Prawda subiektywna

Na razie mówię 'pas'

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Sun, 19 Mar 2017 00:51:00 +0000

Na początek urwę wszystkie spekulacje dotyczące treści posta. Jestem pewna, że choć w pewnym stopniu mylicie się wszyscy w swoich przypuszczeniach. Zatem krótko: zawieszam bloga.

O ile całkiem go nie usunę, wróci po nieokreślonym bliżej czasie i na pewno w odmienionej formie.

Adres bloga będzie dostępny jeszcze przez niecały miesiąc, żeby każdy średnio zainteresowany mógł to info przeczytać. Później blog zniknie z wyszukiwarek.

Dlaczego?

Od razu zdementuję wszystkie "pfff słomiany zapał XDD" - nie. To nie to. Pomysłów na posty w zasadzie mi nie brakuje, tematów w dziedzinach, które miały być tu poruszane również jest pod dostatkiem i gdybym się postarała to znalazłabym czas na pisanie w przerwach między licencjatem, a zajęciami. Miał być post o pseudonauce, o Makatonie, o kreatywnym wykorzystaniu gapienia się w telewizor (to miałam na myśli pisząc w poście pt. "Cierpliwości", że "to będzie coś fajnego.")... i inne też miały być... Kto wie - może jeszcze kiedyś się pojawią. A może nie. W każdym razie... nie "znudziło mi się" blogowanie jako takie.

Ten blog, choć istnieje krótko, już poszedł w inną stronę niż na początku zakładałam. Trochę przeze mnie i różne ograniczenia, które sobie narzuciłam, a trochę przez oczekiwania innych osób, które go czytają. Pierwotnie chciałam pisać inaczej. Z jednej strony bardzo miło mi widzieć i słyszeć pozytywne komentarze, ale za chwilę włącza mi się lampka "ej, ale nie tak miało to być.". Nie chcę za bardzo rozwijać tematu i tłumaczyć jak miało być i co się stało, że tak nie jest. Na to ostatnie pytanie sama do końca nie umiem odpowiedzieć.

Dlatego potrzebuję czasu na przemyślenie, czy prowadzić stronę w dotychczasowej formie i jedynie wprowadzić modyfikacje, czy całkiem ją usunąć/zamienić.

To tyle.

Wolałam dodać ten post niż po prostu przestać pisać, co mogłoby wtedy faktycznie wskazywać na słomiany zapał... A to nieprawda. Po prostu się pomyliłam, więc póki co pasuję.

Dziękuję za każde dobre słowo i przepraszam, jeśli ktoś czuje się zawiedziony.

Do zobaczenia! albo i nie xd

Cierpliwości...

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Thu, 23 Feb 2017 18:32:00 +0000

Wiem, że długo nie piszę i że to karygodne.
Mam lipne wytłumaczenie: licencjat itp...
Wkrótce się odezwę. I to będzie coś fajnego ^^
Obiecuję :)

1% podatku

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Wed, 18 Jan 2017 21:46:00 +0000

Nie napiszę, co myślę o podatku PIT i nie ważne też, co Wy o nim myślicie. Ważne jest, że możecie przekazać z niego 1% na rzecz wybranej przez Was organizacji.

Jeżeli chcielibyście w tym roku podzielić się tym jednym procentem, ale nie wiecie jeszcze z kim, to zachęcam (i Kostek również :D), żeby było to "Wielkie Serce"!

Stowarzyszenie "Wielkie Serce"

KRS 0000329068

wow rozliczenia blisko wow wow

Jeśli nie wiesz, jak to zrobić - tu jest wyjaśnione.

Przynajmniej w jakimś sensie można będzie powiedzieć "Wiem na co idą moje podatki" :D

Zachęcam :)

Wolontariat - bezinteresowna pomoc?

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Wed, 11 Jan 2017 11:13:00 +0000

Tak brzmi definicja wolontariatu:

Wolontariat (łac. voluntarius – dobrowolny) – dobrowolna, bezpłatna, świadoma praca na rzecz innych lub całego społeczeństwa, wykraczająca poza związki rodzinno-koleżeńsko-przyjacielskie.
~słownik wyrazów obcych

'Dobrowolna i bezpłatna praca' zakłada, że ktoś działa bezinteresownie. Bezinteresownie, czyli nie oczekując nic w zamian, będąc gotowym na brak jakiejkolwiek zapłaty, a nawet wdzięczności. To się wydaje jasne. Jeśli bierzemy udział w wolontariacie, to nie oczekujemy, że będziemy mieli z tego jakieś korzyści. Robimy to po to, żeby drugiemu człowiekowi służyć.

W tym miejscu przerwijcie czytanie i zastanówcie się:

Czy człowiek podejmuje aktywność, jeśli z tej aktywności absolutnie nic nie ma?

Nie odpowiadajcie od razu. Pomyślcie.

Niezależnie od tego, co sobie odpowiedzieliście, nie myśleliście nad tym teraz dłużej niż 2 minuty, więc na fundament nowej doktryny filozoficznej się to nie nada (no chyba, że mieliście takie rozkminy wcześniej). Spróbuję Wam pokazać, jak ja widzę ten problem i jak to się ma do wolontariatu, a później zdecydujecie, czy to sensowne, czy jestem zwykłym grafomanem.

Na wstępie odpowiem na powyższe pytanie: Nie. Moim zdaniem wszystko, co robimy jest w jakiś sposób umotywowane, nie podejmowalibyśmy żadnej aktywności, jeśli nie chcielibyśmy czegoś w ten sposób uzyskać. Jakkolwiek cynicznie to nie brzmi, nie jest pozbawione racji. Trzeba tylko spojrzeć trochę inaczej niż zwykle.

AKCJA I REAKCJA

Każdej akcji towarzyszy reakcja. Zasadę tą znamy z fizyki, ale można przenieść ją na grunt międzyludzkich relacji. Prosty przykład. Mama bierze niemowlaka na ręce, a on się na nią patrzy, ogląda jej twarz, uśmiecha się, jest zainteresowany. Akcja i reakcja. W ten sposób mama dostaje odpowiedź, że jej troska i czułość coś dają. Czy matka zajmowała by się dzieckiem, które w ogóle nie reagowałoby na jej opiekę? Na pewno byłoby to trudniejsze i po pewnym czasie frustrujące. Podobnie wygląda to w innych sytuacjach. Robisz coś, co nie przynosi efektów i w końcu odpuszczasz. Potrzebujemy zwrotnych informacji, żeby wiedzieć, czy to co robimy ma sens.

MOTYW I DZIAŁANIE

Jesz, bo jesteś głodny, idziesz spać, bo jesteś zmęczony, sikasz, bo inaczej pęknie ci pęcherz. Trywialne przykłady? To weźmy poważniejsze: uczysz się, bo chcesz dostać się na studia, pracujesz, bo potrzebujesz pieniędzy, przygotowujesz tort na urodziny, bo chcesz ugościć przyjaciół. Można dalej wymieniać. Wszystko robimy BO COŚ. Nawet, jeśli wydaje nam się, że to takie nic i nie było konkretnej przyczyny, to tylko się nam wydaje - motyw mógł być podświadomy. Czyli działamy zawsze z określonych pobudek.

WOLONTARIAT

Skoro ustaliliśmy już, że człowiek nie podejmuje aktywności, z której nic nie wynika to pomyślmy, czy w takim razie wziąłby udział w wolontariacie, jeśli nic by z tego nie miał? Nie sądzę. Wiem, powiecie: "Ale to nie chodzi o to, że bezinteresownie czyli że nic z tego nie mają, bo mają na przykład radość, tylko że nie mają pieniędzy albo innych korzyści!". No spoko. To odpowiedz sobie na pytanie: czy satysfakcja/dowartościowanie siebie to już nie jest konkretna korzyść? I ważniejsze: byłbyś w wolontariacie, który nie przynosi ci nawet satysfakcji? Ja nie. Może zdarzają się na świecie absolutni altruiści, nie wykluczam tego, aczkolwiek podejrzewam, że są to wyjątki. Nawet, jak decydujesz się na wolontariat, często nie robisz tego tylko bo "chcesz pomagać". Oczekujesz konkretnych korzyści dla siebie. Chociażby poczucia, że jesteś fajny, bo robisz coś dla innych.

Nie oszukujmy się. Jeśli masz do wyboru dwie opcje wolontariatu: pierwszą - gdzieś gdzie bardzo potrzebują ludzi, ale jedyne, czego możesz się spodziewać po pracy tam, to zadowolenie z siebie i drugą - w miejscu, które bez ciebie może się nie zawali, ale oferuje ci za twoją pracę różne szkolenia, wyjazdy, certyfikaty itp, wybierzesz to drugie. Pamiętam, że kiedy w "Wielkim sercu" organizowane były wyjazdy, albo jakieś fajne szkolenia, czy wyjścia to jakoś przybywało chętnych na wolontariat. Jasne - bycie wolontariuszem wymaga dobroci w sercu i chęci pomagania, ale czy to wyklucza również uzyskiwanie korzyści? I czy to coś złego?
Pozostawiam to Waszej ocenie.

Zabawa w dom

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Wed, 28 Dec 2016 21:29:00 +0000

Zawsze mnie ten obrazek śmieszy tak samo XD

❤

Ho ho ho! Wesołych Świąt!

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Fri, 23 Dec 2016 22:12:00 +0000

Niecały tydzień temu składaliśmy sobie z kolegą życzenia świąteczne. Naprawdę go lubię i dlatego starałam się, żeby to, czego mu będę życzyć płynęło z serca, nie było tylko "odbębnione" i miało jakiś głębszy sens. Krótko mówiąc: trochę się nagadałam. A on popatrzył na mnie, spróbował też jakąś wzruszającą mówkę wygłosić, ale po chwili urwał i westchnął:
"Żebyś była szczęśliwa... No do tego w gruncie rzeczy wszystko się sprowadza."
Zaśmiałam się serdecznie, na co odpowiedział:
"Bo można dużo pieprzyć, albo po prostu trafić w sedno."
On wtedy trafił. To jedne z najlepszych życzeń, jakie ostatnio usłyszałam.

Dlatego razem z Kostkiem życzymy:

Bądźcie szczęśliwi w Święta Bożego Narodzenia i jeszcze długo długo po nich!

Wesołych Świąt!

~ Michalina~

Czy ten chłopiec jest Chińczykiem?

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Thu, 15 Dec 2016 21:36:00 +0000

Myślałam nad ideami różnych społecznych kampanii, oswajających z zespołem Downa, czy w ogóle z niepełnosprawnością. Mają na celu pokazywanie ludzi niepełnosprawnych, jako normalnych członków społeczeństwa, że oni są też fajni, że nie ma się czego bać itd. I ok. Pomijam już fakt, że niektóre z nich są tak kretyńsko zaprojektowane, że zamiast zacierać podziały jeszcze je pogłębiają, traktując ludzi trochę w stylu eksponatów z muzeum.. Ale teraz nie o tym. Gdzieś przeczytałam, że kampanie są też po to, żeby ludzie się nie patrzyli. Wiecie: napatrzą się i już nie będą.
What? XD To w ogóle samo sobie zaprzecza. Czy ktoś właściwie uzasadniał kiedyś DLACZEGO mieliby się nie przyglądać? "Bo dyskryminują", "Bo się gapią", "Bo sobie coś myślą", "Bo nie ma na co patrzeć", "Bo to krępuje". Sratytaty... Otóż jest na co patrzeć, więc się patrzą i sobie coś myślą. Bardzo dobrze. Patrzą, bo widzą inność, bo nie znają tej inności i to dla nich dziwny widok. Niekoniecznie muszą to być spojrzenia pełne odrzucenia - to może być zwykła ciekawość.

