Homo Homini Lupus!

2010-10-20T23:02:00.000+03:00

Interested? Got a question? Contact me here

Bed in private room

$69

per night

Includes:

Smoking Allowed

Cable TV

Internet

Wireless Internet

Elevator in Building

Kitchen

Washer / Dryer

Gym

Description

Clearly the BEST thing about this flat, is the LOCATION. Nişantaşı is one of the poshest areas of Istanbul, and closed to every center of city. The apartment has been furnished to a high standard throughout with all mod conveniences including: wifi, wired broadband, TV, washer / dryer, full kitchen & state-of-the-art home entertainment system: 42'' plasma tv, sky (satellite. This is a very clean and tidy bed-room. There is a empty wardrobe with plenty of room to store and hang your stuff. We have a cleaner that comes in every Thursday. The flat is in a secure and quiet building. The room itself is a good sized and nicely decorated double bedroom (incl. bedding and daily c... Read full description.

Zaman(sız) Sanrı

2010-06-08T15:43:00.001+03:00

Sanki zamanlı yağıyormuş gibi yüzsüzce yağdı yağmur. Hala da yağıyor. Mayıs’ın 2’si. Ama ne önemi var ki şimdi zamanın. Ben burada durup dışarıda yağan yağmura bakıyorsam ve beynim tam olarak istifleyip şekillendiremediğim, onlarca, yüzlerce düşünceyle baş edemiyorsa zamanın ne önemi var.

Kifayetsiz zaman.

Hani yağmur yağmasa düşünmeyecek miyim tüm bunları? Elbette düşüneceğim ama yağmur üzerine sayıklamak ve bir yazıyı köşesinden yakalamak sırf yağmur yağıyor diye tuhaf bir ruh halinde olmak demek aslında.

Sayıklama ve tekrar.

Zaman(sız) Sanrı.

Nietzsche’ye katılmak mı gerekir “Beklemek ahlaksız kılar” dediğinde? Yoksa ona inat erdemli mi olunmalı? “Erdem uyumuşsa deha zinde kalkar'dediğini bile bile.

Nietzsche’yi inkar ettim. Nietzsche ÖLDÜ.

Şimdi dış dünya ile köprüler kurmalıyım. Duygusallığımı kabullenmeliyim. Yaratma güdülerim serbest kalmalı. Bir şeyler çıkmalı varlığımın biricikliğinden dışarı. Doğurmalıyım. Anima’ya bakmalıyım aynadan. Onun ağzından konuşmalı, onu teşvik etmeliyim ki bütünlenebileyim. Peki tüm bunları daha sosyal olarak mı yapabilirim?

Elbette ötekine ihtiyacım var. Bütünlüğümün tanımını öteki olmazsa yapamam. Beni ben olarak bütünlemem için ötekini de tanımlamalıyım. Ve öteki olmalıyım bir diğeri için. Yani sosyalleşmeliyim. Sosyalleştiğim oranda özgürleşebilir miyim peki? Böyle bir orantı kurmak mümkün mü? Bu orantı doğru mu işler ters mi?

Hayır sosyalleştiğim oranda özgürleşemem ya da özgür olabilmek için sosyalleşmemeliyim. Ne kadar sosyalleşirsem o kadar bağımlı olurum. Aynı zamanda özgürleştiğim oranda yalnızlaşırım da. Yalnızlaştığım oranda da özgürümdür dolayısıyla.

E sosyal insanlar olduğumuza göre yani insan doğası gereği sosyal olmak zorunda olduğundan doğası gereği özgür de değildir. İşte sırf bu yüzden özgürlük bir kandırmacadır insanın kendi kendine yarattığı. Önce özgür olmamak –sosyal olmak- için sistemler kurup sonra da özgürlük için savaşmak hangi hastalıklı zihnin sonucudur?

Buradan aslında hepimizin birer mazoşist olduğu gerçeğiyle yüzleşiriz ama aynı zamanda sadist hatta faşist olan da bizlerizdir.

