Baykuş'un Notları

Başarılı İnsanların Her Gün Aynı Şeyleri Giymelerinin 8 Nedeni

2016-03-07T10:47:00.000+01:00

Kapsül Gardırop Hareketi çok meşhur olmasa da bazı ünlü isimler sayesinde gün geçtikçe daha çok konuşulur oldu. Hiç Mark Zuckerberg, Steve Jobs, Einstein ve daha nice başarılı insanın neden hemen her gün aynı kıyafetleri giydiklerini düşündünüz mü? Üstelik istedikleri her şeyi alabilecek maddi güçleri varken...

Son zamanlarda dolabımdaki kıyafetlerin fazlalığı beni ciddi anlamda rahatsız etmeye başladı. Üstelik neredeyse dolaplara sığmayacak sayıdaki kıyafetlerime rağmen düzenli olarak giydiğim parçalar bir elin parmakları kadar!

Peki tüm bu diğer parçalara neden gereksinim duyuyorum?

Allah aşkına neden yıllar boyunca giymeyeceğim bu kadar çok parçaya para harcamışım?

Mesela şu kırmızı kaşe etek, çok beğenerek fransadaki bir mağazadan almıştım.

Kaç kere giydim?
- HİÇ.

Neden?
- Çünkü hiç bir şeyle kombinleyemedim, çünkü ne zaman üstüme giyip aynanın karşısına geçsem kendime hiç yakışmadığını düşündüm, çünkü.... Bu çünküler böyle uzar gider ve aynı bu etek gibi onlarca gereksiz parça var dolabımda!

İşte bu aralar yukarda bahsettiğim durumlardan dolayı ciddi bir şekilde dolabımda bir detoks periyoduna girmeyi planlıyorum. Biraz da dolaplarındaki kıyafet sayısını bir kaç parçaya düşüren insanların neden bu seçimi yaptıklarını araştırdım ve kapsül gardırop akımının olumlu yanlarından oluşan bir liste hazırladım.

1) Basitlik!

Evet basitlik! Karmaşık olan her zaman kafa karıştırıcıdır. Hadi açık konuşalım, muhtemelen dolabınızdaki eşyaların %80'ini kullanmıyorsunuz. Eliniz her zaman aynı bir kaç parçaya gidiyor. O zaman tüm o kullanmadığınız kıyafetlerin dolabınızda işi ne? Bu durumda giymekten keyif aldığınız parçalardan bir kaç tane daha dolabınıza eklemek ve diğer tüm o gereksiz parçaları ihtiyacı olan birilerine vermek mantıklı mı sizce? Bence öyle!

Steve Jobs farklı zamanlarda aynı kıyafet ile

2)Daha az karar verme zorunluluğu!

Her gün onlarca karar vermemiz gerekiyor. Bunlardan birinin de o gün ne giyeceğiniz olmasına gerek var mı sizce? Hepimiz dolabımızın önüne geçip, elimize geçen onlarca kıyafeti eleyip "Of giyecek hiç bir şeyim yok!" demişizdir. Peki giyecek hiç bir şeyimiz yoksa o dolaptaki onlarca kıyafete neden ihtiyacımız var? Facebook kurucusu Mark Zuckerberg her gün aynı gri tişörtleri giymenin rahatlığını yaşıyor ve şöyle açıklıyor "Bu topluluğa en iyi nasıl hizmet ederim? dışındaki bütün kararları en aza indirgemek için hayatımı basitleştirmek istiyorum!"

Mark Zuckerberg'in gri t-shirtler ve sweat-shirtlerden oluşan dolabı.

3) Daha az vakit harcamak!

Siz de benim gibi sabahları erkenden uyanıp dolabın karşısına geçiyor ve dakikalarca ne giyeceğinizi düşünüyor musunuz? Yoksa sabahları vakit harcamamak için geceden mi hazırlıyorsunuz ertesi gün giyeceklerinizi? Düşünsenize her gün ne giyeceğiniz belli olsa belki de dolabınızın önünde ne giyeceğinizi bulamadığınız için ufak çaplı bir sinir krizi geçirmek yerine uzun zamandır işe ya da okula gitmeden önce yapamadığınız o güzel kahvaltıyı yaparsınız. Üstelik bir seyahate giderken bavul hazırlamak da artık çok kolay olacak!

4) Daha az Stres daha çok kendine güven!

Acaba bu elbise çok mu resmi? Şu pantolon yaşıma uygun mu? Etek olması gerektiğinden fazla mı kısa? Tüm bu sorular ve bunların yarattığı stresten uzaklaşmak kulağa çok hoş gelmiyor mu? Size yakıştığından emin olduğunuz ve içinde iyi hissettiğiniz bir kaç parçadan oluşan bir dolap belli ki stres seviyenizi azaltırken kendinize güveninizi arttıracak.

5) Maddiyat!

İhtiyacınız olmayan dolaplarca kıyafet almak yerine her zaman kullanacağınız bir kaç parçaya yatırım yapacaksınız. Kısacası cebinizden hiç bir zaman giymeyeceğiniz kıyafetler için boş yere para çıkmayacak!

6) Boşa harcanan enerjiden kurtulmak!

Kalabalık bir dolap demek, sadece ne giyeceğinize karar vermek için harcanan zaman demek değil aynı zamanda eşyalarınızı düzenlemek, yıkamak, ütülemek için harcanan ekstra enerji demek. Ünlü film yönetmeni Christopher Nolan (Yıldızlararası, Batman Başlıyor yönettiği filmlere sadece iki örnek) "Her gün ne giyeceğinizi seçmek sadece boşa harcanan enerjidir." demiş ve bir süredir sadece mavi ya da beyaz gömleğin üzerine koyu renk ceket ve siyah pantolon giyiyor.

7) İkonik olmak!

Hiç çizgi film karakterlerinin neden hep aynı şeyleri giydiğini düşündünüz mü? Mesela South Park'taki Eric Kartman hep aynı kırmızı gömlek altına kahverengi pantolon ve kafasında da sarı püsküllü turkuaz bere ile arz-ı endam eder.

Apple'ın kurucusu Steve Jobs'u gözünüzde canlandırdığınızda otomatik olarak onu siyah boğazlı bir kazak ve salaş bir kot pantolonun altına giydiği beyaz spor ayakkabılarla görmüyor musunuz?

8) Yapılan Seçimlerin Harika Olması!

Artık o pantolonun o kazakla olup olmadığını düşünmeyeceksiniz. Çünkü size en çok yakıştığını düşündüğünüz, içinde kendinizi iyi hissettiğiniz basit parçalardan oluşan bir kombininiz var. Kafanızın arkasına bugünkü kıyafet seçiminizin uygun olup olmadığı yok. Çünkü artık biliyorsunuz ki bütün seçimleriniz harika!

Obama sadece gri ya da lacivert takım elbiseler giyiyor.

Bu arada yanlış anlaşılmasın kesinlikle her gün tamamen aynı tişörtü giymekten bahsetmiyorum. Böyle bir şey imkansız ve bu tabii ki iğrenç olurdu :)

Uzun lafın kısası ben bu aralar ciddi ciddi bir kapsül gardırop oluşturmayı düşünüyorum!

Ünlü Kebapçı Cik Cik Ali

2016-03-04T14:59:00.004+01:00

Adana kebapta Cik Cik Ali'nin methini çok duymuştum fakat yeri biraz ters olduğu için hiç gidememiştim. Geçtiğimiz hafta bir pasaport işlemi için yolum emniyete düştü, çıkışta da bu kadar yakınına kadar gelmişken yemeğimizi meşhur Cik Cik Ali'de yiyelim dedik.

Bu yazıya çok mühim bir konuya parmak basarak başlamak istiyorum. Adana'da kimse kebaba Adana Kebap demez. Bu muhteşem lezzetin adı Adana ya da Kıyma'dır :).

Öncelikle mekanın oldukça salaş olduğunu belirtmem lazım. Temizlik konusunda çok hassas biriyseniz tercih etmemenizde fayda olabilir. Önden nefis el yapımı ayranlarını ve Adana'daki bütün kebapçılarda olduğu gibi bolca da salata getirdiler. Artık bilmeyeniniz yoktur ama ben yine de belirteyim; Adana'da bir kebapçıya gittiğinizde hiç kimse size ne salatası istersiniz diye sormaz. O sırada kebapçıda hangi salatalar varsa hepsi önünüze gelir ve bu salatalardan para alınmaz.