To mi przypomina pewną sytuację, która przytrafiła się Kostkowi i naszej babci.

Plac zabaw. Babcia huśta Kostka na huśtawce. Obok jakiś inny chłopczyk bawi się ze swoim tatą. Przygląda się Kostkowi , przygląda i w końcu pyta:
- Tato, a ten chłopiec jest Chińczykiem?

Zawsze mnie to bawi :D Nie wiem nawet jak zareagowała babcia, ale śmiała się, opowiadając anegdotkę, więc pewnie podobnie. Nie wiem też (a szkoda) co odpowiedział tata chłopca, ale już trudno, nie o to mi chodzi.
Ten chłopiec pewnie pierwszy raz widział kogoś z zespołem Downa, więc przyglądał się i pytał. Normalna rzecz.

MAŁY CHIŃCZYK W PIASKU

Oglądamy się na ulicy za kimś wyjątkowo ładnym, za niezbyt urodziwą panią, za panem w niecodziennym płaszczu, za nastolatką w zbyt mocnym makijażu - robimy to, bo się wyróżniają. Co złego jest więc w tym, że ktoś się ogląda za dzieckiem z zespołem Downa? Dopóki nie pociąga to za sobą prostackich komentarzy - nic. Kontakt z czymś nowym zaczyna się od obserwacji, bez tego pierwszego ogniwa nie da oswoić się z nowością, nie odmawiajmy więc innym do tego prawa. A zatem: kampanie społeczne nie powinny być nastawione na pokazywanie niepełnosprawności tak, "żeby ludzie się później nie patrzyli" (co za tym idzie - unikali kontaktu).
Jak powinny wyglądać społeczne kampanie? To temat na inny post, muszę to przemyśleć jeszcze :P

Tak czy owak - samo patrzenie jest przejawem jakiejś tam percepcji wzrokowej - niech więc z niej ludzie korzystają i się patrzą jeśli chcą - niech się z 'Chińczykami' oswoją. :)

Muzykoterapia

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Sun, 11 Dec 2016 20:23:00 +0000

Czyli terapia jednym z cudów świata. Bazuje na leczniczym wpływie dźwięku na organizm i psychikę. Leczenie muzyką zostało docenione już w starożytnych czasach. Metoda jest stosowana głównie w leczeniu nerwic, zaburzeń psychosomatycznych czy psychicznych, ale służy także rozwijaniu ekspresji, wyzwalaniu uczuć i emocji nie tylko pacjentom z zaburzeniami. Podczas zajęć z muzykoterapii jesteśmy nie tylko odbiorcami, ale też twórcami muzyki. Jest to samodzielna metoda terapeutyczna, zaliczająca się do szerokiego spektrum arteterapii.

fot. Stowarzyszenie "Wielkie serce"

Światowa Federacja Muzykoterapii tak definiuje ową metodę:

Muzykoterapia jest wykorzystaniem muzyki i/lub jej elementów (dźwięk, rytm, melodia i harmonia) przez muzykoterapeutę i pacjenta/klienta lub grupę w procesie zaprojektowanym dla i/lub ułatwiania komunikacji, uczenia się, mobilizacji, ekspresji, koncentracji fizycznej, emocjonalnej, intelektualnej i poznawczej w celu rozwoju wewnętrznego potencjału oraz rozwoju lub odbudowy funkcji jednostki tak, aby mogła ona osiągać lepszą integrację intra i interpersonalną a w konsekwencji lepszą jakość życia.

Dla kogo?
Metoda przeznaczona głównie dla osób w różnym wieku z różnego rodzaju zaburzeniami. Ale tak naprawdę nikomu nie zaszkodzi. Mogą nią być objęte dzieci niepełnosprawne i pełnosprawne.

Ile osób?
Różnie bywa. Zajęcia mogą być indywidualne lub grupowe.

Gdzie?
W cichym miejscu, gdzie będziesz mógł się skupić tylko na muzyce.

Jak długo?
Pół godziny? trochę dłużej? - zależy od możliwości, wieku i zainteresowania uczestników.

Czego potrzebujesz?
Instrumentów, płyt z nagraniami, odtwarzacza, własnego głosu, innych pomocy w zależności od tematu zajęć. I nie ma co ukrywać... umiejętności muzycznych.

Co zyskuje dziecko?

rozwija wrażliwość estetyczną
stymuluje rozwój psychoruchowy
lepiej się komunikuje
integruje się z innymi
odkrywa swoje twórcze możliwości
relaksuje się i obniża napięcia
poszerza zainteresowanie muzyką

Na czym to polega?

Zastanawiasz się, co chcesz osiągnąć na zajęciach (relaks, otwarcie się, poprawa komunikacji itp.) i dobierasz do tego temat, muzykę i narzędzia. Czyli prosto: masz cel i wymyślasz, jak go zrealizować przy pomocy muzyki.

Techniki i metody stosowane w muzykoterapii:

Gra na instrumentach - dzieci mogą grać na instrumentach perkusyjnych (grzechotki, bębenki, trójkąty itd.), terapeuta często gra na pianinie, może grać też na gitarze.
Ćwiczenia muzyczno-ruchowe - czyli zabawy rytmizujące, rozwijające uwagę słuchową, wzbogacające wyobraźnię przestrzenną, taniec i gesty do słyszanej muzyki.
Śpiew
Słuchanie muzyki
Techniki relaksacyjne
Inne (np. łączenie muzyki z plastyką, pantomima)

Tak naprawdę możesz zrobić wszystko. Zależy to tylko od Ciebie - musisz mieć po prostu dobry pomysł.

_________________________________________________

Poniżej podaję kilka przykładowych zabaw i aktywności, które można wykorzystać w zajęciach z muzykoterapii:

Granie na bębenkach/grzechotkach/tamburynach w rytm słuchanej muzyki. Gramy głośno/cicho, szybko/wolno itp.

Reagowanie na zmiany dynamiki w muzyce - np. kiedy muzyka jest cicha dzieci siedzą na krzesełkach i się delikatnie kołyszą, kiedy muzyka gra głośno i szybko dzieci biegają po sali.

Do tej zabawy bardzo polecam "It's oh so quiet" w którejkolwiek wersji.

Rozpoznawanie dźwięków instrumentów - "Posłuchaj i powiedz/pokaż jaki gra instrument?"

"Stary niedźwiedź mocno śpi" "Rolnik sam w dolinie", "Stonoga" - znane wszystkim.

Słuchanie muzyki klasycznej (lub innej) i jednoczesne malowanie (łączenie muzyki z plastyką) - po skończonej pracy dziecko opowiada o swoich uczuciach, o tym co namalowało itd.

Taniec z szarfami - dzieci dostają wstążeczki lub szarfy i swobodnie tańczą do granej lub odtwarzanej muzyki. Muzyka może zmieniać tempo, dynamikę, nawet metrum.

Śpiewanie piosenki - po prostu.

W Internecie podobnych zabaw jest mnóstwo - wystarczy polecić wujkowi Google je znaleźć. Warto też obserwować dzieci i samemu wymyślać aktywności czy zabawy dostosowane do ich potrzeb.

_________________________________________________

Fragment z zajęć muzykoterapii prowadzonych przez pana Piotra Paszynę - muzykoterapeutę.

Materiał udostępniło Stowarzyszenie "Wielkie serce".

WAŻNE:

Żeby nazywać się muzykoterapeutą trzeba skończyć odpowiednie studia lub kurs, ale nawet brak takowego wykształcenia nie przeszkadza w korzystaniu z różnych elementów muzykoterapii. Warto z nich korzystać.

***

Nie jestem muzykoterapeutą, ale muzykę kocham i często 'terapeutyzuję' nią Kostka :D

Macie tu próbkę, może kogoś natchnie:
(dopóki nie kupię porządnego mikrofonu, to musicie znosić ten beznadziejny szum morza w tle :/ )

***

Czy muzykoterapia różni się od zwykłych zajęć muzycznych?

I tak i nie. Robimy bardzo podobne rzeczy, ale muzykoterapia, jak sama nazwa wskazuje, nastawiona jest na terapię - usprawnianie zaburzonych funkcji. Zwykłe zajęcia muzyczne różnią się również od muzykoterapii tym, że często jest na nich obecna pewna forma oceny. Terapia (jakakolwiek) nie podlega ocenie.

Dobra muzyka:

(to moje propozycje - sami zdecydujcie czy i do czego mogą się przydać)

Poważna:
Chopin "Nokturn"
Czajkowski "Taniec cukrowej wróżki"
Czajkowski "Walc kwiatów"
Debussy "Światło księżyca"
Mozart "Wesele Figara - Uwertura"
Strauss "Nad pięknym modrym Dunajem"

Mniej poważna:
Glenn Miller "In the mood"
"The Sting" soudtrack "Easy winners"
Kevin MacLeod "Five card shuffle"
Benny E King "Stand by me"
Chubby Checker "The Twist"
"Bridge on the Kwai river" sountrack "Colonel Bogey March"

Całkiem rozrywkowa:
Queen "We will rock you"
Björk "It's oh so quiet"
Lou Bega "Sweet like cola"

5 bajek (nie) dla dzieci

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Fri, 09 Dec 2016 15:47:00 +0000

Cechy, które powinna mieć bajka dla dzieci; przejrzyjcie sobie cudowne poradniki dla rodziców i wszystkiego się dowiecie.
Powinna być:

kształcąca
wychowawcza
przyjazna i radosna
bez przemocy
wartościowa

Czy taka jest zawsze? Nie. Czy to źle? Zależy...

Już od dłuższego czasu zastanawia mnie wyrażenie "bajka niewychowawcza". Bo ostatnio się takie bajki zaciekle zwalcza. W teorii to twory bez wartości edukacyjnych, zachęcające do oszustwa, pokazujące dzieciom, że bardziej opłaca się być nieuczciwym, promujące agresję itp. No spoko - są kreskówki, które poza dużą ilością kolorów i wartką akcją nic więcej ze sobą nie niosą. Fakt. Jednak pilnowanie, żeby bajki nie były niewychowawcze niestety sprowadziło się do ich przesłodzenia i praktycznie wyeliminowania czarnych charakterów.

Przykład:

"Troskliwe Misie: Witamy w krainie troskliwości!"

Remake serialu z lat 80-tych. Przygody sympatycznych misiów, które swoją mocą troskliwości pomagają przybyłym do ich krainy dzieciom (a dzieci przybywają na tęczy). Dżizas! To jest bardziej słodziutkie niż armia ładnych niemowlaków. Czarny charakter? Jest Paskudek. Samo jego imię w gruncie rzeczy wzbudza politowanie, a może niekiedy nawet sympatię. Zresztą spójrzcie na niego:

To zwykły psotnik, żaden antagonista. W tej bajce nie ma czarnego charakteru, wszyscy się kochają i każdy problem da się rozwiązać wzajemną troską i... tęczą!

Ale ok. Nie uogólniam. Wiem, co ogląda Kostek i niektóre z tych nowo powstałych bajek są bardzo w porządku.
Tym razem jednak będzie o czymś innym.
Poniżej zaproponuję Wam bajki (seriale) niekoniecznie poprawne, niekoniecznie pedagogiczne, ale za to koniecznie z dozą dobrej zabawy, życia bez przekłamań, prawdziwego dobra i prawdziwego zła. Większość z nich sama oglądałam w dzieciństwie, znam je też od Kostka, albo dzieci z przedszkola. Wszystkie mają w sobie trochę pieprzu...

My little Pony: Przyjaźń to magia!

