My Book and a few other thoughts

When to use AI: The new age executive challenge

2026-08-02T21:43:25.368+05:30

Rina had always been proud of her emails. They were clean, polite, and efficient. Her subject lines were sharp. Her bullet points were tidy. Her grammar had the kind of smoothness that made busy managers feel safe. So when she was asked to write to her team after a difficult quarter, she did what she had begun doing more often lately: she opened an AI tool and typed a prompt.

“Write a warm, motivating message to a struggling team after a missed target.”

Within seconds, the screen filled with a polished paragraph. It sounded excellent.

*Your commitment, resilience, and collaborative spirit continue to inspire. Challenges are part of growth, and I am confident we will emerge stronger together.*

Rina read it twice, nodded, and sent it.

For a moment, she felt relieved. The message was done. No awkward drafting, no emotional wrestling, no staring at a blank screen. Then the replies began.

One team member wrote, “Thanks.” Another sent a thumbs-up. No one said much else. In the next meeting, the room was quiet in a way that made her skin prickle. They listened, but not closely. They answered, but not openly. The energy was flat.

After the meeting, her deputy, Arjun, stayed back. “Can I say something honestly?” he asked.

Rina smiled. “Of course.”

He hesitated. “The note was… fine. But it didn’t sound like *you*. It sounded like what someone would write if they wanted to sound supportive without really knowing what happened.”

The sentence landed harder than she expected.

That evening, she opened the email again. It was indeed smooth. But it was also empty in a way she had not noticed before. It praised “resilience” without naming the late-night client call, the broken presentation, the analyst who stayed back to fix the numbers, or the confusion caused by the revised scope. It offered encouragement without evidence. It looked like leadership, but it did not carry any of her actual attention.

So she deleted it and started over. This time, she wrote slowly.

“Last Tuesday, when the client changed the scope after the review meeting, I know several of you had to rework your analysis at short notice. I saw the extra effort, and I appreciate the way the team responded without panic. We did not hit the target this quarter, and I take responsibility for the parts I could have handled better. Next week, I want us to review where the breakdown happened and what support you need from me before we move into the next cycle.”

It was shorter and less elegant. But it was definitely more honest.

She added one line at the end: “Thank you for staying in the work when it became difficult.”

The next morning, the team’s responses were different. Neither dramatic nor emotional. But real. One person wrote back with a specific issue. Another asked for a meeting. In the next team discussion, people spoke more freely. The tone had changed.

Rina realised something important: the problem had never been that the first message was badly written. It was that the writing had removed the human part of leadership.

AI had made the process easy, given her better sentences. But trust was hard to come by. It required her observation, judgment and responsibility.

From then on, she used AI only for specific routine purposes. For the parts of communication that were safe to delegate (structure, clarity, trimming repetition), she used AI. Where she needed to be herself, required trust-building and relationship maintenance, she wrote messages herself.

And her team noticed.

A compact 2–3 minute role‑play | Difficult Conversations

2026-03-19T18:09:53.539+05:30

Let us use a 4 step script to handle difficult conversations

4‑step script

Prepare – clarify facts, intent, and what a “good outcome” looks like.
Open – state purpose and observation in one calm sentence.
Explore – ask, listen, understand their view and constraints.
Close – agree on next steps, support, and consequences if needed.

Scene / the issue

Contractor team was seen bypassing gas test and starting hot work early to save time.

Characters

Site Supervisor (S) and Contractor (C)

Step 1. Prepare

Facts: Contractor’s team has bypassed safety protocol on at least two occasions to save time, despite prior training and clear rules.

Your intent: “I want them to work safely and on time, without normalising shortcuts.”

Good outcome: They accept the issue, commit to specific safer behaviour, and fix how they plan jobs.

Step 2. Open

S: Ramesh, I need to talk about one specific issue: yesterday your team started hot work before gas testing and permit clearance, to save time. That is not acceptable for our safety or for our company's licence to operate.

C: Sir, nothing happened, and we are under huge pressure to finish. If we follow every step, the job will never get done.

Step 3. Explore

S: Help me understand what is really happening on the ground when they skip the gas test and permit.

C: Sir, permits take too long, the officers are busy, and if we delay the shutdown work, we get blamed. My boys feel they have no choice.

S: So you’re saying slow permits and fear of delay penalties are pushing them to cut corners, even though they know the rule?

C: Yes, exactly. They want to show progress.

S: I understand the pressure. But when safeguards are bypassed, one mistake can cost lives, damage the plant, and hit our company's licence to operate. We can’t call that ‘practical’.

Step 4. Close

S: Here’s what we will do. From today, your team will not start any hot work without full permit and gas test – no exceptions. You and your supervisors will stop the job if anyone tries to bypass.

C: Sir, then I need support, otherwise we’ll just be late and in trouble.

S: Fair. We will do two things: first, I’ll talk to the permit team to fast‑track permits for your critical jobs; second, I’ll brief my own officers not to push you to ‘somehow start’ without paperwork. In return, I expect zero bypasses.

C: Okay sir, agreed. I’ll talk to my team today.

S: Good. And I want to be transparent: if we see this bypass again, we will stop the job and review your contract and site access. Our aim is not to win an argument; it’s to protect safety, relationships and our company's licence to operate. Are we on the same page?

C: Yes sir, we are.

Observations on Student Etiquette

2025-11-14T08:55:00.001+05:30

At 8:40 am this morning, a PGDM student entered my office. With his gaze fixed unwaveringly on his phone, he neither acknowledged my presence nor offered a greeting.

Without a glance in my direction, he muttered, “Err… I want to meet ***** ma’am.”

I replied, “She isn’t here.”

He continued, eyes still glued to his screen, “Err… otherwise I want to meet…” trailing off as he scrolled through his phone, apparently searching for his next thought or perhaps the name of someone else.

There was still no “hello,” no recognition that he was in someone else’s office, or any sign of basic courtesy.

I said, with a tone that could only be described as tired pity, “It’s 8:40. No one is here yet.”

He responded, “Oh, I’m sorry,” but his eyes remained lowered, focused on his phone.

He turned and left, finally looking up to meet my gaze just as he reached the door. Then, without another word, he exited, leaving behind an air of normalcy; as if this encounter was utterly routine for him.

This may indeed be his ‘normal,’ but it leaves me wondering just how much human interaction have changed over generations!

അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും ഇടയ്ക്ക് ജീവിതവും

2025-06-24T20:31:00.004+05:30

മഴ കഴിഞ്ഞതും എനിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത വീര്‍പ്പുമുട്ടല്‍ തോന്നി. എന്റെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ വിഷമങ്ങളും എല്ലാ സ്നേഹവും എല്ലാ ചിരികളും ഒരുമിച്ച് പുറത്തുവരുന്നതുപോലെ... മഴത്തണുപ്പില്‍ ഞാന്‍ അമർന്നിരുന്നില്ല. എനിക്കതിനു കഴിഞ്ഞില്ല. മഴയുടെ അവസാന തുള്ളികള്‍ ഇലത്തലപ്പുകളില്‍ വീണുതീരുമ്പോഴേയ്ക്കും ഞാന്‍ കുളിക്കാന്‍ ഇറങ്ങി. കിണറ്റില്‍നിന്നും അലുമിനിയം തൊട്ടിയില്‍ കോരിയ തണുത്ത വെള്ളം തുടരെ തുരടെ ഞാന്‍ എന്റെ തലയില്‍ ഒഴിച്ചു. ഓറഞ്ച് നിറമുള്ള സോപ്പിന്റെ കഷണം കൊണ്ട് ശരീരം പതപ്പിച്ച് വീണ്ടും വെള്ളംകോരി ഒഴിച്ചു. നല്ല തണുപ്പ്.

ഇരുണ്ട ആകാശത്തിന്റെ കീഴില്‍ നാലുചുറ്റും ഇടതൂര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്ന മരങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ നഗ്നനായി നിന്ന് വെളുത്ത ഇഴകളുള്ള തോര്‍ത്തുകൊണ്ട് ശരീരം തോര്‍ത്തി ഉണക്കി, അത് ഉച്ചത്തില്‍ കുടഞ്ഞുടുത്ത് ഞാന്‍ വീട്ടിലേയ്ക്ക് നടന്നു. തുറന്നു കിടന്ന വാതിലിലൂടെ അല്പം വെളിച്ചം പുറത്തേയ്ക്ക് വരുന്നുണ്ട്. ഒരീയാംപാറ്റയെപ്പോലെ ഞാനാ വെളിച്ചം നോക്കി നടന്നു.

വീടിനുള്ളില്‍ കടന്നതും എന്റെ വികാരങ്ങള്‍ എന്നെയും കടന്ന് വീടിന്റെ മച്ചും കടന്ന് ആകാശത്തേയ്ക്ക് ഉയരത്തിലേയ്ക്ക് പറന്നകന്നു. എന്‍റെ ഉയിരും ഊരും അക്കൂടെ പറന്നു പോയി. എന്റെ ഉയിരിന് ഉയരത്തില്‍ നിന്നുള്ള കാഴ്ച വളരെ മനോഹരമായി തോന്നി. മരങ്ങളുടെ തലപ്പുകള്‍ക്കിടയില്‍ എന്റെ ഓടിട്ട വീട് ഒരു ചതുരപ്പൊട്ടുപോലെ...

