நலம்தானா

2026-08-03T09:15:26.343-07:00

ராட்டினம்

அப்போ எனக்கு 10 வயசு இருக்கும், ஒவ்வொரு ஆண்டும் எங்க கிராமத்தில் திருவிழாவிற்கு ராட்டினம் வரும் . அங்கே அதில் ஏறியது இல்லை ஆனால் திருவிழா முடிந்து மறுநாள் கடை வீதியில் நிறுத்தி இருப்பார்கள் . என்னைப்போல் சின்னப்பசங்க எல்லாம் அதில் ஏற ஆவலா வருவாங்க . அங்கே ஓர் ஓரத்தில் நான் நிற்பேன் . ஒருத்தனுக்கு 10 பைசா கட்டணம் அதில் 4 பெட்டிகள் உண்டு . ஒரு பெட்டியில் இரண்டு அல்லது மூன்று சிறுவர்கள் அமர்வார்கள் . அரை மணி நேரத்தில் கூட்டம் கட்டுக்குள் வரும் .

அதன் பிறகு மூன்று பெட்டிகள் நிறைந்து விடும் 4 வது பெட்டிக்கு ஆள் இருக்காது .இது தான் என் நேரம் . நான் கொஞ்சம் முன்னேறி ராட்டினம் ஓட்டுபவர் பார்வையில் நிற்பேன். கூடுதல் நேரம் காத்திருக்காமல் அவர் என்னை அழைத்து அதில் அமரச் சொல்லுவார் .

நான் ஒரு குண்டு பையன் என்பதால் எடை சமன் படுத்துவதற்காக ,என்னை இலவசமாக அதில் ஏற்றி விடுவார் .

காசு கொடுத்து ஏறியவர்கள் எல்லாம் சென்று விடுவார்கள் . நான் மட்டும் மீண்டும் சில வாய்ப்புகளுக்காக அங்கேயே இருப்பேன் . அவரும் அவ்வாறே என்னை இலவசமாக ஏற்றுவார் . அதென்னமோ தெரியல ராட்டினத்தில் சுற்றுவது எனக்கு மிகவும் பிடித்ததாக இருந்தது . அது ஓர் உள்ளக் கிளர்ச்சியை தருவதாக இருந்தது . ராட்டினத்தில் சுற்றும்போது சில பிள்ளைகள் அழுவார்கள் . ஆனாலும் ஒரு பதினைந்து சுற்று சுற்றித்தான் நிறுத்துவார் .எனக்கு கூட ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் அழுகை வந்தது ஆனால் அதை காட்டிக்கொள்ளவில்லை .என் பயணம் இலவசம் என்பதை மனம் அடிக்கடி எடுத்துரைக்கும்

ராட்டினத்தில் கீழிருந்து மேலே செல்வது ஓர் இனிய சிலிர்ப்பை உருவாக்கும் , அதுபோல மேலிருந்து கீழே வருவது ஒரு பயம் கலந்த சிலிர்ப்பை உருவாக்கும் . பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு விமானத்தில் பயணம் மேற்கொள்ளும்போது எனக்கு அந்த சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது .விமானம் இறங்கும் போதும் அதே சிலிர்ப்பு . இதில் சிறப்பு என்னவென்றால் ,இராட்டினத்தில் ஏறியவர்கள் விமானத்தில் பயணிக்கும் போது அதை அனுபவிப்பார்கள், ஆனால் விமானத்தில் பயணித்த அனைவரும் ராட்டினத்தில் அனுபவித்த அந்த சிலிர்ப்பை நினைவு கூற முடியாது . இப்போது ஒரு ராட்டினத்தை கண்டவுடன் என் மனம் மெல்ல மேல் எழும்புகிறது உங்களுக்கு ?.....

2023-06-04T09:03:00.001-07:00

WAY TO அங்காடிதெரு

2013-07-16T03:30:00.000-07:00

அந்த இனிய மாலை நேரம் .சுகமான தென்றலை கிழித்துக்கொண்டு சென்றது நான் பயணிக்கும் ரயில் . கல்லுரி மாணவர்கள் ,பொது மக்கள் ,தினமும் தொடர்ச்சியாக பயணம் மேற்கொள்ளும் தினசரி பயணிகள் என எல்லா வழக்கமான காரியங்களும் நடந்தேறினாலும் ஏதோ ஒரு குறை இருப்பதாக என்மனம் நினைக்கிறது .ஆம்    தற்க்காலத்தில் யாரும் யாருடனும் பேசிக்கொள்வதை பார்க்க முடிவ தில்லை .
                      ஒவ்வொரு பயணியும் வாக்மேன் வைத்துக்கொண்டு மொபைலில் பாட்டு கேட்டு கொண்டிருக்கிறார்கள் . யாராவது தெரிந்த முகம் போல் இருந்தாலும் ஒரு புன்னகை மட்டுமே வெளிப்படுவதை காணலாம் ,அதிகபட்சமாக ஹாய் என கூறுவதுதான் .அதற்க்கு மேல் இருவருக்குமே வாய் திறப்பதில்லை .சிலர் மொபைல் கேம் விளையாடுகிறார்கள் ,சிலர் இன்டர்நெட் பயன்படுத்துகிறார்கள் .சிலர் மடிக்கணினியில் மூழ்கியுள்ளனர் .யாரிடமும் ஒரு குமுதமோ, ஆனந்த விகடனோ கூட பார்க்க முடியவில்லை . ஒரு பெரியவர் தினமலர் படித்துக்கொண்டிருப்பதை பார்த்து சற்று ஆனந்தத்துடன் அவர் அருகில் சென்றேன் .அவருக்கு மொபைல் போன் பயன்படுத்த தெரிந்திருக்காது என்று நானே நினைத்துக்கொண்டேன் . என்னை அறிமுக படுத்திக்கொண்டு நாளிதழின் சில பக்கங்களை பெற்றுக்கொண்டேன் . இவரிடம் கூட நான் மட்டுமே பேசினேன் அவர் ஒன்றும் பேசவில்லை .பிறகுதான் தெரிந்தது அவருக்கு காது கேட்கும் சக்தி குறைவு என்று .
                        சுமார் 15 ஆண்டுகட்கு முன் ரயில் பயணம் என்பது ஒரு சுகமாக இருந்தது . நண்பர்களுடன் பாட்டு பாடி ,சிலர் மிமிக்ரி செய்வார்கள் . காலி டிபன் பாக்சை அடித்து இசையை உண்டாக்குவார்கள் .கல்லுரி மாணவர்களின் கலாட்டா ஒருபுறம் என்றால் முதிர்ந்தவர்களின் அரசியல் அரட்டை ஒருபுறம் . வீட்டிலிருந்து கொண்டுவந்திருந்த முறுக்கை தின்றவாறு, பெண்களிடம் கடலை போடும் வித்தையை நண்பர்கள் கூற கேட்டு   சிரித்து மகிழ்வோம் .
புதுமண தம்பதிகள் உரசல் சில்மிஷங்களை ஓரக்கண்ணால் பார்ப்போம் . சில நேரம் வீட்டை விட்டு ஓடிப்போகும் காதல் ஜோடிகள் கண்களில் பயமும் கனவில் தைரியத்துடனும் ஒதுங்கி இருப்பதை காணலாம் .

                        இதுமாதிரிதான் நொண்டி மாரிமுத்து பையன் சுடலப்பாண்டி ஸ்டெல்லாவை   கூட்டிட்டு    ஓடிப்போக ரயிலில் ஏறும்போது   ஸ்டெல்லா வீட்டுக்காரங்க   சுடலப்பாண்டி கால ஒடச்சி நொன்டியாக்கி விட்டனர் .
.
நான் யாரிட மாவது பேசணுமே சரி அடுத்த கம்பார்ட் மென்ல பாக்கலாம் என சென்றேன். இளம் தம்பதிகள் கை குழந்தையுடன் இருந்தனர் .நான் ஹலோ சொல்லி அறிமுகப்பட்டேன் அவரிடம்    என் மனக்குறையை சொன்னபோது அவரும் ஆமோதித்தார் ஆனாலும் எங்கள் உரையாடல் அதிக நேரம் நீடிக்கவில்லை , குழந்தை ஏனோ? அழுதது . பால் கொடுக்க வேண்டும் போல அவர் என்னைப் பார்க்க நான் இடப்பெயர்ச்சி செய்தேன் .
சற்று நேரம் ஜன்னலோரம் இருந்து இயற்கை காட்சிகளை கண்டு களித்தேன்

சற்று தொலைவில் இருவர் உரையாடுவது தெரிந்து அருகில் சென்றேன் .அவர்களோ 7up இல் உற்சாக பானம் கலந்து யாருக்கும் தெரியாதவாறு பருகி கொண்டிருந்தனர் . அவர்களிடம் இருந்தும் விலகினேன் .

அந்த நேரத்தில் தான் இந்த 18 வது மதிக்க தக்க சிறுவனை கண்டேன் . அவன்பெயர் வேடியப்பன் .மிகவும் சோகமாக இருந்தான் ." என்னப்பா சோகமா இருக்க ? டிக்கெட் எடுக்கலியா ?" என்று கேட்டேன் . அவன் சொந்த கதை சோககதை , அவன் அம்மா வை நினைத்து அழுதான் . இவன் அம்மா குடிகார கணவனின் இடி தாங்கி யாக இருப்பதை அறிந்தேன் . இவனையும் தீப்பெட்டி கம்பனிக்கு போக சொல்லி உதைப்பதாக சொன்னான் .

எனது மனம் கனத்தது . எங்கே செல்கிறாய் ? என்றேன் .சென்னைக்கு என்று மட்டும் சொன்னான் .நான் இறங்க வேண்டிய இடம் வந்ததால் அவசரமாக இறங்கிவிட்டேன் .

இப்போது நான் நினைத்துப்பார்க்கிறேன் அவன் அங்காடிதெரு சினிமா பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்று !....