Passolini, Salo ya da Sodom’un 120 günü adlı filminde Marquis de Sade’ın fantezi dünyası ile –ki birçoğu gerçekten kurgusal olmaktan öteye geçemez ve sadece tekrardan ibarettir- Musolini’nin faşist diktasını öyle bir harmanlar ki “idarecilerin” faşizan tavırlarla dolu, Sade ile çeşnilendirilmiş işkencelerine maruz kalan “idare edilenler”’in, yemek sırasında faşist marşı söylenirken kendilerini tutamayıp coşkun bir şekilde marşa eşlik ettiklerini gördüğümüzde kanımız donar.

Buradan Foucault’nun Özne ve iktidar’ına geliriz. Aslında özgürlüğümüzü elimizden alan iktidar tavandan tabana yayılmaz. Yönetim üstte değildir. En alttan yukarıya doğru işler ve kendi içinde kendisini yaratır. Bu Foucault’nun “İçselleştirilmiş İktidar”ının ta kendisidir.

Yani sosyal olmak zorunda olduğumuza göre iktidar mekanizmalarını da oluşturmamız şarttır. Bilinçli ya da bilinçsiz yönetilmek durumundayız. O yüzde oraya buraya çıkıp da özgürlük, özgürlük diye bağırmayın çünkü tersini zaten siz yarattınız.

Normlar yaratınız, anormali tanımladınız normali koruyabilmek için. Ve ötekini, deliyi, suçluyu tanımladınız ki normal insanı onlardan koruyabilesiniz. Sonra polisiniz parladı kurtarıcılarınız olarak, sizi sizin kurallarınızdan ve sizden korudu. Suç ve suçluyu her zaman yeniden üretmek gerekiyordu ki polis paslanmasın.

Toplumsal ahlakı tanımladınız. Sokakta para karşılığı seks yapan kadınları fahişe olarak damgalayıp, toplayıp kapatırken kendiniz genelevler açtınız. Ortada vergi varsa sonrada üretilen toplumsal ahlak kurallarınızın şekli değişebilirdi. Pezevenklik kurumunu yeren devlet, halkın pezevengi olmuştu ama halkın haberi yoktu.

Toprak kokuyor şimdi buram buram. Hani romantik olayım diyorum. Toprak kokusu hafif bir müzik ve kırmızı şarap ama olamıyorum. Toprak, uğruna milyarlarca kan dökülen toprak, huzursuz ediyor düşününce. Ölüm anksiyitemi destekleyen klastrofobik bir hisse dönüşüyor toprak kokusu beynimde. Şarabı fon dipliyorum. Kekremsi tadında kan var.

Anlam arayışının yitmesi ölümün bile kifayetsiz kalması demek şimdi.

Hayyam’ın dizeleri çınlıyor beynimde;

Elimde olsa dünyayı küçümserdim;

İyisine de kötüsüne de yuf çekerdim;
Daha doğrusu bu aşağılık yere
Ne gelirdim, ne yaşardım, ne de ölürdüm

Özne olarak ben, uzamı zihin sürecimden geçiriyorum. Şeyleri yalın gerçekliklerinden alıp anlam bağlamında dönüştürerek simgesel evrenimin içine taşıyorum ve anlam boyutunda yeniden kuruyorum. Nesneler metaforik içerikler kazanıyor ve anlam arayışına geri dönüyorum.

“Anlamın anlamı sonsuz imadır” der Derrida. Evet, ima ediyorum. Sonsuz kere ima ediyorum. Bu bir sayıklama. Anlam belki de Marksizmin ileri sürdüğü gibi, görünenin ardındaki gerçeklikte değil doğrudan doğruya bu görüntülerin açık olarak sunduğu kodlar düzenindedir.

Anlamı kodlamalıyım. Belki de sanat yapmalıyım. Ama bir sanat eserinin içerdiği anlam özneden özneye değişiyor ve böylece yapıtın nesnelliği diye bir şeyden söz etmenim olanağı kalmıyor. Her birimizin gerçekliği farklı okuması ortada kendine özgü ilişkileri tarif edilebilen bir gerçeklik olmadığını da gösteriyor. Bir yandan gösterenlerin kendisi de gösterilene dönüşüyor ve bu Baudrillard’cı bakış açısıyla sonsuz değişkenlik halindeki bir durumdan mutlak bir anlam çıkarma olanağı kalmıyor.