മരണമൊക്കെ ഇത്ര മനോഹരമായിരുന്നോ എന്ന് മരിച്ചവര്‍ക്ക് മാത്രമേ സംശയിക്കാന്‍ പറ്റൂ. ജീവനുള്ളപ്പോള്‍ മനുഷ്യര്‍ മരണത്തെ ഭയപ്പെടുന്നു. എന്നാല്‍ മരണപ്പെട്ടുകഴിയുമ്പോള്‍ മനുഷ്യന്‍ അതിന്റെ ഭംഗിയില്‍ ലയിക്കുന്നു. കാരണം മരണത്തിന് ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു ഭംഗി ഉണ്ട്. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്‍റെ, കെട്ടുപൊട്ടിയതിന്റെ, ബാധ്യതകള്‍ ഇല്ലാത്തതിന്റെ ഒരു ഭംഗി. ഈ ഭംഗിയെ വര്‍ണിക്കാന്‍ നമുക്ക് മലയാള ഭാഷയില്‍ വാക്കുകള്‍ ഇല്ല. അത് അനുഭവിച്ചവര്‍ക്കെ അത് മനസ്സിലാവൂ. നിങ്ങള്‍ ഇത് വായിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നര്‍ഥം. നിങ്ങള്‍ക്കത് മനസ്സിലാവില്ല.

രാവിലെ എഴുന്നേല്‍ക്കുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നത്? കുളിക്കണം, കഴിക്കണം, ജോലിക്ക് പോകണം, അങ്ങനെയല്ലേ? മരിച്ചവര്‍ക്ക് അങ്ങനെയല്ല. അവർക്ക് രാത്രിയില്ല, പുലരിയില്ല. അവർക്ക് സമയം ഒരു പ്രതലം പോലെയാണ്. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ കാണുന്നത് സമയത്തിന്റെ ഒരു മാത്ര മാത്രമാണ്. ഭൂതമോ ഭാവിയോ നമുക്ക് കാണാനാവില്ല. പക്ഷെ, മരണശേഷം സമയത്തിന്റെ മാനം മാറുന്നു. നിങ്ങള്‍ ഒരു മരത്തെ നോക്കുമ്പോള്‍ അതിന്റെ ഇലകളും ചില്ലകളും തടിയും അതിലെ കിളികളെയും പിന്നിലുള്ള മറ്റ് മരങ്ങളെയും മലകലെയുമെല്ലാം കാണുന്നപോലെ മരിച്ചവര്‍ സമയത്തെ മുഴുവന്‍ ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ കാണുന്നു. ഇന്നലെയും ഇന്നും നാളെയും ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ കാണുന്നു. എത്ര മനോഹരം അല്ലെ?

ഒരു മഞ്ഞുപാളി പോലെ ഉയരങ്ങളിലേയ്ക്ക് പോകുമ്പോള്‍ എന്റെ വീട് ചെറുതായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ, എന്റെ ലോകം വലുതായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അല്പം നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുന്നേ എനിക്കുചുറ്റും കുറച്ചുമരങ്ങളേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഇപ്പൊ ഒരു കാടുതന്നെ ഉണ്ട് എന്റെ ലോകത്ത്. മേഘങ്ങൾ എന്റെ ഉള്ളിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നു; ഞാൻ അവരുടെ ഉള്ളിലൂടെയും. കാറ്റും ഞാനും ഒന്നായതുപോലെ. ഉയർന്നുയർന്ന് എനിക്കിപ്പോ ഭൂമി കാണാം. ഒരു നീല മുത്തുപോലെ. ചുറ്റും മനുഷ്യൻ തൊടുത്തു വിട്ട ഉപഗ്രഹങ്ങളും ചന്ദ്രനും. പക്ഷെ, എനിക്ക് എന്റെ വീടും ഈ ശൂന്യാകാശവുംവും ഒരുപോലെ അടുത്തുണ്ട്. മാറ്റുവാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞാൽ, സമയത്തെപ്പോലെ വസ്തുക്കളും അവയ്ക്കിടയിൽ അകലവും ഒരു മേശപോലെ എനിക്ക് മുന്നിൽ കാണാം. അകലം എന്നൊന്ന് ഇപ്പൊ ഇല്ല. ദൂരങ്ങൾ മാനുഷികമാണ്, അവ ജീവനുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് ഒരേ സമയം ഇവിടെ ശൂന്യാകാശത്തും എന്റെ കിണറിനടുത്തും ആയിരിക്കാം. ഇവിടെയും അവിടെയും ഒരേ സമയം: എത്ര മനോഹരം, അല്ലേ?

അകലങ്ങളിൽ, അങ്ങുദൂരെ എത്തിയപ്പോൾ ഭൂമി എന്ന നനഞ്ഞ കുഞ്ഞൻ പാറക്കല്ല് എത്ര നിസ്സാരമായിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലായി. എന്റെ അഹങ്കാരവും, വിഷമങ്ങളും, വഴക്കുകളും, കടങ്ങളും, സമ്പത്തും, രാഷ്ട്രീയവും, കച്ചവടവും, രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള യുദ്ധവും ചങ്ങാത്തവും, ചന്ദ്രന്റെ നിലാവും, സൂര്യന്റെ നിറവും ചൂടും നിഷ്പ്രഭമായി എനിക്ക് തോന്നി. ഭൂമിയിലായിരുന്നപ്പോ, വെയിലുകൊണ്ട് പൊള്ളിയതൊക്കെ ഓർത്ത് ചിരി വന്നു. സൂര്യന്റെ ഉള്ളിലൂടെ കടന്ന് മറുപുറം കടന്നപ്പോഴേയ്ക്കും ജീവൻ ഒരു മഴത്തുള്ളിപോലെ മനോഹരവും എന്നാൽ അർഥശൂന്യവും, തണുപ്പിക്കുന്നതും എന്നാൽ മനസ്സിലാക്കാനാവാത്തതും ആണെന്ന് ആരോ പറയുംപോലെ തോന്നി. ചുറ്റും മണലുവാരിയിട്ടതുപോലെ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഗ്രഹങ്ങളും നക്ഷത്രങ്ങളും തമോഗർത്തങ്ങളും പേരറിയാത്ത നൂറായിരം അത്ഭുതങ്ങളും. അതിനെയൊക്കെ പൊതിയുന്ന നിർവികാരമായ ശൂന്യതയും. അതിൽ കുടികൊള്ളുന്ന പരകോടി സാധ്യതകൾ. മരണത്തിനു മുൻപേ തോന്നിയ വികാരങ്ങൾ ഇപ്പൊ ഇരുട്ടുപോലെ അല്ലെങ്കിൽ പ്രകാശം പോലെ എങ്ങും പരന്നുകിടന്നു. എനിക്ക് എല്ലാം അനുഭവിക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്. ഒരേ സമയം. എല്ലാ സമയവും. ഒരേ ഇടത്ത്. എല്ലായിടത്തും. ഈ അനുഭവത്തെ തേടി എത്രയോ മനുഷ്യർ ജീവിതം മുഴുവൻ ചിലവിട്ടു? ജീവിതത്തിന്റെ മരീചികയ്ക്കപ്പുറത്തു മാത്രമേ ഇത് കിട്ടൂ എന്നറിയാതെ!

ചില്ലറത്തുട്ടുകൾക്കു വേണ്ടി ജീവിതം മുഴുവൻ നിമിഷങ്ങളെ ഉഴുതു മറിച്ചതൊക്കെ ഇപ്പൊ വെറുതെയായി. അതിനൊന്നും ഒരർത്ഥവും ഇല്ല. കഷ്ടപ്പെട്ട് വാങ്ങിയ വീട്? ഉണ്ണാതെ ഉടുക്കാതെ ഉണ്ടാക്കിയ പണം? സമരസപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിയ ബന്ധങ്ങൾ? രക്തബന്ധങ്ങൾ? ഒന്നും ഇപ്പൊ ഇല്ല. എല്ലാം ജീവൻ എന്ന മരീചികയുടെ അപ്പുറമുള്ള തമാശകൾ മാത്രം. സമയം ഇല്ലാതായി. അകലം ഇല്ലാതായി. വികാരവും വിചാരവും ഇല്ലാതായി. ഉള്ളത് അനന്തമായ സാന്നിധ്യം മാത്രം. അനന്തമായ ശൂന്യത മാത്രം.

അനന്തതയും ശൂന്യതയും ഒന്നുതന്നെയാണെന്ന് ഇപ്പൊ ബോധ്യമാവുന്നു. ചിത്രത്തിൽ വിചിത്രവും കൗതുകകരവുമായ ഒരുപാട് കാഴ്ചകൾ ഒരുമിച്ച് നിറയുന്നു. അതേസമയം ശൂന്യതയാണ് ഇതിനെയൊക്കെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നത് എന്നത് ഒരു സത്യം! അതെങ്ങനെ? ശൂന്യതയിൽ വസ്തുക്കൾ ഇരിക്കുന്നതെങ്ങനെ? ഒന്നുമില്ലാത്തതല്ലേ ശൂന്യത? അതായത്, മനുഷ്യന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് ജീവൻ ഇല്ലാതാവുന്നതോടെ ഇല്ലാതാവുന്നു. മനുഷ്യന്റെ അതിരുകൾ ജീവൻ ഇല്ലാതാവുന്നതോടെ ഇല്ലാതാവുന്നു. മറ്റു വാക്കുകളിൽ, ജീവൻ അതിർ വരമ്പുകൾക്കുള്ളിൽ മാത്രം നില നിൽക്കുന്ന ഒരു പ്രതിഭാസമാണ്. സമയത്തിനും ദൂരത്തിനും അനുഭൂതികൾക്കും വിധേയമായ അനുഭവങ്ങളാൽ പരിമിതപ്പെട്ട പ്രതിഭാസം. അതിന്റെ അതിർവരമ്പുകൾ പൊട്ടിച്ചെറിയുന്നത് മരണമാണ്.

