ibeking

noreply@blogger.com (ibeking) — Thu, 26 Jan 2012 15:05:00 +0000

2 gün izin alıp sırf Ali'yle ilgileneceğiz karı koca. Çünkü ortamda Merto varsa otomatik olarak onun peşinden koşma olayı başlıyor ve Alişim yine arka planda kalıyor. 2 gün İstanbul kazan biz kepçe gezeceğiz inşallah. Gerçi bugün kusmuş, umarım bir hastalık yolda değildir.

Bu arada Ali bugün SS Müzesinin bir atölyesine gitti, resimle ilgili bir atölyeye. Babamın dediğine göre 2. saatin sonunda sıkılmış. Ama tuvaldeki resmini göremeye can atıyorum. Akşama sanat eserine kavuşurum, çerçevelettirir asarım artık.

feist

karne

noreply@blogger.com (ibeking) — Tue, 24 Jan 2012 08:02:00 +0000

Ali ilk "gerçek" karnesini aldı. Gerçek vurgusunu yapan kendisi. Artık karnelere pekiyi yazmıyorlar, hepsi beş:) Bir de kitap kurdu seçildi, pek gururlandı. Şimdi daha da motive oldu yeni kitaplar için.

İlk okula başladığında nasıl tedirgindi, şekerleri nasıl tepetaklaktı, çok zaman üzgün geliyordu eve. Artık okuluna, öğretmenine, hemşiresine ve arkadaşlarına alıştı. Okuluna mutlu gidip mutlu geliyor. İşte benim için en büyük mutluluk bu. Bundan başka olacak her güzellik ancak bonus olur bize.

not: jelatinli şekerler diyabetik, keşke hiç yemese o bağırsaklara yapışan jelatinli şekerleri ama yiyor

wolf larsen

noreply@blogger.com (ibeking) — Thu, 19 Jan 2012 13:05:00 +0000

Bu defter de böyle biter.

fiona apple

noreply@blogger.com (ibeking) — Wed, 18 Jan 2012 08:06:00 +0000

Yorumlardan ve maillerden anladım ki müziklerimi dinleyenler de varmış. Heyyooo! O zaman bu gazla, belki bilmeyen vardır diye sizi, ruhuma ruhuma çalan Balmorhea ile tanıştıracağım. Hatta bir sözlük yazarı öyle güzel anlatmış ki bana yaz deseler benzerini yazardım, burada, süper!

Bana öyle iyi geliyor ki müzikleri, azıcık kabiliyet olsa kendimi resme felan vereceğim. Şimdilik kağıt kürek yapıştırarak idare ediyorum. Bir dinginlik, hoş bir rehavet, çimen çayır hayalleri, gökyüzü, kuşlar felan! ama nasıl diyeyim hep doğaya dair birşeyler. Neyse işte anlatamadım ama dinleyin belki benzeri olur size de. Kulaklık bu noktada önemli bence, param olsun bunlardan alacağım, bambaşka bir müzik deneyimi, arkadaşımda var çatlıyorum kıskançlıktan!

noreply@blogger.com (ibeking) — Tue, 17 Jan 2012 14:39:00 +0000

Aslında bugün işe gidilebilirdi, ama dün akşam ki 3,5 saatlik yol macerası bana bugün için kafa izni olarak geri döndü. Mesudum. Oğluşlarla başbaşa, tatlı bir gün işte, piyango gibi.

noreply@blogger.com (ibeking) — Mon, 16 Jan 2012 10:02:00 +0000

Bütün bir sene kar yağmasını hayal ettim. Evimde çocuklarla ve kocamla pencereden lapa lapa kar yağmasını izleyeceğimi düşündüm. Domestik insanım vesselam. Neyse o gün kar yağdı, ama ben pencereden dahi uzakta, dört tarafı duvar olan florasan ışıklı sıkıcı bir ofiste çalıştım, çocuklarımdan uzakta. Asap bozukluğu!Napalım sağlık olsun diyeceğiz galiba.

Yeni deftercağızımın fotolarından bir bukle. Severek yaptım. Yaparken güzel müzikler dinledim, keyfe geldim. Ahali yattıktan sonra başına oturmamdan mütevellit yine başından kalkmam gecenin bir körü oldu. Uykusuzum haliyle.