Stosunkowo nowa bajka. Opowieść o kucykach, pegazach i jednorożcach żyjących w magicznej krainie Equestrii. Głównymi bohaterkami są przyjaciółki z małego miasteczka Ponyville, które dzień po dniu odkrywają, że nie zaklęcia i eliksiry, ale ich przyjaźń jest prawdziwą magią. Brzmi obrzydliwie słodziutko, ale bajka jest prześwietna. Pod wodzą Twilight - uczennicy rządzącej Equestrią księżniczki Celestii - kucyki ratują krainę przez wieloma niebezpieczeństwami. Znany schemat - dobro zwycięża nad złem. I to jest duży atut tego serialu - że dobro ma nad czym zwyciężać. Antagoniści w tej bajce mają złożony profil psychologiczny, motywy ich działania są sprecyzowane i uzasadnione. Ciekawa fabuła (nawet mój 19letni brat kiedyś oglądał i gdy odcinek się skończył to zaczął krzyczeć "CO JEST?! DAWAĆ NASTĘPNY!"), dynamiczna akcja i przyjemna animacja dodatkowo pracują na pozytywną ocenę filmu.

Dlaczego warto pokazać ją dziecku?

1. Fabuła - dzieciak widzi związki przyczynowo-skutkowe, mimo stałego, powielanego schematu akcja przykuwa uwagę i wciąga, każdy odcinek jest odrębną, zwięzłą całością. Punkt wyjścia do rozmowy o następstwach naszego działania, o relacjach, o tym co dobre i złe. Nie jest przesłodzona - są wesołe, smutne, krzepiące, straszne, dobre, złe chwile.

2. Postacie - każdy jest inny, każdy ma odrębną osobowość i charakter, inne zainteresowania i talenty. W skrócie:

Tak jest również w rzeczywistości, po co więc w bajce przedstawiać świat, w którym wszyscy są tacy sami i równi? Plus za kreacje bohaterów.

3. Czarne charaktery - jedna z niewielu (jeśli nie jedyna) nowo powstała bajka, w której czarne charaktery są naprawdę czarne. Naprawdę chcą zaszkodzić harmonii, panującej w krainie kucyków, są naprawdę źli.

Chcielibyśmy, żeby wszyscy na świecie byli dobrzy, ale rzeczywistość jest inna i ta bajka również to pokazuje - że nie wszystkich da się nawrócić i że ze złem się nie pertraktuje.

4. Wartości - dobro się opłaca, przyjaźń to bogactwo, warto robić coś dla innych. Generalnie wszystko to, czego współczesny humanizm próbuje nas nauczyć, organizując akcje charytatywne i solidarnościowe, a co nie przekłada się na życie XD Oglądając ten serial dziecko uczy się jak powinien działać szacunek do innych i dlaczego warto 'być dobrym'.

Wilk i zając

Rosyjski serialik dla dzieci, nie tylko mojego dzieciństwa, ale także moich rodziców. Wielkiej filozofii w fabule nie ma: wilk chce złapać i zjeść zająca, dlatego cały odcinek za nim goni, by ostatecznie po nieudanej zasadzce i tak krzyknąć "Nu pagadi!" i w następnym odcinku zacząć od nowa. Wilk pali papierosy, oszukuje policję, terroryzuje słabszych, a my i tak czujemy do niego sympatię i po cichu kibicujemy. Oprócz tego wyraźnie widać elementy rosyjskiej kultury, słyszymy muzykę, zauważamy zwyczaje oraz... radziecką propagandę. To wszystko tworzy niepowtarzalny klimat.

Dlaczego warto pokazać ją dziecku?

1. Rozrywka - niechże dzieciaczek się też pośmieje, nie musi cały czas się uczyć. A bajka jest przyjemna i zabawna.

2. Zły wilk, dobry zając? - odkrywa dysonans między sympatią do wilka, a jego niekoniecznie czystymi zagrywkami. Musi przemyśleć samodzielnie czy to, co robi wilk jest w porządku, dlaczego tak jest i czy to mu się w ogóle opłaca oraz dlaczego zając jako ta dobra postać nie zachęca, by się właśnie z nim solidaryzować. Świat nie pozostaje dla dziecka czarno-biały, przekonuje się o istnieniu różnych odcieni szarości.

3. Papierosy, alkohol, JP100% - w gruncie rzeczy wilk taką postawę reprezentuje. Jest nieuczciwy, nie dba o swoje zdrowie, nie szanuje innych i jest nierobem, czyli całkowite przeciwieństwo tego, czego uczymy dzieci od najmłodszych lat. Pierwsze 30 sekund pierwszego odcinka: wilk kopie śmietnik, przewracając go, kłania się przejeżdżającej policji, by za chwilę za ich plecami pogrozić im pięścią, zapala papierosa i zadowolony zaciąga się nim. Złooo. I to genialne jest!

Dlaczego mamy chronić dziecko przed widokiem kogoś, kto pali papierosy i dokucza innym? Czy i tak nie widzą tego w okół siebie? Nawet w przedszkolu i szkole... Dlaczego bajki mają być w tym względzie przekłamane? Z dzieckiem trzeba rozmawiać i tłumaczyć mu, dlaczego coś jest złe, albo dobre, nie chronić je przed wszystkim. Oczywiście - w tym też trzeba zachować zdrowy rozsądek, nie wszystkie obrazy i treści są dla dzieci dobre. Jednak "Wilk i zając" to dobry sposób na oswojenie tematu.

III

Muminki

To jest anime. Nie wszyscy sobie to uświadamiamy, a tak właśnie jest. Nie jestem fanem tej animacji i stylu, ale "Muminki" są wyjątkiem. Serial stworzony w koprodukcji japońsko-fińsko-holendersko-francuskiej. Opowiada o różnych przygodach fikcyjnych postaci - Muminków, żyjących w fikcyjnej krainie - Dolinie Muminków. Główną postacią jest Muminek, mieszkający w wysokim, niebieskim domku wraz ze swoją rodziną. Mają przyjaciół tego samego gatunku: Migotkę - ukochaną Muminka i Migotka - jej brata. Oprócz nich spotykamy jeszcze takie postacie jak Włóczykij - tajemniczy, wędrujący myśliciel, Mała Mi - wredna, upierdliwa, ruda dziewczynka, Paszczak - neurotyczny naukowiec, przyrodnik, Ryjek - strachliwy, ale pyskaty pseudokangur, Bobek - złośliwy psotnik i więcej mniej istotnych. Świat Muminków jest nieco mroczny, magiczny i niezbadany, co wprowadza element nastrojowej baśniowości.

Dlaczego warto pokazać to dziecku?

1. Stres! - oglądanie tej bajki niejednokrotnie budzi niepokój. Nawet teraz, gdy jestem dorosła nie pozostaję obojętna na niektóre odcinki serialu. Niżej wyjaśnię dlaczego to dobre, a na razie powiem w czym rzecz. Animacja jest zrobiona w chłodnych kolorach, postacie wyglądają niejednokrotnie jakby uciekły ze szpitala psychiatrycznego, a zdarzenia w Dolinie Muminków są nacechowane schizofreniczną niezwykłością. Może budzić obawy.

Weźmy jeszcze jako przykład największy strach z dziecięcych koszmarów - Bukę. Buka to dziwne, grube, fioletowe, przypominające ducha stworzenie z upiornym uśmiechem i okrągłymi białymi oczami. Kilka nieprzespanych nocy przez nią zaliczyłam.

Tajemnicza i często niepokojąca aura bajki niesie ze sobą wiele dobrego. Dziecko uczy się przeżywać stres, którego nie da się całkiem uniknąć i radzi sobie z nim. To ważna i potrzebna umiejętność w dzisiejszym świecie, którą bezpieczniej jest nabyć przejmując się fikcyjną sytuacją w bajce niż później na wyrost martwić się realnym problemem. Warto o tym stresie z dziećmi również rozmawiać.

2. Fabuła i klimat - magiczna baśniowość rozwija fantazję. Dzieciak wchodzi w ten świat i staje się jego częścią. Ciekawe historie wyzwalają emocje i wciągają - chcemy wiedzieć co będzie dalej i utożsamiamy się z bohaterami. Tajemniczość i nastrojowa muzyka pogłębiają zainteresowanie. To coś wyjątkowego. Bo ile można oglądać ugrzecznione, tryskające oczodajnymi kolorami programy?

Bolek i Lolek

Serial z Bielska-Białej o dwóch BRACIACH (nie jak niektórzy twierdzą gejach -,-), którzy przeżywają różne przygody, bazując niejednokrotnie tylko na wyobraźni. Bawią się w Indian, pływają w stawie, budują rower, biorą udział w podwórkowej olimpiadzie, podróżują, pieką tort. Czasem odwiedza ich Tola - prawdopodobnie kuzynka (ja to zawsze tak rozumiałam). Starszy Bolek zawsze trochę lepszy i bardziej cwany od brata Lolka, ale nie zawsze dobrze na tym wychodzi.

Dlaczego ta bajka jest super?

1. Fabuła i kreska - prosta! historia bez pobocznych wątków i zawiłości między bohaterami. Dziecko jasno widzi, co z czego wynika i może dzięki temu śledzić rozwój wydarzeń. Animacja jest niemal dwuwymiarowa, kolory nie są intensywne, panuje wręcz schematyzm - rewelacja - dzięki temu dziecko nie jest przebodźcowane.

2. Podwórkowe zabawy - wow! istnieje coś poza komputerem i tabletem! można się fantastycznie bawić mając tylko dwa patyki!

3. Zero BHP - gdy Bolek i Lolek coś budują, używają narzędzi, brudzą ręce, pływają po stawie w balii, wspinają się na drzewa, gotują w polowych warunkach, zapewne mają swoje przybory bez atestu no i na pewno nie mają zezwoleń na wszystkie swoje działania.

nie mają kasków! :O

Lubię w tej bajce brak paranoi, że dzieciak nie może się absolutnie pobrudzić, skaleczyć, przewrócić...

4. Ta bajka jest po prostu taka... NORMALNA

Krecik

Czeska bajka. Przygody zabawnego krecika. Wszyscy znamy kultowe "Ah jo...". Tym razem jednak nie powiem, dlaczego warto pokazać tą bajkę dzieciom, ale powiem, dlaczego niektórzy twierdzą, że powinna być zakazana i dlaczego na takie stwierdzenie powinniśmy się popukać w czoło.

Dlaczego "Krecika" należy ocenzurować?

1. Rodzący królik - w pewnym odcinku spotykamy się z taką oto sytuacją, że Pani Zając/Pani Królik zaczyna rodzić i twórcy postanowili całą akcję porodową pokazać na ekranie. Apokalipsa! Trzeba to wyciąć! zakryć! usunąć! bo jak wiadomo króliki składają jaja a w ogóle to bocian przynosi dzieci...

2. Nagi Rumcajs - któryś odcinek z kolei serwuje nam widok radosnego, brodatego pana, który na golasa leży sobie na łące. Mało tego! Wszystko mu widać! Toż to oburzające! +18! +18!!!

Dlaczego ocenzurowanie "Krecika" to absurd?

Zające rodzą? Tak. Mężczyźni mają penisy? Zazwyczaj.. :D
Te rzeczy są naturalne, nie ma potrzeby robić z nich tabu. Jeśli nie są przedstawiane w wulgarny sposób, to dlaczego dzieci miałyby tego nie oglądać? Jak dzieciak zapyta, to mu wytłumacz o co kaman i już. Dzieciom wystarczy proste tłumaczenie, zrozumiałym językiem dostosowane do wieku i dotychczasowej wiedzy. A jak nie to nie dziw się, że dziecko chichocze na widok syrenki bez stanika.

___________

Zdrowy rozsądek,zdrowy rozsądek i jeszcze raz zdrowy rozsądek. Nie każda "bajka niewychowawcza" faktycznie taką jest. I w drugą stronę: nie każda bajka przyjazna i bez przemocy faktycznie daje dziecku coś dobrego. Tak uważam.

A jak Wy sądzicie?