Kebaplara gelince; açıkçası ben Cik Cik Ali'nin adanasını pek sevemedim. Benim bir kebaba iyi diyebilmem için etinin kesinlikle koyun kokmaması gerekli! Cik cik Ali'deki adana ne yazık ki buram buram koyun kokuyordu.

Adana'nın yanında bir porsiyon da külbastı söylemiştik. Neyse ki onun eti yumuşacık, kokusuz ve oldukça da lezzetliydi. Kısacası Cik Cik Ali'nin külbastısı benden tam puan alırken adanası ne yazık ki sınıfta kaldı.

Hamiş: Siz hala Adana'da adana yemeyenlerden misiniz? O zaman bugüne kadar yediğiniz bütün Adana Kebap'ları unutun, bir uçağa atlayın ve buraya gelin. Herhangi bir esnaf lokantasına oturup "Bir kıyma" diyin ve yepyeni bir deneyime hazır olun :)

Adana : 16 TL
Külbastı: 30 TL

Adres:İstiklal Mahallesi, Kurtuluş Caddesi, 01060, Adana
Telefon:(322) 431 10 23foursquare

Şinitzel mi demiştiniz?

2016-02-24T10:13:00.000+01:00

Viyana mutfağı denince akla ilk olarak şinitzel ve Viyana'nın en meşhur şinitzel lokantası denince de Figlmüller geliyor. Eh Viyana'ya kadar gidip de Figlmüller'de şinitzel yememek olmazdı!

Yalnız önceden uyarayım eğer Figlmüller'de yemek yemek istiyorsanız mutlaka rezervasyon yaptırmanızı öneririm. Yoksa kapısından kuyruk eksik olmayan bu lokantaya girmek için saatlerce sokakta bekleyebilirsiniz.

Şu yazımda Figlmüller'de ilk yemek yeme girişimimin başarısız olduğunu yazmıştım. Pes etmedim ve ikinci eğitim gününün sonunda, eğitimde tanıştığım dört yabancıyı da peşime takıp Figlmüller'in yolunu tuttum.

Birbirini hiç tanımayan, her biri birbirinden farklı ülkelerde, kültürlerde yetişmiş dört insan şinitzelde buluştuk da diyebiliriz. Bir Beyaz Rus, iki İngiliz, bir Amerikalı, bir Portekizli ve bir Türk'ten oluşan her türlü fıkraya giriş cümlesi olabilecek içerikteki grubumuz türlü tesadüfler sonunda bu Viyana gecesinde bir masanın etrafındaydık.
Hayat ne garip!

Bu ünlü lokantada şinitzel devasa bir büyüklükte, yanında dilimlenmiş limon ile birlikte servis ediliyor. Yani karnınızdan önce gözünüz doyuyor. Şinitzeli isteğinize göre domuzdan, tavuktan veya dana etinden yapabiliyorlar. Dürüst olmak gerekirse ben öyle çok harika, eşsiz bir tat diyemeyeceğim Figlmüller'de yediğim şinitzel için. Bunda şinitzeli genel olarak çok sevmememin etkisi de olabilir.

Biz şinitzelin yanında taze bebek ıspanaklı tatlı patates yedik. Bakın o müthişti! Ben içecek olarak seçimimi Ottakringer isimli Viyana birasından yana kullanırken arkadaşlarım Avusturya şarabı tercih ettiler.

Viyana'da yenilebilecek en güzel şinitzel diyemeyeceğim çünkü gidiş sürem kısıtlı olduğundan başka hiç bir yerde şinitzel yiyemedim. Fakat yine de dünyanın dört bir yanından gelmiş bir lokanta dolusu yabancıyı bir tabak şinitzelin etrafında buluşturan bu lokantayı deneyimlemenizi tavsiye ederim!

Fiyat Listesi: Figlmüller Şinitzel ....... 14.9 Euro
Küçük salata................ 4.9 Euro
Bir şişe yerel şarap...... 20-30 Euro arasında değişiyor.

Adres : Bäckerstraße 6, 1010 Viyana, Avusturya
Telefon : +43 1 5121760

Şermin'in Kedisi

2016-02-23T12:35:00.000+01:00

Bir adı yok. Herkes ondan Şermin'in kedisi diye bahsediyor. Bugün sizlere onun hikayesini anlatacağım fakat sanırım önce Şermin'den bahsetmem gerek.

Şermin teyze ile aynı sitede oturuyorduk. Üniversitede kimya profesörüydü. Yıllar önce meme kanseri olmuş ve atlatmıştı. Kendisi gibi hiç evlenmeyen kız kardeşi, yaşlı anne ve babasıyla beraber sakin bir hayat yaşıyorken kanseri tekrar etti. Bu ismi bile korkutucu hastalık beynine, kemiklerine, neredeyse bütün vücuduna yayılmıştı.

Çiçekleri ve kedileri çok seviyordu. Bizim sitenin yakınındaki hayvan barınağından kaçan kimisi topal, kimisi yaşadığı kavgalardan façalı fakat istisnasız herbiri birbirinden çirkin bir kaç kediye bakıyordu. Kedilerinden iki tanesi Calico denilen kedilerdendi. Hani şu turuncu karışmış gri tekirlerden. Ona bazı kültürlerde bu kedilerin uğur getirdiğine inanıldığını söylediğimde çok sevinmişti. Kim bilir belki de kendisine de uğur getireceğine inandı...

Şermin teyzeyi hastalığının en ağır zamanlarında bile bahçesinde çiçekleriyle ilgilenirken, ya da kedilere bir yoğurt kabında yiyecek verirken görmek mümkündü. Hayatı seviyordu. Ruhu direniyordu. Derken vücudu daha fazla dayanamadı ve bu dünyadan gitti Şermin teyze. Geride ailesi ve kedileri kaldı, bir de çiçekleri. Sonra 90 yaşın üzerinde olan babası da iyice hastalandı. Ablası onunla ilgileniyor bir yandan da Şermin teyzeden yadigar kedilere ve çiçeklere bakmaya çalışıyordu. Kediler birer birer terkettiler Şermin teyzenin bahçesini.

Geriye kalan iki Calico kediden biri de bir gün bahçede ölmüş halde bulundu. O gün Şermin teyzenin ablasıyla annesi çok ağladılar... Çünkü o "Şermin'den yadigardı."

Ardından Şermin teyzenin babası da göçtü bu dünyadan, ablası annesini alıp şehir merkezindeki bir apartman dairesine gitti. Geride sadece tek bir kedi kaldı;

Şermin'in kedisi.

Şermin'in Kedisi

Site sakinleri beslemeye devam ediyor onu. İlginç bir kedi. Biraz orada, biraz burada.
Mesela bizim arka bahçe balkonuna geliyor, balkonda bir iskemle var, onun üstünde uyukluyor bazen saatlerce. Ne kadar derin uyuyor olursa olsun balkon kapısının açılma sesini duyar duymaz fırlayıveriyor yerinden ve kapının önünde yerini alıp insanın gözlerinin içine bakıyor bir yandan miyavlarken. Verilen bir parça peyniri ya da sosisi minnetle ve de afiyetle yiyor.

Uzun lafın kısası o gidenlerin ardından yaşamaya devam ediyor.

Bir adı yok. Çünkü o "Şermin'in kedisi".

Viyana'da Grand Hotel Mercur

2016-02-21T14:40:00.000+01:00

Viyana'da konaklamak için alacağım eğitimin olacağı otel olan Grand Hotel Mercur'ü seçtim.
Her şeyden önce otelin yeri çok güzel ve güvenilirdi. Viyana'nın ünlü Wollzeile, Graben ve Kartner caddelerine yürüyüş mesafesindeydi.

Bunun dışında kaldığım oda oldukça temizdi. Sıcak havası bana bir otelden çok bir evi hatırlattı. Tek eksik yanı resepsiyondaki görevlilerin ilgisiz davranışlarıydı.

Ben kahvaltı dahil konakladım, öğle yemeklerini de katıldığım eğitim dolayısıyla yine otelde yedim. Her şey oldukça lezzetli ve çeşitliydi.

Uzun lafın kısası Grand Hotel Mercur yolunuz Viyana'ya düşerse tavsiye edebileceğim bir oteldi.

