Tylko prawda jest ciekawa

Wielki polski narodowiec o tym, jak należy szanować mniejszości narodowe

2013-10-11T21:53:00.001+02:00

Żadnego ucisku mniejszości narodowych i ich odrębności kulturalnych.

W nowym porządku, opartym o zasady moralne, nie ma miejsca tur ucisk, otwarty czy skryty, odrębności kulturalnych i językowych mniejszości narodowych, na krępowanie i tłumienie ich zdolności gospodarczych, na ograniczanie ich naturalnej płodności. Im sumienniej władza państwa szanuje prawa mniejszości, tym pewniej i skuteczniej może wymagać od ich członków lojalnego spełniania obowiązków, wspólnych wszystkim obywatelom.

A więc poszanowanie odrębności etnicznej, Przy równoczesnym wtapianiu we wspólnotę wielkiego narodu. Czy taki postulat nie jest sprzeczny sam w sobie, nie stanowi contradictio in adiecto? Jestem głęboko przekonany, że nie. Wszystkie narody naprawdę wielkie narastały w ten właśnie sposób. Tak narastał Rzym, Francja, Wielka Brytania, Rzplita Jagiellonów. Tylko Niemcy narastały metodami margrabiego Gerona, Krzyżaków, Fryderyka, Bismarcka i Hitlera, toteż ciąży na nich przekleństwo i wisi stale groźba utraty wszystkich nabytków.

Różnolitość etniczna nie rozsadza, lecz bogaci. Pozwala przejść w wielki naród organicznie, bez

wyjałowienia ludowego podłoża, które jest podstawą zdrowego społeczeństwa.

Rozsadzająco działa natomiast odrębność polityczna mniejszości narodowej, jej autonomia wykraczająca poza ramy potrzeb ściśle lokalnych i poza prawo stowarzyszania się dla zaspokojenia potrzeb kulturalnych. Autonomia polityczna stanowi narzędzie do hodowania odrębności narodowej.

Adam Doboszyński, "Teoria Narodu"

O tym, jak Sowieci na chwilę przed rozbiorem Polski wypierali się podpisania tajnego protokołu do paktu Ribbenrop - Mołotow

2013-09-01T14:31:00.001+02:00

(...) Obalając pogłoski jakie propaganda niemiecka rozpuściła przed kilku dniami marszałek Woroszyłow stwierdził konkretnie, że nie były przedmiotem rozmów żadne porozumienia w sprawie wspólnej akcji militarnej, którą Niemcy buńczucznie nazwali nowym rozbiorem Polski. Stwierdził on mianowicie, że nieodpowiada [pisownia oryginalna została zachowana w całym tejkście] w żadnym stopniu prawdzie wiadomość, jakoby zaproponowano Rosji i uzgodniono z Niemcami, że armia sowiecka podejmie akcję za przyłączeniem do Rosji państw bałtyckich oraz wschodnich kresów Polski.

Podawana linia podziału wytyczona wzdłuż rzeki Dźwiny poprzez Wilno - Wołkowysk - Brześć, linię Bugu, Lwów i Stryj, stanowi fantazję, nie mającą nic wspólnego z rzeczywistością. Również marszałek Woroszyłow zaprzeczył interpretacjom podawanym przez agencję Reutera w sprawie likwidacji rozmów z przedstawicielami sztabów angielskich i francuskich.

(...) Oświadczenie marszałka Woroszyłowa poza stroną merytoryczną prostującą fałszywe doniesienia w sprawie zawartego paktu posiada również niezmierną doniosłość natury zasadniczej, stwierdza bowiem, że każda ze stron rozbieżnie interpretuje skutki zaeartego porozumienia i że Niemcy zupełnie tendencyjnie a bezzasadnie wyolbrzymiają osiągnięty sukces. Wystarczyło jednak kilka dni, aby tak miarodajnym oświadczeniem drugiego partnera rozchwiać wszelkie iluzje na ten temat.

Koła polityczne podkreślają, iż prawie w tydzień po zaearciu porozumienia z Niemcami generalissmus armii sowieckiej mówiąc o Rzeszy używał parokrotnie określenia "agresor".

artykuł "Rząd sowiecki zaprzecza istnieniu klauzul militarnych. Oświadczenie dla prasy marsz. Woroszyłowa" ("Chwila. Dziennik dla spraw politycznych, społecznych i kulturalnych", 30 sierpnia 1939 r.)

Złote myśli Biedronia, czyli o średniowiecznej homoseksualnej elicie, potrzebie dyskryminacji i braku badań nad perwersyjną heteroseksualnością

2013-07-21T10:52:00.000+02:00

Prawdopodobnie istniała w średniowiecznej Europie pół jawna homoseksualna elita.

(...) Ważnym elementem w kwestii podejścia do homoseksualności w Polsce była dekryminalizacja stosunków homoseksualnych dokonana w 1932 r. Przyjęto wówczas nowoczesny jak na tamte czasy kodeks karny, której przewodniczył wybitny polski karnista, Juliusz Makarewicz. Kodeks wzorowany był na postępowym Kodeksie Napoleona. Zmiany w kodeksie karnym sprawiły, że w przeciwieństwie do wielu innych krajów – dla przykładu Niemiec, ZSRR, Rumunii, Wielkiej Brytanii – osoby homoseksualne przestały być prześladowane przez polskie prawo. Stworzyło to również sytuację dwuznaczną i kuriozalną. Z jednej strony dobrze się stało, że akty homoseksualne nie były już karane przez polskie prawo, z drugiej jednak poprzez dekryminalizację osoby homoseksualne przestały istnieć w przestrzeni publicznej, a tym samym ludzkiej świadomości.

(...) Przeraża mnie dyskusja o leczeniu homoseksualności. Przypomina mi próby udowodnienia wyższości rasy aryjskiej. W końcu nikt nie pyta o pochodzenie heteroseksualności. Nikt nie prowadzi badań, skąd się bierze heteroseksualność i czy aby nie powinna ona zostać skorygowana i nakierowana na jedynie słuszną – homoseksualną orientację.

Robert Biedroń, "Tęczowy elementarz czyli (prawie) wszystko, co chcielibyście wiedzieć o gejach i lesbijkach"

"Ich ojcowie, ich matki" za młodu, czyli niespełniona dzięcięca prośba

2013-07-20T11:28:00.000+02:00

Szedłem oczywiście w asyście uzbrojonego wartownika. Nagle otoczyła nas grupa uczniów szkoły powszechnej, którzy zwrócili się do mego wartownika z prośbą „Erschisse ihn, Onkel” (Zastrzel go, wujku). Zapamiętałem zawód na twarzach zdeprawowanych propagandą dziatek, gdy ich prośba nie została spełniona.

Marian Porwit, „Spojrzenie poprzez moje życie”

Kim był Marian Porwit?

Pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, uczestnik walk o niepodległość Polski w I i II wojnie światowej oraz wojnie z bolszewikami, pisarz i historyk wojskowy.

(...) W dniach 27 września-3 października stojąc na czele Sektora "Warszawa-Północ" kierował ewakuacją wojska ze stolicy. Po zakończeniu ewakuacji skierowany został do obozu przejściowego w m. Osterode am Harz. W niewoli pozostawał do 1 kwietnia 1945. Przebywał w Oflagach: IV „B” w m. Königstein (XI.1939-V.1940), VII „A” w m. Murnau, X „C” w m. Lubeka i VI „B” w m. Dössel k. m. Warburg w Westfalii. W maju 1945 ewakuowany z grupą generałów i 12 pułkowników do Anglii.

O czym tropiciele antysemityzmu nie mówią: jak polscy księża ginęli za pomoc udzielaną Żydom

2013-07-20T10:49:00.000+02:00

Tysiące polskich księży ryzykowało życie, ratując Żydów podczas II wojny światowej, wielu z nich zostało zamordowanych. Potwierdzają to badania prowadzone w ramach nowego projektu naukowego „Księża dla Żydów”.

Dziś tak łatwo przychodzi niektórym przedstawianie polskich księży jako antysemitów albo jako tych, którzy nic nie zrobili dla ratowania Żydów podczas II wojny światowej. A jakie są fakty? Relacje między księżmi i Żydami zawsze wzbudzają wielkie zainteresowanie.