Ama benim gibi iş ve ev hayatına sıkışmış insanlar klişe bir laf ama hobi edinmeli. İnsanın kafası dinleniyor. Kısa bir süre için dahi olsa bu kağıdın üstüne acep ne yapıştırsam gibi yazınca önemsiz gibi duran bir mesele, siz onun başındayken bir devlet meselesi gibi. Çok meşgulüm o sırada dostlar bildiğiniz gibi değil.

Bu arada Cuma akşamı Russian Red'e gidebildim. Bu noktada Melis'ciğime yine pek çok teşekkür ederim. Elbette gecemi neşelendiren Jelatin ve Mymujj'a sevgilerimi iletip, hangırdamalarımızla rahatsız ettiğimiz civar masa insanlarından özrü bir borç bilirim.

E tabi bu noktada yazıyı daha evvel burada çalmadığım bir Russian Red şarkısı ile bitirmek gerekir bence. bu arada öğrendim ki herkes blogu readerdan okuduğu için buradaki müziklerimi dinlemiyormuş. Bööğüüü kendimce djlik yapabildiğim tek ortamdı burası halbuki! Haydin hürmetler.

pom

noreply@blogger.com (ibeking) — Fri, 13 Jan 2012 09:33:00 +0000

pomuma

noreply@blogger.com (ibeking) — Thu, 12 Jan 2012 09:39:00 +0000

Ali'nin tatil zamanı geliyormuş ve beklentileri büyük. Benim ise iznim dahi yok. Onu biraz gezdirmeliyiz, güzel yerleri görmesini sağlamalıyız. Önümüzdeki hafta bunun planlamalıyım. Bu noktada bir konu danışmak isterim. Çocuğunu şimdiye kadar hiçbir atölyeye götürmemiş biri olarak soruyorum. Atölyede birşeyler yapmayı çocuklar seviyorlar mı, eğleniyorlar mı, olmazsa olmaz mı, çok şey kaçırdık mı, Ali sever mi? İkinci sorum ise bu atölyeler nereden ve nasıl bulunuyor. Fikri olan fikir verirse şimdiden pek çok teşekkür eder, hürmetlerimi sunarım.

noreply@blogger.com (ibeking) — Wed, 11 Jan 2012 15:29:00 +0000

Hergün aldığımız simit, poğaça vesairenin konulduğu kese kağıtlarını Devrim'le biriktirdik.Onları ikiye katlayıp yapıştırdım, defter oldu. Üstüne de Mira'nın eski boyama kitaplarından güzel görselleri kesip yapıştırdım. Onun biriktirdiği ıvır zıvır, etiket, gittiği tiyatro biletlerinin yanı sıra kendi yaptığı faaliyet gibi tatlı kız çocuğu detaylarını da kese kağıdı defterin üstünde kolajlıyıverdim. Kesekağıdının açılan taraflarına ise eski minik oyuncaklarını doldurdum. Öyle hoş bir hatıra oldu bence.

noreply@blogger.com (ibeking) — Tue, 10 Jan 2012 07:48:00 +0000

Bu haftasonundan deftere yapışanlar. Ses ve Hayat dergilerindeki fotoromanlar beni benden alıyor. Çoğunu kesmeye kıyamıyorum. 50li ve 60 lı yılları o kadar seviyorum ki, Türkiye'nin en güzel dönemiymiş bence. Aydınlaşan insanlar, güzel kılık kıyafetler, evlerin dekorasyonu, mimarisi hepsi ne güzel. O dönemlerde yasaşaymışız keşke ailece. Beyim bir kamu kuruluşunda memur olsaymış, ben de evimin becerikli şık hanım efendisi. Oğullarımız kısa paça pantolonları ile bisikletlerine binselermiş, ikindi zamanı onlara elcağızımla ekmek tereyağı sana felan sürseymişim.