Bu noktada da Post-anlam’ın göbek bağını kesmek durumunda kalıyoruz. Yani anladığımızı sandığımız her şeyi aslında baştan kurgulamalıyız.

Bu sonsuz bir sayıklama. Zaman(sız) Sanrı.

Bize özgürlük vaat ediliyor. Aslında anlamlandırma sürecinde özneye tanınan sözde sonsuz özgürlük, bütün eylemin boşuna olduğu iması ile bir başka tutsaklığın üstünü mü örtüyor? Matrix’deki ana kahramanın isminin Neo olması Neo-gerçeklik kavramına bir gönderme mi yoksa?

Photographer : Shen Wei

2010-06-08T15:32:00.004+03:00

Shen Wei is a renowned Chinese choreographer, director, dancer, painter and designer. Shen Wei is recognized for his vision of an intercultural, interdisciplinary, original mode of movement-based performance, and his innovative blend of traditional Chinese opera, dance and music with Western performance art such as ballet.

Lost in Lotusland: Erte’s Hollywood Error

2010-04-30T16:06:00.003+03:00

David Wolfe wonders why the great designer/illustrator failed in tinseltown.

It seems like a perfect situation. Embryonic Hollywood in the 1920’s on the look-out for talent to gild the lily, designers to glamorize the bevy of beauties becoming stars. Famous French designers who could deck the movie queens in costumes as lavish as could be imagined. Paris fashion, Hollywood hoopla...perfect match? It didn’t seem to work, though.Erte was already famous when he was summoned to Hollywood by M-G-M. His ornate, yet stylized and streamlined artwork graced the covers of Harper’s Bazaar and helped to visually define the era. Born Romain de Tirtoff in Russia, he was renowned for his extravagant Art Deco illustrations of women wearing astonishing creations, often dripping with beads and plumage. Though primarily an artist, Erte had worked as assistant to the great couturier Paul Poiret and designed costumes for the stage. He was a prime candidate for fame as a Hollywood designer.Erte’s initial attempt at designing for the movies was a total non-event. He was hired by William Randolph Hearst in 1919 to do sets and costumes for “Bal des Arts”, but the project fell through. Six years later, he hit town with maximum hype.The M-G-M publicity machine went into high gear to trumpet the arrival of Erte in 1925. He was treated like a star, installed in a hilltop house on Beechwood Drive in Hollywood, given a chauffeured limousine, two bi-lingual secretaries and was subjected to no fewer than 197 interviews with the press. Anticipation ran high because Hollywood costume at that time had very little to do with anything but pure fantasy and nobody was better at conjuring up incredible visions than Erte.However, the designs that seemed so delightfully bizarre and elegantly eccentric on paper just didn’t work. They overwhelmed the actresses who had to do more than strike poses in them. “Paris,” the film which was to have been his initial design project at M-G-M, was delayed due to script problems and he worked on three other films. “The Mystic” starred Aileen Pringle. He also created costumes for a masked ballet in “Dance Madness.” None of his designs, when realized, were as wonderful as his illustrations of them.Since then, other famous French designers tried to go Hollywood with varying degrees of success. Coco Chanel was another of M-G-M’s imports. She came, she saw, and didn’t much like the flashy vulgarity she saw. Audiences didn’t much like what she designed, either. Her little black dresses didn’t’ have enough pizzazz for the silver screen at that time. Elsa Schiaparelli didn’t come to Hollywood in person, but designed costumes for a Mae West movie. They were all re-designed by Edith Head. Marlene Dietrich, a devoted client of Christian Dior in her private life, wore his New Look creations in “Stage Fright” (directed by Alfred Hitchcock.) When Hubert de Givenchy’s couture creations were worn by Audrey Hepburn in “Sabrina,” it was a perfect match of star and designer. Their relationship upped the sophistication level of fashion in film. “Funny Face” is sublime, style-wise and “Breakfast at Tiffany’s” is the paramount paradigm of cinematic elegance.Today, glamorous fashion is seldom, if ever, seen in movies; it is only at The Golden Globes and the Academy Awards where stars parade and preen in creations by designers like John Galliano for Dior, Dolce & Gabbana, Oscar de la Renta and Karl Lagerfeld for Chanel. What a shame Erte died in 1990. His extravagant visions, dripping with pearls and swathed in furs, would finally find their perfect place on the Red Carpet of today.

