GREEK-HEALTH

Το AIDS είναι (ακόμη) εδώ...

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Tue, 08 May 2012 15:01:00 +0000

Το AIDS είναι ένα σύμπλεγμα νοσημάτων, που προκαλείται από την καταστροφή της φυσικής άμυνας του οργανισμού, μετά από λοίμωξη με τον ιό HIV.

Γενικά στοιχεία

O όρος ΑΙDS (Acquired Immune Deficiency Syndrome - Σύνδρομο Επίκτητης Ανοσοανεπάρκειας) αναφέρεται στο τελευταίο στάδιο της λοίμωξης από τον ιό HIV, κατά το οποίο το ανοσοποιητικό σύστημα έχει αποδυναμωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε ο ασθενής να είναι επιρρεπής σε διάφορα νοσήματα, αλλά και συγκεκριμένους τύπους καρκίνου. Σύμφωνα με το παγκοσμίου φήμης ιατρικό περιοδικό Lancet, το AIDS πρωτοεμφανίστηκε στον πλανήτη το 1954, αφού ανιχνεύθηκε στα συντηρημένα όργανα ενός ναύτη που πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, από μια ΄΄μυστηριώδη΄΄ ανοσοκατασταλτική ασθένεια. Έπρεπε, όμως, να φτάσουμε μέχρι το 1981 για να αναγνωριστεί ως ασθένεια, ενώ μόλις το 1983 απομονώθηκε εργαστηριακά ο ιός ΗΙV στη Γαλλία.

AIDS και HIV

Η επιστήμη είναι σε θέση να γνωρίζει ότι ο ιός ΗΙV προκαλεί τη νόσο, διότι αφενός τα άτομα που μολύνθηκαν με τον ιό αναπτύσσουν AIDS και αφετέρου τα φάρμακα που δρουν εναντίον του ιού μπορούν να καθυστερήσουν την εκδήλωση της ασθένειας. Οι ονομασίες HIV και AIDS μπορεί να συγχέονται, γιατί και οι δύο αυτοί όροι περιγράφουν την ίδια νόσο. Αν και συνήθως οι ιοί, όπως αυτοί που προκαλούν το κοινό κρυολόγημα ή την γρίπη, παραμένουν στο σώμα μόνο για μερικές μέρες, ο ιός HIV, ενσωματώνεται στο γονιδίωμα του ανθρώπου και δεν φεύγει ποτέ από τον οργανισμό του. Ένα χαρακτηριστικό του ιού HIV, που τον κάνει ιδιαίτερα επικίνδυνο, είναι η πολύ μεγάλη μεταλλακτικότητά του, δηλαδή το γεγονός ότι αλλάζει ταχύτατα βιολογικά χαρακτηριστικά, περίπου δύο εκατομμύρια φορές συχνότερα από τα υπόλοιπα γονίδια των κυττάρων. Υπάρχουν δύο τύποι τέτοιων ιών, ο HIV I και ο HIV II με πολλούς υπότυπους, ενώ ο πιο συνηθισμένος τύπος θεωρείται ο HIV I - υπότυπος C.

Όταν κάποιος μολύνεται με τον HIV, γίνεται ΄΄φορέας΄΄ ή ΄΄HIV οροθετικός΄΄ και θα παραμείνει για όλη του τη ζωή οροθετικός. Με την πάροδο του χρόνου, η νόσος μολύνει και καταστρέφει τα λευκά αιμοσφαίρια (αμυντικά κύτταρα) που λέγονται CD4 λεμφοκύτταρα (ή ΄΄Τ βοηθητικά κύτταρα΄΄) και τα χρησιμοποιεί σαν εργοστάσια παραγωγής νέων ιών. Όταν συμβεί αυτό, ο ασθενής γίνεται ευάλωτος σε πολλές ΄΄ευκαιριακές΄΄ λοιμώξεις, όπως η πνευμονία, ή συγκεκριμένους καρκίνους, που επωφελούνται από τη εξασθενημένη άμυνα του οργανισμού και μπορούν να προκαλέσουν ακόμη και το θάνατό του.

Τα συμπτώματα της HIV λοίμωξης

Τα πρώτα συμπτώματα, που εμφανίζονται περίπου σε 9 στα 10 άτομα που μολύνονται από τον ιό HIV, εκδηλώνονται 2-4 εβδομάδες μετά την αρχική μόλυνση και μοιάζουν με τα συμπτώματα του κοινού κρυολογήματος ή της γρίπης (πυρετός, αίσθημα κόπωσης, πονόλαιμος, πονοκέφαλος, υπνηλία και εξάντληση). Τα συμπτώματα αυτά της αρχικής λοίμωξης (πρωτολοίμωξης) μπορεί να είναι παρόμοια και με συμπτώματα άλλων σεξουαλικών μεταδιδόμενων νοσημάτων ή άλλων λοιμώξεων, όπως η λοιμώδης μονοπυρήνωση ή η ηπατίτιδα, που είναι πιο διαδεδομένες και μεταδίδονται ευκολότερα. Μερικοί, πάντως, ασθενείς παρουσιάζουν πολύ έντονα συμπτώματα, ενώ άλλοι δεν αισθάνονται τίποτα απολύτως για μεγάλο χρονικό διάστημα (μήνες ή και χρόνια).

Όταν τελειώσει η πρωτολοίμωξη, δεν εμφανίζεται κανένα ορατό σύμπτωμα για τα επόμενα χρόνια και συνήθως τα άτομα παραμένουν αδιάγνωστα, μη γνωρίζοντας ούτε και τα ίδια ότι είναι φορείς του ιού. Αν παραμείνουν, πάντως, χωρίς θεραπεία, το ανοσοποιητικό σύστημα εξασθενεί σημαντικά με το πέρασμα των ετών και η λοίμωξη από τον HIV εξελίσσεται σε AIDS.

Όσο η νόσος εξελίσσεται, αρχίζουν να εμφανίζονται συμπτώματα σε όλα τα συστήματα, συμπεριλαμβανομένου και του κεντρικού νευρικού συστήματος (προβλήματα στη μνήμη, αλλαγή συμπεριφοράς, άνοια ή και σχιζοφρένεια). Η πτώση της άμυνας του οργανισμού έχει ως συνέπεια την εμφάνιση διαφόρων καρκινωμάτων, χαρακτηριστικότερο των οποίων είναι το σάρκωμα Κaposi. Επίσης, δεν είναι σπάνιες οι λοιμώξεις από μύκητες, από έρπητα, από ιούς του αναπνευστικού συστήματος, οι πληγές σε διάφορα σημεία που δεν επουλώνονται, οι πονοκέφαλοι, η δυσκολία στην κατάποση, οι δερματικές βλάβες καθώς και μια ποικιλία συμπτωμάτων που αντιμετωπίζονται δύσκολα και ενδέχεται να έχουν μοιραία κατάληξη για τον ασθενή.

Θεραπευτική αντιμετώπιση

Mε την επιτυχή θεραπεία κατά του AIDS (“αντιρετροϊκή θεραπεία – ART”), το σώμα μπορεί να παραμένει σε καλή κατάσταση και να αντιμετωπίζει τους περισσότερους ιούς και τα βακτηρίδια. Ένα υγιές άτομο έχει συνήθως από 600 εώς 1200 CD4 λεμφοκύτταρα. Όταν τα CD4 λεμφοκύτταρα πέσουν κάτω από τα 200/μικρόλιτρο, το ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου αποδυναμώνεται σοβαρά και αυτό το άτομο διαγνώσκεται με AIDS, ακόμα και αν δεν έχει εμφανίσει ακόμη μολύνσεις ή άλλα προβλήματα υγείας.

Ένα άτομο με AIDS έχει ένα ανοσοποιητικό σύστημα τόσο αποδυναμωμένο από τη δράση του HIV, που συνήθως αρρωσταίνει από μία ή περισσότερες ευκαιριακές λοιμώξεις όπως η πνευμονία, ή προσβάλλεται από συγκεκριμένους καρκίνους. Αν κάποιο άτομο με HIV διαγνωσθεί με κάποιες από αυτές τις ευκαιριακές λοιμώξεις (ακόμα και αν τα CD4 είναι πάνω από 200/μl), τότε λέμε ότι έχει AIDS. Από την στιγμή που το άτομο μολυνθεί με HIV, η νόσος εκδηλώνεται μετά από μια περίοδο επώασης που μπορεί να κυμαίνεται από 3 μήνες έως και 10 χρόνια ή και περισσότερο, ενώ ο ιός δεν απομακρύνεται ποτέ από τον οργανισμό του ασθενή, ανεξάρτητα από την πορεία της θεραπείας.

Πώς μπορώ να διαπιστώσω αν κάποιος έχει HIV;

Δεν υπάρχει κανένας τρόπος για να διαπιστώσετε, από την εμφάνισή του, αν κάποιο άτομο έχει HIV. Πολλοί άνθρωποι με HIV δείχνουν απόλυτα υγιείς, ενώ άλλοι ενδέχεται να έχουν κάποια συμπτώματα ίδια με αυτά κοινών παθήσεων. Πρέπει να σημειωθεί ότι τα συμπτώματα δεν είναι αξιόπιστος τρόπος για την διάγνωση της HIV λοίμωξης. Ο μόνος τρόπος για να διαπιστωθεί αν κάποιος έχει μολυνθεί, είναι να κάνει ένα τεστ αντισωμάτων HIV, αν και το τεστ αυτό αποδίδει αποτελέσματα μόνο όταν το ανοσοποιητικό σύστημα του μολυσμένου ατόμου αναπτύξει αντισώματα στον HIV, δηλαδή περίπου 3 μήνες μετά την αρχική λοίμωξη. Κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ της αρχικής μόλυνσης και της ανάπτυξης αντισωμάτων, τα τεστ ανίχνευσης του ιού δεν είναι ασφαλή.

Αν ανησυχεί κάποιος για την πιθανότητα να έχει μολυνθεί με τον ιό HIV, μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιο δημόσιο νοσοκομείο, που παρέχει δωρεάν την εξέταση ανίχνευσής του. Πρέπει να σημειωθεί ότι εκτός του κλασικό τεστ ανίχνευσης αντισωμάτων, υπάρχουν και τα γρήγορα τεστ (rapid tests), με μικρότερη αξιοπιστία, ενώ γενικά συντομότερη και ακριβέστερη διάγνωση επιτυγχάνεται με την ανίχνευση των γονιδίων του ιού HIV (μοριακή εξέταση PCR-Polymerase Chain Reaction).

Η μετάδοση του HIV

Ο HIV μεταδίδεται κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής, μέσω της απευθείας επαφής με μολυσμένο αίμα και από την μητέρα προς το έμβρυο. Τα σωματικά υγρά που περιέχουν HIV είναι το αίμα (δεν εξαιρείται το αίμα της περιόδου), το σπέρμα, τα κολπικά υγρά και το μητρικό γάλα. Για να μεταδοθεί ο HIV πρέπει να είναι παρόν σε κάποιο από αυτά τα υγρά και να βρει τρόπο να εισχωρήσει μέσα σε ξένο σώμα.

Οι σεξουαλικές συμπεριφορές που μπορούν να μεταδώσουν τον HIV είναι

Κολπικό σεξ (πέος μέσα σε αιδοίο)
Πρωκτικό σεξ (πέος μέσα σε πρωκτό)
Στοματικό σεξ (στόμα σε πέος ή αιδοίο)

Άλλοι τρόποι μετάδοσης του HIV είναι:

Κοινή χρήση συριγγών από χρήστες ναρκωτικών ουσιών
Μη επαγγελματικό τατουάζ ή τρύπημα αυτιών (με επαναχρησιμοποιημένα υλικά)
Τυχαίες διατρήσεις με σύριγγες που περιέχουν αίμα οροθετικού ατόμου
Μεταγγίσεις μολυσμένου αίματος
Τοκετός και θηλασμός

Είναι σημαντικό, ακόμη, να ξέρουμε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι με HIV μόλυνση είτε δεν δείχνουν άρρωστοι, είτε δεν έχουν κάνει την ειδική εξέταση και κατά συνέπεια δεν γνωρίζουν ότι έχουν μολυνθεί. Επίσης, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με μελέτες, αρκεί μία και μόνη απροφύλακτη σεξουαλική επαφή με οροθετικό άτομο, για να ΄΄κολλήσει΄΄ ένα υγιές άτομο τον ιό HIV και να νοσήσει μελλοντικά από ΑΙDS.

Η μη μετάδοση του HIV

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι ο HIV ΔΕΝ μεταδίδεται με:

Σάλιο, δάκρυα, ιδρώτα, κόπρανα ή ούρα
Αγκαλιές, χειραψίες
Φιλιά, όταν δεν υπάρχουν πληγές στο στόμα
Μασάζ
Πετσέτες και κρεβάτια
Τσιμπήματα κουνουπιών ή άλλων εντόμων
Συγκατοίκηση με κάποιον οροθετικό
Κοινή χρήση τουαλέτας ή ντους ή τηλεφώνου
Δια μέσου του νερού ή του αέρα

Οι επικίνδυνες συμπεριφορές

Ο HIV είναι ένας ιός που μολύνει τους ανθρώπους όταν εισέρχεται στα κύτταρα του αίματος. Για να αποφύγετε τη μόλυνση με HIV, πρέπει να εμποδίσετε το αίμα, σπέρμα, κολπικό υγρό, η μητρικό γάλα κάποιου μολυσμένου ατόμου να μπει στο σώμα σας μέσω του στόματος, αιδοίου, πρωκτού, πέους ή πληγών του δέρματος. Πρέπει να τονιστεί, ακόμη, ότι η μετάδοση από τον άνδρα στη γυναίκα είναι ευκολότερη, παρά το αντίθετο, ενώ ευκολότερα φαίνεται να μεταδίδεται η νόσος και σε περιπτώσεις που συνυπάρχουν και άλλα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, όπως η σύφιλη, τα χλαμύδια, η βλενόρροια κ.α.

Κάποιες συμπεριφορές είναι περισσότερο επικίνδυνες από άλλες. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι ο παράγοντας επικινδυνότητα δεν είναι το άμεσο αίτιο της ασθένειας. Ο HIV μπορεί να προσβάλλει οποιονδήποτε άνθρωπο, χωρίς διακρίσεις, εφόσον δεν τηρεί τη ενδεικνυόμενες προφυλάξεις. Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμη και άτομα ΄΄υψηλού κινδύνου΄΄ δεν μολύνονται ποτέ από τον ιό, εφόσον λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα προστασίας.

Μερικές από τις πιο επικίνδυνες συμπεριφορές που θα πρέπει να αποφευχθούν, προκειμένου να μην μολυνθεί κάποιο άτομο, μπορεί να είναι:

Σεξουαλική επαφή χωρίς προφυλακτικό (κολπική ή πρωκτική) με οροθετικό άτομο ή με άτομο που δεν γνωρίζει αν είναι HIV θετικό ή αρνητικό.
Συχνή αλλαγή ερωτικών συντρόφων
Σεξουαλική επαφή χωρίς προφυλακτικό με επαγγελματίες
Σεξουαλική επαφή χωρίς προφυλακτικό με χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών ουσιών
Κοινή χρήση συριγγών σε ναρκομανείς
Χρήση μη αποστειρωμένων βελονών για τρύπημα αυτιών και τατουάζ

Άλλοι σπανιότεροι παράγοντες επικινδυνότητας, επίσης, μπορεί να είναι:

Παρουσία κάποιας άλλης σεξουαλικώς μεταδιδόμενης νόσου όπως χλαμύδια, βλενόρροια, τριχομονάδες ή ηπατίτιδα
Να έχετε πέσει θύμα βιασμού
Να έχετε κάνει έρωτα υπό την επήρρεια ναρκωτικών ή αλκοόλ
Να έχετε γεννηθεί από μητέρα που έχει μολυνθεί με τον ιό HIV

Τρόποι προστασίας

Μπορείτε να προστατεύσετε τον εαυτό σας από τον HIV μόνο με την γνώση, κατανοώντας πώς μεταδίδεται ο HIV και γνωρίζοντας καλά τον εαυτό σας και τους συντρόφους σας. Πολλοί άνθρωποι εμπλέκονται σε μη ελεγχόμενες καταστάσεις, μερικές φορές για λόγους που φαίνονται φυσιολογικοί: μπορεί να φοβούνται να επιμείνουν ο σύντροφός τους να χρησιμοποιήσει προφυλακτικό, μπορούν να κάνουν λανθασμένες εκτιμήσεις για τους συντρόφους τους (φαίνονται τόσο νέοι, τόσο υγιείς ή είναι πολύ καλοί για να είναι HIV θετικοί), μπορούν να καταναλώνουν αλκοόλ ή να κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών και να κάνουν κάτω από την επήρειά τους πράγματα που διαφορετικά δεν θα έκαναν.

Το πιο δύσκολο κομμάτι της προστασίας είναι να μάθει κάποιος να εφαρμόζει αυτά που ξέρει στη ζωή του και στη συμπεριφορά του. Μειώστε τον κίνδυνο μόλυνσης HIV αποφεύγοντας ενέργειες που μπορεί να σας βάλουν σε κίνδυνο και κάνετε πάντα ασφαλές σεξ. Μην φοβάστε να εξετασθείτε ή να επιμείνετε να εξετασθεί και ο σύντροφός σας. Γνωρίζοντας αν έχετε HIV εσείς ή ο συντροφός σας θα σας βοηθήσει να παίρνετε καλύτερες αποφάσεις και να προστατέψετε τους εαυτούς σας και όσους νοιάζονται για σας.

Ειδικές περιπτώσεις μετάδοσης

Αν δουλεύετε σε χώρους παροχής υγείας ή σε χώρους με πιθανή έκθεση στον HIV, θα πρέπει να ζητήσετε ξεκάθαρες οδηγίες γενικής προστασίας, τις οποίες θα πρέπει να εφαρμόζετε χωρίς εξαιρέσεις. Αν εκτεθείτε στον ιό HIV, απευθυνθείτε αμέσως στα επείγοντα περιστατικά ή στην Μονάδα Ειδικών Λοιμώξεων του νοσοκομείου σας. Πρέπει να θυμάστε, πάντως, ότι στατιστικά μόνο 1 στους 300 επαγγελματίες υγείας που τρυπιούνται τυχαία μπορεί να νοσήσουν από AIDS. Επίσης, αν πέσατε θύμα βιασμού ή είχατε κάποιο ατύχημα (όπως σπάσιμο προφυλακτικού) και πιστεύετε ότι έχετε εκτεθεί στον ιό HIV, τότε θα πρέπει επειγόντως να απευθυνθείτε σε νοσοκομείο για τις απαραίτητες εξετάσεις.

Η χρήση του προφυλακτικού

Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η χρήση του προφυλακτικού εμποδίζει την ερωτική απόλαυση, όμως τα προφυλακτικά μπορούν στην πραγματικότητα να είναι ευχάριστα και άνετα και ταυτόχρονα να παρέχουν προστασία από ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, HIV και άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Έχει αποδειχθεί ότι ο κίνδυνος της μετάδοσης του HIV με τη σεξουαλική επαφή μειώνεται πάρα πολύ με τη χρήση προφυλακτικού.

Μερικές χρήσιμες οδηγίες για τη σωστή χρήση των προφυλακτικών:

Σιγουρευτείτε ότι τα προφυλακτικά είναι καινούργια, ελέγχοντας την ημερομηνία λήξης τους. Πετάξτε τα προφυλακτικά που έχουν λήξει, που είναι εκτεθειμένα σε θερμότητα ή τον ήλιο, ή που έχουν μείνει στην τσέπη σας για πολύ καιρό. Αν πιστεύετε ότι κάποιο προφυλακτικό είναι ελαττωματικό, χρησιμοποιείστε ένα καινούργιο, για την προστασία τη δική σας και των συντρόφων σας.
Ανοίξτε τη συσκευασία προσεκτικά, χωρίς να σκίσετε το προφυλακτικό και μην ανοίγετε ποτέ τη συσκευασία με τα δόντια.
Φορέστε το προφυλακτικό όταν το πέος βρίσκεται σε στύση, τραβώντας το δέρμα προς τα πίσω και πριν ακουμπήσει κάποιο μέρος του σώματος του συντρόφου σας.
Βεβαιωθείτε ότι φορέσατε το προφυλακτικό από την σωστή πλευρά. Πρώτα ξετυλίξτε ένα εκατοστό για να δείτε από ποια πλευρά ξεδιπλώνεται και μετά κρατήστε την άκρη του προφυλακτικού με τα δύο σας δάχτυλα, καθώς το εφαρμόζετε από την κορυφή έως την βάση του πέους. Έτσι παραμένουν εκτός οι φυσαλίδες αέρα, οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν το σπάσιμο του προφυλακτικού και μένει χώρος στο σπέρμα για να συγκεντρωθεί κατά την εκσπερμάτιση.
Βάλτε έξτρα λιπαντικό αφού φορέσετε το προφυλακτικό, διότι αν το βάλετε πριν μπορεί να γλιστρήσει. Προσθέτετε συχνά λιπαντικό, διότι τα στεγνά προφυλακτικά σπάνε πιο εύκολα.
Αποσύρετε το πέος αμέσως μετά την εκσπερμάτιση, όταν ακόμα είναι σε στύση, πιάστε την βάση του προφυλακτικού και τραβήξτε έξω το πέος σιγά-σιγά (με το προφυλακτικό), έτσι ώστε το σπέρμα να μην χυθεί.
Πετάξτε το χρησιμοποιημένο προφυλακτικό αμέσως. Χρησιμοποιήστε τα προφυλακτικά μόνο για μία χρήση. Ποτέ μην χρησιμοποιείτε το ίδιο προφυλακτικό και για κολπική και για πρωκτική επαφή. Ποτέ μην χρησιμοποιείτε το προφυλακτικό που έχει φορέσει κάποιος άλλος προηγουμένως.

Υπάρχει θεραπεία για το AIDS;

Aν και αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει ριζική θεραπεία για τον HIV, με την κατάλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση επιτυγχάνεται μακροχρόνια επιβίωση των ασθενών, με ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης. Η αντιμετώπιση του AIDS είναι μια περίπλοκη υπόθεση, αφού περιλαμβάνει ποικίλες ασθένειες που δεν αντιμετωπίζονται με ένα φάρμακο ή μία θεραπευτική τεχνική, όπως είναι άλλες μάστιγες της ανθρωπότητας (ελονοσία, φυματίωση, κ.α.)

Δεδομένου ότι αυτή είναι η σημερινή πραγματικότητα, είναι σημαντικό τα άτομα που δεν έχουν μολυνθεί με τον ιό HIV να παραμείνουν αρνητικά και τα άτομα που έχουν μολυνθεί να παραμείνουν υγιή και να μη μολύνουν άλλα. Για τα άτομα που έχουν μολυνθεί με τον HIV, η ανάπτυξη των φαρμάκων έχει βοηθήσει στην αλλαγή της πορείας της νόσου. Κάποτε η μόλυνση με HIV σήμαινε βέβαιο θάνατο, αλλά η ειδική θεραπεία βοήθησε πολλούς ανθρώπους να επιμηκύνουν την διάρκεια και να βελτιώσουν το επίπεδο της ζωής τους.

Ο HIV είναι ένας ρετροϊός, γι' αυτό τα φάρμακα που στοχεύουν σε αυτόν λέγονται αντιρετροϊκά. Υπάρχουν διαφορετικά είδη φαρμάκων, αλλά όλα λειτουργούν έτσι ώστε να καθυστερούν ή να εμποδίζουν τον πολλαπλασιασμό του ιού. Παρόλο που αυτά τα φάρμακα δεν είναι ικανά να σκοτώσουν τον ιό HIV, μπορούν να μειώσουν σημαντικά τα επίπεδα του ιού που κυκλοφορεί στο αίμα. Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτά τα φάρμακα έχουν τεράστιο κόστος και ότι πρέπει να λαμβάνονται ανελλιπώς, αφού ακόμη και η στέρηση μιας δόσης στις 50 μπορεί να προκαλέσει ανθεκτικότητα του ιού και ακύρωση της θεραπείας. Επίσης, πολλές φορές τα αντιρετροϊκά φάρμακα, για άγνωστους λόγους, σταματούν να δρουν μετά από κάποιο διάστημα, ενώ συχνά οι παρενέργειές τους είναι σημαντικές. Σημειώνεται, ακόμη, ότι, παρά την τεράστια έρευνα που γίνεται σε δεκάδες ερευνητικά κέντρα, δεν έχει γίνει δυνατή η παρασκευή προστατευτικού εμβολίου για την ασθένεια.

Eπίλογος

Το AIDS θεωρείται μια από τις πιο επικίνδυνες ασθένειες που έχουν εμφανιστεί στην ανθρώπινη ιστορία. Από το 1981 που πρωτοαναγνωρίστηκε έχει μολύνει περισσότερα από 60 εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ περίπου 25 εκατομμύρια έχουν χάσει από αυτό τη ζωή τους. Σύμφωνα με το ΚΕΕΛΠΝΟ, μέχρι το Νοέμβριο του 2011 είχαν δηλωθεί στην Ελλάδα συνολικά 11.340 κρούσματα, ενώ τα θανατηφόρα κρούσματα ανήλθαν σε 2.152. Αναφέρεται, ακόμη, ότι από το 2010 μέχρι το 2011 τα κρούσματα αυξήθηκαν κατά 50%, ενώ μεταξύ των χρηστών ενδοφλέβιων ναρκωτικών η αύξηση ξεπέρασε το 1.200% τον τελευταίο χρόνο!

Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας υπολογίζει σήμερα ότι κάθε 6 δευτερόλεπτα ένας άνθρωπος μολύνεται από AIDS σε κάποιο σημείο του πλανήτη, με το 95% των διαγνώσεων να γίνεται στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, όπου τόσο η πρόληψη, όσο και η θεραπεία της νόσου αποτελούν άγνωστες έννοιες.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να γίνει παγκόσμια προσπάθεια περιορισμού της εξάπλωσης της νόσου, με την κατάλληλη ενημέρωση, ενώ ιδιαίτερη βαρύτητα θα πρέπει να δοθεί και στην κοινωνική αποδοχή των φορέων του AIDS και στην αποβολή του φόβου και της προκατάληψης. Στο μέλλον προβλέπεται να αναπτυχθούν πιο αποτελεσματικά φάρμακα, που δεν θα επιτρέπουν στον ιό HIV να εισβάλλει στα λεμφοκύτταρα του ανθρώπου, ειδικές κολπικές κρέμες που θα καταστρέφουν τον ιό ή ακόμη και κάποιο προφυλακτικό εμβόλιο που θα αντιμετωπίσει οριστικά το πρόβλημα.