Akşam beyim eve gelince taş plakımıza Ella koysaymışız, bilmiyorum belki de Safiye ayla felan dinlerdik. Beycağızıma rakısını hazır ederdim, içiverirdi bir duble yanında 2 parça mezesiyle (buraları dedemin bana anlattığı kendi hayat hikayelerinden derleyerek kopyalıyorum)

Arasıra otomobilimize atlar denize giderdik mesela. Elimde sepetler, içinde yiyecekler, şeftaliler...Çocuklar yorulunca gelir şemsiyenin altında uyurlardı. Etraf tenha, cıstak müzik yok, insanlar stressiz, saygılı. Sadece pilli el radyomuzdan tatlı, hafif bir nağme yükseliyor. Ayten hanım ve Arif Bey komşularımızı görüyoruz, selam ediyoruz, buyur ediyoruz şezlonglarımıza, birer el yapımı vişne şurubu ikram ediyorum.

Çok güzel yılları kaçırmışız işte. Annem, babam bile çocukmuş o zaman. Annem öyle güzel anlatır ki çocukluğunu, hep ondan bu bizdeki o yıllara merak. Ama ablam Begüm bu merakını bir markaya çevirebildiği için pek mutlyum. Tablet Design bize o yılların kokusunu evlerimize girerek vermeyi başarıyor.

Tablet Design bu ay neredeyse tüm dekorasyon dergilerine konu oldu. Ne gurur verici. Hala Begüm ve Gültaç'ın çapraz bacaklılarını görmediyseniz girin bakın derim.

Bu yazıyı da Ella ve Louis ile sonlandırmak isterim. Tatlı tatlı sesleriyle bize eşlik etsinler. Hani Sezen Cumhur Önal'ın dediği gibi kadife sesleriyle.

noreply@blogger.com (ibeking) — Mon, 09 Jan 2012 12:36:00 +0000

Nihancıııım bu şarkı küçük bir teşekkür baabında benden sana. Yeni kitabını yazarken daha da hayalperest haller katsın sana diye. Diğer evrenlerde, zaman yolculuğu yaptırsın, robotlarınla kahramanlıklar yaptırsın diye :)

Pufibeking

noreply@blogger.com (ibeking) — Fri, 06 Jan 2012 14:43:00 +0000

Tablet Design, puf ibeking'i sunar. Daha niceleri, ne tatlıları için TIK :)

noreply@blogger.com (ibeking) — Fri, 06 Jan 2012 09:28:00 +0000

Koyacak fotoğraf bulamayınca pinterestten kendi fotolarımı yürüttüm. Cangıl cungulluktan kısmen kurtulmuş mutfağımın hali. Son bir işi kaldı ya, onu da bir ara yapacağım kısmetse.

Ama önce Ali'nin odasına el atmalıyım. Ona bir çalışma ortamı yaratabilmeliyim. Ödev yaparken kapısını kapatarak Merto'nun ona bulaşmasından kurtarmalıyım. "annnneeeeee al bunu burdaaaaannnnn, kalemlerimi alıyooo" şeklindeki yüksek ton şikayetlerinden arındırmalıyım.

Hane halkı reisi kurumsal insan rico'nun bana verdiği 2012 hedeflerinden birkaçını sundum. Esen kalın.

not: yazı tahtası boyasını ablam yurtdışından almış, çok soran oldu ama sanırım yapı marketlerde satılıyordur.

noreply@blogger.com (ibeking) — Thu, 05 Jan 2012 07:40:00 +0000

İsminize özel yastık ister misiniz? Ayça'yı ziyaret edin. TIK

not: Russian Red Türkiye'ye geliyor. Keşke becerip gidebilsem.

noreply@blogger.com (ibeking) — Wed, 04 Jan 2012 08:01:00 +0000

Tık

34

noreply@blogger.com (ibeking) — Tue, 03 Jan 2012 09:15:00 +0000

5 senede bir doğumgünü kutluyorum. Çok ekonomiğim. Mesela seneye kutlayacağım. 35 olacağım. Mühim yaş. O yüzden kısmet olursa doğumgünümü yurtta ve kuzey kıbrıs türk cumhuriyetinde şenliklerle kutlamayı hayal ediyorum.