Longing... Özlem...

2010-04-30T14:55:00.003+03:00

Özlenenin de özleyeni özlemesini istemektir biraz da özlem.Onun da sizi özlediğini bildiğinizde özleminiz dineceğine harlanır. Zaman kimi koşullarda özlemi azaltırken kimi koşullarda da güçlendirir. Artık var olmayan birine duyulan özlemin zamandır ilacı. Her geçen gün özleminiz sizi daha az etkileyerek ama varlığını sürdürerek bir yerinizde ince bir sızı gibi, hali hazırda alevlenmeyi bekleyen bir kıvılcım gidi durur. Çok tehlikeli değildir ama kontrol altında tutamadığınız zamanlarda tüm kanınıza yayılabilecek kadar da yakıcı olabilir.Özleminizi yönelttiğiniz ‘O’ hala varsa ve onun sizden uzakta varlığını sürdürdüğü bilincindeyseniz zaman tuz basar yaralarınıza. Belki akan kan durur ama sızınız hiç dinmez. Her geçen saat özleminizi arttırır.O uzaktaysa özleminiz zamanla doğru orantılı olarak artmaya devam ederken dayanma noktanızda kilitlenmiştir artık. Uzakta olan O’nu özlersiniz, geleceği umuduyla özleminizi dizginlersiniz. Onun geleceği zaman yaklaştığında, geleceğine dair bilgiyi aldığınızda özleminiz azalacağına artar bu seferde. Dineceğine coşar. Mesafe azaldıkça özlem tırmanır, kavuşma zamanı kısaldıkça doruğa ulaşır. Özleyerek beklediğiniz O geliyordur artık. Hem de sizi özlediği için. Özlem kendini tamamlamıştır. Sizden da bağımsızdır şimdi. Özgürleşen özlem zaferini kutluyordur artık. Özlenen “O” özleyenine geliyordur. Ya da özleyen özlemini dindirmek için özlenene doğru yoldadır. Bu özlemin zaferidir işte. Burada her şey karışır,unutulur, birbirine girer birbirini tamlar, bütünler. Sadece özlem vardır dimdik ayaktadır.Ve “O”kapıdadır…

Alex Gertschen & Felix Meier 13 QUEENS

2010-04-24T18:53:00.013+03:00

Trainspotting....

2010-04-24T17:53:00.006+03:00

1996 yılında Danny Boyle tarafından yönetilen ve Irvine Welsh' in yazdığı aynı isimli romandan sinemaya uyarlanan bir filmdir.Film Edinburgh' da yaşayan bir grup eroin bağımlısı genç ve onların hayatlarından bir pasajı anlatır. Filmin ana karakterlerini oynayan oyuncular; Ewan McGregor (Mark Renton rolünde), Ewen Bremner (Spud Murphy rolünde), Jonny Lee Miller (Sick Boy rolünde), Kevin McKidd (Tommy rolünde), Robert Carlyle (Begbie rolünde) ve Kelly Macdonald (Diane rolünde). Yazar Irvine Welsh' unda filmde, uyuşturucu satıcısı olarak kısa bir rolü vardır.Senaryo Walsh' ın romanından John Hodge tarafından uyarlandı. Film konu olarak uyuşturucu ile alakası olmayan train spotting (demiryolları ve trenlerle alakalı özel ilgiye sahip insanlar) isimli hobiye bir gönderme yapmamaktadır. Filmin adı doğrudan orijinal kitaptaki bir olaya, Begbie ve Renton' nın, Begbie' nin yoksul babasına Leith Merkez tren istasyonunda rastlamalarına dayanmaktadır. Baba onlara (zayıf ama espirili bir şekilde) trainspotting olup olmadıklarını soruyor.Film, İngiltere, Avustralya ve ABD gibi ülkelerde insanları uyuşturucuya özendirip özendirmediği konusunda tartışmalara yol açmıştır. Amerikalı senatör Bob Dole filmi daha önce hiç seyretmemiş olduğunu kabul etmesine rağmen, 1996 Amerikan başkanlık seçimi kampanyaları boyunca filmin ahlaki bozukluğunu ve uyuşturucu kullanımını yüceltiğini söyleyerek kötülemiştir. Tüm tartışmalara rağmen, film yaratıcılığı açısından övgüler almış ve aynı yıl içinde En İyi Senaryo Uyarlama dalında Akademi Ödüllerinde aday olarak gösterilmiştir. 1999 yılında film İngiltere' de BFI poll' da onuncu oldu ve 2004 yılında Total Film isimli dergi tarafından tüm zamanların en iyi dördüncü İngiliz filmi olarak gösterilmiştir.