Πρέπει όλοι να κατανοήσουν ότι το ΑΙDS δεν είναι πια μια νόσος των περιθωριακών, των ναρκομανών και γενικότερα των ομάδων υψηλού κινδύνου, αλλά τους αφορά όλους και χτυπάει την πόρτα τους, χωρίς να κάνει διακρίσεις εθνικότητας, ηλικίας, ή φύλου…

Η ύπουλη φύση του αλκοόλ

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Mon, 23 Apr 2012 17:10:00 +0000

Είναι αποδεδειγμένο και γενικά αποδεκτό ότι η κατάχρηση του αλκοόλ επιδρά απολύτως αρνητικά στον οργανισμό, ενώ η ήπια κατανάλωσή του μπορεί να είναι, εκτός από ευχάριστη, ακόμη και ωφέλιμη. Νεότερες έρευνες έχουν θέσει όρια σε αυτό που θα αποκαλούσαμε 'κατάχρηση του αλκοόλ'. Τελικά, πότε η ευχαρίστηση μετατρέπεται σε κίνδυνο;

Το αλκοόλ είναι πανταχού παρόν στη ζωή μας και την επηρεάζει σε μικρό ή σε μεγάλο βαθμό. Ενώ όμως η λογική χρήση του αποτελεί σημαντικό παράγοντα που ομορφαίνει τις ανθρώπινες σχέσεις, η κατάχρησή του συνδέεται με άμεσα δυσάρεστες συνέπειες ή με χρόνιες βλάβες, συχνά πολύ σοβαρές, σε όλα σχεδόν τα συστήματα του οργανισμού.

Οι επιπτώσεις

Οι βλάβες αυτές, ιδιαίτερα στον αλκοολικό, στο άτομο δηλαδή με εξάρτηση από το αλκοόλ, περιλαμβάνουν: νευροψυχιατρικές διαταραχές, με βαρύτερες την οξεία ή χρόνια αλκοολική εγκεφαλοπάθεια, που εκφράζονται με σοβαρή έκπτωση όλων των διανοητικών λειτουργιών και της μνήμης, διαταραχές στο κυκλοφορικό σύστημα (π.χ. καρδιομυοπάθεια), στο αιμοποιητικό (αναιμία), στο πεπτικό (παγκρεατίτιδα) ή στο μυϊκό (μυοπάθεια), ενώ η συχνότερη διαταραχή αφορά στο ήπαρ. Στο ήπαρ η βλάβη κυμαίνεται από ήπια (λιπώδης διήθηση) μέχρι πολύ σοβαρή, απειλητική για τη ζωή (αλκοολική ηπατίτιδα, κίρρωση).

Τελευταία συζητείται η πιθανότητα αιτιολογικής σχέσης της κατάχρησης αλκοόλ με την εμφάνιση καρκίνου σε διάφορα όργανα (κυρίως στόματος, φάρυγγα, λάρυγγα, οισοφάγου, ήπατος), ιδιαίτερα σε άτομα που συγχρόνως είναι βαρείς καπνιστές ή έχουν μολυνθεί με τον ιό της ηπατίτιδας Β ή της ηπατίτιδας C.

Πληρέστερα έχει μελετηθεί η ηπατοπάθεια, της οποίας η στενή αιτιολογική σχέση με την κατάχρηση αλκοόλ υποστηρίζεται από επιδημιολογικές κυρίως μελέτες, που δείχνουν την ισχυρή συσχέτιση μεταξύ κατανάλωσης αλκοόλ και θανάτων από κίρρωση, νόσο που εκφράζει σε μεγάλο βαθμό τη συχνότητα της ηπατοπάθειας.

Οι επιπτώσεις της κατάχρησης οινοπνευματωδών ποτών συνδέονται άμεσα με την περιεκτικότητά τους σε αλκοόλη που είναι κατευθείαν τοξική (π.χ. ηπατοτοξική), άσχετα με το είδος του ποτού ή την περιεκτικότητά του σε μη αλκοολούχα συστατικά ή προσθετικές ουσίες.

Η κακή διατροφή φαίνεται ότι έχει κάποια σημασία και πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι υπάρχει μια ποσότητα αλκοόλ που γίνεται ανεκτή χωρίς βλάβες, κάτω από καλές διαιτητικές συνθήκες. Υπάρχει όμως και ένα όριο τοξικότητας του αλκοόλ, πέρα από το οποίο διαιτητικοί χειρισμοί δεν προσφέρουν προστασία.

Σχετικά με την αλκοολική ηπατοπάθεια και με βάση σοβαρές επιδημιολογικές μελέτες, φαίνεται ότι όσο μεγαλύτερη και μακρόχρονη είναι η κατανάλωση αλκοόλ, τόσο υψηλότερη η συχνότητα και η σοβαρότητα της ηπατικής βλάβης.
Η ασφαλής καθημερινή κατανάλωση αλκοόλ είναι αβέβαιη, γίνεται αποδεκτό όμως σήμερα ότι αυτή βρίσκεται στα 60 γραμμάρια καθαρής αλκοόλης για τους άντρες και στα 40 γραμμάρια για τις γυναίκες, οι οποίες, όπως φαίνεται, έχουν μεγαλύτερη ευαισθησία στο αλκοόλ.

Η ποσότητα αυτή εκφράζεται πρακτικότερα με τον αριθμό των 'μονάδων' κατανάλωσης εβδομαδιαία, που δεν πρέπει να υπερβαίνουν τις 21 για τους άνδρες και τις 14 για τις γυναίκες (μία μονάδα αντιπροσωπεύεται στη συνήθη ποσότητα κάθε ποτού στο κατάλληλο ποτήρι του).
Ένας στους πέντε από αυτούς που υπερβαίνουν το παραπάνω όριο θα παρουσιάσουν μέσα σε 8 - 10 χρόνια κάποια από τις αναφερθείσες βλάβες (συνήθως ηπατοπάθεια).

Αυτό που θα πρέπει να σημειωθεί ιδιαίτερα σε σχέση με τις μονάδες αλκοόλ είναι ότι ο χρόνος που απαιτείται για να αποβληθεί από το αίμα μία μονάδα είναι μία ώρα. Κάποιος που έχει καταναλώσει επομένως 4 μονάδες εφάπαξ πρέπει να περιμένει τουλάχιστον 3 - 4 ώρες πριν οδηγήσει. Καλύτερη πάντως πρόνοια είναι η παρουσία στην παρέα κάποιου οδηγού που δεν έχει καταναλώσει ούτε μία μονάδα.

Μια μεγάλη αλήθεια

Τα όρια τοξικότητας του αλκοόλ που αναφέρθηκαν οδηγούν σε μια ιδιαίτερα σημαντική αλήθεια: ότι δεν κινδυνεύουν με σοβαρή οργανική βλάβη μόνο οι αλκοολικοί, που βέβαια υφίστανται και πολλές κοινωνικές συνέπειες. Σε εξίσου μεγάλο κίνδυνο βρίσκονται και άτομα που χωρίς να έχουν εξάρτηση από το αλκοόλ καταναλώνουν ποσότητες πάνω από το καθημερινό όριο, στην κατοικία τους ή σε κοινωνικές εκδηλώσεις (κοινωνικοί πότες).

Θα πρέπει επίσης να αναφερθεί ο κίνδυνος που υπάρχει σε νεαρές εγκύους, που πίνουν υπερβολικά, να γεννήσουν παιδιά με σοβαρά προβλήματα, όπως διανοητική καθυστέρηση.
Ιδιαίτερη ακόμη αναφορά θα πρέπει να γίνει στην τάση που, όπως αποκαλύπτεται από αρκετές μελέτες, επικρατεί στους νέους, στους πολύ νέους και στις νέες για ολοένα και μεγαλύτερες καταναλώσεις αλκοόλ, κυρίως 'σκληρών ποτών'.

Η επικίνδυνη αυτή τάση μπορεί να οδηγήσει αυτά τα άτομα, να βρεθούν, σε μια μικρή, κρίσιμη, παραγωγική ηλικία με σοβαρό, ενδεχομένως αθεράπευτο, πρόβλημα υγείας.
Είναι, λοιπόν, επιτακτικά απαραίτητη η έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση του κοινού για τους κινδύνους που δημιουργούν κάποιες 'συνήθειες', ιδιαίτερα στους νέους.

Πηγή: www.iatronet.gr

Αγχώδεις διαταραχές

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Mon, 02 Apr 2012 12:51:00 +0000

Η αίσθηση του άγχους βιώνεται αρκετά συχνά και ουσιαστικά από όλους τους ανθρώπους. Χαρακτηρίζεται από μια διάχυτη, δυσάρεστη, ασαφή αίσθηση αμηχανίας και συνοδεύεται από συμπτώματα όπως κεφαλαλγία, εφίδρωση, αίσθημα παλμών, βάρος στο στήθος, αίσθημα δύσπνοιας ή πνιγμονής, στομαχική δυσφορία κ.α. Τα συμπτώματα που εκδηλώνονται στο πλαίσιο των αγχωδών διαταραχών παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλομορφία και διαφέρουν από άτομο σε άτομο.

Επειδή είναι σαφώς προς όφελος του ατόμου να απαντά με άγχος σε κάποιες απειλητικές καταστάσεις, μπορούμε να μιλάμε για φυσιολογικό άγχος σε αντίθεση με το μη φυσιολογικό ή παθολογικό άγχος. Για παράδειγμα, το άγχος είναι φυσιολογικό στο βρέφος που απειλείται με αποχωρισμό απ' τους γονείς του, στο παιδί στην πρώτη ημέρα στο σχολείο, στον έφηβο στο πρώτο του ραντεβού, στον ενήλικο που σκέφτεται τα γηρατειά και τον θάνατο, σε κάθε άνθρωπο που αντιμετωπίζει μια δύσκολη και απειλητική κατάσταση. Το άγχος είναι φυσιολογική συνοδός κατάσταση στην ανάπτυξη, στην αλλαγή, στη βίωση νέων και πρωτόγνωρων εμπειριών, στην αναζήτηση ταυτότητας και νοήματος στη ζωή. Αντίθετα, το παθολογικό άγχος είναι απρόσφορη (υπερβολική, μη αρμόζουσα) απάντηση σε δεδομένο ερέθισμα, είτε ως προς τη ένταση, είτε ως προς την διάρκειά της.

Γίνεται λοιπόν εύκολα κατανοητό ότι ο γιατρός θα πρέπει κατ' αρχάς να διευκρινίσει εάν πρόκειται για φυσιολογική ή παθολογική μορφή άγχους. Σε ένα πρακτικό επίπεδο, το παθολογικό άγχος διαφοροποιείται από το φυσιολογικό, από τη μαρτυρία του ίδιου του ασθενούς, της οικογενείας και των φίλων του και τέλος, απ' την εκτίμηση του γιατρού ότι το άγχος είναι υπαρκτό. Αυτή η εκτίμηση βασίζεται στις αναφορές του ασθενούς για την εσωτερική του κατάσταση, τη συμπεριφορά και τη λειτουργική του ικανότητα. Ο ασθενής που παρουσιάζει παθολογικό άγχος είναι αναγκαίο να υποβληθεί σε πλήρη φυσική και ψυχιατρική εξέταση και σε ένα εξατομικευμένο θεραπευτικό πλάνο. Ιδιαίτερης σημασίας είναι το γεγονός ότι το άγχος μπορεί να είναι ένα σύμπτωμα πολλών σωματικών παθήσεων, καθώς και άλλων ψυχιατρικών διαταραχών, ιδιαίτερα της κατάθλιψης.

Ποιες είναι οι αγχώδεις διαταραχές

Το παθολογικό άγχος μπορεί να πάρει διάφορες μορφές και να συνθέσει μια ποικιλία παθολογικών καταστάσεων, οι οποίες παρουσιάζουν μεταξύ τους αρκετά κοινά σημεία αλλά και σημαντικές διαφορές. Στις αγχώδεις διαταραχές περιλαμβάνονται:

Διαταραχή πανικού (με ή χωρίς αγοραφοβία): επανειλημένες κρίσεις πανικού, δηλαδή επεισόδια έντονου φόβου ή δυσφορίας που συνοδεύονται από συμπτώματα όπως ταχυπαλμία, εφίδρωση, τρεμούλα, ζάλη, φόβος απώλειας ελέγχου, φόβος θανάτου κ.α.
Αγοραφοβία: άγχος έκθεσης του ατόμου σε δημόσια μέρη και ειδικότερα σε σημεία απ' όπου η ταχεία απομάκρυνση είναι δύσκολη, εάν το άτομο καταληφθεί από κρίση πανικού.
Ειδικές φοβίες: υπερβολικός φόβος και ανάλογη αντίδραση σε ένα αντικείμενο, μια κατάσταση ή μια δραστηριότητα (π.χ. ζωοφοβία, υψοφοβία, κλειστοφοβία κλπ)
Κοινωνικές φοβίες: υπερβολικός φόβος ταπείνωσης ή γελοιοποίησης σε διάφορες κοινωνικές καταστάσεις (π.χ. δημόσια ομιλία).
Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή: επαναλαμβανόμενες και επίμονες σκέψεις, παρορμήσεις και πράξεις.
Γενικευμένη αγχώδης διαταραχή: υπερβολικό και διάχυτο άγχος που συνοδεύεται από νευρικότητα, κόπωση, δυσκολία συγκέντρωσης, διαταραχή ύπνου κ.α.
Διαταραχή οξέος στρες - Διαταραχή μετά από τραυματικό στρες: ποικιλία εκδηλώσεων άγχους μετά από τραυματικό γεγονός.
Αγχώδης διαταραχή που οφείλεται σε σωματική κατάσταση (π.χ. υπερθυρεοειδισμός, καρδιακές αρρυθμίες, ημικρανίες, ανεπάρκεια βιταμινών, υπογλυκαιμία, νεοπλάσματα κλπ)
Αγχώδης διαταραχή που προκαλείται από ουσίες (π.χ. αμφεταμίνες, κοκαΐνη κ.α.)

Αίτια

Διάφοροι βιολογικοί και ψυχολογικοί παράγοντες, καθώς και μία ποικιλία θεωριών προσπαθούν να ρίξουν φως στην δημιουργία του άγχους και στην εκδήλωση των σχετικών παθολογικών καταστάσεων.

Οι βιολογικές θεωρίες, που παρουσιάζουν ιδιαίτερη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, αναφέρονται σε διαταραχές σε διάφορες ουσίες του εγκεφάλου (σεροτονίνη, νοραδρεναλίνη κ.α.), σε διαταραχές των δομών του εγκεφάλου και σε γενετικά στοιχεία που δείχνουν μια μεγαλύτερη συχνότητα -ορισμένων διαταραχών άγχους- στους συγγενείς πρώτου βαθμού των πασχόντων.

Παρά την πρόσφατη εξέλιξη των βιολογικών δεδομένων, οι ψυχοδυναμικές, συμπεριφορικές και άλλες θεωρίες παραμένουν ανεκτίμητες στην κατανόηση και αντιμετώπιση των ασθενών με αγχώδεις διαταραχές. Έτσι οι ψυχαναλυτικές θεωρίες αντιμετωπίζουν το άγχος ως άμυνα σε εσωτερικές πιέσεις, οι συμπεριφορικές θεωρίες υποστηρίζουν ότι το άγχος είναι μαθημένη απάντηση σε ειδικά περιβαλλοντικά ερεθίσματα και οι γνωσιακές θεωρίες μιλάνε για λανθασμένους τρόπους σκέψης και δυσπροσαρμοστικές συμπεριφορές. Τέλος υπαρξιακές θεωρίες ασχολούνται με την αντίδραση του ανθρώπου απέναντι στο αναπόφευκτο του θανάτου και στην αίσθηση σημαντικότητας ή μηδαμινότητας της ζωής.

Θεραπεία

Οι πιο πρόσφατες μελέτες για την αντιμετώπιση των διαταραχών άγχους, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι συνδυασμένες θεραπείες, δηλαδή ψυχοθεραπεία μαζί με φαρμακοθεραπεία, δίνουν τα καλύτερα και σε βάθος χρόνου αποτελέσματα.

Αν και κατά το παρελθόν η φαρμακευτική αντιμετώπιση αφορούσε την χρήση ηρεμιστικών φαρμάκων, τα τελευταία χρόνια η αντιμετώπιση των αγχωδών διαταραχών βασίζεται στην χρήση αντικαταθλιπτικών (φλουοξετίνη, φλοβουξαμίνη, σερτραλίνη, παροξετίνη κλπ). Τα φάρμακα αυτά αφενός παρουσιάζουν μεγάλη αποτελεσματικότητα, αφ' ετέρου δεν παρουσιάζουν κάποια από τα σημαντικά προβλήματα των ηρεμιστικών, που παρατηρούνταν μετά από χρόνια χρήση, προβλήματα όπως εξάρτηση και ανοχή.

Μεγάλος είναι ο αριθμός και η ποικιλία των ψυχοθεραπευτικών τεχνικών που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση των αγχωδών διαταραχών. Η ψυχοδυναμικές θεραπείες βοηθούν τον πάσχοντα να κατανοήσει και ελέγξει συναισθηματικές συγκρούσεις που προκαλούν το άγχος. Η συμπεριφορικές/γνωσιακές παρεμβάσεις βοηθούν το άτομο να κατανοήσει τους λανθασμένους τρόπους σκέψης και δράσης, ενώ παράλληλα το «εκπαιδεύουν» σε ορθότερη αντιμετώπιση των καταστάσεων. Τέλος η υποστηρικτική ψυχοθεραπεία και η θεραπεία οικογενείας χρησιμοποιούνται πολύ συχνά, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που προκύπτουν από την επίδραση του άγχους στο άτομο αναφορικά με τις διάφορες δραστηριότητές του και τις διαπροσωπικές του σχέσεις.

Το άγχος είναι φυσιολογικό συναίσθημα σε πολλές καταστάσεις, όπως σε αλλαγές, σε προβλήματα, στη βίωση νέων και πρωτόγνωρων εμπειριών, στην αναζήτηση ταυτότητας και νοήματος στη ζωή. Αντίθετα, το παθολογικό άγχος είναι μια απάντηση του οργανισμού υπερβολική, ως προς τη ένταση ή ως προς την διάρκειά της. Οι διαταραχές άγχους αποτελούν τις πλέον συχνές ψυχικές διαταραχές, αφορώντας ένα πολύ μεγάλο τμήμα του συνολικού πληθυσμού. Παρά το γεγονός ότι γενικά πρόκειται για ελάσσονες ψυχικές διαταραχές, εντούτοις το κόστος τους σε ατομικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο είναι μεγάλο. Οφείλει λοιπόν ο καθένας μας να είναι αρκετά ευαισθητοποιημένος και να μην διστάσει να απευθυνθεί σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας, προκειμένου να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά οποιαδήποτε από τις πολλές μορφές παθολογικού άγχους, οι οποίες γίνονται εμπόδια σε μια δημιουργική ζωή.

Πηγή: http://www.kantartzis-sotirios.gr

Σκληρόδερμα

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Fri, 30 Mar 2012 14:01:00 +0000

Η συστηματική σκλήρυνση ή σκληρόδερμα είναι ένα χρόνιο, αυτοάνοσο νόσημα του συνδετικού ιστού, το οποίο χαρακτηρίζεται από υπερβολική παραγωγή κολλαγόνου στο δέρμα και τα εσωτερικά όργανα, συμπεριλαμβανομένων του γαστρεντερικού σωλήνα, του ήπατος, της καρδιάς και των πνευμόνων.

Η συχνότητα εμφάνισης στο γενικό πληθυσμό είναι περίπου 30 άτομα στα 100.000, ενώ είναι συχνότερο στις γυναίκες με αναλογία περίπου 4:1. Η νόσος παρουσιάζεται σε ηλικίες μεταξύ 25 και 50 ετών. Στα παιδιά και στους ηλικιωμένους συμβαίνει σπάνια.

Τα ακριβή αίτια εμφάνισης του σκληροδέρματος είναι μέχρι σήμερα άγνωστα. Εντούτοις, δεν είναι μεταδοτική νόσος, που σημαίνει ότι δεν πρόκειται να αποκτήσετε την νόσο αν ανταλλάξετε χειραψία, αν αγκαλιάσετε ή φιλήσετε κάποιον, ή αν χρησιμοποιείτε τα ίδια σκεύη με τον ασθενή. Επίσης δεν μεταδίδεται από την εναέριο επαφή όπως το βήξιμο ή το φτάρνισμα.

Στην ανάπτυξη του φαίνεται ότι συμμετέχουν ανοσολογικοί μηχανισμοί, ενώ μπορεί να συμβάλλουν και διάφοροι περιβαλλοντικοί, γενετικοί, ορμονικοί και ψυχολογικοί παράγοντες.

Τα είδη

Το σκληρόδερμα χωρίζεται συνήθως σε δύο κατηγορίες ανάλογα μετο βαθμό της προσβολής του δέρματος: Το εντοπισμένο σκληρόδερμα που προσβάλει μόνο τα χέρια και τα πόδια και το συστηματικό σκληρόδερμα που προσβάλει μια μεγάλη περιοχή του δέρματος και ένα ή περισσότερα εσωτερικά όργανα, συχνά τους νεφρούς, τον οισοφάγο, την καρδιά και τους πνεύμονες. Το συστηματικό σκληρόδερμα διακρίνεται σε διάχυτο και σε περιορισμένο σκληρόδερμα.

Τα συμπτώματα του σκληροδέρματος ποικίλουν αρκετά από ασθενή σε ασθενή, όπως και η βαρύτητα της νόσου η οποία εξαρτάται τόσο από τα όργανα που προσβάλλονται, όσο και από την έκταση προσβολής τους.

Η σταδιακή σκλήρυνση και πάχυνση του δέρματος στα χέρια, το πρόσωπο και τα πόδια καθώς και το φαινόμενο Raynaud περιλαμβάνονται στα χαρακτηριστικά συμπτώματα της νόσου. Ειδικά το φαινόμενο Raynaud (χαρακτηριστική εναλλαγή στο χρώμα του δέρματος από λευκό, σε μελανό και στη συνέχεια κόκκινο) σε πάνω από το 90% των ασθενών με Σκληρόδερμα, μπορεί να προηγηθεί κατά πολλά χρόνια από τις άλλες εκδηλώσεις.

Πληγές στα δάκτυλα

Τα έλκη στα δάκτυλα των χεριών, αποτελούν μία από τις επιπλοκές που σχετίζινται με το σκληρόδερμα. Είναι επώδυνα, δυσάρεστα στην όψη και μπορούν να προκαλέσουν σημαντική αναπηρία.

Μπορεί επίσης να έχουν έναν εξουθενωτικό αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής των ασθενών, καθιστώντας συχνά αδύνατη την εργασία ή την ενασχόληση ακόμη και με απλές καθημερινές δραστηριότητες, ιδιαίτερα εκείνες που σχετίζονται με τα ακροδάκτυλα. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει απλές δραστηριότητες όπως η χειραψία, το ντύσιμο, το φαγητό, όπως επίσης και την εκτέλεση συνήθων καθημερινών εργασιών.

Υπολογίζεται ότι περίπου το 35% των ασθενών με συστηματική σκλήρυνση έχουν ιστορικό ισχαιμικών δακτυλικών ελκών και από αυτούς το 15-25% είναι πιθανό να εμφανίσουν ενεργά δακτυλικά έλκη σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή.

Περίπου το 50% των ασθενών με συστηματικό σκληρόδερμα αναπτύσσουν δακτυλικά έλκη σε κάποιο στάδιο της νόσου.

Επιπλοκές

Μία άλλη πολύ σημαντική επιπλοκή είναι η προσβολή των πνευμόνων, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε πνευμονική ίνωση με συνέπεια τη διαταραχή της λειτουργίας των πνευμόνων, αναπνευστική ανεπάρκεια και πρώιμη κατάληξη.του ασθενούς.

Τέλος, συχνή επιπλοκή είναι η πνευμονική αρτηριακή υπέρταση που εμφανίζεται στο 16% των ασθενών.

Η διάγνωση της νόσουείναι πολύ δύσκολη γιατί τα συμπτώματά της διαφέρουν από άτομο σε άτομο. Για το λόγο αυτό , η εξέταση και η διάγνωση πρέπει να γίνεται από εξειδικευμένο ιατρό με τη βοήθεια του ιατρικού ιστορικού, της κλινικής εξέτασης και κάποιων διαγνωστικών εξετάσεων, όπως εξειδικευμένες αιματολογικές εξετάσεις και η τριχοειδοσκόπιση, η οποία ενδείκνυται για τα δακτυλικά έλκη.

Η έγκαιρη διάγνωση του Σκληροδέρματος μπορεί να οδηγήσει στην αποτελεσματική αντιμετώπιση των επιπλοκών της νόσου και να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής των ασθενών.

Οριστική θεραπεία για την αντιμετώπιση του Σκληροδέρματος δεν υπάρχει. Υπάρχουν όμως θεραπευτικές αγωγές, όπως η αγωγή με μποσεντάνη, οι οποίες περιορίζουν την εμφάνιση συγκεκριμένων εκδηλώσεων της νόσου.

Η αποτελεσματική θεραπευτική αγωγή τόσο της Πνευμονικής Αρτηριακής Υπέρτασης όσο καιτων δακτυλικών ελκών με τη δραστική ουσία μποσεντάνη (bosentan) μπορεί αποδεδειγμένα να βελτιώσει την ποιότητα ζωήςτων ασθενών, αφού στην πνευμονική αρτηριακή υπέρταση βελτιώνει το λειτουργικό στάδιο και καθυστερεί την εξέλιξη της νόσου, ενώ στα δακτυλικά έλκη, μειώνει την εμφάνιση νέων ελκών συμβάλλοντας αποτελεσματικά στη βελτίωση των καθημερινών δραστηριοτήτων των ασθενών.

Πηγή: ygeia.tanea.gr

Το σύνδρομο Down (Μογγολισμός)

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Wed, 21 Mar 2012 14:43:00 +0000

Το σύνδρομο Down είναι μια γενετική διαταραχή, η οποία χαρακτηρίζεται από σωματικές διαφοροποιήσεις καθώς και νοητική στέρηση. Το σύνδρομο Down είναι η πιο συνηθισμένη και γνωστή διαφοροποίηση του χρωματοσωμικού μας κώδικα. Συγκεκριμένα, η τρισομία που εμφανίζεται στο 21^ο ζεύγος των χρωματοσωμάτων έχει σαν αποτέλεσμα την εκδήλωση αυτού του συνδρόμου που είναι επίσης γνωστό και σαν ‘Μογγολισμός’.

Λέγεται ‘Μογγολισμός’ εξ αιτίας των χαρακτηριστικών του προσώπου που το παιδί παρουσιάζει: ελαφρά τραβηγμένα μάτια, προεκβαλόμενη γλώσσα, κοντό λαιμό και στρογγυλό κεφάλι. Επίσης τα παιδιά αυτά μπορεί να παρουσιάσουν έντονα οδοντιατρικά – γναθικά προβλήματα, δάχτυλα των ποδιών ή χεριών συνδεδεμένα με μεμβράνη και αδεξιότητα, δηλαδή αδέξιοι, αδροί και λεπτοί χειρισμοί.