Grand Hotel Mercur Viyana, yatak odası, hol ve tuvalet

Viyana'da GECE

2016-02-20T14:29:00.000+01:00

Aslında oldukça ilginç tesadüfler sonucu düştü yolum Viyana'ya. Yeni ülkeler, şehirler, kültürler keşfetmeyi çok sevsem de nedense merak ettiklerim arasında Avusturya olmadı hiç bir zaman. Nedenini, niçinini gerçekten bilmiyorum ama bu yaşıma kadar hiç Viyana'yı görmeyi istemedim.

Hatta Annem sağolsun, şu Zen Pırlanta'nın belirli bir fiyatın üstündeki alışverişlere iki kişilik Avrupa uçak bileti kampanyasına da katılmıştık, sıra tercihlerimizi belirlemeye gelince annem Viyana'yı da sıraya eklemek istediğini söylediğinde nasılsa çıkmaz diyerek, gönülsüz gönülsüz 3. sıraya yazdım bu seçeneği. Derken Zen Pırlanta'dan cevap geldi, vee evet doğru bildiniz! Şansımıza Viyana çıkmıştı! Neyse hediye dedikleri biletin vergisinin herhangi bir uçak biletiyle neredeyse aynı olduğunu öğrenince, biraz da ben Viyana için gönülsüz olunca vazgeçtik gitmekten.

Ben Viyana sayfası böylece kapandı diye düşünürken tabii ki hayat da kendi planlarını yapıyormuş. Bir kaç gün geçmedi ki iş yerinde koordinatörüm beni yanına çağırdı ve Viyana'da alanımla ilgili güzel bir eğitim olduğunu, katılmamın iyi olacağını söyledi. Hızlıca biletler alındı, otelde yerim ayrıltıldı ve ta daaa kendimi Viyana'da buldum!

Uçaktan indiğimde serin ama güneşli bir sonbahar havasıyla karşıladı Viyana beni. Havaalanından duraksız bir şekilde şehir merkezine giden CAT isimli trene bindim ve indiğim yerden de merkeze yakın olan otelimi kolayca buldum. Şehir hakkındaki ilk izlenimim içinde yaşayanların ne kadar insan canlısı ve yardımsever olduklarıydı. Bir çok defa elimde haritamla beni görenler daha ben hiç bir şey sormadan 'Yardımcı olabilir miyim?' diye yanıma geldiler ve yol tarif ettiler. Benim bir şehri sevebilmem için mutlaka insanlarını da sevmem gerekir. Viyana bu bakımdan 1-0 öne geçiverdi hemen.

Viyana'da üç gece kaldım. Ve her sabah saat 8:00' den akşam 17:00'a kadar eğitim vardı, burnumu konferans salonundan dışarı çıkarabildiğimde de hava kararmış oluyordu. Dolayısıyla Viyana'yı sadece geceleri gezebildim. Her şehir gündüz başka, gece başka olurmuş. Bu yazı dizisinde sizlere Viyana'da kısıtlı vakitte ve karanlıkta nereleri gezebildiğimi anlatmaya çalışacağım. Sevgiyle.

Viyana'da İlk Gece

Havaalanından otele geldiğimde oldukça yorgundum, hızlıca üstümü değiştirip, bir şehir haritası edinip kendimi dışarı attım. Ertesi gün iş bakımından yoğun bir gün olacağından planım sadece kısa bir şehir yürüyüşü yapmak ve dönüşte de ününü duyduğum Figlmüller'de bir şinitzel yemekti.

İzlediğim rota şu şekildeydi:

Viyana'ya daha önce yolu düşen arkadaşlarımın "Şinitzel'i Figlmüller'de yemelisin!" tavsiyesi cebimde olduğundan ilk durağım daha önce methini çok duyduğum bu küçük bir pasajın içerisindeki Figlmüller'di. Fakat ne yazık ki rezarvasyonum olmadığından, restaurant ta ağzına kadar dolu olduğundan Şinitzel hayallerim suya düştü.

Figlmüller'in bulunduğu küçük pasaj

Dönerken bir marketten atıştırmalık bir şeyler alırım diye düşünerek bu sefer Aziz Stephan Katedraline (Sthephansdom) doğru yola koyuldum.

Gece ışıklarının ve önünde duran atlı arabaların yarattığı masalsı havanın etkisi ne kadar bilemiyorum ama Kathedral gerçekten nefes kesici bir ihtişama sahipti!

Aziz Stephan Kathedrali

Kathedralin İçi

Kathedralin İçi - 2

Tabii ki içine girip, dileğimi tutup mumumu da yaktım :)

Kathedral'den çıktığımda bu kez çok yakındaki Graben caddesine doğru yürüdüm. Bu caddede eskiden meyva-sebze pazarı kurulurmuş, şimdi ise butikler, küçük viyana kafeleri, hediyelik eşya satan dükkanlarla çevrilmiş durumda. Tam ortasında da geçmişte vebadan ölen insan anısına yapılmış olan ünlü Veba Sütunu (anıtı) var. Bu anıt 1679 yılındaki son ve en büyük veba salgınından sonra imparator I. Leopold'un salgın biterse bir anıt yapacağım adağından sonra yapılmış. Bölgenin en bilinen sanat eserlerinden.

Graben caddesinde şöyle bir turladıktan sonra otel odama geri döndüm ve güzel bir uyku çektim.
İşte Viyana'da ilk gecem böyle geçti.

Şehr-i Konya

2016-02-19T09:37:00.001+01:00

Uzun zaman sonra merhaba! Bu geçen zamanda benim hayatımda çok şey değişti. İlk başta da yaşadığım ülke! Kısaca özetlemem gerekirse Türkiye'ye kesin dönüş yaptım, doktorayı bitirdim ve Çukurova Üniversitesi'nde çalışmaya başladım. Şimdi gelelim bu postun konusuna;

Tek günlük bir eğitim için yolum ilk defa Konya'ya düştü. Hep merak ederdim bu şehri ama gitmek hiç kısmet olmamıştı. Eğitim geçtiğimiz salı günüydü ve iş yerinden görevlendirmeyle gittiğim, ekstra bir iznim de olmadığı için ancak pazartesi akşamı gidebildik Konya'ya. Şehirle ilgili ilk izlenimim ulaşımın ne kadar rahat olduğuydu! Çok güzel çalışan bir metroları var. Terminal'den otelimizin bulunduğu Selçuklu'ya kolayca ulaştık.

Bu arada biz Paşapark Selçuklu otelinde kaldık. Henüz iki ay önce açılan bir otelmiş. Ben oldukça beğendim. Yataklar çok rahat, otel de genel olarak gayet temizdi. Tek kullanımlık diş fırçası ve macunu paketini açtığımda içindekilerin kullanılmış olduğunu görmeseydim tam puan verebilirdim ama ordan bir puanlarını kırıyorum :)

Otel odası

Otelden çıkmamız saat 19:30'u buldu. Yemeğimizi Meşhur Kebapçı Dedeler'de yemek istiyorduk fakat, kebapçının olduğu caddeye gidince, in cinin top oynadığını gördük! Konya'da hayat çok çabuk bitiyormuş. Saat 20:00 civarında neredeyse açık dükkan yoktu! Biraz da tedirgin olduk açıkçası, çünkü yollar çok ıssızdı.

Meşhur Mevlana Caddesinin arka sokakları. Kebapçı bu sokaklardan birindeydi.

Neyse apar topar Mevlana caddesine geri çıktık vee adeta bir serap gibi açık olan Şifa Restaurant'ın ışıkları bize göz kırptı. Daha önce ismini hiç duymadığım bir restauranttı fakat o anda başka bir seçeneğimiz olmadığı için mecburen içeri girdik veee yemeklere tek kelimeyle B-A-Y-I-L-D-I-M!

Ben Konya'nın meşhur fırın kebabından, arkadaşım da etli ekmek sipariş ettik. Aranızda hala Konya'da fırın kebabı denemeyen varsa, mutlaka bir zaman yaratıp kendine bu iyiliği yapmalı! Harika bir tat çünkü!

Solda Meşhur Fırın Kebabı, Sağda da bir o kadar meşhur Etli Ekmek :)

Aslında planımız yemekten sonra Mevlana Türbesini gezmekti çünkü internetten kontrol ettiğimizde açık olduğu saatler 00:00-16:30, 21:00-00:00 olarak görünüyordu. Fakat ne yazık ki bu bilgiler doğru değilmiş. Bizim gibi internete güvenip madur olmayın, türbe her gün saat 16:30 da kapanıyormuş.