The Birth of Venus

2010-04-24T15:11:00.011+03:00

Martin Creed, Work No. 275: SMALL THINGS, 2003

2010-04-24T15:07:00.002+03:00

Tom Hunter, Diana and Actaeon, 2008

2010-04-24T14:54:00.002+03:00

Paul McCarthy & Jason Rhoades - Plug!!!!!

2010-04-24T14:47:00.003+03:00

Serge Poliakoff

2010-04-24T14:44:00.004+03:00

Victor VASARELY

2010-04-20T18:47:00.005+03:00

Roberto MATTA

2010-04-20T18:39:00.007+03:00

Roberto Sebastian Antonio Matta Echaurren was born in Santiago, Chile in 1911. He studied architecture at the Universidad Catolica in Santiago. In 1933 Matta traveled to Paris and worked for two years as a draftsman in the Paris studio of famed architect Le Corbusier. While visiting his aunt in Madrid, he met Federico Garcia Lorca and Pablo Neruda. Neruda introduced Matta to Salvador Dali and Andre Breton. Impressed by Matta's drawings, Breton invited him to join the Surrealist group in 1937. Influenced by his association with the Surrealists and by Marcel Duchamp's theories of movement and process, Matta began to explore the realm of the subconscious and to develop an imagery of cosmic creation and destruction.

Vintage...

2010-04-19T13:01:00.004+03:00

Man Ray

2010-04-19T12:49:00.004+03:00

(d.27 Ağustos 1890–ö.18 Kasım 1976) kariyerinin büyük bölümünü Fransa'nın başkenti Paris'te geçirmiş Amerikalı bir sanatçıydı. Belki de en iyi biçimde modernist olarak tarif edilebilecek Man Ray gerek Dada gerekse de Sürrealist hareketlere belirgin katkılar da bulunmuştur. Ancak her iki hareketle de ilişkisi sürekli değildi. Sanat dünyasında en fazla avangart foroğrafçılığıyla tanınan Man Ray farklı araçlar kullanarak büyük işler üretmiş ve kendisini en başta bir ressam olarak görmüştür. Kendisi aynı zamanda ünlü bir moda ve portre fotoğrafçısıydı. Man Ray'in moda ve portre foroğrafçılığı dışındaki çalışmaları hayatta olduğu dönemde özellikle ülkesi ABD'de yeterince takdir görmediyse de ölümünden sonraki yıllar itibarı giderek artmıştır. 1999 yılında ARTnews dergisi "film, resim, heykel, kolaj, asamblaj ve sonradan performans sanatı ve kavramsal sanat olarak adlandırılacak örnekleri kadar" çığır açan fotoğrafçılığına değinerek ve Man Ray'in "tüm alanlardaki sanatçılara 'sanatın keyfini ve özgürlüğünü ararken' yaratıcı bir zeka örneği sunduğunu" belirterek kendisini 20. yüzyılın en etkili 25 sanatçısından biri olarak göstermiştir. Kendisine rehberlik eden ilkeleri "karşınıza çıkan bütün kapıları açın ve oradan özgürce yürüyün" olmuştur.^[1]