Pasztet z psa i niesprawiedliwe życie

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Fri, 02 Dec 2016 20:15:00 +0000

Praktyki w klasie integracyjnej. Prowadzę razem z koleżanką, rozmawiamy o zwierzętach domowych: kto ma pupila, jak się nim zajmuje, czego zwierzaki potrzebują, co się dzieje jak trafią do złego właściciela itd. Zadaję dzieciom pytanie:

- A co na przykład robią tacy źli właściciele?

Padają różne odpowiedzi: że nie karmią, nie opiekują się, MORDUJĄ 😃

I wreszcie zgłasza się on. Blondynek z pierwszej ławki. Pozwalam mu mówić:

- No.. a.. niektórzy.. niektórzy to czasem tak wkładają w pasztet... [w tym momencie na mojej twarzy pojawia się banan, a w głowie "Dżizas, pasztet z psa?!"]... wkładają takie tabletki i dają mu ten pasztet do jedzenia, żeby umarł!

Za chwilę jakieś dziecko krzyczy z tyłu:

- No! Albo narkotyki!

Wiecie, jak mi było trudno zachować wtedy powagę adekwatną do śmiertelnie poważnych min tych dzieci? XD Dobrze, że koleżanka coś powiedziała, bo ja nie mogłam.

Także pamiętajcie - jeśli chcecie otruć psa, to trzeba włożyć mu narkotyki w pasztet! 😂

***

Któraś lekcja z kolei. Nauczycielka klasy wykorzystuje przerwę i mówi, że z Andrzejek zostało kilka baloników z wróżbami dla grzecznych dzieci. Las rąk: "JA!! JA CHCĘ!!". No to babeczka wybrała kilku, którzy wcześniej nie mieli, albo tych najgrzeczniejszych. Od razu pojawiły się protesty:

- Łeee! A czemu ja nie dostałem?

Na co kobieta, bez krzty zrozumienia dla ich ogromnej krzywdy, mówi:

- Życie jest niesprawiedliwe. Im szybciej się tego nauczycie, tym będziecie szczęśliwsi.

O dziwo przestali protestować 😃

WCISNĘ WAM COŚ NA SIŁĘ

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Wed, 30 Nov 2016 23:02:00 +0000

Wypisywanie takich rzeczy w Internecie jest irracjonalne i nikogo to nie obchodzi, a przytyk w moją stronę bym przełknęła, ale ten pan (lub pani) obraził(a) nie mnie, a moich czytelników, rodziców i brata, więc zaryzykuję napisanie tej irracjonalnej riposty.

Co prawda odpisałam temu panu (lub pani), że powinnam szanować jego zdanie, ale w zasadzie.. niby czemu? Krytyka jest w porządku, ja to respektuję i lubię jak ktoś mi zwróci uwagę. Ale fajnie byłoby, gdyby z tej krytyki coś wynikało. A z tej nie wynika nic, oprócz tego że powinnam klęczeć na żyletkach i pokutować za stworzenie tego bloga XD

Niemniej jednak, gdyby ktoś uważał podobnie, wyjaśnię czego ten pan (lub pani) nie doczytał(a):

I "Uważam iż za irracjonalne wypisywanie takich rzeczy w internecie."
Ok. Masz do tego prawo.

II "Nikogo poza liżącym Ci dupę koleżankom i Twoją mamą to nie interesuje."

Założyłam tego bloga miesiąc temu, trudno żeby miał już setki czytelników. To raz.
A dwa:

http://www.zespoldowna.info/prawda-subiektywna-to-cos-innego-niz-kampania-uswiadamiajaca.html

Pan J. Pieniak piszący artykuły na zespoldowna.info to zdecydowanie nie jest moja koleżanka... Ludzie czytający jego stronę również nie.

III "[...] Twój brat został przez Twoich rodziców zrobiony za późno"

post "Zachowaj spokój - to tylko dodatkowy chromosom"

IV "[...] nie jest winą całego świata i nie wpychaj ludziom że ich dzieci też mogą być chore na siłę"

Ja tu widzę coś w tym guście:
- Nie podoba mi się twoja bluzka w kwiatki.
- Ale ja nie mam żadnej bluzki w kwiatki.
- Ch*j mnie to obchodzi. Nie podoba mi się.

Nigdy nikomu nie próbowałam nic wcisnąć na siłę, a już na pewno nie uważam, że to że mój brat jest niepełnosprawny to wina świata.. XDD BEKA

Żeby nie być gołosłowną:

z opisu

wstęp z zakładki "O blogu"

z zakładki "O blogu"

Wydawało mi się, że nie stosuję tu nachalnej propagandy. Jeśli jednak, to powiedzcie GDZIE - będę chciała to poprawić. Dziękuję komuś, kto mnie tam (a raczej siebie) w komentarzach bronił. Niestety możesz za to zostać okrzyknięty/a lizusem roku. Zawsze to jakieś osiągnięcie - gratuluję! :D

Bardzo przepraszam, że wciskam Wam ten irracjonalny post, który i tak nikogo nie obchodzi... Mam jednak nadzieję, że moje "lizuski" zostaną ze mną i że ich grono wzrośnie.
Pozdrawiam serdecznie!

PS niepełnosprawny to nie to samo co chory... nomenklatura ma tu znaczenie

To tylko pedagogika...

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Tue, 29 Nov 2016 15:37:00 +0000

Czyli o tym, że będę miała wyższe wykształcenie z grania na bębenku i wyklejania kwiatuszków... 😒

Klasyczny dialog:

- Co studiujesz?
- Pedagogikę.
- A... nie no fajnie.

W głosie odpowiadającego słyszę pełne politowania, fałszywe zaciekawienie, a po oczkach widzę myśl rozmówcy: "Studiujesz bawienie się z dziećmi. Produkcja magistrów. Mało wymagające. Kasa w Biedronce. Nie było na siebie pomysłu, czy co?".

Niech ktoś mi powie, że nigdy nie rozumował w ten sposób, to nazwę go małym kłamczuszkiem. Sama miałam kiedyś podobne zdanie, mimo że moja mama jest pedagogiem (a tata nauczycielem - pato rodzinka :D ). Powiem więcej: moja mama pracowała w świetlicy środowiskowej z naprawdę trudnymi dziećmi, a ja i tak nie widziałam w tym nic wyjątkowego, czy wymagającego. Tak naprawdę dopiero na studiach zdałam sobie sprawę z tego, jak ważny i trudny jest ten zawód. Nasuwa się w związku z tym pytanie: Dlaczego w ogóle poszłam na takie studia? Cóż... na "zwykłą" pedagogikę bym się nie zdecydowała na pewno. Ale na specjalną? To już było coś.

Mimo, że być może bardziej poszukiwani są pedagodzy specjalni, to podziw należy się wszystkimz tego typu kierunków/pracujących w tym fachu. Przekonałam się o tym studiując i poznając specyfikę tego zawodu.

PO PIERWSZE:
NAUCZYCIEL

Choć nie jest moim marzeniem dołączenie do szlachetnej grupy nauczycieli, to jednak zaczynam od nich, bo to chyba najbardziej niewdzięczny zawód w naszym kraju. Oto co najczęściej pojawia Ci się w głowie, gdy słyszysz "nauczyciel":

"Uczy, bo nie nadaje się do niczego innego."
"Ma więcej wolnego niż normalni pracownicy."
"Roszczeniowy. Ciągle narzeka na swoje zarobki."
"Sfrustrowany dziad bez wizji."

Zgadza się? Nieeee, ależ oczywiście, że nie... Wszyscy poważają i wysoko cenią nauczycielską profesję. Śmiechu warte. Albo się ich nie lubi, albo ma z nich beke, albo do nich żal. Taka prawda. A to niesprawiedliwe i krzywdzące.
Jeżeli wierzysz w choć jedno z powyższych stwierdzeń, to błądzisz, nieszczęsny śmiertelniku.
No to po kolei:

NIE NADAJE SIĘ DO NICZEGO INNEGO

Hahaha! Wyznawcy tej reguły to ignoranci, jakich mało. Ludzie decydujący się na bycie nauczycielem to wszechstronne i kreatywne istoty, które mogłyby robić coś bardziej opłacalnego, ale zdecydowali że chcą kształtować młode pokolenie. Sory. Nauczanie kogoś - to jest coś do czego nie każdy się nadaje. Jest trudne i wymaga wielkiej wiedzy, dobrego przygotowania oraz umiejętności, żeby dzieciakom coś do głowy włożyć. I to nie jest taki sam rodzaj wiedzy i przygotowania, jak do pracy na budowie czy przy biurku w kancelarii. To zabrzmi górnolotnie, co zaraz powiem, ale - żeby być nauczycielem trzeba mieć poczucie misji. Musisz mieć w głowie myśl, że chcesz zrobić z uczniów nie tylko mądrzejszych, ale także lepszych ludzi. Musisz chcieć ich rozwoju, nawet jeśli to oznaczałoby poświęcenie dla nich cząstki ciebie... mówiłam, że będzie patos :P cóż..

Nauczyciele bez powołania też niestety istnieją. Spotkałam się z takimi i większość z Was pewnie również. Niewiele można na to poradzić, tak jak w każdym zawodzie tak i w tym zdarzają się niewypały. Ale czy to powód, by generalizować?
WOLNE WAKACJE, DRINKI Z PALEMKĄ

Primo: nieprawda. Nauczyciele już w wakacje zaczynają znów pracę, organizują szkolenia, przygotowują się, uczestniczą w radach pedagogicznych, jeżdżą na kolonie jako opiekunowie itp.

Secundo: Nawet jeśli, to co? Nie zasłużyli na trochę więcej odpoczynku za te dodatkowe godziny pracy? Popatrzcie na to w ten sposób. Kiedy pani z korpo idzie do domu i ma fajrant, to belfer siedzi na kanapie w domu i zamiast popijać sobie piwko, poprawia sprawdziany, albo przygotowuje pomoce na następne lekcje, a dodatkowo spotyka się z rodzicami, bierze udział w wycieczkach szkolnych. Zabiera swoją pracę do domu. Podczas gdy standardowo tygodniowy czas pracy nauczyciela wynosi 18 godzin, w rzeczywistości pracują ok 40. I za to nikt nie dopłaca.

CHCĄ WINCYJ PINIENDZY, BEZCZELNI

No więc właśnie. Może niesłusznie? Przeciętnego nauczyciela w Stanach Zjednoczonych stać na zakup dwóch niezłych samochodów, wybudowanie domu i coroczne wakacje za granicą, a mój ojciec jak mamy mieć remont, to zatrudnia co najwyżej mojego brata i sam naprawia piecyk gazowy. To jakaś kpina, żeby oni zarabiali tak mało za tą robotę, którą wykonują. Nauczyciel dyplomowany (czyli taki najfajniejszy) zarabia u nas ok. 3100 zł brutto. Przyprawia o zazdrość, co? O ból głowy. Mają czelność prosić o więcej? Przy naszych podatkach?

...

Coraz mniej osób chce zostawać nauczycielami i nie ma się co dziwić, ta tendencja jeszcze wzrośnie.
W ŻYCIU IM NIE WYSZŁO

Dobra, chyba po tym, co było wcześniej, nie muszę się już rozpisywać...?

PO DRUGIE:
PEDAGOG

Nauczyciel też jest pedagogiem - to jasne mam nadzieję. Ale znakomita większość z nas nie uświadamia sobie dokładnie kim jest sam pedagog.

Według słownika PWN:

pedagogika:
1. nauka o celach i metodach wychowania i kształcenia;

2. świadoma i celowa działalność wychowawcza.

Zatem pedagog to ktoś, kto wie po co i jak ma kształcić wychowanka. A to luz, nie? Bez spiny?