Tek günlük Konya maceram da böylece sona erdi. Ertesi gün bütün gün eğitimde olmam ve akşam otobüsüyle Adana'ya dönmem gerektiği için ne yazık ki görmek istediğim hiç bir yeri göremedim. Ne diyelim, bir dahaki zamana!

Konya sokaklarında bir heykel

Özlemle...

2015-11-10T08:16:00.000+01:00

Çok özlüyoruz...Hep özleyeceğiz.

Kafa Dağıtmaya Birebir En Güzel 5 Chick-Lit (Piliç Edebiyatı) Kitap

2015-10-28T09:20:00.000+01:00

Chicklit, türkçeye piliç edebiyatı olarak çevrilmiş. Şöyle açıklayayım bu kitaplar genelde 30 yaşlarının başlarında, mutsuz, sıradan bir hayatları olan kadınların tam da en dibe vurmuşken -ki bu en dibe vurma hali büyük çoğunlukla sevgilisinin onu en yakın arkadaşıyla aldatması, işten kovulma gibi etkenlerle vuku bulmuştur- aşık olmalarını, ve tek tek hayatlarının iplerini tekrar ele alma süreçlerini ironik bir dille anlatır... Öyle ağdalı bir dili ya da size katabileceği edebi değerleri yoktur bu kitapların ama işte tam da bu yüzden berbat ve yoğun bir gün geçirmişken eve gelip biraz kafanızı dağıtmak istediğinizde okumak için birebirdir. Sizi yormaz aksine sinirlerinizi gevşetir, ferahtır, kasvetiyle içinizi sıkmaz. Aslında romantik komedi filmlere de benzer biraz.

Kısacası chicklit edebiyatı diğer arkadaşlarının yanında hep aşağılanır, yeterli bulunmaz, ama mutsuzluktan öldüğünüz bir gece yüzünüze bir gülücük kondurup en yakın arkadaşınız oluverir. Şimdi bu türün en sevdiğim örneklerine geçelim.

1. Keşke Beni Görebilsen - Cecelia Ahern

Cecelia Ahern'in kitaplarını genel olarak çok sevmekle beraber, aralarında Keşke Beni Görebilsen'in yeri benim için özeldir. Kitabı kısaca özetlemek gerekirse; Elizabeth, annesi tarafından küçük bir çocukken kız kardeşiyle birlikte terk edilmiş, yıllarca kız kardeşine annelik yapmış, yaşadıkları yüzünden katı,kontrolcü, keskin sınırları olan karakter. İşin kötüsü kız kardeşi gittikçe daha çok annesine benziyor ve bir oğlu (Luke) olduğunda da onu büyütmesi için Elizabeth'e bırakıp ortadan kayboluyor. İşte burada hikayeye Ivan giriyor. Luke'un hayali arkadaşı. Fakat o da ne? Bu hayali arkadaşı Elizabeth'de görmeye başlıyor ve işte aşk tam da burada bize göz kırpıyor!

Cecelia Ahern'in tarzını chick lit edebiyatının üzerine serpilmiş bir tutam sihir tozu diye tanımlayabiliriz.Yazar en çok 'Not. Seni Seviyorum' isimli kitabıyla tanınıyor ama bana sorarsanız kitapları arasında en sıradan olanı da o.

2. Pasaklı Tanrıça - Sophie Kinsella

İnanılmaz eğlenceli, dramı hiç olmayan bir kitap. Baş kahramanımız, Samantha, 20 li yaşlarının ortalarında işkolik bir avukatken işinde çok büyük ve geri dönülmez bir hata yapıyor. Samantha Londra'daki ofisinden dışarı çıkıp ilk bulduğu trene atlıyor, aklında sadece bulunduğu ortamdan, hayatından olabildiğince uzaklaşmak var. Sonuçta kendisini hiç bilmediği bir yerde buluyor ve yol sormak için kapısını çaldığı ilk evde onu iş görüşmesi için bekledikleri temizlikçi sanıyorlar! Samantha daha ne olup bittiğini anlayamadan o evin temizlikçisi oluveriyor. Üstelik ütü nasıl yapılır, yemek nasıl pişirilir? en ufak bir fikri yok!

3. Karpuz - Marian Keyes

Bu kitapta da esas kahramanımız Clair'i kocası bebeklerinin doğduğu gün başka birine aşık olduğunu söyleyerek terkediyor. Kitap Clair'in bebeğiyle ailesinin yanına İrlanda'ya dönmesiyle birlikte tekrar hayata tutunabilme çabasını ve 'Bir daha asla!' dediği halde yeni tanıştığı, çok çekici bir adama sırılsıklam aşık olmasını hiç yormayan, akıcı bir dille anlatıyor.

4. Senden Başka yok - Marian Keyes

Anna, geçirdiği bir kazadan sonra ailesinin Dublin'de ailesinin evinde çok berbat bir durumda. Aklında sadece New York'a geri dönmek ve çok sevdiği işine, arkadaşlarına ve en önemlisi de kocası Aidan'a kavuşmak var. Üstelik Aidan bir süredir esarengiz bir şekilde ortada yok. Öncelikle uyarayım genel chick-lit tarzının aksine bol bol ağlatan ama kurgusu, size hissettirdikleri ve düşündürdükleriyle mutlaka okumalısınız diyebileceğim bir kitap.

5. Anna and the French Kiss - Stephanie Perkins

Şimdi bizimkiler kitabı Paris'te Aşk diye çevirmişler ama Allahaşkına Anna ve Fransız Öpücüğü'nün yerine geçer mi :) Kitap lisenin son yılında ailesi tarafından zorla Paris'te bir okula gönderilen Anna'nın Paris'i keşfetmesini, okuldaki arkadaşlıklarını ve tabii ki sırılsıklam aşık olmasını anlatıyor. Dili oldukça sürükleyici ve eğlenceli. Kitapta Paris'in turistik yerlerinin anlatımını oldukça başarılı bulduğumu da söylemeliyim. Eğer Paris'i seviyorsanız ve çerez bir okumalık arıyorsanız kendinize, güzel bir seçim olabilir.

Toplumsal Cinnet Hali

2015-09-09T10:11:00.000+02:00

Resmen toplumsal bir cinnet geçiriyoruz. Bir grup insan 'millet vatan sevgisi' adı altına sığınarak içlerindeki cani duyguları tatmin ediyor, yollar kesiyor, kimlik soruyor, doğum yeri altında ne yazdığına göre ya insanları salıveriyor ya öldüresiye dövüyor, araçlarını gaspediyor, doğudan, güneydoğudan gelen otobüsler taşlanıyor, ekmek parası peşinde koşan mevsimlik işçiler sırf kürt oldukları için linç ediliyor...Sanal alemde ise ayrı bir filmdir gidiyor... Okumuş, kültürlü, kimilerini bugüne kadar 'duyarlı' olarak nitelendirdiğim insanlar iletileriyle ana-avrat küfrediyor, "Yakın oraları da kurtulalım" diyor, düşünme yetilerini kaybetmiş gibi kana kan isteyen, vahşet dolu yazılar yazıyor, bir grup faşistin yol kesip kürt avına çıktığı vidyoları paylaşıyor ve sanıyorum sadece ilkel benlikleri ile konuşuyorlar... Öte yandan yine listemdeki kürt kökenli arkadaşlarımdan bazıları bu sefer dövülen işçilerin, sokağa çıkma yasağı yüzünden ölü bedeni evinde çürümesin diye buzlukta saklanan küçük kızın fotograflarını paylaşıp bunları ödeyeceksiniz, evlerinizi ateşler bassın, acılar içinde can verin, bin katını siz yaşayın yazıyorlar. Herkes birbirine düşman olmuş durumda.... Bir de trajikomik bir şekilde sosyal medya hesaplarından insanlar ünlü avına çıkmış, profil fotoğrafını karartmayan, "Şehitler ölmez vatan bölünmez" yazmayan yazarlara, oyunculara, şarkıcılara ana avrat düz gidiyor, "S.ktir git bu ülkeden bi daha seni okumicam, izlemicem, defoll yaaaa" yok eğer bu ünlü kişimiz sadece ekranını kararttıysa "Neden türk bayrağı koymadın, neden ne mutlu türküm diyene yazmadın, sen hdp ye mi oy verdin. Defol pislik, arkadaşlar bir daha bunun oynadığı dizileri izlemeyelim, gebersin pislik." yazıyorlar..... En komiği de tüm bunlar olup biterken, ülke böylesine çıldırmış bir haldeyken ve kan gövdeyi götürmüşken bir grup insan da facebook listesinin derdine düşmüş durumda: "AKP ye , HDP ye oy verenlerr beni silsinn!" falan diyorlar. Kötü bir şaka, unutulmayacak bir kabus gibi...