Τα παιδιά με σύνδρομο Down είναι ιδιαίτερα εξωστρεφή με εκδηλώσεις αγάπης και κοινωνικότητας προς το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον. Παρόλα αυτά παρουσιάζουν σημαντική νοητική στέρηση, ικανή τις περισσότερες φορές να τους στερήσει την πλήρη αυτονομία τους.

Μια συνηθισμένη ερώτηση που διατυπώνεται από τους γονείς και ιδιαίτερα απ΄ τις μητέρες, είναι τι θα μπορούσαν να είχαν αποφύγει ή να κάνουν καλύτερα προκειμένου να είχαν ένα ‘φυσιολογικό’ μωρό. Οι ενοχές και η άγνοια κατακλύζουν την οικογένεια με επιπρόσθετα και, πολλές φορές, συντριπτικά προβλήματα.

Οι γονείς ενός παιδιού με Down σύνδρομο, αλλά και γενικότερα αυτών με ‘ειδικές ικανότητες’ θα περάσουν από μια σειρά ψυχολογικών διαδικασιών, στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν τον πόνο και τον θυμό που συνήθως δημιουργούνται. Η Dr Elizabeth Kubler – Ross έχει περιγράψει 5 ψυχολογικά στάδια από τα οποία ‘περνάει’ το άτομο που αντιμετωπίζει μια τραυματική εμπειρία που μπορεί να περιγραφεί τόσο επώδυνη όσο και ο ίδιος ο θάνατος.

Το πρώτο στάδιο το οποίο ονομάζει άρνηση, οι γονείς αρνούνται το επώδυνο γεγονός π.χ. δεν το συζητούν, αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες του παιδιού ή ακόμα να εγκαταλείπουν το προβληματικό περιβάλλον.
Στο δεύτερο στάδιο, το αρνητικό συναίσθημα του θυμού διακατέχει τους γονείς με συμπτώματα επιθετικότητας (σαρκασμός, ειρωνεία) και έμμονες σκέψεις π.χ. γιατί εγώ; Γιατί αυτό έπρεπε να γίνει σε μένα;
Στο τρίτο στάδιο οι γονείς αισθάνονται θλίψη, κατάθλιψη, άρνηση να συμμετάσχουν στην καθημερινότητα.
Στο τέταρτο στάδιο ένας πολύπλοκος μηχανισμός μπαίνει σε λειτουργία, όπου οι γονείς αρχίζουν να ελπίζουν σε μια βελτίωση, σ΄ ένα ‘θαύμα’, που θα λύσει το πρόβλημα. Σ΄ αυτό το στάδιο π.χ. μπορεί να προσεύχονται και να συνομιλούν με τον Θεό.
Στο τελευταίο, πέμπτο στάδιο, ο μηχανισμός της αποδοχής μπαίνει σε λειτουργία. Οι γονείς αρχίζουν να δέχονται το οδυνηρό γεγονός της γέννησης ενός ‘όχι φυσιολογικού’ παιδιού.

Η διαδικασία αυτών των πέντε σταδίων λειτουργεί σαν προστατευτικός, αμυντικός μηχανισμός, για να μπορέσει το άτομο να ξεπεράσει το τραυματικό γεγονός. Δεν είναι απαραίτητο το άτομο να περάσει και από τα πέντε αυτά στάδια, αφού συχνά βλέπουμε κάποιον να αφήνει πίσω του κάποιο από αυτά.

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι το υποσυνείδητό μας δημιουργεί αυτούς τους μηχανισμούς άμυνας, για να δοθεί η ευκαιρία στο συνειδητό μέρος του εαυτού μας να ξεπεράσει επιτυχώς τις δυσκολίες. Όλα τα στάδια θεωρούνται φυσιολογικά και ζωτικής σημασίας για να αντιμετωπιστεί το ‘τραυματικό περιστατικό’.

Για πολλά χρόνια οι ειδικοί πίστευαν ότι η ηλικία της μητέρας (μεγαλύτερη των 35 για την 1^η εγκυμοσύνη) είναι ένας σημαντικός παράγοντας για την αποφυγή του συγκεκριμένου συνδρόμου. Για την έγκαιρη διάγνωση με σκοπό την πρόληψη και ενώ η μητέρα βρίσκεται στον 6^ο περίπου μήνα της εγκυμοσύνης της, οι γιατροί συνιστούν την αμνιοκέντηση, ούτως ώστε να διαπιστωθεί και να δοθεί στη μητέρα η επιλογή της διακοπής της κύησης.

Έρευνες των τελευταίων χρόνων επίσης δείχνουν ότι η πολύ νεαρή ηλικία της μητέρας είναι επίσης ένας παράγοντας υψηλού κινδύνου. Το χαμηλό επίπεδο των οιστρογόνων της γυναίκας τα οποία περιπλέκονται σε μια σειρά από πολύπλοκους βιοχημικούς μηχανισμούς, τελικά μπορεί να προκαλέσουν την τρισομία στο 21^ο ζεύγος των χρωματοσωμάτων. Έρευνες της δεκαετίας του ΄80 αναφέρθηκαν στην πιθανή εμπλοκή του γενετικού κώδικα της μητέρας, ενώ και το είδος του σπέρματος του πατέρα και η ηλικία του ιδίου ευθύνονται για το 25% της εμφάνισης του συνδρόμου στο παιδί.

Εάν το σύνδρομο αυτό δεν έχει διαγνωσθεί έγκαιρα (δηλαδή προληπτικά) τότε οι γονείς θα πρέπει να αντιμετωπίσουν το παιδί τους που θα έχει ‘ειδικές ικανότητες’.

Πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι το κάθε παιδί αναπτύσσεται με το δικό του ιδιαίτερο/μοναδικό τρόπο και ρυθμό.

Όλα τα παιδιά σε σύνδρομο Down μπορούν να εκπαιδευτούν και να αυξήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις ικανότητες τους. Έρευνες έχουν αποδείξει ότι με συνέπεια, υπομονή, αγάπη και εκπαίδευση τα παιδιά αυτά μπορούν να αυξήσουν το βαθμό ευφυΐας τους κατά 6-10 βαθμούς. Το Ειδικό σχολείο για το παιδί και η καθοδήγηση και μεθόδευση των προβλημάτων από τον ειδικό για τους γονείς θα βελτιώσει την ποιότητα ζωής του παιδιού και της οικογένειας του.

Η πρόοδος του παιδιού με το Down σύνδρομο θα εξαρτηθεί από το βαθμό της νοητικής του στέρησης σε συνδυασμό με το βαθμό εκπαίδευσης του. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η αντίληψη που έχουμε για τα παιδιά με τις ‘ειδικές ικανότητες’ θα καθορίσει κατά ένα μεγάλο μέρος και την εξέλιξή τους.

Πηγή: www.iatronet.gr

Αρτηριακή υπέρταση: μύθοι και αλήθειες

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Mon, 12 Mar 2012 15:34:00 +0000

Παρά τον απίστευτα απλό τρόπο με τον οποίο μπορεί να διαγνωστεί η αρτηριακή υπέρταση και τις αποδεδειγμένες μεθόδους πρόληψης και θεραπείας της, ολοένα περισσότεροι κάτοικοι της Δύσης πάσχουν από αδιάγνωστη ή αρρύθμιστη υπέρταση.

«Η γήρανση του πληθυσμού αποτελεί αιτία του φαινομένου, αλλά δεν είναι η μοναδική», λέει στην εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς» ο δρ Άραμ Β. Κομπάνιαν, ειδικός σε θέματα υπέρτασης στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου της Βοστώνης.

Όπως έγραψε σε άρθρό του που δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο στην «Ιατρική Επιθεώρηση της Νέας Αγγλίας» (ΝΕJΜ), οι περισσότεροι κάτοικοι της Δύσης είναι πλέον ιδιαίτερα οκνηροί και παχείς. Τρώνε επίσης πολύ, ιδίως πλούσια σε αλάτι τρόφιμα, ενώ αντιθέτως γυρνούν ολοένα περισσότερο την πλάτη τους στα πλούσια σε κάλιο φρούτα και λαχανικά.

Οι παρασκευαστές των επεξεργασμένων και πρόχειρων φαγητών, εξάλλου, δημιουργούν και επίμονα προωθούν τη λαχτάρα για πλούσια σε αλάτι τρόφιμα. Επιπλέον, πολλοί δεν μπαίνουν στη διαδικασία να μετρήσουν την πίεσή τους, διότι αισθάνονται καλά και εξ αυτού συνάγουν ότι είναι υγιείς.

Κάποτε, η κυρίαρχη ιατρική άποψη ήταν πως η μείωση της αυξημένης πίεσης είναι επικίνδυνη, διότι θα στερούσε από τα ζωτικά όργανα την παροχή αίματος που χρειάζονταν. Ωστόσο, μερικοί πρωτοπόροι ερευνητές πίστευαν πως αυτό είναι λάθος και τελικά απέδειξαν ότι με την ελάττωση της αυξημένης πίεσης όχι μόνο δεν υπήρξαν αρνητικές συνέπειες για την υγεία, αλλά μπορούσαν να αποτραπούν εμφράγματα, εγκεφαλικά, καρδιακή ανεπάρκεια και νεφροπάθειες.

Καθώς δημοσιεύονταν ολοένα και περισσότερες μελέτες, κατέστη εμφανές ότι για να προστατευθεί μακροπρόθεσμα η υγεία, τα επιθυμητά επίπεδα της αρτηριακής πίεσης έπρεπε να είναι χαμηλά. Τώρα πια, ως ανώτατο φυσιολογικό όριο της πίεσης θεωρείται το 120-80. Οποιοσδήποτε έχει πίεση πάνω από 140-90 θεωρείται υπερτασικός, ενώ όσοι βρίσκονται στο ενδιάμεσο των δύο άκρων θεωρούνται προϋπερτασικοί και πρέπει να λάβουν τα μέτρα τους.

Η αλλαγή στα όρια της πίεσης αντανακλά ό,τι συνέβη με τη χοληστερόλη, για την οποία το «φυσιολογικό» ήταν πριν από λίγα χρόνια έως 240 χιλιοστά του γραμμαρίου ανά δέκατο του λίτρου αίματος (mg/dl), αλλά πλέον έχει μειωθεί σε έως 200 mg/dl.

Ο ρόλος της ηλικίας

Για πολλά χρόνια επικρατούσε η άποψη ότι η αρτηριακή πίεση εκ φύσεως αυξάνεται με την ηλικία. Όντως, η Μελέτη για την Καρδιά Φράμιγχαμ, που αποτελεί ορόσημο στην Καρδιολογία, είχε δείξει πως το 90% των 65άρηδων με πίεση κάτω από 140-90, γίνονται υπερτασικοί έπειτα από 20 χρόνια, επειδή οι αρτηρίες τους παρουσιάζουν στενώσεις και σκλήρυνση λόγω της ηλικίας, με συνέπεια να πιέζεται το αίμα για να διέλθει από το εσωτερικό τους.

Ωστόσο, το εύρημα αυτό δεν φαίνεται να ισχύει σε κοινωνίες όπου η παχυσαρκία είναι σπάνια, η φυσική δραστηριότητα έντονη και η πρόσληψη άλατος χαμηλή καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής. Το γεγονός αυτό αποτελεί το καλύτερο στοιχείο που διαθέτει η ιατρική κοινότητα για τις αλλαγές που απαιτείται να κάνουμε στον τρόπο ζωής μας, προκειμένου να προφυλαχθούμε από την νόσηση και τους πρόωρους θανάτου που προκαλούνται από την υπέρταση.

Ο δρ Κλωντ Λενφάν, που διατέλεσε διευθυντής στο Εθνικό Ίδρυμα Καρδιάς, Πνευμόνων και Αίματος (NIHLB) των ΗΠΑ, είναι σήμερα 81 ετών και έχει πίεση 115-60 _ ένα επίπεδο που σπανίως παρατηρείται στους ηλικιωμένους, δίχως την λήψη αντιυπερτασικών φαρμάκων. Το μυστικό του; Έχει φυσιολογικό σωματικό βάρος, διανύει καθημερινά 6 ή περισσότερα χιλιόμετρα την ημέρα και δεν βάζει ποτέ αλάτι στο φαγητό του, το οποίο στο μεγαλύτερο μέρος του μαγειρεύεται στο σπίτι.

Σε συνέντευξή του, ο δρ Λενφάν, που σήμερα ζει στο Βανκούβερ της Ουάσινγκτον, δήλωσε ότι το πρόβλημα της υπερτάσεως αυξάνεται σε όλο τον κόσμο και πρόσθεσε ότι έως το 2020 ο αριθμός των ανθρώπων που θα ζουν με αρρύθμιστη πίεση θα έχει αυξηθεί κατά 65%.

Για τη ρύθμιση της πιέσεως «δεν αρκεί να χορηγήσει ένας γιατρός στον ασθενή κάποια φάρμακα και να του πει να επιστρέψει για επανέλεγχο έπειτα από 6 μήνες», τόνισε. «Χρειάζεται στενή συνεργασία γιατρού-ασθενούς, ώστε να παρακολουθούν συστηματικά οι ασθενείς την πίεσή τους, να υιοθετήσουν προστατευτικές συνήθειες και να συμμορφώνονται με την αγωγή τους».

Θεραπείες και πρόληψη

Τα διουρητικά αποτελούν την πρώτη γραμμή θεραπείας για την υπέρταση, αλλά πολλοί ασθενείς χρειάζονται και άλλα φάρμακα για να την ρυθμίσουν.

Ο δρ Κομπάνιαν τονίζει στο άρθρο του στην NEJM ότι «στην πλειονότητα των ασθενών χρειάζονται δύο ή περισσότερα αντιυπερτασικά φάρμακα για να επιτευχθούν τα επίπεδα πίεσης-στόχος».

Εντούτοις, μόνο τα φάρμακα δεν αρκούν. «Η διατροφή παίζει καθοριστικό ρόλο στην ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης», λέει. Τα πλούσια σε αλάτι και θερμίδες διαιτολόγια, που έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σε προστατευτικά φρούτα και λαχανικά είναι ολέθρια _ το ίδιο και οι πολύ μεγάλες μερίδες και η υπερκατανάλωση πρόχειρων και επεξεργασμένων τροφίμων, τα οποία βασίζονται στο αλάτι για να είναι νόστιμα. «Ο μέσος ενήλικας καταναλώνει καθημερινά 10 γραμμάρια αλάτι, ενώ θα έπρεπε να καταναλώνει το ένα τρίτο», τονίζει.

Ο δρ Κομπάνιαν πιστεύει πως το όλο πρόβλημα θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί σε μεγάλο βαθμό με βελτίωση των συσκευασιών των τροφίμων, αλλαγές στα φαγητά που σερβίρονται σε καφετέριες, εστιατόρια και σχολεία, και περιορισμό της διαφήμισης στα παιδιά ανθυγιεινών τροφίμων με πολλά λίπη, αλάτι και ζάχαρη.

Όλοι, εξάλλου, θα πρέπει να έχουν περισσότερες ευκαιρίες για άσκηση, επισημαίνει. Και καταλήγει: «Πρέπει να εστιάσουμε περισσότερο στα παιδιά, διότι αυτά είναι που θα παθαίνουν πριν την ώρα τους καρδιαγγειακά νοσήματα στο μέλλον».

Πηγή: hygeia.tanea.gr

Τα ΄΄καμπανάκια΄΄ που μπορεί να σχετίζονται με καρκίνο

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Mon, 12 Mar 2012 15:29:00 +0000

Τα οκτώ ανεξήγητα συμπτώματα που έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να σημαίνουν καρκίνο εντόπισαν βρετανοί επιστήμονες. Κάθε ένα από αυτά έχει μία στις 20 ή περισσότερες πιθανότητες να υποδηλώνει κακοήθη νόσο, γι’ αυτό και οι ασθενείς πρέπει να σπεύδουν αμέσως στον γιατρό. Οι ερευνητές ταυτοποίησαν επίσης από ποια ηλικία και μετά πρέπει τα συμπτώματα αυτά να ανησυχούν τους πάσχοντες.

Όπως εξηγούν στην «Βρετανική Επιθεώρηση Γενικής Ιατρικής» (BJGP) ο δρ Μαρκ Σάπλυ, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Keele, και οι συνεργάτες του, τα συμπτώματα που απομόνωσαν προβλέπουν τον κίνδυνο καρκίνο με τόση ακρίβεια σε ορισμένες ηλικιακές ομάδες ώστε οι ασθενείς θα πρέπει να απευθύνονται αμέσως σε έναν ειδικό γιατρό – εκτός κι αν υπάρχει πιθανή εξήγηση για την εμφάνισή τους.

Τα συμπτώματα είναι:

* Αιμορραγία από το παχύ έντερο (μπορεί να υποδηλώνει καρκίνο του παχέος εντέρου στα μεγάλης ηλικίας άτομα)

* Η σιδηροπενική αναιμία (επίσης μπορεί να υποδηλώνει καρκίνο του παχέος εντέρου στους ηλικιωμένους)

* Ψηλάφηση μιας μάζας στο μαστό (πιθανός καρκίνος του μαστού)

* Μη φυσιολογικά ευρήματα στην δακτυλική εξέταση για τον προστάτη (πιθανός καρκίνος του προστάτη)

* Αίμα στα ούρα (ύποπτη ένδειξη για κάποιον καρκίνο του ουροποιητικού συστήματος)

* Αιμόπτυση (ύποπτη για καρκίνο του πνεύμονα)

* Αίμα από τον κόλπο μετά την κλιμακτήριο (ύποπτο για γυναικολογικούς καρκίνους)

* Δυσκολίες στην κατάποση (ύποπτεσ για καρκίνο του οισοφάγου).

Οι ηλικίες

Όπως διευκρινίζουν οι ερευνητές, από τα παραπάνω συμπτώματα, μόνο δύο έχουν μία στις 20 ή περισσότερες πιθανότητες να υποδηλώνουν καρκίνο στα άτομα ηλικίας κάτω των 55 ετών. Τα δύο αυτά συμπτώματα είναι η μη φυσιολογική δακτυλική εξέταση και η ψηλάφηση μιας μάζας στο στήθος.

Μετά τα 55, αλλά μόνο στους άντρες, οι δυσκολίες στην κατάποση ενδέχεται να αποτελούν ένδειξη καρκίνου του οισοφάγου, ενώ το αίμα στα ούρα είναι ανησυχητικό για άντρες και γυναίκες ηλικίας άνω των 60 ετών.

Ενώ, εξάλλου, η σιδηροπενική αναιμία σε μια 20χρονη γυναίκα είναι εξαιρετικά απίθανο να υποδηλώνει καρκίνο του παχέος εντέρου, σε έναν 60χρονο άντρα μπορεί να οφείλεται στον καρκίνο που προκαλεί απώλεια αίματος και έτσι την αναιμία.

Οι επιστήμονες βάσιζαν τους υπολογισμούς τους για κάθε σύμπτωμα αναλύοντας συνδυαστικά μεταξύ τους τα ευρήματα 25 προγενέστερων μελετών, που πραγματοποιήθηκαν σε ΗΠΑ, Βρετανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Αυστραλία, Δανία και Γερμανία.

200 μορφές
Οι ειδικοί σπεύδουν να διευκρινίσουν ότι τα οκτώ συμπτώματα που απομόνωσαν δεν είναι τα μοναδικά που συνοδεύουν τον καρκίνο. Όπως επισημαίνουν, υπάρχουν 200 διαφορετικές μορφές καρκίνου, που προκαλούν πολλά και διαφορετικά συμπτώματα. Τα οκτώ που απομόνωσαν όμως είναι αυτά που έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να υποδηλώνουν καρκίνο.

Σε κάθε περίπτωση, η γενική συμβουλή τους είναι πως πρέπει να εξετάζεται από έναν γιατρό οποιοδήποτε σύμπτωμα επιμένει επί περισσότερες από δυο-τρεις εβδομάδες και δεν έχει εμφανή αιτία.

Πηγή : Web Only

Σύνδρομο Cushing

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Mon, 12 Mar 2012 15:23:00 +0000

Το σύνδρομο Cushing είναι μια ενδοκρινική διαταραχή, που προκαλείται από την υπερπαραγωγή κορτιζόλης στον οργανισμό. Η κορτιζόλη, που παράγεται στα επινεφρίδια,είναι μία ορμόνη ζωτικής σημασίας καθώς συμβάλλει στη ρύθμιση του μεταβολισμού, της καρδιαγγειακής λειτουργίας και βοηθά τον οργανισμό να ανταποκριθεί σε καταστάσεις στρες.

Νόσος Cushing χαρακτηρίζεται το είδος του συνδρόμου Cushing, που προκαλείται από καλοήθες υποφυσιακό αδένωμα, που εκκρίνει μία πεπτιδική ορμόνη γνωστή και ως φλοιοεπινεφριδιοτρόπος ορμόνη (ACTH). Ο μη-καρκινικός αυτός όγκος, εντοπίζεται στον αδένα της υπόφυσης, κι επιφέρει αύξηση στην έκκριση της ACTH, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων κορτιζόλης, από τα επινεφρίδια. Η νόσος Cushing απαντά στο 70% του συνόλου των περιστατικών με σύνδρομο Cushing.

Η νόσος Cushing είναι σπάνια ασθένεια καθώς προσβάλλει 10-15 άτομα ανά εκατομμύριο πληθυσμού ετησίως. Εμφανίζεται σε ενήλικες από 20 έως 50 ετών ενώ πάνω από το 70% των ασθενών είναι γυναίκες. Οι γενεσιουργές αιτίες ή οι παράγοντες κινδύνου που αφορούν στην εμφάνιση της νόσου Cushing δεν έχουν γίνει ακόμη γνωστές.

Συμπτώματα
Τα συμπτώματα, τα οποία υπάγονται σε ορισμένες κύριες κατηγορίες, περιλαμβάνουν κυρίως τα ακόλουθα (χωρίς αυστηρό περιορισμό):

Σωματικές εκδηλώσεις

·Παχυσαρκία κορμού (συσσώρευση λίπους στην κοιλιά με λεπτά άνω και κάτω άκρα)

·Ακμή ή δερματικές μολύνσεις

·Οπισθοτραχηλική απόθεση λίπους (buffalo hump)

·Εύκολος μωλωπισμός

·Υπερβολική τριχοφυΐα στο πρόσωπο για τιςγυναίκες

·Πανσεληνοειδές προσωπείο (στρογγυλό, ερυθρό, φουσκωμένο πρόσωπο)

·Πορφυρές ραβδώσεις του δέρματος στην κοιλιά, στους μηρούς και στους μαστούς

·Αύξηση βάρους

Μεταβολικές/ Καρδιαγγειακές εκδηλώσεις

·Έντονη κόπωση

·Διαταραχή του μεταβολισμού

·Υπέρταση

·Πολυδιψία και πολυουρία

·Αδυναμία

Ορμονικές εκδηλώσεις

·Κατάθλιψη, άγχος, ευερεθιστότητα

·Κεφαλαλγία

·Ανικανότητα

·Οστεοπόρωση

·Διακοπή έμμηνου ρύσης

Πρόγνωση

Η νόσος Cushing αν δεν αντιμετωπιστεί θεραπευτικά, μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή νοσηρότητα ή ακόμη και στο θάνατο. Στις επιπλοκές της νόσου Cushing συμπεριλαμβάνονται η οστεοπόρωση, ο διαβήτης, η υψηλή αρτηριακή πίεση, οι συχνές λοιμώξεις, η νεφρολιθίαση, και η κατάθλιψη. Επίσης, η έλλειψη θεραπείας μπορεί να επιφέρει καρδιαγγειακές επιπλοκές, όπως είναι η στεφανιαία αρτηριοπάθεια, η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια καθώς και το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Η νοσηρότητα αυτή αυξάνει στο τετραπλάσιο την κατά μέσο όρο θνησιμότητα των ασθενών με νόσο Cushing σε σχέση με τον υγιή πληθυσμό.

Επιλογές θεραπείας

Η θεραπεία εκλογής είναι η χειρουργική αφαίρεση του αδενώματος (αδενεκτομή), που γίνεται μέσω της διασφηνοειδούς οδού. Η νόσος εμμένει ή/και υποτροπιάζει στο 50% των χειρουργημένων ασθενών.

Άλλες επιλογές θεραπείας είναι ακτινοβολία της υπόφυσης, η στερεοτακτική ακτινοχειρουργική ή ακτινοβολία γ-knife, η επινεφριδεκτομή, καθώς επίσης και η αναστολή της παραγωγής κορτιζόλης. Οι ασθενείς που υποβάλλονται μόνο σε ακτινοθεραπεία ενδέχεται να χρειαστούν αρκετούς μήνες ή έτη μέχρι να επανέλθουν γι’ αυτό και συχνά απαιτείται η ταυτόχρονη χορήγηση αναστολέων κορτιζόλης. Προς το παρόν, δεν υπάρχουν εγκεκριμένα φαρμακευτικά σκευάσματα για τη θεραπεία της νόσου Cushing.

Πηγή: hygeia.tanea.gr

Σκληρόδερμα

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Mon, 12 Mar 2012 15:15:00 +0000

Τέλος, συχνή επιπλοκή είναι η πνευμονική αρτηριακή υπέρταση που εμφανίζεται στο 16% των ασθενών.

Γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HBA1C)

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Mon, 12 Mar 2012 15:11:00 +0000

Τα ποσοστά της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης υποδηλώνουν πόσο καλή ήταν η ρύθμιση του σακχάρου το τελευταίο τρίμηνο. Στα άτομα με διαβήτη πρέπει να είναι κάτω από 7%, ενώ στους υγιείς κάτω από 6%. Κάθε τιμή, υποδηλώνει και ανάλογα επίπεδα σακχάρου στους διαβητικούς.

Στον πίνακα παρατίθενται οι τιμές της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης και οι αντίστοιχες μέσες τιμές του σακχάρου κατά το τελευταίο τρίμηνο.