Helmut Berger

2010-04-19T12:26:00.010+03:00

1967 – The Witches (Luchino Visconti)
1968 – The Young Tigers (Antonio Leonviola)
1968 – Sai cosa faceva Stalin alle donne? (Maurizio Liverani)
1969 – The Damned (Luchino Visconti)
1970 – Dorian Gray (Massimo Dallamano)
1970 – The Garden of the Finzi-Continis (Vittorio De Sica)
1971 – Un beau monstre (Sergio Gobbi)
1971 – The Bloodstained Butterfly (Duccio Tessari)
1972 – Ludwig (Luchino Visconti)
1972 – La colonna infame (Nelo Risi)
1973 – Les Voraces (Sergio Gobbi)
1973 – Ash Wednesday (Larry Peerce)
1973 – Reigen (Otto Schenk)
1974 – Conversation Piece (Luchino Visconti)
1975 – Order to Kill (José G. Maesso)
1975 – The Romantic Englishwoman (Joseph Losey)
1976 – Salon Kitty (Tinto Brass)
1976 – Victory at Entebbe (Marvin Chomsky)
1977 – Beast with a Gun (Sergio Grieco)
1978 – Il quinto comandamento (Duccio Tessari)
1978 – The Biggest Battle (Umberto Lenzi)
1979 – Le Rose di Danzica (Alberto Bevilacqua)
1980 – Fantomas (Claude Chabrol)
1981 – Mia moglie è una strega (Castellano & Pipolo)
1982 – Deadly Game (Károly Makk)
1982 – Victoria! La gran aventura de un poble (A. Ribas)
1983 – Eroina (Massimo Pirri)
1983 – Femmes (T. Kaleya)
1983 – Victoria! 2: El frenesì del 17 (A. Ribas)
1983 – Veliki Transport (V. Bulajic)
1983/84 – Dynasty
1984 – Victoria! 3: La razon y el arrebato (A. Ribas)
1985 – Codename: Emerald (J. Sanger)
1988 – Faceless (Jess Franco)
1988 – Act of Revenge (Salvatore Nocita)
1989 – La Puritana (Nini Grassia)
1990 – The Godfather Part III (Francis Ford Coppola)
1992 – Adelaide (Lucio Gaudino)
1993 – Boomtown (Ch. Schrewe)
1993 – Ludwig 1881 (F. Dubini / D. Dubini)
1995 – L'affaire Dreyfuss (Y. Boisset)
1996 – Teo (Cinzia TH Torrini)
1996 – L'ombra del faraone (S. Ben Barka)
1996 – Last Cut (Marcello Avallone)
1997 – Die 120 Tage von Bottrop (Ch. Schlingensief)
1999 – Under the Palms (M. Kruishoop)
2002 – Zapping Alien (V. Zeplichal)
2004 – Honey Baby (Mika Kaurismäki)
2005 – Damals warst du still (R. Matsutani)
2010 – Iron Cross (Joshua Newton) – post-production

