Puszongowo

Pogórze Kaczawskie: Ostrzyca Proboszczowicka – śląska Fudżijama i trasa z Twardocic

noreply@blogger.com (Żabina) — Fri, 01 May 2026 18:36:00 +0000

Tegoroczną majówkę rozpoczęliśmy w Krainie Wygasłych Wulkanów. Tym razem padło na Ostrzycę Proboszczowicką – czyli słynną „śląską Fudżijamę”. To jedno z najbardziej charakterystycznych wzniesień w regionie – ma 501 m n.p.m. i jest pozostałością dawnego wulkanu. Startowaliśmy z Twardocic – trasa okazała się bardzo przyjemna, bo wiosna zawitała już na całego: dookoła soczysta zieleń, kwiatuszki, motylki, świergolące ptaszki i pola rzepaku — pięknie, sielsko 😍. Ale to nie do końca był taki lekki „spacerek po płaskim”. Podejście na Ostrzycę (zwłaszcza końcówka po kamiennych schodach) pozwoliła nam poczuć, że nogi mamy na właściwym miejscu 😉. Za to na szczycie czekała już konkretna nagroda – szeroka panorama, która naprawdę robi wrażenie. Widać stąd Pogórze i Góry Kaczawskie, a przy dobrej widoczności także Rudawy Janowickie i Karkonosze ze Śnieżką.

Mapa z trasą wycieczki

Szlak na Ostrzycę z Twardocic

Najkrótszy szlak na Ostrzycę prowadzi z Proboszczowa – żółtym szlakiem można wejść na szczyt w około 40 minut. To jednak dla nas było zdecydowanie za krótko jak na majówkową przechadzkę, dlatego wybraliśmy opcję startu z Twardocic. Samochód zostawiliśmy na bezpłatnym parkingu przy kościele i pomaszerowaliśmy przez wieś.

Dość szybko odnaleźliśmy żółty Szlak Wygasłych Wulkanów i dalej szliśmy już przez malownicze pola i łąki.

Piękne okoliczności przyrody nam towarzyszyły – wiosenna soczysta zieleń, błękitne bezchmurne niebo i złociste pola rzepaku. No i w końcu czuliśmy upragnione ciepełko.

W oddali wyraźnie widać cel naszej wycieczki – charakterystyczny stożek Ostrzycy.

Dalej szlak wszedł w las i zrobiło się trochę bardziej „górsko”. Na początku podejście nie wydawało się szczególnie wymagające, ale to była tylko rozgrzewka 😉.

Później czekało nas podejście po bazaltowych, nierównych schodach. Samych stopni jest podobno ponad 400. Odcinek nie jest bardzo długi, ale potrafi dać w kość – my się tu trochę zasapaliśmy (no dobra, może głównie ja 😉). Co ciekawe, choć schody właściwie wyglądają jak dzieło natury, to w rzeczywistości zostały stworzone przez człowieka. Ułożono je w XIX wieku, najprawdopodobniej na polecenie Fryderyka Prentzela, kiedy to na zboczu Ostrzycy powstała gospoda, a na szczycie platforma widokowa.

Ostrzyca Proboszczowicka – wygasły wulkan?

Hmmm… o Ostrzycy często mówi się, że to wygasły wulkan. No i jest jeszcze całe hasło regionu – Kraina Wygasłych Wulkanów. To jak to właściwie jest: wulkan czy nie?

Odpowiedź brzmi: i tak, i nie 😉

Ostrzyca ma wulkaniczne pochodzenie, ale z geologicznego punktu widzenia nie jest wulkanem. To tzw. nek, czyli pozostałość po dawnym wulkanie – a dokładniej jego wnętrze, coś w rodzaju twardego „korka” w środku góry. Mówiąc najprościej: miliony lat temu był tu prawdziwy wulkan – zbudowany z warstw lawy i popiołu. Z czasem jednak jego zewnętrzne części zostały zniszczone przez erozję – wiatr, deszcz i upływ czasu. To, co przetrwało, to najtwardszy element, czyli zastygła magma w kominie wulkanicznym. I właśnie po niej dziś się chodzi, wchodząc na szczyt Ostrzycy.