Γλυκοζυλιωμένη Αιμοσφαιρίνη (HbA1c) %	*Μέση τιμή σακχάρου το τελευταίο 3μηνο*
6	126
6,5	140
7	154
7,5	169
8	183
8,5	197
9	212
9,5	226
10	240
10,5	255
11	269
11,5	283
12	298

Καρδιακή ανακοπή

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Sat, 10 Mar 2012 13:44:00 +0000

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΄΄Χανιώτικα Νέα΄΄ στις 10-3-2012

(κάντε κλικ στην εικόνα για να δείτε σε μεγαλύτερη μεγέθυνση το άρθρο)

Πώς καταλαβαίνουμε ότι τα παιδιά μας κάνουν χρήση ναρκωτικών;

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Wed, 07 Mar 2012 15:00:00 +0000

Πολλές φορές κάποια παιδιά κάνουν χρήση ουσιών και οι γονείς μπορεί να μην το καταλάβουν. Η ψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου σε ενημερώνει ποια είναι τα συμπτώματα ενός παιδιού που κάνει ναρκωτικά…
Οι γονείς έχουν μείνει με την αίσθηση ότι αν το παιδί τους έκανε κατάχρηση ουσιών θα τους ζητούσε πολλά χρήματα. Αυτό όμως αληθεύει για πολύ λίγες ουσίες και κυκλοφορούν αρκετές σε προσιτές τιμές, όπως π.χ. με 10 ευρώ ανά δόση.
Άλλοι γονείς είναι ήσυχοι επειδή νομίζουν ότι αν το παιδί τους έπαιρνε ναρκωτικά θα «πονηρεύονταν» σίγουρα θα σύχναζε σε κακόφημα κέντρα ή «θα έβλεπαν το θολωμένο βλέμμα του».

Ωστόσο, πολλές ουσίες και χαπάκια κυκλοφορούν στην πλατεία της γειτονιάς, ακόμα και έξω από το σχολείο του παιδιού. Παράλληλα, κυκλοφορούν ουσίες που δεν «θολώνουν» καθόλου το βλέμμα, αλλά απεναντίας προκαλούν στα παιδιά υπερδιέγερση και ευφορία. Όταν περάσει η επίδρασή τους, το παιδί δεν παρουσιάζει τίποτα ξεχωριστό στην εμφάνιση ή τη συμπεριφορά του.
Οι πιο πολλοί γονείς έχει διαπιστωθεί ότι αντιλαμβάνονται το πρόβλημα περίπου 1-2 χρόνια αφότου έχει ξεκινήσει η περιστασιακή χρήση ναρκωτικών από το παιδί τους. Πολλές φορές μάλιστα δεν αναζητούν αμέσως βοήθεια και έτσι χάνουν άλλα 1-2 χρόνια, συχνά με μάταιες προσπάθειες.
Στην αρχή των πειραμάτων είναι δύσκολο να παρατηρηθούν σημαντικές αλλαγές, αλλά στην πορεία τα συμπτώματα μπορεί να είναι κάποιο από τα εξής…
- Πιθανόν το παιδί να δείχνει προτίμηση προς συγκεκριμένες παρέες και να αποφεύγει χωρίς λόγο κάποιες άλλες πιο συμβατικές.
- Μπορεί να αρχίσει να αποφεύγει τη συντροφιά των γονιών.
- Μπορεί να καπνίζει. Τα περισσότερα παιδιά που καπνίζουν ΔΕΝ παίρνουν ναρκωτικά. Ωστόσο τα περισσότερα παιδιά που παίρνουν ναρκωτικά, συνήθως παράλληλα αρχίζουν και να καπνίζουν.
- Το παιδί έχει γενικά αλλάξει συμπεριφορά, δείχνει απόμακρο, κουρασμένο, παραμελεί την ατομική του καθαριότητα, δεν είναι συνεργάσιμο.
- Παρουσιάζει έντονες διακυμάνσεις στη διάθεσή του.
- Ίσως εμφανίζει έντονη υπνηλία ή αϋπνία.
- «Ξεκόβει» από τους παλιούς του φίλους.
- Κάνει συχνά περίεργα τηλεφωνήματα με αξιοσημείωτη μυστικότητα.
- Τον τελευταίο καιρό λέει αρκετά ψέματα.
- Δείχνει γενικά πιο ευερέθιστο και αμυντικό. Ρίχνει πιο εύκολα τις ευθύνες στους άλλους.
- Συμπεριφέρεται με τρόπο που δείχνει ότι ίσως δεν απορρίπτει πια τη χρήση ναρκωτικών ουσιών.
- Ξαφνικά καπνίζει ανοιχτά στο σαλόνι χωρίς να έχει προηγηθεί καμία συζήτηση επ’ αυτού.
- Έχει τύχει να μπλέξει σε παραβατική συμπεριφορά που οι γονείς απέδωσαν τότε σε κακή σύμπτωση.
- Αν έχει αλλάξει η στάση του απέναντι στο σχολείο, κάνει κοπάνες και πέφτουν οι βαθμοί.
- Κάνει παρέα με μεγαλύτερα ή συνομήλικα παιδιά που οι γονείς έχουν υπόνοιες ότι δεν αποκλείεται να κάνουν χρήση ναρκωτικών.
- Προμηθεύεται φάρμακα που οι γονείς δεν ξέρουν σε τι τα χρειάζεται.
- Έχει τύχει να το δουν να παραπατά ή να μιλάει σαν μεθυσμένο χωρίς να έχει πιει.
- Γελάει και χαχανίζει χωρίς λόγο.
- Έχει κατά καιρούς αποχαυνωμένο βλέμμα.
- Ζητάει πολλά γλυκίσματα.
- Αρχίζει ξαφνικά να χρησιμοποιεί διάφορα αρωματικά στόματος.
- Τα μάτια του είναι κατά καιρούς θολά ή πολύ κόκκινα και οι κόρες είναι άλλοτε πολύ διασταλμένες και άλλοτε πολύ μικρές.
- Ίσως τελειώνουν πολύ γρήγορα τα ποτά στο σπίτι.
- Ζητάει παραπάνω χρήματα ή αντίθετα βρίσκεται με πολλά χρήματα που δεν του τα έχετε δώσει εσείς.
- Χρησιμοποιεί «αργκό» που δεν συνήθιζε παλιά.
- Μήπως κάποιος φίλος, γνώριμος ή καθηγητής του είπε ποτέ στο παρελθόν «για πρόβλημα ναρκωτικών» γενικά στην παρέα του παιδιού του;
Αν ο γονιός έχει ήδη υπόνοιες, θα πρέπει ψύχραιμα και ουδέτερα να κοιτάξει το παιδί του σαν αντικειμενικός παρατηρητής και να αναλογιστεί τα εξής:
Πόσο βέβαιος είναι ο ίδιος πως το παιδί του ΔΕΝ έκανε ποτέ χρήση ναρκωτικών. Με απλά λόγια «βάζει το χέρι του στη φωτιά» ή αφήνει ένα μικρό περιθώριο να πέφτει έξω;

Πηγή: www.tlife.gr

Η γρίπη και οι λοιμώξεις του αναπνευστικού

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Fri, 02 Mar 2012 14:06:00 +0000

H γρίπη και οι ιώσεις του αναπνευστικού συστήματος συχνά προκαλούν πανικό στα άτομα που αρρωσταίνουν και στις οικογένειές τους.
Η γρίπη και οι ιώσεις του αναπνευστικού έχουν διαφορετικά αιτιολογικά και επιδημιολογικά χαρακτηριστικά, ταλαιπωρούν συχνά ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού και παρόλο που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων προκαλούν αθώα σύνδρομα, μπορεί να προκαλέσουν ειδικά σε άτομα υψηλού κινδύνου, σοβαρές επιπλοκές. Ειδικές περιπτώσεις που ενδέχεται να οδηγήσουν σε θανατηφόρες παθολογικές καταστάσεις επιβάλλουν νοσηλεία.

Η ΓΡΙΠΗ

Οι πιο σοβαρές επιδημικές εξάρσεις προκαλούνται από ιούς γρίπης Α. Οι επιδημίες αρχίζουν απότομα, κορυφώνονται σε διάστημα 2-3 εβδομάδων, διαρκούν 2-3 μήνες και υποχωρούν εξίσου γρήγορα όπως άρχισαν. Οι επιδημίες γρίπης εμφανίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην Ελλάδα τον χειμώνα, σε αντίθεση με τις τροπικές περιοχές, όπου παρατηρείται έξαρση όλο τον χρόνο. Σύμφωνα με μελέτες το 2% των ατόμων που προσβάλλονται θα κινδυνεύσουν σοβαρά, ιδιαιτέρως όταν πρόκειται για άτομα με χρόνιες μεταβολικές, νεφρικές ή καρδιοπνευμονικές νόσους. Η μετάδοση γίνεται μετά από ενοφθαλμισμό του ιού στο αναπνευστικό σύστημα, με τον βήχα, τον πταρμό, αλλά και με μολυσμένα αντικείμενα. Ο χρόνος επώασης είναι μία με τρεις ημέρες. Η απάντηση του οργανισμού γίνεται με πολλούς τρόπους, όπως παραγωγή αντισωμάτων (ανιχνεύονται πολλές φορές μετά το δεκαήμερο), παραγωγή ιντερφερονών, κινητοποίηση του σπλήνα, κινητοποίηση κυτταροτοξικών λεμφοκυττάρων. Η αποβολή του ιού διακόπτεται συνήθως εντός δύο με πέντε ημερών μετά την εμφάνιση των συμπτωμάτων.

Η γρίπη χαρακτηρίζεται από αιφνίδια έναρξη πυρετού, 38-41 βαθμούς, πόνους στους μύες, πονοκέφαλο, βήχα, πρήξιμο αδένων, ρίγη, αίσθημα κακουχίας. Παρά το γεγονός ότι τα περισσότερα άτομα εμφανίζουν την εικόνα που προαναφέρεται, το φάσμα των κλινικών εκδηλώσεων είναι ευρύ και κυμαίνεται από ελαφρά απύρετη αναπνευστική νόσο όπως το κοινό κρυολόγημα έως την σοβαρή εξάντληση. Ο πυρετός εμφανίζει ταχεία άνοδο κατά το πρώτο 24ωρο και πέφτει βαθμιαία σε διάστημα δύο – τριών ημερών, αν και περιστασιακά διαρκεί επί μία εβδομάδα. Η νόσος γενικά λύεται εντός δύο πέντε ημερών.
Οι επιπλοκές είναι η πνευμονία, η επιδείνωση χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας ή άσθματος, η παραρρινοκολπίτιδα, η μέση ωτίτιδα, το σύνδρομο REYE, η μυοσίτιδα, η ραβδομυόλυση, η μυοκαρδίτιδα, η περικαρδίτιδα, η επιδείνωση νεφρικής λειτουργίας, η επιδείνωση καρδιαγγειακού και ορισμένα νευρολογικά σύνδρομα όπως η εγκεφαλίτιδα, το GUILLAIN BARRE, ο θάνατος.
Η διάγνωση γίνεται εντός δύο-τριών ημερών με απομόνωση του ιού από το αναπνευστικό ή με σύγκριση των τίτλων των αντισωμάτων του αίματος, δέκα – δεκατέσσερις ημέρες από την έναρξη της νόσου.
Πρέπει να εμβολιάζονται οι ομάδες υψηλού κινδύνου για επικίνδυνες επιπλοκές όπως τα άτομα πάνω από 65 ετών, οι τρόφιμοι γηροκομείων, οι πάσχοντες από ΧΑΠ, τα παιδιά και έφηβοι που λαμβάνουν χρονίως ασπιρίνη, οι πάσχοντες από χρόνιες μεταβολικές νόσους, ορισμένες καρδιοπάθειες, διαβήτη, χρόνια νεφρικά νοσήματα, άσθμα, αιμοσφαιρινοπάθειες, ανοσοκαταστολή, εφόσον δεν υπάρχουν απαγορευτικές αλλεργίες. Τα άτομα που μεταδίδουν τον ιό σε ασθενείς υψηλού κινδύνου όπως υγειονομικό προσωπικό, εργαζόμενοι γηροκομείων, μέλη οικογένειας που φροντίζουν γέροντες, καλό είναι να εμβολιάζονται επίσης, εφόσον δεν υπάρχουν σχετικές αντενδείξεις.

ΛΟΙΠΕΣ ΙΩΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΟΥ

Εκδηλώνονται ως κοινό κρυολόγημα, φαρυγγίτιδα, λαρυγγοτραχειοβρογχίτιδα, τραχειίτιδα, βρογχιολίτιδα, βρογχίτιδα και ιογενή πνευμονία. Οι λοιμώξεις αυτές συμβαίνουν σε όλη την διάρκεια του έτους με εποχικές κορυφώσεις κατά το Φθινόπωρο Χειμώνα Άνοιξη. Η μετάδοση γίνεται με μολυσμένες εκκρίσεις και η περίοδος επώασης διαρκεί μία έως έξι ημέρες.
Υπάρχει πονόλαιμος, βήχας, ρινόρροια, πταρμός, παροξυσμός άσθματος, που διαρκούν μερικές φορές πάνω από εννέα ημέρες ενώ ο πυρετός και η κεφαλαλγία είναι ήπια ή σπάνια, τουλάχιστον στην αρχή. Ενδέχεται να υπάρχουν οξεία διάρροια, επιπεφυκίτιδα, ενίοτε αιμορραγική κυστίτιδα.
Οι επιπλοκές είναι η πνευμονία, η επιδείνωση χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας ή άσθματος, η παραρρινοκολπίτιδα, η μέση ωτίτιδα, οι καρδιοπνευμονικές εκδηλώσεις, ο θάνατος.
Τι πρέπει να γνωρίζετε επιπροσθέτως για την γρίπη και τις ιώσεις του αναπνευστικού:
Κατά την διάρκεια του πυρετού συνιστάται αποφυγή υπερκόπωσης, παραμονή στο σπίτι, αποφυγή ενεργητικού και παθητικού καπνίσματος, ελαφρά διατροφή και άφθονα υγρά ενδιαμέσως των γευμάτων, αποφυγή αλκοόλ καφέ και φαρμάκων που καταστέλλουν τον βήχα. Τα χλιαρά μπάνια, τα ψυχρά επιθέματα, τα αντιπυρετικά, ελέγχουν τον πυρετό κατά την διάρκεια της γρίπης και των κοινών ιώσεων. Οι έγκυες, οι θηλάζουσες, τα παιδιά και οι έφηβοι δεν πρέπει να λαμβάνουν ως αντιπυρετικό την ασπιρίνη για τον έλεγχο του πυρετού, για να αποφευχθεί ένα σπάνιο και επικίνδυνο σύνδρομο, το σύνδρομο REYE. Η χορήγηση ακατάλληλης αντιβίωσης στις ιώσεις αυξάνει την πιθανότητα σοβαρών επιπλοκών και δεν οδηγεί σε ταχεία ανάρρωση όπως λανθασμένα πιστεύεται από πολλά άτομα. Οι ομάδες υψηλού κινδύνου πρέπει να ευρίσκονται υπό ιατρική παρακολούθηση σε όλη την διάρκεια ακόμη και απλών ιώσεων χωρίς πυρετό. Ανάλογα με τον τύπο της διαταραχής μπορεί να χρειαστεί προληπτικός εμβολιασμός και με το εμβόλιο της πνευμονίας.
Περιπτώσεις πυρετού που επιβάλλουν επείγουσα ιατρική αξιολόγηση, είναι ο υψηλός πυρετός, ο πυρετός που δεν ανταποκρίνεται σε αντιπυρετικά, η δυσχέρεια αναπνοής, η κεφαλαλγία και ο έμετος, το εξάνθημα, η φωτοφοβία, τα συμπτώματα που ενώ είναι σε φάση βελτίωσης επιδεινώνονται, τα συμπτώματα που δεν εμφανίζουν τάση υποστροφής μετά το πρώτο 48ωρο, ο πυρετός που συνοδεύεται από επίμονο ρίγος, ο πόνος στο αυτί, ο πόνος στο στήθος ή στον θώρακα, η έντονη δυσκαταποσία, η πολύ έντονη κακουχία με πόνους, οι πυώδεις εκκρίσεις, τα πηχτά πτύελα, η αιμόπτυση, το πρήξιμο των ποδιών.

Πηγή: http://anastasiamoschovaki1.blogspot.com

Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Mon, 20 Feb 2012 17:57:00 +0000

Είναι η παλινδρόμηση περιεχομένου του στομάχου προς τον οισοφάγο. Πρόκειται για ένα φυσιολογικό φαινόμενο που περιστασιακά παρουσιάζεται στους περισσότερους ανθρώπους, ιδίως μεταγευματικά.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, υπάρχει μια σειρά αμυντικών μηχανισμών που αποτρέπουν την εκτεταμένη παλινδρόμηση γαστρικού οξέος προς τον οισοφάγο, με αποτέλεσμα η παλινδρόμηση αυτή να μην προκαλεί προβλήματα στον οισοφάγο.

Τί είναι η γαστροοισοφαγική παλινδρομική νόσος (ΓΟΠΝ);Είναι η χρόνια πεπτική νόσος που προκαλείται όταν η ποσότητα του γαστρικού υγρού -ή περιστασιακά και της χολής -που παλινδρομεί προς τον οισοφάγο υπερβαίνει την ικανότητα άμυνας του οισοφάγου. Αυτό προκαλεί επίμονα συμπτώματα, με ή χωρίς βλάβη του βλεννογόνου, της εσωτερικής δηλαδή επιφάνειας, του οισοφάγου.

Ποια είναι τα συμπτώματα που προκαλεί η ΓΟΠΝ;

Το συχνότερο σύμπτωμα είναι ο πόνος. Εμφανίζεται σαν κάψιμο στο στήθος πίσω από το στέρνο, συνήθως μετά τα γεύματα. Μοιάζει πολύ με τον πόνο της στηθάγχης, γι’ αυτό οι ασθενείς συχνά (και σωστά) εξετάζονται πρώτα από καρδιολόγο. Μαζί με τον πόνο μπορεί να υπάρχουν έντονες ερυγές (ρεψίματα) με ανάρροια όξινου υγρού και δυσκολία στην κατάποση του φαγητού. Πολύ συχνά, όμως, τα συμπτώματα αφορούν άλλα οργανικά συστήματα. Μπορεί δηλαδή η νόσος να εκδηλωθεί με χρόνιο βήχα, βραχνή φωνή ή βουίσματα στα αυτιά, λόγω παλινδρόμησης του γαστρικού υγρού προς το αναπνευστικό σύστημα κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Πόσο συχνή είναι η νόσος;

Η νόσος είναι πολύ συχνή. Περίπου 7% του γενικού πληθυσμού έχει καθημερινά επεισόδια συμπτωματικής παλινδρόμησης. Περίπου το 20-40% αυτών έχει πραγματική ΓΟΠΝ. Από αυτούς, οι μισοί θα εμφανίσουν και οισοφαγίτιδα (φλεγμονή του οισοφάγου), ενώ το 20% των ασθενών με ΓΟΠΝ θα χρειαστεί τελικά χειρουργική θεραπεία.

Υπάρχουν παράγοντες που προδιαθέτουν σε ΓΟΠΝ;

Ο συχνότερος προδιαθεσικός παράγοντας είναι η διαφραγματοκήλη. Πρόκειται για μια κατάσταση που ουσιαστικά καταργεί τον μηχανισμό που προστατεύει τον οισοφάγο από την παλινδρόμηση προς αυτόν περιεχομένου του στομάχου. Ετσι, τα επεισόδια παλινδρόμησης είναι πιο συχνά, αλλά και παρατεταμένα σε διάρκεια.

Αλλος παράγοντας που προδιαθέτει σε ΓΟΠΝ είναι η παχυσαρκία. Στην περίπτωση αυτή, η απώλεια βάρους συνήθως αρκεί για την υποχώρηση των συμπτωμάτων.

Τέλος, άλλες καταστάσεις που προδιαθέτουν σε ΓΟΠΝ είναι η κύηση, ο σακχαρώδης διαβήτης, το πεπτικό έλκος, καθώς και ορισμένα φάρμακα.

Πόσο επικίνδυνη είναι η ΓΟΠΝ;

Η ΓΟΠΝ είναι αρκετά επικίνδυνη. Αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, προκαλεί φλεγμονή στον οισοφάγο (οισοφαγίτιδα) και βαριές επιπλοκές, όπως στένωση, έλκη ή αιμορραγία στον οισοφάγο. Ο μεγαλύτερος όμως κίνδυνος είναι ότι προκαλεί μια ειδική μεταπλασία (αλλαγή του είδους των κυττάρων) του οισοφάγου που χαρακτηρίζεται ως οισοφάγος Barre, η οποία είναι προκαρκινωματώδης κατάσταση που μπορεί να εξελιχθεί σε αδενοκαρκίνωμα του οισοφάγου.

Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνει ο ασθενής που έχει συμπτώματα ΓΟΠΝ;

Καταρχήν να επισκεφτεί τον χειρουργό του ή τον γαστρεντερολόγο του, ο οποίος θα τον υποβάλει σε μια σειρά εξετάσεων, αφενός για να διαγνώσει εάν όντως πάσχει από ΓΟΠΝ και αφετέρου για να αποφασίσει ποια είναι η καταλληλότερη μέθοδος θεραπείας.

Ποιες είναι οι μέθοδοι θεραπείας που υπάρχουν;

Αρχικά, ξεκινάμε με συντηρητικά μέτρα. Απώλεια βάρους, διακοπή του καπνίσματος, μικρά και συχνά γεύματα, όχι κατάκλιση αμέσως μετά το φαγητό, άνετα ρούχα. Αν αυτά δεν αποδώσουν, προχωρούμε σε ειδική φαρμακευτική αγωγή και στη συνέχεια, αν χρειαστεί, σε χειρουργική θεραπεία.

Ποιοι ασθενείς χρειάζονται επέμβαση;

Καταρχήν, ασθενείς στους οποίους η φαρμακευτική αγωγή έχει αποτύχει ή ασθενείς που δεν μπορούν να την ανεχθούν ή εμφανίζουν επιπλοκές από αυτή. Επίσης, ασθενείς που έχουν βαριά φλεγμονή στον οισοφάγο. Τέλος, ασθενείς νέοι σε ηλικία, καθώς και ασθενείς που τα κύρια συμπτώματά τους είναι από το αναπνευστικό (βήχας ή βραχνάδα), καθώς τα συμπτώματα αυτά συνήθως δεν υποχωρούν με την φαρμακευτική θεραπεία.

Πλεονεκτεί η χειρουργική έναντι της φαρμακευτικής θεραπείας;

Θα λέγαμε, μάλλον, ότι η μία μέθοδος συμπληρώνει και βοηθάει την άλλη. Η φαρμακευτική θεραπεία αποσκοπεί στην εξουδετέρωση του οξέος που παράγει το στομάχι. Ωστόσο, έχει αποδειχθεί ότι περισσότερο βλαπτική για τον οισοφάγο είναι η παλινδρόμηση χολής, που είναι αλκαλική (βάση) και η οποία, όχι μόνο δεν περιορίζεται με την φαρμακευτική θεραπεία, αλλά επιδεινώνεται, αφού δεν εξουδετερώνεται από το γαστρικό οξύ. Την κύρια αυτή αδυναμία της φαρμακευτικής θεραπείας στους ασθενείς με παλινδρόμηση χολής αντιμετωπίζει η χειρουργική που αποτρέπει την παλινδρόμηση όλων των υγρών προς τον οισοφάγο.

Ποιες χειρουργικές θεραπείες εφαρμόζονται σήμερα;

Η χειρουργική θεραπεία της ΓΟΠΝ είναι η θολοπτύχωση. Η επέμβαση περιλαμβάνει τη χρήση του θόλου του στομάχου για τη δημιουργία μιας μανσέτας γύρω από το τελικό τμήμα του οισοφάγου (βλ. εικόνα), η οποία λειτουργεί ως βαλβίδα και αποτρέπει την παλινδρόμηση.

Υπάρχουν διάφορες τεχνικές (π.χ. Nissen, Toupet), οι οποίες διαφέρουν ως προς το εάν η πτύχωση είναι πλήρης (κατά 360ο) ή μερική (κατά 270ο). Η επιλογή της καταλληλότερης γίνεται κατά περίπτωση από τον χειρουργό. Σήμερα, η επέμβαση γίνεται λαπαροσκοπικά, χωρίς δηλαδή μεγάλες τομές. Είναι απόλυτα ασφαλής και εξαιρετικά αποτελεσματική στην αντιμετώπιση της νόσου. Η συνολική διάρκεια νοσηλείας είναι λιγότερο από 24 ώρες. Ο ασθενής σιτίζεται και κινητοποιείται αμέσως μετά την επέμβαση, ενώ το ίδιο βράδυ μπορεί να επιστρέψει στο σπίτι του.

Εικόνα (α). Λαπαροσκοπική θολοπτύχωση Nissen

Εικόνα (β). Λαπαροσκοπική θολοπτύχωση Toupet

Πηγή:www.klinikiagiosloukas.gr

Ανακατασκευή μαστού: Αλήθειες και μύθοι

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Fri, 17 Feb 2012 13:53:00 +0000

Η αποκατάσταση του μαστού είναι μια απο τις πιο δημοφιλείς επεμβάσεις της πλαστικής χειρουργικής, τόσο ως αυξητική στήθους για την αισθητική αποκατάσταση όσο και ως επανορθωτική του στήθους μετά απο συγγενείς ανωμαλίες ή αφαίρεση όγκου από το μαστό (μαστεκτομή, τεταρτεκτομή κ.ο.κ.). Στόχος της είναι η αποκατάσταση του μεγέθους, σχήματος και της συμμετρίας του στήθους με αποτέλεσμα τη βελτίωση της ποιότητας ζωής αυτών των γυναικών.

Η ανάπτυξη της Βιοτεχνολογίας και της Αναγεννητικής Ιατρικής είναι τα τελευταία χρόνια αλματώδης και ήδη πολλές τους αρχές εφαρμόζονται στην κλινική πράξη. Οι εξελίξεις στο πεδίο της Πλαστικής Χειρουργικής είναι εξίσου πολύ σημαντικές και πολλά υποσχόμενες για το μέλλον. Ενώ στη κλινική πράξη η αποκατάσταση του μαστού γίνεται με διατατήρες ή ενθέματα σιλικόνης ολοένα και περισσότερες μέθοδοι αποκατάστασης του μαστού με αυτόλογους ιστούς και αυτόλογα κύτταρα προτείνονται από διάφορους ερευνητές και επιστήμονες.

Επιπρόσθετα, η αυξητική μαστού με αυτόλογο λιπώδη ιστό της ασθενούς, θεωρείται πλέον στις μέρες μας σαν εναλλακτική λύση στην κλασική αυξητική μαστών με ενθέματα. Η τεχνική και η τεχνογνωσία είναι πλέον και οι δύο τόσο δοκιμασμένες, που ουσιαστικά θεωρείται μια επέμβαση με σχεδόν μηδαμινή επικινδυνότητα και επιπλοκές χωρίς να είναι απαραίτητη η διαμονή της ασθενούς στo Νοσοκομείο.