Kakao ve Mocha'nın Hikayesi

2014-01-16T14:56:00.000+01:00

Sanırım artık sizlere Kakao ve Mocha'dan bahsetmem gerek.

Bundan yıllar önce bizim eski evin bahçesine ürkek mi ürkek bir köpek geldi. Minyatür bir alman çoban köpeğini andırıyordu. Ürkek ürkek bahçede ordan oraya koşturuyor, ne yapacağını bilemeden sığınacak bir yer arıyordu. Tabii ki kıyamadım ve bu çok korkmuş cana biraz yemek ve su verdim. O gün ve o günden sonraki her gün. Adını da Kakao koydum.

Kakao ile yüzme günlerimizin birinden bir kare

Geldiği günden bir hafta kadar sonraydı sanırım, bir sabah bir de ne görelim: bahçede kendisine bir çukur açmış ve bir sürü yavru getirmişti dünyaya...O kadar zayıf bir köpekti ki biz hamile olduğunu bile anlayamamıştık...
O yavrularını dünyaya getirmek için bizim evimizi seçmişti. Eh bu durumda bize de yavrular sütten kesilecek çağa gelinceye kadar ilgilenmek ve sonrasında onları iyi birer aileye sahiplendirmek düşüyordu. Bu arada Kakao'nun damızlık olarak kullanıldığından şüphe ettik. Çünkü kendisi saf kan bir alman çoban köpeği değildi ama yavruların biri dışında hepsi biraz büyüdüklerinde birer alman çoban köpeği gibi görünüyorlardı.
Bizim için cinslerinin hiç bir önemi olmasa da insanlarda ne yazıkki bir cins köpek merakıdır gidiyor. Doğal olarak köpeciklerin de taliplisi çok oldu. O en küçük ve diğerlerinin aksine kırma gibi görünen yavru dışında hepsini güzel ailelere sahiplendirdik. Son miniği de isteyenler oldu ama bebekliğinden beri durmadan hastalandığından ve tüm yavruların içinde en zayıfları olduğundan kimseye vermeye kıyamadım ve annesiyle beraber onu da evlat edindim, adını da Mocha koydum.

Sağda, siyah ve küçücük bebek Mocha.

İşte o gün bugündür bu iki kız bizim ailenin birer parçası. O zamanki evimizden taşındık ve bu iki kafadar yeni evimize tabii ki bizimle geldiler. Ben ve Yener yurtdışındayken de annemlerle yaşamaya ve bitirim ikili olarak türlü yaramazlıklarına devam ettiler. Şimdi Mocha'nın en büyük zevki yeni evin balkonundan manzara izlemek. Nasıl mı?

İşte tam da böyle :)

Barcelona'dan Hola!

2013-12-15T10:53:00.001+01:00

Hola!

Ucuz uçak biletleri ve bir o kadar da ucuz bir otel bulunca, son dakika kararıyla kendimizi haftasonu için Barcelona'ya atmış bulunmaktayız!

Döndüğümde neler yaptığımızı, nerelere gittiğimizi detaylı anlatacağım. Şimdilik küçük bir Barcelona kafesinde kahvaltı yaparken, sizinle bir fotoğraf paylaşıp, Barcelona'yı keşfe çıkmak üzere kaçıyorum!

Adiós amigos!

Sislerin İçinden Canım...

2013-12-11T12:31:00.002+01:00

Bugün bol sisli, buz gibi bir sabaha uyandık ki ben sisli havaları hiç sevmem...

İsterim ki bakınca pırıl pırıl görebileyim metrelerce öteyi.
Oysa sis sanki sinsi bir perde gibi kaplar etrafı... Çirkinliklerle beraber tüm güzellikleri de örter...ve her sisli havada farkederim ki çirkinlikleri görmememek için güzelliklerden de olmaktansa, güzellikler için çirkinliklere katlanmayı tercih eder bu bünye...

Mesela Yener'in sislerin arasından alıp yemek masamıza bıraktığı bu küçük yaprak gibi...

Chalet Swiss'de Bir Akşam Yemeği

2013-12-08T23:07:00.000+01:00

Daha önce de bahsettiğim gibi fondü yemeyi çok seviyorum! Eh hal böyle olunca, üstelik annem de Cenevre'ye gelmişken fondüsü oldukça övülen Chalet Swiss'in yolunu tuttuk.
Fondü İsviçre'de, iyiden iyiye soğuyan bu günlerde en çok tüketilen yemeklerden olsa gerek. Biz de buz gibi sokaklardan kendimizi buram buram peynir kokan restauranta atıp, kaşkolumuzdan, eldivenlerimizden bir an önce kurtulduktan sonra verdik siparişlerimizi.

Ortamı anlatmak gerekirse ben pek bir numarasını göremedim açıkçası, sıradan bir İsviçre restaurantıydı. Biz mantarlı fondü seçmiştik ve ne yazık ki fondü de beklentilerimi karşılamadı. İçerisine aşırı derecede sarımsak atmışlardı.

Açıkçası ben biraz hayal kırıklığına uğradım. Çünkü farklı kişilerden Chalet Swiss'in fondüsünün çok övüldüğünü duymuştum. Belki bizim şansımıza kötü bir fondü geldi ama bana restaurantın genel havası da, hani şu ünlü ve turistik olan ama asla ve asla yerel bir lezzetin tadını tam olarak alamayacağınız, ortalama restaurantları anımsattı. Üstelik tuvaleti de oldukça özensizdi ki gittiğim mekanlarda ilk kontrol ettiğim yerdir tuvaletler! Bence bir mekana ne kadar özen gösterildiği tuvaletinden belli olur.

Kısacası Chalet Swiss benim açımdan sınıfta kaldı! Fakat yiğidi öldür, hakkını yeme demişler: Fondünün yanında gelen et tabağı ve sonrasında yediğimiz tatlıların her biri ayrı ayrı harikaydı!

Eğer yolunuz Cenevre'ye düşerse ve canınız fondü yemek isterse yine şehir merkezindeki Restaurant Edelweiss'ın fondüsünü tercih edin derim! Hem atmosfer, hem de lezzet olarak Chalet Swiss'den çok çok üstün!

Bir pazar gecesini de böyle bitirirken hepinize iyi haftalar diliyorum...

Chalet Swiss'in internet sitesine gitmek için buraya tık!
Restaurant Edelweiss'ın sitesine gitmek içinse buraya tık!

Yüzyılın Kuyruklu Yıldızı Teşrif Ediyormuş!

2013-11-28T19:24:00.000+01:00

Rus gökbilimcileri Vitali Nevski ve Artyom Novichonok İson kuyrukluyıldızını 2012'nin Eylül ayında keşfetmişlerdi. 2013'ün başlarında İson'un Jüpiterin yörüngesi civarında yani çok uzakta olduğu biliniyor. İşin ilginç yanı bu yıldızın güneşe yaklaştıkça bir kaç ay boyunca gündüzleri dahi gözle görülebileciğini söylüyor gökbilimciler veeeee sıkı durun, İson'un dünyaya en yakınlaşacağı noktaya bugün yani 28 Kasım 2013'de varacağını söylüyorlar. Fakat her zamanki gibi olasılıklar da işin içerisinde. Şansımızın yaver gitmesi ve bu yıldızı çıplak gözle görebilmemiz, yıldızcığın güneşe yaklaştıkça radyasyonun etkisiyle tahrip olmamasına bağlı. Hadi bu gece hepimiz gökyüzüne bakalım!

