφούς. Πήρε το όνομα της από το φυτό urtica (τσουκνίδα) αφού το εξάνθημα που τη χαρακτηρίζει σε πολλές περιπτώσεις μοιάζει με αυτό της τσουκνίδας.

Οι πομφοί είναι εντοπισμένα οιδήματα του δέρματος συνήθως ωχροί στο κέντρο και ερυθροί στην περιφέρεια στην αρχή και «ροζ» στη συνέχεια και οι οποίοι υποχωρούν αν τους ασκηθεί πίεση. Η διάρκεια των πομφών είναι μερικές ώρες, μπορεί όμως να φτάσει και σε τρεις μέρες ανάλογα της αιτιολογίας. Το συνοδό σύμπτωμα είναι συνήθως κνησμός, όμως υπάρχει πιθανότητα να συνυπάρχει καύσος ή άλγος. Οι βλάβες είναι κατά κανόνα μαλακές αλλά στην κνίδωση εκ πιέσεως επιβραδυνόμενου τύπου είναι σκληρές (διηθημένες). Η διάμετρος των πομφών μπορεί να είναι πολύ μικρή (να μοιάζουν σαν βλατίδες όπως στην χολινεργική κνίδωση) έως πολύ μεγάλη (πλάκες, αποτέλεσμα συρρέοντων πομφών) ή γραμμές (δερμογραφισμός). Η κνίδωση συχνά, σε ένα ποσοστό 40%, συνοδεύεται από αγγειοίδημα.

Η κνίδωση μπορεί να είναι το δερματικό «πρόσωπο» ενός αλλεργικού σοκ ή να αποτελεί μια αθώα αλλεργική αντίδραση. Μια από τις συνήθεις αναφορές ασθενών προς τον αλλεργιολόγο όταν παραθέτουν το ιστορικό τους είναι αυτή του αλλεργικού σοκ, όμως όταν γίνεται ο απαραίτητος κλινικοεργαστηριακός έλεγχος αποδεικνύεται ότι δεν επρόκειτο για κάτι τόσο σοβαρό. Το αντίστροφο όμως είναι επικίνδυνο δηλαδή μια οξεία κνίδωση να θεωρηθεί ως κάτι αθώο ενώ ουσιαστικά να αποτελεί μια ήπια αναφυλακτική αντίδραση που σε μελλοντική επανεμφάνιση να εξελιχθεί σε μια πολύ πιο σοβαρή ή και μοιραία. Προκύπτει λοιπόν και στο θέμα της κνίδωσης και ίσως ακόμα περισσότερο το φαινόμενο της ετερογένειας.

Τα Αίτια

Η κνίδωση μπορεί να είναι οξεία ή χρόνια. Η οξεία κνίδωση έχει διάρκεια λιγότερο από έξι εβδομάδες ενώ η χρόνια περισσότερο. Η χρόνια κνίδωση μπορεί να είναι φυσική, να οφείλεται δηλαδή σε αντίδραση υπερευαισθησίας του οργανισμού σε φυσικά αίτια: τριβή, πίεση, θερμότητα, νερό, ψύχος, ήλιος, δονήσεις. Μια χρόνια κνίδωση μπορεί να είναι ιδιοπαθής, αγγειίτιδα ή αυτοάνοση. Σύμφωνα με τις μελέτες η χρόνια κνίδωση έχει επίπτωση στη ζωή του ασθενούς αντίστοιχη με αυτήν της στεφανιαίας νόσου. Η αντιμετώπισή της και ο περαιτέρω έλεγχος είναι ζωτικής σημασίας για τον ασθενή και γι' αυτό το λόγο χρειάζεται η γνώση όλων των ειδών της κνίδωσης.

Το μωσαϊκό των φυσικών κνιδώσεων είναι πλούσιο ως προς την αιτιολογία, τη διάρκεια, τη συνοδό συμπτωματολογία, την πρόγνωση, την επικινδυνότητα. Υπάρχουν κληρονομικές και επίκτητες, άμεσες και επιβραδυνόμενες, μικρής ή μεγάλης διάρκειας, πρωτοπαθείς ή δευτεροπαθείς (αποτέλεσμα δηλαδή ενός συστηματικού νοσήματος ή όχι).

Ιδιαίτερη μνεία χρήζει η κνίδωση εκ ψύχους η οποία αν δεν διερευνηθεί με τον ορθό τρόπο μπορεί να είναι επικίνδυνη για τη ζωή του ασθενούς στη διάρκεια του καλοκαιρινού μπάνιου.

Η Αντιμετώπιση

Δεν αντιμετωπίζονται όλες οι κνιδώσεις με τον ίδιο τρόπο. Σε άλλες χρειάζεται εφησυχασμός και σε άλλες εγρήγορση, σε άλλες δίαιτα και σε άλλες όχι, σε άλλες διερεύνηση και σε άλλες όχι. Το «βάρος» της θεραπευτικής αγωγής επίσης ποικίλλει:

Η χορήγηση κορτιζόνης ΔΕΝ πρέπει να αποτελεί εύκολη λύση.