புன்னகை அதிபர்

2013-03-31T02:01:00.001-07:00

நான் கனடாவில் இருந்தபோது பல நாட்களாக அங்கு செல்ல வேண்டும் என்ற ஆவலில் இருந்தேன் ஒரு நாள் அந்த வாய்ப்பு அமைந்ததால் நானும் ரவியும் அங்கு சென்றோம் . அது ஒரு விநோத மனோதத்துவ மையம் . உங்களுக்கு மன ரீதியான பாதிப்போ? ,யாரயாவது பழி வாங்கவேண்டும் என்ற உணர்ச்சியோ? ,மன அழுத்தமோ ? எது வாக இருந்தாலும் நீங்களும் இங்கு வருவது நல்லது

எனக்கு மன அழுத்தம் ஒன்றும் இல்லை ஜஸ்ட் பார்வையிடவேண்டும் என்று தீர்மானித்தேன் .ஆனால் ரவியோ நீண்ட நாட்களாக ஒரு விஷயத்தை சொல்லி வருகிறான் .அது அவன் கனவு கன்னியான மூன்றெழுத்து முண்டக்கன்னி இவள் நடிகை மட்டுமல்ல முன்னாள் உலக அழகியும் கூட .அவளுடன் ஒரு மணிநேரம் செலவிட வேண்டும் என்று .

நாங்கள் சென்ற போது எங்களை அன்புடன் வரவேற்ற அந்த புன்னகை அதிபர் உண்மையில் இந்த மையத்தின் உரிமையாளர் என்பதை அறிந்தோம் . வாரத்தில் இருமுறை மட்டுமே அவர் வருவார் என்ற தகவலும் அங்கே பேசிக்கொண்டார்கள் மற்றபடி சிகிட்சை மற்றும் செயல்முறை விளக்கம் கொடுப்பதற்கென்றே ஒரு டீம் அங்கு
செயல்பட்டு வருகிறது .1 கிலோமீட்டர் சுற்றளவில் பூங்கா வுடன் கூடிய கட்டிடங்கள் .
ஒரு பணியாளர் எங்களை ஒவ்வொரு அறையாக காண்பித்து கொண்டு சென்றார்கள் .முதல் அறையில் நாங்கள் கண்டது ,ஒரு மாணவன் அவனது ஆசிரியரை துப்பாக்கியால் சுட்டு விட்டு கதறி அழுகிறான் அவனை கட்டியணைத்து ஆறுதல் சொல்கிறார் ஒரு ஒருங்கிணைப்பாளர் " நீ சுட்டது ஆசிரியரை போன்ற பொம்மையைத் தானே " என்று பிறகு அவரது அறிவுரை . உண்மையில் இந்த மாணவன் இதை போல செய்திருந்தால் சம்பவிக்கும் விளைவுகளை எடுத்துரைத்தார் .

நாங்கள் கண்ட அடுத்த அறை காட்சி மிகவும் கொடூரமானது .ஒருவன் தன் மனைவியை போல் செய்யப்பட்ட பொம்மையை கத்தியால் மாறி மாறி குத்திக்கொண்டிருந்தான் ..
அடுத்ததாக ரவியை ஒரு அறைக்கு அழைத்து சென்றார்கள் .அந்த அறை முழுவதும் பல டிஜிட்டல் பானரில் ரவியின் கனவு கன்னி சிரிக்கிறாள் .மங்கலான வெளிச்சத்தில் சோபாவில் இயல்பாக அமர்ந்து இருந்தாள் ,என்னால் நம்பாமல் இருக்க முடியவில்லை நளினமான ரோபோ விற்கு நடிகையின் மாஸ்க் தான் இது என்று, அவ்வளவு தத்ரூபமாக இருந்தது .எப்படியோ ரவிக்கும் இது ஒருவகை மனநோய் தானே ,இன்றோடு மாறட்டும் இந்நோய் .

கடைசியாக நாங்கள் பார்வையிட்ட அறையில் ஒரு பெண் தனது காதலை எதிர்த்த தந்தையின் நெஞ்சில் குறி பார்த்து சுட்டுக்கொண்டிருந்தாள் .ஒரு கணம் அதிர்ந்தோம் . அட! இது நம்மை வரவேற்ற புன்னகை அதிபர் ஆயிற்றே ! ?

பாம்பாயி

2013-03-21T03:33:00.000-07:00

"கட்டிக்கிரியா "
"சொல்லு ! என்ன கட்டிக்கிரியா " இப்படி ஒரு குரல்   திடீரென்று வரும்போது யாராக இருந்தாலும் திடுக்கிட்டு போவார்கள் . பாம்பாயி என்ற 22 வயசு பெண்ணின் குரல் தான் அது . பாம்பாயி 12 வயசு முதல் அனாதையாகத்தான் திரிகிறாள் .பல ஆண்டுகட்கு முன் ஊர் காவலாளியாக நேப்பாளி   ஒருத்தன் அய்யம்பேட்டையில்   இருந்தான் .அவனுக்கு குடும்பம் என்று ஒன்று உள்ளதா ? என்று ஊரார் சந்தேகப்பட்டனர் .காரணம்,அவன் இங்கு வந்த பிறகு நேபாள் செல்லவே இல்லை . அங்கு செல்ல ஆர்வமும் இல்லை .
மதுரைவீரன் சாமி கோயில் பக்கத்துல அவனுக்கு ஊராரால் ஒதுக்கப்பட்ட இடத்தில குடிசை போட்டு இருந்தான் .எப்படியோ அவனுக்கு ஒரு காதல் ,பின்னர் திருமணம் பின் பிறந்தவள் தான் பாம்பாயி.
பிறந்தது முதல் பாம்பாயி க்கு மூளை வளர்ச்சி குறைவாக இருந்தது , இருந்தாலும் அவளும் இவ்வளவு வளர்ந்து விட்டாள் .மூளை வளர்ச்சி குறைந்தாலும் உடல் வளர்ச்சியை யாரால் தடுக்க இயலும் .நேப்பாளி யின் மனைவி நோய்வாய் பட்டு இறந்தபின் ,நேப்பாளி யும் எங்கோ ஓடிவிட்டான் .

சோமநாதன் பால் பண்ணையில் சாணி அள்ளுவதும் ,மாடுகளை குளிப்பாட்டுவதும் பாம்பாயி தான் .வேலை முடிந்தாலும் முடியாவிட்டாலும் ,எதாவது மூலையில் நின்று கொண்டு வெற்றிலையை குதப்பிக்கொண்டு யாரிடமாவது "கட்டிக்கிரியா " என்று கூச்சல் போடுவாள் .தினமும் பார்ப்பவர்களுக்கு இது ஒரு விஷயமே இல்லை . வெட்டி சோலி பசங்க அவ்வப்போது லேசாக இவளை சீண்டுவதும் உண்டு . ஆனால் சீரியசாக ஒருவரும் இவளை தீண்டுவது இல்லை .ஏன் என்று கேட்க்க ஆள் இல்லை என்றாலும் தப்பு தண்டா ஏதேனும் ஆனால் ஊரில் கட்டி வச்சிடு வாங்களோ ? என்ற பயம் தான் .
வயசு பசங்க சிலர் காதலில் மூழ்கி இருக்கும்போது சிலருக்கு காதலிகள் கிடைப்பதில்லை அவ்வாறான சமயங்களில் ஒருவரை ஒருவர் கலாயிப்பதுண்டு " மாப்ள ! ஒரு பொன்னும் செட்டாகலன்னு வருத்தப்படாத " " பாம்பாயி இருக்காடா" என்று.
இளம் பருவத்தில் காதலில் வீழாதவர் அரிது தான் . அப்படி இருந்தாலும் ஒருதலை காதலாவது இல்லாமலா இருக்கும் .
சொந்த பிரச்னை ஆயிரம் இருக்கும்போது அய்யம்பேட்டை பற்றி சிந்திக்க ஏது நேரம் கோயம்புத்தூரில் செட்டில் ஆகிவிட்ட எனக்கு ஒரு கஷ்டம் என்று வந்த பிறகு சுவாமிமலை அருகில்    இருந்த 10 சென்ட் பூமி தான் உறுத்தியது . "சரி சரி அத வித்துபுட்டு கடன அடைக்கிற வழிய பாரு " என்ற மனைவியின் கூப்பாடுதான் மனதில் ஓடியது .

சரியாக இருபது வருடம் கடந்து   அய்யம்பேட்டை வந்துள்ளேன் . ஒரு ஆட்டோவை அழைத்து அதில் ஏறி   பச்சையப்பா வீதிக்கு போ என்று விரட்டினேன்.
"கட்டிக்கிரியா "
திடுக்கிட்டேன் " அட ! பாம்பாயி ! "
"கட்டிக்கிரியா ! , என் மகள !!

வடக்குப்பட்டி ராமசாமி

2013-02-09T03:47:00.001-08:00

என்னது ! வடக்குப்பட்டி ராமசாமி யை கைது பண்ணிட்டாங்களா ?" டீ குடித்தபடி சிங்கப்பூரான் வீரமுத்து பேச்சை தொடங்கி வைத்தார்,கமால்பாய் டீக்கடை கலகலத்தது .

ராமசாமி வளர்த்து வந்த ஒரு ஆட்டு குட்டிக்கு நோய் வந்துடிச்சு . உள்ளூரில் யாரிடமும் இந்த ஆட்டை விற்க முடியாது .இந்த ஆட்டின்   கறி ஒன்னுத்துக்கும் தேறாது என்று ஆடு வெட்டும் குட்டிபாய் சொல்லிவிட்டார் .என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் ராமசாமி குழப்பத்தில் இருந்தார் .இந்த நேரத்தில் அங்கு வந்த முத்தப்பா ' ராமசாமி ஒரு குவார்ட்டருக்கு ஏற்பாடு பண்ணுயா ' என்றார் . 'நானே நொந்து போயிருக்கேன் நீ வேற கடுப்ப கிளப்பாத ' என்றான் ராமசாமி . விஷயம் அறிந்த முத்தப்பா ஒரு ஐடியாவ எடுத்து விட்டார் . ராமசாமி நீ என்ன பண்ற நைசா ஆட்ட ஓட்டிட்டு மெயின் ரோடு பக்கம் வா .

முத்தப்பா வின் ஆலோசனைப்படி மெயின் ரோட்டின் ஓரமாக ஆட்டை கொண்டு வந்தார் ராமசாமி . அது மாலை நேரமாக இருந்தது இன்னும் சற்று நேரம் ஆனால் இருட்ட தொடங்கிவிடும் .யாருக்காகவோ வெகு நேரம் காத்திருந்தனர் .ஒரு கட்டத்தில் ராமசாமி பொறுமை இழந்து கோபப்பட்டார் . இடை இடையே இந்த ஆடு படுத்துக்கொள்ளும் .அதை எழுப்பி நிற்க வைக்க படாத பாடு பட்டார் .
சற்று தூரத்தில் சரக்கு லாரி வருவது தெரிந்தது . முத்தப்பா அவசரமாக ஆட்டை விரட்டினார் . இவர்கள் திட்டமிட்டது போல் ஆடு லாரியில் அடிபட்டு சிதைந்தது . இருவரும் சுதாரித்து   லாரியை மடக்கினர் .