Jednak do tej pory nie powstała monografia naukowa na ten temat. Tę lukę badawczą stara się zapełnić nowy projekt naukowy pt. „Księża dla Żydów” prowadzony we współpracy Drohiczyńskiego Towarzystwa Naukowego, KSM Diecezji Drohiczyńskiej i Podkomisji Episkopatu USA ds. Pomocy Kościołowi Katolickiemu w Europie Środkowej i Wschodniej. Już wstępne wyniki badań są bardzo wymowne.

– Dotychczas zostały zebrane materiały świadczące o tym, że w Polsce ponad 600 księży ryzykowało własne życie, aby ratować życie Żydów. Z tego grona ponad 150 księży zostało zamordowanych. W blisko 30 przypadkach głównym powodem śmierci była pomoc ludności żydowskiej – podkreśla w rozmowie z „Naszym Dziennikiem” koordynator projektu ks. dr Paweł Rytel-Andrianik z Papieskiego Uniwersytetu Świętego Krzyża w Rzymie.

Co do pozostałych ponad 120 księży wiadomo, że pomagali osobom wyznania mojżeszowego, ale nie jest ustalony jeszcze do końca motyw ich aresztowania. – Niektórzy zostali zamordowani dlatego, że wspierali AK, inni stali się ofiarą ataku na miejscową inteligencję, a niejednokrotnie było kilka powodów ich męczeńskiej śmierci – zwraca uwagę ks. dr Rytel-Andrianik.

Trzeba mieć też świadomość, że udokumentowane świadectwa postaw nawet kilkuset księży należy traktować jako przykład ogólnej postawy tysięcy duchownych w czasie II wojny światowej.

O relacji między kapłanami i Żydami w Polsce wiele mówi świadectwo historyka Kościoła ks. Tadeusza Tararuja, który wyznał: „Prawie każdy starszy kapłan, z którym rozmawiałem, przypomina sobie, że zarówno on sam, jak i inni kapłani i świeccy spieszyli z pomocą Żydom, znajdującym się na krawędzi zagłady”.

Warto wspomnieć niektórych z nich. W dniu 15 lipca br. minęło 70 lat od męczeńskiej śmierci mieszkańców Bielska Podlaskiego zamordowanych przez Niemców. W ich gronie było 17 małych dzieci oraz trzech księży: bł. ks. Antoni Beszta-Borowski, Sługa Boży ks. Ludwik Olszewski oraz ks. Henryk Opiatowski, który pomagał ludności żydowskiej z getta w Brańsku.

Wielką rolę w ratowaniu dzieci żydowskich odegrały również siostry zakonne, które ukrywały je w swoich ochronkach czy przedszkolach.

– Wszyscy doskonale wiedzieli, że za pomoc Żydom grozi kara śmierci, a mimo to pomagali z narażeniem życia. Historycy podają, iż tylko w Polsce w ponad 300 domach zakonnych ukrywane były osoby pochodzenia żydowskiego – wskazuje ks. dr Rytel-Andrianik.

Do tych klasztorów bardzo często przekazywali je właśnie katoliccy księża. Przykładem jest tutaj ks. Adam Sztark SJ, który wyprowadzał dzieci żydowskie z getta w Słonimiu, ukrywał je na swojej plebanii, a następnie przekazywał Siostrom Niepokalankom. Niemcy wykryli tę pomoc, za co został rozstrzelany 19 grudnia 1942 r. wraz z s. Bogumiłą Noiszewską i s. Kazimierą Wołowską.

Jak wynika z badań naukowych „Księża dla Żydów”, takich przykładów jest wiele. Pokazują one, jak krzywdzące i nieodpowiedzialne jest przypinanie łatki „antysemity” duchownym katolickim. Fakty mówią same za siebie.

Sławomir Jagodziński, artykuł "Ginęli, ratując Żydów" ("Nasz Dziennik", 19 lipca 2013 r.)

Morderstwo na zlecenie Wojciecha Jaruzelskiego. Do sytuacji doszło w 1975 r., kiedy tow. Generał był ministrem MON

2013-07-19T11:37:00.001+02:00

Prokuratorzy IPN-u uważają, że generał Wojciech Jaruzelski wydał rozkaz zestrzelenia uciekającego na Zachód pilota. Samolot został zestrzelony w 1975 roku, kiedy Jaruzelski był ministrem obrony narodowej. Wiarygodność dokumentu potwierdza sam prezes IPN-u Łukasz Kamiński.

Nie ma tu żadnych wątpliwości, to oryginalny i bardzo wiarygodny dokument – twierdzi szef Instytutu Pamięci Narodowej. Chodzi o dokument sporządzony przez dyżurnego wrocławskiej Milicji Obywatelskiej, w którym jednoznacznie wskazane jest, że rozkaz zestrzelenia samolotu wydał ówczesny szef MON-u Wojciech Jaruzelski. Zapytany kilka lat temu o to wydarzenie, Jaruzelski stwierdził, że nic nie pamięta. „Przecież takiego czegoś nie zapomina się do końca życia” – dziwi się Kamiński. Jeśli opinia biegłych w sprawie zdrowia generała będzie pozytywna i Jaruzelski stanie przed sądem za zbrodnie stanu wojennego, śledczy zapowiadają wszczęcie postępowania również w sprawie zestrzelenia polskiego pilota.

Dionizy Bielański – zabity z rozkazu generała pilot – był członkiem aeroklubu opolskiego. W lipcu 1975 roku, wsiadając na pokład dwupłatowca AN-2 zameldował, że leci do Wrocławia. W rzeczywistości chciał uciec do Austrii. Nad Czechosłowacją samolot został otoczony przez myśliwce – tuż przed granicą został zestrzelony. Dionizy Bielański nie przeżył.

za PlacWolności.pl

Przedsiębiorco, uważaj na portfel. Szykuje się nowy skok na kasę - jest zielone światło od Trybunału Konstytucyjnego

2013-07-18T09:57:00.001+02:00

Trybunał Konstytucyjny uznał, że rządzący mogą w błyskawicznym trybie podnosić daniny, jakie obywatele i przedsiębiorcy płacą na rzecz państwa.

W każdej chwili rząd może przygotować pilny projekt ustawy i w ciągu nawet kilkunastu dni zaskoczyć firmy i pracowników na przykład wyższymi składkami do ZUS. Sędziowie dali rządzącym zielone światło dla fiskalnej ofensywy. Hulaj dusza, paragrafu nie ma.

To o tyle dyskusyjne, że konstytucja stanowi wyraźnie: rząd może uznać uchwalony przez siebie projekt ustawy za pilny, z wyjątkiem m.in. ustaw podatkowych regulujących ustrój i właściwość władz publicznych czy kodeksów. Twórcy ustawy zasadniczej, nie bez racji, uznali, że w sprawach kardynalnej wagi trzeba chronić obywateli i przedsiębiorców przed skutkami legislacyjnego pośpiechu, często podyktowanego bardziej partykularnymi interesami niż dobrem ogółu. Chodzi o refleksję oraz szacunek dla ludzi, by mieli czas na przygotowanie się do zmian.

Tym razem rzecz dotyczyła składki rentowej. Przypomnijmy: rząd podniósł ją od lutego ubiegłego roku w ekspresowym tempie. Ustawa została uchwalona – po wygłoszonym w listopadzie 2011 r. exposé premiera Donalda Tuska – pod koniec grudnia 2011 r. Od lutego 2012 r. obowiązywała już wyższa danina, którą firmy muszą płacić do ZUS. Posłowie, którzy zaskarżyli ten pośpiech do TK, wskazywali, że łamie on po pierwsze, wpisaną wprost do konstytucji, przywołaną wyżej zasadę o prawie do „pilnych ustaw”, a po drugie, zaufanie obywateli do państwa. Co ciekawe, w pierwszej sprawie rację przyznał im prokurator generalny. Mimo tego sędziowie TK uznali – choć przy dwóch głosach odrębnych – że rząd miał prawo do tak ekspresowych zmian.

Trybunał Konstytucyjny to bez wątpienia, obok mediów, jedna z instytucji, której obawiają się rządzący. Nieraz można w kuluarowych rozmowach od polityków planujących jakieś zmiany usłyszeć „ale to może być niekonstytucyjne”, „co będzie, jak później ustawa padnie w Trybunale”. Działa to prewencyjnie na często szalone pomysły. Wydaje się, że wczorajsze orzeczenie to kolejne osłabienie tej prewencji. Sędziowie TK nie powinni, jako strażnicy konstytucji, dawać politykom coraz większej swobody w dowolnym kształtowaniu naszej rzeczywistości.