Πηγή: www.drpetalas.gr

Δρεπανοκυτταρικά σύνδρομα

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Mon, 16 May 2011 17:06:00 +0000

Ως Δρεπανοκυτταρικά Σύνδρομα χαρακτηρίζονται η ομόζυγος Δρεπανοκυτταρική Αναιμία, η Μικροδρεπανοκυτταρική Αναιμία κ.α. Η Δρεπανοκυτταρική Αναιμία είναι ομάδα γενετικών διαταραχών που χαρακτηρίζονται από την παρουσία της παθολογικής αιμοσφαιρίνης S.

Μπορεί να είναι ομόζυγος Δρεπανοκυτταρική Αναιμία (Β s /Β s), Μικροδρεπανοκυτταρική Αναιμία (Β s /Β thal ) δηλαδή συνύπαρξη Δρεπανοκυτταρικής και Μεσογειακής Αναιμίας, διπλοί ετεροζυγώτες (Β s /Β X), δηλαδή συνύπαρξη Δρεπανοκυτταρικής Αναιμίας και μιας άλλης παθολογικής αιμοσφαιρίνης. Τα ερυθροκύτταρα με αιμοσφαιρίνη S γίνονται δύσκαμπτα και παίρνουν το σχήμα δρέπανου προκαλώντας απόφραξη των μικρών αγγείων, ελλιπή οξυγόνωση του αίματος και βλάβη στους ιστούς.

Κλινική Εικόνα: Η ομόζυγος Δρεπανοκυτταρική Αναιμία είναι βαρύτερη απ' τη Μικροδρεπανοκυτταρική Αναιμία. Οι ασθενείς μπορεί να παρουσιάσουν επώδυνες κρίσεις, πόνο στην κοιλιά, οξύ σύνδρομο του θώρακα, επεισόδια από το κεντρικό νευρικό σύστημα (Κ.Ν.Σ.), πριαπισμό, σπληνικό εγκλωβισμό, απλαστική κρίση, λοιμώξεις (π.χ. από πνευμονιόκοκκο). Στις χρόνιες οργανικές βλάβες ανήκουν: οι καρδιαγγειακές (καρδιομεγαλία), νεφρικές, δερματικές (άτονα έλκη), οφθαλμολογικές, ηπατικές (χολοκυστίτιδα), σκελετικές (π.χ. άσηπτη νέκρωση κεφαλής μηριαίου), καθώς και προβλήματα ανάπτυξης.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

Η θεραπεία της Δρεπανοκυτταρικής Αναιμίας στοχεύει κυρίως στην:

Αντιμετώπιση των οξέων προβλημάτων.

Αποκατάσταση ή πρόληψη των επιπλοκών και των κρίσεων.

Οι Μεταγγίσεις εφαρμόζονται και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις και είναι ιδιαίτερα σημαντικές σε καταστάσεις απλαστικών κρίσεων, στον σπληνικό εγκλωβισμό που είναι συχνότερος στην παιδική ηλικία, σε οξεία φάση, σε επεισόδια του Κ.Ν.Σ, κ.α. Η μετάγγιση μπορεί να είναι απλή ή αφαιμαξομετάγγιση ανάλογα με την περίπτωση. Η χρόνια θεραπεία με μεταγγίσεις, μπορεί ωστόσο να προκαλέσει υπερφόρτωση του οργανισμού με σίδηρο, όπου η θεραπεία της αποσιδήρωσης σε αυτή την περίπτωση είναι αναγκαία.

Κατά τη διάρκεια των κρίσεων εφαρμόζεται ενυδάτωση (ορός), χορηγούνται παυσίπονα για την ανακούφιση του ασθενή, ενώ χορηγείται αντιβίωση σε περίπτωση πιθανής λοίμωξης.

Προληπτικά, δίνεται πενικιλίνη, τουλάχιστον για τα πρώτα πέντε χρόνια, αρχής γενομένης από τους δύο πρώτους μήνες, φυλικό οξύ, ενώ συνιστάται εμβολιασμός για την ηπατίτιδα Β, τον πνευμονιόκοκκο, αιμόφιλο της ινφλουέντσας, το μηνιγγιτιδόκοκκο.

Στα πλαίσια της θεραπευτικής αγωγής χορηγούνται και ορισμένα σκευάσματα όπως η υδροξυουρία, η ερυθροποιητίνη, ή ακόμα ο συνδυασμός και των δύο με συχνά ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Πηγή: www.paspama.gr

Κήλες

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Mon, 16 May 2011 14:54:00 +0000

Κήλη ονομάζεται η πρόπτωση κάθε ενδοκοιλιακού οργάνου μέσα από ευένδοτο σημείο της κοιλιάς. Τέτοια σημεία είναι συνήθως οι βουβωνικές χώρες (βουβωνοκήλη), ο ομφαλός (ομφαλοκήλη), η μέση γραμμή της κοιλιάς (κήλη λευκής γραμμής), αλλά και κάθε περιοχή χειρουργικής επεμβάσεως (μετεγχειρητική κήλη).