Geçen hafta Rico'nun takdire şayan mücadeleleri ile kendimizce kutladığımız doğumgünü şenliklerimde pastamı bi Ali üfledi, bi Mert. Üfleme öncesi pastanın fotosunu çekmem isabet olmuş. Masaya koymamla Mert'in üstüne çatalı geçirmesi ve pastayı didik didik etmesi bir oldu. 30 kez yakılıp, üflenen mumlar sayesinde oğullarımın şifalı tükürükleriyle bezenmiş pasta da ayrı bir anlamlı oldu benim için.

better

noreply@blogger.com (ibeking) — Mon, 02 Jan 2012 07:17:00 +0000

9 yetişkin, 6 erkek çocuğu ve gürültü desibeli hesaplanamamış bir ortamda yeni yıla girdim, haydi bakalım hayırlısı :)

2011 muhasebesi

noreply@blogger.com (ibeking) — Wed, 28 Dec 2011 15:24:00 +0000

mutluluk defterim

noreply@blogger.com (ibeking) — Fri, 23 Dec 2011 14:43:00 +0000

noreply@blogger.com (ibeking) — Thu, 22 Dec 2011 08:39:00 +0000

Sokakta olmak istiyorum. Çok yürümek, az konuşmak istiyorum. Üşümek sonra bir sahleple ısınmak istiyorum. Yalnız olmak istiyorum, yalnız. Vapurla Eminönü'ne geçmek, oradan tramvayla Beyazıt'a çıkmak istiyorum. Sahafları gezmek, kapalı çarşıya girmek, Sultanahmet'ten çıkmak istiyorum. Cankurtaran'da sahilde denize boş boş bakmak istiyorum. Dar sokaklardan tekrar yukarı çıkıp kapalı çarşıdan MahmutPaşa'ya gitmek istiyorum. Ivır zıvırlara bakarken oyalanmak, oyalanırken hiçbir şey düşünmememk istiyorum. Sobacılar Çarşısı'nda gezmek kurukahveciden kahve almak istiyorum. Eminönü'ndeki çiçekcileri gezmek istiyorum. Kuşlara yem atmak istiyorum.Çok ulaşılası, basit şeylere hasret yaşamak istemiyorum. Neden bunu yapamıyorum ya, neden? Haftasonu bu lüksüm yok, hafta içi zaten yok! Halbuki biliyorum öyle iyi gelecek ki! Doğumgünüm kapıda biri bana bu anlattığımı hediye etsin, başka birşey istemiyorum!

noreply@blogger.com (ibeking) — Mon, 19 Dec 2011 08:06:00 +0000

Ali'nin okul eşyalarını koymak için çekmece boşaltmak icap etti. Ne olduysa o zaman oldu. Çıktı meydana yıllardır biriktirdiğim çer çöp. Atmaya kıyamadığım onca kağıt, karton parçası, ambalaj kağıdı, eski dergilerden sayfalar, resimler, biletler, mektuplar, kartlar, say say bitmeyecek kağıt parçası.Huyumdur kolay atamam, atarım da kenara köşeye.

İtalya'da öğrenciyken 2 tane günlük almıştım kendime. Birine sırf o günlere ait bilet, kağıt, harita, ambalaj vesaire koyarak 1 yılın sonunda kapanmadığı için kutu içinde taşıdığım bir günlük oluştırmuştum. Hatta memlekete dönünce o günlüğe herkes müze gezer gibi bakmıştı. Arada kenara yazıştırdığım hasretlik duygularımı da herkes öğrenmişti.

İkinci günlüğü de Rico'ya yazmıştım. O yıllara dair en çok hatırladığım şey hasrettir benim. O günlükte de özlemden gayrı birşey yoktur. Hayatımın en romantik yılıydı, yani kendi çapımda.

Neyse işte şimdi onca kağıt kürek çekmece dışına çıkınca, atmaya kıyamadığım onca şey yine bir günlük halini alıyor bugünlerde. Zamanım olsa daha hızlı ilerleyebilirdim ama ben her gece anca 1-2 sayfa kolajlıyabiliyorum. Hem de elime geçen kimbilir ne zamandan kalma olan herşeyi öpe koklaya.