Fotoğraf: http://www.huffingtonpost.com/david-j-eicher/how-to-see-comet-ison-thi_2_b_4254744.html

Blagay Tekkesi - Bosna Hersek'de Bir Derviş Evi

2013-11-21T18:45:00.001+01:00

Blagay (Blagaj olarak yazılıyor), Bosna Hersek'te, Mostar havzasının güneydoğusunda yer alan şirin mi şirin bir kasaba. İsmini de Boşnakça'da ılık anlamına gelen 'blaga' dan aldığı düşünülüyor, çünkü ılıman bir iklimi var. Daha önce meşhur Mostar köprüsünü şu yazımda anlatmıştım. İşte Blagay da Mostar'ın çok çok yakınında bulunan bir kasaba.

Blagay ünlü Neretva nehrinin kollarından biri olan Buna nehrinin başladığı yerde. Dünyanın dört bir tarafından insanların burayı ziyarete gelmesinin nedeni ise su kaynağının hemen yanıbaşında bulunan Blagay Tekkesi. Bu tekkenin Osmanlılar için de ayrı bir önemi var: Yıllar boyunca Boşnakların müslümanlaşmasını sağlamış.

Fotoğraf http://www.visitmycountry.net/bosnia_herzegovina/ linkinden alınmıştır.

Şöyle ki: Bölge 1465'de Osmanlının eline geçtiğinde, bölgenin en güzel doğaya sahip yerine Osmanlı ruhunu taşıyan bir tekke kuruluyor. Osmanlı'dan gelip bu tekkeye yerleşen dervişler bölge halkına islamiyeti anlatıyorlar. Dervişlerin adaletli tavırları, hoşgörülü halleri yıllarca savaş yaşamış olan yerel halkı çok etkiliyor ve çok kısa sürede bir sürü yerli müslüman olmaya karar veriyor. Osmanlı da yeni müslümanlaşan bu halkı benimsiyor, bu bölgeye ve insanlarına oldukça yatırım yapıyor. Birçok Boşnağın içindeki Osmanlı sevgisinin de temelinin o zamanlarda atıldığı söyleniyor.Tekkenin bir de efsaneleşen Bektaşi kahramanı var: Fatih Sultan Mehmet'in oğlu Cem Sultan'ın derlediği Saltukname isimli efsanenin kahramanı Sarı Saltuk!

Biz parçalı bulutlu bir günde gittik bu ünlü tekkeye. Kah yağmur yağıyor, kah birden dağılan bulutların arasından içimizi ısıtan güneş kendini gösteriyor... Bu, başka bir dünyaya ait gibi duran kasabanın güzelliğine kapılıp, yüzümüzde engelleyemediğiniz bir gülümseme, önce toprak yollardan sonra da nehrin kenarından tekkeye doğru yola koyuluyoruz. Yolun kenarlarında yerli halk hemen arkalarındaki bahçelerinde yetiştirdikleri çilekleri, kirazları satıyorlar. Tekkeye vardığımızda sanki etrafımız bir huzur bulutuyla kaplıymış gibi hissediyoruz. Girişinde kadınların başlarını örtmesi isteniyor. Değişik dinlere mensup bir çok kadın hiç karşı koymadan başlarını örtüp öyle giriyorlar içeri.

Tekke çok sade döşenmiş, yerlerde boylu boyunca rengarenk kilimler serili. İçeride açıklanamayan bir huzur var. Hiç kimse konuşmuyor, herkes hayran hayran etrafını inceliyor. Siz diyin manzarasından, ben diyeyim geçmişte yaşananlardan kaynaklanan büyülü bir hava hakim içeride...

Tekkeden çıkınca hemen yanıbaşındaki buz gibi suya eğilip birer avuç içimize akıtıyoruz bu huzur akan nehirden.

Eğer bir gün yolunuz Bosna Hersek'e düşerse, kısa bir yolculukla bu büyülü kasabaya ve huzur dolu tekkeye ulaşabileceğinizi aklınızın bir köşesine not edin...

''Bu Yazın Fotoğrafı!'' Yarışmasında Son İki Gün!

2013-08-30T11:48:00.002+02:00

Bildiğiniz gibi şu yazımda bir fotoğraf yarışması başlatmıştım. Katılım ve oylama için son iki gün, haber edeyim dedim. Şimdilik 11 kişi katıldı ve Melike'nin rengarenk deniz yıldızlı fotoğrafı 1. liği sırtlamış durumda.

Hepinizi yarışmaya, katılmak istemiyorsanız da mutlaka oy kullanmaya davet ediyorum.

Hamiş 1: Yarışmaya katılan sevgili 11 arkadaşım, lütfen sizler de en beğendğiniz fotoğrafa oyunuzu kullanın.

Hamiş 2: Şuradan yarışmaya katılabilir ve VOTE yazan kutucukları tıklayarak da istediğiniz fotoğrafa oy verebilirsiniz. Fakat önce siteye kayıt olmanız gerekiyor.

Ofis Manzaraları

2013-08-22T14:30:00.003+02:00

Düzenli bir insan olduğumu söyleyemem.
Hatta açık söylemek gerekirse, ben bayağı dağınık bir insanım!
Ofiste de genelde kendi dağınıklığımdan yine kendim bunalıncaya kadar masamda her şeyi her yere atarak çalışmaya devam ederim. Sonra öyle bir an gelir ki ''ÖÖÖöeeeh! Çıldıriciim, her şey her yerde! Bu ne dağınıklık azizim!'' der hummalı bir derleme, toplama, temizleme ritüeline başlarım.

Bugün mesela, bilgisayarımın başında işlere dalmış çalışırken bir an için kafamı bilgisayarın ekranından kaldırdım ve şu manzarayla karşılaştım:

Kullanılmış peçeteler kendi imparatorluklarını ilan etmiş, kimbilir ne zaman gelmiş mektup zarfları masanın en güzel yerlerine kıvrılmış, kablolar birbiriyle elim sende oynar pozisyondaydı. İşte o anda bir aydınlanma yaşadım ve içimde derinlerde bir yerde sakladığım titiz ev kadını, o derin uykusundan uyandı! Şöyle 10 dakikalık sıkı bir derleme-toplama-silme çalışmasından sonra bakın nasıl oldu masam:

Sonra mı? Sonra o titiz ev kadınını derin uykusuna bir sonraki aydınlanma anına kadar geri yolladım.

Öğretmenim Mori'yle Salı Buluşmaları'ndan 5 Alıntı

2013-08-21T18:05:00.000+02:00

Çok çok uzun zamandır okumak istiyordum bu kitabı. Türkiye'de yaşarken bir çok kitapçıya sormuş, bulamamıştım. O zamanlar internetten alışveriş yapma alışkanlığım da pek yoktu...

Sonra Cenevre'de ingilizce kitaplar da satan bir alışveriş merkezinde ingilizce versiyonuna rastladım ve hemen aldım!

Görsel idefix'ten alınmıştır.

Hayatımda okurken en çok etkilendiğim kitaplardandı. Bunda gerçek bir yaşam öyküsünü konu almasının da yadsınamaz bir payı var. Kitabın konusuna gelirsek:

Kitabın yazarı Mitch Albom üniversitede okurken sosyoloji profesörü Morrie'ye çok hayrandır, Morrie ona bir çok konuda yol gösterir. Fakat asıl hikaye Mitch mezun olduktan yıllar sonra başlar.

Mitch bir TV programında öğretmeni Morrie'nin ALS hastalığına yakalandığını ve bu dünyadaki zamanının oldukça sınırlı olduğunu öğrenir. Yıllardır iletişim kurmadığı öğretmenini ziyaret etmek için bir salı günü Morrie'nin yanına gider. Morrie Mitch'den o günden itibaren ölene kadar her salı günü yanına gitmesini ister, bu onların son dersleri olacaktır. O günden itibaren Mitch her salı günü Morrie'nin yanına gider ve bu yaşlı adamın hayata dair anlattığı hikayeleri dinler...Ölmekte olan adam yaşayan öğrencisine hayata dair bilmesi gerekenleri anlatır... Kitabı okurken beni etkileyen bazı cümleleri sizinle paylaşmak istedim:

1) "Ölüm bir hayatı sonlandırır, ilişkiyi değil!"

2) "Bu sadece sevgiyle değil, bir ailenin ne olduğuyla alakalı. Ailenin her zaman senin için orada olduğunu bilirsin. Hayatta başka hiç bir şey sana bu duyguyu vermez. Para vermez. Ün vermez. İşin vermez."