Συνήθως μια κήλη δημιουργεί ήπια ενοχλήματα, όχι όμως οξύ πόνο. Αν πονάει πολύ σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά και πρέπει να επισκεφθείτε γρήγορα το γιατρό σας. Τι μπορεί να συμβαίνει; Αυτό που ονομάζεται περίσφιξη της κήλης. Περισφιγμένη κήλη σημαίνει ότι το περιεχόμενο της κήλης, που μπορεί να είναι έντερο, επίπλουν κλπ, στραγγαλίζεται καθώς στριμώχνεται μέσα στην κήλη, διακόπτεται η αιμάτωσή του και αρχίζει να νεκρώνεται. Αν είναι έντερο, δημιουργείται αποφρακτικός ειλεός (βλ. κεφ εντέρου) και μπορεί να χρειασθεί και αφαίρεση τμήματός του.

Η περίσφιξη της κήλης, πονάει πολύ και είναι κατάσταση απειλητική για τη ζωή και αιτία επείγουσας χειρουργικής επεμβάσεως. Κανείς δεν γνωρίζει αν και πότε μια κήλη θα περισφιχθεί. Μπορεί ποτέ, μπορεί όμως και αύριο το πρωί. Γι αυτό το λόγο κάθε κήλη πρέπει να διορθώνεται χειρουργικά. Η επέμβαση σε μια ήρεμη, μη περισφιγμένη κήλη, κρατάει μία έως δύο ώρες ανάλογα με το μεράκι του χειρουργού, το οποίο παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στο αποτέλεσμα της επεμβάσεως.

Αν δεν βιάζεστε και θέλετε καλή δουλειά, βρείτε ένα χειρουργό που επίσης δεν βιάζεται γιατί η καλή χειρουργική δε θέλει βιασύνη και είναι δουλειά της μιας και πρώτης φοράς. Πολύχρονη πείρα έχει δείξει ότι η επέμβαση πρέπει πάντα να γίνεται με τοποθέτηση συνθετικού πλέγματος που δεν απορροφάται, είναι αδρανές και μηδενίζει τις πιθανότητες υποτροπής της κήλης αν τοποθετηθεί σωστά. Το πλέγμα ενσωματώνεται στο μυικό κοιλιακό τοίχωμα και το ισχυροποιεί.

Η επέμβαση γίνεται με γενική, τοπική ή επισκληρίδιο αναισθησία ανάλογα με τον ασθενή. Αρκεί μια μέρα στο νοσοκομείο.

Πηγή: www.fyssas.gr

Μεσογειακή αναιμία

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Mon, 16 May 2011 14:33:00 +0000

Α. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΑΝΑΙΜΙΑ (ΘΑΛΑΣΣΑΙΜΙΑ)

Η Μεσογειακή Αναιμία (Μ.Α) ή νόσος του Κούλεϋ (Cooley) ή θαλασσαιμία, είναι η νόσος που χαρακτηρίζεται από βαριά αναιμία ήδη από τη βρεφική ηλικία. Αποτελεί τον πιο συχνό τύπο αναιμίας στη χώρα μας. Είναι επίσης συχνή στην περιοχή της Μεσογείου, στη Μέση Ανατολή και τη Ν.Α Ασία.

Ανήκει στις κληρονομικές ασθένειες – προκαλείται δηλαδή από ανωμαλίες των ερυθρών αιμοσφαιρίων που μεταβιβάζονται από τους γονείς στα παιδιά.

Β. ΠΩΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΕΙΤΑΙ Η ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΑΝΑΙΜΙΑ

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν είναι δυνατό να αποκτήσουν παιδί με Μ.Α γιατί φαίνονται υγιείς κι επειδή στο παρελθόν τους βεβαίωσαν ίσως από γενικές εξετάσεις αίματος που έτυχε να κάνουν, ότι δεν παρουσιάζουν τίποτε παθολογικό.

Προσοχή! Αυτό δεν αποκλείει να είναι φορείς (ή αλλιώς ετεροζυγώτες) της Μεσογειακής Αναιμίας (θαλασσαιμίας).

Η συχνότητα των φορέων της Μ.Α στην Ελλάδα γενικά αγγίζει το 8% (κατά μέσο όρο). Σε ορισμένες περιοχές όμως φτάνει το 15% ή και περισσότερο. Έτσι λοιπόν η πιθανότητα να συμπεριλαμβάνεται κάποιος στους φορείς της Μ.Α είναι μεγάλη. Οι φορείς ή ετεροζυγώτες δεν εμφανίζουν στην υγεία τους κανένα σύμπτωμα και η διάγνωση διαφαίνεται από ειδικές εργαστηριακές εξετάσεις αίματος.