Gerçi sayfaları kurcalamadan anlamanın yolu yok ama bitince daha güzel fotoğraflamalıyım, böyle hiç anlaşılmıyor.

noreply@blogger.com (ibeking) — Fri, 16 Dec 2011 09:27:00 +0000

Öyle güneşli bir Aralık ki benim güneşten yana hiç şikayetim yok aslında, benim ruhuma iyi geliyor ama Ali, mevsimler ünitesinde öğretilenin aksine Aralık ayında kar yağmamasını anlamıyor. Oğlum, mevsimler kaydı, global ısınma var, Kyoto anlaşmasının süresi bu sene doluyor ve yenisi de pek imzalanacak gibi durmuyor, hoş zaten Kyoto'yu da kim taktı, abd ve çin'in katılmadığı bir anlaşmayla bu gidişatın hızı durdurulacacak gibi değil, ben senin için 18 yaş sonrası gideceğin okulun mokulun parasını biriktireceğime, sana dağlık tepelik bir yerden bir toprak parçası alsam, tohum mohum biriktirsem daha iyi olabilir desem aklı karışık çocuğumun kafasını iyice karıştırırım. Onun yerine suyu az aç, elektriği iyi kullan, kağıtları yersiz tüketme, poşet alma demedim mi, süt kutularını geri dönüşüm kutusuna at, arabanın pilini git doldur yine felan gibi laflarla idare ediyorum. Ve ağaç yaşken eğiliyor gerçekten, çevreye saygılı bir çocuk yetiştirebilmek yapamadığım onca şeyin içinde bana bir teselli gibi. Tüm arkadaşları genç ağaçları sallayarak zarar verirken, onları durdurmaya çalışan, çimenin bile canını savunan bir oğlum var bin şükür. İnşallah bozulmaz. Gerçi ilkolula başlayan Ali'nin huyu suyu hayli değişti, dışında kalmak istemediği için sürüye ayak uyduruyor, tepişiyor, itişiyor, mütemadiyen sidik yarışı yapıyor. Hayırlısı bakalım, izlemedeyim.

noreply@blogger.com (ibeking) — Thu, 15 Dec 2011 13:16:00 +0000

be the cherry on a pie

noreply@blogger.com (ibeking) — Wed, 14 Dec 2011 08:28:00 +0000

Tanıdığım ve ilgisini çekeceğini düşündüğüm herkesle Nilüfer'in hazırladığı ve satışından oluşan fonun Van'a aktarılacağı bu kitabı büyük bir heyecanla paylaştım. Eminim ki sehpanızın üzerinde her daim duracak ve her elinize aldığınızda sizi mutlu edecek bir kitap oluşturdu Nilüfer. Üstelik kitaba verdiğiniz ücretin Van'da birini ısıttığını düşünmeniz sizin de içinizi ısıtacak. Kitap burada satışa sunuldu. Çok teşekkürler Nilüfer, o kadar güzel olmuş ki :)

Bu şarkı da benden sana gelsin

nilüf

noreply@blogger.com (ibeking) — Tue, 13 Dec 2011 09:57:00 +0000

Mert üstüne herşey konulan bu ağacın üstüne araba, tren ne varsa koyuyor.

Geçen gün anneannesi gece çıkarıp koyduğu çorapları ara ara bulamadı. Bilin bakalım Merto onları nereye asmış?

Gülmekten nasıl koptuğumu anlatamam. Siyah siyah ağaca üstün körü takılmış çoraplar. Keşke fotosunu çekebilseymişim.

Aralık günlük güneşlik geçiyor. Kardeşimin armağanı caaağğğnım Nikon'u kullanmayı başaramadan tam 1 ay geçti. Beceremiyorum arkadaşım, olmuyor. Canon sonrası alışamadım henüz. Düpedüz bilgisizim. Beraber gün ışığında vakit geçirmeliyiz. Hazır günler böyle apaydınlıkken ama nasıl?

Bugün Mert tam 15 aylık oldu ve artık koşuşturmayı öğrendi. Hızlı hızlı yürüme de diyebiliriz. Dur durak bilmiyor ve heryeri çok ama çok karıştırmaya devam ediyor.

İşte öyle bu ara.