Dlaczego „śląska Fudżijama”?

Nie bez powodu Ostrzyca dorobiła się przydomka „śląska Fudżijama”. Mocno wyróżnia się na tle łagodnych wzgórz Pogórza Kaczawskiego, a jej kształt to niemal idealny stożek – taki „książkowy wulkan”, który dzieci rysują w szkole 😉. I właśnie dlatego skojarzenie z japońską górą Fuji nasuwa się samo. Określenie może i jest trochę na wyrost, ale trzeba przyznać – coś w tym jest 😉.

Legendy o Ostrzycy

Jak to zwykle bywa z tak charakterystycznymi miejscami, Ostrzyca dorobiła się także kilku legend.
Jedna z nich sięga czasów reformacji. W okolicach Proboszczowa, Soboty i Twardocic osiedlili się wtedy schenckfeldyści – protestancka wspólnota religijna. Podobno początkowo mieszkali w Legnicy i okolicach, ale w pewnym momencie… miarka się przebrała 😉 i diabeł postanowił zrobić z nimi porządek. Załadował wszystkich do wielkiego worka i ruszył z nimi na kraniec świata, prosto do piekła. Leciał jednak zbyt nisko i zahaczył o Ostrzycę. Worek się rozerwał, a jego zawartość rozsypała się po okolicy. I tak właśnie – według legendy – innowiercy trafili w rejon Pogórza Kaczawskiego 😉.

Inna opowieść mówi o jeźdźcu bez głowy, który przemierzał tutejsze lasy w kierunku skalistej Ostrzycy. Legenda ta nawiązuje do germańskiego mitu o Dzikim Gonie – tajemniczym pochodzie duchów. Niemieckie kroniki wspominają też Ostrzycę z czasów, gdy przez te tereny przetaczała się armia Wallensteina. Podobno tylko dzięki pustelnikowi mieszkającemu w gęstym lesie pod szczytem udało się uratować rodzinę von Rodern z pobliskiego Proboszczowa.

Ile w tych legendach prawdy? Trudno powiedzieć. Ale jedno jest pewne – Ostrzyca to nie tylko ciekawostka geologiczna, ale też miejsce z klimatem i opowieściami, które potrafią rozbudzić wyobraźnię 😉.

Ostrzyca Proboszczowicka widoczki

Na szczycie Ostrzycy czekała na nas piękna panorama. Przy dobrej widoczności można stąd zobaczyć naprawdę spory kawałek okolicy – rozległe Pogórze Kaczawskie z charakterystycznymi, łagodnymi wzgórzami, a także wyraźnie rysujące się Góry Kaczawskie m.in. Skopiec, Okole czy Folwarczną. Na horyzoncie pojawiają się również Rudawy Janowickie, a przy bardzo dobrej przejrzystości powietrza można dostrzec także Karkonosze ze Śnieżką. Widoczność dopisała nam wyjątkowo, ale niestety… znów nie zabraliśmy aparatu. Mamy więc tylko zdjęcia z telefonu.

Ognisko pod Ostrzycą

Po zejściu z Ostrzycy ruszyliśmy żółtym szlakiem w kierunku Proboszczowa.

Kawałek dalej od szczytu znajduje się wyznaczone miejsce rekreacyjne – są wiaty, ławki i miejsce na ognisko, więc idealne warunki na dłuższy przystanek. Rozpaliliśmy ognisko i powyciągaliśmy smakołyki z plecaków. W menu była oczywiście klasyka, czyli kiełbasa, ale poszliśmy też o krok dalej – na ruszt trafiły zielone szparagi i ser halloumi – i jedno i drugie zawinięte w boczuś. Prosto, ale naprawdę pysznie. Zasiedzieliśmy się tu naprawdę długo – zeszło nam jakieś 4 godziny i jak nie trudno się domyślić, tym ogniskiem śmierdzieliśmy później przeokrutnie 😉.

