Моја мисла, мое право

Петковден

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 24 Oct 2017 12:29:00 -0700

Лицето веќе и го навасале брчките, кои од смеа, некои од тага. Имаше и такви кои беа белег на мрштење. Ама и тоа е дел од животот, да се намрштиш, да се налутиш. Седеше покрај парното кое и оваа година доцна го вклучуваа. Покриена со волнено ќебе кое порано не можеше да го поднесе, седи и мисли. Мисли, неповрзани, сенилни.

Читај повеќе

Круг

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 19 Dec 2015 10:52:00 -0800

Понекогаш мислам на умрените.
И ќе ми каже: ајде сега, радувај се на животот, дете, сопруг, дом, радости!
Па нели кога губиме некој утешните зборови секогаш гласат: ќе се сеќаваме на нив засекогаш!
Мислам на Тоше, Бранко Ѓорчев, на сосетката од спротива која не ја ни познавав. Ќе се сетам на баба, дедо.
Читај повеќе

Засекогаш

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 19 Dec 2015 08:40:00 -0800

Засекогаш

Читај повеќе

Зашто!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 19 Dec 2015 08:36:00 -0800

Милион дијалози смислени да распараат срце немо се кријат во душата кога ќе те видам.

Читај повеќе

Велосипед вреден живот!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 20 May 2014 11:51:00 -0700

Пред да го прочитате текстов прашајте ги родителите што им е повредно и помило: парите кои ви ги дале да си купите точка или самите вие?

Читај повеќе

Некои одлуки се донесени без одлука!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 18 Feb 2014 00:38:00 -0800

Обично го читам законот, одредби и слични одлуки кои сакам да ги критикувам пред да напишам било што, ама еве денес решив да им верувам на Дневник со толкувањата и да се лишам од читање.

Се работи за новата одлука за комунален ред донесена од страна на Град Скопје. Скоро се што е донесено ми е прифатливо, освен делот со миленици, кој лично ме засега бидејќи онака како што е предвиден е неизводлив.

Читај повеќе

Ехххх, тоa беа времиња!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 30 Oct 2013 04:33:00 -0700

Иначе ова со фабриките е од поново време! Пред 15 години памтам мајка ми од платата у Годел купи 3 стана и плац на Водно!

Порано фабриките беа со газди ко Вили Вонка. Одеа само една смена и тоа само 6 часа. Не се работело на норма и немало штетни материи!

Татко ми исто така презадоволен од Алумина замина пред 15 год во иностранство, за да ги научи тамошните газди како треба. Било прекрасно тука!

Читај повеќе

ПРОТЕСТИРАМ!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 17 Sep 2013 03:11:00 -0700

Има една чудна навика нашиот народ на аргументирање на своите ставови и мислења. Наместо факти се почесто добивам подредување по важност и споредби на работи кои немаат врска едни со други. Како главна покрепа на она што го зборуваат и пишуваат е напад многу често и на правилното затоа што се почесто замижуваме пред лошото.
Ако сакаш легализација на марихуаната, барај легализација, не ми прави светец од наркоман со историја. Ако сакаш да дуваш трева, имаш начин како тоа да го побараш без да направиш херој од Кили, човек кој некогаш водеше каравани кои проповедаа дека дрогата е лоша. Ако сакаш зеленило во твојот град, дојди протестирај и кога ги сечат дрвата и во моето маало.

***

Протестирам против сите оние кои бараат спас за Кили.

Протестирам против комшијата што мисли дека може да ја турира колата под прозор 30 минути во недела сабајле.

Протестирам против кираџиите од карши кои не научија дека врата се затвора со рака, не се остава на промајата.

Читај повеќе

Неправедна казна!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 10 Jun 2013 06:26:00 -0700

Многу одамна престанав да го користам јавниот превоз. Можеби затоа што имав избор, но повеќе затоа што никогаш не сум го сакал. Денес повеќе пешачам и обврските ги завршувам без да користам превозно средство.

Но ете, по некоја случајност, решив да го користам автобусот за да стигнам од Козле до Ново Лисиче.

Читај повеќе

Едно е` се!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 6 Jun 2013 14:47:00 -0700

Биди ми дланка која ќе ме води кога сонцето силно ќе сјае,
ти си моја водилка во ноќ без месечина.
Заедно низ брдо, до дното и кон ѕвездите!
Читај повеќе

Ти

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 22 May 2013 06:23:00 -0700

Ти со борба од која никогаш нема да се откажам, болка која сакам да ја чувствувам
И кога ќе бидеш тага, заедно ќе ја исплачеме, а на сонцето заедно ќе му се насмевнеме
Нека боли, да знам дека сум жива

Читај повеќе

Народот го краси градот,народот го прави грд! Не е до спомениците, до нас е!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 11 May 2013 06:50:00 -0700

Не се спомениците тие што го нагрдуваат градот, туку кафеаните со српски турбо фолк и тераси до коритото на Вардар и сите тие што ги оставаат парите таму!