Bartosz Marczuk, artykuł "Zielone światło dla samowolki polityków" ("Rzeczpospolita", 15 lipiec 2013 r.)

Jak się zarabia na walce o "równość". Agnieszka Kozłowska-Rajewicz walczy z homofobią w Marrakeszu za 180 tys. rocznie

2013-07-18T09:40:00.002+02:00

Wiele osób zadaje sobie pytanie o sens istnienia funkcji Pełnomocnika Rządu ds. Równego Traktowania. Zwłaszcza że działania pani Agnieszki Kozłowskiej-Rajewicz, znanej z popierania kontrowersyjnych inicjatyw, budzą liczne wątpliwości.

Pani pełnomocnik zasłynęła bowiem między innymi dzięki wypowiedziom krytykującym „rodzinnocentryczny typ społeczeństwa”.

(...) Objęła ona także patronatem wydaną przez Kampanię Przeciw Homofobii książkę pod tytułem „Lekcja równości”, która za przejaw dyskryminacji środowisk homoseksualnych uznaje nawet tańczenie poloneza na studniówce. W powyższej publikacji zawarte są także porady dla nauczycieli promujące zapraszanie na lekcje działaczy gejowskich oraz podkreślanie podczas zajęć szkolnych orientacji seksualnych postaci historycznych.

(...) poseł Przemysław Wipler skierował zapytanie do Prezesa Rady Ministrów w sprawie kosztów funkcjonowania tej instytucji. Odpowiedź nadeszła od pani Kozłowskiej-Rajewicz. Pani pełnomocnik nie tylko udzieliła nieścisłych wyjaśnień dotyczących wydatkowania funduszy z budżetu, ale także stwierdziła, że nie może określić precyzyjnych kosztów swojego funkcjonowania i funkcjonowania jej biura. Budzi to liczne wątpliwości.

Warto zwrócić uwagę również na inne kwestie poruszone we wzmiankowanym piśmie. Zgodnie z danymi przedstawionymi przez panią Kozłowską-Rajewicz, wynagrodzenie Pełnomocnika Rządu ds. Równego Traktowania dochodzi nawet do ponad 180 000 zł rocznie i systematycznie rośnie począwszy od 2008 roku, kiedy premier Donald Tusk przywrócił ten urząd.

Prócz tego należy także uwzględnić koszty licznych delegacji pani pełnomocnik, których koszty dochodzą do prawie 33 000 zł rocznie. Pani Kozłowska-Rajewicz za państwowe pieniądze brała udział w spotkaniach organizowanych miedzy innymi w Astanie, Baku, Nowym Jorku czy Marrakeszu. Biuro pełnomocnika także się rozrasta – liczba etatów zwiększyła się w latach 2008 – 2013 z 10 do ponad 20, a roczny koszt ich utrzymania wzrósł od około 300 tys. zł do ponad 1,5 mln zł w roku 2012.

Czy naprawdę mamy w Polsce tak wiele problemów z „równym traktowaniem”? Paradoksalny wydaje się fakt, że mimo sześcioletniego istnienia tego stanowiska problem narasta, skoro konieczne było dwukrotne zwiększenie liczby etatów i ponad pięciokrotne podniesienie pensji dla pracowników i ekspertów Biura. Zwróćmy również uwagę na fakt, że nie wszystkie wydatki Biura zostały w odpowiedzi pani pełnomocnik uwzględnione. Nasuwa się zatem jedno pytanie – czy działalność pani pełnomocnik jest aż tak nieefektywna, że wymusza ciągłe zwiększanie liczby pracowników i kosztów obsługi Biura?

W całej sprawie bardzo znamienny jest także brak informacji o wydatkach Biura w „Sprawozdaniu z działalności Pełnomocnika Rządu do spraw Równego Traktowania za okres 01.05.2009 – 31.12.2011”. Także w tej kwestii odpowiedź pełnomocnik była bardzo wymijająca i nieprecyzyjna. Liczne nieścisłości pojawiające się w odpowiedzi na zapytanie posła Przemysława Wiplera są wyraźną wskazówką, że sprawę tę należy dostatecznie wyjaśnić. Niedopuszczalna bowiem jest sytuacja, w której nie ma możliwości dokładnego określenia kosztów funkcjonowania którejś instytucji państwowej.

(...) Należy odpowiedzieć sobie na pytanie, czy Polskę stać na rozrastające się struktury podporządkowane pani pełnomocnik i czy środki wydawane na funkcjonowanie Biura Rządu ds. Równego Traktowania są adekwatne do skali zjawisk, którymi się ono zajmuje?

za Wipler.pl

O pogromie kieleckim, czyli jak się robi polski antysemityzm. Wysoki funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa PRL zdradza, że to był fortel komunistów

2013-07-18T09:17:00.001+02:00

Wszystkie chwyty są dozwolone, gdy się chce wygrać. (...) Jeszcze nie czas o tym mówić. Liczyliśmy na błąd naszych przeciwników. Musieli go w końcu zrobić. Nie mogliśmy jednak dłużej czekać. Potrzebny był jakiś przyśpieszacz. Stąd pogromy i inne fortele.

Anatol Fejgin w rozmowie z Henrykiem Piecuchem ("Reporter", 1990 r.)

Co dziś mówi się o pogromie kieleckim?

(...) Redaktor naczelny "Gazety Wyborczej" [Adam Michnik] w swym wystąpieniu tłumaczył licznie zgromadzonym Włochom i Polakom, że jego zamiarem była analiza skrajnie różnych postaw wobec pogromu kieleckiego, w tym także przedstawicieli polskiego Kościoła. Przypomniał słowa biskupa częstochowskiego Teodora Kubiny, który tuż po pogromie mówił nad mogiłą jego ofiar, że antysemicka nienawiść prowadzi do zbrodni oraz biskupa kieleckiego Czesława Kaczmarka, który uznał, że winę ponoszą Żydzi, kolaborujący z reżimem komunistycznym.

Michnik przyznał, że nie dziwi go to, że pogrom kielecki był przez lata w Polsce przemilczany, lecz to, że "po 1989 roku polscy biskupi nie zdecydowali się powiedzieć, że miał rację biskup Kubina, a mylił się biskup Kaczmarek".

Autor eseju przypomniał dramatyczną sytuację polskiego społeczeństwa, które przeżyło dramat wojny i okupacji, a potem - jak powiedział - "odpowiadało agresją na stan własnego poniżenia i klęskę, między innymi klęskę jałtańską".

artykuł "Adam Michnik zaprezentował w Rzymie esej o pogromie kieleckim" ("Gazeta Wyborcza", 30.09.2009)

Jaruzelski o kradzieży willi, w której mieszka: Takie są dziejowe konsekwencje

2013-07-18T08:56:00.002+02:00

Ja też kiedyś mieszkałem w pięknym dworze. Szedłem na Berlin w mundurze Wojska Polskiego, mając świadomość, że po wojnie zostanie mi tylko ten mundur i zapasowa koszula. Przyjąłem ze zrozumieniem, że takie są dziejowe konsekwencje.

Wojciech Jaruzelski

Historia kradzieży willi przez Wojciecha Jaruzelskiego - CZYTAJ WIĘCEJ

O przyczynach, dla których Polska na wiele lat straciła suwerenność państwową. Te słowa padły w 1945 r.

2013-07-16T21:41:00.001+02:00

Poniżaliśmy się w oczach Francuzów, a następnie pozwoliliśmy się zepchnąć do roli narzędzia polityki angielskiej. W umowach i deklaracjach polsko-rosyjskich nie mieliśmy siły i odwagi na zdecydowaną obronę całości naszego terytorium i samodzielnego bytu państwowego. Bezmyślnie czy lekkomyślnie pozwoliliśmy kwestionować nasz stan posiadania od wschodu.

Ignacy Matuszewski (1945 r.)

Współtwórca reformy systemu emerytalnego przyznaje: wiek emerytalny przekroczy 70 lat. "I tak będzie ciągle za niski"

2013-07-16T10:18:00.001+02:00

Musimy zdać sobie z tego sprawę, że żyjemy dużo dłużej i w dobrym zdrowiu. Pieniądze na emerytury nie pojawią się znikąd. Niemal wszędzie w Europie podwyższa się ten wiek i będzie się podwyższało do granicy wyraźnie przekraczającej „70″. W porównaniu z naszymi dziadkami i pradziadkami – proporcjonalnie do długości życia i zdrowia – to i tak będzie ciągle niski wiek.

prof. Marek Góra ("Super Express", 16 lipca 2013 r.)