Συγκεκριμένα για επεμβάσεις μαστού, βασίζεται στην αναρρόφηση λιποκυττάρων μέσω λιποαναρρόφησης με ειδικές βελόνες, και στην επανέγχυσή τους μετά απο ειδική επεξεργασία σε διάφορα σημεία του μαστού. Απαραίτητες προϋποθέσεις είναι να έχουν αποκλειστεί παθολογικά ευρήματα μαστών μέσω απεικονιστικών μεθόδων και η ύπαρξη αρκετής ικανοποιητικής ποσότητας λιπώδους ιστού σε περιοχές όπως η κοιλιακή χώρα, το εσωτερικό των μηρών και οι γλουτοί. Όπως μας ανακοίνωσε ο Καθηγητής κ. Rigotti στη διάλεξή του κατά τη διάρκεια του 1^ης Διεπιστημονικής Ημερίδας για τον Καρκίνο του Μαστού πού οργανώσαμε στις 26 Φεβρουαρίου του 2011, δεν παρατηρήθηκε μετεγχειρητικά αυξημένο ποσοστό καρκινογένεσης ή οποιεσδήποτε άλλες συστηματικές παρενέργειες στις ασθενείς αυτές με αυτόλογη μεταμόσχευση λιποκυττάρων, εαν και οι περιόδοι παρακολούθησής των ήταν μακρές.

Βασικές προϋποθέσεις για ένα επιτυχημένο τελικό αισθητικό αποτέλεσμα είναι οι προσεκτικοί χειρισμοί των ιστών, η χαμηλή αρνητική πίεση κατά την αναρρόφηση των λιποκυττάρων και η επανέγχυση όσο το δυνατόν μικρότερων ποσοτήτων λίπους σε καλά αιματούμενες δέκτριες περιοχές.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα και πολλά υποσχόμενη μέθοδος αυτόλογης μεταμόσχευσης λιπώδους ιστού για αποκατάσταση μαστού περιγράφηκε το 1999 από τον κ. Khouri. Πρόκειται για έναν συνδυασμό ενός στηθόδεσμου με αρνητική πίεση και μεταμόσχευσης λίπους (μέθοδος Brava). Οι ασθενείς πρέπει να φέρουν για τουλάχιστον 1 μήνα προεγχειρητικά έναν ειδικά σχεδιασμένο στηθόδεσμο, ο οποίος αποτελείται από δύο διαφανείς πλαστικές ‘θήκες’ που εφαρμόζονται πάνω στους μαστούς και από μία ηλεκτρονικά ρυθμιζόμενη συσκευή που αναρροφά συνεχώς αέρα. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται μέσα στις πλαστικές ‘θήκες’ κενό αέρος, το οποίο οδηγεί τόσο σε πολλαπλασιασμό των λιποκυττάρων, όσο και σε σχηματισμό νέων αγγείων (νεοαγγειογένεση) για την αιμάτωσή τους. Με το πέρας του 1 μήνα, λαμβάνει χώρα η λιποαναρρόφηση στην κοιλιακή χώρα ή εσωτερικό μηρών στην ασθενή. Μετά από μια σειρά 2-5 συνεδριών μπορούν να επανεγχυθούν συνολικά σε κάθε μαστό μέχρι και 200-300 κ.εκ. λιπώδους ιστού. Μετεγχειρητικά η ασθενής πρέπει να φέρει τον προαναφερθέντα ειδικό στηθόδεσμο για έναν επιπλέον μήνα, ώστε να επιτευχθούν οι ιδανικές συνθήκες για τα μεταμοσχευθέντα λιποκύτταρα, μιας και η αρνητική πίεση δεν επιτρέπει στο υπό τάση δέρμα να ασκεί υπέρμετρη πίεση πάνω τους.

Σε πολύ πιο πρώιμο στάδιο μελετών βρίσκεται μιά μέθοδος που βασίζεται στην χρήση βλαστοκυττάρων και περιγράφηκε το 2008 από τους Yoshimura και συν. (Πανεπιστήμιο του Τόκυο). Τα προ-λιποκύτταρα (πρόδρομες μορφές λιποκυττάρων) που υπάρχουν μέσα στον λιπώδη ιστό μπορούν ύστερα από κατάλληλους εργαστηριακούς χειρισμούς να διαφοροποιηθούν προς ‘ώριμα’ λιποκύτταρα. Για τον λόγο αυτό καταβάλλει η ομάδα μας προσπάθειες να επιτευχθεί η εξασφάλιση άδειας για εργαστηριακή διαφοροποίηση τόσο των προαναφερθέντων προ-λιποκυττάρων, όσο και άλλων πρόδρομων κυττάρων όπως του νευρικού και του οστικού ιστού για την αναγέννηση νεύρων και οστών.

Οι νέες και προοδευτικές μέθοδοι της Βιοτεχνολογίας αν και αποτελούν προς το παρόν ένα νέο κομμάτι της Ιατρικής και δέχονται πολλές επικρίσεις, είναι αδιαμφισβήτητα ένα πολλά υποσχόμενα πεδίο της. Η τεχνογνωσία αυτή έχει έναν πρώτιστο στόχο για τους ασθενείς: την πιο στοχευμένη, πιο ασφαλή και πιο επιτυχή αντιμετώπιση των συμπτωμάτων τους. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο κρίνεται απαραίτητη η βελτιοποίηση των τεχνικών και η περαιτέρω έρευνα στο πεδίο της Αναγεννητικής Ιατρικής και της Βιοτεχνολογίας, ώστε εν τέλει να μπορεί να επιτευχθεί η βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών αυτών και των οικογενειών τους

Πηγή: www.iatronet.gr

Χρήση υπολογιστή και βλάβες στα μάτια

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Fri, 20 Jan 2012 13:29:00 +0000

Όλο και περισσότερες ώρες περνάμε μπροστά στον υπολογιστή. Μάλιστα την περίοδο αυτή, της οικονομικής κρίσης, έχει παρατηρηθεί ότι έχει αυξηθεί ακόμα περισσότερο η χρήση του Η/Υ με την μεγάλη χρήση του διαδικτύου.
Οι πολύωρη χρήση του υπολογιστή όμως προϋποθέτει προσοχή γιατί καταπονούμε τα μάτια και τα οστά μας.
Αν λοιπόν ξοδεύετε περισσότερο από δύο ώρες ημερησίως μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή σας πιθανόν να παρουσιάζετε κάποιο από τα συμπτώματα του Computer Vision Syndrome (C.V.S.).

Αυτά είναι:
Πονοκέφαλοι
Πόνοι στον αυχένα και στην πλάτη
Θολή όραση (κατά τη διάρκεια ή και μετά)
Κούραση και υπερένταση των ματιών
‘Κάψιμο» και αίσθημα βάρους στα μάτια
Ξηροφθαλμία
Δάκρυσμα
Φαγούρα
Χαμηλή απόδοση στην εργασία

Ο βαθμός στον οποίο τα άτομα εμφανίζουν τα παραπάνω συμπτώματα εξαρτάται συχνά από το επίπεδο των οπτικών δυνατοτήτων τους και από το χρονικό διάστημα που περνάνε μπροστά από τον υπολογιστή.
Τα μη διορθωμένα σφάλματα της όρασης (μυωπία-υπερμετρωπία-αστιγματισμός), η ανεπάρκεια σύγκλισης και συντονισμού των οφθαλμών, και οι μεταβολές λόγω γήρανσης(πρεσβυωπία), μπορούν να συμβάλλουν στην ανάπτυξη συμπτωμάτων του CVS κατά τη χρησιμοποίηση ενός υπολογιστή.

Πολλά από τα οπτικά συμπτώματα που βιώνονται από τους χρήστες των υπολογιστών είναι μόνο προσωρινά και θα μειωθούν αφού σταματήσουν την εργασία μπροστά από τον υπολογιστή τους.
Εντούτοις, μερικά άτομα συνεχίζουν να έχουν μειωμένες οπτικές δυνατότητες, όπως θολωμένη όραση, ακόμα και μετά από την παύση της εργασίας σε έναν υπολογιστή. Εάν δεν εξεταστούν οι αιτίες του προβλήματος, τα συμπτώματα θα συνεχίσουν να επαναλαμβάνονται και ίσως να επιδεινώνονται με τη μελλοντική χρήση των υπολογιστών.

Το Computer Vision Syndrome προκαλείται από τα μάτια μας και τον εγκέφαλό μας που αντιδρούν διαφορετικά στους χαρακτήρες της οθόνης από τους τυπωμένους χαρακτήρες.
Η όραση στον ηλεκτρονικό υπολογιστή είναι μια απαιτητική λειτουργία, γεγονός που κάνει πολλά άτομα ευάλωτα στην ανάπτυξη προβλημάτων της όρασης. Η λειτουργία αυτή είναι διαφορετική όταν διαβάζουμε ένα κείμενο σε μια οθόνη από ότι σε ένα φύλλο χαρτί.

Τα γράμματα στην οθόνη του υπολογιστή συχνά δεν είναι ευκρινή, η αντίθεση των γραμμάτων σε σχέση με το φόντο(contrast) είναι μειωμένη, ενώ θάμβος στην όραση προκαλείται και από τις ανακλάσεις του φωτός επάνω στην οθόνη. Επίσης η απόσταση και η γωνία εργασίας μπροστά από τον υπολογιστή είναι διαφορετικές από τις αντίστοιχες για την »κλασική» ανάγνωση ή γραφή.
Συνεπώς η διαδικασία της εστίασης και της κίνησης των οφθαλμών επιβάλλουν επιπρόσθετες απαιτήσεις από το οπτικό σύστημα.

Επιπλέον, η παρουσία δευτερευόντων προβλημάτων όρασης μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις στην άνεση και την απόδοση σε έναν υπολογιστή.
Μη διορθωμένα ή υποδιορθωμένα προβλήματα της όρασης είναι επίσης σημαντικοί παράγοντες που συμβάλλουν στην οπτική κόπωση. Ακόμη, η συνταγή που έχει κάποιος για γυαλιά οράσεως ή φακούς επαφής μπορεί να μην είναι κατάλληλη για τις συγκεκριμένη απόσταση που εργάζεται μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή του.

Μάλιστα, μερικοί άνθρωποι γέρνουν τα κεφάλια τους σε διάφορες γωνίες ή πλησιάζουν προς την οθόνη προκειμένου να δουν καλύτερα επειδή τα γυαλιά τους δεν έχουν σχεδιαστεί για όραση σε υπολογιστή. Οι κακές αυτές στάσεις του σώματος μπορούν να οδηγήσουν σε σπασμούς ή πόνους των μυών του λαιμού,των ώμων ή της πλάτης.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα συμπτώματα του CVS εμφανίζονται επειδή οι οπτικές απαιτήσεις υπερβαίνουν τις οπτικές δυνατότητες του ατόμου για να τις εκτελέσει άνετα. Στο μέγιστο κίνδυνο για την ανάπτυξη του CVS είναι εκείνα τα άτομα που περνούν δύο ή περισσότερες συνεχείς ώρες σε έναν υπολογιστή καθημερινά.

Αντιμετώπιση των προβλημάτων που προέρχονται από τα μάτια:
Κάθε μια ώρα εργασίας μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή σας πρέπει να συνοδεύεται από ένα δεκάλεπτο διάλειμμα.
Μετά από 20λεπτη χρήση της οθόνης γυρίστε το βλέμμα σας και εστιάστε κάποιο αντικείμενο πέρα από τα 6 μέτρα (20 πόδια) για τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα.

Είναι πολύ σημαντικό να φοράτε τα γυαλιά με την σωστότερη δυνατή διόρθωση (βαθμούς), ακόμη και αν δεν χρειάζεστε γυαλιά για όλες τις άλλες ώρες.
Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μια μικρή αμετρωπία (μυωπία, υπερμετρωπία, ή αστιγματισμό) την οποία όμως δεν γνωρίζουν και όντας μικρού βαθμού μπορεί να μην απαιτεί την χρήση γυαλιών για τις συνήθεις ασχολίες.
Στην περίπτωση όμως της χρήσης του μόνιτορ του υπολογιστή, ακόμα και οι μικρές αμετρωπίες παίζουν σημαντικότατο ρόλο στην ξεκούραστη όραση.

Τα περισσότερα προβλήματα οφείλονται σε μικρού βαθμού υπερμετρωπίες ή/και αστιγματισμού. Εάν έχετε συμπτώματα όπως κόπωση των ματιών κ.λ.π. κάντε μια λεπτομερή εξέταση των ματιών σας υπογραμμίζοντας στον ειδικό που θα σας εξετάσει τα συμπτώματα αυτά καθώς και το ότι κάνετε συχνή χρήση του υπολογιστή.
Εάν αισθάνεστε τα μάτια σας σε υπερβολική ένταση σταματήστε τη χρήση του υπολογιστή μέχρι να βελτιωθεί η κατάσταση.

Ρυθμίστε την φωτεινότητα και την αντίθεση της οθόνης σας στο σημείο εκείνο όπου νοιώθετε πιο ξεκούραστα.
Η χρήση συνθετικών δακρύων µπορεί να βοηθήσει µε τη ξηροφθαλμία που µπορεί να προκαλέσει η πολύωρη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών από µείωση της ταχύτητας και συχνότητας ανοικλεισίµατος των µατιών, όπως επίσης και η σωστή ενυδάτωση της ατµόσφαιρας στην οποία λειτουργεί το άτοµο που χρησιµοποιεί τον ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Πηγή: health.in.gr

Κρυολόγημα: συμπτώματα και αντιμετώπιση

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Fri, 16 Dec 2011 13:53:00 +0000

Τα περισσότερα κρυολογήματα οφείλονται σε ιούς. Εκατοντάδες διαφορετικοί ιοί μπορούν να μολύνουν τη μύτη και το στόμα. Μεταδίδονται με το βήχα και το φτάρνισμα. Κατά μέσο όρο, ένα παιδί στο Δημοτικό μπορεί να εμφανίζει 3-10 ιώσεις το χρόνο. Τα νήπια μπορεί να έχουν περισσότερες. Αν το παιδί ζει με καπνιστές, έχει αυξημένο κίνδυνο για κρυολογήματα.

Το πώς θα αντιδράσει ένας οργανισμός σε μια ίωση εξαρτάται από δύο παράγοντες: πρώτον, τη δύναμη και τη συγκέντρωση του συγκεκριμένου ιού και, δεύτερον, την άμυνα του παιδιού τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Αυτός είναι ο λόγος που ένας ιός περνάει μέσα από μια οικογένεια ή έναν παιδικό σταθμό και εκφράζεται κλινικά διαφορετικά, ανάλογα με την άμυνα του κάθε ατόμου, με αποτέλεσμα για παράδειγμα σε ένα παιδί να προκαλέσει πονόλαιμο, σε άλλο υψηλό πυρετό και σε άλλο επιπλοκή ωτίτιδας.

* Τα συμπτώματα της ίωσης

Συνήθως υπάρχει συνάχι και βήχας. Ο βήχας συχνά χειροτερεύει τη νύχτα. Μπορεί επίσης το παιδί να έχει πυρετό, συνήθως ήπιο που ανταποκρίνεται καλά στα αντιπυρετικά, πονόλαιμο, πονοκέφαλο, ανορεξία, κόπωση. Μερικές φορές τα παιδιά κάνουν εμετό ύστερα από επεισόδιο βήχα.

**Τι θεραπεία υπάρχει;

Συνήθως τα συμπτώματα εντείνονται κατά τη 2η με 3η ημέρα της ίωσης. Τα περισσότερα υποχωρούν σε μια βδομάδα, ενώ ήπιος βήχας μπορεί να παραμείνει ακόμα και για 2-4 βδομάδες.

Οσο ο οργανισμός εργάζεται να απομακρύνει τον ιό μπορούμε να ανακουφίσουμε τα συμπτώματα. Παρακεταμόλη και ιβουπροφένη είναι χρήσιμα για πόνο και πυρετό.

Δίνετε στο παιδί άφθονα υγρά, προσφέρετε τακτικά φαγητό αλλά μην το πιέζετε· είναι αναμενόμενο για λίγες μέρες να μη θέλει να φάει όπως συνήθως.

Τα διάφορα φάρμακα για το βήχα και το συνάχι δεν έχει βρεθεί να βοηθούν σημαντικά. Προσέξτε τι περιέχουν, καθώς μερικά μπορεί να είναι και επικίνδυνα! Πάντα να συμβουλεύεστε τον παιδίατρο.

Μη δίνετε αποσυμφορητικές σταγόνες για τη μύτη σε μωρό κάτω του έτους. Αν χρειαστεί, δώστε σταγόνες φυσιολογικού ορού/θαλασσινού νερού.

Μη δίνετε αντιβιοτικά. Δεν δρουν στην ίωση και μπορούν να κάνουν πιο δύσκολη τη θεραπεία μιας πραγματικής μικροβιακής λοίμωξης στο μέλλον.

**Πότε να ανησυχήσω;

Αν είναι βρέφος κάτω των 3-6 μηνών.

Αν το παιδί έχει δύσκολη, γρήγορη ή θορυβώδη αναπνοή.

Αν πονάει το αυτί του.

Αν έχει επίμονο υψηλό πυρετό, που δεν πέφτει εύκολα με αντιπυρετικό.

Αν έχει πυρετό με επίμονο πονοκέφαλο.

Αν ο υψηλός πυρετός διαρκεί πάνω από 48 ώρες.

Αν είναι ληθαργικό, δεν φαίνεται καλά, δεν έχει διάθεση ή, αντίθετα, είναι ευερέθιστο. Ιδιαίτερα εάν αυτά τα συμπτώματα επιμένουν και κατά το κατέβασμα του πυρετού.

Αν δεν μπορεί να πιει υγρά και αφυδατώνεται. Αν δεν πίνει τουλάχιστον τη μισή ποσότητα γάλακτος που συνήθως πίνει σε μια ημέρα ή εμφανίζει στεγνές πάνες.

Αν έχει ένα περίεργο αιμορραγικό εξάνθημα που δεν εξαφανίζεται πιέζοντας με το δάχτυλο - σαν μώλωπα.

Οτιδήποτε άλλο βρίσκετε περίεργο και ανησυχητικό.

Εσείς γνωρίζετε καλύτερα από κάθε άλλον το παιδί σας. Εμπιστευτείτε το ένστικτό σας και συμβουλευτείτε ή δείτε τον/την παιδίατρό σας σε κάθε αμφιβολία. Μια εξέτασή του μπορεί να είναι καθησυχαστική, ακόμα κι αν δεν σας δώσει κάποια συγκεκριμένη θεραπεία.

Πηγή: www.enet.gr

To AIDS στη Ζιμπάμπουε, το σωτήριο έτος 2011...

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Fri, 16 Dec 2011 13:48:00 +0000

Φέτος θα ακούσετε για άλλη µια φορά αριθµούς που προσπαθούν να αποδώσουν το µέγεθος της πανδηµίας του HIV/AIDS παγκοσµίως. Αριθµοί για την αύξηση των κρουσμάτων σε πολλές δυτικές χώρες, στατιστικά στοιχεία για τους ανθρώπους που ζουν µε τον ιό HIV στην υπο-Σαχάρια Αφρική και αριθµούς για την επίπτωση της οικονοµικής κρίσης στη χρηµατοδοτήτηση προγραµµατών αντιρετροϊκής θεραπείας (για την καταπολέμηση του HIV/AIDS).

Το φαρμακείο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στο περιφερειακό νοσοκομείο, Ζιμπάμπουε, 2011. Φωτό: Sostain Moyo/MSF Είχα πάντα την αίσθηση ότι οι αριθµοί φωτίζουν κάποιες πτυχές της σκληρής πραγµατικότητας του AIDS, χωρίς να αποκαλύπτουν κάποιες άλλες που βιώνει κάποιος από κοντά. Τη φετινή Παγκόσµια Ηµέρα κατά του AIDS, έχω τη δυνατότητα να δω και να μεταφέρω και άλλες πλευρές αυτής της πραγματικότητας, δουλεύοντας ως συντονιστής ενός από τα προγράµµατα HIV/AIDS των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στη Ζιµπάµπουε, σε µια χώρα µε πολύ υψηλά ποσοστά HIV/AIDS.

Από τις ομάδες υποστήριξης. Φωτό: Tsvangirayi Mukwazhi Δε θα µοιραστώ, λοιπόν, µαζί σας αριθμούς και στατιστικά στοιχεία, αλλά µερικές εικόνες που βιώνω εδώ καθημερινά. Θα σας µιλήσω για την επιθυµία των ανθρώπων εδώ να ζήσουν. Εδώ που η κάθε µέρα σου υπενθυµίζει τις προκλήσεις που αντιµετωπίζουν όσοι ζουν µε HIV/AIDS, αλλά και τη θετική στάση τους απέναντι στη ζωή χάρη στη θεραπεία που λαμβάνουν.

Από τις ομάδες υποστήριξης. Φωτό: Tsvangirayi Mukwazhi Βρίσκοµαι στη Ζιµπάµπουε τους τελευταίους οκτώ µήνες. Το σύστηµα υγείας της χώρας που έχει πληγεί από µια οικονοµική και πολιτική κρίση το 2008, που επηρέασε κάθε τοµέα της καθηµερινής ζωής, εξακολουθεί να στηρίζεται στη βοήθεια οργανισμών και δωρητριών χωρών για την παροχή θεραπείας κατά του HIV/AIDS που σώζει ζώες. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα λειτουργούµε προγράµµατα HIV/AIDS τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια περιθάλποντας αυτή τη στιγμή πάνω από 34.000 ασθενείς. Κι όμως, στη θεραπεία δεν είναι µόνο τα φάρµακα σηµαντικά. Είναι εξίσου σημαντική η θέληση και η δύναμη των ανθρώπων που ζουν µετον ιό HIV και όλων εκείνων που τους βοηθούν να αντιμετωπίζουν τη ζωή θετικά. Ως ψυχολόγος, παρατηρώ τους διαφορετικούς τρόπους µε τους οποίους οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το AIDS και την πραγματικότητα έχοντας µια δυνατή θέληση να προχωρήσουν μπροστά µε αισιοδοξία. Δεν περνάει µέρα που να µη θαυμάσω αυτή την επιθυμία για ζωή.

Στη Ζιµπάµπουε έµαθα ότι το να ζεις ως οροθετικός δε σημαίνει μόνο να είσαι θετικός στον ιό HIV αλλά και να αντιστέκεσαι στην ασθένεια. Σημαίνει να ακολουθείς τη θεραπεία σου, να εργάζεσαι, να έχεις σύντροφο, οικογένεια, παιδιά, φίλους. Να πηγαίνεις στην τοπική λαχαναγορά, να γελάς µε τους γείτονες σου απολαμβάνοντας το δυνατό ήλιο της Αφρικής, όπως κάνει η Κάρεν. Σημαίνει να πηγαίνεις σχολείο και να ονειρεύεσαι να γίνεις δικηγόρος ή τραγουδιστής, όπως η
Νοκουτούλα και ο Μπερνάντ. Να πηγαίνεις καθημερινά στο γραφείο σου χωρίς να ανησυχείς για το συνωστισμό στο λεωφορείο και την κίνηση στους δρόμους, όπως η Γκρέις, ή να χορεύεις στο γάµο συγγενών σου µέχρι τελικής πτώσεως, όπως ο Ντάνιελ. Εδώ το να ζεις ως οροθετικός σημαίνει ότι ονειρεύεσαι τη µέρα που το παιδί που θα φέρεις στον κόσμο δε θα έχει HIV/AIDS γνωρίζοντας πάνω απ’όλα ότι αυτό σήμερα είναι εφικτό.

Σηµαίνει ακόµα ότι επιλέγεις να µη ζεις µόνος. Κάθε µέρα, µέσω της δουλειάς µας, λέµε στους ανθρώπους που ζουν µε HIV/AIDS ότι στεκόµαστε δίπλα τους και ότι µπορούν κι εκείνοι µε τη σειρά τους να σταθούν ο ένας δίπλα στον άλλο. Γι’ αυτό το λόγο στα προγράµµατα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα οργανώνουμε ομάδες υποστήριξης ατόμων που έχουν προσβληθεί και ζουν µε τον ιό HIV. Εξάλλου είναι γνωστό πώς όταν µοιράζεσαι ένα πρόβληµα, μοιράζεσαι και το βάρος του.

Τα µέλη στις οµάδες υποστήριξης συζητούν και µοιράζονται τις προκλήσεις που βιώνουν, βοηθούν ο ένας των άλλον να φτάσει στην κλινική για την καθιερωµένη επίσκεψη, όταν αυτή βρίσκεται πολύ µακριά, βρίσκουν από κοινού τρόπους να βελτιώσουν τη ζωή τους, µοιράζονται εµπειρίες και ανταλλάσουν µηνύµατα µε την υπόλοιπη κοινότητα µέσω του τραγουδιού και του θεάτρου. Στη Ζιµπάµπουε χρησιµοποιούν συνήθως τη µουσική για να εκπαιδεύσουν τον κόσµο στο θέµα του HIV/AIDS, για να εξηγήσουν στους ασθενείς και τις οικογένειές τους ότι δεν είναι µόνοι τους, ότι η θεραπεία µπορεί να σταθεροποιήσει την ασθένεια και ότι δεν πρέπει να υπάρχει στίγµα. Οι οµάδες υποστήριξης, που αποτελούνται κυρίως από Ζιµπαµπουανούς που βρίσκονται ήδη σε θεραπεία είναι ένα λαµπρό παράδειγµα ανοιχτής, θετικής προσέγγισης του HIV/AIDS. Όλοι στα τραγούδια και τις µελωδίες τους µιλούν για τη δύναµη της ενότητας και την ελπίδα για το µέλλον και τη ζωή που τους δίνει η θεραπεία.

Στη Ζιµπάµπουε, “γιορτάζουµε” καθηµερινά την Παγκόσµια Ηµέρα κατά του AIDS. Παρόλα αυτά, την 1η Δεκεµβρίου, όλοι όσοι εργαζόµαστε στα προγράµµατα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα µαζί µε τις τοπικές κοινότητες θα τραγουδήσουµε για τη θετική στάση απέναντι στη ζωή. Πρόκειται για µια δέσµευση να υποστηρίξουµε αυτή την προσπάθεια, τον αγώνα, την επιβίωσή και τη θέληση για ζωή και να δουλέψουµε όλοι µαζί για να διασφαλίσουµε ότι θα λάβουν θεραπεία όλοι όσοι τη χρειάζονται.

Πηγή: www.enet.gr, www.msf.gr

Το εμβόλιο ΗPV (για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας) και η σύγχρονη Ελληνίδα

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Fri, 16 Dec 2011 13:34:00 +0000

Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας προσβάλλει νέες γυναίκες, γυναίκες που βρίσκονται σε παραγωγική περίοδο της ζωής τους. Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας προκαλείται από λοίμωξη με τον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων (ή HPV), ο οποίος μεταδίδεται με τη σεξουαλική επαφή, ακόμη και αν δεν είναι ολοκληρωμένη. Ετσι όποιο κορίτσι ή όποια γυναίκα είναι σεξουαλικά ενεργή, μπορεί να προσβληθεί από λοίμωξη με ογκογόνο τύπο του HPV, η οποία μπορεί με την πάροδο του χρόνου να εξελιχθεί σε καρκίνο.