Masz tylko jedno proste zadanie: zrobić tak, żeby dziecko nie wyrosło na nieuczciwe, żeby rozwijało się harmonijnie, żeby umiało sobie radzić w życiu, i wycierać buzię serwetką, a nie rękawem. Bułka z masłem. Odpowiedzialność? Jaka odpowiedzialność? To tylko dzieciak.

Spróbuję przedstawić to obrazkiem. Uwaga - będą brzydkie słowa, za które mama daje szlaban, a pedagog nie powinien ich używać. Ale "zepsuć się" nie ma takiej mocy.

Wiecie... praca z żywym organizmem to nie takie hop siup. Pedagodzy nie tylko pracują w szkolnych gabinecikach i prowadzą w klasie pogadanki o papierosach, ok? Żeby być dobrym pedagogiem musisz obok jeszcze być humanistą (i nie chodzi o to, że lubisz język polski xd humanista to wielostronnie wykształcony człowiek). Dziecko wbrew temu, co głosi filozofia Johna Locke'a, to nie tabula rasa, którą wystarczy zapisać. To OSOBA, którą trzeba traktować podmiotowo i nauczyć autonomii.

To przykłady rzeczy, które pokazują kim jest pedagog:

wie jak powinien przebiegać prawidłowy rozwój człowieka na każdym etapie i na wszystkich płaszczyznach (czyli nie tylko emocje - również ruch, mowa, rozumowanie itd.)
przygotowuje diagnozy w poradniach psychologiczno-pedagogicznych (obserwuje dziecko i ocenia czy wszystko jest ok i jeśli nie to jak temu zaradzić)
wspomaga rozwój psychoruchowy i intelektualny
koryguje zaburzenia zachowania
współpracuje z sądem, jako biegły
prowadzi zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze, korekcyjno-kompensacyjne
rozmawia z rodzicami, udziela porad
pracuje w świetlicach socjoterapeutycznych
pracuje DLA DRUGIEGO CZŁOWIEKA...

Jesteś pedagogiem - jesteś odpowiedzialny za rozwój drugiej osoby. Tam nie ma miejsca na błędy, a ich przecież nie da się uniknąć. Jeśli ktoś umie to wszystko ogarnąć bez odpowiedniego przygotowania i wielu lat doświadczenia to ma naprawdę ogromny talent.

A to tylko "zwykła" pedagogika.

PO TRZECIE:
PEDAGOG SPECJALNY

Czyli pedagogika ekstremalna. Wybaczcie mi "normalni" pedagodzy, ale moim zdaniem jesteśmy jeszcze bardziej super niż Wy ;)

Muszę przyznać - kiedy dodaję, że studiuję pedagogikę specjalną od razu czuć większy respekt po drugiej stronie. Jeszcze jak powiem, że chcę później pracować z dziećmi z niepełnosprawnością intelektualną to już w ogóle jest wow. I nawet nie zaprzeczam. Praca jest niełatwa i wymagająca nie tylko dobrego przygotowania, ale też swojego rodzaju talentu. No. To sobie posłodziłam... hehe...

Ale muszę sobie słodzić, bo czasem niektórzy napełniają moje serduszko niemałą ilością goryczy, mówiąc coś w tym stylu:

"Mieliście jakieś warunki na roku? Nie no... na pedagogice to chyba nigdy nikt nie ma warunków... pfff."

No to uwaga, prześmiewcy!
RZECZY, Z KTÓRYCH ABSOLUTNIE NIE DA SIĘ MIEĆ WARUNKU:

Psychologia rozwojowa - co dziecko kiedy ma zacząć umieć, a jak nie umie to co się złego podziało i jak to naprawić. Dlaczego dzieciak nie patrzy na mamę, jak ta go woła? Nie słyszy? Autyzm? Dlaczego jeszcze nie wygasł mu odruch Babińskiego? Ma problem neurologiczny? Co poradzić rodzicom?
Sfery rozwoju - poznawcza, motoryczna, emocjonalna, intelektualna.
Psychologia kliniczna - choroba afektywna dwubiegunowa, depresja u dzieci, terapia behawioralna, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne. Wystarczy wpisać w Wikipedii i wszystko jasne...
Autyzm, zespół Downa, zespół Aspergera, zespół łamliwego chromosomu X - wymieniłam 4 z dziesiątek różnego rodzaju zaburzeń. Każde ma swoją odrębną charakterystykę. Diagnoza to jedno, a jeszcze ogarnij najlepszą dla tego właśnie dziecka terapię.
Niepełnosprawność intelektualna - stopień lekki, umiarkowany, znaczny, głęboki. Kiedy mówimy o poszczególnych stopniach? Co powoduje NI? Czym się charakteryzują? Jak można poprawiać poziom funkcjonowania?
Wczesne wspomaganie - co obejmuje, kogo obejmuje, jak obejmuje? Rozporządzenia prawne. Zasady funkcjonowania Ośrodków Wczesnej Interwencji.
Etapy edukacji - szkoła specjalna/integracyjna, przedszkole specjalne/integracyjne. Jak działają, dla kogo są przeznaczone, ile lat może być tam dziecko? Czego uczą się tam dzieci, dlaczego właśnie tego, jakie są przedmioty, kto może uczyć? Rozporządzenia prawne.
Alternatywne metody komunikacji - PCS, Makaton, język migowy, piktogramy, Mówik Pro itd.
Metodyka pracy - z dzieckiem z lekką NI, z głęboką NI, nauczania polskiego, matematyki, przyrody, płukania czereśni...
Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne - metody usprawniania zaburzonych funkcji, zabawy animacyjne, metoda dobrego startu, trening autogenny, dysleksja, grafomotoryka.
Arteterapia, dogoterapia, muzykoterapia, choreoterapia, hipoterapia, x-terapia - brakuje terapii ciekłym azotem...

Między innymi tego uczymy się na zajęciach. Owszem - malujemy farbkami, gramy na instrumentach, bawimy się, ale to ma czemuś służyć. Jak dostaniesz dziecko z autyzmem to masz wiedzieć, jak go obserwować i co z nim robić, żeby mogło lepiej funkcjonować w świecie.

I to wszystko wyżej to tylko teoria, do której dochodzi jeszcze praktyka.

ŚWIAT ZWARIOWAŁ

Pedagog to humanista z prawdziwego zdarzenia. Ale dziś nie ceni się humanistów (i podkreślam jeszcze raz - nie chodzi o to, że lubisz lekcje polskiego). Paradoksalnie w dobie walki o równe prawa, prawa kobiet (XD!), prawa dziecka, prawa mniejszości etnicznych i seksualnych, a nawet prawa zwierząt zapominamy o najważniejszej zasadzie humanizmu - zapominamy, że wartością jest CZŁOWIEK. Gdyby tak nie było, to tryskalibyśmy większym entuzjazmem na wieść, że nasz znajomy chce pracować z innym człowiekiem/dla drugiego człowieka. Ale cóż... całujemy stopy fizykom kwantowym.

Chcę być dobrze zrozumiana - nie neguję ważnej roli naukowców pokroju fizyków. Nie. Ich wkład w rozwój techniki, cywilizacji i nawet kultury jest nieoceniony. Po prostu irytuje mnie wynoszenie tych dziedzin na piedestał, a spychanie na margines zawodów humanistycznych. One też mają swoją istotną rolę do spełnienia w naszym życiu.

Proszę, zapamiętajcie - to aż humanizm, to aż pedagogika :)

KOSTEK POLECA - Franklin

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Sun, 27 Nov 2016 19:06:00 +0000

Pierwsza część z serii (W każdym razie mamy nadzieję, że zrobi się z tego seria... :P) "Kostek poleca".

Zajmujemy się książeczkami o Franklinie - małym żółwiu, autorstwa Paulette Bourgeois. Jest wiele odsłon przygód żółwika: "Franklin idzie do szkoły", "Franklin jest starszym bratem", "Franklin i jego paczka", "Franklin boi się burzy" i mnóstwo innych, w których bohater uczy się, poznaje świat i rozwiązuje swoje mniejsze lub większe problemy. Konstanty lubi słuchać, jak czytamy mu opowiadanka o Franklinie do poduszki. W zasadzie to chyba jego ulubione książeczki.

Zobaczcie, co sam zainteresowany powie na ten temat:
dwie uwagi:
1. Kostek słabo mówi, więc musicie uwierzyć mojemu tłumaczeniu.
2. Film nagrany pralką, a za mikrofon służył dezodorant - więc nie czepiajcie się jakości.

No... to tyle na dziś.

Nie mamy jeszcze w naszej domowej biblioteczce tej pozycji, ale koniecznie muszę ją Konstantemu sprawić!

Kto wie... coraz bliżej Święta :D

równość, parytety, feminizm

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Fri, 25 Nov 2016 19:47:00 +0000

Cały miniony tydzień chodziłam na praktyki do szkoły podstawowej. Dzieci są małymi demonami, prawie straciłam słuch i zdrowie psychiczne, ale za to dziś na lekcji WF-u olśniło mnie jak powstają feministki. Opowieść z cyklu "Moja jest racja i to święta racja".

Dzieci grały w grę drużynową coś na kształt piłki ręcznej, tylko z uproszczonymi zasadami. Byli podzieleni losowo na 4 drużyny i grali każdy z każdym. Wiadomo. Po którejś rozgrywce trzy dziewczynki schodzą z boiska z minami, jakby ktoś im żywcem zakopał całą rodzinę i krzyczą coś wściekle. Nie. Nie krzyczą. Drą się. Podchodzę do nich i pytam spokojnie:

- Dziewczyny, co się stało?

Łoo panie! Jak na mnie wszystkie trzy wyskoczyły. Trudno było zrozumieć konkretnie, o co im chodzi, do moich uszu dochodziły tylko pojedyncze wyrażenia: "Bo oni!", "To niesprawiedliwe!", "Oni sobie podają!", "OSZUŚCI!", "Chłopacy!", "Nie nie nie!!!!", "Nienawidzę ich!", "U nas coś tam u nich coś tam!!!!", "OSZUKUJO!!".

Szczerze - przekupki na targu przy tym wrzasku to zakon kontemplacyjny... Królewny sobie powrzeszczały, wylewając na mnie swoje pretensje, niczym wiadro pomyj, po czym uciekły z sali gimnastycznej na korytarz, rzucając za sobą jeszcze: "Nie będziemy grać z tymi oszustami!".

Nauczycielka klasy prowadziła dalej lekcję, więc poszłam za obrażonymi dziewczynkami i usiadłam obok nich. Znowu spokojnie pytam:

- Ok, dziewczyny, teraz jest cicho, możecie mi powiedzieć, o co chodzi?

Usłyszałam tylko trzy zlane głosy, mniej więcej coś takiego: "OagysvkgysUbxaYKyukyfvqvxbhdvckyuscv!!!", ale z tego wyodrębniłam kluczową informację: obraziły się, ponieważ w przeciwnej drużynie było więcej chłopców, którzy grali lepiej i przez to przegrały. Tak. Uznały to za oszustwo. Nawet nie za niesprawiedliwość, tylko za oszustwo. Moja mina wtedy musiała wyglądać na wyrażającą niezmierzoną tęsknotę za zrozumieniem sytuacji, bo istotnie nie miałam pojęcia co im powiedzieć, żeby było dobrze.

Jednak próbę podjęłam, tłumaczę:

- Dziewczyny, posłuchajcie. Losowaliśmy drużyny i akurat tak wypadło, że w waszej było więcej dziewczynek. To nie jest oszustwo...

- JEST! BO ONI NA NAS WPADAJĄ I GRAJĄ LEPIEJ! ONI MUSZĄ MIEĆ KARĘ!