Powrót do Twardocic

Do Twardocic wracaliśmy zataczając pętelkę. Początkowo, przez chwilę trzymaliśmy się żółtych oznaczeń, a potem odbiliśmy na szlak rowerowy "Kaczawskie ścieżki pod Ostrzycą". Znowu zrobiło się sielsko, spokojnie i bardzo wiosennie – dokładnie tak, jak na początku wycieczki. Później trasa wprowadziła nas w las i przez chwilę wracaliśmy znanym już odcinkiem. Do Twardocic weszliśmy jednak od innej strony, wybierając najpierw zielony, a następnie niebieski szlak.

Podsumowując: Ostrzyca to świetny pomysł na krótki, ale bardzo fajny wypad. Jest podejście — co by nie było za łatwo, są piękne widoczki i ten spokojny, sielski klimacik Pogórza Kaczawskiego.
A jeśli dorzucić do tego ognisko po drodze, to już w ogóle robi się dzień idealny 😉.

Pogórze Kaczawskie: wycieczka z Gozdna na wieżę widokową Zawodna i na Organy Wielisławskie

noreply@blogger.com (Żabina) — Sun, 05 Apr 2026 19:01:00 +0000

Pogórze Kaczawskie i Kraina Wygasłych Wulkanów po raz kolejny nas zachwyciły. Tym razem wybraliśmy się na bardzo fajną traskę z Gozdna. Najpierw powędrowaliśmy na wieżę widokową na wzgórzu Zawodna, czyli na jeden z najlepszych punktów widokowych na całym Pogórzu Kaczawskim. Panorama z wieży naprawdę robi ogromne wrażenie, pieknie widać stąd: Góry i Pogórze Kaczawskie, Rudawy Janowickie, oraz Karkonosze ze Śnieżką.

Dalsza część wycieczki doprowadziła nas do kolejnego niezwykłego miejsca – do Organów Wielisławskich. To ogromne magmowe słupy, przypominające piszczałki organów. Są one pozostałością po wulkanie, który wybuchł około 270 milionów lat temu. W pobliżu znajdują się wiaty i miejsce na ognisko, więc warto zatrzymać się tu na dłużej.

Mapa z trasą wycieczki

Na tę przechadzkę wybraliśmy się w Święta Wielkanocne. W domu zjedliśmy pyszny świąteczny biały barszcz, podzieliliśmy się jajkiem i… uciekliśmy byle nie spędzić całego dnia przy stole. Do plecaka wskoczyła biała kiełbasa, sałatka warzywna i reszta świątecznych smakołyków. Dlatego właśnie wiata i miejsce na ognisko przy Organach Wielisławskich były dla nas idealną miejscówką na dalsze świętowanie. Zresztą nie tylko dla nas, bo szybko okazało się, że sporo osób miało dokładnie taki sam pomysł na spędzenie Wielkanocy.

Startujemy: wieś Gozdno

Naszą wycieczkę zaczęliśmy w niewielkiej wsi Gozdno, położonej kilkanaście kilometrów na południe od Złotoryi. To najmniejsza miejscowość w gminie Świerzawa, w której mieszka zaledwie 70 osób.

Przez Gozdno i pobliski Biegoszów poprowadzona została trasa interaktywnego spaceru. Składa się ona z ośmiu punktów oznakowanych kodami QR, które po zeskanowaniu przenoszą do krótkich nagrań na YouTube. W każdym z filmików mieszkaniec Biegoszowa, pan Mieczysław, opowiada historię danego miejsca i związane z nim ciekawostki. To dobry pomysł, żeby przy okazji wejścia na Zawodną lepiej poznać historię okolicy.

Najwygodniejszy parking dla wybierających się na wieżę widokową znajduje się zaraz na początku miejscowości:

Parking w Gozdnie – zobacz na mapie

Tuż obok jest wiata turystyczna oraz plac zabaw, więc jeśli ktoś wybiera się na trasę z dziećmi, to już na samym początku można się tu zasiedzieć 😉.

Z Gozdna na wieżę widokową Zawodna

Z parkingu ruszyliśmy szeroką drogą prowadzącą w stronę lasu. Początkowo szliśmy żółtym Szlakiem Wygasłych Wulkanów, który prowadzi przez wiele ciekawych miejsc z całego regionu.