Στις εικόνες που ακολουθούν μπορούμε να δούμε αναλυτικά το πώς μεταδίδεται κληρονομικά η νόσος. Οι φορείς συμβολίζονται σαν κοκκινόασπρα ανθρωπάκια και στην εικόνα 1 παρατηρούμε πως ο γάμος ενός φορέα με άτομο που δεν έχει αιματολογικό πρόβλημα δεν διατρέχει κίνδυνο να φέρει στον κόσμο παιδιά με Μ.Α. Αυτά θα είναι υγιή ή ετερόζυγα όπως ο ένας γονέας.

Όμως όταν έχουμε γάμο μεταξύ ετεροζυγωτών τότε τα δεδομένα αλλάζουν επικίνδυνα. Στην εικόνα 2, φαίνεται σχηματικά πως μπορεί να γεννηθεί ένα παιδί με Ομόζυγη Μ.Ααπό γονείς-φορείς. Σύμφωνα με τους σχηματικούς συνδυασμούς Μ.Α θα έχει ένα στα τέσσερα παιδιά. Η πιθανότητα αυτή (25%) δεν ακολουθεί καμία σειρά και ισχύει για κάθε εγκυμοσύνη άσχετα αν το ζευγάρι έχει ήδη αποκτήσει κι άλλο παιδί με Μ.Α.

Πρέπει να τονιστεί επίσης πως όταν και οι δύο γονείς είναι πάσχοντες από Μ.Α τότε όλα τα παιδιά τους θα είναι θαλασσαιμικά.

Ακόμη όταν ένας γονέας είναι πάσχοντας από Μ.Α και ο άλλος είναι φορέας μόνο της νόσου, τότε θα γεννηθούν κάποια θαλασσαιμικά παιδιά και κάποια που θα είναι φορείς. Οι πιθανότητες είναι 50% και στις δύο περιπτώσεις.

Τέλος, όταν ένας γονέας έχει θαλασσαιμία κι ο άλλος είναι απόλυτα υγιής τότε όλα τα παιδιά θα είναι απλά φορείς.

Γ. ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΝΟΣΟΥ

Σύμφωνα με τα στατιστικά δεδομένα που υπάρχουν, γνωρίζουμε ότι στην Ελλάδα 2.900 άτομα πάσχουν από Μ.Α (έρευνα του Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας, έτος 1997) και κάθε χρόνο έχουμε περίπου 10 άτομα που προστίθενται. Οι πάσχοντες παρακολουθούνται τακτικά σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους.

Δ. ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ

α. Μεταγγίσεις

Παρά τις προόδους της ιατρικής επιστήμης ο μοναδικός τρόπος αντιμετώπισης της μεσογειακής αναιμίας, παραμένει η συχνή μετάγγιση συμπυκνωμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων δεδομένου ότι ο οργανισμός αδυνατεί να συνθέσει αιμοσφαιρίνη. Οι μεταγγίσεις συνήθως ξεκινούν με τη διάγνωση της νόσου. Το θεραπευτικό αυτό σχήμα δεν είναι εύκολο στην εφαρμογή του γιατί απαιτεί συχνές προσελεύσεις στο νοσοκομείο για 3-4 ώρες κάθε 15-20 ημέρες. Προτιμάται φρέσκο αίμα, ηλικίας μικρότερης των 7 ημερών γιατί έχει μεγαλύτερο χρόνο επιβίωσης και καλύτερη οξυγόνωση.

Πηγή: www.thalasemia.gr

Βλεφαροπλαστική

noreply@blogger.com (Γ.Σ. ''ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ'' - ΡΥΘΜΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ) — Mon, 16 May 2011 13:41:00 +0000

Τα μάτια μας είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας και γι΄αυτό πρέπει να καθρεφτίζουν την ομορφιά που έχουμε μέσα μας. Επειδή όμως το σώμα και η ψυχή είναι αλληλένδετα και το ένα εκφράζεται μέσα από το άλλο, πρέπει να φροντίζουμε και την εξωτερική μας εμφάνιση και ιδιαίτερα των ματιών μας. Η σύγχρονη πλαστική χειρουργική μπορεί να μας βοηθήσει να διατηρήσουμε ή και να αποκτήσουμε ένα νεανικό, λαμπερό βλέμμα.