Kim jest Marek Góra?
Wykładowca akademicki w warszawskiej SGH (obecnie w Katedrze Ekonomii i w Kolegium Analiz Ekonomicznych, specjalność: makroekonomia, systemy emerytalne, ekonomia pracy). Współautor reformy systemu emerytalnego w Polsce wprowadzonej przez rząd Jerzego Buzka. Związany z CASE (Centrum Analiz Społeczno-Ekonomicznych). Doradca Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego. Członek European Economic Association oraz European Association of Labour Economists oraz Collegium Invisibile,

Niektórzy pisali o tym już co najmniej w 2006 r.: nie liczcie na emerytury z ZUS. "Zapłacicie odsetki od swoich własnych pieniędzy"

2013-07-16T10:05:00.004+02:00

Drodzy Ubezpieczeni,

Agresję wielu z Was wywołały moje słowa, żeby nie liczyć na emerytury z ZUS. Jest ona o tyle zrozumiała, że politykom udało się wam wmówić, że jesteście „ubezpieczeni”, płacicie „składki” i w ten sposób „oszczędzacie” na własne emerytury. Tymczasem Wasze pieniążki, które co miesiąc pod przymusem i groźbą kary pozbawienia wolności, są Wam pobierane pod mylącą nazwą „składki ubezpieczeniowej” są po prostu ordynarnym podatkiem celowym, przeznaczanym prawie w całości nie na Wasze przyszłe emerytury, tylko na wypłatę świadczeń dla aktualnie je otrzymujących emerytów i rencistów. W związku z tym w ZUS-ie nie ma w ogóle żadnych pieniędzy. Nie ma ich też w OFE. Nie mogą one inwestować za granicą. Nie mogą też kupować nieruchomości w Polsce. Dlatego na wzroście cen polskich nieruchomości zarabiają emeryci holenderscy i niemieccy, bo ich fundusze emerytalne mogą inwestować bezpośrednio w nieruchomości w Polsce i właśnie to robią.

Tymczasem 60% środków, które ZUS przekazuje do OFE, lokują one w „bezpiecznych” i „dobrze oprocentowanych” obligacjach skarbowych. A Skarb Państwa przekazuje je... z powrotem do ZUS, żeby starczyło na dzisiejsze wypłaty. A i tak nie starcza, więc ZUS zaciąga kredyt komercyjny w bankach!!! A skąd będą pieniądze, na spłatę tych kredytów i na wykup obligacji??? Wy je zapłacicie moi drodzy ubezpieczeni i Wasze dziatki (o ile oczywiście zdecydujecie się je spłodzić) w postaci wyższych podatków w przyszłości. Bo skąd Skarb Państwa weźmie pieniądze na wykup tych „dobrze oprocentowanych” obligacji i na kolejną dotację do ZUS na spłatę zaciągniętych kredytów? Od „ubezpieczonych” podatników je weźmie. Zapłacicie więc odsetki od swoich własnych pieniędzy, które dziś są Wam odbierane na „ubezpieczenie”.

System państwowych ubezpieczeń emerytalnych to, jak pisał zmarły przed kilkoma dniami Milton Friedman, „łańcuszek świętego Antoniego”. Płacimy dziś na emerytury naszych dziadków i rodziców w nadziei, że nasze dzieci i wnuki będą płaciły na nasze. Problem tylko w tym, że dzieci robimy coraz mniej - no bo przecież na swoje emerytury właśnie „oszczędzamy” w ZUS i w OFE. Więc po co nam dzieci? Nie mamy zresztą za dużo pieniędzy na ich utrzymanie, bo przecież połowę wynagrodzenia zabiera nam... ZUS!!! A te, które w przypływie nierozwagi spłodziliśmy, posłuchały, zdaje się, rady Pana Prezydenta i „spieprzają” do Londynu.

I tak sobie myślę, że ktoś musi to wam uświadomić. Już w 1999 roku, jak zaczynała się reforma emerytalna, Krzysztof Dzierżawski napisał o reformie artykuł: „Fakty. Mity. Sofizmaty.” Nie było jednak wówczas zbyt wielu chętnych, żeby go opublikować. Nic dziwnego! OFE wydawały wówczas 2 miliardy złotych na reklamę palm, pod którymi będą wypoczywali emeryci, jak się do nich zapiszą. Dziś już chyba wiadomo, że to była tapeta na ścianie, a nie żadne Hawaje.

Robert Gwiazdowski (22 listopada 2006 r.)

O tym, jak Polacy wychodzą na prostą po totalitarnej nawałnicy. "Biada czerwonym i ich kolaborantom"

2013-07-16T09:22:00.001+02:00

Krewni w kraju marudzą, że krytykuję rodaków, a nie podnoszę ich na duchu. Ocena sytuacji nie jest jednoznaczna z krytyką. Jak jest tak fajnie, to dlaczego nie jest tak jak byśmy chcieli? Najpierw trzeba postawić diagnozę, aby wyjść z choroby, a potem dopiero cieszyć się zdrowiem.

(...) Z dalekosiężnego punktu widzenia zmieniło się bardzo wiele.

Wiem, wiem. Jak się jest na miejscu, to wydaje się, wielu że nic się nie zmienia. Człowiek nie ma dystansu do siebie i innych. Będąc w toku bieżących spraw, nie potrafi docenić dynamiki i tempa zmian. Narzeka, psioczy na post-PRL. Naturalnie jest w co kopać, ale nie przesadzajmy. Polska jest w post-Sowiecji najwolniejszym, najsprawniejszym i najzamożniejszym krajem. Naprawdę nad Wisłą jest lepiej w sensie cywilizacyjnym i kulturowym niż w Tadżykistanie czy na Węgrzech. Tutaj rolnicy i drobni przedsiębiorcy przechowali własność prywatną, a więc swoje warsztaty pracy. Tutaj Kościół, emanując wiarą, podtrzymał kontynuację tradycji.

Tutaj w końcu zmienia się stale i zmienia się głównie na lepsze. Mówię o zmianach głębokich, podskórnych, a nie pop-kulturowo powierzchownych. Nie mówię o małpowaniu wesołkowatych i multikulti herezji przypełzających z podbitego przez nie Zachodu. Mówię o archeologii pamięci, o odkrywaniu korzeni, o odbudowaniu fundamentu polskości niszczonego przez czerwonych i brunatnych podczas wojny i po niej, przez pół wieku, a nawet wcześniej, pod zaborami. Mówię o niezwykle powolnych zmianach mentalnościowych.

To widzę u ludzi, którzy przychodzą mnie posłuchać. To u nich wyłażą bardzo skomplikowane sprawy świadomości i samoświadomości. No, cóż można by napisać całe studium socjologiczne i psychologiczne. Zacząłbym od domu rodzinnego w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych w PRL, a potem opisałbym emigracyjne klimaty z przedwojenną elitą w tle. Następny krok to opowieść o interakcji z publicznością w post-PRL po 1989 r. Właściwie jest to jedna wielka katharsis. Ludzie mają przede wszystkim potrzebę wygadania się. Jest to w pewnym sensie terapia zbiorowa po straszliwej rzezi II wojny światowej i pół wieku totalitaryzmu.

(...) Zmiany mentalnościowe zachodzą bardzo powoli, ale nieustannie. Wielki zastrzyk wiedzy, alternatywne źródła informacji, wolność słowa powoduje, że niewolniczy fundament post-komunizmu jest powoli podmywany. Obecnie na spotkaniach jest mniej psychoanalizy, samoterapii. Starsze pokolenie niewolników komuny wykrusza się. Uformowani w PRL przedstawiciele średniego pokolenia starają się odnaleźć w nowej rzeczywistości. A jednocześnie starają się bronić swego jestestwa. Argumentują, że przecież czasami im w PRL było przyjemnie, mają miłe wspomnienia z wakacji, zabaw, takich małych ludzkich przyjemności. Nie mogło być więc tak źle.