Po chwili szlak odbił w prawo, a my wybraliśmy leśną ścieżkę prowadzącą na wzgórze Zawodna. Mimo że na samą wieżę nie prowadzi żaden oficjalny szlak turystyczny, raczej trudno się tu zgubić. Większość trasy była bardzo przyjemna i prowadziła nas łagodnie pod górę. Dopiero końcówka podejścia dała nam bardziej w kość – ten ostatni odcinek był dość stromy, ale już po chwili czekały na nas naprawdę przyjemne widoczki.

Wieża widokowa na Zawodnej (Zawadnej)

Na szczycie wzgórza stoi drewniana, ponad 20-metrowa wieża widokowa, którą wybudowano w 2018 roku. Co ciekawe, sama górka na różnych mapach bywa różnie opisywana – albo jako Zawodna, albo jako Zawadna.

Konstrukcja wieży jest bardzo fajnie przemyślana, a na górze czeka zadaszony taras z ławeczkami. Gdyby nie wiało tak mocno, moglibyśmy siedzieć tu naprawdę długo i wpatrywać się w tę piękną panoramę Pogórza Kaczawskiego i Sudetów. Pięknie widać stąd Ostrzycę – symbol Krainy Wygasłych Wulkanów, Wilkołaka, Grodziec, Rudawy Janowickie oraz Karkonosze ze Śnieżką. Przy dobrej pogodzie panorama sięga jeszcze dalej i spokojnie można wypatrywać kolejnych pasm Sudetów.

My rozsiedliśmy się niżej, tuż pod wieżą tam też jest ława. Wyciągneliśmy sobie herbatkę, pierniczki i wielkanocnego baranka.

Zbocza Zawodnej upodobali sobie też rowerzyści, bo na stokach wzgórza wytyczono kaczawskie single tracki, a tuż pod wieżą przebiega trasa Gozdno 1. Co prawda podczas naszego odpoczynku nie trafiliśmy akurat na żadnego rowerzystę, ale za to spotkała nas inna „atrakcja”. W chwili, gdy spokojnie popijaliśmy herbatkę, na sam szczyt quadem wjechała sobie para z dwójką psich dzieci. Zaparkowali sprzęt tuż pod naszym nosem, rzucili jakieś zdawkowe „dzień dobry” i poszli na wieżę. Eh, może lepiej zostawię to bez komentarza, bo trudno byłoby dobrać wystarczająco „literackie” określenia 😅. No cóż, nie każdy rozumie, że urok wypoczynku w naturze polega na ciszy, relaksie i podziwianiu widów, a nie na ryku silnika. A rozjeżdżanie leśnych ścieżek to zdecydowanie nic fajnego.

Wędrówka żółtym szlakiem

Z Zawodnej zeszliśmy tą samą ścieżką, którą wcześniej wchodziliśmy, ale tym razem odbiliśmy na żółty Szlak Wygasłych Wulkanów. Ten odcinek był naprawdę bardzo przyjemny – trochę prowadził przez las, a trochę wzdłuż pól. W którymś momencie szlak na chwilę połączył się z trasą rowerową Gozdno 1. Całość miała w sobie jednak przede wszystkim taki spokojny, prawdziwie wiosenny urok. Fruwały motylki, na drzewach nieśmiało pojawiały się pierwsze pączki, a przy drodze rozkwitały drobne kwiatuszki. Szło się naprawdę lekko i przyjemnie, po prostu chłonęliśmy tę budzącą się do życia przyrodę.

Aż tu nagle znów nadzialiśmy się na pędzącego quada – tę samą parę, którą spotkaliśmy wcześniej przy wieży. Tym razem postanowili skrócić sobie drogę… przez czyjeś obsiane pole. I właśnie w takich momentach człowiek tylko przeciera oczy ze zdumienia, zastanawiając się, jak można tak kompletnie nie czuć klimatu miejsca ani zwykłego szacunku do czyjejś pracy.