അതുകൊണ്ട് മരണമാണോ അഭികാമ്യം? ഈ ശൂന്യതയിൽ എല്ലാം കാണുകയും എല്ലാം അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോ എനിക്കത് പറയാൻ സാധിക്കുന്നില്ല. കാരണം, രണ്ട് അനുഭവങ്ങൾക്കും അവയുടെ മേന്മയുണ്ട്. ജീവിതത്തിന് ശേഷം മരണമാണ്, പക്ഷേ, ജീവിതത്തിന് മുമ്പ് എന്തായിരുന്നു? അറയില്ല. പക്ഷേ, രണ്ടും ജീവനുള്ള എല്ലാത്തിനും ഉണ്ട്. പുഴുവിനും മനുഷ്യനും പുല്ലിനും അവ രണ്ടും ഉണ്ട്. ജീവന് അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും ഈ ശൂന്യതയാണ് ഉള്ളത്. ഇടയിലുള്ളത് ജീവന്റെ വരയിൽ കുടുങ്ങിയ ഏതാനും ദിവസങ്ങളും മണിക്കൂറുകളും മാത്രം. അത് കഴിഞ്ഞാൽ വീണ്ടും ശൂന്യമായ അനന്തതയിൽ എല്ലായിടത്തും ഇപ്പോഴും എല്ലാമായി എല്ലാവരുമായി വിരാജിക്കാം.

കൊള്ളാം അല്ലേ?

Being Poor Isn't That Bad!

2025-01-01T12:18:00.000+05:30

It was about 11 am. The bell rang. It was the postman. I was waiting for him for a week.

I had subscribed to Mathrubhumi Weekly a couple of months ago. The first issue arrived in time. The second, third, fourth and fifth issues arrived together after a month. Then two issues came together. Last week, nothing came.

I expected two issues today when I saw the postman. But he handed me one and said scratching his head, “Sir, it is Christmas. Give me something.”

I understood. It was just two months ago when this central government employee took Rs 200 from me saying it was Diwali!

I told him, “Sirji, I don’t have any money here. Moreover, it was just 2 months ago that I gave you Rs 200.”

He replied, “Sir, aapko time pe ye deliver kartha hu main.”

With a smile, I closed the door.

Ram uncle who sweeps our corridor makes Rs 10000 a month for working 7 days a week from 7 am till 4 pm. He doesn’t ask for money. The postman who gets at least 4 times that amount (which doesn't happens to be much higher than what I make) wants money from me for doing his duty for which the government pays him salary, pension and gratuity!

Later in the day, I reflected on why people ask money from me during festivals. I realized it is because of a misunderstanding. My institute provided me with accommodation in a posh apartment complex where each sub-700 square feet apartment cost Rs 3 crores and more. Every resident who could afford such houses made at least Rs 10 lakhs a month – they ought to. If you get such a home on loan, your EMI would be at least Rs 2 lakhs. The people who come to get money from me think that I am like the other residents of the building. A millionaire!

I smiled to myself knowing how poor I was. But I also felt happy that I was taken care of by my Institute really well. They consider my skills valuable enough to get me such a valuable accommodation! As I swarm into the sweetness and warmth of articles and stories offered by Mathrubhumi Weekly, the smile seemed to stay and grow. Being poor is not that bad for a guy like me!

Wars

2024-10-19T13:57:00.003+05:30

Once upon a time, there was a couple. They lived a peaceful life in a little apartment in a big city. They had a girl. 3 year old. They didn’t have anyone else.

They were not used to having people and things in their life. So their house was practically empty. They only had those things that made them happy. So was their hearts. They did not have many people in it. And so they lived their happy lives.

Then one day, the happiness vanished.

The 3 year old began to disobey them. She wanted things the parents did not want. She invited people they did not want in their lives. They felt that the girl suddenly became a stranger. They developed a distance in their hearts. The girl went further away day after day, while the couple stayed close.

The girl one day felt that she did not have anything in common with them. She decided to move out and away. And she did that.

The first day, the parents did not feel anything. In fact, they thought they felt happy when they reclaimed the calm and inner peace. They no more had the extra things, extra demands and extra people.

Days passed. The couple spoke less to each other. In their individual hearts, they began to feel a void they could not fill with each other’s presence. Somehow, they felt responsible for this situation. However, in the rush to justify themselves to claim their peace, they tried to make themselves believe that it is the other who is responsible.

Months passed. One day, the girl came to visit them. Not out of love, but to get some of her remaining things. The moment they saw the girl at the door, the couple felt a rush of strange chemicals in their veins. They froze. Their hearts bled. Their inner eyes shed tears like a fountain. But their physical bodies remained frozen till she left.

Inside, each knew what was going on. Each withdrew into their shells.

Years passed. The girl attended the funeral of both the parents the same month. When she was at home one last time to clear and lock it, she realised that her parents were still there inside her. They were still fighting a war over her. They were still not talking to each other. They were still feeling guilty. They were still justifying themselves. They were still blaming each other.

The only difference was that now, both were her. The last day of the month, her obituary appeared in the same newspapers, in the same obscure corner. The war was over. Probably. ¯

The Holy Book’s Tears

2024-10-19T10:07:00.003+05:30

She prayed kneeling in front of the holy book. There were tears in her eyes. The god who listened to her from inside the book felt completely helpless.

This was the girl’s prayer: “God, why was I not born as that aunt’s and uncle’s daughter! I want to study and earn a degree. I want to earn a job in the city and live freely. My parents will marry me off next year. I won’t be able to complete my studies. I will end up washing dishes and mopping floors just like my mother. God, please, please let me study. I want to get a better job. I want to do better and get a job.”

The girl is only 12 years old! Her mother comes to sweep and mop our house. The mother is only 36, and is already a grandmother.

When she opened her moist eyes, she wondered how the holy book’s pages looked like a sobbing face - wet, mangled and unsettled!

Lose Yourself Not

2024-10-19T09:29:00.004+05:30

It is very easy to lose oneself. If your spouse tells you everyday that you are not good enough, you will lose yourself. You will lose interest in day to day activities. You will lose interest in your hobbies. You will pay less attention to yourself. You will eventually lose interest in your purpose. You will end up in depression and despair.

But, what if you are aware that you are different from others’ perception of you are different? Sometimes, joy comes to you when you decided to stay yourself. Sometimes, life becomes joyful when you take a moment to appreciate yourself. Sometimes a pat on your own back is necessary because no one else will have the time and energy to do tat for you. You are your own caretaker.

Therefore, do not lose yourself. That is all you have.

It’s not ok to be not ok!

2024-09-23T22:20:00.005+05:30

Most people often think that it is ok to be not ok. Because, it is not unusual to be not ok. In my experience, life is a series of healing processes because getting hurt is the order of the day. Anyone with the least sense of self worth will then look inwards to help one’s own self.

How can I help me? Heard no one saying ever! Everyone says, “How can I help you?” We are all trained to say ‘how can I help you?’ Because we are all taught to take care of the other. Not because they need help, but because you may perceive that they might require some help. See the generosity of our altruism! However, when it comes to your own self, my culture tells me to shut up and go on. Because, to be worried about your own self, to worry about your mental health and well being is less than being human. Who does that! If you are a decent human being, take care of others. Others will take care of you. Well, life has taught me otherwise. If I don’t take care of myself, no one else will.

When do you realise that you need help? When you think you need help, you might already have gone beyond rescue. That is not your problem. That is the problem of your society. You have been taught all along to hush your own need to feel well and go after what others think is good for you. Therefore, by the time you get a chance to look inside and realise that you need help, you might be beyond redemption. So the message is, every now and then, if possible after you read this sentence, look in the mirror and ask yourself, ‘do you need help?’ And if the answer is ‘no’ definitely run to someone who can help you.

Who can help you? What kind of help will help me get better, feel better? This is a question that stops most of us when we feel we need help. Quite understandable. First of all, getting help is looked down upon. Second, finding help raises many an eyebrow. Third, how can you live your decent life after getting help for your mental illness? Therefore, if you really think you need help, decide that you are going to give two big hoots about what others think. Second, walk up to whoever it is you think can help and ask for help. Third, walk out and look straight in the eyes of the society and give those two hoots!

Feelings apart, you could start by talking to a counsellor. A counsellor is someone who listens to you and guides you as to how to respond to life’s many turns and twists. If a counsellor judges that you are beyond their purview, they will guide you to the next level of help. We all need to understand that what we call sanity is a fine balance of thousands of chemicals that our brain produces every second. When one of those chemicals is produced in the minusculest amount, we become unwell. Some of that balance can be controlled by controlling the mind and creating a conducive environment. Some of it should be controlled using other chemicals that can control the glands that create these chemicals. Therefore, we might require help from a clinical psychologist or psychiatrist.

If you regularly take your car to service Center without feeling ashamed of your car being called weak, immature, nuts and crazy, why would you hesitate to walk into any place that offers you help, solace and ultimately a peaceful existence? Get help while it is not too late.

Being is Happiness

2024-09-16T08:40:00.005+05:30

At times, I wonder about the direction of my life in general.

Life is a series of moments. In childhood I aspired to be someone, in youth I became someone, and in old age I die. In this scheme, my role is limited to merely being present. Can I do more? Could I have done more? Will I have done more? These are meaningless questions as long as I have nothing to do with life, except being present at the moment.

When I think of this as a philosophical truth, I realise that most of my life was spent in meaningless pursuits. In my childhood, I spent my time in becoming someone. In my youth, I continued and became someone. This someone was not exactly the someone I had planned to become. Therefore, there was frustration and disappointment in being that different someone. Throughout midlife, I continued to adapt to my ideal self by feeling guilty, pretending to be another and spending time and money on that becoming. Meaningless pursuits.