ராமசாமியின் பாக்கியம் கர்நாடக காரன் லாரியாக இருந்தது முத்தப்பா வின் நண்பர்களும் கூடி கட்ட பஞ்சாயத்து தொடங்கியது .முடிவில் மூவாயிரம் இழப்பீடாக கிடைத்தது . முத்தப்பா அன் கோ 500 ரூபாய் பெற்றுக்கொண்டு நடையை   கட்டியது .

மறுநாள் கும்பகோணம் சென்று ஒரு கடையில் சாமான் வாங்கும்போது மாட்டிக்கொண்டார் . அடப்பாவிகளா கர்நாடக லாரிக்காரன் கொடுத்த மூவாயிரதுல இருந்த 2 ஆயிரம் ரூபா நோட்டும்
கள்ள நோட்டாம்ல !

நடுவுல ஓர் எழுத்தை காணோம்

2012-12-31T04:45:00.003-08:00

சிங்கப்பூரான் வீரமுத்து என்றால் எல்லோருக்குமே தெரியும் . ஆனால் வீரமுத்து சிங்கப்பூர் சென்றது கிடையாது .அனுதினம் ஏதாவது ஒரு  சந்தர்ப்பத்தில் யாரிடமாவது சிங்கப்பூர் பொருட்களைப்பற்றி  பேசாமல் இருந்தது கிடையாது .ஒரு நாள் என்னிடம் முதன் முதலாக சிங்கப்பூர் வேட்டி யை குறித்து பேச்சை தொடங்கினார் .ஒரு வேட்டியை என்னிடம் காண்பித்து அவரிடம் இதுபோல் ஐந்து சிங்கப்பூர் வேட்டி இருப்பதாக கூறினார் .நல்ல விஷயம் தான் ஆனால் அவர் இவ்வாறு கூறுவது என்னிடம் மட்டும் அல்ல .ஊர் பொதுமக்கள் யாராக இருந்தாலும் இப்படி அவர் வாங்கிய பொருட்களைப்பற்றி எடுத்து விடுவார் .
                      ஒருநாள் கமால் பாய் கடையில் டீக்குடிக்க சென்றபோது அவர் கட்டியிருந்த சிங்கப்பூர் பெல்ட் ஐ பற்றி பெருமிதமாக பேசினார் நான் அதை ஆமோதித்து அதிசயித்து புகழ்ந்து பேசினேன் .அதன் பலனாக நான் குடித்த டீக்கும் அவர் காசு கொடுத்தார் ,அவரது புதிய சிங்கப்பூர் பெல்டில் இருந்து காசை  எடுத்தார். இவர் விடும் கதைகளை கேட்டு எனக்கும் சிங்கப்பூர் செல்ல வேண்டும் என்ற ஆவல் இருந்தது .ஆனாலும் சிங்கப்பூரான் வீரமுத்து வுக்கு இந்த பொருட்கள் எப்படி கிடைக்கிறது என்பதை அறிய ஆவலாக இருந்தேன் . அவரிடம் ஒருமுறை இதுபற்றி கேட்டபோது அய்யம்பேட்டையில உள்ள மச்சான் வாங்கி தந்ததாகவும் ஒவ்வொரு ஐட்டமும் விலை அதிகம் என்று மட்டுமே சொன்னார் .
எனக்கு நன்றாக நினைவு உள்ளது 1991 மே 22 தினசரிகளில்  தலைப்பு செய்தி   ராஜீவ் காந்தி தற்கொலைப் படையினரால் வெடிகுண்டு மூலம் கொல்லப்பட்டார். கமால் பாய் கடையில் பெரும் கூட்டம்
அன்று வீரமுத்து பலருக்கும் டீ உபயம் கொடுத்தார் .அன்று புதிய சிங்கப்பூர் கை கடிகாரம் அணிந்து வந்திருந்தார் . ராஜீவ் காந்தி இறந்த சோக செய்தியில் வீரமுத்துவின் புதிய கடிகாரத்தை யாரும் சட்டை செய்யவில்லை .எனக்கு மட்டும் பிடித்திருந்தது .தூரத்தில் இருந்து அந்தோணிராஜ் முறைத்துக் கொண்டிருந்தார் .அவருக்கும் வீரமுத்து வுக்கும் ஆகாது .ஒருமுறை சிங்கப்பூர் லுங்கி தருவதாக கூறி ஏமாற்றிவிட்டார் அந்த கடுப்புதான் .
ஒருநாள் என் தந்தை அய்யம்பேட்டைவரை சென்று சிங்கப்பூர் வேட்டி வாங்குவதற்காக வீரமுத்து வின் மச்சானை பார்க்கசென்றார் .அங்கு சென்று அவரை சந்தித்து ஒரு வேட்டி யும் கோடாலி தைலமும் பெற்று வந்தார் .கூடவே ஒரு உபரி தகவலும் கொண்டுவதார் அது அவர் வீரமுத்து வின் மச்சான் அல்ல என்பதே .
அன்றைய தினம் அந்தோணிராஜ் தன் அன்பிற்குரிய ஒருவருக்கு இடிமுடி வாங்கி வந்திருந்தார் .அவரும் அய்யம்பேட்டை சென்று சிங்கப்பூர் புரோக்கரிடம் தான் இதை வாங்கி வந்திருந்தார் .நேராக கமால் பாய் கடைக்கு வந்தார் அங்கே வீரமுத்து தன்னுடைய சிங்கப்பூர் ஜட்டி குறித்து என்னுடன்  பெருமையாக பேசிக்கொண்டிருந்தார் .அப்போது அங்குவந்த அந்தோணிராஜ் வீரமுத்து விடம் அதை காண்பித்து " இத பாருயா    ம_ரு! இது சிங்கப்பூரு ம_ரு !" என்றார் .

கொல்லி வாய் பிசாசு !

2012-12-27T06:30:00.001-08:00

" கருப்பங்காட்டு பக்கமா இனிமே போக கூடாது " என்று கூறிய முத்தப்பா விற்கு உதறல் எடுத்தது .யாரோ சொல்லக் கேட்டு இவனும் பயந்துள்ளான் .ராமநாதன் தைரியம் கொடுத்தான் ' டேய் இதெல்லாம் மனப்ராந்தி டா " என்றான்
"இல்லடா வாயில இருந்து தீ பிழம்பா வந்ததுடா " முத்தப்பா வின் இதயம் பட படத்தது . நடுக்கத்தில் இருந்த அவன் உடல் அப்போதே சூடாகத்தான் இருந்தது . வீட்டில் யாரிடமும் சொல்ல வில்லை ,இரண்டு தினங்கள் கடை வீதிக்கு கூட முத்தப்பா வரவில்லை . விசாரித்ததில் கடும் ஜுரம் .இரு தினங்கள் பள்ளிக் கூடமும் செல்லவில்லை .

போன மாசம் கூட இந்த மாதிரிதான் உளறினான் ஆனால் அப்போது இவன் கொல்லி வாய் பிசாசு வை பார்க்க வில்லையாம் . முனுசாமி பையன் காத்த முத்து சொல்லித்தான் தெரியும் என்றான் . ஒருநாள் சுடுகாட்டு பக்கமா கிட்டிபுள் விளையாட போனப்ப காத்த முத்துவின் அப்பா எங்களிடம் சொன்னது ஞாபகம் உள்ளது . பெண் செத்துப்போனால் பேய் என்றும் ஆண் செத்துப்போனால் பிசாசு என்றும் கூறினார் .
ஆனால் இந்த கொல்லிவாய் பிசாசு எப்படி உருவாகிறது என்று மட்டும் சொல்லவில்லை .இதை கேட்ட பிறகும் அங்கு கிட்டிபுள் விளையாடச்செல்ல நாங்கள் ஒன்றும் கேனப்பய இல்ல என்றே முத்தப்பா சொல்லிவிட்டான் .
பூங்குடி தோப்புல கள்ளு குடிக்க போறவங்களுக்கு பயமே இருப்பதில்லை .பல தடவை பார்த்துள்ளோம் கள்ளு , சாராயம் குடிக்கிற ஆளுங்க கிட்ட பேய் பிசாசு அண்டாதுன்னு புளுகியதும் அவர்தான் .

ஒருநாள் அன்னியூர் தீமிதி பாத்துட்டு வரும்போது சுடுகாட்டு வழியே வரவேண்டி வந்தது .முத்தப்பா தான் சைக்கிள் ஓட்டினான் ,நான் பின்னால் அமர்ந்து இருந்தேன் . சுடுகாடு தாண்டும் வரை கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டேன் .இருந்தாலும் யாரோ எங்கள் சைக்கிளை பிடித்து இழுப்பது போல் உணர்ந்தேன் எல்லா தெய்வங்களையும் மனதில் நினைத்து ,ஒரு வழியாக வீடு வந்து சேர்ந்தோம் .

இது நடந்து சில நாட்கள் கழித்து முத்தப்பாவும் நானும் கருப்பங்காடு வழியாக ஒரு நாள் செல்ல நேர்ந்தது .மனதில் தைரியத்தை வரவழைத்து க்கொண்டு நடந்தோம் .தூரத்தில் யாரோ? இருவர் நடப்பது தெரிந்தது . ஐ ஐயோ பேயும் பிசாசும் சேர்ந்து போகிறதே என்று கை கால் உதறலுடன் பார்த்தால் முனுசாமியின் மூத்த மகன் பாண்டியனும் கடைசி வீட்டு சாந்தி அக்காவும் கருப்பங்காட்டுப்பக்கம் ஒதுங்குவது தெரிந்தது . நான் முத்தப்பாவிடம் சப்தமில்லாமல் சொன்னேன் " டேய் கொல்லி வாய் பிசாசு டோய் வா திரும்பிபோயிடலாம்" ! .

எல்லாம் ஒரு டைம் தான் !