Natomiast młodsze pokolenie – ci, którzy na spotkania przychodzą – chłoną wszystko. Oni nie pamiętają raczej PRL, starają się zrozumieć elity trwania, starają się stać elitami działania, starają się zwalczać kompleks niewolnika PRL i post-PRL. Mają wykop. Ale nie są przygotowani merytorycznie. Buntują się, są dynamiczni, ale nie czytają dosyć. Dotyczy to szczególnie młodych gniewnych, czyli narodowców. Ale i oni powoli się nauczą. Nie ma wyjścia, takie są reguły. Tylko trzeba ich do tego zachęcać, stworzyć ramy organizacyjne klubów dyskusyjnych. Już tak się dzieje. Odwrotnie niż 20 lat temu, widzę wiele inicjatyw oddolnych. Szczególnie cieszy, że małe i średnie miasta ruszają się. Rośnie duma lokalna, głód wiedzy. Rosną zastępy nieobojętnych.

I rośnie wiedza w geometrycznym postępie. Zilustruję to trzema anegdotami. Opowiedziałem na jednym wykładzie historię słowa „radziecki”. Po pierwsze gramatycznie błędne, bo od radcy a nie rady. A po drugie narzucone Polakom przemocą, terrorem i cenzurą. Weszło w podświadomość niewolników. A jedna studentka z Krakowa mi powiedziała, że ona w tej chwili jest tego świadoma i zaczyna usuwać „radziecki” ze swych prac i wypowiedzi, jak również będzie wpływać na kolegów. Sowiecki powraca do polszczyzny.

Druga anegdota. Opowiedziałem o tym, jak na początku lat dziewięćdziesiątych żołnierz NSZ, p. Marian Bobolewski, opowiedział mi: „Po wyzwoleniu, schwytało mnie NKWD i śledczy celnym wykopem wybił mi oko”. A ja do niego: Panie Marianie. Po wyzwoleniu? Wyzwolenie to oznacza, że przychodzi wolność. Wielka Katolicka Polska, niepodległa i niezawisła! Natomiast przyszła przecież następna, sowiecka, komunistyczna okupacja. A pan mi powiada po wyzwoleniu? To był właśnie przykład zniewolonego umysłu. Ofiara przejmuje język kata. Pełne zwycięstwo totalizmu.

Po wykładzie w Katowicach podszedł do mnie pewien pan i powiedział: „Ale mnie pan czegoś nauczył. Pan to lepiej widzi, bo pan jest z zewnątrz. My tu jesteśmy w tym post-PRL-owskim szambie i powtarzamy bezmyślnie. Teraz się będę pilnował i nigdy już więcej «po wyzwoleniu» nie będę mówił o wejściu Sowietów”.

Anegdota numer trzy. Podchodzi do mnie pani chyba w Szczecinie i mówi: „Mój Boże, właśnie przeczytałam pana książkę o wojnie domowej w Hiszpanii. Ja o niczym takim nie wiedziałam. Ale nam komuniści nakłamali”.

Diagnoza choroby jest podstawą do jej zwalczenia. Walec zaczął się toczyć. Biada czerwonym i ich kolaborantom.

Marek Jan Chodakiewicz, felieton "Coraz lepiej" (Tygodnik Solidarność", 19 lipca 2013 r.)

O tym, co naprawdę mają na myśli członkowie SLD, kiedy dumnie śpiewają Międzynarodówkę. I kogo "nowa" lewica upatrzyła sobie na proletariat

2013-07-14T16:53:00.001+02:00

(...) Postępactwo bowiem żyje z tego, że walczy z wrogiem. Bardzo ładnie pisze o tym Janusz Szpotański w poemacie "Towarzysz Szmaciak":

"już z nowym wrogiem toczy walkę,

już ma lodówkę, wózek, pralkę...".

Nic więc dziwnego, że wróg, z którym można by toczyć tę intratną walkę, jest postępactwu potrzebny jak powietrze. No dobrze - ale o co właściwie ta walka? Ano wiadomo - o szczęście ludu! Problem jednak w tym, że lud, jak się wydaje, puścił postępactwo w trąbę. Zresztą, powiedzmy sobie szczerze, proletariusz nigdy nie cieszył się zaufaniem postępactwa. Jaki jest bowiem ideał proletariusza? Ano taki, żeby jak najszybciej przestać być proletariuszem. I kiedy tylko proletariusz się wzbogaci, natychmiast staje się nieprzejednanym wrogiem postępactwa, nie bez słuszności podejrzewając, że będzie chciało na nim pasożytować. Ciekawa rzecz, że postępactwo szóstym zmysłem to wyczuwa - i nikogo nie darzy taką nienawiścią i pogardą, jak "drobnomieszczanina", czyli - wzbogaconego proletariusza. Więc kiedy lud, czyli tradycyjny proletariat, od postępactwa się odwrócił, musiało się ono rozejrzeć za proletariatem zastępczym, żeby go "bronić" i lukratywnie "walczyć" o jego "szczęście".

Ta metamorfoza nastąpiła wraz ze zmianą pokoleniową i zmianą leninowskiego modelu komunistycznej rewolucji na kulturowy model Antoniego Gramsciego. O ile więc Alicja Graff z domu Fuks i jej mąż Kazimierz Graff w czasach stalinowskich żyli jak pączki w maśle z przyprawiania o śmierć "wrogów ludu" w sądowych morderstwach, o tyle należąca już do innego pokolenia Agnieszka Graff robi wodę z mózgu naiwnym młodym gojom na "genderowych" studiach i "manifach".

Nie bezinteresownie - o tym nie ma mowy, bo w odróżnieniu od trafiających się tu i ówdzie w XIX wieku ascetów, dzisiejsi rewolucjoniści to tak naprawdę rentierzy w rodzaju np. Daniela Cohn-Bendita, który po walce o "szczęście ludu" chętnie wypoczywał w swoim paryskim pied-á-terre przy szampanie z kawiorem.

Utrzymanie tego dobrego fartu zależy jednak od znalezienia proletariatu zastępczego, na który świetnie nadają się kobiety. Kobieta bowiem, wszystko jedno - biedna czy bogata, kobietą być nie przestanie. Nieliczne wyjątki potwierdzają tylko spiżową regułę - zatem "baza" dla proletariatu zastępczego wydaje się nie tylko trwała, ale i niewyczerpana. Trzeba tylko kobietom wmówić, że są nieszczęśliwe, zaś największym ich wrogiem są mężczyźni i dzieci.

Ciekawe, że identyczny mechanizm kuszenia opisany został w biblijnej Księdze Rodzaju - co skłania do podejrzeń, iż między postępactwem a tamtym kusicielem istnieje jakieś pokrewieństwo, jeśli nawet nie fizyczne (chociaż właściwie - dlaczego nie?), to z całą pewnością duchowe. Zatem skoro wrogów postępactwo wskazało już nieubłaganym palcem, to w tej sytuacji samo kreuje się na przyjaciół i obrońców, wykorzystując w tym celu potęgę i prawa Eurokołchozu.

Tak naprawdę jednak proletariat zastępczy jest mu potrzebny jako rodzaj użytkowej trzody, którą sobie hoduje gwoli eksploatacji, niszcząc przy okazji fundamenty znienawidzonej łacińskiej cywilizacji, zgodnie ze słowami masowej pieśni, że "przeszłości ślad dłoń nasza zmiata". Ten "ślad przeszłości" to właśnie ciągłość cywilizacyjna, zagrożona bezpowrotnym zerwaniem.

Stanisław Michalkiewicz, felieton "Metamorfozy ideologiczne i pokoleniowe" (14 marca 2012 r.)

Idol różowego salonu nie chce używać słowa Bóg. Nawołuje do powrotu do politeizmu

2013-07-13T15:02:00.001+02:00

(...) Słuszny wydaje mi się powrót do politeizmu, czyli uznania wielu bóstw

(...) To zadanie dla Franciszka, dla imamów i rabinów, żeby pozwolić ludziom utrzymywać w sobie iskrę bożą bez konieczności utożsamiania jej z określonym Kościołem. Przychodząc na świat mamy w sobie zakodowany program boski i ważne, by nikt nam go nie zepsuł religijną socializacją.

(...) Coraz mniej lubię używać rzeczownika „Bóg”, bo za szybko uruchamia cały świat skojarzeń, które polaryzują świat

(...) "Jarosław Gowin w imię własnego sumienia katolickiego chciał nam urządzić teokrację"

Stanisław Obirek ("Gazeta Wyborcza", 13 lipca 2013 r.)