No i cóż – szliśmy sobie dalej spokojnie wśród tej wiosennej zieleni, aż tu nagle historia z quadem dostała swój dalszy ciąg. Samego pojazdu już nie widzieliśmy, ale po chwili zauważyliśmy pieska, który jak szalony biegł przed siebie. Szczerze mówiąc, chwilę zajęło nam, zanim w ogóle zorientowaliśmy się, że to właśnie pies „jaśnie państwa”z quada. Jakieś 10 minut później trafiliśmy na kolejnego – wyraźnie zmęczonego i zdezorientowanego psiaka. Chcieliśmy dać mu trochę wody, ale zanim wydobyliśmy ją z plecaka, ten też pognał dalej przed siebie, próbując dogonić właścicieli. Nie natknęliśmy się później na żadne ogłoszenia, więc bardzo liczę, że oba psy szczęśliwie do nich wróciły. Patrząc na wertepy i sposób jazdy, nie dziwiliśmy się wcale, że po prostu wypadły im z quada gdzieś po drodze…

Grodzisko Sędziszowa i szczyt Wielisławki

Wędrując dalej w stronę Organów Wielisławskich, dotarliśmy do wzgórza Wielisławka (372 m n.p.m.). To niepozorne wzniesienie, ale o dość stromych zboczach. Zalesiony szczyt skrywa całkiem sporo ciekawostek. Znajdują się tu pozostałości dawnego grodziska oraz ruiny średniowiecznej warowni, która miała strzec ważnego traktu handlowego prowadzącego z okolic Jeleniej Góry i Bolkowa w stronę Złotoryi i Legnicy.

Na zboczach Wielisławki znajdują się również stare sztolnie, a wokół wzgórza krążą legendy i opowieści o ukrytym gdzieś w podziemiach złocie. Jest tu też ławeczka i całkiem przyjemny widoczek.

Organy Wielisławskie

Organy Wielisławskie to jedno z ciekawszych miejsc na Pogórzu Kaczawskim i w całej Krainie Wygasłych Wulkanów. Z daleka może nie robią aż tak dużego wrażenia, ale wystarczy podejść bliżej, żeby zobaczyć, jak ciekawie układają się poszczególne kolumny. Te „skalne piszczałki” naprawdę przypominają ogromne organy – stąd też ich nazwa.

Organy Wielisławskie to skały magmowe – ryolity, które powstały około 270 milionów lat temu w wyniku działalności wulkanicznej. Stygnąca magma utworzyła charakterystyczne, pionowe słupy o regularnych kształtach – najczęściej cztero-, pięcio- i sześciokątnych, o średnicy dochodzącej do około 30 cm. W XIX wieku działał tu kamieniołom, a dziś miejsce to objęte jest ochroną jako pomnik przyrody nieożywionej.

Jak już wspomniałam, tuż przy Organach Wielisławskich znajduje się wiata turystyczna i wyznaczone miejsce na ognisko. Rozłożyliśmy więc nasze wielkanocne zapasy – była biała kiełbasa, sałatka, ciepła herbata, kawa i pisanki. Wyszedł z tego całkiem smaczny świąteczny obiadek w plenerze. I nie tylko my byliśmy amatorami takiego sposobu świętowania. Pod Organy zjechało się jeszcze kilka aut i zrobiło się naprawdę wesoło. No i Blaru nie musiał sam rozpalać ogniska 😉.

Powrót do Gozdna

Posiedzieliśmy chwilę, pojedliśmy, pogadaliśmy, ale w końcu trzeba było się zbierać. Ruszyliśmy więc dalej, najpierw wzdłuż spokojnie i urokliwie płynącej Kaczawy. Początkowo szliśmy jednocześnie żółtym Szlakiem Wygasłych Wulkanów oraz ścieżką przyrodniczo-geologiczną wokół Wielisławki. Po drodze minęliśmy klimatyczne zabudowania restauracji i agroturystyki Młyn Wielisław, udekorowane w wiosennym i wielkanocnym klimacie.

Chwilę później żółty szlak odbił w stronę Sokołowca, a my trzymaliśmy się dalej ścieżki wokół Wielisławki. Trasa znów prowadziła przez las i w którymś momencie zrobiło się trochę bardziej pod górę, ale szło się całkiem przyjemnie – z dala od tłumów, przy akompaniamencie śpiewu ptaków. Gdzieś w okolicy są stare sztolnie, ale nie zbaczaliśmy ze ścieżki, więc żadnej z nich nie udało nam się wypatrzyć.