2012-12-10T02:19:00.000-08:00

சமீப காலமாக ராமநாதனிடம் யாரும் டைம் என்ன? என்று கேட்பதில்லை.காரணம் எப்போது யார் டைம் கேட்டாலும் தவறான நேரத்தை தான் கூறுவான் .இது அவன் குற்றமல்ல ராமநாதனுக்கும் கைக்கடிகாரத் திற்கும் உள்ள ராசி அப்படி . பல கைக் கடிகாரங்களை மாற்றிய பிறகும் இதே நிலை .நண்பர்களின் கிண்டல் இது தான் "அவன் டைம் சரியில்லப்பா ! "
அந்த பள்ளிக்கூடத்தில் முதன் முதலாக ஒரு மாணவன் கையில் கைக்கடிகாரம் இருந்தது என்றால் ,அது எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும் ராமநாதன் கையில் கட்டியிருந்தது தான் . அந்த முதல் எலக்ட்ரோனிக் கடிகாரம்
ஒரு மணி நேரத்திற்கு 8 நிமிடங்கள் குறைவாக ஓடியது . உணவு இடைவேளை ,வகுப்பு முடியும் நேரம் இவை அனைத்தும் ராமநாதன் கடிகாரம் மூலமாக தெரிந்து கொள்வோம் .
மற்ற வகுப்பு மாணவர்களுக்கு நேரம் தெரிந்து கொள்வது சிரமமாக இருந்தபோதும் வகுப்பில் சூரிய ஒளியின் வெயில் வட்டம் மூலம் உணவு இடைவேளை யை தெரிந்து வைத்திருந்தனர் .
சில ஆண்டுகள் முடிந்து ஒருநாள் ராமநாதனை பார்த்தேன் .திருப்பூரில் பனியன் கம்பனியில வேலைக்கு போவதாக கூறினான் .கையில் ஒரு புதிய கோல்ட் வாட்ச் கட்டியிருந்தான் . நேரம் சரியாக காண்பிக்கிறதா ? என்று கேட்டேன் . இது ஆட்டோமாடிக் வாட்ச் வாரத்துக்கு 10 நிமிடம் கூடவோ குறையவோ செய்யும் என்றான் .
+2 படித்து முடித்த நேரத்தில் ராமநாதன் சில பெண்களின் வழியில் பின் தொடர்வதுண்டு பிறகு சொல்லுவான் , " காதல் எல்லோருக்கும் வந்துடாது டா " என்று . இப்போ திடீரென்று கம்பெனியில கூட வேலை பார்க்கும் ஒரு பெண்ணை காதலிப்பதை சொன்னான் .

அதிசயமாக ராமநாதனின் காதலை எவரும் எதிர்க்கவில்லை .அதில் எனக்கொரு கவலையுமில்லை .ஒரு சுபதினத்தில் ஒரு நல்ல நேரத்தில் ராமநாதன் திருமணம் நடந்தேறியது .நண்பர்கள் சேர்ந்து ஒரு நல்ல TITAN கை கடிகாரம் பரிசளித்தார்கள் .
ஒவ்வொரு காதலும் இவ்வாறு வெற்றி யடைந்தால் எப்படியிருக்கும் .நண்பர் வீரபாண்டியன் அவரது காதலுக்கு மற்ற சில நண்பர்கள் எதிர்த்தார்கள் கடைசியில் வெற்றி யடைந்தார் .நான் கண்ட காதலர்களில் பலரது காதல் வெற்றி யடைந்து உள்ளது .பலரது ஒருதலைக் காதல் பரிதாபமானது .
ராமநாதன் திருமணம் முடிந்து சரியாக ஒரு ஆண்டு நெருங்கும் வேளை .அன்று அதிகாலை ராமநாதன் வெறும் சடலமாக தான் கிடந்தான் .கடந்த ஒரு மாதமாக மனைவி யுடன் தினமும் சண்டை .கடைசி யில் தற்கொலை செய்துகொண்டான் .இப்போதும் அவன் கையில் அதே கடிகாரம் நேரம் சரியாக 10 மணி காண்பித்தது .அந்த நேரம் எல்லோருடைய கடிகாரத்திலும் 10 மணி தான் .!!

திருட்டு ஆப்பிள்

2012-11-27T06:27:00.002-08:00

நான் ஓமன் நாட்டில் மசிராஹ் வில் இருந்தபோது ஒரு பிரபலமான   மீன் கம்பெனியில் வேலை பார்த்து வந்தேன் .அந்த நாட்களில்   பாலைவன தேசத்தில் ஒரு வசந்த கால அனுபவம் ஏற்பட்டது அதுதான் முதலாளி யின் மகள் திருமணம் . திருமணத்தை முன்னிட்டு முதலாளி யின் குடும்பம்  கோலாகல கொண்டாட்டத்திற்கு தயாரானது .
அந்த கிராமத்தின் அணைத்து மக்களும் கொடுப்பதற்காக டன் கணக்கில் பழங்களும் ,அல்வா முதலான பலகாரக வகைகள் கொண்டு வந்து இறக்கினர் .இவற்றை வைப்பதற்காக எங்கள் குடியிருப்பின் கடைசி வீட்டை தேர்ந்தெடுத்து இருந்தனர் .அந்த வீட்டில் யாரும் குடியிருக்க வில்லை ,காரணம் A /C வசதி இல்லாமல் இருந்தது .
நாங்கள் பதினைந்து பேரும் சேர்த்து தான் இவற்றை இறக்கினோம் ,ஆனால் எங்களுக்கு ஒரு பழம் கூட அந்த நிமிடம் வரை கிடைக்கவில்லை .ஒரு கூடை ஆப்பிள் அரபிக்கார டிரைவர்க்கு தெரியாமல் மாற்றி வைக்க சமையல்காரன்  செய்த முயற்சி தோல்வியில் முடிந்தது .புத்திக்கு எட்டியது கைக்கு எட்டவில்லை .
ஆனாலும் இவ்வளவு தின்பண்டம்   கண்டு விட்டு ,உண்ணமுடியாமையால் எனக்கு உறக்கமே இல்லை .என் வாழ்வில் இவ்வளவு பழங்களை நேரில் காண்பது இதுவே முதல் முறை என்ற உண்மையை இங்கு வெளிப்படுத்துவதில் எனக்கு வெட்கம் இல்லை .இரவு 11 மணி ,அனைவரும் உறங்கியிருப்பர்கள் என்று நானே நினைத்துக்கொண்டேன் .எனது அறையிலிருந்து வெளியே வந்து பழங்கள் இருந்த அறையை நோட்டம் விட்டேன் .எனது அறைக்கு அடுத்த அறையாக இருந்ததை இப்போது நினைத்து பெருமை பட்டுக்கொண்டேன் . அந்த அறையை நோக்கி மெல்ல நடந்தேன் .அறையின் வலது புறத்தில் விண்டோ ஏசி இருந்த அடையாளம் மட்டுமே உள்ள துவாரத்தை கண்டேன் . அதன் வழியாக தாவிக்குதித்தேன் . எனக்கு மிகவும் விருப்பமான பச்சை ஆப்பிள் கூடை ஒன்றை தூக்கி ஏசி துவாரத்தில்  வைத்தேன் .பின்னர் நானும் அதன்வழியாக வெளியேறினேன் .அப்போது முதுகில் ஒரு கீறல் துவாரத்தின் மேல் பக்கம் இருந்த ஒரு ஆணிதான் காரணம் .
மறுநாள் சில ஆப்பிள்களை  நான் சாப்பிட்டுவிட்டு பக்கத்துக்கு அறை நண்பர்களுக்கு 10 ஆப்பிள்களை கொடுக்க சென்றேன் . அவர்களது கட்டிலின் கீழ் ஆரஞ்சு கூடை இருப்பதைக் கண்டேன் .மற்றொரு அறையில் இதுபோல் சென்றபோது அல்வா இருப்பதைக்கண்டேன் . மனதில் ஒரு சந்தோஷம் ,திருடியது நான் மட்டுமல்ல .எனக்குப் பிறகும் சிலர் .ஆக எல்லா பதார்த்தங்களும் எங்களுள் பண்ட மாற்று முறை ஆனது .திடீரென்று நினைத்துப் பார்த்தேன் மற்றவர் முதுகை தொட்டுப்பார்க்க வில்லையே.. ! .

அந்த இனிய நாட்கள்

2012-11-21T00:44:00.000-08:00

நமது வாழ்வில் ஒரு கவலையும் இல்லாத அந்த பள்ளிப்பருவம் எவ்வளவு இனிமையானது என்பதை இப்போது தான் உணர முடிகிறது .அடுத்த வேளை உணவு முதல் அணைத்து தேவை களுக்கும் ஒரு கவலையும் கொள்ளத் தேவை இல்லை .ஆனால் அன்றைய நாளில் எதோ ஒரு காரணம் நாம் வளரவேண்டும் என்று மட்டும் மனதில் ஏக்க மாக இருக்கும். இக்கவலை எனக்கு மட்டும் தானா ? என்று சில சமயம் யோசித்து பார்ப்பேன் .
5 ஆம் வகுப்பு படித்த போது வேளாங்கண்ணி இன்ப சுற்றுலா சென்றது இப்போதும் நினைவில் உள்ளது. நீண்ட நாட்களாக எனக்கு ஒரு ஆசை ,உப்பு காய்ச்சுவது தான் அது .பலர் சொல்லக்கேட்டுள்ளேன் கடல் நீரிலிருந்து உப்பு காய்ச்சு வதைப்பற்றி .எனவே வேளாங்கண்ணி சுற்றுலா சென்ற பொது யாருக்கும் தெரியாமல் கடல் நீரை ஒரு பாட்டிலில் எடுத்து வந்து உப்பு தயாரித்து பார்த்தேன் .அதை இப்போது நினைத்துப் பார்கையில் நகைப்பிற் குரிய தாக இருக்கிறது .
இதுபோல் பல நினைவுகள் இருந்தாலும் ஒரு நிகழ்வை மட்டும் இங்கே தெரிவிக்கிறேன் .எங்கள் வீட்டில் கோவைக்காய் கொடி வளர்ந்து இருந்தது .கோவை இலையை பறித்து கட்டு கட்டி பள்ளியில் விற்பனை செய்வேன் ,ஒரு சிலேட் குச்சிக்கு ஒரு கட்டு கோவை இலை என்று . காரணம் கோவை இலையை கொண்டுதான் சிலேட்டில் உள்ள எழுத்துக்களை அழிக்க பயன்படுத்துவோம் .
ஒருநாள் அவ்வாறு கோவை இலையை விற்கும்போது கலிய மூர்த்திக்கும் எனக்கும் சண்டை வந்து விட்டது . அவன் என்னை கடித்து விட்டான் .பிறகு நான் அழுது கொண்டே வீட்டிற்கு வந்தேன் .
மறுநாள் என் தந்தை கலியமூர்த்தியின் தந்தையிடம் புகார் செய்தார் கீழ் கண்டவாறு
" உன் பையன் கலிய மூர்த்தி என் பையன கடிச்சு புட்டன்யா " என்று .அதற்க்கு கலிய மூர்த்தியின் தந்தையோ " என்னப்பண்றது யா ? சின்னப்புள்ளைங்க தானே நாய் கடித்தால் திருப்பியா ? கடிப்போம் ! அந்தமாதிரி நினைச்சுக்கோ ' என்று .
அதற்க்கு எனது தந்தையின் மறுமொழி இவ்வாறு இருந்தது " சரி சரி என் புள்ளைக்கு தொப்புள சுத்தி ஊசி போட்டுக்கறேன் "!!