On the road I saw an old lady this morning. She was combing her hair under a metro station. He had all her belongings in a small sack-bag. She didn't look very clean. Her face didn't look the happiest. But she was determined to do that one thing she was doing - combing her hair. I walked past her in a hurry to reach home. At home, as I write this, I reflect back a
nd wonder if she was happy! I saw another lady who had two cats on leashes. She was tying them to the sidewalk rails. Was she happy?

Then again, I look back inside myself ans ask, am I happy? Yes. I am happy. Why am I happy? Is it because I possess things? Honestly, I possess fewer things than most people. I have clothes that will fit in a suit case, books in another, 3 digital devices, 4 musical instruments, a watch, an umbrella, 4 pairs of footwear, some furniture, a few household electronics items, a two&four wheeler and miscellaneous items like stationery and cutlery. Oh that is a bit too many for a happy person. However, if fewer things make me happier, I should strive not to accumulate more, or shed a few in the coming days, shouldn't I?

Coming back to the direction of life in general: Is it forward looking, backward looking or not looking anywhere? I feel that it shouldn't be directional. Life should be about a state of being, not about moving forward and backward. If being in the moment gives me pleasure, that is the most you could achieve. Could you have achieved more? May be. But the pleasure of being in the moment is not about degrees, but about the state of being. If you are happy now, you could be happy for ever. Because, forever is just a series of nows.

What brings a tear of joy to your eye?

2024-09-01T07:30:00.002+05:30

When I'm the reason for someone's smile,

when someone's smile pours over my cloistered mind,

when my mind suddenly realises how connected someone's smile is with my well-being,

when a small act of kindness lifts someone's spirit,

when someone leaves my room deciding to change their lives,

when I touch lives,

when lives change because of a thought we shared,

when rain falls on my windshield,

when a sparrow visits my clothesline,

when I shift to let the breeze touch someone's sweaty forehead,

when my story amazes a the year old,

when an idea is retold to make an impact,

when anonymously I enable someone to say yes or no,

when I can walk away with a smile assured of a smile behind me,

when we are together,

when we create 'us,'

when our thoughts resonate,

when two simple colours blend,

when the good side of bad is out,

when I sip a surprise cup of fresh coffee in the morning,

when I realise how silly I am,

it brings a tear of joy to my eye.

കപീഷേ രക്ഷിക്കണേ...

2024-04-29T13:01:00.002+05:30

എന്റെ മകളുടെ കഥകളിൽ ആർക്കെങ്കിലും വിഷമമോ പ്രതിസന്ധികളോ ഉണ്ടായാൽ അവൾ ഉടനെ "കപീഷേ രക്ഷിക്കണേ..." എന്ന് പറയും. ഉടനെ കപീഷിന്റെ വാൽ നീണ്ടുവരും. കഥയിലെ പ്രശ്നകാരകനെ വാലുകൊണ്ട് ചുരുട്ടിയെടുത്ത് വെള്ളത്തിലേറിയും. 'ബ്ലും' എന്ന ശബ്ദത്തോടെ വില്ലൻ വെള്ളത്തിൽ വീഴും.

അടുത്ത നടപടിയാണ് നിങ്ങളുടെ കഥകളിലില്ലാത്തതും എന്റെ മകളുടെ കരുണാപരമായ ജീവിതവീക്ഷണത്തിന്റെ കാതലുമായ ഭാഗം. കപീഷിന്റെ വാൾ മാത്രമേ ഇതുവരെ കഥയിലുള്ളു. വില്ലൻ വെള്ളത്തിൽ വീണ് ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുമ്പോൾ കപീഷ് വരും. കയ്യിൽ സോപ്പും തോർത്തുമായി! അവനത് വെള്ളത്തിൽ വീണുകിടക്കുന്ന വില്ലന് കൊടുക്കും. വില്ലൻ സോപ്പൊക്കെ തേച്ച് കുളിക്കും. എന്നിട്ട് തോർത്തും. പിന്നെ ദേഹത്ത് ക്രീമൊക്കെ ഇട്ട് ഡയപ്പറും ഉടുപ്പും ധരിക്കും. അപ്പോൾ കപീഷ് കരയ്ക്ക് കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടാവും. അവൻ വില്ലനെ ഉപദേശിക്കുകയും വില്ലൻ സ്വഭാവപരിവർത്തനം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യും.

ഈ കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളേക്കാൾ കഥപറച്ചിലുകാരിയാണ് പ്രാധാന്യം അർഹിക്കുന്നത്. മൂന്നുവയസ്സ് തികയാത്ത എന്റെ മകൾക്ക് നല്ലതും ചീത്തയും തിരിച്ചറിയാനും പരിവർത്തനം വരുത്താനുള്ള സംഭാഷണത്തിന്റെ പ്രാധാന്യവും അതിൽ സഹായിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയുമൊക്കെ അനായാസം വഴങ്ങുന്നു. ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് പ്രതികാരമാണ് ആദ്യ പ്രതികരണം. അങ്ങനെയുള്ള ലോകത്ത് എന്റെ മകളെപ്പോലെയുള്ള മനസ്സുകൾ സുന്ദരവും നീതിപൂർണവും സ്നേഹം നിറഞ്ഞതുമായ ഒരു ഭാവി ലോകം പണിയട്ടെ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

Saffron Catholics of Kerala

2024-04-09T13:24:00.000+05:30

Recently, a few Catholic dioceses in Kerala have been making statements and movements favouring right wing political parties. Some of these actions have been troubling me. It hurts. Once upon a time, I used to feel proud of being part of the church. Now, I don't. The church is just another political group.

The values that defined the church once are no more there. Values are for sermons. Outside sermons, the church is just another group with political aspirations. If the church's leadership had maintained its identity as a group of believers, and then bargained for political benefit and representation, I wouldn't have been offended. But now, Christian values and Christian identity are thrown out the window to gain political identity and stability. It is a matter of deciding what your priorities are. The Christ might have said, 'values.' But the current Christian leadership is saying, 'our priority is politics.' This is not very good.

I often get this question: "When are you getting your daughter baptised?" The answer is simple and clear: "I won't. I wanted to. But now, I won't, since the church is getting saffron, day after day." I don't want my daughter to be part of a group that does not practice what it professes.

If at all, I need a religious identity, it's better that I establish a new religion. Since religions have no registration, that wouldn't be difficult.

രണ്ടര വയസുള്ള കുഞ്ഞ്

2024-03-26T12:52:00.001+05:30

ആൾക്കൂട്ട കൊലപാതകങ്ങൾക്ക് പേരുകേട്ട നാടാണ് നമ്മുടേത്. എന്നിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തനാണെങ്കിൽ നീ കൊല്ലപ്പെടണം എന്ന ചിന്ത എന്നും ഈ നാടിന്റെ ശാപമാണ്. മതവും ജാതിയും പണവും ആശയങ്ങളും ജീവിതരീതികളും ചിന്താധാരകളും എന്നുവേണ്ട, വസ്ത്രധാരണവും നിറവും പൊക്കവും എല്ലാം വെറുപ്പ് തുപ്പാനുള്ള കാരണങ്ങളാണ് നമ്മുടെ നാട്ടിൽ. എന്നാൽ അതെല്ലാം നിസ്സാരം എന്ന് പറയാൻ തോന്നിക്കുന്ന ഒരു സംഭവം ഈ ആഴ്ച എന്റെ നാട്ടിൽ ഉണ്ടായി. രണ്ടര വയസുള്ള ഒരു കുഞ്ഞിനെ തല്ലിച്ചതച്ച്‌ കൊന്നിരിക്കുന്നു.

ശരീരത്തിൽ 70-ൽ കൂടുതൽ മുറിവുകൾ. സിഗററ്റുകൊണ്ട് പൊള്ളിച്ച പാടുകൾ. കുഞ്ഞിന്റെ തലച്ചോർ ഇളകിയ നിലയിലാണെന്ന് പോസ്റ്റ് മോർട്ടം റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നു. വാരിയെല്ലുകൾ പൊട്ടി ശരീരത്തിൽ തുളച്ചുകയറിയിരിക്കുന്നു. ആന്തരിക അവയവങ്ങൾക്ക് കടുത്ത മുറിവുകളുണ്ട്. മരണകാരണം തലച്ചോറിലെ രക്തസ്രാവം ആയിരുന്നു.

ഈ കുഞ്ഞിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും സ്ഥിരം കരച്ചിൽ കേൾക്കാറുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അയൽക്കാർ പറയുന്നു. അപ്പനും അമ്മയും തല്ലാറുണ്ടായിരുന്നു അത്രേ. അടി, ഇടി, തൊഴി, എടുത്തെറിയൽ... തലച്ചോർ ഇളകണമെങ്കിൽ എപ്രകാരമായിരിക്കും അതിനെ ഉപദ്രവിച്ചത്? വാരിയെല്ലുകൾ പൊട്ടി ആന്തരിക അവയവങ്ങൾ മുറിയണമെങ്കിൽ എങ്ങനെയായിരിക്കും അതിനെ തല്ലിയത്? മുട്ടൊപ്പം പൊക്കമുള്ള ഒരു കുഞ്ഞിനെ എങ്ങനെ ഇപ്രകാരം ഉപദ്രവിക്കാനാകും?

മരണ ദിവസം അയൽക്കാർ ഓടി ചെന്നപ്പോൾ മുൻ പിൻ വാതിലുകൾ പൂട്ടിയിരുന്നു. ഏറെ നേരം വിളിച്ചപ്പോൾ വാതിൽ തുറന്നു. കുട്ടിയെ അടുക്കളയിൽ ഭിത്തിയിൽ ചാരി ഇരുത്തിയിരിക്കുന്നു. ശ്വാസമില്ല. എടുത്ത ഉടനെ കുട്ടി ഛർദിച്ചു. ശരീരത്തു തട്ടിയപ്പോൾ ഒരു ശ്വാസം വലിച്ചു: അവസാനത്തെ ശ്വാസം.