Gdy w końcu wypełzliśmy z lasu na otwartą przestrzeń, zrobiło się wietrznie i pochmurno. Deszcz wyraźnie wisiał w powietrzu, więc przyspieszyliśmy kroku.

Do Gozdna weszliśmy tym razem od innej strony – asfaltową drogą prowadzącą przez wieś.

Przy drodze natknęliśmy się na pomnik upamiętniający poległych żołnierzy z I wojny światowej. To jedna z tych ośmiu stacji interaktywnego spaceru, o którym wspominałam na początku. Pomnik ma formę przypominającą romański słup drogowy i zwieńczony jest Żelaznym Krzyżem – jednym z najważniejszych pruskich odznaczeń wojskowych. Powstał jako upamiętnienie mieszkańców ówczesnego Hermanswaldu (czyli dzisiejszego Gozdna), którzy zginęli podczas I wojny światowej – ich nazwiska wyryto na kamieniu. Co ciekawe, przez wiele lat pomnik był zapomniany i przewrócony, a dopiero w ostatnich latach został odnowiony i ponownie ustawiony dzięki zaangażowaniu lokalnych mieszkańców.

I to był już właściwie koniec naszej wycieczki. Wróciliśmy do auta, a gdy tylko zamknęliśmy drzwi… zaczęło padać. Jakby pogoda dała nam dokładnie tyle czasu, ile potrzebowaliśmy na tę trasę 😉.

Niemcy: Löbau, Löbauer Berg i najpiękniejsza żeliwna wieża, jaką kiedykolwiek widzieliśmy

noreply@blogger.com (Żabina) — Sun, 08 Mar 2026 18:26:00 +0000

Czy konstrukcja wieży widokowej może zachwycać sama w sobie, zanim jeszcze spojrzy się na widoki z góry? W saksońskim Löbau, zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od polskiej granicy, na wzgórzu Löbauer Berg stoi wieża, która udowadnia, że jest to możliwe. Żeliwna König-Friedrich-August-Turm uchodzi za najstarszą taką wieżę widokową w Europie i jest po prostu cudna – ażurowa, koronkowa, no nie da się jej nie podziwiać 😍.

I to właśnie ta wieża była głównym celem naszej wycieczki, choć nie jedynym ciekawym punktem na trasie. Po drodze trafiliśmy jeszcze na drugą wieżę widokową – na Rotstein. Ta z kolei, była chyba najbrzydszą wieżą, jaką widzieliśmy 😉, ale za to z całkiem przyjemnym widokiem na okolicę.

Mapa z trasą wycieczki

Wycieczkę zaczęliśmy w Löbau. Zostawiliśmy samochód na bezpłatnym parkingu przy dworcu i wskoczyliśmy w pociąg do Zoblitz.

Aktualny rozkład jazdy pociągów można znaleźć tutaj: thetrainline

Podróż trwała jakieś pięć minut, a Zoblitz to przystanek „na żądanie”. Mieliśmy więc małą zagwozdkę: jak sprawić, żeby pociąg się zatrzymał, ale nie tak, że przypadkiem włączymy jakiś hamulec awaryjny 😉. Cóż ... kazałam Blarowi nacisnąć przycisk „otwieranie drzwi” na drzwiach, on wcisnął… i pociąg zatrzymał się idealnie tam, gdzie trzeba. Uff udało się, mogliśmy ruszać na wycieczkę 😎.

Kierunek: wieża widokowa Rotstein

Zostawiliśmy za sobą Zoblitz i ruszyliśmy zielonym szlakiem w stronę wieży na Rotstein. Początek trasy to spokojny spacer asfaltem, lekko pod górę, ale bez większego wysiłku. Sielanka skończyła się w momencie wejścia do lasu – tam szlak zrobił się konkretniejszy. Rano nie było zbyt ciepło – czapki i rękawiczki zdecydowanie się przydały, ale wystarczyło kilka minut marszu i podejście skutecznie nas rozgrzało.