Στο παρελθόν γινόταν ο ίδιος τύπος κλασικής βλεφαροπλαστικής σε όλους με την κλασική αφαίρεση δέρματος και λίπους. Σήμερα όμως η ανάπλαση των βλεφάρων είναι 'κομμένη και ραμμένη' στα μέτρα και τις ανάγκες του κάθε προσώπου και μπορεί να είναι μη χειρουργική ή χειρουργική ή και τα δύο:

Α. Μη χειρουργικές τεχνικές ανάπλασης βλεφάρων
botoxlift
- οι νέες τεχνικές του botox απαλύνουν φυσικά τις ρυτίδες έκφρασης γύρω από τα μάτια, στον 'χήνειο πόδα' και στο μεσόφρυο απαλλάσσοντας από το κουρασμένο, 'άγριο' βλέμμα
- προλαμβάνουν τις μόνιμες ρυτίδες, που δεν εξαλείφονται με την βλεφαροπλαστική
- ανυψώνουν τα φρύδια και συνακόλουθα τα άνω βλέφαρα
- δίνουν το επιθυμητό σχήμα στα φρύδια, με αποτέλεσμα πιο "ανοιχτό" βλέμμα
- στα μικρά μάτια συμβάλλουν στην αύξηση του ανοίγματος των οφθαλμών
- αμβλύνουν τις ασυμμετρίες φρυδιών και βλεφάρων
- απαλλάσσουν από τον ενοχλητικό βλεφαρόσπασμο (τικ)

Επιτυγχάνεται με μία μόνο επίσκεψη και διαρκεί περίπου 4-6 μήνες.

Ενέσιμα Εμφυτεύματα Υαλουρονικού οξέος:
Σήμερα αυξάνει ολοένα η σύγχρονη τάση για γέμισμα και:
- εξάλειψη της αύλακας των μαύρων κύκλων στα κάτω βλέφαρα για πιο ξεκούραστο και ''φρέσκο'' βλέμμα
- όγκο στα επίπεδα φρύδια για πιο ''γεμάτο'', εκφραστικό και νεανικό βλέμμα
- εξάλειψη των μόνιμων ρυτίδων γύρω από τα μάτια ή στο μεσόφρυο, εκεί που το botox και η βλεφαροπλαστική σταματούν και δεν μπορούν πλέον να βοηθήσουν.

Επιτυγχάνεται με μία μόνο επίσκεψη και διαρκεί συνήθως από 8 έως 14 μήνες. Τα σύγχρονα ενέσιμα εμπεριέχουν αναισθητικό για ακόμα πιο ανώδυνη εφαρμογή.

Βλαστοκύτταρα
Ο εμπλουτισμός του λίπους με βλαστοκύτταρα έφερε την επανάσταση στην τεχνική αυτόλογης μεταμόσχευσης λίπους ανεβάζοντας την επιβίωσή του στο 90-95% από 30-50% που ήταν πριν. Xρησιμοποιούνται με πιο μόνιμα αποτελέσματα για "γέμισμα" στη θέση των γνωστών fillers (υαλουρονικό κ.α.) που είναι απορροφήσιμα και χρειάζεται να επαναληφθούν.

Γίνεται με τη μέθοδο της λιποαναρρόφησης, με τοπική αναισθησία, κατά την οποία συλλέγεται το λίπος, π.χ. από την κοιλιά, τα γόνατα ή τους μηρούς, και κατόπιν υπόκειται σε ειδική 2ωρη επεξεργασία για να μας δώσει τα βλαστοκύτταρα. Στη συνέχεια γίνεται εμπλουτισμός του λίπους με τα βλαστοκύτταρα και γίνεται αυτομεταμόσχευση υπό μορφή ενέσιμης μεσοθεραπείας, στις ρυτίδες των ματιών, του μεσοφρύου, στους "μαύρους κύκλους" και στα λεπτά, ατροφικά φρύδια.

Laser fractional resurfacing
Το fractional resurfacing είναι η πιο σύγχρονη, αποτελεσματική και ασφαλής θεραπεία αντιγήρανσης που έχει να επιδείξει η αισθητική ιατρική σήμερα. Σαρώνει επιλεκτικά την επιφάνεια του δέρματος, αφήνωντας ενδιάμεσες περιοχές ανέπαφες για πιο γρήγορη επούλωση. Προκαλεί ανανέωση του δέρματος και αναδόμηση του κολλαγόνου, χωρίς να καταστρέφει και να «ξεφλουδίζει» την επιδερμίδα, όπως γινόταν παλιά με τα ισχυρά peeling, την δερμοαπόξεση ή το παραδοσιακό laser resurfacing. Αφήνει μόνο μια ήπια ερυθρότητα που διαρκεί 1-3 μέρες που μπορεί να καλυφθεί με make up και έτσι ο/η ασθενής μπορεί να συνεχίσει από την πρώτη μέρα τις δραστηριότητές του, δηλαδή δεν χρειάζεται να κλειστεί μέσα όπως γινόταν με τα παλιά επιθετικά peelings και non fractional lasers.