ഈ കുട്ടിക്ക് രണ്ടര വയസ്സ്. എന്റെ കുഞ്ഞിനും അത്ര പ്രായം. മോൾ എന്നോട് കളിച്ചും ചിരിച്ചും സല്ലപിക്കുമ്പോ എനിക്ക് ഈ കുഞ്ഞിനെ ഓർമ വരുന്നു. എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നു. പിന്നീട് രക്തം തിളയ്ക്കുന്നു. ശരീരം വിറയ്ക്കുന്നു. ഇതുകണ്ട് എന്റെ മോൾ കുപ്പിയിലെ വെള്ളം തന്ന് എന്നോട് പറയുന്നു: "കുടിക്കപ്പാ... വിഷമിക്കണ്ടാട്ടോ..." രണ്ടര വയസ്സിന്റെ കരുണ. വലിയവർക്ക് ഇല്ലാതെ പോകുന്ന സ്നേഹം!

മോളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുമ്പോഴും കണ്ണീർ തുടയ്ക്കുമ്പോഴും ആൾക്കൂട്ട കൊലപാതകങ്ങൾ മനസിലേയ്ക്ക് വരുന്നു. മതത്തിനും നിറത്തിനും വേണ്ടി നിരപരാധികളെ കൊല്ലുന്നവർക്ക് എന്തേ ഇങ്ങനെയുള്ളവരെ... എനിക്കാ ക്രൂരചിന്ത മുഴുമിപ്പിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. കെട്ടിപ്പിടിച്ച കുഞ്ഞു ശബ്ദം വീണ്ടും പറഞ്ഞു, "അപ്പന് വാവയില്ലേ... കരയണ്ടാട്ടോ...."

The Quill Pen

2023-05-19T10:30:00.009+05:30

Last year, I bought a quill pen and started using it in my office. At first, a few colleagues looked at it with curiosity and made cute comments. Some touched it, some wrote with it.

In a few days, curiosity died; but people continued to talk about it when they saw me writing with it, as if it is one of the 7 wonders of the world, and nothing less than the Taj Mahal!

Eventually, the news reached the boss. The boss waited for an occasion to extract his share of fun off of me. During the Townhall that month, he brought it up. "Hei Mathews, it seems you've got yourself a fancy quill pen! When's the party?"

I replied, "Ah yes sir, I got one. Luckily, it will not put anyone's life in danger, unlike the new office building you are building and becoming super rich with. Want to try it? I can bring it to your office. It is a safe pen."

There was absolute silence.

The Townhall was eventless and smooth. And my quill pen remained in popular memory for a long time.

Crossroads Between Vygotsky's ZPD and Krashens i+1

2021-04-07T22:13:00.001+05:30

Krashen's i+1

Krashen's view is that language development takes place only through reception of comprehensible input. If i is the current level of a learner's language, she needs to receive comprehensible input at i+1 in order to acquire that language along natural order. If communication takes place using i+1, Language Acquisition Device (LAD) will act and assimilate the langauge received, contributing to language acquisition.

Vygotsky's Zone of Proximal Development (ZPD)

According to Vygotsky, Zone of Proximal Development (ZPD) is the the area between the actual developmental stage of an individual where she solves problems independently, and the potentisl developmental stage where she solves problems with the help of a more capable peer/adult (Vygotsky, 1978, p. 36). ZPD represents the scope of a learner in terms of development, where functions are in the process of maturation. It does not reside within the learner, but is a meeting place of all elements and aspects of the learning process (learner, teacher, learning materials, context, motivation, etc.).

Historical Context of ZPD

Children's IQ was determined by observing their independent problem solving abilities. But once at school, some children with high IQ scores showed a lower IQ, whild those with a lower IQ showed an increase. To address this issue, Vygotsky talked about the upper limit of possible development in the child. He argued that this upper limit could be determined by observing the child's problem solving skills when an adult's help is available. This means, while all children may appear to have the same level of IQ, some may have a higher upper limit than the others. Those with the higher upper limit will be able to comfortably move up their IQ score to the upper limit. Those with the lower upper limits will not be able to meet this level of development because the potential for development was lower. In other words, some children have a smaller potential for development, while some have a higher one. This area or potential for IQ development is what Vygotsky called ZPD.

The implication is that if a child has a high IQ but small ZPD, it may show less development than a child who has lower IQ, but a larger ZPD. Exposure to and familiarity with knowledge may help some children to scale most of their ZPDs without instruction. And when instruction is provided, they may show lower development than others because they have already used the potential offered by their ZPDs.

Note that for Vygostky, instruction and learning could be forerunners of development. He criticized the claim that development is impervious to instruction. Learning paves the way for development to occur. However, we should not assume that in ZPD, either is a precondition for the other. In ZPD, learning and development act together, or learning leads to development. Vygotsky has shown in his experiments that children learn in interaction and that leads to development.

Learning and Development

Vygotsky and Krashen are different in terms of how they see development. Vygotsky sees the process of development as maturing of features. Krashen sees whether or not a feature is acquired or not. i is what is acquired, and i+1 is what is to be acquired next. Vygotsky on the other hand makes predictions about what is in the process of maturing or developing. Krashen's theory deals with stages that follow a yes-or-no approach to development; there is no place for the process of maturing. In addition, Krashen's development is clear-cut and predictable, while Vygotsky sees many intervening factors in the process, making prediction of a definite linguistic future impossible.

Kashen's position is that learning and development are separate. Even when learning is seen as helpful to acquire knowledge of language use, he sees it as different from acquisition. Learned knowledge is different from acquired knowledge. If not through comprehensible input, it is not acquisition. Consequently, he was against syllabuses that used a natural acquisition order. Vygotsky sees learning and development as a unity.

Theoretical differences

Krashen sees the learner as an individual, separate from 'others'. The learner can learn in isolation from the society provided she receives comprehensible input and has a Language Acquisition Device (LAD). Language production is not improtant in his scheme, even when he acknowledges that interaction may help acquisition process. Therefore, there is no place for social interaction in Krashen's theory of SLA. This is because Krashen subscribes to the view of language as a scientific object of study, which ensues from Saussure's concepts where language is a natural phenomenon, separate from human interactions and activities. Hence for Krashen, there is no need to talk about human interactions in langauge acquisition. This is a pure or hard scientific view of language and language acquisition where learner's individuality does not have an influence on learning and acquisition.

Vygotsky's theory is founded on the view that the individual is based in the society which is based in a culture. This view rejects the view that individuals are independent entities, and that learning is an individual activity. For Vygotsky, mental activities are the result of socio-historically situated act of living, performed by individuals who are part of a society and culture situated in a time frame. All language interactions therefore have a concrete context. Making sense of langauge for children therefore, is to discover and use the same tools that made the message they try to make sense of. For second language learners, it is the same attempt to make meaning out of a new langauge. This is a form of establishing an identity, and regulate the self. This is an organic process situated in the society and culture in which learning and interacton takes place. This is radically different from the input hypothesis of Krashen. This is a softer or romantic-scientific view of language and language acquisition, where learner is a cultural agent situated in a specific context.

അഞ്ചാണ്ടിലെ കഷ്ടകാലം

2021-03-30T10:11:00.003+05:30

മതിലും ചിരിക്കും തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ.

വഴിയിലെ കല്ലും വഴിവിളക്കും

തുരുതുരാ വോട്ടുചോദിച്ചിളിച്ചു നിൽക്കും.

ഭാഗ്യം, അഞ്ചാണ്ടിലൊറ്റത്തവണയല്ലേ,

കാണേണ്ടതുള്ളു ഈ നാടകത്തെ.

എങ്കിലും നോക്കണേ കഷ്ടകാലം,

വോട്ടിട്ടു ശമ്പളം നല്കിയിട്ടും

ലവലേശമുണ്ടോ നമ്മോട് കൂറ്?

നല്ലവരെത്തിരഞ്ഞെടുക്കാമെന്നു വച്ചാ-

ലാരുമില്ലെന്നതല്ലോ വല്യ കഷ്ടം!

മലയാളി എന്തുകൊണ്ട് ഇംഗ്ലീഷിനെ പേടിക്കുന്നു?

2021-03-25T10:30:00.005+05:30

പത്തു വര്‍ഷത്തോളം ആന്ധ്രാപ്രദേശിലും തമിഴ്‌നാട്ടിലും ഉത്തർപ്രദേശിലും, നഗരത്തിലും ഗ്രാമത്തിലുമായി ഞാന്‍ ജീവിച്ചു. ഞാന്‍ മലയാളി ആണെന്നറിയുമ്പോള്‍ മിക്കവാറും എല്ലാ അഭ്യസ്തവിദ്യരായവരും പറയുന്ന ഒരു കാര്യം ഉണ്ട്- 'എന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് ടീച്ചര്‍ ഒരു മലയാളി ആയിരുന്നു'. ഇവിടെ സ്കൂളുകളുടെ പരസ്യ ബോര്‍ഡുകളില്‍ സ്ഥിരം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ഒരു വാചകം ആണ് 'കേരള ടീച്ചര്‍മാര്‍ പഠിപ്പിക്കുന്ന സ്ഥാപനം'.