இது ஒரு ஹிந்தி கதை

2012-11-05T02:35:00.003-08:00

சிறு வயதில்   இந்தி மீது ஏனோ ஒரு வெறுப்பு . நான் கண்ட முதல் மெகா சீரியல் ராமாயணம் தான் .தூர தர்சனில் அப்போது இந்தி தெரியாமல் ஊமை படம் பார்ப்பது போல் ஓர் உணர்வு ஏற்ப்படும் .தமிழ் ஒலிபரப்பு நேரம் மிக குறைவு . ஞாயிறு ஒரு நாள் தமிழ் படம் பார்ப்பது அப்படி ஒரு சந்தோஷம் .அதன் பிறகு அம்மாவிடம் அடி வாங்கி அழுவது ஒரு தொடர்கதைதான் .
என்றோ ஒருநாள் கேரளா செல்ல கும்பகோணம் ரயில்வே ஸ்டேஷன் போகும்போது தார் மூலம் அழிக்கப்பட்ட சில இந்தி எழுத்துக்களை காண நேரிடும் அப்போதுகூட இந்தி படிக்க கூடாத ஒரு பாஷை என்று நினைத்துக் கொள்வேன் . எங்கவூர் அஞ்சலகத்திலும் ,ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்திலும் இந்தி எழுத்துக்களை கண்டு எனக்குள் கோபம் கொண்டுள்ளேன் .
பல சமயங்களில் ஆழ்துளை கிணறு அமைக்க வட இந்தியர்கள் எங்கள் கிராமத்திற்கு வருவதுண்டு , அவர்கள் பேசுவதை கண்டு வெறுப்புடன் நிற்ப்பேன் ஆனால் அவர்களது வேலைகளை வேடிக்கை பார்ப்பதுண்டு .அவர்கள் பேசியது தெலுங்கோ ,கன்னடமோ இருக்கும் .நான் நினைத்தது அவர்கள் இந்திக்காரர்கள் என்று தான் .
என் தந்தையின் குரு சண்முகம் டைலர் கடையில் எப்போதும் இந்தி பாட்டு போடுவார்கள் .ஒரு மாறுதலுக்காக .ஆனால் சண்முகம் டைலர் அவர்கள் திராவிட பற்று மிக்க திமுக முக்கிய புள்ளி .பக்கத்துக்கு கடை அய்யர் ஹோட்டல் ரவி இதுபோல் இந்தி பாடல் களை போடுவார் . இவர்கள் யாவருக்கும் இந்தி தெரியுமோ ? என்று நான் ஆராய்ச்சி செய்யவில்லை .

ஒருநாள் O N G C ஆட்கள் பெட்ரோல் ஆராய்சிக்காக அடுத்த கிராமத்திற்கு வந்திருந்தனர் .நான் நண்பர்களுடன் வழக்கம்போல் வேடிக்கை பார்க்க சென்றேன் .அவர்கள் ஆழ் துளை கிணறு வெட்டிக் கொண்டிருன்தனர் . வேலை முடிந்ததும் ரேடியோவில் இந்திபாட்டுக்கு அவர்கள் கவலை மறந்து டான்ஸ் ஆடிக்கொண்டிருப்பார்கள்   அதையும் வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு தான் வீடு திரும்புவேன் .
ஏனோ அன்று முதல் எனக்கும் இந்தி பாட்டின் இசை பிடித்துவிட்டது .இந்தி மீது இருந்த வெறுப்பு முற்றிலும் மாறிவிட்டது .ஒரு மொழியை கற்றால் அதனால் நன்மை மட்டுமே என்பதை அறிந்தேன் .

                  கும்பகோணம் கல்லூரியில் சேர்ந்தபோது தமிழ் பற்று       காரணமாக    B A   தமிழ் இலக்கியம் தேர்ந்தெடுத்தேன் . அங்கு இந்தி சிறப்பு வகுப்பு இருப்பதை அறிந்து அதற்க்கு விண்ணப்பித்தேன் .மிக விரைவில் எனது விருப்பம் நிராகரிக்கப்பட்டது . காரணம் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக ஒரு மாணவன் போலும் இல்லாததால் ஹிந்தி பண்டிட் பனி மாற்றல் கோரி விண்ணப்பித்திருந்தார் ,அவர் விண்ணப்பம் ஏற்க்கப்பட்டதே காரணம் .

ஒஷணிக்- 5

2012-10-22T05:12:00.001-07:00

அந்த நாள் அக்டோபர் 22 ,2006 நான் முதன் முதலாக ஷம்கியா என்ற கப்பலில் பயணம் செய்த நாள் .நீங்கள் நினைப்பது போல் சொகுசு கப்பல் அல்ல ,இது சிறியவகை கப்பல் .கார் முதலான வாகனங்களை இக்கரையில் இருந்து அக்கரையில் கொண்டு சேர்ப்பது . கப்பலில் முதன் முதலாக செல்லும் போது யாராக இருந்தாலும் அவர்களுக்கு தலைசுற்றல் வாந்தி ஏற்ப்படுவது இயல்பு ஆனால் ,எனக்கு அவ்வாறு இல்லை .உற்சாகமாக இருந்தேன் என்னுடன் பணியில் இருந்த செல்லையா இப்போதும் வாந்தி எடுப்பதாக நண்பர்கள் சொல்கிறார்கள் .
கடல் பயணம் உற்சாகமாக இருந்தபோதும் ஒரு பயம் . நாம் திரும்பி வரவேண்டுமே ? என்னைக்காண நண்பனோ ? தாயோ ? உடன் பிறப்புகளோ ? காத்திருப்பார்களே !. நான் இருப்பது அரபு தேசம் ஆனாலும் இந்தியாவில் எனக்காக காத்திருக்க தானே செய்வார்கள் . எல்லா தெய்வங்களையும் நினைத்துக்கொண்டு செல்வதுண்டு .ஒருநாள் மட்டும் அல்லவே எனக்கு வேலை கப்பலில்தான் .
தினமும் அதிகாலை மசிராஹ் தீவில் இருந்து சன்னாஹ் தீப கற்பத்திற்கு செல்ல வேண்டும் .பயணம் 2 மணிநேரம் தான் .40 மைல் தொலைவு .சிலதினங்கள் இரு முறை செல்ல வேண்டிவரும் .
அவ்வாறு செல்லும்போது சில சமயம் கொடுங்காற்று அடிக்கும் .கப்பல் தள்ளாடும் .எனக்கு   M G R பாட்டு மனதில் உதிக்கும் "தரை மேல் பிறக்கவைத்தான் ' என்ற பாடலை முணுமுணுப்பதுண்டு . ஒருநாள் நடு கடலில் சென்று கொண்டிருந்த பொது கடுமையான மழை சூறைக் காற்று ,கடல் சீற்றம் . எனக்கு சீனியரான பல தொழிலாளிகள் கூட பயந்து போய்விட்டார்கள் .பாபா என்ற பாகிஸ்தானி அழுதுவிட்டன் ," எனக்கு நீச்சல் தெரியாது ' என்று கூறி . எனக்குமட்டும் தெரியுமாக்கும் என்று மனதிற்குள் புலம்பினேன் .
சென்ற வாரம் தான் ஊரில் உள்ள நண்பன் முத்தப்பா விற்கு போன் போட்டு சொன்னேன் .நண்பா எனக்கு கப்பலில் வேலை கிடைச்சிருக்குன்னு .அவனோ ' உன் சாவு கடலில்தான்னு எழுதி இருந்தா  யாரால தடுக்க முடியும்?" அப்படி சொல்லிப்புட்டான் . அதுமட்டுமா ? கப்பல் இடையில் நின்றால் இறங்கி தள்ளனுமே என்று கவுண்டமணி திரைப்படத்தில் கூறியதை எடுத்துவிட்டான் .ஒரு வழியாக கரை சேர்ந்தோம் .

எங்களுக்கு உணவு ,உறக்கம் எல்லாம் கப்பலில் தான் .ஓய்வு நேரத்தில் அங்கு இருந்தபடியே மீன் பிடிப்பேன் .நான் எப்போது தூண்டில் போட்டாலும் மீன் கிடைக்கும் .அது என் ராசிதான் . பிறகென்ன பலுசிஸ்தானி ரமீஸ் நன்றாக குழம்பு வைப்பான் .நான் நன்றாக சாப்பிடுவேன் . பாகிஸ்தான் காரன்தான் ஆனாலும் சும்மா சொல்லக் கூடாது கைப்பக்குவத்தை .
அன்றைய தினம் கொரியன் மீன் பிடிக் கப்பல் ஒஷணிக்- 5 நடுக்கடலில்  எங்களுக்காக காத்திருந்தது .எங்கள் கப்பலில் டீஸல் டாங்கில் டீசல் நிரப்பி அவர்களுக்கு விற்பதற்காக செல்ல விருந்தோம் .வானம் கருத்திருந்தது .ஒரு சில வெள்ளைக் காகங்கள் வட்டமடித்து சென்றது .பிஸ்கட் , பச்சை ஆப்பிள் ,பெப்சி ஒன்றும் ஸ்டாக் இல்லை .காரணம் கரையில் நேற்று வாங்கவேண்டிய பொருட்கள் ஒன்றும்  வாங்கவில்லை ,கேப்டன் உம்மர் கொடுத்த பியரை குடித்ததுதான் கடை வீதி செல்ல முடியாமல் போனது .பாக்கெட்டை தொட்டுப்பார்த்தேன் 9 சிகரட் மீதம் இருந்தது. புறப்பட்டோம்
சரியாக 2 மணி நேரத்தில் நடுக்கடலில் ஒஷணிக்- 5 ஐ அடைந்தோம் .எங்கள் கப்பலில் இருந்து கயிற்றை ஒஷணிக்- 5 ஐ நோக்கி வீசினோம் அவர்கள் அதை கைப்பற்றி அவர்கள் கப்பலில் நன்றாக கட்டினர் .அதுபோல் அவர்களது கயிறை எங்கள் கப்பலில் கட்டி இணைத்தோம் இவ்வாறு செய்வது தான் மரபு . டீசல் அடிக்க தொடங்கினோம் மழையும் தொடங்கியது .இப்போது அடிக்கும் காற்றை விவரிக்க இயலாது . சூரைக் காற்றோ? சுழல் காற்றோ ? ராமேஸ்வரம் மீனவர்களுக்கே வெளிச்சம் .