3) "Yaşlanmak sadece yıpranmak demek değildir. Yaşlanmak büyümektir. Öleceğini bilmenin negatifliğini düşünmek yerine öleceğini anlamak ve tam da bu yüzden daha iyi bir hayat yaşamaktır."

4) "Kim olduğunu kabul et ve bundan zevk al!"

5) "Gerçek şudur ki: Nasıl ölüneceğini öğrendiğinde, nasıl yaşanacağını da öğrenirsin."

Kitabı dilerseniz şuradan alabilirsiniz.

Hamiş: Filmini izlemedim. Önce kitabı okumak istedim.

MİM - Mesleğimizin iyi-kötü yanları

2013-08-20T17:25:00.001+02:00

Sevgili Uçan Karavan, çok güzel bir mim başlatmış. Şöyle de açıklamış :

''Hepimizin mesleğinin güzel yanları, kötü yanları var. Bu yanlara ek olarak bazı yetenekler olmadan bazı mesleklerde başarılı olmak imkansız, bu kesin.. Ben diyorum ki bu sefer farklı bir şey yapalım. Uzun zamandır yapmadığımız mimleme olaylarına bu sefer farklı yaklaşalım.. Mesleklerimiz hakkında birazcık bilgi verelim. Detay yok. Şirket mirket gibi. Genel olarak mesleğinin en güzel yanı, en kötü yanı, gerektirdiği yetenekler, meslekte gelişmek için gerekenler, ne biliyim aklınıza ne gelirse mesleğiniz hakkında yazabilirsiniz. Böylece meslek değiştirmek isteyenlere, yeni mezunlara bir nebze yardımımız olabilir. Ne dersiniz? ''
Uçan Karavan'ın başlattığı bu Mim'in konusunu meslek seçiminde kararsız olan arkadaşlarımız için çok yararlı buldum ve hemen sorularını cevapladım.

Şu an yaptığın mesleğe nasıl başladın?

Öncelikle mesleğimden bahsedeyim. Aslında hala öğrenciyim. CERN'de, yani Avrupa Nükleer Araştırma Merkezi'nde bir doktora öğrencisi olarak çalışıyorum. Üniversite sınavında bütün tercihlerim Fizik bölümlerinden oluşuyordu. Tek bir tane bile başka bölüm yazmamıştım. Hedefimse günün birinde CERN'e gelip buradaki araştırmaların bir ucundan tutabilmekti. Çukurova Üniversitesi Fizik bölümünden mezun olup, yüksek enerj fiziği dalında doktorama başladım, daha sonra bir projeye dahil olup, Türkiye Atom Enerjisi Kurumu'nun verdiği bursla CERN'de çalışmaya geldim.

Mesleğin için gerekli karakteristik özellikler neler?

Bu meslek için en en en önemli özellik merak! Merak etmelisiniz. Evreni, nasıl oluştuğunu, nelerden oluştuğunu bundan 13.7 milyar yıl önce ne olduğunu, kaderini...Sonra da azim geliyor sanırım. Çünkü eğer deneysel bir yüksek enerji fizikçisi olacaksanız önünüzde çok uzun bir yol, öğrenilecek çok fazla yeni bilgi var... Strese dayanıklı olmayı da eklemezsem olmaz. Çünkü CERN'de çalışmak bitmek bilmeyen bir stres ortamında bulunmak demek.

Olumlu yanları neler?

En başında insana verdiği tatmin duygusu. Düşünsenize bundan 13.7 milyar yıl önce büyük patlama olduğunda olanları araştırıyorsunuz, bir ucundan evrenin büyük sırlarını çözmeye ortak olmak için uğraşıyorsunuz.

Sonra dünyanın bir çok farklı ülkesinden, farklı kültürlerde yetişmiş insanla birlik içinde çalışıp iş üretmeyi öğreniyorsunuz.

Bir de merak boyutu var olayın tabii. Bir şeyi çok merak ettiğinizde ne olur? Gözünüze uyku girmez, 'Meraktan ölmek' diye deyim bile var. Bu merakınızı gidermek için bir şeyler yaparsınız. İşte eğer parçacıkların büyülü dünyasını merak ediyorsanız bu merakı gidermek için en iyi yer CERN!

Peki ya olumsuz yanları?

En basitinden: yaşıtlarınız üniversiteyi bitirip hemen iş hayatına atılıp bir düzen kurarken siz master, doktora diye devam ediyor ve adeta hiç bitmeyecekmiş gibi gelen bir öğrencilik hayatı sürdürüyorsunuz.

Hiç bitmeyecek bir iş temposunda çalışmanız gerekiyor. Sabah 8 akşam 5'lik işlerden hoşlanan biriyseniz kesinlikle size göre değil!

Malum ülkemizde bilime verilen değer belli. Eğer bu mesleği seçmeyi düşünüyorsanız, hiç bir zaman öyle çok büyük paralar kazanamayacağınızın farkında olun.

Dileyen bütün arkadaşlarımı bu mim'i cevaplamaya davet ediyorum.

Bir yaz daha böyle akıp gider...ken bir Fotoğraf yarışması!

2013-08-14T12:21:00.000+02:00

Merhaba!

Bu yaz da ılık akşamlarında denizin kıyıya vurarken ki o sesini, insanın iliğini ısıtan güneşini, kumlardaki o sıcaklığı, kumsallardaki mis gibi güneş kremi kokusunu, akşam meltemlerini ve milyonlarca güzel anısını toplayıp gitmeye hazırlanırken bir fotoğraf yarışması yapmaya ve bu yazın anılarını ölümsüzleştirmeye karar verdim!

Yapmanız gereken tek şey şuraya tıklayıp dilediğiniz bir yaz fotoğrafınızı yüklemek ve koşulları yerine getirdiğinize dair bu paylaşımın sonuna yorum bırakmak. Yarışmanın kuralları yukarıdaki linkte mevcut. Kazananın hediyesi herkesin işine yarayacak bir şey olsun dedim ve fotoğraftaki şirin mi şirin 8GB lık USB bellekleri seçtim. İçinden beğendiğinizi yollayacağım.

İngilizce bilmeyenler için nasıl katılacağınızı detaylı bir şekilde anlatıyorum:

Öncelikle linki açtığınızda önünüze gelen pembe pencereden ('Have a look around but' yazan) facebook ile veya kendi emailinizi ve gerekli bilgileri yazarak siteye kaydoluyorsunuz.

1) Açılan pencerenin sağ üst köşesindeki 'Submit Entry' kısmına tıklıyorsunuz.

2)Title kısmına fotoğrafınızın başlığını yazıyorsunuz.

3)Öncelikle choose file diyip bilgisayarınızdan ilgili fotoğrafı seçiyor sonrasında hemen yanındaki Upload'a tıklıyorsunuz.

4)Publishing kısmında 'Published' e bir tık atıyorsunuz. kutucuğunu seçip Save'e tıklıyorsunuz.

5)I accept the Terms & Conditions of Use kutucuğunu seçip Save'e tıklıyorsunuz.

Şansınız bol olsun!

Jura'da Macera Parkuru

2013-08-13T18:54:00.000+02:00

Uzun zamandır bir macera parkuruna gitmek istiyordum. Macera parkurunun ne olduğunu kısaca açıklamak gerekirse : Ormanlık alanın içerisine kurulmuş bu parkurlarda genellikle tırmanılacak alanlar, fileler, flying fox geçişleri (çelik halatlar kullanılarak dağcılık yöntemiyle yüksek bir yerin üzerinden kayarak geçmek) bulunuyor ve siz bir takım güvenlik ekipmanlarının yardımıyla bu parkuru bitirmeye çalışıyorsunuz. Türkiye'de de bazı şehirlerde varmış bu parkurlardan ama açıkçası ben ilk kez burada karşılaştım.
Bir kaç hafta önce bir grup arkadaşla Jura dağına yürüyüşe gittik. Orada bu parkurlardan birinin olduğunu öğrenince hemen parkurun yolunu tuttuk. Kişi başı 20 euroya güvenlik ekipmanlarımızı alıp, parkura adımımızı attık :)

İlk başta beceremem, oramı buramı kırarım diye çok korkmuştum ama neyseki korktuğum başıma gelmedi ve çok eğlenceli 2 saatin sonunda parkurun sonuna vardık.