Γίνεται μία συνεδρία ανά 1-1,5 μήνα και επαναλαμβάνεται κατά περίπτωση:
- για λείανση μόνιμων ρυτίδων και σύσφιξη του χαλαρού δέρματος στα άνω και κάτω βλέφαρα, αμβλύνοντας μερικώς κατ' αυτόν τον μηχανισμό και τις σακούλες
- για εξάλειψη των κηλίδων της φωτογήρανσης
- για λεύκανση των μαύρων κύκλων σε συνδυασμό με ειδικά χημικά peelings και λευκαντικές μάσκες, για ένα πιο λαμπερό βλέμμα
- συνδυάζεται συχνά με την βλεφαροπλαστική είτε πριν είτε μετά το χειρουργείο για τελειότερα αποτελέσματα.

Β. Χειρουργικές τεχνικές ανάπλασης βλεφάρων

Πότε όμως κάποιος/α χρειάζεται βλεφαροπλαστική;
Η βλεφαροπλαστική είναι μία από τις συχνότερες αισθητικές επεμβάσεις. Οι δύο κύριες ενδείξεις της είναι η βλεφαροχάλαση, δηλαδή η λέπτυνση και η χαλάρωση του δέρματος των άνω ή κάτω βλεφάρων και οι σακούλες κάτω από τα μάτια, που αποτελούν λιπόπτωση, δηλαδή κήλες του περιβολβικού λίπους διαμέσου του κογχικού διαφράγματος που το συγκρατεί. Αυτό συμβαίνει είτε λόγω γήρατος είτε λόγω κληρονομικότητας, είτε από άλλους παράγοντες (κάπνισμα, ορμονικές διαταραχές, κακή διατροφή κτλ). Πολλοί νέοι και νέες φαίνονται συχνά πολύ μεγαλύτεροι σε ηλικία, κουρασμένοι ή λυπημένοι, λόγω πεσμένων άνω βλεφάρων ή σακουλιασμένων κάτω βλεφάρων.

Τι γίνεται ακριβώς στην βλεφαροπλαστική; Αφαιρείται δέρμα και λίπος;Αφαιρείται η περίσσεια του δέρματος, τόσο στα άνω όσο και στα κάτω βλέφαρα, ενώ τις σακούλες, που είναι κήλες λίπους στα κάτω βλέφαρα, τις διορθώνουμε συνήθως με τη νέα τεχνική διατήρησης και επανατοποθέτησης του προβάλλοντος λίπους, αποφεύγοντας όσο είναι δυνατόν την αφαίρεσή του όπως γινόταν παλιά.

Ας δούμε όμως τις πιο σύγχρονες χειρουργικές τεχνικές ανάπλασης βλεφάρων, από τις πιο minimal έως τις πιο εκτεταμένες, ανάλογα με την ηλικία, το πρόσωπο, το εκάστοτε πρόβλημα, τις ανάγκες, αλλά και τις επιθυμίες - ρεαλιστικές προσδοκίες του/της εκάστοτε ενδιαφερόμενου/ης:

Endo-Brow Lift: πρόκειται για ενδοσκοπικό λιφτ μετώπου-φρυδιών χωρίς εμφανείς τομές, αφού κρύβονται εντέχνως στο τριχωτό της κεφαλής. Παρασκευάζεται το μέτωπο ενδοσκοπικά με ειδικά εργαλεία και κάμερα και γίνεται αποκόλληση του περιοστέου μέχρι το ύψος του άνω χείλους του οφθαλμικού κόγχου, χαμηλότερα από τα φρύδια, όπου γίνεται και η διατομή του περιοστέου και η μερική διατομή των μυών του μεσοφρύου. Ακολουθεί έλξη και ανάρτηση του κρημνού με αποτέλεσμα την ανόρθωση των φρυδιών.

Προτείνεται σε άτομα που φέρουν πεσμένα φρύδια που συμπαρασύρουν και τα άνω βλέφαρα σε πτώση. Με την τεχνική αυτή μπορεί να αποφευχθεί η κλασική βλεφαροπλαστική στα άνω βλέφαρα, ή να περιοριστεί σε mini - pinch τεχνική, αφού η ανόρθωση των φρυδιών προκαλεί συγχρόνως και ανόρθωση στα άνω βλέφαρα.

Κροταφικό Lift: πρόκειται για λιφτ της κροταφικής περιοχής και συνακόλουθα του έξω πλαγίου των φρυδιών και άνω βλεφάρων χωρίς εμφανείς τομές, αφού κρύβονται εντός του τριχωτού της κεφαλής. Παρασκευάζεται ο κρημνός με υποσκαφή στο επίπεδο της εν τω βάθει κροταφικής περιτονίας και στη συνέχεια γίνεται έλξη και ανάρτηση αυτού με αποτέλεσμα την ανόρθωση του έξω τριτημορίου των φρυδιών και συνακόλουθα των άνω βλεφάρων.