Читај повеќе

Куќа во полето на соништата

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 23 Feb 2013 17:40:00 -0800

Зборовите летаат како пеперутки. Ги фаќа со старата мрежа и остава порака : „ Чувај ги тие мисли, немам друго наследство да ти оставам.“
„ Елегија- ехо на тагата “ - запиша. Иако никогаш ја немаше формата, таква беше содржината.
Зар е важно?
За себе велеше дека не е` единствена, ниту уникатна, затоа што мислеше дека секој од нас се препознава во нечија приказна, тага, љубов или солза.
И таа го слушаше нејзиниот живот испеан во песна. Сигурно некој го чита својот во нејзината поезија.
Читај повеќе

Вистински потег

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 19 Feb 2013 11:30:00 -0800

Да бидеме реални и да гледаме малку позитивно на работите.
Нам ни беше потребен искусен борец, па затоа нашата Влада реши да го постави за министер Талат Џафери .
Читај повеќе

Ходник на мигот

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 30 Jan 2013 15:36:00 -0800

Се отвараат, па силен провев ќе предизвика гласно трескање. Пак ќе се отворат, но разминувањето на различните ветришта повторно затвараат. Во таа темнина се слушаат само звуците. Не можеш да видиш, но затоа секое чувство е посилно.

Во тој миг вистински се доживуваат. Од чувства преминуваат во вистина.

Ќе се појави некоја бела светлина, но е брза како крадец.

А таа....

Читај повеќе

Студениот пријател

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 27 Dec 2012 15:05:00 -0800

Стар пријател на нејзината порта. Студен ветер и остри сончеви зраци. Мириса на асфалт кој испарува од попладневниот дожд. Маглата полека се спушта и ја поздравува влажната земја. Гранките се нишаат и им велат збогум на лисјата.
Тие пак, како златни партали посеани од небото, нежно паѓаат создавајќи танц за средбата со врапчето кое ги колве сувите трошки.
Доцната есен создава прекрасна утринска претстава. Буди нежно сеќавање. Се враќа во сонот и го краде чуството на спокојот.
Читај повеќе

Гулаби

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 6 Oct 2012 09:46:00 -0700

Топлиот ветер го разнесуваше мирисот на свежина кој испаруваше од влажната коса. Прамените несмасно се лепеа на нејзиното лице, како четка со боја која уметникот ја размачкува на белото платно. Облечена во белиот, летен фустан, под ткаенината на небото, изгледаше како една од ѕвездите. Светеше, сама во таа темна прекривка над земјата.

Светеше, а не знаеше дека е сјај.
Секогаш додека беше пријатно времето, седнуваше на балконот и уживаше во тишината. Тоа беше време кога може да се препушти на мислите. Гледајќи како се гасат светилките од домовите една по една, размислуваше.

Читај повеќе

Портрет

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 3 Oct 2012 10:47:00 -0700

Да ја видеше некој уметник, сигурно би насликал прекрасен портрет. Месечината која сјаеше врз морската површина ја осветлуваше доволно за да уживаш во глетката. Дрвени талпи ковани пред децении, сведочејќи за работата на некој стар мајстор, стојат издигнати над водата и и` го чуваат телото на безбедно. Косата и се лелееше од ветрот кој носеше мирис на риба, онаа во водата, но се чуствуваше и мирисот на пржена или риба на скара од локалните, традиционални кафеани. Дури и тој, мирисот, се гледаше.

Читај повеќе

Сама

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 17 Jun 2012 15:30:00 -0700

Постојат моменти кога земјината тежа е посилна и од нејзината волја. Таа невидлива сила ја има моќта врз оптимизмот. Не секогаш, но сега се чуствува поразена од физиката.
Сака ведрина околу себе, но кога е потиштена бега од неа. Се смее само затоа што тоа ги задоволува сенките. Весела е за да не и ја видат слабоста духовите. Радоста ја глуми кога злите очи ја гледаат.
Читај повеќе

Стар автомобил!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 10 Jun 2012 12:27:00 -0700

Со поглед ја бара запалката која се изгубила некаде во сиот тој хаос на малата, клуб масичка. Со денови не ја беше средила. Слојот прашина, од време на време, се разлетуваше од свежиот воздух кој навлегуваше од отворениот прозорец. Низ снопот светлина се гледаа тие бели, гнасни парталчиња како снегулки во јануарска ноќ.