பாபா நடுங்கி விட்டான் வழக்கம் போல .என்னிடம் இருந்த சிகரட் எல்லாம் முடிந்து விட்டது .கொரியாக் காரன் 12 பெப்சியும் 5 கிலோ நெய்மீனும் தந்தான் அன்பளிப்பாக?. டீசல் அடித்து முடிந்தது கரைக்கு திரும்பும் போது கேப்டன் உம்மர் சொன்னார் " போன மாசம் இந்த கொரியா கப்பலில் ஒரு மர்டர் நடந்துச்சு"    " கொலை செய்து   பிரீசர்ல பாடிய போட்டுருக்கான் " கேஸ் நடப்பதாக கூறினார் .நான் வெல வெலத்து போனேன் . பாவம் அவனுக்கு யார் யார் காத்திருப்பார் களோ ?

தூங்கப்போறேன் !

2012-10-18T07:10:00.001-07:00

நான் பகரின் சென்றபின் முதல் இருமாதங்கள் எனக்கு வேலை கிடைக்க வில்லை .Free விசா எனப்படும் முறையில் சென்றதால் எங்கு வேண்டுமானாலும் வேலை தேடலாம் .ஒருநாள் அவ்வாறு வேலை தேடித் தேடி அலைந்த களைப்பில் சிறிது நேரம் தூங்கலாம் என்று எனது அறைக்கு வந்தேன் . நீண்டநாட்களாக வேலை தேடி அலைந்த நான் எனது அறையில் சட்டை மாட்டுவதற்கு ஒரு ஆணி அடித்தேன் .அதற்க்கு கூட நேரமில்லாமல் வேலை தேடி அலைந்துள்ளேன் .
ஆணி அடிக்கும் சப்தம் கேட்டு பக்கத்து அறை மலையாளி நண்பர்கள் எனது அறைக்கதவை தட்டினார்கள் .நான் நினைத்தேன் நம்ம ஊருலதான் வாடகை வீட்டு சுவரில் ஆணி அடிச்சா  வீட்டுக்காரர் பிரச்சனையை கிளப்புவார் இங்கேயுமா ? என்று நினைத்தேன் ஆனாலும் நான் விடுவதாக இல்லை . இன்று ஆணி அடித்தபின் தான் கதவை திறக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தேன் .
அவர்களும் விடுவதாக இல்லை,தொடர்ந்து கதவு தட்டப்பட்டது . ஒரு ஆள் மட்டும் சத்தமாக கேட்டார்    "உள்ளே என்ன செய்கிறாய் ?" என்று
நான் " நான் தூங்கப்போறேன் ஆணி அடிக்கிறேன்  என்று சொன்னேன். அவ்வளவுதான் அனைவரும் தூங்காதே ! தூங்காதே ! ! என்று கூச்சலிட்டனர் . இதற்குள் எனது அண்ணனிடம் தகவல் சென்றது அவரும் பதறி அடித்துக்கொண்டு வந்துவிட்டார் . சரியாக அந்நேரம் கதவை திறந்தேன் .
அனைவரும் என்னை சூழ்ந்துகொண்டு அறிவுரை சொல்ல ஆரம்பித்து விட்டார்கள் இவ்வாறு    " தம்பி உனக்கு வேலை கண்டிப்பாக கிடைக்கும் " , " இதற்க்கெல்லாம் சாகத் துணியலாமா ?" என்று
அடப்பாவிகளா ! நான் என்ன தற்கொலைக்கா   முயற்சி பண்ணினேன் ? என்று கேட்டேன் . பிறகுதான் தெரிந்தது தூங்கப்போறேன் என்றால் தூக்கு மாட்டிக்க  போறேன் என்று மலையாளத்தில் பொருள் என்று .

பிறகு அவர்களிடம் சொன்னேன் இவ்வாறு " சரி சரி இப்ப சொல்றேன் கொஞ்சநேரம் நிம்மதியா தூங்கப்போறேன் !"

கனவு

2012-10-12T05:55:00.000-07:00

                                கனவு
    அன்று வடக்குத்தெரு மாரியம்மன் கோவிலில் இருந்து பூசாரி காளிமுத்து வந்திருந்தார் எனது வீட்டிற்கு .

அவர் வந்த காரியம் இதுதான் , பூசாரியின் கனவில்  மாரியம்மன் தோன்றி என் அம்மா ஒரு குடம் பால் கொண்டுவருவது போல் கனவு கண்டாராம் . அதுபோல் செய்யவேண்டும் என்று அறிவுறுத்த வந்ததாக கூறினார் .எனக்கு சிரிப்பு வந்தது ஆனால் அடக்கிக்கொண்டேன் . பெரியவர்கள் பேசும்போது குறுக்கே பேசக்கூடாது என்று அம்மா முன்பு கூறியிருக்கிறார் .
பூசாரி போன பிறகு அம்மாவிடம் சொன்னேன் இது மூட நம்பிக்கை ,அவ்வாறு செய்யவேண்டாம் என்று ஆனால் அம்மா என் பேச்சை கேட்கவில்லை . அவ்வாறு செய்யாவிடின் மாரியம்மன் பலி வாங்கிவிடும் என்று சொன்னார்கள் . இதையும் பூசாரிதான் சொல்லியிருக்க வேண்டும் .
         அதுவும் பித்தளை குடத்தில் தான் பால் கொண்டுவரவேண்டும் என்று சொன்னதாக அம்மா என்னிடம் கூறினார் .இந்த நேரத்தில் அந்த பூசாரியின் ஞாபக சக்தியை மெச்சினேன் ! காரணம் அந்த பால் குடம் எவர்சில்வரா ? பித்தளையா ? என்று கனவில் கூட அந்த பூசாரி கவனத்தில் கொண்டுள்ளார் அதனால் கும்பகோணம் சென்று ஒரு பித்தளை குடம் வாங்கினோம் .
மறுநாள் மாரியம்மன் கோவிலுக்கு சென்று அவர் கூறியபடி பால் குடத்தை ஒப்படைத்து ,மாரியம்மன் ஆசையை (?) நிறைவேற்றி  அருள் பெற்று வந்தோம்(?) ! !
மனிதனின் ஆசையை அவரவர் பேச்சில் அறியலாம் . ஆனால் இறைவனின் ? ஆசையை அறிவது கடினம் ,இது போல பூசாரிகளின் மூலமாகத்தான் தெய்வம் தெரிவிக்கும் என்று என் அம்மா நம்பிவந்தார் .

நாம் காணும் கனவுகள் மெய்ப்பட வேண்டும் என்று எல்லோரும் விரும்புவது இயல்புதான். ஆனால் நல்ல கனவுகள் மட்டும் நடக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது சுயநலம் என்று நான் நினைக்கவில்லை .நான் ஒருநாள் கண்ட கனவு ஒரு பெரிய பயத்தை உண்டாக்கியது ,நான் தேம்பித் தேம்பி அழுகிறேன்,என்னை சுற்றி என் உறவினர் உடன்பிறப்புக்கள் அனைவரும் அழுகின்றனர் .இவ்வளவு ஏன் அங்கு பிணமாக கிடப்பது கூட நான்தான் ,என் சாவிற்கு நான் அழுவது கனவில் மட்டுமே நடக்க கூடியதுதான் .அதனால் பயம் தெளிந்தது .
ஒருநாள் எதோட்சையாக மாரியம்மன் கோவில் வழியாக சென்றபோது கோவில் குளத்தில் பூசாரி குளித்துக் கொண்டிருந்தார்  நாம் வழங்கிய குடத்தைப் பயன்படுத்தி . இதை அம்மாவிடம் சொல்லவில்லை ஆனால் வேறொன்று சொன்னேன்
    " நம்ம நேரம் பூசாரி பால் குடத்தை மட்டும் தான் கனவு கண்டார் ! அல்லாமல் கோவில் கட்டுவதுபோல் கனவு வரவில்லை !.

இட்டி ! பாஞ்சாறு !

2012-09-28T03:42:00.004-07:00

இட்டி ! பாஞ்சாறு !