- Hej, hej! Ale pamiętajcie, że to sport. Czasem ktoś przegrywa, a czasem wygrywa. Poza tym to ma być dla nas zabawa, a następnym razem jak będziemy losować drużyny, to może być zupełnie odwrotnie...

- NIE, NIE BĘDZIE TAK! ONI SOBIE MÓWIĄ GDZIE PODAWAĆ I WIEDZĄ JAK!!

Przyznam, że odpadłam. Czyli... mam ukarać chłopców za to, że wiedzą jak grać? Wtf? Chciałam coś na to odpowiedzieć, ale zawołała mnie nauczycielka.

- Dziewczyny, dokończymy za chwilę. - rzuciłam na odchodnym.

- NIE!! NIENAWIDZIMY ICH!

- WŁAŚNIE! CHŁOPCY NIE MOGĄ BYĆ ZAWSZE LEPSI!

- WSZYSCY CHŁOPCY TO OSZUŚCI!

Zobaczyłam w tych dziewczynkach przyszłe działaczki organizacji feministycznych. Ta sama retoryka, te same absurdalne argumenty i te same emocje. Wow.

Na przerwie prawie się pobili i zwyzywali od okularników, głupków, sama jesteś i podobne obelgi. Oczywiście konflikt nie został rozwiązany.

A to wszystko dlatego, że dziewczęta nie umiały wyciągnąć właściwych wniosków ze swojej porażki. Założę się, że taka była geneza parytetów. XD

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Sat, 19 Nov 2016 21:50:00 +0000

Pierwsza metoda/terapia/zabawa dla dzieci, którą opiszę na blogu: Ruch rozwijający Weroniki Sherborne. Skończyłam kurs prowadzenia zajęć tą metodą, prowadziłam już też sesje z dziećmi, więc coś tam o niej wiem. Może nie jest to główny nurt, który terapeuta podejmuje w pracy z dzieckiem, ale zaczynam właśnie od niej, gdyż każdy może się nią bawić w domu, a dzieci bardzo ją lubią (zresztą jest fajna nie tylko dla dzieci).

Zaczynamy zajęcia - WITAMY SIĘ!
fot. "Wielkie serce"

RUCH ROZWIJAJĄCY:

Dla kogo?
Dla dzieci i dorosłych niemal w każdym wieku.

Ile osób?
Grupa (ok 20 osób - można mniej, ale więcej niekoniecznie, bo trudno ogarnąć)

Gdzie?

Najlepiej na sali gimnastycznej, albo dużym pomieszczeniu z dostatkiem wolnej przestrzeni, ale klasa przedszkolna też się nada (od biedy :P).

Jak długo?
Zależy od grupy. Od 15 minut do około 50. Jedna sesja absolutnie nie powinna trwać dłużej niż godzinę.

Czego potrzebujesz?
Przede wszystkim - ciała.

Co zyskuje dziecko?

po pierwsze i najważniejsze: dziecko buduje relacje z sobą samym i z innymi (kontakt z drugim człowiekiem, satysfakcja działania w grupie, poznanie własnych możliwości, poczucie partnerstwa, nawiązanie więzi itd.);
uczy się orientacji w schemacie własnego ciała (czyli odkrywam: wow, mam ciało! gdzie mam ręce, głowę, tułów, jak wysoko podnieść nogę, żeby trafić na schodek);
dostaje możliwość odczuwania przyjemnych doznań płynących z ciała;
uświadamia sobie fakt dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi (nie jestem sam, obok mnie są też inni ludzie);
wyzwala w sobie swobodę zachowań i naturalność;
buduje pewność siebie;
no i naturalnie zyskuje RADOŚĆ.

Na czym polega?

W skrócie: na ruchu :D Oczywiście bardzo teraz uogólniłam, ale do tego się to w gruncie rzeczy sprowadza.

Zajęcia prowadzimy na podłodze, bez butów, na bosaka. Można dobrać się w pary na początku, albo już w trakcie - będą potrzebne.

Metoda bazuje na trzech relacjach:

Relacja "z", relacja "razem" i relacja "przeciwko". Do każdej z nich są dopasowane odpowiednie ćwiczenia, rozwijające różne aspekty świadomości własnego ciała, innych ludzi i przestrzeni. Przy wyborze aktywności należy wziąć pd uwagę poziom rozwoju, wiek i umiejętności uczestników.

RELACJA "Z"

Partner jest pod opieką drugiego partnera. Wymaga to wrażliwości wobec potrzeb i uczuć drugiego partnera i poczucia zaufania od osoby będącej pod opieką.

Przykładowe ćwiczenia:

Kołysanie - dziecko siada w "krzesełku" zrobionym z nóg partnera. Partner kołysze je delikatnie na boki, w przód i w tył.
Zaufanie - jedna osoba leży na podłodze, nogi i ręce szeroko rozłożone, a druga chodzi nad ciałem leżącego.
Turlanie - jeden parter kładzie się na podłodze, a drugi turla go po sali (może turlać rękami lub nogami).
Ciągnięcie - jedna osoba leży na podłodze, a druga ciągnie ją za ręce lub za nogi (u młodszych dzieci nie polecam - trzeba uważać na stawy)
Jedna osoba leży na podłodze podnosząc nogi z ugiętymi kolanami. Druga siada na jej stopach i pochyla się do przodu, chwytając partnera za ręce. Partner unosi nogi w górę i w dół, kołysząc drugiego partnera.


RELACJA "Z" - KOŁYSANIE fot. archiwum stowarzyszenia "Wielkie serce"

RELACJA "RAZEM"
Wymaga równego zaangażowania obu partnerów. Potrzebne jest im zaufanie i umiejętność współpracy.

Przykładowe ćwiczenia:

Wiosłowanie - partnerzy siedzą naprzeciwko siebie, jeden z nich kładzie nogi na nogach drugiej osoby, trzymają się za nadgarstki. Na zmianę kładą się i siadają, raz jeden ciągnie drugiego w górę, potem zmiana.
Wspólne turlanie się - partnerzy leżąc, trzymają się nad głowami za ręce i wspólnie się turlają.
Dzielenie przestrzeni - partnerzy stoją lub na przeciwko siebie. Trzymając się za ręce, poruszają zgodnie rękoma i ramionami.
Tunel - ukochane przez dzieci! Grupa tworzy tunel z własnych ciał (mogą ustawić się jeden za drugim z szeroko rozstawionymi nogami, albo stanąć jeden obok drugiego na czworakach). Każdy po kolei przechodzi przez tunel.


RELACJA "RAZEM" - WIOSŁOWANIE fot. archiwum stowarzyszenia "Wielkie serce"

RELACJA "RAZEM" - TUNEL
fot. archiwum stowarzyszenia "Wielkie serce"

RELACJA "PRZECIWKO"
Umożliwia przetestowanie swojej siły, z humorem i bez agresji. To wymaga wiedzy kiedy się poddać/wycofać.

Przykładowe ćwiczenia:

Skała - jedna osoba zwija się w kłębek, a druga napiera na nią, napotyka opór. Należy naciskać tak, by nie wypchnąć partnera z tej pozycji.
Plecy w plecy - partnerzy siadają do siebie tyłem i napierają na siebie plecami, próbując przepchnąć drugą osobę.
Więzienie - starszy partner buduje "schowek", sadzając dziecko między swoimi nogami i mocno zaciska na dziecku ręce. Dziecko próbuje uwolnić się z uścisku.
Rzep - jedna osoba kładzie się na podłodze i mocno do niej przywiera. Druga próbuje ją oderwać od podłogi.

Nie mam zdjęć do relacji "przeciwko"niestety :(

Oprócz ćwiczeń relacyjnych są jeszcze ćwiczenia rozwijające ŚWIADOMOŚĆ CIAŁA I PRZESTRZENI. Są również bardzo ważne. Można je wykorzystać, jako wprowadzenie, albo przerywnik na zajęciach.

Przykłady ćwiczeń:

klaskanie, potrząsanie rękami, uderzanie piąstkami o podłogę;
podnoszenie wysoko kolan, chodzenie, bieganie, tupanie;
ślizganie się, turlanie, kulenie się i rozciąganie.

UDERZANIE PIĘŚCIAMI O PODŁOGĘ
fot. archiwum stowarzyszenia "Wielkie serce"


TUPANIE PIĘTAMI fot. archiwum stowarzyszenia "Wielkie serce"

Każda sesja prowadzona metodą Sherborne nie powinna być sztywna, a naturalna i w pewnej mierze spontaniczna. Nie blokuje się dziecka, które ma akurat inny pomysł na ruch - cieszy się z tego, że przejawia własną inwencję. To ma być przede wszystkim zabawa.

Na początku wspomniałam, że metodę można wykorzystać w domu z własnym dzieckiem, a później podałam informację, że jest przeznaczona dla grupy - zgrzyt :D

Ale to nie moja niekonsekwencja. Zabawę tą metodą naprawdę można przeprowadzić w domu. Większość ćwiczeń nadaje się do zabawy jeden na jeden, a inne można zmodyfikować po swojemu. Pewnie też zauważyliście, że wiele z tych aktywności to nic innego jak takie zwykłe, dziecięce baraszkowanie. Wszyscy huśtamy niemowlaki na kolanach, nie? I o to chodzi.

DOBREJ ZABAWY! :)

Dzieci tych samych rodziców

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Mon, 14 Nov 2016 19:26:00 +0000

Tak jest. Chodzi o rodzeństwo. W tym przypadku - o rodzeństwo dziecka z niepełnosprawnością. O nas się nigdy i nigdzie nie mówi, a jeśli już to tylko w kontekście akceptacji tego "innego" brata lub siostry. Zadaje się pytanie: "Czy pełnosprawne rodzeństwo potrafi przyjąć brata/siostrę z niepełnosprawnością?" i tu się kończy wspominanie naszego istnienia. Ewentualnie, jeśli odpowiedź jest przecząca, to szuka się przyczyn. Ale na tym koniec. Nie ma wielu (nie ma wcale xD) rzetelnych, naukowych opracowań o postawach/przeżyciach/emocjach itp. rodzeństwa niepełnosprawnych dzieci. Słyszeliście kiedyś, żeby ktoś zapytał: "A jak to widzi pełnosprawne rodzeństwo?", "Czy im przypadkiem nie jest trudno?". Raczej nie. Widocznie jesteśmy tylko nieciekawymi zjawami w cieniu swoich braci i sióstr... I kto tu jest dyskryminowany? :D

Tak to widzę. Dużo pisze się o rodzicach, albo o rodzinie w ogóle, ale z tej podstawowej komórki społecznej nie wyodrębnia się zwykle rodzeństwa. Nie istniejemy. Na tym blogu zaistniejemy choć troszkę na większą skalę*. Ale to swoim czasie.

A na razie zobaczcie jak wygląda moja relacja z rodzeństwem:

Oprócz Kostka, jest jeszcze Błażej - chodzi do technikum, później planuje studiować prawo, przejść na weganizm i zacząć trenować crossfit.
Czyli jest nas trójka.

Nasze postrzeganie siebie nawzajem.

Jest w tym zestawieniu nutka złośliwości (nawet cała symfonia xd), ale taka jest czysta prawda. Błażej zawsze, gdy w przypływie siostrzanej miłości go przytulam, robi podejrzliwą minę i mówi "Nie mam pieniędzy.". Czasem postawi mi kebaba, ale jak już pożyczę od niego hajs na bilet autobusowy, to choćby to było 1,20zł nie daruje i odbierze dług nawet w miedziakach. Z Kostusiem urządzają walki sumo, albo wrestling, włączając przy tym muzykę Johna Ceny. Wówczas Błażej często przybiera pseudonim Ojciec Chrzestny, który bardzo trafnie streszcza jego wygórowane ego i egoistyczną naturę. Kostek jest giermkiem Błażeja, bo kiedy ten myje włosy, to Kostuś podaje mu ręcznik. Bawią się też w napad na bank i ucieczkę z łupem do Meksyku. Konstanty, mimo niewychowawczych zabaw brata, trochę sensownych rzeczy w główce ma i często się ze mną uczy. Kojarzy i łączy fakty bardzo szybko, często mnie zaskakuje - jestem więc dumna z mojego młodego ucznia. Tańczymy razem i śpiewamy dużo i często, doskonale się przy tym bawiąc.