O tym, jak lewica empatię rezerwuje wyłącznie dla wrogów i oprawców Polski. Dla Polaków nie ma jej nigdy

2013-07-13T14:54:00.001+02:00

Przypadek, który splótł rocznicę Jedwabnego z rocznicą „krwawej niedzieli” daje świetną okazję obserwowania z całą jaskrawością hipokryzji lewicy. Gorliwość promowania ukraińskiej wersji pamięci o Wołyniu pobudza jej przedstawicieli do wykorzystywania wszystkich możliwych usprawiedliwień, jakie da się znaleźć na rzecz rezunów. Polecam uwadze np. wywiad ze Sławomirem Sierakowskim w „Rzeczpospolitej”, gdzie wskazuje on na liczne okoliczności łagodzące – demoralizację okupacyjną, utratę przez Ukraińców elit wskutek eksterminacji sowieckiej i nazistowskiej etc. To wszystko jest oczywiście prawda. Tylko że tych wszystkich argumentów można użyć także do zniuansowania winy mieszkańców Jedwabnego. Lewica swe nieprzebrane pokłady empatii rezerwuje jednak tylko dla wrogów i oprawców Polaków, dla samych Polaków nie ma jej nigdy.

Rafał Ziemkiewicz, "Jedwabne, czyli zaduch kłamstwa" ("Do Rzeczy", 13 lipca 2013 r.)

Bauman Zygmunt powtarza komunistyczną potwarz, sugerując, że NSZ mordowały Żydów. Przypominamy, kto ich naprawdę zabijał

2013-07-12T22:03:00.001+02:00

Mówiąc między nami: czy przyjęliby mnie do NSZ, gdybym się do nich zgłosił? Raczej nie miałby pan dziś partnera do wywiadu.

Zygmunt Bauman, wywiad "Nie popełniłem żadnej nikczemności" ("Wprost")

KTO NAPRAWDĘ MORDOWAŁ ŻYDÓW - PROFESOROWI AD MEMORIAM

4 lutego minęła kolejna zapomniana rocznica śmierci wielkiego polskiego patrioty. 68 lat temu na podstawie wyroku stalinowskiego sądu wojskowego zamordowany został mjr Stanisław Ostwind-Zuzga ps. „Kropidło”, komendant powiatowy Narodowych Sił Zbrojnych w Węgrowie. Oczywiście to nic nowego, że III RP nie upamiętnia polskich bohaterów. Wydaje się jednak, że akurat ta postać jest dla twórców oficjalnej wersji historii naszego kraju szczególnie niewygodna. Burzy, bowiem zbyt wiele mitów, jakie są przez nich pielęgnowane.

Cytując za biogramem mjr. „Kropidło” autorstwa dr Mariusza Bechty, Stanisław (Szmul) Ostwind urodził się w kwietniu 1899 roku w Warszawie, w rodzinie żydowskiej. Był synem Wolfa Ostwinda i Rebeki z domu Saudel. Jako dorosły człowiek przyjął chrzest w Kościele Katolickim. W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Uczestniczył m.in. w walkach z Rosjanami pod Kostiuchnówką. W stopniu sierżanta brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po 1921 pracował jako policjant. W 1934 roku został wyróżniony przez przełożonych za wykazanie się odwagą w pościgu za bandytami. W II RP był odznaczany m.in. Krzyżem Legionowym, Medalem 10-lecia Niepodległości, Krzyżem Zasługi za Dzielność, Krzyżem Niepodległości oraz Brązowym i Srebrnym Medalem Za Długoletnią Służbę.

Po ataku Niemców i Sowietów na Polskę w 1939 roku, Stanisław Ostwind, pod okupacją noszący nazwisko Zuzga, wstąpił w szeregi Narodowej Organizacji Wojskowej, a następnie Narodowych Sił Zbrojnych. W maju 1944 roku objął funkcję komendanta powiatowego NSZ w Węgrowie.

W styczniu 1945 roku mjr „Kropidło” został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa. Gdy komuniści odkryli, że ma on żydowskie korzenie, zaproponowali mu przejście na ich stronę. Ostwind jednak odmówił i za pozostanie wiernym Polsce, swoim przekonaniom oraz Narodowym Siłom Zbrojnym zapłacił najwyższą cenę. 2 lutego 1945 toku został skazany na karę śmierci, a już dwa dni później zamordowany.

Trudno byłoby o lepszy przykład wzmacniający dążenia do pojednania polsko-żydowskiego. Sprawa mjr Ostwinda uderza jednak w założycielskie mity III Rzeczypospolitej, której twórcy uwielbiają nieustannie wykorzystywać bat antysemickich oskarżeń. To oni bardziej lub mniej świadomie stworzyli nieprawdziwy mit powszechności zjawiska współpracy mniejszości żydowskiej z komunistami i wytłumaczyli go rzekomo czyhającym na nią zagrożeniem ze strony „narodowo-katolickiego totalitaryzmu”, jaki ponoć drzemie w polskiej duszy. Polacy mają w myśl ich logiki poczuwać się do winy za Holocaust, a Narodowe Siły Zbrojne (a dla wielu także i Armia Krajowa) mają pozostawać symbolem „faszyzacji” polskiego społeczeństwa. Dlatego też przypadki pięknych kart bohaterów polskiego podziemia, którzy mieli żydowskie korzenie poszły w zapomnienie. (...)

Piotr Mazurek, artykuł "68 lat temu komuniści zamordowali mjr. Ostwinda – oficera NSZ, polskiego Żyda, wielkiego polskiego patriotę" (wPolityce.pl)

Palikot o ludobójstwie wołyńskim: Można zrozumieć Ukraińców. Polacy też mordowali

2013-07-12T21:29:00.001+02:00

(...) Klub Ruchu nigdy nie zagłosował przeciwko polskiej racji stanu. Nasi przeciwnicy bezwzględnie to wykorzystują. Gdy okazało się, że w sprawie mordu wołyńskiego SLD chce głosować jak nacjonaliści z PiS - u i faszyści z Radia Maryja, podobnie jak PSL i SP, to dawaj wszyscy prosić klub RP abyśmy się okazali mądrzejsi niż reszta! Mamy głosować w imię racji stanu, wbrew racji partii, bo na PiS - ie, SLD, czy PSL - u nie można polegać. Jak bieda to do Palikota.

W czasie wojny, z podjudzenia niemieckich faszystów , doszło do rzezi Polaków na Ukrainie. Po setkach lat kolonizacji tych ziem przez nas , Polaków właśnie. Można rozumieć Ukraińców, a przecież i Polacy, choć w mniejszej skali , dokonali mordów. Trudno zrozumieć po co PO pracuje nad uchwałą, która może tylko zaszkodzić. Lepiej żeby nie było żadnej, niż jakakolwiek z tych, które wchodzą w grę. Więcej, dla Ukraińców lekcja Wołynia jest podstawą bycia w Europie! Albo oni uznają co się stało, albo na zawsze są poza Europa.

Stop obłudzie!

Janusz Palikot, "Wołyń"

O tym, jak syn mordercy z UPA, a także były członek PZPR, głosował przeciw nazwaniu wołyńskiej masakry ludobójstwem

2013-07-12T20:11:00.003+02:00

(...) w Sejmie "RP" doszło do skandalicznego odrzucenia uchwały w sprawie nazwania Zbrodni Wołyńskiej ludobójstwem. Jednak czy taki wynik głosowania może dziwić, jeśli przewodniczącym sejmowej Komisji Mniejszości Narodowych i Etnicznych jest Miron Sycz (PO), syn Aleksandra Sycza, członka OUN i UPA, skazanego w 1947 roku na karę śmierci za zbrodnie na Polakach?

Hipokryzja posła Sycza jest tym większa, że 06.12.2012 roku pochwalił się on na swoim facebooku przegłosowaniem uchwały w sprawie potępienia Akcji "Wisła", która była bezpośrednim skutkiem bandyckiej działalności m.in. jego ojca. Sycz jest byłym członkiem PZPR, a obecnie członkiem Stowarzyszenia "Ordynacka", a wybrany na posła po raz drugi został z Bartoszyc, gdzie uzyskał niecałe 9 tys. głosów. Sycz nie kryje swojej ukrainofilii, a na jego facebookowym koncie za zdjęcie w tle robi flaga ukraińska.