தொட்டில் பழக்கம் சுடுகாடு மட்டும் என்பார்கள் .அது சரியான   பழமொழி என்றே எனக்கு தோன்றுகிறது .ஏனென்றால் இதுவரை அப்படி சில பழக்க வழக்கங்கள் மாறாமல் உள்ளது. குறிப்பாக உணவு பழக்கம் .தினமும் காலையும் இரவும் இட்லி சாப்பிடுவது   எனக்கு பிடித்தமான ஒன்றாகும். இருபது வருடமாக இவ்வாறு சாப்பிட்டு வருகிறேன் ஆனாலும் அலுப்பு ஏற்படுவதில்லை .
கும்பகோணத்தில் வாழ்ந்து வந்தபோது , அங்கு மிகவும் SOFT ஆன இட்லி   கிடைத்தது. அங்கு மல்லிகபூ இட்லி என்பார்கள் .சில சமயம் உணவகங்களில் 25 இட்லி வரை சாப்பிட்டதுண்டு. இன்றோ 6 க்கு கூடுதல் சாப்பிட முடிவதில்லை ,ஆனாலும் இட்லி மட்டுமே எனக்கு விருப்ப உணவு .
    கோயமுத்தூரில் சிலகாலம் இருந்த பொது அங்கு குஷ்பு இட்லி விருப்பமானது .நடிகை குஷ்பு எனக்கு பிடித்த நடிகை அல்ல .அனால் குஷ்பு என்ற பெயர் கொண்ட அந்த வகை இட்லி எனக்கு பிடித்துவிட்டது .மற்றபடி பெயர் காரணத்தை நான் அறிந்து கொள்ள விருப்பபடவும் இல்லை
    நீண்ட நாள் காணமல் இருந்து   திடீரென்று சந்திக்கும் சில நண்பர்கள் என்னை கேட்பதுண்டு    " என்ன மாப்ள இப்படி சத போட்டுட்ட !, இட்லி மாறி உப்பிபோயிட்ட " " தொப்பைய குறச்சுக்கோ" என்று கேட்டு அலுத்து போய்விட்டது .இட்லியை குறைத்து விட்டேன்   ஆனால் தொப்பை மட்டும் குறையவில்லை .
ஜீன் என்பார்களே , நமது பழக்க வழக்கம் நமது குழந்தைகளுக்கும் வரும் என்று கேட்டதுண்டு இப்போது உணருகிறேன் . எனது ஒன்னேகால் வயது மகன் கேட்கத்தொடங்கிவிட்டான் இட்லி சாம்பாரை , எப்படி என்று கேட்கிறீர்களா ? தலைப்பை மீண்டும் வாசியுங்கள் ..

தூ (து) க்கத்தில் நடந்தேன் !

2012-07-28T05:51:00.000-07:00

தூ (து) க்கத்தில் நடந்தேன் !
தூக்கத்துல நடக்கின்ற வியாதி பற்றி கேள்விப்பட்டு இருப்பீர்கள் .நானும் தூக்கத்தில் எழுந்து நடப்பதுண்டு .பத்து ஆண்டுகட்கு முன் தினமும் இரவில் 2 மணியளவில் என் வீட்டு முன் கதவு திறந்து வெளியில் சென்று உலாவிவிட்டு வருவேன் . இதை என் அம்மா கண்டுபிடித்து சொல்லித்தான் எனக்குத் தெரியும் . அதுமட்டுமல்லாமல் நான் தூக்கத்தில்   யார் எது கேட்டாலும் எடுத்து கொடுத்துவிடுவேன் . இன்னார்தான்   இதை என்னிடம் இருந்து பெற்றார்கள் என்ற நினைவு கூட இருக்காது .
ஒருநாள் அவ்வாறு நான் தூக்க கலக்கத்தில் இருந்தபோது , என்னிடம் VCR ஐ பெற்றுக்கொண்டு ஒரு நண்பர் சென்று விட்டார் . ஆனால் அவர் யார் ? என்று தெரியவில்லை . நன்றாக யோசித்துப் பார்த்தும் நினைவுக்கு வரவில்லை .சில நண்பர்களிடம் கேட்டுப் பார்த்தேன் ,அவர்கள் வாங்கவில்லை என்று சொன்னார்கள் .அதுமட்டுமல்லாமல் இதுபற்றி யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம் என்றனர் . வாங்கியவர் தானாகவே தரும் வரை காத்திருக்க சொன்னார்கள் . காத்திருந்தேன் .
இருந்தாலும் நான் தூக்கத்தில் நடப்பது எனக்கு ஒரு பயத்தை உண்டாக்கியது . உறக்கம் என்பது இறைவன் தந்த வரமாகவே நான் கருதுகிறேன் . காரணம் இன்றைய காலகட்டத்தில் எத்தனை பேர் தூக்கம் இன்றி தவிக்கின்றனர் என்பது கண் கூடாக காணலாம் . ஒவ்வொருவர்க்கும் ஒவ்வொரு கவலை , சிலருக்கு வியாதியின் காரணமாக உறக்கமின்மை , சிலருக்கு வயது முதிர்வு காரணமாக உறக்கமின்மை ,சிலருக்கு பயம் காரணம் ,சிலருக்கு பணம் காரணம் .
      பல சமயங்களில்   பகலில் கூட அருமையான தூக்கம் வரும் ,தூங்கியிருக்கிறேன் .ஒவ்வொரு முறை தூங்கி எழும்போது   ஒரு சுகம் . 2003 இல் கோயம்புத்தூர் ஜிம்சன்   வாட்ச் கம்பனியில் வேலை பார்த்தபோது , நண்பர் நிவாஸ் கான்   தினமும் 2 மணிக்கு பிறகு நல்ல தூக்கம் போடுவார் பணியில்? இருக்கும் போது தான் . நான் சொல்வேன் " தூங்குங்க! நிவாஸ் தூங்குங்க ! தூக்கம் என்பது இறைவன் கொடுத்த வரம்" என்று .
    அதைவிட   மஸ்கட்டில் இருந்தபோது   கடின உடல் உழைப்பு , எப்போது 1 மணியாகும் என்று காத்திருப்பேன் ,1 மணிக்கு சாப்பிட்டு முடித்து சிறிது நேரம் தூங்குவேன் . இரண்டு மணிக்கு மீண்டும் வேலை தொடங்கும் .
ஆனால் தற்போது பகலில் தூங்கும் பழக்கம் எனக்கு அடியோடு மாறிவிட்டது .ஏதாவது ஒரு ஞாயிறு பகல் தூங்கினால் இரவில் தூக்கம் வருவதில்லை .
    மீண்டும் VCR மேட்டருக்கு வருவோம் . அதுபோல் ஒருநாள் பகலில் நல்ல தூக்கம் 4 மாதம் கழித்து அந்த நண்பர்   என்னை எழுப்பினார் , VCR ஐ திருப்பி தந்துவிட்டு சென்று விட்டார் .தூக்க கலக்கத்தில் மீண்டும் தூங்கிவிட்டேன் .
நன்றாக தூக்கம் கலைந்தபின்   யோசித்துப் பார்த்தேன் . VCR ஐ திருப்பி தந்தது யார் ? இன்றுவரை   அது புதிர் தான் !.

குறுஞ்செய்தி

2012-07-05T07:49:00.002-07:00

நல்லது கெட்டதுக்கு நாலு பேரு வேணும் என்பார்கள் .எனக்கு குறைந்த அளவு நண்பர்கள் இருந்த போதும் ,நாலு பேர் நெருக்கமான நண்பர்கள் இருந்தனர் .ஆனால் அவர்கள் இருக்கும் இடம்தான் தொலைவு .
கேரளா வந்து தங்கிவிட்டதால் அவர்களும் இங்கு வருவதில்லை நானும் கோவை செல்லும்போது அவர்களை காண முடிவதில்லை . ஆனாலும் எனது திருமனத்திற்கு அவர்களை அழைத்தேன்
மின் அஞ்சலில் அழைப்பிதல் அனுப்பினேன் ,செல்பேசியில் குறுஞ்செய்தியும் அனுப்பினேன் .
தற்காலத்தில் குறுஞ்செய்தி மிக பயனுள்ளதாகவே நான் உணருகிறேன். பழைய நாட்களில் நண்பர்களுக்கு கடிதங்கள் பல எழுதியதுண்டு .அது ஒரு சுகமான அனுபவம் . இக்காலதவர்க்கு
அது கிடைக்க வாய்ப்பில்லை .
பல நாட்கள் யாரிடமிருந்தோ வரும் கடிதத்திற்கு காலைமுதல் தபால்காரரை காத்திருந்து ,அவர்
நம்மை கடந்து போகும் வரை கண்கள் அசைவற்று இருந்துள்ளேன் . சில சமயம் எங்காவது சென்று பின் வீடு திரும்பும்போது கடிதம் எதாவது ? என்று வினவுவேன் . தற்போது கூட சிலசமயம் கடந்த காலத்தில் நண்பர்கள் அனுப்பிய கடிதத்தை மீண்டும் எடுத்துப் படித்துப் பார்ப்பேன். குறுஞ்செய்தியில் உடனுக்குடன் தகவல் சென்று சேர்க்கிறது ,மற்றபடி அன்பை அதிகமாக பரிமாறிக்கொள்ள முடிவதில்லை .சில குறுஞ்செய்திகள் பலருக்கு ஒரே சமயத்தில் அனுப்பப் படுகிறது .அதில் பல கருத்துக்கள் இருந்தாலும் , அதை முதலில் எழுதியது யார் ? என்பது விடை இல்லா கேள்வி .

       கடிதம் என்றவுடன் மனது எங்கோ சென்று விட்டது .மீண்டும் நம்ம கதைக்கு வருகிறேன் .அந்த நான்கு நண்பர்களுக்கு மீண்டும் ஒரு நினைவூட்டல் குறுஞ்செய்தியை இவ்வாறு அனுப்பினேன்
" அன்பு நண்பரே ! எனது திருமணம் வரும் 18 .01 .2009 .இது ஒரு நினைவூட்டல் தங்கள் வருகைக்கு காத்திருக்கும் நண்பன் "
ஆனால் அந்த நால்வரும் வரவில்லை ஏதோ காரணத்தால் .நால்வருக்கும் நாலு காரணங்கள் இருக்குமல்லவா .
ஆனாலும் திருமணம் முடிந்தபின் என் நன்றி குறுஞ்செய்தியை தவறாது பின்வருமாறு அனுப்பினேன்   " எனது திருமனத்திற்கு வந்து வாழ்த்திய அன்பு நெஞ்சத்திற்கு எனது மனமார்ந்த நன்றி " .

சிறுகுறிப்பு : ஒருவேளை அவர்கள் வந்திருந்தால் எனது குறுஞ்செய்தியின் கடைசி மூன்று எழுத்துக்களை மட்டுமே அனுப்பியிருப்பேன் .இந்த குறுஞ்செய்தியை கண்டு ஒரு நண்பர் மட்டும் செல்பேசியில் அழைத்து இப்படி சொல்லி விட்டார் " நண்பா நாக்க புடுங்கறமாதிரி மெசேஜ் அனுப்பிட்ட , இதுக்கு என்னை செருப்பால் அடித்திருக்கலாம் " என்று .
நான் சொன்னேன் " மன்னிக்கவும் நண்பா ராங் கால் போன்று இது ராங் sms திருமனத்திற்கு வந்தவர்க்கு அனுப்பியது   உங்க பேருக்கும் ஆட்ஆயிடுச்சு ."