Wspólnie w trójkę też robimy fajne rzeczy.

Gramy razem AC/DC (Kostek uwielbia udawać Angusa Younga), nagrywamy filmiki, malujemy, odgrywamy teatrzyki - zdarza się, że również indoktrynujące np. Błażej kiedyś przedstawił Kostkowi historię misia, odkrywającego, że szczęśliwy świat to świat bez komunizmu.

Mamy jedno (jedno!) normalne wspólne zdjęcie:

Bo większość naszych wspólnych zdjęć wygląda mniej więcej tak:

ROCK 'N ROLL!

No. Moi bracia będą się tutaj pojawiać. Obaj. Planujemy w przyszłości (póki co odległej) ponagrywać jakieś vlogi.

***

MONGOŁEK

Miało się tu nie pojawiać stwierdzenie "Zespół Downa nic nie zmienia.", ale pojawi się w kontekście naszych zabaw. Bo bawimy się po prostu, jak rodzeństwo (co oznacza również spiny, jak u rodzeństwa). To, że Kostek ma trisomię, to nawet czasem dodaje zabawom kolorku. Przytoczę dwa przykłady.
Uwaga! Historie jak z "Chwili dla ciebie" :P

1) Błażej bawi się z Kostkiem w wizytę lekarską. Kostuś udaje chorego, Błażej lekarza i bada pacjenta, sprawdza, osłuchuje. Skończył badanie, zrobił poważną minę i mówi:
- Tak jak podejrzewałem. Ma pan Downa.
Hehe :D

2) Zabawa w najazdy Hunów na Chiny.
- Kostek! Udajemy Hunów! Zrób skośne oczy!
Trzeba przyznać, że młody ze swoją orientalną urodą wpisywał się w klimaty. :D

Śmiechom nie było końca! 😂

Sami widzicie, że jest git. Owszem - kiedy Kostek się urodził, to miałam obawy czy będzie się dało z nim "normalnie" bawić. No i już wiem. Nie da się XD Ale to nie ze względu na trisomię.

***

Tak teraz myślę... gdybym, jako obca osoba, przeczytała ten post, pomyślałabym, że jesteśmy rodzeństwem idealnym. To prawdopodobny wniosek. Mogliście tak to odebrać. I możecie w to wierzyć, jeśli chcecie. Takie stwierdzenie jest jednak obrzydliwym kłamstwem :D Nienawidzimy się częściej niż KOD mówi o zagrożeniu demokracji. Ale lepiej nie będę o tym pisać, bo po co wyciągać rodzinne brudy...

* O pełnosprawnym rodzeństwie dzieci niepełnosprawnych stworzę w odpowiednim momencie osobny post. Muszę jeno najpierw zebrać materiały do opracowania tematu. Zatem: cierpliwości :P

Zachowaj spokój - to tylko dodatkowy chromosom!

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Wed, 09 Nov 2016 00:07:00 +0000

"Zespół Downa" - nazwa znana bardzo dobrze, śmiało można powiedzieć, że to jedna z najbardziej rozpoznawalnych wśród ludu tego świata wada genetyczna. Ale czy tak naprawdę wiemy, co to? Wyrocznia internetów, źródło rzetelnej wiedzy i prawdy objawionej - Wikipedia - tak definiuje tę "przypadłość":

Zespół Downa, trisomia 21 (ang. Down syndrome, trisomy 21), dawniej nazywany mongolizmem – zespół wad wrodzonych spowodowany obecnością dodatkowego chromosomu 21. Eponim pochodzi od nazwiska brytyjskiego lekarza Johna Langdona Downa, który opisał go w 1866 roku. W 1959 roku Jérôme Lejeune odkrył, że u podstaw zespołu wad wrodzonych leży trisomia 21. chromosomu.

Info prawdziwe, ale jakbym totalnie nie ogarniała tematu i miała z takiej definicji wywnioskować, czym konkretnie jest zespół Downa, to raczej wolałabym poszukać fanów Multipli - większe szanse. Spróbuję to przedstawić w nieco bardziej przystępny sposób, bo jeśli macie dalej czytać o Kostku, to dobrze byłoby, gdybyście wiedzieli na czym polega jego wada genetyczna i mogli zrozumieć niektóre kwestie z tym związane.

Podzieliłam post na sekcje (bo jest dłuugi) - każda z nich bierze temat od nieco innej strony:

TRISOMIA 21 - genetyka, przyczyny, cechy itp.

MONGOLIZM - trochę o historii.

POCZCIWE DUSZYCZKI - emocje, zachowanie itd.

KEEP CALM - o rewelacyjnym pomyśle na koszulki (jeśli nie chce Wam się czytać całości, to spójrzcie chociaż na to).

Dzięki podziałowi możecie sobie wybrać i przeczytać tylko to, co Was interesuje :)

___________________________________________________________________________________

TRISOMIA 21

Zacznijmy od aspektu medycznego/genetycznego. Czyli jak to się dzieje, że jest czary mary i rodzi się dzieciaczek z z.D. Na początek podkreślę, że trisomia 21 (zespół Downa) to nie jest choroba. To wada genetyczna, mutacja chromosomów i nie należy tego mylić.
Ale do rzeczy.

Genetyka

Ufam, że wszyscy wiemy, co to jest kariotyp. Jeśli nie to znaczy, że w czasie przeznaczonym na lekcje biologii, woleliśmy popalać pierwszego papierosa za szkołą i nie zrozumiemy tego, co zostanie niżej powiedziane. :P

Każdy zdrowy człowiek posiada w swoim kariotypie 23 pary chromosomów. Czyli w sumie mamy ich 46.

Tak to wygląda:

Kariotyp zdrowego mężczyzny

U osób z zespołem Downa nastąpiła mutacja: w dwudziestej pierwszej parze jakimś cudem pojawił się trzeci chromosom, odpowiedzialny za całe zamieszanie. Stąd właśnie nazwa "trisomia 21".

Trisomia - dodatkowy, trzeci chromosom.

21 - bo w dwudziestej pierwszej parze.

Porównajcie oba kariotypy:

Kariotyp mężczyzny z zespołem Downa

Ot i cała filozofia. Dodatkowy chromosom.

Dlaczego tak się dzieje?

Powiem tak: ziemniak.

No bo serio... Nie znamy bezpośrednich przyczyn mutacji, nie wiemy czemu akurat u tego dziecka wystąpiła trisomia. Dawniej sądzono, że o zespole Downa mogą decydować czynniki środowiskowe, wadliwe geny rodziców, czy nieodpowiednie zachowania w czasie ciąży. Dziś wiemy, że to nieprawda.

Występowanie zespołu Downa to ruletka!

Co prawda ryzyko wzrasta wraz z wiekiem kobiety, ale to też nie oznacza, że młoda dziewczyna na pewno nie urodzi dziecka z z.D. Osobiście znam panie, które rodziły w młodym wieku i było to ich pierwsze dziecko, a miało ono trisomię 21. Na to nie ma reguły.

Być może (wierzę w to mocno) kiedyś naukowcom (ale oby nie amerykańskim xd) uda się odkryć przyczynę tej wady genetycznej. Wówczas moglibyśmy nauczyć się jej zapobiegać.

Dobra - a teraz część sekcji, jak to się w szkole mówiło "dla chętnych" - bo może być nudno XD

Cechy somatyczne

Somatyczny - czyli odnoszący się do ciała, fizyczności itd.

Zespół Downa można rozpoznać na pierwszy rzut oka. Zwykle zwracamy uwagę na skośne oczka, ale nie tylko one mówią "elo, mam zespół Downa".

troszku mniejsza głowa, ze spłaszczonym tyłem;
płaska twarz i wystający język;
szeroka i przysadzista szyja (jak u typowego dresa, który chce ci zabrać telefon :D )
z reguły małe, krępe dłonie;
niski wzrost - no koszykarzami nie zostaną;
no i osławione, skośne oczęta.

Dla jasności - nie każde dziecko ma wszystkie wyżej wymienione cechy. Dzieciaki różnią się przecież między sobą, są podobne do swoich rodziców, mają ich kolor oczu, włosów, rysy twarzy (albo listonosza hehe).

Trudności

Nie ma co się oszukiwać. Trisomii 21 towarzyszy szereg różnych problemów zdrowotnych i innych też. W końcu jest to niepełnosprawność.

IQ ("I" i takie "O" z kreską tylko, że odwrotnie :D) osób z z.D. może być baaardzo różne. Są tacy, którzy funkcjonują nawet w normie intelektualnej, ale są też osoby z głęboką niepełnosprawnością intelektualną. Najczęściej jest to jednak lekka N.I.

Medycyna idzie do przodu i dzieciaki są od samego początku rehabilitowane i leczone, niemniej jednak takie choroby często pojawiają się obok zespołu Downa:

wady serca
epilepsja
choroby tarczycy
wady wzroku i słuchu
choroba Alzheimera
i inne, ale nie ma sensu mówić o wszystkim.

~koniec nudnego tekstu, czas na bardzo nudny xd~

___________________________________________________________________________________

MONGOLIZM

Właściwie... kogo obchodzi historia zespołu Downa? Przeciętnemu człowiekowi ta wiedza do niczego potrzebna nie jest.

Więc będzie krótko i treściwie.

Do XIX wieku nie udokumentowano dobrze nic o tej wadzie genetycznej. To był czas, kiedy dopiero zaczynano zwracać uwagę na niepełnosprawnych. Zrobił to John Langdon Down - napisał całą pracę, w której wyodrębnił charakterystyczne cechy zespołu, dziś nazywanego jego nazwiskiem.

Zacytuję fragment książki S.M. Pueschel Ku lepszej przyszłości. Zespoł Downa. Przewodnik dla rodziców i opiekunów, żeby pokazać skąd termin "mongolizm":

"Kierując się teorią Darwina, Down sądził, że zespół, którego cechy opisał jest efektem ewolucyjnego 'cofnięcia się' do bardziej prymitywnego typu rasy ludzkiej. Sugerując się nieco orientalnymi rysami twarzy badanych dzieci, Down ukuł termin 'mongolizm', a zespół określił mianem idiotyzmu mongolskiego."

Tak on to widział, ale dziś wiemy, że z.D. nie ma nic wspólnego ani z ewolucją ani z rasą.
I termin "mongolizm" też już wyszedł z użytku. Idiotyzm, debilizm itp. żeby była jasność rownież już nie funkcjonują :P

I jeszcze taka ciekawostka:

Niektórzy są przekonani, że w dawnych dziełach sztuki można znaleźć podobizny osób z zespołem Downa.

Przykładem jest Madonna z Dzieciątkiem, pędzla piętnastowiecznego artysty - A. Mantegni.

A. Mantegna "Madonna z dzieciątkiem"

Jak uważacie?

________________________________________________________________

POCZCIWE DUSZYCZKI

Powiem bardziej z autopsji niż z książek:

Jeśli mówimy o idei nie oceniania po okładce, kochania wszystkich ludzi, nie myślenia o sobie, lecz o innych i wiary w dobro świata, to perfekcyjnie wpisują się w ten model dzieci z trisomią. Takie właśnie są. Nie ma bardziej empatycznych i emocjonalnych istot niż one. I mówię to z podziwem, ale też z pewną dozą goryczy...

Dlaczego?