Προτείνεται σε νέα σχετικά άτομα για να διορθώσει την λυπημένη έκφραση των ματιών τους, χωρίς να φαίνεται ότι έχουν χειρουργηθεί, αφού δεν υπάρχουν εμφανείς εξωτερικές τομές-ουλές. Καλές υποψήφιες είναι οι γυναίκες που έχουν πτωτικά φρύδια στο έξω πλάγιο αυτών και επιθυμούν την έκφραση και το νεανικό ελκυστικό σχήμα που παίρνουν τα μάτια τους - ελαφρώς λοξό και γατήσιο - όταν τραβούν τα μαλλιά τους προς τα πίσω.

Laser Bλεφαροπλαστική: γίνεται χρήση Laser αντί του νυστεριού για αναίμακτη, ατραυματική βλεφαροπλαστική ακριβείας. Καθώς το laser κόβει, ταυτόχρονα κάνει αιμόσταση με αποτέλεσμα λιγότερη αιμορραγία, πιο ευκρινές πεδίο για τον χειρουργό και επομένως πιο εύκολη, ασφαλή και γρήγορη επέμβαση. To αποτέλεσμα είναι λιγότερος πόνος, λιγότερες εκχυμώσεις, πιο ήπιο οίδημα και ταχύτερη και καλύτερη επούλωση.

Pinch Bλεφαροπλαστική: πρόκειται για mini βλεφαροπλαστική για χειρουργική εκτομή μόνο μικρής περίσσειας δέρματος κάτω ή άνω βλεφάρου, χωρίς υποσκαφή κάτω από το δέρμα, αφήνοντας ανέπαφη την μυϊκή μέση στιβάδα του βλεφαρικού τοιχώματος. Ενδείκνυται σε περιπτώσεις βλεφάρων με μικρή χαλάρωση δέρματος χωρίς σακούλες, σε νέα άτομα και σε touch-up επανεπεμβάσεις. Πλεονεκτεί σε σχέση με την κλασική βλεφαροπλαστική στο ότι είναι πιο απλή και ταχύτερη σαν επέμβαση, έχει πιο ελεγχόμενη επούλωση και προβλέψιμα αποτελέσματα, λιγότερα οιδήματα και εκχυμώσεις-μελανιές, ενώ έχει λιγότερες επιπλοκές, εκτρόπιο ή scleral show. Μπορεί να συνδυαστεί με ενδοεπιπεφυκοτική αφαίρεση τυχόν πλεανόζοντος λίπους στα κάτω βλέφαρα ή και με laser resurfacing για λείανση των επιφανειακών ρυτίδων του εναπομείναντος δέρματος των βλεφάρων.

Άνω Anchor Bλεφαροπλαστική: πρόκειται για τεχνική σύνδεσης του ανελκτήρα μυός, που ανοίγει το μάτι, με το δέρμα του άνω βλεφάρου, με σκοπό την επαναδημιουργία μιας πιο καλοσχηματισμένης και έντονης άνω βλεφαρικής πτυχής, με αποτέλεσμα ένα πιο ''glamorous'', πιο νεανικό βλέμμα και ταυτόχρονα μια εντυπωσιακή ανόρθωση των βλεφαρίδων.

Λόγω της παραπάνω ''ανόρθωσης του βλέμματος'', δεν χρειάζεται πλέον η εκτεταμένη αφαίρεση δέρματος που γινόταν παλιά στα άνω βλέφαρα, με αποτέλεσμα ένα πιο φυσικό - μη χειρουργημένο - βλέμμα.

Κάτω Eνδοεπιπεφυκοτική Bλεφαροπλαστική: πρόκειται για κάτω βλεφαροπλαστική, χωρίς εξωτερική τομή και ουλή στο δέρμα, αφού η τομή και προσπέλαση γίνονται διά του επιπεφυκότος, στην εσωτερική πλευρά του κάτω βλεφάρου. Δια της τομής αυτής αφαιρείται μόνο το πλεονάζον λίπος που προβάλλει στις κήλες-σακούλες, χωρίς καμία επέμβαση στο δέρμα του βλεφάρου.

Ενδείκνυται σε νέα συνήθως άτομα με σακούλες στα κάτω βλέφαρα, που όμως δεν έχουν βλεφαροχάλαση και περίσσεια δέρματος.

Κάτω Bλεφαροπλαστική με διατήρηση περιβολβικού λίπους: πρόκειται για κάτω βλεφαροπλαστική σε ασθενείς με μεγαλύτερη χαλάρωση δέρματος και σακούλες στα κάτω βλέφαρα. Γίνεται εξωτερική τομή ακριβώς κάτω από τις βλεφαρίδες, υποσκαφή, παρασκευή και ανάσπαση του μυοδερματικού ή δερματικού κρημνού του κάτω βλεφάρου και αφαίρεση μικρής περίσσειας δέρματος.