Ο περισσότερος κόσμος πιστεύει ότι ο καρκίνος αυτός αφορά τις μεγαλύτερες γυναίκες, γιατί πράγματι στις περισσότερες περιπτώσεις η HPV λοίμωξη χρειάζεται χρόνια για να εξελιχθεί σε καρκίνο τραχήλου της μήτρας. Ωστόσο, αυτό που θα πρέπει να τονιστεί είναι ότι ο καρκίνος αυτός μπορεί να πλήξει και νεότερες γυναίκες, πράγμα το οποίο όταν συμβαίνει είναι πραγματικά συγκλονιστικό για την ίδια την κοπέλα και το περιβάλλον της.

Χαρακτηριστικό είναι ότι τα υψηλότερα ποσοστά λοίμωξης με ογκογόνους τύπους του HPV που μπορεί να προκαλέσουν καρκίνο τραχήλου διαπιστώνονται στις ηλικίες 18-24 ετών.

240 θάνατοι το χρόνο από καρκίνο τραχήλου της μήτρας...

Στην Ελλάδα κάθε χρόνο εκτιμάται ότι 580 γυναίκες διαγιγνώσκονται και 240 πεθαίνουν από καρκίνο τραχήλου της μήτρας. Τα περιστατικά αυτά θα παρουσιάσουν χρονολογική και γεωγραφική διασπορά. Οι θάνατοι αυτοί, δηλαδή, θα καταγράφονται ως λίγα μεμονωμένα περιστατικά κάθε μήνα, σε όλη την επικράτεια. Για το λόγο ίσως αυτό, ο αριθμός 240 μπορεί να φαίνεται χαμηλός και να μη μας κάνει εντύπωση.

Αν όμως φανταζόμασταν ότι τα περιστατικά αυτά συνέβαιναν σε μία πόλη, σε μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή, αν φανταζόμασταν ότι αυτές οι 240 γυναίκες πέθαιναν σε ένα τραγικό ατύχημα, τότε το γεγονός αυτό θα ήταν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και στα δελτία ειδήσεων επί μέρες και θα γινόταν πολύ μεγάλος λόγος για τα αίτια και τους λόγους που ένα τόσο τραγικό περιστατικό δεν είχε προληφθεί.

...μπορούν να αποφευχθούν με εμβολιασμό HPV και τεστ ΠΑΠ

Το θετικό στην περίπτωση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας είναι ότι πλέον η εμφάνισή του μπορεί όντως να προληφθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό με το συνδυασμό εμβολιασμού και τεστ ΠΑΠ και οι 240 θάνατοι που καταγράφονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα να μειωθούν στο ελάχιστο, επιβεβαιώνοντας περίτρανα την ανάγκη εμβολιασμού των κοριτσιών στις συνιστώμενες ηλικίες και του ελέγχου με τεστ Παπανικολάου κάθε χρόνο μετά την έναρξη της σεξουαλικής ζωής.

Ο εμβολιασμός και το τεστ ΠΑΠ αποτελούν συμπληρωματικές προληπτικές μεθόδους. Ο εμβολιασμός, ο οποίος έχει ενταχθεί στο Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών και συνιστάται σε κορίτσια 12-26 ετών, προλαμβάνει τη νόσο μειώνοντας την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου του τραχήλου. Επιπλέον καλύπτεται πλήρως από όλα τα ασφαλιστικά ταμεία.

Στη διάθεσή τους τα κορίτσια έχουν 2 εμβόλια, το Cervarix και το Gardasil, τα οποία έχουν ομοιότητες και διαφορές. Και τα δύο προστατεύουν έναντι των 2 συχνότερων ογκογόνων τύπων του HPV, 16 και 18, που ευθύνονται για το 70% των περιστατικών καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Το Cervarix έχει δείξει ευρύτερη προστασία έναντι άλλων ογκογόνων τύπων του ιού HPV (31, 33 και 45), η οποία οδηγεί σε μια συνολική προστασία έναντι του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας που φτάνει το 93%. Το Gardasil προστατεύει και έναντι των μη ογκογόνων τύπων 6 και 11, που δεν σχετίζονται με τον καρκίνο τραχήλου της μήτρας, αλλά ευθύνονται για το 90% των περιπτώσεων γεννητικών κονδυλωμάτων. Οι γιατροί είναι ενημερωμένοι για τα εμβόλια και θα σας προτείνουν το εμβόλιο που είναι καταλληλότερο για εσάς.

Το τεστ Παπανικολάου, από την άλλη πλευρά, επιτρέπει τον εντοπισμό και ως εκ τούτου την έγκαιρη θεραπεία τραχηλικών βλαβών, πριν αυτές εξελιχθούν σε καρκίνο.

Με τον εμβολιασμό HPV και το τεστ ΠΑΠ για πρώτη φορά η πρόληψη μιας μορφής καρκίνου είναι πλέον γεγονός. Εμείς, οι γιατροί, από την πλευρά μας οφείλουμε να συστήνουμε και να χρησιμοποιούμε τόσο τον εμβολιασμό HPV στα κορίτσια 12-26 ετών, που αποτελεί την πρωτογενή πρόληψη, όσο και την εξέταση με τεστ Παπανικολάου σε όλες τις σεξουαλικά ενεργές κοπέλες και γυναίκες. Οι γυναίκες, από την άλλη πλευρά, οφείλουν να υιοθετούν τα μέτρα αυτά, ως ασπίδα προστασίας για την υγεία τους. Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας μπορεί πλέον να αποτελέσει παρελθόν και είναι στο χέρι μας να το επιτύχουμε!

Πηγή: www.enet.gr

20 μύθοι για τον καρκίνο του μαστού

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Tue, 06 Dec 2011 14:17:00 +0000

Μύθος 1. Μόνο οι γυναίκες με οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού κινδυνεύουν από τη νόσο.

Αλήθεια. Περίπου 70% των γυναικών που προσβάλλονται από καρκίνο του μαστού δεν έχουν κανένα, ακόμη και κληρονομικό, επιβαρυντικό παράγοντα που σχετίζεται με τη νόσο. Πρέπει να σημειωθεί, πάντως, ότι όταν κάποια συγγενής πρώτου βαθμού μιας γυναίκας έχει προσβληθεί από καρκίνο του μαστού, η πιθανότητα να προσβληθεί και η ίδια διπλασιάζεται σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό.

Μύθος 2. Οι περισσότερες διογκώσεις στους μαστούς είναι κακοήθεις όγκοι.

Αλήθεια. Περισσότερο από 80% των διογκώσεων στους μαστούς είναι καλοήθεις (όχι καρκινικές), όπως είναι οι κύστεις ή άλλες παθολογικές καταστάσεις.

Μύθος 3. Όλες οι γυναίκες έχουν 1 στις 8 πιθανότητα προσβολής από καρκίνο του μαστού.

Αλήθεια. Η πιθανότητα προσβολής μεγαλώνει με την αύξηση της ηλικίας της γυναίκας. Όταν μια γυναίκα είναι 30 ετών η πιθανότητα είναι 1 στις 233, ενώ όταν πλησιάζει τα 85 έτη η πιθανότητα εκτοξεύεται σε 1 στις 8.

Μύθος 4. Όταν ο όγκος, κατά τη διάρκεια μιας χειρουργικής επέμβασης έρχεται σε επαφή με τον αέρα, τα καρκινικά κύττατα εξαπλώνονται.

Αλήθεια. Με σειρά επιστημονικών εργασιών, έχει αποδειχθεί ότι ο καρκίνος δεν επιδεινώνεται, ούτε εξαπλώνεται κατά τη διάρκεια μιας ανοικτής χειρουργικής επέμβασης.

Μύθος 5. Τα προσθετικά εμφυτεύματα (όπως οι σιλικόνες) αυξάνουν τον κίνδυνο προσβολής από καρκίνο του μαστού.

Αλήθεια. Οι γυναίκες με προσθετικά εμφυτεύματα δεν διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο προσβολής από τη νόσο. Επειδή, όμως, τα εμφυτεύματα ενδέχεται να αποκρύψουν υπάρχουσες καρκινικές εστίες, συνιστάται η εκτέλεση συμπληρωματικών διαγνωστικών μαστογραφιών και η μελέτη τους από εξειδικευμένους στα εμφυτεύματα ιατρούς.

Μύθος 6. Οι γυναίκες με μικρό στήθος έχουν μικρότερη πιθανότητα προσβολής.

Αλήθεια. Δεν υπάρχει θετική συσχέτιση μεταξύ μεγέθους του στήθους και της πιθανότητας προσβολής από καρκίνο του μαστού. Απλά οι γυναίκες με μεγαλύτερο στήθος είναι δυσκολότερο να ελεγθούν σχολαστικά, λόγω μεγάλου όγκου του μαστικού ιστού, που απαιτεί μεγαλύτερη διερεύνηση, ενδεχομένως με ψηφιακή μαστογραφία ή και μαγνητική τομογραφία.

Μύθος 7. Ο καρκίνος του μαστού εμφανίζεται πάντα με τη μορφή διόγκωσης.

Αλήθεια. Αν και συχνά ο καρκίνος του μαστού γίνεται αντιληπτός από μια διόγκωση, οι γυναίκες θα πρέπει να είναι σε εγρήγορση για εμφάνιση και άλλων ύποπτων για κακοήθεια αλλαγών, όπως είναι το πρήξιμο, ο ερεθισμός του δέρματος, ο πόνος στο μαστό ή τις θηλές, το ΄΄βύθισμα΄΄ της θηλής, η ερυθρότητα, η όψη ΄΄φλοιού πορτοκαλιού΄΄ στο δέρμα ή η έκκριση υγρού από τη θηλή. Επίσης, μερικές φορές, ο κακοήθης όγκος ψηλαφάται στους μασχαλιαίους λεμφαδένες, προτού γίνει ψηλαφητός στον ίδιο το μαστό.

Μύθος 8. Η χρήση στηθόδεσμου με συρμάτινες ΄΄μπανέλες’’ αυξάνει το κίνδυνο προσβολής από καρκίνο του μαστού.

Αλήθεια. Η θεωρία ότι οι συρμάτινες ΄΄μπανέλες΄΄ των στηθοδέσμων (σουτιέν) πιέζουν το λεμφικό σύστημα, συσσωρεύουν τοξίνες και προκαλούν καρκίνο έχει αποδειχθεί ότι δεν έχει καμία επιστημονική βάση. Αντίθετα, είναι βέβαιο ότι ούτε οι στηθόδεσμοι, ούτε τα στενά ρούχα έχουν σχέση με τη νόσο.

Μύθος 9. Η καφείνη προκαλεί καρκίνο του μαστού.

Αλήθεια. Δεν έχει βρεθεί συσχέτιση μεταξύ κατανάλωσης μεγάλων ποσοτήτων καφείνης και πρόκλησης καρκίνου του μαστού. Αντίθετα, κάποιες έρευνες υπέθεσαν ότι η καφείνη ίσως και να έχει προστατευτική δράση.

Μύθος 10. Αν ανήκετε σε ομάδα υψηλού κινδύνου, κυρίως λόγω οικογενειακού ιστορικού, δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα παραπάνω από την παρακολούθηση εμφάνισης των πιθανών συμπτωμάτων.

Αλήθεια. Μπορείτε να κάνετε αρκετά πράγματα για να μειώσετε τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού, όπως η απώλεια βάρους στις παχύσαρκες, η τακτική γυμναστική, η ελάττωση ή και πλήρης διακοπή της κατανάλωσης αλκοόλ, καθώς και η τακτική αυτοψηλάφιση, κλινική εξέταση των μαστών και εκτέλεση μαστογραφίας. Επίσης, σε πολλές δυτικές χώρες, οι γυναίκες με βεβαρυμένο οικογενειακό ιστορικό υποβάλλονται σε προφυλακτική μαστεκτομή (που ακολουθείται συνήθως από πλαστική εγχείρηση αποκατάστασης).

Μύθος 11. Οι ετήσιες μαστογραφίες εκθέτουν τη γυναίκα σε μεγάλα ποσά ακτινοβολίας και αυξάνουν τον κίνδυνο προσβολής της από καρκίνο.

Αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι η ακτινοβολία που λαμβάνεται είναι πολύ λίγη, ενώ η ωφέλεια από την πρόληψη και έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου είναι τεράστια. Η μαστογραφία μπορεί να εντοπίσει κάποιο όγκο πολύ πριν γίνει ψηλαφητός στο μαστό και να βελτιώσει σημαντικά την πρόγνωση της νόσου.

Μύθος 12. Οι βιοψίες μαστού με λεπτή βελόνα (FNA) μπορούν να διασπείρουν τα καρκινικά κύτταρα και να προκαλέσουν μεταστάσεις.

Αλήθεια. Δεν υπάρχουν επιστημονικά δεδομένα που τεκμηριώνουν αυτή τη θεωρία, αφού ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε πειραματικά.

Μύθος 13. Αν η μαστογραφία είναι αρνητική, θα πρέπει να επαναπαυθούμε πλήρως.

Αλήθεια. Αν και η συμβολή της μαστογραφίας στη διάγνωση του καρκίνου του μαστού είναι τεράστια, η εξέταση αυτή αποτυγχάνει στον εντοπισμό περίπου 10-20% των καρκινικών όγκων. Σε κάθε περίπτωση, η μέγιστη ασφάλεια της γυναίκας επιτυγχάνεται με το τρίπτυχο: αυτοψηλάφηση, κλινική εξέταση μαστών από ειδικό γιατρό και μαστογραφία.

Μύθος 14. Η ολική μαστεκτομή εγγυάται μεγαλύτερη επιβίωση σε γυναίκες με καρκίνο του μαστού σε σχέση με το συνδυασμό μερικής μαστεκτομής-ακτινοθεραπείας.

Αλήθεια. Στην πραγματικότητα τα ποσοστά επιβίωσης των δύο θεραπευτικών προσεγγίσεων δεν παρουσιάζουν διαφορές. Η μετεγχειρητική πορεία της υγείας της ασθενούς εξαρτάται πρωτίστως από την επιλογή της καταλληλότερης θεραπείας από το θεράποντα ιατρό.

Μύθος 15. Οι υπέρβαρες γυναίκες έχουν την ίδια πιθανότητα προσβολής με τις γυναίκες φυσιολογικού βάρους.

Αλήθεια. Οι υπέρβαρες γυναίκες έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να προσβληθούν από καρκίνο του μαστού, ιδίως αν μπήκαν αργά στην εμμηνόπαυση.

Μύθος 16. Οι θεραπείες υπογονιμότητας αυξάνουν τον κίνδυνο προσβολής από καρκίνο του μαστού.

Αλήθεια. Οι επιστημονικές έρευνες που έχουν ανακοινωθεί μέχρι σήμερα δεν τεκμηριώνουν τη θεωρία ότι οι θεραπείες υπογονιμότητας προκαλούν καρκίνο του μαστού.

Μύθος 17. Οι διακοπείσες κυήσεις (αμβλώσεις) αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού.

Αλήθεια. Αν και οι αμβλώσεις διακόπτουν βίαια τον ορμονικό κύκλο (έχει αποδειχθεί ότι οι γυναικείες ορμόνες σχετίζονται με την καρκινογένεση), στην πραγματικότητα δεν έχει βρεθεί ουσιαστική συσχέτιση μεταξύ διακοπής κύησης και καρκίνου του μαστού.

Μύθος 18. Ο καρκίνος του μαστού μπορεί να προληφθεί με ασφάλεια.

Αλήθεια. Αν και μπορούν να εντοπιστούν τα γονίδια που σχετίζονται με το καρκίνο του μαστού ή να γίνουν οι απαραίτητες προσαρμογές στον τρόπο ζωής (απώλεια βάρους, τακτική άσκηση, διακοπή κατανάλωσης αλκοόλ κ.α.), αλλά και να γίνουν οι ενδεικνυόμενες προληπτικές εξετάσεις στο μαστό, περίπου το 70% των προσβεβλημένων γυναικών δεν έχει κανένα εμφανή αιτιολογικό παράγοντα και η προέλευση της νόσου είναι (προς το παρόν) άγνωστη!

Μύθος 19. Οι άνδρες δεν προσβάλλονται από καρκίνο του μαστού.

Αλήθεια. Οι άνδρες προσβάλλονται και αυτοί από τον καρκίνο του μαστού, αλλά τα ποσοστά τους είναι πολύ χαμηλά, προσεγγίζοντας περίπου το 1% των περιστατικών. Αυτό σημαίνει ότι και οι άνδρες θα πρέπει να απευθύνονται στο γιατρό τους, για κάθε ύποπτη διόγκωση στη συγκεκριμένη περιοχή.

Μύθος 20. Όποια γυναίκα έχει επιβαρυμένο οικογενειακό ιστορικό καρκίνο του μαστού, θα προσβληθεί σίγουρα από τη νόσο.

Αλήθεια. Αν και οι γυναίκες που έχουν μητέρα, αδελφή ή γιαγιά με καρκίνο του μαστού βρίσκονται σε ομάδα υψηλού κινδύνου, αυτό δε σημαίνει ότι θα προσβληθούν και οι ίδιες, αφού οι παράγοντες που οδηγούν στην καρκινογένεση δεν είναι πλήρως καθορισμένοι. Το βέβαιο είναι ότι αυτές οι γυναίκες θα πρέπει να ξεκινήσουν τις μαστογραφίες τουλάχιστον 5 χρόνια πριν την ηλικία διάγνωσης της νόσου των συγγενών τους ή μετά την ηλικία των 35 ετών.

Πηγή: Γιάννης Στεφανογιάννης, Χανιώτικα Νέα 6-12-2011

Υπεριδρωσία (υπερβολική εφίδρωση)

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Sun, 27 Nov 2011 08:29:00 +0000

Υπεριδρωσία είναι η υπερβολική έκκριση ιδρώτα από τους εκκρινείς ιδρωτοποιούς αδένες, πέραν της ποσότητας που απαιτείται για τη φυσιολογική θερμορρύθμιση. Η φυσιολογική εφίδρωση είναι απαραίτητη, καθώς με αυτήν επιτυγχάνεται η διατήρηση σταθερής της θερμοκρασίας του σώματός μας (θερμορύθμιση), η απέκκριση διαφόρων ουσιών από το σώμα μας και η διατήρηση του όξινου PH στο δέρμα μας.

Η υπεριδρωσία διακρίνεται σε πρωτοπαθή και δευτεροπαθή. Η πρώτη είναι συνήθως εστιακή, οφείλεται σε δυσλειτουργία του συμπαθητικού νευρικού συστήματος και υπάρχει συνήθως γενετική προδιάθεση. Η δευτεροπαθής είναι συνήθως γενικευμένη, σχετίζεται με ενδοκρινικές, μεταβολικές, νευρολογικές διαταραχές, εμπύρετα, καρδιαγγειακά ή κακοήθη νοσήματα και λήψη φαρμάκων.

Η πρωτοπαθής εστιακή υπεριδρωσία αποτελεί πολύ συχνό δερματολογικό πρόβλημα, καθώς ποσοστό έως 3% του γενικού πληθυσμού υποφέρει από αυτήν. Οι κύριες εντοπίσεις είναι οι μασχάλες, οι παλάμες, τα πέλματα και το πρόσωπο. Ξεκινά στην παιδική ή εφηβική ηλικία, υπάρχει πολύ συχνά θετικό οικογενειακό ιστορικό και επιδεινώνεται με το stress, την αύξηση της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος, την κατανάλωση καφεΐνης ή αλκοολούχων ποτών.

Οι ψυχολογικές, κοινωνικές και επαγγελματικές επιπτώσεις της υπεριδρωσίας είναι τεράστιες. Οι περισσότεροι ασθενείς παραπονούνται για αίσθημα αμηχανίας, χαμηλή αυτοεκτίμηση, αποφεύγουν τη συναναστροφή με φίλους, δυσκολεύονται στις καθημερινές τους δραστηριότητες, στην εργασία τους, στις προσωπικές τους σχέσεις, καθώς και στη σεξουαλική τους ζωή.

Πιο επίκαιρο από ποτέ είναι σήμερα το πρόβλημα εύρεσης εργασίας των ατόμων με υπεριδρωσία. Η πρώτη εντύπωση που δίνει η εικόνα ενός ιδρωμένου μετώπου, ή μασχάλης, καθώς και η αρχική χειραψία μπορεί να είναι καθοριστική. Πολλοί ασθενείς οδηγούνται ακόμη και σε κατάθλιψη.

Ευτυχώς, η δερματολογία σήμερα παρέχει πολύ αποτελεσματικές θεραπείες για την πρωτοπαθή εστιακή υπεριδρωσία, με κυριότερες την έγχυση βοτουλινικής τοξίνης τύπου Α (botox – dysport) και τη laser θεραπεία της υπεριδρωσίας με μόνιμα αποτελέσματα. Άλλου τύπου θεραπείες με τοπικά αποσμητικά και αντιιδρωτικά, ιοντοφόρηση, αντιχολινεργικά φάρμακα, χειρουργική συμπαθεκτομή έχουν μικρή αποτελεσματικότητα και τείνουν να εγκαταλειφθούν.

Η έγχυση βοτουλινικής ή αλλαντικής τοξίνης τύπου Α (botox – dysport) είναι μια ασφαλής και αποτελεσματική θεραπεία για όλες τις μορφές εστιακής υπεριδρωσίας, όπως η υπεριδρωσία μασχαλών, παλαμών, πελμάτων και προσώπου.

Η αλλαντική τοξίνη αναστέλλει προσωρινά τη νευρική διέγερση των ιδρωτοποιών αδένων, οδηγώντας σε σημαντική μείωση της εφίδρωσης. Όταν γίνεται από εξειδικευμένο και έμπειρο δερματολόγο δεν έχει πρακτικά παρενέργειες. Διαρκεί 4-6 μήνες και πρέπει να επαναλαμβάνεται περίπου 2 φορές το χρόνο.

Η πιο σύγρονη, πρωτοποριακή και με μόνιμα αποτελέσματα θεραπεία σήμερα για τη μασχαλιαία υπεριδρωσία είναι η laser θεραπεία. Πρόκειται για Nd-YAG Laser που εφαρμόζεται ακριβώς στην ανατομική περιοχή των ιδρωτοποιών αδένων, προκαλώντας μόνιμη αδρανοποίηση αυτών. Η διαδικασία γίνεται με τοπική αναισθησία, είναι γρήγορη, ανώδυνη, γίνεται στο χώρο του ιατρείου και μπορεί να επιστρέψει κανείς αμέσως στις δραστηριότητές του.

Είναι η μόνη με μόνιμα αποτελέσματα, αλλά εφαρμόζεται προς το παρόν μόνο στις περιπτώσεις μασχαλιαίας υπεριδρωσίας.

Με τις σύγχρονες μεθόδους που διαθέτει σήμερα η Ειδικότητα της Δερματολογίας μπορεί κανείς να λύσει το δυσάρεστο πρόβλημα της υπεριδρωσίας και να δίνει το χέρι του με αυτοπεποίθηση και σιγουριά.

Πηγή: www.iatronet.gr

Νέες αντικαρκινικές θεραπείες

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Wed, 19 Oct 2011 13:03:00 +0000

Νέες θεραπείες με τις οποίες οι ογκολογικοί ασθενείς δεν θα κινδυνεύουν πλέον από "φλεβική θρομβοεμβολή", ανακοινώθηκαν στο πρόσφατο "11ο Ετήσιο Πανευρωπαϊκό Ογκολογικό Συνέδριο" στη Στοκχόλμη. Θεραπείες για προστάτη και παχύ έντερο.

Για πρώτη φορά θα έχουμε, τους επόμενους μήνες, φάρμακο ειδικά για καρκινοπαθείς, με ένδειξη την αντιμετώπιση της "φλεβικής θρομβοεμβολής", μιας απειλητικής για τη ζωή επιπλοκής του καρκίνου, η οποία πλήττει έναν στους πέντε ασθενείς, καθώς ταυτόχρονα, η έναρξη χημειοθεραπείας αυξάνει περαιτέρω αυτόν τον κίνδυνο σε ποσοστό μεγαλύτερο του 60%.

Η λύση στο μέχρι τώρα πρόβλημα, των ογκολογικών ασθενών που έκαναν χημειοθεραπεία, ανακοινώθηκε από ομάδα ερευνητών, με επικεφαλής τον καθηγητή του πανεπιστημίου της Περούτζια δρ Ντζιανκάρλο Ανιέλλι, στο πρόσφατο "11ο Ετήσιο Πανευρωπαϊκό Ογκολογικό Συνέδριο" στη Στοκχόλμη.

Ειδικότερα, οι ερευνητές, παρουσίασαν τα αποτελέσματα της "φάσης 3", από τη μελέτη "SAVE – ONCO" με τον ερευνητικό παράγοντα "σεμουλοπαρίνη" στην πρόληψη της φλεβικής θρομβοεμβολής, που έδειξαν ότι, σε ασθενείς με καρκίνο που ξεκινούν χημειοθεραπεία, ο ερευνητικός παράγοντας σεμουλοπαρίνη μείωσε στατιστικά σημαντικά, κατά 64%, τον κίνδυνο εμφάνισης συμπτωματικής, εν τω βάθει, φλεβικής θρομβοεμβολής, μη θανατηφόρου πνευμονικής εμβολής ή θανάτου από φλεβική θρομβοεμβολή.

Η δραστική ουσία "σεμουλοπαρίνη" μείωσε τον κίνδυνο, αυτού του τύπου θρόμβων του αίματος, χωρίς να αυξήσει την επίπτωση μείζονος αιμορραγικού επεισοδίου.

Στη φλεβική θρομβοεμβολή, που συχνά δεν συνοδεύεται από κλινικά συμπτώματα, σχηματίζονται θρόμβοι αίματος στις "εν τω βάθει φλέβες", μια επιπλοκή που αναφέρεται συχνά ως θρομβοφλεβίτιδα.

Οι θρόμβοι μπορούν να μετακινηθούν και ενδεχομένως να εμποδίσουν τη ροή αίματος στα αιμοφόρα αγγεία των πνευμόνων, προκαλώντας πνευμονική εμβολή, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει και σε αιφνίδιο θάνατο!

Στη, Τρίτη φάση της μελέτης εντάχθηκαν 3.212 ασθενείς που ξεκίνησαν χημειοθεραπεία για τοπικά προχωρημένους ή μεταστατικού σταδίου συμπαγείς όγκους, όπως καρκίνο πνεύμονα, παχέος εντέρου, στομάχου, ωοθηκών, παγκρέατος ή ουροδόχου κύστης.