ഭാരതത്തിലെ മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ഇതുതന്നെയാണ് സ്ഥിതി എന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു. ഇത്രയധികം ബഹുമാനിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടും മലയാളിക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയുടെ കാര്യത്തില്‍ ആത്മവിശ്വാസം കൈവന്നിട്ടില്ല. സാധാരണ മലയാളി, ഡിഗ്രി ഉള്ള ആളാണ്‌ എങ്കിലും ഇംഗ്ലീഷില്‍ സംസാരിക്കണം എന്ന് കേട്ടാല്‍ മുട്ടുവിറച്ച് ഒഴിവാകും. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്? വിദ്യാഭ്യാസവും അനുഭവങ്ങളും എന്തുകൊണ്ട് ഈ പേടി മാറ്റുന്നില്ല?

മലയാളിയുടെ ഇംഗ്ലീഷ് പേടിയെ 'മലയാളിംഗ്ലിഷ്' അവലോകനം ചെയ്യട്ടെ.

1. മലയാളിക്ക് ഇംഗ്ലീഷിനെയല്ല, ഇംഗ്ലീഷുകാരെയാണ് പേടി

ഇത് ഒരു സാമൂഹ്യ അവലോകനം അല്ലെങ്കിലും താത്വികമായ ഒരു അവലോകനം ആവശ്യമാവുന്നു. വിദേശീയ അടിമത്തം കൊണ്ട് വീര്‍പ്പു മുട്ടുന്നതിനു മുന്‍പേ മലയാളി ജാതി വ്യവസ്ഥയുടെ പിടിയില്‍ ശ്വാസം മുട്ടിയിരുന്നു. അന്ന് മുതലേ സാധാരണക്കാരന് (സാധാരണക്കാരന്‍=താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരന്‍=ഇന്നത്തെ മധ്യവര്‍ഗം, പാവപ്പെട്ടവര്‍) പണത്തിലും ജാതിയിലും സ്ഥാനത്തിലും കൂടിയവരെ പേടി ആയിരുന്നു. ഏറാന്‍ മൂളലും താഴ്ന്ന് വണങ്ങലും എല്ലാം ഇതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങള്‍ ആണ്. മേലാളനോടുള്ള പേടി ബ്രിട്ടീഷുകാരനോടുള്ള പേടിക്ക്‌ വഴി മാറി. അവര്‍ നമ്മെ ഇംഗ്ലീഷും, വിരലില്‍ എണ്ണാവുന്നാത്ര തോക്കുകളും പട്ടാളക്കാരെയും കാട്ടി പേടിപ്പിച്ച് ഭരിച്ചു. ഒടുക്കം അവര്‍ പോയപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ ഇംഗ്ലീഷിനെ തുടര്‍ന്നും പേടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കാരണം ഒന്നുമില്ല ഈ പേടിക്ക്‌. അടിസ്ഥാനം ഇല്ലാത്ത പേടി. ന്യായവും യുക്തിയും ഇല്ലാത്ത പേടി. ഇംഗ്ലീഷ് വെറും ഒരു ഭാഷ ആണെന്നും അത് പഠിക്കാനും സംസാരിക്കാനും ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഇല്ല എന്നും തിരിച്ചറിയാത്തതിനാല്‍ ഉള്ള പേടി. സത്യത്തില്‍ മലയാളം പോലെയുള്ള, കടുകട്ടിയായ മറ്റു ഭാഷകള്‍ ചുരുക്കം ആണ്. മലയാളം അറിയുന്നവന്‍ എന്തിന് ഇംഗ്ലീഷ് പോലുള്ള ഒരു ലളിതമായ ഭാഷയെ പേടിക്കണം? അതുകൊണ്ട്, ഇംഗ്ലീഷ്പേടി കളയൂ. അത് കാരണമില്ലാത്ത ഒരു പേടിയാണ്.

2. മലയാളി മടിയനാണ്

ഒരു ഭാഷയും ഉപയോഗിക്കാതെ പഠിക്കാനാവില്ല. തപാലില്‍ നീന്തല്‍ പഠിക്കാനാവില്ലല്ലോ! സംസാരിക്കാതെ, എഴുതാതെ, വായിക്കാതെ, കേള്‍ക്കാതെ ഒരു ഭാഷയും പഠിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ഭാഷ പഠിക്കുന്നത് സംസാരിച്ചും കേട്ടും ആണ്. അങ്ങനെയേ മുതിര്‍ന്നവര്‍ക്കും ഭാഷകള്‍ പഠിക്കാന്‍ പറ്റൂ. മടിയനായ മലയാളി സംസാരിക്കാതെ ഇംഗ്ലീഷ് പഠിക്കാന്‍ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചാല്‍?
പ്രിയപ്പെട്ട മലയാളീ, ഇംഗ്ലീഷ് പഠിക്കാന്‍ എളുപ്പം ആണ്. താഴെ പറയുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്തു നോക്കൂ, ഇംഗ്ലീഷ് എളുപ്പത്തില്‍ വശമാവുന്നത് അനുഭവിക്കൂ.

എ. ദിവസവും അല്പം ഇംഗ്ലീഷ് വായിക്കണം
ബി. ദിവസവും അല്പം ഇംഗ്ലീഷ് കേള്‍ക്കണം
സി. ദിവസവും അല്പം ഇംഗ്ലീഷ് എഴുതണം
ഡി. ദിവസവും അല്പം ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കണം

ഇവ ചെയ്‌താല്‍ നിങ്ങള്‍ മടിയന്‍/മടിച്ചി അല്ലാതാവുകയും ഇംഗ്ലീഷ് എളുപ്പത്തില്‍ കൈവശമാവുകയും ചെയ്യും.

3. മലയാളി താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു

നക്ഷത്രങ്ങളെ ലക്‌ഷ്യം വച്ചാലേ ചന്ദ്രനില്‍ എങ്കിലും എത്തൂ. അതുകൊണ്ടാവാം മലയാളി ഇംഗ്ലീഷ് പഠിക്കുമ്പോള്‍ 'റ്റൈറ്റാനിക്കിലെ' ജാക്കിനെയും റോസിനെയും പോലെ സംസാരിക്കണം എന്ന് ലക്‌ഷ്യം വയ്ക്കുന്നത്. നല്ലതുതന്നെ. പക്ഷെ, യാഥാര്‍ഥ്യബോധം കൂടി വേണ്ടേ? മലയാളി സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ മലയാളി ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്നതില്‍ എന്താണ് തെറ്റ്? ഭാഷ സംവദിക്കാനുള്ളതാണ്. അത് സാധിക്കുന്നിടത്തോളം നിങ്ങള്‍ ജാക്കിനെയോ റോസിനെയോ പോലെ സംസാരിക്കണം എന്നില്ല. ചാക്കുണ്ണിയെ പോലെയും റോസമ്മയെ പോലെയും സംസാരിച്ചാല്‍ മതി. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ മലയാളിയുടെ ഇംഗ്ലീഷ് ലോകവ്യാപകമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ലോകത്തെവിടെയും മലയാളികള്‍ വിജയകരമായി ജീവിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് പ്രിയപ്പെട്ട മലയാളീ, നിങ്ങളെ നിങ്ങളുമായി മാത്രം താരതമ്യം ചെയ്യുക. എന്നിട്ട് സംസാരിച്ചുതുടങ്ങുക. ഇംഗ്ലീഷ് എളുപ്പമാണ്.

4. മലയാളി മുഖംമൂടികളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു

അല്പം കാശും പത്രാസുമൊക്കെ ആയിക്കഴിയുമ്പോള്‍ മലയാളി കാറും വീടും വാങ്ങി അയല്‍ക്കാരെ അകറ്റും. പിന്നെ പുതിയ 'ഉയര്‍ന്ന' ആളുകളെ പരിചയപ്പെടും. താന്‍ വേറെ 'വലിയ' ആരോ ആയി എന്ന് ഭാവിക്കും. സ്വന്തം മുഖംമൂടി മിനുക്കി താന്‍ വേറെ ആരോ ആണ് എന്ന് അഹങ്കരിക്കും.
ഇതിനുള്ള ഒരു മാര്‍ഗമായി ഇംഗ്ലീഷിനെ കാണുന്ന/ഉപയോഗിക്കുന്ന മലയാളികള്‍ ഉണ്ട്. അവര്‍ക്ക് പത്രാസ് എളുപ്പത്തില്‍ ഉണ്ടാവുമെങ്കിലും ഇംഗ്ലീഷ് അത്ര എളുപ്പത്തില്‍ ഉണ്ടാവില്ല. കാരണം, നമ്മെ നാം ആയിരിക്കുന്നതുപോലെ പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ ആണ് ഭാഷ ഉപകരിക്കുന്നത്. വച്ചുകെട്ടലുകളെയും മുഖംമൂടികളെയും ഭാഷ എളുപ്പത്തില്‍ ചതിക്കും. അതുകൊണ്ട്, പ്രിയപ്പെട്ട മലയാളീ, മുഖം മൂടിയില്ലാതെ ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങൂ. ഇംഗ്ലീഷ് എളുപ്പമാണ്.

5. മലയാളിക്ക് തെറ്റു വരുത്താന്‍ പേടിയാണ്

സ്കൂളില്‍ തെറ്റുവരുത്തുമ്പോള്‍ അടികിട്ടിയ ഓര്‍മയില്‍ ജീവിതത്തില്‍ തെറ്റുവരുത്താന്‍ മലയാളി പേടിക്കുന്നു. അത് നാണക്കേടായി കരുതുന്നു. മലയാളീ, നിങ്ങള്‍ ഒന്ന് മറക്കുന്നു: വീഴാതെ നടക്കാന്‍ പഠിക്കില്ല ആരും. ശ്രമിച്ചാല്‍ തെറ്റുവരാന്‍ സാധ്യത ഉണ്ട്. പക്ഷെ, തെറ്റു വരുത്താതെ ഒരു ഭാഷയും പഠിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. തെറ്റു വരുത്തിയാലേ, ശരികള്‍ പഠിക്കൂ. നിങ്ങള്‍ തെറ്റുവരുത്തുകയും, അത് തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുകയാണെങ്കില്‍ അഭിമാനിക്കൂ, കാരണം നിങ്ങള്‍ നന്നായി പഠിക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ട്, പ്രിയപ്പെട്ട മലയാളീ, പേടിക്കാതെ തെറ്റുവരുത്തൂ, തെറ്റുകളില്‍ നിന്നും പഠിക്കൂ. ഇംഗ്ലീഷ് എളുപ്പമാണ്.