David LaChapelle

2010-04-18T15:28:00.012+03:00

David LaChapelle's photography career began in the 1980's in New York City galleries. After attending the North Carolina School of Arts, he moved to New York where he enrolled at both the Art Students League and the School of Visual Arts. With shows at 303 Gallery, Trabia McAffee and others, his work caught the eye of his hero Andy Warhol and the editors of Interview Magazine, who offered him his first professional photography job.Working at Interview Magazine, LaChapelle quickly began photographing some of the most famous faces of the times. Before long, he was shooting for the top editorial publications of the world, and creating the most memorable advertising campaigns of a generation. His striking images have appeared on and in between the covers of magazines such as Italian Vogue, French Vogue, Vanity Fair, GQ, Rolling Stone and i-D. In his twenty-year career in publishing, he has photographed personalities as diverse as Tupac Shakur, Madonna, Amanda Lepore, Eminem, Philip Johnson, Lance Armstrong, Pamela Anderson, Lil' Kim, Uma Thurman, Elizabeth Taylor, David Beckham, Paris Hilton, Jeff Koons, Leonardo DiCaprio, Hillary
Clinton, Muhammad Ali, and Britney Spears, to name just a small selection.
After establishing himself as a fixture amongst contemporary photography, LaChapelle expanded his work to include direction of music videos, live theatrical events, and documentary film. His directing credits include music videos for artists such as Christina Aguilera, Moby, Jennifer Lopez, Britney Spears, The Vines and No Doubt. His stage work includes Elton John's The Red Piano, the Caesar's Palace spectacular he designed and directed in 2004, which just recently ended its five year run in Las Vegas. His burgeoning interest in film led him to make the short documentary Krumped, an award-winner at Sundance from which he developed RIZE, the feature film acquired for worldwide distribution by Lions Gate Films. The film was released in the US and internationally in the Summer of 2005 to huge critical acclaim, and was chosen to open the 2005 Tribeca Film Festival in New York City.Recent years have brought LaChapelle back to where he started, with some of the world's most prestigious galleries and museums exhibiting his works. Galleries such as the Tony Shafrazi Gallery in New York, Jablonka Galerie in Berlin, the Robilant + Voena Gallery in London; and Maruani & Noirhomme in Belgium have housed his works as well as Institutions such as the Palazzo delle Esposizioni and Palazzo Reale in Italy; the Barbican in London, and The Helmut Newton Foundation in Berlin. In 2009, exhibitions in Mexico City at the Museo del Antiguo Colegio de San Ildefonso, in Paris at the Musee de La Monnaie, and in Guadalajara at the Museo de Las Artes all broke attendance records. These shows presented his latest series of works with which LaChapelle has broken out of the frame, presenting three-dimensional sculptural murals. Referred to as the Fellini of photography, his ability to create scenes of extreme reality using rich and vibrant colors makes his work instantly recognizable and often imitated. He continues to be inspired by everything from art history to street culture, creating both a record and mirror of all facets of popular culture today. http://www.lachapellestudio.com

Cai Guo-qiang

2010-04-17T14:40:00.006+03:00

GÜNÜN YEMEĞİ :)

2010-04-17T14:26:00.004+03:00

Kuşkonmazları hafif haşlıyoruz. Baconları kuşkonmazlara sarıp tepsiye diziyoruz. Üzerlerine zeytin yağı gezdirip tuz ve karabiber çekiyoruz. Fırına atıp 25 dk sonra sıcak sıcak servis ediyoruz.... Afiyet Olsun.

ALPHA MALE

2010-04-17T11:55:00.004+03:00

JOKER!

2010-04-17T11:29:00.006+03:00

Joker! Kullan beni. Her pozisyona sok. Her yerde, her durum için hazırım. Deliyim. Düpedüz delinin tekiyim ben. Bilge. Akıl almaz bir bilgeyim aynı zamanda. Soytarıyım. Korkuturum seni. Rengarenk görüntüm cezp eder. İçimdeki şeytanı kamufle eder. Kimse gözümün içine bakamadı. Bakan beni anlamadı. Ben bakarım. Aynı anla milyonlarca gözle. Her delinin içindeki deliliğin cismiyim. Her bilgenin içindeki zekanın. Hırs mıyım ben? Kim bana sahip olabilir ki gerçekten? Gerçek miyim yoksa hep bir yedek miyim? Hiçbiri miyim hepsi miyim? Hep miyim hiç mi?

Yol...

2010-04-16T22:04:00.005+03:00

Hayır! hayır! kesinlikle bir sanat blogcusu olma yolunda ilerlemeyeceğim. Ürkmeyiniz! Blog beni ben blogu şekillendireceğim. Zamanla ortaya ne çıkar diye de pek düşündüğüm yok. Bakıp göreceğiz. Ama sevgili okuyucu eğer takip edeceksen her şeye hazırlıklı olmalısın. Karşına ne çıkacağı pek tekinsiz... A new release from Jeffrey Michael Design. Commissioned by a very famous hair stylist, this lamp is based on very classy vintage gay pornography sourced from a stall in Camden Market dealing with vintage magazines and ads. Made with overlapping pieces of vintage black and white, the pieces have been carefully selected to contain one or two focal color pieces. At the time most of the magazines were in black and white and were just coming into the market of using color photography mainstream. Several points of contact on the lamp have color leaking through from the image behind giving of a soft glow. The light that emits is a beautiful yellow.This piece with three others have been selected by Digitaria for a showpiece next Thursday featuring music and fashion by Ada. http://www.digitariaworld.com/ & http://www.londonnet.co.uk/fashion/fashion-news/digitaria-london .As well they have decided to sell my pieces becoming my first retail outlet !! Very exciting news for my lighting.The first test run has been done last Friday at another fashion party in which the vintage lamp was at a focal table, and very well received as pictured below.