(...) Takich właśnie ludzi PO widzi w roli obrońców mniejszości w Polsce. Potomek UPA zasiada też w Polskim parlamencie i głosuje przeciwko upamiętnieniu ofiar zbrodni, których dokonywał m.in. jego ojciec.

za Narodowcy.net

O tym, jak feministka walczy ze stereotypami i zostaje "owłosioną kobietą". "Chcę zmienić wizerunek kobieckego piękna"

2013-07-12T00:13:00.000+02:00

Jestem jedną z tych kobiet, która nie ma ochoty na usuwanie owłosienia. Nie wiem, czy jest nas wiele, ale podejrzewam, że tak. Od pierwszego dnia, w którym – jako nastolatka – zdecydowałam się na pozbycie włosów ze swoich nóg i pach, spędzałam dnie na torturze ich usuwania. Ta strata czasu przyprawiała mnie o cierpienia. Nonsens, naprawdę. Z drugiej strony, nie kwestionowałam tego. Koniec końców, jestem kobietą, musimy usuwać swoje owłosienie, czyż nie?

Czy miałam inny wybór? Przez długi czas wydawało mi się, że nie, więc próbowałam jedynie jak najbardziej zminimalizowań momenty mojego cierpienia. Postanowiłam nie golić się zimą. Ostatecznie, byłam zakryta i nikt na mnie nie patrzył… To wtedy zaczęłam uświadamiać sobie, że goliłam się niepotrzebnie i robiłam to wyłącznie dlatego, że oczekiwano tego ode mnie jako od kobiety. Podobały mi się moje „zimowe”, owłosione nogi, jednak latem wciąż aplikowałam sobie blisko cotygodniową torturę golenia.

Tak, jestem owłosioną kobietą. Mam bardzo jasną skórę i bardzo ciemne włosy. Moje nogi i pachy to istna dżungla. Wiem, że istnieją kobiety o gładkiej skórze, które golą się bardzo rzadko i mają cienkie, jasne włoski na ciele. Jednak to nie mój przypadek, więc próby kamuflowania się i udawania, że nie ma tam żadnych włosków nie są dla mnie. Nawiasem mówiąc, mieszkam w mieście Málaga, jest gorąco przez większą część roku, a plaże są tu po to, by się cieszyć…

Po trzech miesiącach niegolenia się, zadowolona ze swojej ciemnej dżungli, zegar zaczął tykać. Pojawia się słońce. Jest gorąco. Zbliża się lato. Nieeeeee! Musiałam zacząć nosić krótkie spódniczki i tank-topy. A ze zmianą pory roku pojawia się moja wewnętrzna walka między moimi potrzebami i pragnieniami, a potrzebami i pragnieniami społeczeństwa, w którym żyję. W tym roku poważnie zastanawiam się: powinnam się golić, czy nie?

Jestem bardzo świadoma tego, czego chcę, i gdyby o mnie chodziło, nie robiłabym tego. Ale czy tu naprawdę o mnie chodzi? Logika mówi, że mogę robić ze swoim ciałem, co chcę, ale nie chcę wdawać się w sprzeczki, kiedy wychodzę na spacer i nie chcę rezygnować z planów ponieważ czuję, że muszę się ukrywać. Bo tak, przyznaję: nie jestem gotowa na wysłuchiwanie krytyki albo wytrzymywanie natrętnych spojrzeń. Nie jestem rewolucjonistką. Jeszcze.

W jaki sposób doprowadziliśmy/łyśmy do tej sytuacji? Jestem zdumiona, że osiągnęliśmy/łyśmy poziom, w którym kobieta, która nie pozbywa się włosów ze swojego ciała, włosów, które są naturalne, jest rzadkim okazem. Nie oceniam milionów kobiet, które woskują się, ponieważ chcą (mimo, że musielibyśmy/ałybyśmy mocno pogrzebać, by dowiedzieć się, dlaczego tego chcą), ale jestem krytyczna w stosunku do sytuacji, do której doprowadziliśmy/łyśmy, kiedy to nie ma wyboru co do tego, czy usuwamy włosy, czy nie. To już jest określone, kropka.

Czytałam w sieci artykuły, w których kobiety broniły swojego prawa do nieusuwania swojego widocznego owłosienia. Widzimy jak, krok po kroku, woskowanie bikini powszednieje. Nie powiedziałabym, że już jest, ale wydaje mi się, że w ciągu kilku lat to stanie się normą. Czytam w tych artykułach, że młodzi mężczyźni tego wymagają, że pragną kobiet, które nie mają na cipce ani jednego włoska. Cóż, nie dbam o to, czego wymagają ci chłopcy. Nie jestem nimi zainteresowana.

Jakkolwiek, po dość szeroko zakrojonych poszukiwaniach w sieci (po angielsku i hiszpańsku), nie znalazłam wielu poważniejszych publikacji na temat nieusuwania włosów z nóg i pach. Przeczytałam mnóstwo artykułów o Emerze O’Toole, irlandzkiej dziennikarce, która nie goliła się przez 18 miesięcy. Możecie znaleźć nagranie, gdzie można zobaczyć jej nieogolone nogi i pachy. Poniżej znajduje się kilka innych artykułów:

What to Expect When You Stop Shaving(“Czego oczekiwać, gdy przestaniesz się golić”)

Why I Don’t Shave My Legs (“Dlaczego nie golę nóg”)

I Have Never Shaved My Legs, So What? (“Nigdy nie goliłam nóg, i co z tego?”)

Powody, dla których się nie golę

(...) Jednak niegolenie się wciąż jest tabu. Tematem, o którym się nie rozmawia. O którym ludzie nie chcą rozmawiać. Dlatego zdecydowałam się napisać ten artykuł; ponieważ uważam, że powinniśmy/yśmy to wyciągnąć i o tym dyskutować. Kobiety muszą wiedzieć, że mają wybór, że usuwanie włosów nie jest obowiązkiem wynikającym z bycia kobietą. Nastolatki – kiedy zaczynają im rosnąć włosy – muszą wiedzieć, że mogą wybrać, zdecydować, czy chcą się golić, czy nie. Że obie opcje są uzasadnione. Dziś tak nie jest. Było niemal niemożliwym znalezienie zdjęć kobiet z nieogolonymi nogami (z pachami jest łatwiej), więc publikuję swoje, dzięki czemu owłosione, kobiece nogi ujrzą światło dzienne.

Kiedy poprosiłam mojego chłopaka o zrobienie tych zdjęć, odmówił. Myślę, że nie chciał, żeby moje owłosione nogi stały się publiczne. I tak ma dość w podtrzymywaniu tego planu (ha!). Przeprowadziliśmy interesującą rozmowę i parę sekund później przyznał, że się mylił i zgodził się zrobić zdjęcia. Powiedział mi, że one są zamachem na estetykę. Zgodziłam się. Są zamachem na estetykę, na wizerunek kobiecego piękna, który zakorzeniliśmy w naszej kulturze i społeczeństwie. Chcę zmienić ten wizerunek, ponieważ on zwyczajnie nie jest prawdziwy. Kobiety mają włosy na nogach. Mamy włosy pod pachami. I także na łonie. I w tysiącu innych miejsc. Jesteśmy owłosione, tak samo jak mężczyźni. I to jest prawdziwe. To rzeczywistość, którą kobiety próbują ukrywać pod presją innych.

Wciąż nie wiem, czy w tym roku ulegnę presji i znowu się ogolę. Jeszcze nie zdecydowałam, ale jestem świadoma tego, ze jeśli ostatecznie to zrobię, zrobię to dla innych (nie dla siebie).

Paloma Goñi, artykuł "Nie golę się" ("Codziennik feministyczny")

Kto rządzi w państwowych spółkach, czyli jak ojciec-założyciel PO wyznaczał szefa LOT-u

2013-07-11T23:11:00.002+02:00

(...) Nie jest tajemnicą, że od czasów PRL LOT jest firmą, w której dużo do powiedzenia mieli ludzie związani ze służbami specjalnymi. W ocenie pracowników LOT, osobą, która ma duże wpływy w firmie, jest Gromosław Czempiński, były szef Urzędu Ochrony Państwa, wcześniej funkcjonariusz komunistycznego wywiadu.