എല്ലാത്തിനും ഉപരിയായി ഏതൊരു ഭാഷയെയും പോലെ, ഉപയോഗിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് എളുപ്പത്തില്‍ കൈവരുന്നു. ശരീരവ്യായാമം ചെയ്യുന്നവന് മസില്‍ വരുന്നതുപോലെ ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുന്നവന് ഭാഷ നല്ല വശമാകുന്നു. എത്ര ഉത്സാഹത്തോടെ ഉപയോഗിക്കുന്നോ, അത്ര മനോഹരമായി അത് ഉപയോഗിക്കാന്‍ കഴിയും. ഇതില്‍ പേടിയുടെ കാര്യം എന്താണ്? മലയാളീ, പേടിക്കാതെ ഇംഗ്ലീഷ് ഉപയോഗിക്കൂ. നിങ്ങളുടെ ഇംഗ്ലീഷ് മോശമല്ല. നല്ലതാണ്.

How to Develop a Consistent Writing Habit

2021-03-12T22:36:00.007+05:30

The most important quality in a writer's life is consistency. Consistency is the key to successful writng. Writing is like caring for a baby. You can't stop taking care of a baby for two weeks all on a sudden. You can't then restart the next week when you are fresh and relaxed. That's not how you care for babies, and that's not how you write. Writing is exactly like taking care of your baby. It is diffifult, time consuming, and needs dedication and consistent loving effort.

Image from here

So how do writers manage their daily lives along with writing? that is a question to ask. In fact, if you want to write full time, you need to understand the meaning of the words 'full time'. Full time means all the time you have. That is all your waking hours, that may, and generally does eat into your sleeping hours. In short, a full time writer may not get time even to sleep. Eating, bathing, brushing, washing, cleaning, having a relationship and raising a family suffer. Oh yes, forget all that. You may not have time to have sex! Wouldn't that summarise this discussion in a single sentence? It does, provided you like it.

But, this need not be the case with everyone. For some people, writing comes as natural as hunger and thirst. Blessed ar such writers. The natural ones. They only need to sit at their desks, and take a pen. Writing happens spontaneously. Ah! How wonderful would that be! Unfortunately, such writers are born only once every bluemoon. That is why we have only one Shakespeare, one Márquez and one J.K. Rowling in the entire human history. We can try to be like them. There is no guarantee that we can ever be like them. In fact, that is the beauty of life. No two of us are alike. I may produce excellent fiction. But I may never become as popular as Márquez is.

Thus, as writers, we have to keep writing. We must not get desperate about not completing the daily quota of pages. It is not in completing quotas that we become writers, but in having consistency. Like taking care of a baby. Everyday, every hour, every minute, your stories must continue to live in your minds. That is the secret. Nothing but that is the secret.

So, here are a few tips you can use to be consistent as writers.

Make a schedule. At least a loose one.
Make to-do lists.
Maintain a journal (online/offline)

Image from here

Now, to write with consistency, make sure you have a place, a time, an attitude, and peace of mind. The following are some tips.

1. Say no to distractions

Keep distractions away. Don't sit in the street. Don't sit among ten 5-year-olds and try to write about meditation. The essence, is find a peaceful, distraction-free place to write. Keep your cell phones away. Keep your family behind the door. Keep your pets away. Keep only your pen and book, or your computer with you.

2. Use a timer

Decide to write for 30 minutes every day. So you know you have to write only for 30 minutes, and not 25 or 35 minutes. Sit down, write for 30 minutes and close the computer after 30 minutes. This gives you a sense of accomplishments and sense of completion.

3. Note down your accomplishments.

When you accomplish a milestone, do note it down in a book. Every week, look through your book to see your accomplishments. That will give you a sense of achievement

4. Create a habit

It is important to develop a clean and disciplined habit related to writing. It could be anything. For example, you might get up early and write for two hours before having your breakfast. Or, you would sit up late in the night and write for three hours. Whatever be it, you must make it a habit by forcing yourself in the beginning. Later, when it becomes your habit, you would naturally follow the habit, because it is your habit!

Conclusion

So here we are. Now we know what to do to be consistent in writing. How do you plan to develop your consistency? Please let us know in the comments. If you think we could improve this article by adding the tactics you use, let us know. We will include them. If you think some of the tips we mentioned are useless, let us know, we will include a warning with those tips.

Happy writing.

ഗാന്ധിജി: കുട്ടികൾക്കുള്ള പ്രസംഗം

2021-03-10T12:27:00.002+05:30

എല്ലാവർക്കും എന്റെ നമസ്കാരം.

ഇന്നത്തെ എന്റെ പ്രസംഗം ഗാന്ധിജിയെപ്പറ്റിയാണ്. ഗാന്ധിജി നമ്മുടെ രാഷ്ട്രപിതാവാണ്‌. കുഞ്ഞുന്നാൾ മുതൽ നമ്മൾ ഗാന്ധിജിയെപ്പറ്റി കേൾക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഗാന്ധിജിയെ നമ്മൾ ഇത്രയധികം ബഹുമാനിക്കുന്നത്? അതിന് പല കാരണങ്ങളുണ്ട്.

ഒന്നാമതായി, ഗാന്ധിജി കുഞ്ഞുങ്ങളെ അധികമായി സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. നിങ്ങൾക്കറിയാമോ കുഞ്ഞുങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ ബാപ്പുജി എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. കുഞ്ഞുങ്ങൾ ആണ് ഇന്ത്യയുടെ ഭാവി എന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.

Gandhiji

രണ്ടാമതായി, ഇന്ത്യക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിത്തരാൻ ഗാന്ധിജി വലിയ ത്യാഗങ്ങൾ ചെയ്തു. കാൽനടയായി അദ്ദേഹം ഈ വലിയ രാജ്യത്തു മുഴുവൻ നടന്നു. ജനങ്ങളോട് സംസാരിച്ചു. അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ മനസിലാക്കി. അദ്ദേഹം നമ്മുടെ കൊച്ചു കേരളത്തിലും വന്നിട്ടുണ്ട്.

മൂന്നാമതായി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം വളരെ ലളിതമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഒരു മുണ്ടും ഒരു മേല്മുണ്ടും മാത്രമായിരുന്നു ധരിച്ചിരുന്നത്. രാജ്യത്തിന്റെ നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം ജീവിച്ചത്. ഇന്ന് നാം അനുഭവിക്കുന്ന സമാധാനവും അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കൂടെ പരിശ്രമം കൊണ്ടാണ് നമ്മുക്ക് ലഭിച്ചത്.

അതുകൊണ്ട്, ഗാന്ധിജിയെ ബഹുമാനിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ ആവശ്യം കൂടിയാണ്. ഒരിക്കൽ ഗാന്ധിജി പറഞ്ഞു, "എൻ്റെ ജീവിതമാണ് എന്റെ സന്ദേശം". അതായത്, അദ്ദേഹം തന്റെ ജീവിതം നമുക്ക് മാതൃകയായി നൽകി. നമുക്ക് സാധിക്കുമോ? അത്ര സത്യസന്ധരാണോ നമ്മൾ? അത്ര നീതിബോധമുള്ളവരാണോ നമ്മൾ? ഈ ഗാന്ധിജയന്തി ദിനത്തിൽ അങ്ങനെയാവാൻ നമുക്ക് തീരുമാനിക്കാം.

രാജ്യം ഭരിക്കുന്നവർ സ്വാർത്ഥരാവുമ്പോൾ ഗാന്ധിജിയാണ് അവർക്ക് വഴികാട്ടി. പഠനത്തിൽ നമുക്ക് താല്പര്യം കുറയുമ്പോൾ ഗാന്ധിജിയാണ് നമുക്ക് പ്രചോദനം. തിന്മയെ തോൽപ്പിച്ച് നന്മ ജയിക്കുവാൻ ഗാന്ധിജിയാണ് നമുക്ക് വഴികാട്ടി. നമ്മുടെ ചുറ്റും സ്വാര്ഥതയില്ലാത്ത, മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മ ആഗ്രഹിക്കുന്ന, നല്ലവരായ മനുഷ്യർ ഉണ്ടാവാൻ നമുക്ക് ഗാന്ധിജിയെപ്പോലെ നന്മയിൽ ജീവിക്കാം. ഗാന്ധിജി നമ്മെ നേരായ വഴിക്ക് നയിക്കട്ടെ, നന്മയുള്ളവരാക്കട്ടെ. അതിന് ഗാന്ധിജി നമ്മെ അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ.

നന്ദി, നമസ്കാരം.

Is there a god?

2021-01-16T21:34:00.001+05:30

Every time we plan to buy a pack of biscuits worth ten bucks, we look for the best brand. We choose the biscuit of our liking based on whether the manufacturer is trustworthy or not. I wouldn’t buy my biscuits based on recommendations of celebrity brand ambassadors. The same is the case when we buy cars or houses. For that matter, we do not spend a pie without properly knowing what we are buying. But as believers, do we every try to verify the authenticity of gods? Do we at least try to see if a god is real or not? Not really. No one tries to verify anything related to gods.