"Για τους ασθενείς με καρκίνο που ξεκινούν χημειοθεραπεία, δεν υπάρχει σήμερα εγκεκριμένη θεραπεία για την πρωτογενή πρόληψη του κινδύνου φλεβικής θρομβοεμβολής" αναφέρει στο “Ethnos.gr” ο επικεφαλής της έρευνας καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Περούτζια δρ Ντζιανκάρλο Ανιέλλι.

"Έτσι, η μείωση κατά 64% του κινδύνου εμφάνισης των απειλητικών για τη ζωή φλεβικών θρόμβων του αίματος, που καταδείχθηκε σε αυτή την τυχαιοποιημένη μελέτη, είναι ενθαρρυντική.
Η “σεμουλοπαρίνη” είναι μια ερευνητική ηπαρίνη εξαιρετικά χαμηλού μοριακού βάρους που έχει δημιουργηθεί με εκλεκτική γενετική μηχανική, με εμπλουτισμένες θέσεις δέσμευσης αντιθρομβίνης, με αποτέλεσμα η αντιπηκτική δράση να στρέφεται κυρίως στον παράγοντα πήξης "Xa", με ελάχιστη επίδραση στον παράγοντα "IIa".

Η “σεμουλοπαρίνη” που έχει δημιουργηθεί με εκλεκτική γενετική μηχανική, επιπρόσθετα με τη συγκεκριμένη αναλογία των αντι-παραγόντων “Xa/IIa”, διατηρεί βιολογικές δράσεις που είναι σημαντικές στη βιολογία του καρκίνου, όπως οι επιδράσεις στον “TFPI”, δηλ. του αναστολέα της οδού του ιστικού παράγοντα”.

"Σε πολλούς ασθενείς που πάσχουν από καρκίνο, η πρόληψη της φλεβικής θρομβοεμβολής αποτελεί σημαντικό ζήτημα στη συνολική κλινική διαχείριση και είμαστε ευχαριστημένοι από τα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν στη μελέτη "SAVE-ONCO" με τη σεμουλοπαρίνη, ένα προϊόν εκλεκτικής γενετικής μηχανικής", μας ανέφερε ο δρ Ελίας Ζιρχούνι, στέλεχος της "Sanofi", τονίζοντας ότι "σχεδιάζουμε να υποβάλουμε αίτηση έγκρισης της "σεμουλοπαρίνης" στις ρυθμιστικές αρχές, μέσα στις επόμενες εβδομάδες".

Νέα θεραπεία για παχύ έντερο
Νέο όπλο στα χέρια των γιατρών, αποτελεί, ένα κατά πολύ αποτελεσματικότερο νέο κοκτέϊλ φαρμάκων, για την αντιμετώπιση του μεταστατικού καρκίνου του παχέος εντέρου.

Ο νέος συνδυασμός φαρμάκων με την προσθήκη της δραστικής ουσίας "aflibercept" "μπλοκάρει" τη διαδικασία αγγειογένεσης των όγκων, σε μεγαλύτερο βαθμό από άλλες θεραπείες, που χρησιμοποιήθηκαν μέχρι τώρα, γι αυτό το σκοπό, προσθέτει η μελέτη "VELOUR", που ήδη ολοκληρώθηκε και η "φάση 3".

Η μελέτη σύγκρινε τη χορήγηση "FOLFIRI" σε συνδυασμό με "aflibercept" ή με εικονικό φάρμακο στην αντιμετώπιση ασθενών με μεταστατικό καρκινο του παχέος εντέρου οι οποίοι υποτροπίασαν σε προηγούμενη αγωγή με βάση την οξαλιπλατίνη. Στη μελέτη εντάχθηκαν 1.226 ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου που είχαν προηγουμένως λάβει θεραπεία με βάση την οξαλιπλατίνη. Το κύριο τελικό συμπέρασμα ήταν η βελτίωση στη συνολική επιβίωση των ασθενών. Δευτερεύοντα τελικά συμπεράσματα ήταν η επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου, η ανταπόκριση στη θεραπεία και η ασφάλεια.

Συγκεκριμένα, η προσθήκη του “aflibercept” σε συνδυασμό με το χημειοθεραπευτικό σχήμα “FOLFIRI”, βελτίωσε την συνολική επιβίωση κατά 18,3% και το διάστημα επιβίωσης χωρίς εξέλιξη της νόσου κατά 24,2% στους ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου, οι οποίοι είχαν προηγούμενα λάβει θεραπεία με “οξαλιπλατίνη”.

Το "aflibercept", γνωστό και ως "VEGF Trap", είναι ένας ερευνητικός παράγοντας που αναστέλλει την αγγειογένεση με μοναδικό μηχανισμό δράσης. Πρόκειται για μία πρωτεΐνη σύντηξης που δεσμεύει όλες τις μορφές του "Αγγειακού Ενδοθηλιακού Αυξητικού Παράγοντα-A" (VEGF-A), καθώς και τον VEGF-B και τον "αυξητικό παράγοντα του πλακούντα" (PIGF), δύο επιπλέον αυξητικούς παράγοντες της αγγειογένεσης που φαίνεται να συμβάλουν στην αγγειογένεση του όγκου και τη φλεγμονή. Το "aflibercept" έχει αποδειχθεί ότι δεσμεύει τους "VEGF-A", "VEGF-B" και "PlGF" με υψηλότερη συγγένεια από τους φυσικούς υποδοχείς τους.

Παγκοσμίως, ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι ο τρίτος σε συχνότητα διάγνωσης καρκίνος στον ανδρικό πληθυσμό και ο δεύτερος στο γυναικείο πληθυσμό, με περισσότερα από 1,2 εκατομμύρια νέα περιστατικά το 2008. Ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι επίσης ένα από τους πιο θανατηφόρους καρκίνους και μόνο το 2008 οδήγησε σε περισσότερους από 600.000 θανάτους. Στην Ευρώπη το ποσοστό συνολικής επιβίωσης ανέρχεται σε 43%, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι 62%.

Ωστόσο, τα ποσοστά αυτά μειώνονται σημαντικά όταν εμφανίζονται απομακρυσμένες μεταστασεις. Ο κίνδυνος καρκίνου του παχέος εντέρου αυξάνεται με την ηλικία – στις ανεπτυγμένες χώρες πάνω από 90% των περιστατικών διαγιγνώσκονται σε άτομα άνω των 50 ετών.

Βάσει των αποτελεσμάτων, της μελέτης που ολοκληρώθηκε, η “Sanofi” σχεδιάζει να υποβάλει αιτήσεις για την έγκριση άδειας κυκλοφορίας του φαρμάκου στον Αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) και στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (EMA) μέσα στο τρίμηνο.

Στο μεταξύ σε εξέλιξη "φάση 2" βρίσκεται και μια άλλη μελέτη η "AFFIRM" σε θεραπεία πρώτης γραμμής για το μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου, σε συνδυασμό με "5-φθοριοουρακίλη", "λευκοβορίνη" και "οξαλιπλατίνη" (FOLFOX). Τα τελικά αποτελέσματα αναμένονται τους επόμενους μήνες.

Νέο φάρμακο για τον προστάτη
Η δραστική ουσία "καμπαζιταξέλη", σύμφωνα με αναφορές που έγιναν στο πρόσφατο "Πανευρωπαϊκό Ογκολογικό Συνέδριο", είναι ο πρώτος εγκεκριμένος παράγοντας που παρατείνει στατιστικώς σημαντικά τη συνολική επιβίωση ασθενών, με μεταστατικό ορμονοάντοχο καρκίνο του προστάτη, χωρίς εξέλιξη της νόσου, με μείωση κατά 30% του κινδύνου θανάτου.

Η νέα θεραπεία έχει λάβει άδεια κυκλοφορίας από την ΕΕ τον περασμένο Μάρτιο και κυκλοφορεί ήδη σε αρκετές χώρες.

Στην Ελλάδα αναμένεται να κυκλοφορήσει με την έκδοση του επόμενου δελτίου τιμών συνταγογραφούμενων ιδιοσκευασμάτων.

Η "καμπαζιταξέλη", σύμφωνα με τις μελέτες, παρατείνει στατιστικά, σημαντικά τη συνολική επιβίωση ασθενών με μεταστατικό ορμονοάντοχο καρκίνο του προστάτη, στους οποίους παρατηρήθηκε εξέλιξη της νόσου κατά τη διάρκεια ή μετά την ολοκλήρωση θεραπείας που περιλάμβανε "δοσεταξέλη".

Η "καμπαζιταξέλη" σε συνδυασμό με "πρεδνιζόνη/πρεδνιζολόνη" μείωσε τον κίνδυνο θανάτου σχεδόν κατά το ένα τρίτο και παρέτεινε την επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου σε σύγκριση με τη μιτοξαντρόνη, έναν δραστικό παράγοντα χημειοθεραπείας

"Η καμπαζιταξέλη σε συνδυασμό με πρεδνιζόνη μείωσε τον κίνδυνο θανάτου σχεδόν κατά το ένα τρίτο και παρέτεινε την επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου σε σύγκριση με τη "μιτοξαντρόνη", έναν δραστικό παράγοντα χημειοθεραπείας" δήλωσε στο “Ethnos.gr”, ο αρμόδιος αντιπρόεδρος των ερευνών ογκολογίας της “Sanofi” δρ Ντεμπάζις Ροϊχόουντχαρι.

"Η Ευρωπαϊκή έγκριση της καμπαζιταξέλης προσφέρει νέα ελπίδα στους ασθενείς όλης της Ευρώπης, για τους οποίους οι θεραπευτικές επιλογές σε περίπτωση εξέλιξης της νόσου τους μετά από 1ης γραμμής θεραπεία ήταν περιορισμένες.

Από τη μελέτη "TROPIC" αποδείχθηκε μείωση κατά 30% του κινδύνου θανάτου λόγω στους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με "καμπαζιταξέλη" σε συνδυασμό με "πρεδνιζόνη" ή "πρεδνιζολόνη", σε σύγκριση με τους ασθενείς που έλαβαν σχήμα χημειοθεραπείας που περιείχε την καθιερωμένη δόση "μιτοξαντρόνης" σε συνδυασμό με "πρεδνιζόνη" ή "πρεδνιζολόνη".

Η “καμπαζιταξέλη” είναι μία ημισυνθετική “ταξάνη” και δρα με διαφορετικό τρόπο απ' ότι η “δοσεταξέλη” και η “πακλιταξέλη”. Είναι ένας αντινεοπλασματικός παράγοντας που δρα διαταράσσοντας την ισορροπία των μικροσωληνίσκων στα κύτταρα. Η “καμπαζιταξέλη” δεσμεύεται στην “τουμπουλίνη” και προάγει τον πολυμερισμό της σε μικροσωληνίσκους, αναστέλλοντας ταυτόχρονα τον αποπολυμερισμό τους.

Ο μηχανισμός αυτός οδηγεί σε σταθεροποίηση των μικροσωληνίσκων που συνεπάγεται την απόπτωση των καρκινικών κυττάρων. Η “καμπαζιταξέλη” παρουσίασε ευρύ φάσμα αντινεοπλασματικής δράσης έναντι συμπαγών όγκων προχωρημένου σταδίου που είχαν μεταμοσχευθεί σε πειραματόζωα (ποντίκια).

Η καμπαζιταξέλη είναι δραστική στους ευαίσθητους στη “δοσεταξέλη” όγκους, επιπλέον, αποδείχθηκε δραστική και σε μοντέλα όγκων ανθεκτικών στη χημειοθεραπεία".

Στο μεταξύ βρίσκεται σε εξέλιξη και μια άλλη μελέτη για τον καρκίνο του προστάτη, η "VENICE, που έχει φτάσει στη "φάση 3", Πρόκειται για θεραπεία πρώτης γραμμής για τον "ορμονοάντοχο μεταστατικό καρκίνο του προστάτη", με το συνδυασμό "ντοσεταξέλης" και "πρεδνιζόνης". Στα μέσα του 2011 αναμένεται να διεξαχθεί μια ενδιάμεση ανάλυση από "Ανεξάρτητη Επιτροπή Παρακολούθησης Δεδομένων" ενώ τα τελικά αποτελέσματα αναμένονται το 2012.

Ο καρκίνος του προστάτη αποτελεί τον τρίτο σε σειρά συχνότητας εμφάνισης καρκίνο και την έκτη σε σειρά αιτία θανάτου λόγω καρκίνου στους άνδρες, παγκοσμίως. Στις ΗΠΑ, ο καρκίνος του προστάτη παραμένει η δεύτερη σε συχνότητα αιτία θανάτου από καρκίνο στους άνδρες, μετά τον καρκίνο του πνεύμονα. Το 2009, στις Η.Π.Α., εκτιμάται ότι διαγνώσθηκαν 192.000 νέα περιστατικά καρκίνου του προστάτη, ενώ αναμένονταν 27.000 θάνατοι από τη νόσο. Πρόσφατα δεδομένα υποδηλώνουν ότι περίπου 300.000 νέα περιστατικά καρκίνου του προστάτη εμφανίζονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση κάθε χρόνο.

Σε πολλούς ασθενείς με καρκίνο του προστάτη, η νόσος συνεχίζει να εξελίσσεται παρά το γεγονός ότι έχουν προηγηθεί θεραπευτικοί χειρισμοί – συμπεριλαμβανομένων του χειρουργικού και/ή του ορμονικού χειρισμού, και ακολούθως χορήγηση χημειοθεραπείας. Ως μεταστατικός καρκίνος του προστάτη χαρακτηρίζεται ο καρκίνος που έχει εξαπλωθεί στους λεμφαδένες ή άλλα σημεία του σώματος, κυρίως στα οστά.

Ορμονοάντοχος καρκίνος του προστάτη χαρακτηρίζεται ο καρκίνος που συνεχίζει να εξελίσσεται παρά την καταστολή των ανδρικών ορμονών, οι οποίες τροφοδοτούν την ανάπτυξη των προστατικών καρκινικών κυττάρων. Εκτιμάται ότι περίπου 10-20% των ασθενών με καρκίνο του προστάτη φτάνουν καθυστερημένα στο γιατρό όταν πλέον η νόσος έχει γίνει μεταστατική.

Πηγή: Γιάννης Κρητικός, www.ethnos.gr

Το Νοbel Ιατρικής 2011: νέοι δρόμοι στα αντικαρκινικά εμβόλια

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Mon, 10 Oct 2011 12:15:00 +0000

Το βραβείο Nobel Ιατρικής του 2011 δόθηκε στις αρχές Οκτωβρίου στον Αμερικανό Μπρους Μπέτλερ, τον Ζιλ Χόφμαν από το Λουξεμβούργο και τον Ραλφ Στάινμαν από τον Καναδά για τις έρευνές τους πάνω στον τρόπο ενεργοποίησης του ανοσοποιητικού συστήματος.

Τι είναι η ανοσία

Με τον όρο ανοσία [α (στερητικό) + νόσος] εννοούμε μια ιδιότητα του οργανισμού να αμύνεται και να προστατεύεται σε κάποιον εξωτερικό (΄΄ξένο΄΄) βλαπτικό παράγοντα, όπως είναι, για παράδειγμα, τα μικρόβια. Την ιδιότητα αυτή, αναπτύσσει ο οργανισμός με τη βοήθεια ενός πολύπλοκου και ιδιαίτερα εξειδικευμένου βιολογικού συστήματος που λέγεται ανοσοποιητικό σύστημα.

Η ανοσία διακρίνεται σε δύο κατηγορίες, σε φυσική και σε επίκτητη. Φυσική είναι η ανοσία που διαθέτει ο άνθρωπος από τη γέννησή του κι αυτή οφείλεται σε διάφορους αμυντικούς μηχανισμούς που έχουν «τυπωθεί» στο έμβρυο κατά την ενδομήτρια ζωή ή έχουν αναπτυχθεί στο βρέφος κατά τη διάρκεια του θηλασμού, με έτοιμες αμυντικές ουσίες (αντισώματα) που παίρνει το βρέφος από τη μητέρα μέσω του γάλακτος. Επίκτητη είναι η ανοσία που δημιουργείται κατά τη διάρκεια της ζωής κάθε ανθρώπου. Με την ανοσία αυτήν, κάθε φορά που έρχεται σε επαφή με κάποιο βλαπτικό παράγοντα, τον «τυπώνει» στην ανοσοποιητική μνήμη του και αναπτύσσει μηχανισμούς αυτοπροστασίας σε ενδεχόμενη επόμενη επαφή. Σε αυτή τη διαδικασία στηρίζονται και οι εμβολιασμοί. Με τον εμβολιασμό εισάγουμε κάποιον απενεργοποιημένο βλαπτικό παράγοντα, το εμβόλιο, σε ελεγχόμενες ποσότητες στον οργανισμό και τον προκαλούμε να "μάθει" να τον αναγνωρίζει στο μέλλον και να αμύνεται σε αυτόν. Οι μηχανισμοί άμυνας του οργανισμού και οι τρόποι βελτίωσής τους είναι αντικείμενο ενός ειδικού κλάδου της ιατρικής που λέγεται ανοσολογία.

Το ανοσοποιητικό σύστημα

Το ανοσοποιητικό (ανοσιακό) μας σύστημα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της άμυνάς μας ενάντια σε κακοπροαίρετους εισβολείς. Αυτοί οι εισβολείς, όπως οι ιοί, τα βακτήρια και οι μύκητες, ποικίλουν από συνηθισμένους και ήπιους, όπως το γνωστό σε όλους μας κρυολόγημα, έως σοβαρούς και απειλητικούς για τη ζωή, π.χ. μηνιγγίτιδα ή AIDS.

Επομένως, το ανοσοποιητικό σύστημα προστατεύει τον οργανισμό απέναντι στην εισβολή των μικροοργανισμών και άλλων ΄΄ξένων΄΄ ουσιών. Είναι, δηλαδή, ένα σύστημα υπεύθυνο για την άμυνα του οργανισμού, το οποίο αποτελείται από πολλά διαφορετικά όργανα και ιστούς. Τα σημαντικότερα από αυτά είναι ο μυελός των οστών και ο θύμος αδένας, ενώ τα δευτερεύοντα είναι οι αμυγδαλές, ο σπλήνας, τα λεμφογάγγλια και οι πλάκες Peyer. Σε αυτά τα όργανα δημιουργούνται και αναπτύσσονται τα ειδικά κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος.

Το ανοσοποιητικό σύστημα αποτελείται από δύο βασικές ομάδες κυττάρων, τα κύτταρα της λεμφικής σειράς (Β-λεμφοκύτταρα, Τ-λεμφοκύτταρα και κύτταρα φυσικοί φονιάδες-ΝΚ) και τα κύτταρα της μυελικής σειράς (μονοκύτταρα, μακροφάγα, ουδετερόφιλα, δενδριτικά, ηωσινόφιλα και βασεόφιλα). Τα Β-λεμφοκύτταρα παράγουν αντισώματα (πρωτεΐνες) που επιτίθενται στις «ξένες» ουσίες και προκαλούν την εξουδετέρωση και τελική απομάκρυνσή τους από τον οργανισμό. Τα Τ-λεμφοκύτταρα, αντίθετα, έχουν την ικανότητα να επιτίθενται άμεσα στις ξένες ουσίες.

Η αμυντική λειτουργία του οργανισμού

Στη διάρκεια της ζωής ενός οργανισμού, το ανοσοποιητικό σύστημα αναπτύσσει ΄΄βιβλιοθήκη΄΄ των μικροοργανισμών ή άλλων ουσιών που έχει αναγνωρίσει και τις διακρίνει μεταξύ του ΄΄εαυτού΄΄ και του ΄΄ξένου΄΄. Οι εμβολιασμοί, όπως είπαμε, χρησιμοποιούν αυτή τη διαδικασία για να προσθέσουν στοιχεία στη βιβλιοθήκη. Εκθέτουν, δηλαδή, το ανοσοποιητικό σύστημα ενός ατόμου σε εξασθενημένες ή αδρανοποιημένες μορφές βακτηριδίων και ιών, που δεν μπορούν πλέον να προκαλέσουν νόσο, έτσι ώστε να τα αναγνωρίσει και να παράγει αντισώματα, που θα είναι έτοιμα να προστατεύσουν από μολυσματικές μορφές αυτών των μικροοργανισμών, αν το άτομο έρθει σε επαφή με αυτούς στο μέλλον.

Φυσιολογικά το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να επιτίθεται μόνο εναντίον των ιστών που αναγνωρίζει σαν «ξένους». Αυτή είναι συνήθως η επιθυμητή αντίδραση, αλλά όχι πάντα. Όταν κάποιος παίρνει ένα μόσχευμα, όταν δηλαδή υποβάλλεται σε μεταμόσχευση, το ανοσοποιητικό σύστημα αναγνωρίζει το νέο όργανο σαν ΄΄ξένο΄΄ και του επιτίθεται με μια διαδικασία που ονομάζεται απόρριψη. Για την πρόληψη της απόρριψης, ο μεταμοσχευμένος ασθενής πρέπει να παίρνει φάρμακα, που μειώνουν τη δραστικότητα του ανοσοποιητικού συστήματος (ανοσοκατασταλτικά) για το υπόλοιπο της ζωής του.

Η ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος

Για να υπάρξει συντονισμένη αντίδραση του οργανισμού απέναντι σε κάποιο βλαπτικό παράγοντα, θα πρέπει να ενεργοποιηθεί ο ανοσιακός μηχανισμός. Σε γενικές γραμμές, η ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος οδηγεί στη παραγωγή κυττάρων, (λευκοκυττάρων, μακροφάγων και πρωτεϊνών οξείας φάσης), που ταξιδεύουν στο σημείο της προσβολής για να αναγνωρίσουν, να σκοτώσουν και στη συνέχεια να απομακρύνουν τους παθογόνους εισβολείς από το ανθρώπινο σώμα.

Επιπροσθέτως, η απάντηση του ανοσοποιητικού στην εισβολή αυτή, προκαλεί τα συμπτώματα που νιώθει ο ασθενής σε περίπτωση λοίμωξης (πυρετό, πόνο, υπνηλία, ανορεξία, έλλειψη ενδιαφέροντος), αλλά ταυτόχρονα βοηθά στην καταπολέμηση της μόλυνσης και την αποκατάσταση των βλαβών.

Το βραβείο Nοbel 2011

Το βραβείο Ιατρικής δόθηκε σε δύο ανεξάρτητες ερευνητικές ομάδες. Η μία (Μπρους Μπέτλερ - Ζιλ Χόφμαν) βραβεύθηκε για τις έρευνές της πάνω στην ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος στη φυσική ανοσία. Ειδικότερα, ο Χόφμαν μελέτησε το ρόλο μεταλλάξεων συγκεκριμένων γονιδίων της ΄΄μύγας των φρούτων΄΄ και τον τρόπο που ενεργοποιούν τους μηχανισμούς άμυνας αυτού του τύπου εντόμου. Παράλληλα, η ομάδα του Μπέτλερ εργάστηκε πάνω σε ορισμένες ουσίες (λιποπολυσακχαρίτες - LPS) που σχετίζονται με την πρόκληση σηπτικού σοκ, μιας πολύ επικίνδυνης και απειλητικής για τη ζωή κατάστασης, που οφείλεται σε υπερδιέγερση του ανοσοποιητικού συστήματος. Όσο και αν φαίνεται παράξενο, οι δύο αυτοί επιστήμονες, αφού διελεύκαναν τους μηχανισμούς ΄΄ξυπνήματος΄΄ του ανοσοποιητικού συστήματος, διαπίστωσαν ότι οι διαδικασίες ενεργοποίησης της ανοσίας είναι ίδιες, τόσο στον άνθρωπο, όσο και στη μύγα των φρούτων!

Η άλλη ερευνητική ομάδα (με υπεύθυνο τον Ραλφ Στάινμαν, ο οποίος, κατά τραγική ειρωνεία, απεβίωσε από καρκίνο μόλις 3 ημέρες πριν την ανακοίνωση των βραβείων), εργάστηκε πάνω στο ρόλο των δενδριτικών κυττάρων στην επίκτητη ανοσία. Ο Στάινμαν είχε ανακαλύψει, από το 1973 κιόλας, μια ιδιαίτερη κατηγορία κυττάρων, τα δεντριτικά, τα οποία απέδειξε ότι μπορούν με ένα πολύπλοκο μηχανισμό, να ενεργοποιήσουν τα Τ-λεμφοκύτταρα, που διαδραματίζουν καίριο ρόλο στην ανοσιακή απάντηση απέναντι στους παθογόνους μικροοργανισμούς.

Από την έρευνα στην ιατρική πράξη

Η επιτροπή κρίσης των βραβείων Nobel στη Σουηδία ανακοίνωσε για τους νικητές: ΄΄Οι φετινοί βραβευθέντες έχουν φέρει επανάσταση στον τρόπο που κατανοούμε το ανοσοποιητικό σύστημα με την ανακάλυψη βασικών αρχών για την ενεργοποίηση του΄΄.
Σε πρακτικό επίπεδο, οι εργασίες των τριών επιστημόνων είναι ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη βελτιωμένων τύπων εμβολίων για πολλές ασθένειες που βασανίζουν την ανθρωπότητα. Επίσης, ανοίγουν το δρόμο για νέες προσεγγίσεις στην καταπολέμηση των φλεγμονωδών νόσων, του άσθματος και του καρκίνου, ο οποίος είναι μια ασθένεια που σχετίζεται άμεσα με την εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Ειδικότερα, οι συγκεκριμένες έρευνες θέτουν τα θεμέλια για την ανάπτυξη των λεγόμενων ΄΄θεραπευτικών εμβολίων΄΄ κατά του καρκίνου, τα οποία διεγείρουν το ανοσοποιητικό σύστημα, ώστε να επιτεθεί στους όγκους και να σταματήσει την καταστρεπτική τους πορεία.

Αξίζει, ακόμη, να σημειωθεί ότι η καλύτερη κατανόηση των μηχανισμών λειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος του σώματος, μπορεί να βελτιώσει τις θεραπευτικές προσπάθειες αντιμετώπισης αυτοάνοσων παθήσεων, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο ερυθηματώδης λύκος κ.α., στις οποίες ο οργανισμός αναγνωρίζει ομάδες κυττάρων του ως ΄΄ξένες΄΄ και προσπαθεί να τις αντιμετωπίσει ως επικίνδυνους εξωτερικούς εισβολείς.