Bo jednak choć niewielka rezerwa wobec świata i innych ludzi jest nie tylko zdrowa, ale także po prostu bezpieczna. Jest otwartość i otwartość. Myślę, że wiecie, co mam na myśli, bo pewnie zauważyliście w kontakcie z osobami z.D. ich... infantylną naiwność. Tak to często wygląda niestety: gość cię nie zna, ale z miłą chęcią pocałuje, opowie o swoim życiu i wyściska. Już pomijając fakt, że taką naiwność można okrutnie wykorzystać, to jest to często krępujące dla drugiej strony. Zatem to ważne zadanie dla rodziców - uczyć dzieci norm społecznych, co można, czego nie wypada robić itd.
Co jest w tym miejscu ważne dla nas: TO JEST OK, JEŚLI CZUJEMY SIĘ W TAKIEJ SYTUACJI SKRĘPOWANI! Nie musisz przecież spoufalać się z kimś obcym tylko dlatego, że jest niepełnosprawny. Weź i powiedz: sory, ale przeginasz.

Są też dobre, a nawet powiedziałabym kapitalne strony tej infantylności. Możesz naprawdę doświadczyć stuprocentowej bezinteresowności. Miałam tak kiedyś przy Kostku. Bawiliśmy się w gotowanie (chłopiec w kuchni - gender :D ). Gdy zrobiliśmy już danie z kasztanów (xD!) to Kostuś zaczął rozdzielać kasztanki między pluszowe misie i nas. Kasztanków było w sumie 8. Tak to mały geniusz podzielił, że dwa misie miały po 3, Kostuś 2, a dla mnie brakło. Mówię młodemu: "Kostuś, popatrz, ja nie mam nic." i byłam przekonana, że ogarnie i zabierze miśkom po kasztanku i da mi. Ale nie. Nastąpiła chwila konsternacji, Kostuś przyjrzał się zaistniałej sytuacji i co zrobił? Zabrał SWOJE dwa kasztanki i położył na mój talerzyk. Byłam tak oczarowana, że aż przerwałam zabawę i poszłam od razu opowiedzieć rodzicom. Rewelacja <3
Nie mówię tym samym, że zespół Downa = kryształowa dobroć. Na sto pro są ludzie z z.D. o paskudnych charakterach. Ale jednak... coś w tym jest, że często dzięki nim robiłam się bardziej ludzka.
(no chyba, że akurat Kostek bierze moją płytę Billie Holiday i wypieprza przez balkon, bo akurat ma taką wizję artystyczną... wtedy moje bycie ludzką trafia szlag i nie zachowuję się jak pedagog powinien...)

________________________________________________________________

KEEP CALM

Jakiś geniusz wpadł kiedyś na pomysł, aby stworzyć koszulki z takim napisem:

Są idealne! ❤

Po pierwsze dlatego, że mówią od razu w czym rzecz - "Tak, jestem niepełnosprawny."
Po drugie dlatego, że dla odbiorcy jest to jasny komunikat "nie musisz się obawiać".
No i po trzecie - dlatego, że są zabawne! To był powód, dla którego od razu mi się spodobały. Nie znoszę wszystkich tych beznadziejnych, wzbudzających litość koszulkowych napisów "Jestem taki jak ty!", "Zaakceptuj mnie!", "Też mam prawo.." itd. Pogłębiają moim zdaniem podziały, wymuszają tolerancję i są już nudne, a "Keep calm" to swojego rodzaju autoironia, żart, podejście z dystansem. Lajk ode mnie 👍 !

Stowarzyszenie "Wielkie serce", w którym działam dostało zestaw takich koszulek dla swoich podopiecznych i ich rodzin.
(Tu taka dygresja: osobiście uważam, że koszulka ma sens, jeśli nosi ją osoba z z.D. Trochę gryzie mi się zakładanie tej koszulki przez członka rodziny, nawet jeśli idzie gdzieś z dzieckiem i oboje mają ją ubraną i nawet jeśli to rodzaj akcji społecznej. )

"Wielkie serce" dostało koszulki od Down Syndrome Alabama z USA, z którym sympatyzują.

Tak się prezentuje owa bluzeczka na Kostku:

Kostek ma minę, jakby zjadł kawałek mydła...

Bardziej podobają mi się te koszulki z chromosomkami, niż wzór z obrazka wyżej.
Ale polecam wszystkie!

________________________________________________________________

to sum up
Chciałabym w tym miejscu powiedzieć "No. Teraz wiecie już wszystko.", ale to byłoby kłamstwo. To wierzchołek wierzchołka góry lodowej, jeśli chodzi o wiedzę o trisomii 21. Ale tyle jest ok - mam nadzieję, że przybliża z czym mamy do czynienia, kiedy spotykamy gdzieś takiego małego, albo dużego skośnookiego nie-Chińczyka :P

Więc spoko - to tylko dodatkowy chromosom.

***

Dzieci XXI wieku

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Tue, 08 Nov 2016 18:07:00 +0000

Mam gratkę:

Byłyśmy dzisiaj na praktykach w szkole integracyjnej, gdzie zajęcia prowadziły moje koleżanki z grupy. Jedna część lekcji polegała na rozmowie o lesie, leśnych zwierzątkach i leśnych wycieczkach.
Babeczka zadała dzieciom pytanie:
- Co zabieramy ze sobą do lasu, żebyśmy mogli lepiej obserwować przyrodę?
Zgłosiło się dziecko i mówi:
- Tablet albo telefon!

W dzisiejszych czasach dzieci jako pierwsze narzędzie do poznawania świata wybierają tablet. Śmiałyśmy się wtedy głośno, ale tak na dłuższą metę to żałośnie smutne zjawisko...

Pan Konstanty Jan z siostrą Michaliną

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Sat, 05 Nov 2016 23:30:00 +0000

Szczerze... napisałabym już coś konkretnego, ale w dobrym tonie jest najpierw się przedstawić. Niech w takim razie ten post będzie o tym. Gdybyście po przeczytaniu uznali, że to wprowadzenie Was nie satysfakcjonuje i chcecie wiedzieć więcej, zajrzyjcie do zakładek "O mnie" lub ewentualnie "O blogu". Jeśli to również nie pomoże to... trudno. Bywa :P

Oto mój brat.

Znany i lubiany wśród rodziny i znajomych, prekursor nowego nurtu w sztuce - kółkonizmu, twórca niezwykłego, zrozumiałego tylko dla wybranych języka. Ma wiele przydomków: Mały Łobuz, Baron Klucha, Człowiek Bułka.

Poznajcie go - Konstanty Jan, dla przyjaciół Kostuś.

Jak widać i nietrudno się domyślić - Kostek ma trisomię21, zwaną zespołem Downa. Ma 8 lat i jeszcze w tym roku chodzi do przedszkola integracyjnego.

Lubi bardzo robić zdjęcia i nieźle mu to wychodzi (również selfie), lubi też malować farbami i rysować (głównie kółka - stąd kółkonizm), mówi tylko tak trochę po japońsku - jako tako, jego urzekająca, okrągła buzia i upodobanie do wrestlingu uczyniły z niego Barona Kluchę, a apetyt na bułeczki (nawet po wizycie u babci) zaowocował ksywką Człowiek Bułka.

Zbój, nicpoń i hultaj - zawsze, kiedy broi ma złote iskierki w oczach i szelmowski uśmieszek na twarzy. Gdy już go przyłapiemy na gorącym uczynku, to i tak zawsze się wypiera, zwalając winę na swojego najlepszego przyjaciela - Franka. Nie przeszkadza mu to jednak twierdzić, że to jego kocha najbardziej i że będzie z nim chodził na basen (nie wiadomo czemu, ale często chęć pójścia z kimś na basen jest wyrazem Kostkowej sympatii). Zawsze wypija moją coca-colę, jeśli zostawię ją bez opieki, a później nawet nie przeprosi tylko na pytanie "Gdzie moja cola?" stwierdzi "Nie ma" i rozłoży bezradnie ręce.

Podsumowując: nie kochać się go nie da!

Właśnie tak:

Konstanty będzie mi czasem pomagał w prowadzeniu tego bloga. Już mu zapowiedziałam, że będę na jego przykładzie pokazywać różne terapie i zabawy i że czekają nas jakieś wspólne vlogi.

Ucieszył się :D

Trochę nudnego tekstu:
______________________________________________________________

Jeśli zaś o mnie samą chodzi to ostatnio obudziła się we mnie potrzeba uzewnętrznienia i ekspresji, dlatego postanowiłam skleić coś (mam nadzieję) sensownego nie tylko dla mnie, ale też dla innych i powołać do życia bloga.

Nie od razu był to pomysł na stronę w takim kształcie. W sumie jakiś czas się zastanawiałam, jaki dokładnie obrać kierunek. Ale w końcu mnie olśniło.

No dobra - wcale tak nie było XD

Już dawno miałam w głowie myśl, żeby o tym wszystkim napisać, tylko nie znalazłam czasu, weny, motywacji. Znalazłam je teraz, kiedy muszę pisać pracę licencjacką - brawo...

Może pokrótce wyjaśnię tytuł (jest to również w zakładce "O blogu").

Zarzucicie tej nazwie "Prawda nie może być subiektywna". Ok. Zgadzam się. Ale to co tutaj publikuję będzie prawdziwe dla mnie i będzie moje - subiektywne. Moje poglądy, moje zdanie i moja filozofia, które dla mnie - są prawdą. Dlatego właśnie taki, a nie inny tytuł.

_______________________________________________________________

A to my razem:

- Pan Konstanty z siostrą Michaliną -

Na początek tyle wystarczy - w miarę rozwoju tego bloga będziecie nas lepiej poznawać i dowiecie się czegoś pożytecznego (taki mam plan).

Iii... właśnie przeczytałam ten mój tekst i od razu sobie postanawiam - nie wszystkie posty będą tak przeraźliwie słodziutkie, jak ten .. mam nadzieję...

***

W następnym poście opowiem o zespole Downa - od strony medycznej, historycznej, społecznej, emocjonalnej - generalnie z czym to się je. Po prostu, żebyście wiedzieli.

Na rozgrzewkę...

noreply@blogger.com (Michalina_Em) — Thu, 03 Nov 2016 22:32:00 +0000

Na początek - opis!

To jest w nagłówku:

Mój młodszy brat ma zespół Downa, a ja studiuję pedagogikę specjalną. Dodaj te dwa fakty do tego, że piszę bloga, a otrzymasz oczywisty wniosek: „chcę uświadamiać nieczułym ludziom, że powinni zaakceptować niepełnosprawnych”. Zgadza się? … No właśnie… Zerknij na tytuł, sięgnij w głąb tego bloga, a przekonasz się, że niekoniecznie.

A to jego rozwinięcie:

Hasło „Zaakceptuj osoby niepełnosprawne!” uważam już za truizm. Nie lubię nachalnej poprawności politycznej, dlatego też nie będę nikomu mówić, jakie ma mieć poglądy, ani jakie ma prezentować postawy. Nie oznacza to jednak, że nie będę krytykować niektórych zachowań i przekonań. Z pewnością będę, bo oprócz poprawności politycznej nie lubię też głupoty.
Jednak narzucanie swojego zdania mija się z moim celem. Chcę tylko pokazać prawdę (z mojej strony) – jak to jest być siostrą dziecka z zespołem Downa - opowiedzieć o moich doświadczeniach z domu, z wolontariatu i ze studiów. Jeżeli ktoś po przeczytaniu tego bloga miałby zmieniać swoje nastawienie, to niech się to nie staje z przymusu – raczej niech to będzie „terapia” dobrowolna...

PS Moje życiowe doświadczenia same w sobie mogą nie być ekstremalnie pasjonujące, więc blog ubogacę w różne inne niespodzianki :D