What is God? No one really knows. Where is god? No one really knows. Has anyone seen a god? No, no one in their normal senses has seen a god. Yet everyone believes in gods. Some believe in a unitary god, some in multiple gods. But irrespective of the type of belief, everyone blindly believes in some kind of god/gods.

The only proven way to verify the existence of a god is ‘spiritual’. I mean, the use of some pure spirit of sorts. Intoxication is a known resource that induces apparitions, messages, bliss, and nirvana. It is one kind of hallucination. Once in a state of trance induced by some sort of spirit, people will be able to experience, communicate and interact with the supernatural. Others do not EVER ‘experience’ god, but believe ‘blindly’ in that entity.

Picture from here

In my opinion, human beings postulated the concept of god because they were cowards and were afraid of taking responsibility of their lives. By ascribing the copyright of the world’s design to some unknown entity, humans conveniently transferred the responsibility for their own lives to a god. How funny is that! What is funnier is that even after so much cultural, scientific and philosophic advancement, humans continue to believe in this fictional character to be the almighty. I believe, the fault lies in our genes. Other animals don’t have this problem. Their genes are programmed to perform in certain ways where there is no scope for cartoon characters. From birth to death, they fulfil their functions and take full responsibility of their lives. They live beautiful lives. No fights, no wars, no jealousy and no sadness or madness. On the other hand, humans who believe in a supreme being fight wars just for the sake of their ego, and wallow in an ocean of their own tears.

What can we say? A world without gods would have been better? A world without gods would be more human? Whatever we say, the fact remains: that human believers are cowards. So, wake up. Take responsibility of your own lives. Be yourselves. Be human.

10 Tips to remain productive: Don’t miss the final one

2020-09-02T17:54:00.004+05:30

No interest in work anymore. Utterly lazy. No motivation to continue at all! Have you felt this way? If yes, you are in the right place. Here are a few tips to help you remain productive for long.

Note: You can’t become productive overnight. You must be willing to persevere no matter how demotivating your work is.

1. Be reasonable: when you make your to-do list, you must be pretty reasonable. If you ask yourself to climb Mount Everest tonight, you know you cannot. Be kind to yourself.

2. Challenge yourself: When setting your targets for the day, do not underestimate yourself. Give yourself some challenging level of work. If you don’t, you are making yourself lazy.

3. Divide larger tasks into smaller bits: When you have a complex task, go step by step. Evaluate yourself by the steps you complete- not by the completion of the entire task. It’s like eating. You can’t eat a burger at one go. You need to take small bites and enjoy every bit if you want to get good results.

4. Focus: When you are doing a simple task, focus on that task. Do not overthink about your progress. Do not worry about the overall task. In short, be in the moment. That is the shortcut to happiness.

5. Schedule your time: If you know you are productive in the mornings, give yourself the most challenging tasks in the morning. This way, you are optimizing your productivity.

6. Note your ways: It is a good habit to note down how you react to stress and pressure. You can refer to your notes the next time you face stress, and ask yourself not to fall prey to illusions. This will help you to remain productive and focused.

7. Give yourself some time, some love: Nobody can work all the time. When the clock strikes the end, STOP working and leave your desk. You need to relax. Your body requires rest. Your mind requires recreation. Your family needs you. You need to love yourself.

8. Screen time: When you are away from your desk, are you on your phone or TV? That’s not effective. Screen time should not invade your personal space. Use your phone’s timers to limit your screen time to say, 60 minutes a day (that may be a lot for you).

9. Organize yourself: This is important. You need to plan your time. Set some days off of your work. Go for a ride. Have a romantic dinner. Rest.

10. Self-appreciation: Every weekend, appreciate yourself for the forbearance, dedication and hard work you put in to your work and family. If you feel you have not been efficient, challenge yourself.

In short, you need to be kind to yourself. Productivity comes when your body and mind are at peace. If you don’t relax, you can’t be productive. Have fulfilling relationships. Eat well, rest well and sleep well. Things will fall in place.

Desk Exercises for WFH

2020-09-02T10:25:00.003+05:30

Feel tired and exhausted from working at your desk everyday at home? Well, there is a solution. You can practice these exercises which can strengthen your body while sitting at your desk. These are designed specifically for you if you have a 9-5 desk job which became 9-midnight due to WFH!

Here are our best suggestions.

Neck-Stretch - First, rotate your neck from side to side, forward and backward. Then, look left and right. Take care not to roll your neck, which is not good for the joints in the neck.Voila- your neck is no more stiff!
Wrist-Roll- Roll your wrists clockwise and counterclockwise every once in a while. This increases flexibility and increases blood circulation.
Ankle-Roll: Roll your ankles clockwise and conterclockwise evey once in a while to increase blood circulation and flexibility.
Shoulder-Roll: Roll your shoulders clockwise and counterclockwise every once in a while.
Compress-Release: Tighten and release your abdominal muscles. You need to hold for a few seconds and then release.
Chest out: Hold your fists, push your elbows to your chair's back rest, and stretch your chest outwards. Hold your breath for 2-5 seconds and release. Repeat a few times. This increases blood circulation.
Face crunch: Make the ugliest face you can by tightening every muscle on your face. Let your face vibrate and shake with tension. Hold for a few seconds and release.
Compress-Release: Tighten and release your buttocks as tightly as possible Hold and then release.
Extend 'em: Hold your hands up and stretch them as far as possible while holding your breath and tightening as many muscles as possible on your body.
Foot Raises:Raise your feet one by one a few inches from the ground and slowly set them back on the floor. Your thighs and hip must feel the stretch. Repeat a few times.
Look out: If you are lucky to have a window by your desk, and you happen to have green foliage outside, do look out every half an hour. It will relax your eyes, and increase concentration.
Drink up: Every 15-20 minutes, take a sip or two from your water bottle. Notice that tea/coffee wouldn't work. You need to hydrate yourself. You might need to go to the loo a few extra times, but that's better than a headache by evening, right?
Straighten your back: Awareness is the key here. Straighten your back everytime you become aware that your back is not straight. Right, it may take some time, but you will get it right.

5 Reasons Why I Love 'The Expanse'

2020-07-06T21:54:00.002+05:30

The Expanse is a serialized science fiction video series based on a novel series of the same name, authored by James S. A. Corey. The show was initially produced by Alcon Entertainment for TV. After three seasons, they canceled the show. Due to popular demand, Amazon Prime Studios picked up the series and produced a fourth season. The entire series is available on Amazon Prime. Here are 5 reasons why I love the series.

1. It is realistic

Unlike other science fiction series, this show is realistic. It doesn't create a reality that is entirely out of our sensibility. The planets, interplanetary travel, etc. are portrayed as is predicted/expected by scientific realities.

2. It has real physics involved.

The Expanse uses real physical laws in its story and graphics. For example, people of the belt are taller and leaner because they live in lower gravity than earth. Another example is how they show zero gravity and generation of artificial gravity.

3. It has real human elements, not entirely super-heroism.

Though there is exaggeration to an extent, The Expanse does not go over the board and place super-heroic acts in the series. The characters have real emotions and have real human errors and weaknesses, which make The Expanse a true reflection of human lives, well- in a sci-fi sense.

4. It reflects human political struggles

The Expanse may be set in the future, but the way the Earth, Mars and Belt fights over available resources, the way politicians and gun-people interact wielding power and missiles reflects the way we humans fight. In a way, The Expanse shows us how we may destroy our Earth not so far in the future.

5. Its story is believable.

Watching The Expanse, knowing that it is set in the future does not make it an unbelievable experience. The Iron Man may be unbelievable because it is set in today's world, and we know it is not true to our experience. But The Expanse is set in the future, and it is possible that our future is going to be like that. In a way then, The Expanse is trying to show us or trying to form our future.

The Expanse is a wonderful experience. If you haven't watched, please do. The first episode is a free gift to you even if you don't have Amazon Prime subscription. Just use this link: https://www.amazon.com/The-Expanse-Season-1/dp/B018BZ3SCM

How is meditation useful if you are already a happy person?

2020-07-04T22:01:00.002+05:30

When you decide to begin a journey, the only stumbling block before you is the question 'when'. If you decide to begin your journey the moment you decide about the journey, you have achieved half of what you deserve. The other half comes to you if you have the determination to persevere in your journey. Every journey has a beginning. Beginnings are important because they set the mood, the course and the end of the journey. That is why they say, 'well begun is half done'.

Source

When I was part of the Society of Jesus, I used to meditate everyday. It was part of the discipline of the Society. Spirituality was personal responsibility, but discipline was external till you were considered an adult in spirituality. So I meditated when the bell rang. After I left the Society to live as an ordinary human being in the society, I realized that meditations need not start when a bell rang. After a while, I stopped meditating altogether. I found that life was fruitful and happy if one concentrated in one's daily routine with dedication. I was happy to work, happy to earn, happy to spend what I earned, happy to save some wealth, happy to love, happy to share. I was happy. I didn't need to meditate to be happy.

Life went on happily like this for about ten years. Just the other day, I got to think about the meaning of life. As always, I gave prime importance to happiness. I was and am happy. I have a family, I have love, I have decent savings, I live a decent life, I earn respect, and I have material possessions to live happily. But, when I thought about the depth of that happiness, I found that my happiness could be deeper, fuller and stronger. I found that I could do better if I knew myself better. I realized that I needed to get in touch with my own self in a better manner.

Source

How do I do that? The best way is to sit quietly with closed eyes thinking nothing. By meditating.

So I got back to meditation. Yesterday, when I meditated after a long time, I used some peaceful music to support my concentration. Also, I made sure that I didn't pray. Prayer is useless when there is no conviction of its usefulness. So I sat down, listened to music and concentrated on my breathing. It was wonderful. After 15 minutes when the music stopped, I felt relaxed and reset. I knew then that I would meditate again.