Günümüzden geriye de bu fotoğraflar kaldı.

Hamiş: Bu macera parkuru olayı çok zevkliymiş. Herkese tavsiye ediyorum!

Laylaylom galiba bize göre gezmeler

2013-08-05T21:53:00.000+02:00

Her sıradan insanoğlu gibi benim de arada kırostik damarım kabarabiliyor. Başlık ondan böyle oldu. Yoksa normalde boş vakitlerinde neyşınıl cografik de karıncayiyen belgeselleri izleyip, her gece uyumadan önce mutlaka Nietzsche okuyan (ağlarken mi ne yazdığı bir kitap varmış onu henüz okumadım *), bittabi sürekli Pink Floyd (parçalarını Serdar Ortaç pek güzel coverlar) olsun, Tchaikovsky olsun kaliteli müzikler dinleyen bir insanım.

Uzun lafın kısası bizim tayfa geçtiğimiz Cumartesi Annecy'ye gittik. Cenevre semalarında güneşten uzak yaşaya yaşaya iyice beti benzi atan bedenlerimiz birazcık güneş görsün, gölde yüzer, yorulunca çimlere yayılırız dedik. Evrene güzel enerjilerimizi gönderdik. Gönderdik de, Evren, Enerji, Secret, Falan ve de Fistan beni çok büyük hayal kırıklığına uğrattı! Daha havlularımızı sererken arının teki geldi, o kadar insanın içinde bacağımın orta yerinden soktu. Böyle bir acı yok. Sinsi, durup durup kendini tekrar hatırlatan bir acı. Neyse öyle sakatoş sakatoş suda bir iki kulaç attım.

Biz tamamen 'Hava güzel, hadi Annecy'ye gidelim.' diye yola çıkmış, gelişine göre yaşayan bir grup insandık. Fakat hayat planlarını yine bize hiç bir şey sormadan yapmıştı. Tam çimlerde yayılmış keyif çatıyorken 'Bugün Annecy festivali var. Lütfen çimleri, gölün etrafını boşaltın' mealinde anonslar geçilmeye başladı. Peki dedik. Hayat bizi neden yoruyorsun? dedik. Kalktık şehir merkezine doğru yürüdük. Bu arada da bol bol fotoğraf çekildik. Siyah beyaz fotoğraflar tarafımızdan evrene gönderilen ve evrenin yanlış algıladığı enerjiye, renkli olanlar ise her zaman her yerde eğlenebilite kapasitemize göz kırparak bu postta yerlerini aldılar.

Hepinize gönderdiğiniz enerjinin evren tarafından doğru algılandığı bir hafta diliyorum :)

* Nietzsche Ağladığında- Irvin D. Yalom

Botanik - Deniz Anası, Gelincik ve diğerleri

2013-07-31T23:17:00.002+02:00

Oturduğumuz küçük Fransız kasabasında Botanik isimli bir dükkan var.
Ben çok bunaldığım, içimi gıpgri bulutların kapladığını hissettiğim, yaşama sevinci yokluğu çekmeye başladığım bazı günlerde Botanik'e gidip yenileniyorum. Çünkü bu dükkan bana hayatta güzel şeylerin olduğunu, doğanın her şeye ama her şeye rağmen bir şekilde yoluna devam edeceğini, çiçeklerin yine açacağını, kuşların tekrar öteceğini hatırlatıyor! Peki neler mi var bu Botanik'te? Gelin beraber bakalım:

Bir kere rengarenk, misler gibi kokan bir sürü çiçek var! Sadece şu çiçekler bile insana yaşama sevinci depolamıyor mu? Ben aralarında yürümeyi, küçücük detaylarını, yapraklarındaki incecik damarlarını incelemeyi çok seviyorum ve her birine ayrı ayrı hayran kalıyorum!

Sonra akvaryum bölümü var. Lepistesler, betalar, japon balıkları... Deniz anaları korkulu rüyamdır. Bu yüzden deniz analarının çoğaldığı mevsimlerde denizi onlara terkederim. Ayak parmağımı dahi denize sokmam. Bu fotoğraflarda gördüğünüz deniz anasına ise tek kelimeyle h-a-y-r-a-n kaldım! Bildiğin neon pembe! Tabii koynuma alıp yatacak değilim ama bu rengine ve beneklerine aşık olmama engel değil!

Pet shoplarda kedi, köpek satılmasına karşıyım! Türkiye'de de yasalar ile engellenmesini istiyorum. Türkiye'ye geldikçe ve küçücük kafeslerde, pis şartlarda, sevgiden yoksun yaşayan kedileri, köpekleri gördükçe çok üzülüyorum. İsviçre'de ve bildiğim kadarıyla Fransa'da pet shoplarda kedi, köpek satılması yasal değil. Hiç görmedim. Gerçi kuşları bile kafeste görmek hoşuma gitmiyor... Hoş bu kuşlar tamamen kafeslerde doğup büyüdüklerinden doğaya salındıklarında başlarının çaresine bakamıyorlar.

Kedi, köpek yok ama bu güzel gelinciği doğal hayatından uzakta, küçük bir kafesin içinde kıvrılmış uyurken görünce kötü hissediyorum. Uzun süredir orada yaşıyor. Sırf insanız, onlara göre bir takım avantajlarımız var diye hayvanlara böyle bir esaret hayatı yaşatmamız çok acımasızca!

İşte benim sığınaklarımdan biri de bu Botanik...Canım sıkkınken gidip, içinde biraz dolaşıp hiç para harcamadan yenileniyorum!

Hamiş: Fransa'da gelincikler koruma altında. İki yıl önceki ev sahibim söylemişti. Evine bir gelincik girmiş ve mobilyalarını kemiriyormuş. Korkutup kaçırmaya çalışıyordu. Artık Türkiye'de de hayvan hakları konusunda ciddi adımlar atılsa çok iyi olacak! Oysa hala güzel ülkemin sokaklarında hem de Ramazan ayında köpekler zehirleniyor, küçük cansız bedenleri çöp konteynırlarına atılıyor...

Chez Ma Cousine

2013-07-28T22:19:00.000+02:00

Cenevre çok pahalı bir şehir. Dışarıda ortalama bir yerde yemek yemek isterseniz, çoğunlukla kişi başı en az 25-30 CHF (50 TL) yi gözden çıkarmanız lazım. Neyse ki tek tük de olsa hem uygun fiyatli hem de lezzetli yemekleri olan lokantalar da var.
Bunlardan bir tanesi de Chez Ma Cousine. Salataları ve tek tip çorbasını saymazsak menüsünde ana yemek olarak sade ve sadece kızartılmış tavuk var. Yani tek bir şey yaparım ama güzel yaparım diyen yerlerden. Biz ara sıra evde yemek olmadığında ve canımız tavuk istediğinde gidiyoruz bu tavukçuya. Bu akşamüstü biraz yürüyüş yapıp açılalım diye Yener ve yıllanmış dostumuz Özgün ile Cenevre'ye inmiştik. Pek sevgili yağmur tam biz göl kenarında avare avare yürürken bastırdı sağolsun. Hem yağmurdan kaçalım hem de karnımızı doyuralım diye kendimizi Chez Ma Cousine'e attık.

Az önce de söylediğim gibi menüde tek seçenek var ki bu restaurantlarda menüye bakıp yemek seçene kadar sıkıntıdan doyan biri için çok güzel bir durum. Ohh kafan rahat. Bir yemeği seçince aklın diğerinde kalmıyor. Garsona pizza sipariş ederken, gözünün önünden soslu makarnalar resmi geçit töreni düzenlemiyor. Vermen gereken tek karar ne içeceğin ki o da pek zor olmasa gerek.

Yarım tavuk, patates kızartması ve yeşil salata bir arada geliyor. Tavuğun yanına isterseniz kendi hazırladıkları özel kahverengi bir sos da getiriyorlar. Ben pek sevmiyorum... Biz her gittiğimizde doymuş ve memnun kalmış olarak ayrılıyoruz. Nitekim bugün de öyle oldu. Yener ve Özgün'ün yüzlerindeki ifadeden de belli oluyor sanırım.

Aranızda yolu Cenevre'ye düşenler olursa: tam da eski şehrin merkezindeki bu küçük restauranta bir şans verin derim.

Hamiş: Menü 14.90 CHF.
Internet adresi: http://www.chezmacousine.ch/