Επίλογος

Tα βραβεία Nobel Ιατρικής και Φυσιολογίας δίνονται κάθε χρόνο σε επιστήμονες που συμβάλλουν σημαντικά στην εξέλιξη της ιατρικής επιστήμης και βοηθούν στην κατανόηση των λειτουργιών του ανθρώπινου σώματος και την αντιμετώπιση ιατρικών προβλημάτων που απασχολούν το σύγχρονο κόσμο. Οι βραβευθέντες του 2011, εργαζόμενοι πάνω στον τρόπο ενεργοποίησης του ανοσοποιητικού συστήματος, έβαλαν ένα ακόμη μικρό λιθαράκι στον πόλεμο της επιστήμης απέναντι σε σοβαρές ασθένειες που προσβάλλουν εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη, όπως είναι ο καρκίνος.

Πηγή: Γιάννης Στεφανογιάννης, Χανιώτικα Νέα 10/10/2011

Παιδιά και διαδίκτυο

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Thu, 22 Sep 2011 13:35:00 +0000

To διαδίκτυο (internet) έχει μπει στις μέρες μας στα περισσότερα σπίτια με παιδιά προσχολικής ή σχολικής (κάθε βαθμίδας) ηλικίας. Πρέπει ή δεν πρέπει σε ένα σπίτι τα παιδιά να έχουν ανεξέλεγκτη πρόσβαση στο διαδίκτυο; Πώς μπορούμε να τα προφυλάξουμε από πιθανούς κινδύνους;

Το ταξίδι ξεκινά: 10 οδηγίες για ασφαλή περιήγηση

Η ελεύθερη χρήση του διαδικτύου θα πρέπει να συνοδεύεται από ένα σύνολο κοινά αποδεκτών κανόνων. Παρακάτω θα βρείτε μερικές απλές ιδέες που θα πρέπει να εφαρμόσετε, ώστε να γνωρίσουν τα παιδιά μόνο τη θετική πλευρά του διαδικτύου:

1. Ενθαρρύνετε τα παιδιά να μοιράζονται τις εμπειρίες τους στο Internet μαζί σας και πλοηγηθείτε μαζί τους, ώστε να ξέρετε τις διευθύνσεις που επισκέπτονται

2. Μάθετε στα παιδιά σας να εμπιστεύονται το ένστικτό τους και να σας αναφέρουν τις σελίδες που τα ενοχλούν ή όσες θεωρούν προσβλητικές

3. Εάν τα παιδιά σας επισκέπτονται δωμάτια συνομιλίας (chat), χρησιμοποιούν προγράμματα ανταλλαγής μηνυμάτων, διαδικτυακά παιχνίδια ή άλλες δραστηριότητες που απαιτούν όνομα σύνδεσης για την αναγνώρισή τους, βοηθήστε τα να επιλέξουν κάποιο ουδέτερο όνομα, που δεν θα περιέχει σε καμία περίπτωση προσωπικά δεδομένα

4. Επιμείνετε ώστε τα παιδιά σας να μην δίνουν ποτέ τη διεύθυνση, τον αριθμό τηλεφώνου ή άλλες προσωπικές πληροφορίες, για σχολεία, δραστηριότητες κλπ.

5. Μάθετε τα παιδιά σας πως η διαφορά μεταξύ καλού και κακού είναι η ίδια στο Internet (όπως και στον ΄΄πραγματικό κόσμο΄΄), αφού το διαδίκτυο απεικονίζει ό,τι και ο ‘’έξω’’ κόσμος

6. Μάθετε στα παιδιά σας ότι πρέπει να σέβονται τους υπόλοιπους χρήστες του Internet και ότι οι κανόνες καλής συμπεριφοράς δεν αλλάζουν στον υπολογιστή.

7. Εξηγήστε στα παιδιά σας ότι πρέπει να σέβονται την ιδιοκτησία και την προσωπικότητα των άλλων στο Internet, ώστε να μην έχουν προβλήματα με το νόμο (εξύβριση, πνευματικά δικαιώματα κ.α.)

8. Πείτε στα παιδιά σας πως ποτέ δεν θα πρέπει να συναντούν διαδικτυακούς φίλους κατά πρόσωπο, αφού αυτοί μπορεί να μην είναι όπως εμφανίζονται στον υπολογιστή, αλλά κακόβουλοι ή και επικίνδυνοι.

9. Μάθετε στα παιδιά σας πως ό,τι διαβάζουν ή βλέπουν στο Internet δεν είναι πάντοτε αλήθεια, όπως και σε ολόκληρη την κοινωνία. Ενθαρρύνετέ τα να σας ρωτούν εάν έχουν αμφιβολίες ή αν χρειάζονται διευκρινήσεις.

10. Ελέγξτε τη δραστηριότητα του παιδιού σας στο Internet με προγράμματα γονικού ελέγχου, που θα σας συστήσει κάποιος ειδικός. Ο γονικός έλεγχος μπορεί να σας βοηθήσει να φιλτράρετε το επικίνδυνο ή ακατάλληλο περιεχόμενο και να καταγράφετε τις τοποθεσίες που επισκέπτεται το παιδί σας.

Το παιδί στο Ίντερνετ: 7 συμβουλές για την ασφάλεια του υπολογιστή

1. Προστατέψετε τους υπολογιστές που χρησιμοποιείτε από ιούς, χάκερ, λογισμικό υποκλοπής (spyware) και άλλες επιθέσεις. Γι’ αυτό, προτού περιηγηθείτε στο διαδίκτυο, θα πρέπει να κάνετε τις παρακάτω ενέργειες:

Εκτελέστε βασικές εργασίες συντήρησης για την ασφάλεια του υπολογιστή, σε συνεννόηση με ειδικούς στην πληροφορική
Χρησιμοποιείτε τείχος προστασίας στο Ιnternet και προσθέτετε στον υπολογιστή σας διαδικτυακά τις ενημερώσεις ασφάλειας
Χρησιμοποιείτε ενημερωμένο λογισμικό προστασίας από τους ιούς και από προγράμματα υποκλοπής (spyware).

2. Μην ανοίγετε αρχεία από αγνώστους. Οι περισσότεροι ιοί μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου διαδίδονται από άτομα που παρασύρθηκαν και άνοιξαν κάποιο προσβλημένο αρχείο), γι’ αυτό δεν πρέπει ποτέ να ανοίγετε ένα συνημμένο αρχείο σε μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή σε άμεσο μήνυμα, εκτός εάν γνωρίζετε καλά τον αποστολέα.

3. Αποφύγετε το ΄΄ηλεκτρονικό ψάρεμα΄΄. Το ΄΄ηλεκτρονικό ψάρεμα’’ είναι μια ακόμη απειλή για το ιδιωτικό σας απόρρητο και μπορεί να οδηγήσει στην κλοπή αριθμών πιστωτικών καρτών, κωδικών πρόσβασης, στοιχείων λογαριασμών ή άλλων προσωπικών δεδομένων. Για το λόγο αυτό αποφύγετε να δίνετε τα παραπάνω στοιχεία, αν δεν είστε απόλυτα βέβαιοι ότι βρίσκεστε σε επίσημες ιστοσελίδες.

4. Μάθετε πώς να προστατεύεστε από τα προγράμματα υποκλοπής. Εάν το πρόγραμμα περιήγησης του διαδικτύου που χρησιμοποιείτε έχει κατακλυστεί από διαφημίσεις σε αναδυόμενα παράθυρα ή υπάρχουν γραμμές εργαλείων των οποίων δεν έγινε λήψη με τη θέλησή σας, στον υπολογιστή σας ενδέχεται να εκτελείται λογισμικό υποκλοπής (spyware), δηλαδή κάποιο πρόγραμμα που συλλέγει προσωπικά σας στοιχεία χωρίς την έγκρισή σας. Είναι πιθανό, επίσης, να προσβληθείτε από λογισμικό υποκλοπής εάν κάνετε λήψη αρχείων μουσικής ή προγραμμάτων κοινής χρήσης αρχείων, δωρεάν παιχνιδιών ή άλλων προγραμμάτων από ύποπτες τοποθεσίες του διαδικτύου.

5. Βάλτε κωδικό στο ασύρματο δίκτυό σας. Όταν εγκαθιστάτε το προσωπικό ασύρματο δίκτυό σας, μην ξεχνάτε να βάζετε κωδικό ασφαλείας. Επίσης, όταν χρησιμοποιείτε κοινόχρηστο ασύρματο δίκτυο, αποφύγετε τη χρήση προσωπικών δεδομένων, ώστε να αποφύγετε την πιθανότητα υποκλοπής τους.

6. Προστατέψτε τον υπολογιστή σας με κωδικό πρόσβασης. Οι κωδικοί πρόσβασης είναι η πρώτη γραμμή άμυνας για την προστασία του υπολογιστή σας από οποιοδήποτε κακόβουλο άτομο. Εάν δεν χρησιμοποιείτε κάποιο κωδικό πρόσβασης για να συνδεθείτε με τον υπολογιστή σας, καθένας μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση στον υπολογιστή σας και να προκαλέσει μερική η ολική καταστροφή των δεδομένων που περιέχει.

7. Δημιουργήστε αντίγραφα ασφάλειας των εργασιών σας. Η δημιουργία, τακτικά, αντιγράφων ασφαλείας είναι ο μόνος τρόπος, ώστε να μη χάνετε τις εργασίες σας και να συνεχίσετε να δουλεύετε απρόσκοπτα. Είναι κρίμα, οι κόποι πολλών ημερών ή και μηνών, να εξαφανιστούν σε λίγα δευτερόλεπτα!

8 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΝΗΣΥΧΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ

Σε ποιά ηλικία πρέπει να επιτρέψω στο παιδί μου να χρησιμοποιήσει το Διαδίκτυο;

Η ηλικία στην οποία τα παιδιά ξεκινούν τη χρήση του Internet συνεχώς χαμηλώνει. Μάλιστα, ο ταχύτερα αναπτυσσόμενος τομέας χρηστών του Internet είναι τώρα τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας. Πολλά παιδιά χρησιμοποιούν το Internet στο σχολείο σε ηλικία έξι ετών, οπότε πιθανόν να θέλουν να συνδεθούν στο Internet και από το σπίτι περίπου σε αυτήν την ηλικία. Τα παιδιά ηλικίας κάτω των δέκα ετών, ωστόσο, γενικά δεν έχουν την απαιτούμενη κριτική σκέψη για να χρησιμοποιούν το Internet μόνα τους, οπότε όταν παιδιά αυτής της ηλικίας χρησιμοποιούν το Internet, θα πρέπει να κάθεστε δίπλα τους, ώστε να επισκέπτονται τοποθεσίες που έχετε ελέγξει.

Μπορώ να επιτρέψω στα παιδιά μου να έχουν τους δικούς τους λογαριασμούς ηλεκτρονικού ταχυδρομείου;

Τα νεαρά παιδιά θα πρέπει να χρησιμοποιούν την οικογενειακή διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, αντί να έχουν το δικό τους λογαριασμό. Καθώς μεγαλώνουν και ζητούν περισσότερη ανεξαρτησία, μπορείτε να τους δώσετε τη δική τους διεύθυνση. Η αλληλογραφία μπορεί ακόμη να βρίσκεται στα εισερχόμενα του οικογενειακού λογαριασμού, ώστε να μπορείτε να ελέγχετε τυχόν ύποπτα μηνύματα που ενδέχεται να λάβουν. Χρησιμοποιήστε φίλτρα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για να αποτρέψετε τη λήψη ανεπιθύμητης ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, ανεπιθύμητων μηνυμάτων και πλαστών μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, που έχουν ως σκοπό τη συλλογή των προσωπικών σας δεδομένων.

Τι είδους "οικιακούς κανόνες" θα πρέπει να έχω για τη χρήση του Internet;

Συνεργαστείτε με τα παιδιά σας για να δημιουργήσετε μια συμφωνία χρήσης του Internet που καθορίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις σχετικά με τη χρήση του υπολογιστή στο σπίτι. Η γνώμη των παιδιών σας είναι σημαντική για την επιτυχία της συμφωνίας. Εκτυπώστε τους κανόνες και τοποθετήστε τους δίπλα στον οικογενειακό υπολογιστή, ώστε να υπενθυμίζετε τους κανόνες σε όλους. Φροντίστε η συμφωνία να καλύπτει τα εξής:

· Πού μπορούν τα παιδιά σας να συνδεθούν στο Internet και τι μπορούν να κάνουν εκεί.

· Πόσο χρόνο μπορούν να παραμείνουν στο Internet.

· Τι πρέπει να κάνουν τα παιδιά σας αν κάποιος ή κάτι τους κάνει να νιώσουν άβολα.

· Πώς να προστατέψουν τα προσωπικά τους δεδομένα.

· Τι να γνωρίζουν για την ασφάλειά τους σε περιβάλλοντα επικοινωνίας.

· Πώς να συμπεριφέρονται ηθικά και υπεύθυνα όταν συνδέονται στο Internet.

· Πώς να χρησιμοποιούν με ασφάλεια τα κανάλια συνομιλίας, τις ομάδες συζήτησης και τα προγράμματα κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter κ.α.).

Προληπτικός έλεγχος παιδικής ηλικίας

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Tue, 06 Sep 2011 14:44:00 +0000

Οι περισσότεροι γονείς χαίρονται τόσο με τη γέννηση του παιδιού τους, ώστε δίνουν μικρή μόνο σημασία σε μια σειρά προληπτικών εξετάσεων στις οποίες υποβάλλεται καθώς μεγαλώνει.

Ωστόσο, αυτές οι εξετάσεις φέρουν μεγάλη σημασία, επειδή ανιχνεύουν νοσήματα, των οποίων η έγκαιρη διάγνωση μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια για το παιδί.

Ηλικία 1-3 ετών
* Γενική αίματος Τ.Κ.Ε.
* Γενική ούρων - καλλιέργεια ούρων
* Σίδηρος ορού
* Μantoux
* Ω.Ρ.Λ. εξέταση και τυμπανόγραμμα
* Οφθαλμολογική εξέταση (Στραβισμός - Αντίληψη χρωμάτων)

* Έλεγχος ψυχοσωματικής ανάπτυξης:
Μπορείτε μόνοι σας οι γονείς να εκτιμήσετε την ψυχοσωματική ανάπτυξη του παιδιού σας, ανάλογα με την ηλικία του. Κάθε εξέταση περιλαμβάνει:
Eλεγχο της στάσεως και της κινητικότητας, έλεγχο της οράσεως και των λεπτών κινήσεων, έλεγχο της ακοής και της ομιλίας, έλεγχο της κοινωνικής συμπεριφοράς.
Δείτε τί προβλέπεται, σύμφωνα με την ηλικία του παιδιού σας και ελέγξτε τα θέματα που αναφέρονται. Εάν σε κάποιο από αυτά δεν ανταποκρίνεται επαρκώς να το αναφέρετε στον παιδίατρο του.

Εξέταση μεταξύ 4ης και 6ης εβδομάδας
* Σε ύπτια θέση (ανάσκελα) : κρατά το κεφάλι στο πλάι, και τα άκρα (άνω και κάτω) λυγισμένα προς τη μεριά που είναι γυρισμένο το πρόσωπο.
* Σε πρηνή θέση (μπρούμυτα): τα άκρα είναι λυγισμένα και σε απαγωγή. Μπορεί να σηκώσει για λίγο το κεφάλι του.
* Σε αιώρηση: όταν το βρέφος αιωρείται, στηριζόμενο στη παλάμη μας με την κοιλιά, κρατά το κεφάλι στο ίδιο ύψος με το σώμα και τα άνω και τα κάτω άκρα λυγισμένα.
* Όταν το ανασηκώνουμε για να καθίσει, το κεφάλι δεν ακολουθεί το σώμα, μένει προς τα πίσω και οι παλάμες είναι κλεισμένες σε γροθιά.
* Παρακολουθεί κινούμενο αντικείμενο σε ύψος 20 έως25εκ. από τα μάτια του, σε ακτίνα 90 μοιρών (από το ένα πλάι έως τη μέση).
* Προσέχει ή πιθανώς γυρίζει και το κεφάλι ή τα μάτια προς έναν ήχο (κουδούνι ή φωνή) που προέρχεται από απόσταση 15εκ. από το αφτί του.
* Ανταποδίδει το χαμόγελο στη μητέρα του ή στον εξεταστή.

Εξέταση κατά τον 6ο μήνα
*Σε ύπτια θέση (ανάσκελα):σηκώνει το κεφάλι του από το μαξιλάρι.
* Κάθεται με υποστήριξη.
* Σε πρηνή θέση (μπρούμυτα) : Σηκώνει το κεφάλι και το στήθος και στηρίζεται στα άνω άκρα, που είναι τεντωμένα.
* Βοηθά να ανασηκωθεί, όταν το κρατήσουμε από τα χέρια.
* Γυρίζει από την πρηνή στην ύπτια θέση.
* Κρατά το βάρος του, όταν το κρατήσουμε όρθιο.
* Παρακολουθεί κινούμενο αντικείμενο σε ακτίνα 180 μοιρών με προσοχή.
* Πιάνει με την παλάμη (με τα τέσσερα δάχτυλα και το ωλένιο άκρο της παλάμης).
* Μεταφέρει από το ένα χέρι στο άλλο ό,τι κρατά. Φέρνει τα πάντα στο στόμα.
* Χαίρεται με τα παιχνίδια, τα ξεχνά όμως όταν του πέσουν.
* Μιλά δική του γλώσσα από μονοσύλλαβες ή δισύλλαβες λέξεις.
* Γελά σε γνωστούς και αγνώστους.
* Εντοπίζει έναν ήχο (φωνή - κουδουνίστρα) που βρίσκεται σε απόσταση 50εκ. από το αφτί του.
* Αντιδρά με έντονες κινήσεις των άκρων και γέλιο, όταν κάποιος παίζει μαζί του.

Εξέταση κατά τον 9ο μήνα
*Κάθεται μόνο του επί 10' έως 15' στο πάτωμα.
* Όταν κρατιέται από κάπου μπορεί να σταθεί όρθιο, δεν μπορεί όμως να καθίσει μόνο του.
* Παίζει πολύ με τα παιχνίδια του.
* Φέρνει ακόμη τα πάντα στο στόμα του.
* Πιάνει με την κίνηση του ψαλιδιού (δηλαδή χρησιμοποιεί τη βασική φάλαγγα του αντίχειρα, τα τέσσερα δάχτυλα και το κερκιδικό άκρο της παλάμης).
* Πετά τα παιχνίδια του στο πάτωμα.
* Φωνάζει δυνατά για να προκαλεί την προσοχή των γύρω του.
* Μίλα με επαναλαμβανόμενες μικρές συλλαβές (πα-πα-πα).
* Ψάχνει για το παιχνίδι που του έπεσε και μερικές φορές και για το παιχνίδι που του κρύψαμε μπροστά του, κάτω από το μαξιλάρι.
* Εντοπίζει έναν ήχο από απόσταση ενός μέτρου από το ύψος των αφτιών του.
* Ξεχωρίζει γνωστά από άγνωστα πρόσωπα.
* Μπορεί να φάει μόνο του ένα μπισκότο.

Εξέταση κατά τον 12ο μήνα
* Κάθεται σίγουρα μόνο του.
* Περπατά με τα τέσσερα (μπουσουλά).
* Σηκώνεται μόνο του και ξανακάθεται.
* Πιάνει ένα μικρό χαρτάκι από το πάτωμα με το δείκτη και τον αντίχειρα (σαν λαβίδα).
* Πετά συνεχώς τα παιχνίδια του στο πάτωμα.
* Αναζητά το παιχνίδι που του κρύψαμε μπροστά του, κάτω από ένα βιβλίο ή το μαξιλάρι.
* Αναγνωρίζει το όνομά του και γυρίζει, όταν το φωνάζουμε.
* Μιλά μόνο του δυνατά.
* Καταλαβαίνει μικρές προτάσεις π.χ.δώσε μου το, κάνε αντίο κ.λπ.
* Κρατά ένα κουτάλι, αλλά δεν μπορεί να το χρησιμοποιήσει σωστά.
* Πίνει με τη βοήθειά μας από ένα ποτήρι.
* Συνεργάζεται όταν το γδύνουμε, κρατώντας τα χέρια του ψηλά.

Εξέταση κατά τον 18ο μήνα
* Περπατά ελεύθερα.
* Μπορεί να ανέβει στο καρεκλάκι του μόνο του.
* Μουτζουρώνει ένα χαρτί χρησιμοποιώντας το χέρι που προτιμά (δεξί ή αριστερό).
* Χτίζει έναν "πύργο" με τρείς κύβους, όταν του δείξουμε τον τρόπο.
* Λέει 6 έως 20 λέξεις, καταλαβαίνει όμως πολύ περισσότερες.
* Όταν του το ζητήσουμε, δείχνει τη μύτη του, το στόμα του ή το παιχνίδι του.
* Βλέπει με ενδιαφέρον ένα βιβλίο με εικόνες, γυρίζει όμως πολλές σελίδες μαζί.
* Μπορεί να κρατήσει ένα ποτήρι με τα δύο χέρια και πίνει χωρίς να χύσει πολύ νερό.
* Κρατά ένα κουτάλι και φέρνει λίγο φαγητό στο στόμα του.
* Η μητέρα του αναφέρει: "Δεν θέλει να το αφήνουμε μόνο. Απαιτεί να το προσέχουν. Ξέρει να πηγαίνει εκεί που θέλει".
* Λέει συνήθως "κακά" ή "τσίσα", αφού τα κάνει.

Εξέταση κατά τον 2ο χρόνο
* Περπατά, πατώντας σε όλο το πέλμα.
* Λέει το όνομά του.
* Λέει απλές προτάσεις με δύο ή περισσότερες λέξεις, πολλές φορές όμως δεν τις καταλαβαίνει ούτε ημητέρα του.
* Χτίζει έναν "πύργο" με έξι κύβους.
* Αντιγράφει έναν κύκλο, αλλά όχι σωστά.
* Βλέπει ευχαρίστως ένα βιβλίο με εικόνες και γυρίζει τις σελίδες μία μία.
* Μπορεί να φορέσει τα παπούτσια του.
* Χρησιμοποιεί σωστά το κουτάλι.
* Πιάνει ένα ποτήρι, πίνει χωρίς να χύσει το νερό και το βάζει πάλι κάτω.
* Η μητέρα του αναφέρει: "Παίζει ευχαρίστως μόνο του, προτιμά όμως να είναι κοντά σε ένα μεγάλο. Μιμείται τους γύρω του".
* Ζητά να το βάλουν για "τσίσα" ή "κακά", όταν θέλει.

Εξέταση κατά τον 3ο χρόνο
* Μπορεί να σταθεί λίγο στο ένα πόδι.
* Λέει όνομα, επίθετο και το γένος του (αγόρι ή κορίτσι).
* Έχει πλούσιο λεξιλόγιο, αλλά πολλές φορές ακατανόητο για τους ξένους.
* Χτίζει "πύργο" με εννέα κύβους και "γέφυρα" με τρεις κύβους, όταν του δείξουμε (τριών χρονών) και όταν του το σχεδιάσουμε (τρεισήμισι χρονών) .
* Αντιγράφει έναν κύκλο σωστά.
* Μπορεί να γδυθεί μόνο του, εάν έχουμε ξεκουμπώσει τα κουμπιά και πηγαίνει μόνο του στην τουαλέτα.
* Τρώει με πιρούνι και κουτάλι.
* Η μητέρα του αναφέρει: "Θέλει να έχει άλλα παιδιά για να παίζει. Καταλαβαίνει ότι πρέπει να μοιραστεί τα παιχνίδια του και το φαγητό του με άλλα παιδιά".

Εξέταση κατά τον 4ο χρόνο
* Μπορεί να πηδά στο ένα πόδι (κουτσό).
* Μπορεί να σταθεί στο ένα πόδι για τρία έως πέντε δευτερόλεπτα.
* Ξέρει όνομα, επίθετο και συνήθως διεύθυνση.
* Μιλά καθαρά, με λίγους παιδικούς "ιδιωματισμούς".
* Χτίζει μία σκάλα με τρία σκαλιά χρησιμοποιώντας έξι κύβους, αφού του δείξουμε.
* Αντιγράφει σωστά ένα σταυρό.
* Ξέρει τέσσερα βασικά χρώματα.
* Μπορεί να ντυθεί και να γδυθεί, πιθανόν δε και να κουμπώσει ήνα ξεκουμπώσει κουμπιά στην πλάτη του ή να δέσει τα παπούτσια του.
* Η μητέρα του αναφέρει: "Έχει ανάγκη τους συνομήλικούς του. Καταλαβαίνει ότι πρέπει να σταθεί στη σειρά για να κάνει, π.χ. κούνια".

Εξέταση κατά τον 5ο χρόνο
* Μπορεί να στέκεται εναλλάξ στο ένα και στο άλλο πόδι.
* Χτίζει σκάλα με τρία σκαλιά και έξι κύβους από σχέδιο.
* Ξέρει όνομα, επίθετο, διεύθυνση και τα γενέθλια του ή πόσων χρονών είναι.
* Μιλά καθαρά και σωστά, πιθανόν όμως να μπερδεύει ακόμη τα γράμματα Χ, Ξ, Ψ.
* Αντιγράφει σωστά ένα τετράγωνο (πέντε χρονών) και ένα τρίγωνο (πεντέμισι χρονών).
* Μετρά τα δάχτυλα του ενός χεριού.
* Ντύνεται χωρίς καμία βοήθεια.
* Πλένει τα χέρια του και το πρόσωπο και τα σκουπίζει.
* Η μητέρα του αναφέρει: "Διαλέγει τους φίλους του. Καταλαβαίνει ότι τα παιχνίδια έχουν κανόνες και τους σέβεται".

3 -17 ετών
* Ω.Ρ.Λ. εξέταση, ακουόγραμμα και τυμπανόγραμμα
* Οδοντιατρική εξέταση
* Οφθαλμολογική εξέταση (Οπτική οξύτητα -Αντίληψη χρωμάτων)
* Γενική αίματος
* Τ.Κ.Ε.
* Γενική ούρων - καλλιέργεια ούρων
* Χοληστερίνη
* HDL
* LDL
* Τριγλυκερίδια
* Σάκχαρο
* Σίδηρος αίματος
* Ηλεκτροφόρηση ΗΒ
* Δείκτες ηπατίτιδας Β
* Ομάδα αίματος - Rhesus
* Μanthoux

Επαναληπτικό
* Ω.Ρ.Λ. εξέταση, ακουόγραμμα - τυμπανόγραμμα
* Οφθαλμολογική εξέταση (Οπτική οξύτητα - Αντίληψη χρωμάτων)
* Οδοντιατρική εξέταση
* Εξέταση από παιδοκαρδιολόγο και ορθοπεδικό
*Γενική αίματος
* Τ.Κ.Ε.
* Γενική ούρων - καλλιέργεια ούρων
* Χοληστερίνη
* HDL
* LDL
* Τριγλυκερίδια
* Σάκχαρο αίματος
* Σίδηρος ορού
* Anti - Hbs & Hbs Ag
* Mantoux
* Σπειρομέτρηση

Πηγή: health.in.gr