சர்டிபிகட்

2012-06-29T02:44:00.002-07:00

எனது பத்தாம் வகுப்பு தேர்வு முடிந்து ரிசல்ட் வந்த சமயம் . நான் தேறிவிட்டேன் எனது நண்பன் ராம் குமாரோ தவறிவிட்டான். அவனது சித்தப்பா அவனை கேலி செய்தார் , அதற்க்கு அவனோ " சர்டிபிகட் வச்சிக்கிட்டு   நாக்க வடிக்கறதா ? " என்று கேட்டு விட்டான். பிறகு
1999 இல் கோனேரிராஜபுரம் அக்கரை தெருவில் இருந்து கோயமுத்தூர் சென்று விட்டோம் . மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து   கோனேரிராஜபுரம் வந்தேன் ,கொஞ்சம் வேலை இருந்தது அங்கு . அப்போது சில நண்பர்களை கண்டு நலம் விசாரித்தேன் . அப்போது ஒரு கிராம வாசி சொன்னார் "உன் தோழன் நம்ம ராம்குமார் கம்ப்யூட்டர் படிக்க   கும்பகோணம் போரம்பா " படிச்சு முடிச்சா மலேசியா வில் வேலை கிடைக்கும்னு சொன்னார் .
எனக்கு அதிசயமாக இருந்தது , இருந்தாலும் கம்ப்யூட்டர் படிப்பது நல்ல விஷயம் தானே ! எனவே சந்தோஷப்பட்டேன் .
மறுநாள்   எதோட்சையாக ராம்குமாரை கண்டபோது   கம்ப்யூட்டர் மேட்டரை பத்தி கேட்டேன் .
"மாப்ள நான் கம்பி பிட்டர் ட்ரைனிங் தான் போறேன் " என்றான் . அதன் பின் மீண்டும் நான் கோயமுத்தூர் போய்விட்டேன் .
சரியாக இரண்டு வருடம் ஓமன்( மஸ்கட் ) சென்று வந்தேன் . மீண்டும் கோனேரிராஜபுரம் சென்றேன் . அப்போது மீண்டும் நண்பர்களை கண்டு பேசியபோது நம்ம ராம்குமார் மலேயசியாவில் safety officer ஆக உள்ளதாக சொன்னார்கள் . அவன் எப்போது அதற்க்கான படிப்பை முடித்தான் என்று கேட்டேன்! , தொடங்கினால் தானே முடிப்பதற்கு ?. பணம் கொடுத்து certificate வாங்கியதாக சொன்னார்கள் . எப்படியோ நம்ம நண்பன் வெளிநாட்டில் நல்ல வேலையில் இருந்தால் நல்லதுதான் .
ஆனாலும் சர்டிபிகட் என்பது நாக்கு வடிக்க அல்ல என்பது தற்போது புரிந்திருக்கும் .

கல்லி வல்லி !

2012-06-19T01:26:00.003-07:00

கல்லி வல்லி !

கல்லி வல்லி இந்த ஒரு வார்த்தை மட்டும் இல்லை என்றால் மன ஆறுதல் இல்லை அரபு நாடுகளில் . எத்தனை இன்னல்கள்   ஏற்பட்டாலும்   ஒரு நிம்மதி என்றால் அது கல்லி வல்லி . இதன் பொருள் போனால் போகட்டும் என்ற அர்த்தத்தில் கூறப் படுகிறது .
ஒரு நண்பர் சொன்னார் வெளிநாடு செல்வதானால்   " வெட்கம் சூடு சொரணை   இருக்க கூடாது   குறிப்பாக கோபம் கூடவே கூடாது "   நான் தமாசு என்று நினைத்தேன் , நான் பகரினில் கால் வைக்கும் நிமிஷம் வரை .
90 விழுக்காடு அடிமைகளாக   வேலை செய்ய வேண்டியது தான் . அரபு நாடுகளில் வேலைக்கு செல்லும்   பலருக்கும்   இது போல பல அவமானங்கள்   நேர்வதுண்டு . ஆனல் இங்குள்ளவர்க்கு அந்த வலி சொல்லி புரிய வைக்க முடியாது .
சிலர் மனைவியின் தாலியை அடகு வைத்து வந்தவர்களும் உண்டு . அது போல் வருபவர்க்கு ஒரு துன்பம் என்றால் உடனே நம் நாட்டிற்கு வந்துவிடவும் முடியாது . அப்படி வந்தால் கடனை எப்படி அடைப்பது என்று பயம் வந்துவிடும் .
எனக்கு தைரியம் சொன்ன சில நண்பர்கள் சொல்வது கேட்டால் அதிர்ச்சியளிக்கும்
" நண்பா ! செத்தாலும் இங்கியே செத்துடுவேன் ஊருல போயி கேவலப்பட மாட்டேன் " என்று
இது வாவது பரவாஇல்லை சிலர் வீட்டில்   " செத்தா அங்கேயே சாவு " என்று சொன்னதாக கேள்விபட்டேன் . என்ன கொடூரம் , இவ்வளவு   கஷ்ட பட்டும்   பணம் சேர்த்து பின் இந்தியா திரும்பும்போது நமது மண்ணில் கால் வைக்கும் பொது   யாருக்கும் தெரியாமல்   தெரிந்தாலும் வெட்கப்பட தேவை இல்லை    சட்டென்று குனிந்து ஒரு முத்தம்   நம் மண்ணில் பதிக்கும் போது
கண்களில் நீர்    தவிர்க்க இயலாதது .      என்னை அறியாமல் முனுமுனுத்தேன்
"   கல்லி வல்லி ! "

அனிதா எங்கே ?

2012-06-14T05:40:00.005-07:00

1996 -99 இல் கும்பகோணம் அரசு ஆடவர் கல்லூரியில் படிக்கும்போது தினமும் பேருந்து தடம் எண் 46 இல் செல்வது வழக்கம் ,அணைத்து நண்பர்களும் அதில் வருவார்கள் அன்னியூரில் இருந்து பேருந்து புறப்படும் , வடமட்டம் நிறுத்தத்தில் நானும் இளையராஜாவும் ஏறுவோம் ஆடுதுறை வழியாக கும்பகோணம் வந்தடையும் , பல நேரம் கலாட்டாக்களும் உண்டு .
      தினமும் செட்டிமண்டபத்தில்   ஏறுவாள் அனிதா ,எங்கள் நட்பு தொடர்ந்தது .2000 தில் குடும்பத்துடன் கோயமுத்தூர் இடபெயர்சி செய்தோம் . அனால் அவளுடன் தொடர்பு முறிந்துவிட்டது . காரணம் நான் பகரின் சென்றுவிட்டேன் .நான்கு ஆண்டுகள் கழித்து 2004 இல் கும்பகோணம் சென்றபோது மறக்காமல் (?) செட்டிமண்டபம் சென்றேன் .
        பழைய நினைவுடன்   நடந்து சென்று அவள் வீட்டை அடைந்தேன் .அழைப்பு மணி அடித்தவுடன் ஓடிவந்து கதவு திறந்து பேசாமல் நின்றாள் . நான் பேசினேன்
" அனிதா   சௌக்யமா "
"என்ன தெரியல ?"

     " sorry அனிதா கல்யாணமாயி போயிட்டா'
      " நான் அவள் தங்கை "
" இட்ஸ் ஓகே! கேட்டதா சொல்லுங்க "
என் பெயர் கூட சொல்லாமல் வந்துவிட்டேன் .

மன கணக்கு

2012-06-12T07:22:00.002-07:00

நான் முதன் முதலாக கால்குலேட்டரை கண்டது   1988 களில் தான்
எங்கவூர் சொசைட்டி செகரட்டரி   S M T ராஜேந்திரன் கையில் தான் . எப்போதும் கையில் வைத்து பயன்படுத்துவர் . தற்கால லேப்டாப் போல ,எனக்கு அதை தொட்டு பார்க்க வெகு நாளாக ஆசை ஆனால் அவரிடம் கேட்டதில்லை . பிறகு மூன்று வருடம் கழித்து பக்கத்துக்கு வீட்டு பழைய நண்பன் ராம் குமார் கையில் ஒரு புதிய வெளிநாட்டு கால்குலேட்டர் .அவனது சித்தப்பா துபாய் லிருந்து கொண்டுவந்தது .தொட்டு பார்க்க கேட்டேன் அவன் கொடுக்கவில்லை . சில நேரங்களில் அதை நினைத்து வருத்தப் படுவேன் பிறகு மறந்து விடுவேன்
நான் +1 படிக்கும்போது   என் தந்தை எனக்கு ஒரு கால்குலேட்டர்   பகரினில் இருந்து கொடுத்துவிட்டார் ,எனக்கு நன்றாக நினைவு உள்ளது எனது பள்ளி பதிவு என் உள்பட அது 94R711 .
1994 களில் அவனியாபுரத்துல + 1 சேர்ந்தது .
அவ்வாறு நான் கேட்காமலேயே என் தந்தை எனக்கு அளித்த அந்த கால்குலேட்டரை   கும்பகோணத்தில் 150 ரூபாய்க்கு விற்று பாண்டிச்சேரி ஓடிவிட்டேன் காரணம்   ஜான் சுந்தர் ராஜ் என்ற ஆங்கில ஆசிரியரின் தொந்தரவு தாங்க முடியாமல் .
மறு நாளே வீடு திரும்பியது வேறு கதை .
இதை ஏன் இங்கு சொல்கிறேன் என்றால் , கால்குலேட்டர் இல்லாத கலத்தில் போட்ட மனக்கணக்கு இன்றைய கலத்தில் வருவதில்லை. கால்குலேட்டர் இல்லாத இல்லாத கணக்கு ஆமணக்கு   சிலருக்கு ஆமணக்கு எண்ணெய் என்று சொன்னாலும் தவறு இல்லை .

கவிதை !

2012-06-12T05:27:00.000-07:00

ஒப்பீடு
மற்றவர் போல்
என்னவளின் முகத்தை
நிலவுக்கு ஒப்பிட மாட்டேன் !
காரணம்
அதையும் சிலர் மிதித்து விட்டார்கள் !

FUNNY VIDEO

2011-02-20T02:23:00.000-08:00

2010-07-30T02:54:00.000-07:00

எனது இயக்கத்தில் சிறு நாடகம்