– Mieliśmy w związku kolegę, który w 2011 roku zginął tragicznie podczas pokazów szybowcowych w Płocku. Nazywał się Marek Szufa – opowiada nam jeden z pracowników PLL LOT. – Kiedyś Szufa relacjonował kolegom przebieg jednego ze spotkań w siedzibie Aeroklubu Warszawskiego, którego prezesem był wtedy gen. Gromosław Czempiński. Podczas rozmowy ”Gromek„ – tak go nazywał i bardzo dobrze z nim się znał – wskazał nagle palcem na Mikosza, mówiąc: ”to będzie wasz prezes„. Każdy myślał, że on sobie jaja robi z pilotów. Był to czas, gdy okazało się, że firma umoczyła miliony w opcjach paliwowych, w które wpakował spółkę ówczesny prezes LOT i zarazem nominat ministra Aleksandra Grada Dariusz Nowak. Nowak już nie żyje. Gdy po raz pierwszy Mikosz został szefem zarządu, otworzyły nam się oczy, kto rozdaje karty w naszej firmie – relacjonuje pracownik spółki.

Na tzw. opcjach paliwowych LOT stracił 400 mln złotych. Gromosław Czempiński był jednym z ojców założycieli Platformy Obywatelskiej po wyborach prezydenckich w 2000 roku. Dwa lata temu został zatrzymany pod zarzutem przyjęcia 1 mln USD łapówki w związku z prywatyzacją LOT. (...)

Maciej Walaszczyk, artykuł "Ustawka z Mikoszem" ("Nasz Dziennik", 8 lutego 2013 r.)

Rzeź wołyńska to nie ludobójstwo. Zgodnie z prawem międzynarodowym, to ludobójstwo straszliwe (genocidium atrox)

2013-07-10T23:28:00.000+02:00

Po przeanalizowaniu ogromnej liczby świadectw uczestników wydarzeń na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej oraz wszelkich innych dokumentów tychże tyczących się, skonfrontowaniu wynikającego z tych materiałów charakteru zbrodni dokonanych przez nacjonalistów ukraińskich z wprowadzonym po II wojnie światowej do nauki i prawa międzynarodowego pojęciem, terminem i definicją zbrodni ludobójstwa - uzasadnionym jest określenie Zbrodni Wołynskiej sformułowane przez Ryszarda Szawłowskiego - GENOCIDIUM ATROX, czyli ludobójstwo straszliwe, dzikie, okrutne.

W analizie sposobu wyniszczania ludnosci polskiej Wołynia konieczne jest zwrócenie uwagi na fakt, że wbrew twierdzeniom historiografii i propagandy ukrainskiej, a do niedawna także historiografii polskiej o tym, jakoby przed dokonaniem rzezi OUN-UPA rozpowszechniała wśród ludności polskiej rozkaz opuszczenia ziem ukraińskich - zresztą całkowicie bezprawny, a mający rzekomo na celu uniknięcie krwawej konfrontacji - takiego rozkazu czy wezwania na Wołyniu nie było.

Jedyna wiarygodna informacja, mowiąca o jednostkowym zresztą przypadku wezwania Polakow do opuszczenia Wołynia, to depesza dowódcy AK, gen. Bora-Komorowskiego z dnia 27 grudnia 1943 roku, do Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie (...)

Owa bezprawna odezwa OUN-UPA, wystosowana dopiero w listopadzie 1943 roku, po wymordowaniu pięćdziesięciu cywilnej ludności i zmuszeniu do ucieczki kilku dziesiątek tysiecy innych, nie była w ogóle znana ludności polskiej Wołynia! Została ona wydana na wszelki wypadek, w celu uniknięcia po wojnie ewentualnej odpowiedzialności karnej za popełnione zbrodnie. Dla stworzenia pozoru, ze OUN-UPA chodziło jedynie o wypędzenie Polakow - jakby wypędzenie nie było samo w sobie także zbrodnią.

Ewa Siemaszko

Jak Ukraińcy podchodzą do ludobójstwa Polaków? Przypominamy, co zrobił fetowany w Polsce Wiktor Juszczenko

2013-07-10T23:03:00.003+02:00

Wiktor Juszczenko nadał przywódcy ukraińskich nacjonalistów Stepanowi Banderze tytuł bohatera Ukrainy. Prezydent zaznaczył, że na ten krok czekały wiele lat miliony Ukraińców.

Wiktor Juszczenko ogłosił swoją decyzję podczas uroczystości z okazji obchodzonego na Ukrainie Dnia Jedności. Uzasadnił ją tym, że Stepan Bandera “walczył bohatersko o ideę narodową i niepodległe państwo”.

(...) Juszczenko nie uczynił tego wcześniej, obawiając się, że może to zaszkodzić jego kampanii wyborczej.

Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów, której przywódcą był Stepan Bandera, odpowiadała za zamachy terrorystyczne w Polsce w latach ’30. Po zabójstwie ministra spraw wewnętrznych Bronisława Pierackiego został on skazany na śmierć zamienioną na dożywotnie więzienie, które opuścił po agresji Niemiec na Polskę. Współpracę z III Rzeszą traktował instrumentalnie – w porozumieniu z Abwehrą utworzono bataliony ukraińskie “Nachtigall” i “Roland”. Po wkroczeniu do Lwowa, ku zaskoczeniu Niemców, ogłosił niepodległość Ukrainy, za co został aresztowany i skierowany do obozu w Sachsenhausen, z którego został zwolniony we wrześniu 1944 roku.

W tym czasie dowodzona przez jego podopiecznych Ukraińska Powstańcza Armia dokonywała mordów na ludności polskiej na terenie Wołynia i Galicji Wschodniej, zabijając ok. 120 tysięcy osób.

Po zakończeniu wojny Bandera przebywał na emigracji. W 1959 roku został zastrzelony przez agenta KGB Bohdana Staszynskiego.

Na Ukrainie przywódca Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów nie jest postacią ocenianą jednoznacznie. W zachodniej części kraju uchodzi za bohatera, wydawane są komiksy opisujące jego życie, a dwa lata temu jego imię nadano jednej z cegielni. Na wschodzie, dotąd nacjonalistów i mieszkańców zachodniej Ukrainy określa się mianem „banderowcy” – termin ten wprowadzono jeszcze za czasów ZSRS. Mieszkańcy Doniecka, czy Ługańska są skłonni uważać Stepana Banderę za zbrodniarza współpracującego z nazistami.

Wcześniej Juszczenko nadał tytuł Bohatera Ukrainy Romanowi Szuchewyczowi, dowódcy UPA w latach 1943-1950.

za Kresy.pl oraz IAR

Jak SLD, PSL i Jacek Kuroń nie poparli potępienia totalitaryzmu komunistycznego. A teraz dołącza do nich Trybunał Konstytucyjny!

2013-07-08T09:35:00.000+02:00

Przed 15 laty (18 czerwca 1998 r. - przyp. red.) Sejm RP powziął uchwałę „w sprawie potępienia totalitaryzmu komunistycznego”. Rzadko kto przywołuje dziś tę uchwałę, bo nie ma się czym chwalić. Deklarowane przez posłów cele – „budować polską wolność i demokrację na fundamencie prawdy” oraz „oddać cześć bohaterom i osądzić przestępców” – nie zostały zrealizowane.

(...) Podczas głosowania ujawniła się rozbieżność w ocenie systemu zniewalającego Polskę po wojnie. Posłowie z SLD (następcy PZPR) i z PSL (następcy ZSL) byli przeciw lub wstrzymali się od głosu. Tylko 4 posłów z obu tych partii (na 174 głosujących!) poparło treść uchwały!

Przeciw uchwale głosował też poseł „solidarnościowy” (!) Jacek Kuroń – kreowany dziś na bohatera narodowego!

1 maja 2012 r. przez Warszawę przeszedł pochód „lewicy”. Na czele szli byli funkcjonariusze PZPR z transparentem ukazującym zbrodnicze emblematy sowieckie i towarzysza MELS-a (portrety Marksa, Engelsa, Lenina i Stalina). Jedynie Stalina zastąpił Trocki. Na naszych oczach narodził się nowy towarzysz: MELT! Obok szli policjanci „wolnej Polski”, by chronić towarzyszy przed „nacjonalistami” i „kibolami”. I to wszystko w kraju doświadczonym krwawo przez komunizm!

Przy okazji prowokacyjnego marszu rosyjskich kibiców przez Warszawę, podczas Euro 2012, dowiedzieliśmy się, że w Polsce nie ma zakazu paradowania z emblematami sowieckimi! Trybunał Konstytucyjny zezwolił na to – na wniosek SLD!

Piotr Szubarczyk („Potępieni”, nie osądzeni, "Nasz Dziennik", 18 czerwca 2013 r.)