Едната цигара и гореше во пепелникот, но откако ја зеде запалката, ја запали новата.
Толку беше замислена, па запалениот тутун го забележа дури откако падна филтерот на црвената прекривка. Побрза да ја земе, за да не изгори новото, црвено, украсно чаршавче.

Го врати погледот кон иконата и продолжи да се моли. Не и се обраќаше на светицата која некој стар мајстор ја насликал можеби и само за таа намена. Молбите кои немо ги изустуваше не беа наменети ниту за Него. Само таму гледаше, онака, од навика. Повеќе не го палеше ни кандилцето.

Читај повеќе

Жена

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 8 Jun 2012 15:34:00 -0700

Не и`гради споменик. Не сака големи мермерни блокови. Не и` се потребни ладни камени склуптури кои ќе ја одбележат нејзината храброст.

Напиши и` поема, неповторливи и силни зборови. Поезија која ќе ја слави нејзината душа.
Расказ во кој е главен јунак.

Читај повеќе

Патот до ѕвездите

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 27 May 2012 13:12:00 -0700

„Не можам, а да не сонувам“- велеше секогаш кога и беше тешко.
„Соништата се мојот пат до ѕвездите. Патувањето трае долго, но пристигнувањето е бесценет момент. Секогаш кога ќе ги затворам очите, јас сонувам. Не бегам, не се кријам, само сакам да видам како е на другата страна.“
И навистина, таа никогаш не бегаше од невремето. Не се криеше под првата стреа. Немаше страв од ладните капки, кои ја натопуваа до гола кожа.
Одамна научи да танцува на звукот кој доаѓаше од старите олуци. И во тие, бесмислени, ноти наоѓаше музика.
Ќе ги склопи тие крупни очи од кои се излева радост во розова боја, ќе ги рашири рацете и ќе ужива во мигот. Ги врти дланките, а дождовните капки се лизгаат по нив како децата кои играат во паркот под нејзината зграда.
Нежни, привлечни движења во хармонија со телото.

Читај повеќе

Борба

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 16 May 2012 15:54:00 -0700

Сонцето е зајдено, а месечината ја нема да изгрее. Не трепкаат ни ѕвездите.

А сите спијат, не гледаат дека е мрак. Ниту уличните светилки не можат да ја добијат борбата со темнината. Нема автомобили, не се слуша лаежот на кучињата скитници, ја нема ниту песната на птиците.

Ветрот е скриен зад старите липови гранки.Не го разнесуваат повеќе тој сладок мирис.

Нема звук, не се чуствува мирис.

Времето застана.

Заедно стоиме и се гледаме, подготвени за крвава борба.

Читај повеќе

Не издржа срце јуначко

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 12 May 2012 03:19:00 -0700

Не можев да издржам.Си ја разработив тастатурата, но очигледно дека 140 карактери на Твитер не можат да ја совладаат мојата мисла, односно, не можам со толку малку букви во целост да се искажам.

По читањето на ефтината колумна на госпожа Ива, решив да си се доискажам на мој терен без ограничувања.

Хит е мостот кај Холидеј Ин.

Се обидував да го прескокнам, бидејќи има поиновативни луѓе од мене, а скоро сите може да се најдат на Твитер.Затоа ги следам.

Но нема да се занимавам со мостот.Тие веќе го направија тоа.

По изјавата на #ЈаснаТрагачевска ( појма немам која е) ми се стемни.

Си кажав што си кажав на Твитер, но еве поопширно: зашто!

Читај повеќе

Колку да се напише!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 10 May 2012 11:05:00 -0700

Периодов немав некоја инспирација од актуелните теми за да пишувам. Повеќе читав и уште помалку коментирав.
Сите некако ми се фатија за истата работа. Сите си ги изнесоа ставовите, анонимци коментираа, па се препукуваа.
Знаете што се се случуваше, да не набројувам.
Од дневно- политички настани, до како да фатиш дечко.
Нема да се занимавам со политиката, ама затоа ќе си го искористам сопствениот простор да им кажам на сите оние млади девојчиња ( се уште не се ни девојки) кога ќе пишуваат за жените и нивните постапки кои тие не можат да ги сфатат, нека напоменат колку години имаат.
Читај повеќе