Η επέμβαση ολοκληρώνεται συνήθως με πλάγια ανάρτηση του κρημνού με τις σύγχρονες τεχνικές κανθοπηξίας για αποφυγή του εκτροπίου. Όσον αφορά τις σακούλες, εξαλείφονται φυσικά με τις παρακάτω σύγχρονες τεχνικές διατήρησης - όσο το δυνατόν περισσότερου λίπους - ανάλογα κάθε φορά με την ηλικία, το πρόβλημα και τις ανάγκες του κάθε προσώπου:

- μετάθεση του προβάλλοντος περιβολβικού λίπους της σακούλας στην υποκόγχια αύλακα, με αποτέλεσμα το φυσικό γέμισμα αυτής και συνακόλουθα την εξάλειψη των μαύρων κύκλων.
SOOF λιφτ : τράβηγμα και ανάρτηση του λίπους της παρειάς προς τα άνω με σύγχρονη μικροανόρθωση της παρειάς του προσώπου.
- επανατοποθέτηση του προβάλλοντος περιβολβικού λίπους εντός του οφθαλμικού κόγχου με σύγκλειση της κήλης λίπους ή με σύσφιξη του κογχικού διαφράγματος που το συγκρατεί.

Με τι αναισθησία γίνεται;
Συνήθως γίνεται με τοπική αναισθησία και μέθη, αλλά για πιο εκτεταμένες και σύνθετες επεμβάσεις ίσως να χρειαστεί γενική νάρκωση, ανάλογα κάθε φορά με την βαρύτητα του προβλήματος, την τεχνική της επέμβασης, την ηλικία, την προσωπικότητα, την ψυχολογία, τον ουδό πόνου, τυχόν συνυπάρχουσες παθήσεις και την γενική κατάσταση υγείας του ασθενούς.

Πού γίνονται οι τομές; Φαίνονται;
Οι τομές, αν και εξωτερικές συνήθως, δεν φαίνονται καθόλου, αφού κρύβονται στα μεν άνω βλέφαρα εντός της βλεφαρικής πτυχής, στα δε κάτω βλέφαρα ακριβώς κάτω από τις βλεφαρίδες, εκεί που σχηματίζουν τη γραμμή με το μολύβι του μακιγιάζ οι γυναίκες.

Τι πλεονεκτήματα έχουν οι νέες τεχνικές βλεφαροπλαστικής;
Στο παρελθόν αφαιρούσαμε περισσότερο λίπος και δέρμα, με αποτέλεσμα την δημιουργία ενός ''χειρουργημένου άδειου βλέμματος'' με κοιλάνσεις και αύλακες, όπως η βαθιά αύλακα στο κάτω βλέφαρο "tear trough deformity" ή ακόμα και με μετεγχειρητικό ενόφθαλμο ή εκτρόπιο ή απλά και μόνο με αλλαγή και απώλεια της φυσικής ομορφιάς και έκφρασης των ματιών.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι, καθώς γερνάμε, χάνουμε λίπος και όγκο από το πρόσωπό μας. Γι' αυτό προτιμούμε τις νέες τεχνικές βλεφαροπλαστικής που δεν αφαιρούν πολύ δέρμα και λίπος. Αντιθέτως, διατηρούν όπου είναι δυνατόν όσο περισσότερο λίπος μπορούν και το επανατοποθετούν, με στόχο ένα νεανικό κάτω βλέφαρο λίγο κυρτό στο προφίλ και όχι επίπεδο ή κοίλο, όπως γινόταν με τις παλιές τεχνικές. Έτσι, σήμερα, το αποτέλεσμα είναι ένα φυσικό, "γεμάτο" και λαμπερό βλέμμα που επιπλέον έχει και μεγαλύτερη διάρκεια στο χρόνο συγκριτικά με τις παλιές μεθόδους.

Τι γίνεται μετά την επέμβαση; Αποθεραπεία και αποτελέσματα.
Τα ράμματα αφαιρούνται σε 5 μέρες, οπότε ο/η ασθενής μπορεί να επιστρέψει στις δραστηριότητές του/της, ή και νωρίτερα φορώντας λίγο make-up.

Στα άνω βλέφαρα οι εκχυμώσεις και το οίδημα εξαφανίζονται σε 3-7 μέρες, ενώ στα κάτω βλέφαρα καθυστερούν λίγο πιο πολύ, ανάλογα με την ηλικία, την ποιότητα του δέρματος και την γενική κατάσταση υγείας του κάθε ατόμου (συνυπάρχουσες παθήσεις, υπέρταση, σακχαρώδης διαβήτης, ορμονικές διαταραχές, φαρμακευτική αγωγή, διατροφή, κάπνισμα κτλ).

Τα αποτελέσματα της σύγχρονης βλεφαροπλαστικής είναι μακράς διαρκείας και για μερικούς ασθενείς σχεδόν μόνιμα. Παρόλα αυτά, ανάλογα με τις συνήθειες, το life-style και την ηλικία, ίσως να χρειαστεί ένα touch up σε κάποια χρονική στιγμή στο μέλλον, για να διατηρηθεί ένα φυσικό και λαμπερό βλέμμα.

Πηγή: www.klinikiagiosloukas.gr