Diane ARBUS

2010-04-16T21:54:00.006+03:00

Cüceler, çıplaklar kampındakiler, çirkinler, düşmüşler fotoğraflarındaki karelere takılırlar. Toplumdan soyutlanan kişilikler yine topluma bu fotoğraflarla girerler. İnsanı derinden etkileyen fotoğraflar ile karşılaşacağınızın garantisini verebiliriz.Yaşamı boyunca işleri, yalnızca birkaç grup sergisinde görülen Diane Arbusun fotografları farklı bakış açısıyla daima ilgi çekici oldu. Sanatçının fotografa yaklaşımı ve konu seçimindeki cesareti ise çığır açtı. 1971 yılında intihar ettiği sırada bile önemli fotografçılar arasında efsanevi bir yere sahipti. Buna rağmen, o dönemde çalışmalarının yalnızca bir kısmı biliniyordu. Tarzının yüzeysel öğeleri günümüzde çok fazla taklit ediliyor olmasına rağmen sanatının temel unsurlarına ulaşmak şimdiye dek kimsenin harcı olmadı.Betimlemelerini, kültürün içine işlemiş olması ise resimlerinin etkisini ilk günkü yoğunluğuyla korumasını sağlıyor. 1960'larda Parsons Tasarım Okulunda fotograf dersi veren Arbusun son dönemde göze çarpan çalışmaları, 1969-1971 yılları arasında hazırladığı Untitled (başlıksız) isimli serisine ait. Piyasaya yeni çıkan, Diane Arbus'un Keşfi isimli kitap, sanatçıyı tanımak ve anlamak isteyenler için önemli bir fırsat. 1923 Mart ayında Newyork şehrinde doğan sanatçı ,14 yasinda tanistigi Allan Arbus ile, ailesine karşı çıkarak 18 yaşında evlenir. 2. Dünya savaşı sırasında Allan fotoğraf okurken, öğrendiklerini eşine de öğretmeye başlar ve savaş sonrası çift, birlikte moda fotografi konusunda kariyer yaparlar.Diane daha sonraları çalışmalarını Allan'dan bağımsız yönde ilerletir ve çiftin boşanmalarının ardindan, Diane tamamen kendi çizgisine yönelir. Sirkler, çıplaklar kampı, parklar, akıl hastaneleri, ucuz otel odaları Diane'in meskeni olur. 4x4 boyutta ve flaş kullanarak çektigi fotoğraflar insanin içini acıtan grotesk ve keskin eserlerdir. Diane arbus, 1971 yılı Temmuzunda, fazla miktarda uyku hapi içip bileklerini keserek hayatına son vermiştir.

Anish KAPOOR

2010-04-16T17:51:00.003+03:00

Kapoor was born in Bombay in India and moved to Britain in 1972. There he studied art first in Hornsey and later in Chelsea. He has lived in Bristol since then, though frequently makes trips back to India, and has acknowledged that his work is inspired by both western and eastern culture.

In the early 1980s, Kapoor emerged as one of a number of British sculptors working in a new style and gaining some international recognition with their work (the others included Tony Cragg, Richard Deacon, Anthony Gormley, Bill Woodrow and Richard Wentworth).

Kapoor's pieces are often simple, curved forms, usually monochrome, and frequently brightly coloured. Powdered pigments sometimes cover the works and sometimes lie on the floor around the works as well. This practice is inspired by the mounds of brightly coloured pigments Kapoor saw on his visits to India.

From the end of the 1990s, Kapoor produced a number of very large works, including Taratantara (1999), a 35 metre-tall piece installed in the Baltic Flour Mills in Gateshead before renovation began there, and Marsyas (2002), a large work of steel and polyvinyl chloride installed in the Turbine Hall of Tate Modern. In 2000, one of Kapoor's works, Parabolic Waters, consisting of rapidly rotating coloured water, was shown outside the Millennium Dome in London.

Kapoor represented Britain in the 1990 Venice Biennale, and the following year he won the Turner Prize.