A tu pierwsze oznaki tego, że wiosna jednak zamierza się w tym roku pojawić – bazie, przebiśniegi i przylaszczki, coś tam się powoli budziło do życia 😉:

Po wyjściu z lasu weszliśmy znów na asfalt i wtedy po raz pierwszy pojawiła się wieża… tylko że nie ta, na którą szliśmy 😉. Zamiast Rotstein naszym oczom ukazał się nadajnik na wzgórzu – dość charakterystyczny punkt w tej okolicy. Tuż obok znajduje się niewielki parking (więc w sumie to też całkiem sensowne miejsce, żeby zacząć wycieczkę), a kawałek dalej jest też wiata turystyczna. Nie zastanawialiśmy się długo – to było idealne miejsce na drugie śniadanie i kawę.

Najedzeni ruszyliśmy dalej – trasa na Rotstein prowadziła nas zielonym szlakiem, konkretnie pod górę.

Wieża widokowa Rotstein

W końcu dotarliśmy do wieży widokowej na Rotstein (455 m n.p.m.). No cóż – nie będę owijać w bawełnę 😉 – to zdecydowanie nie jest najpiękniejsza konstrukcja, jaką widzieliśmy. Ja uważam, że jest po prostu brzydka, a Blaru i Piotrek, że jest jakaś „dziwaka”.

Wieża powstała w 2000 roku, ma około 21 metrów wysokości i prowadzi na nią 101 schodów. Konstrukcja jest metalowa i dość „lekka w odbiorze” – na tyle, że podczas wchodzenia i na górze czuć kołysanie. Jeśli ktoś nie przepada za wysokościami albo nie lubi takich atrakcji, to raczej nie polecam 😉.

Wieża, ładna czy nie, ma jednak jedno podstawowe zadanie – pokazać widoki. I trzeba przyznać, że w tej roli sprawdza się bardzo dobrze. Nawet przy średniej widoczności panorama jest naprawdę szeroka. Przy dobrej pogodzie można dostrzec m.in. Karkonosze, Góry Izerskie, Pogórze Łużyckie i rozległe obszary Płaskowyżu Budziszyńskiego. Fajnym dodatkiem są opisy szczytów, które pomagają się w tym wszystkim odnaleźć.

Tuż przy wieży działa górski hotel – Berghotel Rotstein, istniejący tu już od XIX wieku. I w sumie… pomysł na weekend w takim miejscu brzmi całkiem dobrze 😉.

Szczyt Rotstein (455 m n.p.m.) – trochę więcej niż sama wieża

Wieża widokowa nie stoi dokładnie na najwyższym punkcie Rotstein. Ten znajduje się kawałek dalej i jest dość niepozorny. Prowadzi na niego krótka ścieżka, a po drodze jest kilka tablic edukacyjnych, z ciekawostkami przyrodniczymi. Tablice są po niemiecku i czesku, ale coś tam zrozumieliśmy, a czego nie zrozumieliśmy, to sobie dopowiedzieliśmy 😉.

Rotstein to wygasły wulkan i część najstarszego rezerwatu przyrody w Saksonii, utworzonego już w 1912 roku. Roślinność jest naprawdę zróżnicowana, ale my trafiliśmy tu początkiem marca, więc póki co królowały przebiśniegi. Jednak na tym niewielkim obszarze rośnie ponad 500 gatunków roślin. Można tu spotkać m.in. rzadką lilię złotogłów, a także wiele innych ciekawych gatunków, jak zawilec, leśne przylaszczki czy dzikie storczyki. Są też rośliny, które wyglądają bardzo ładnie i niewinnie, ale zdecydowanie nie nadają się do testowania – np. cis pospolity, którego nasiona są silnie trujące.

Na szczycie znajduje się tzw. obelisk triangulacyjny, czyli dawny punkt pomiarowy. W XIX wieku takie miejsca wykorzystywano do tworzenia map.

A gdy zeszliśmy jeszcze kawałeczek w dół, załapaliśmy się na kolejny, całkiem przyjemny widoczek:

Po krótkim spacerze na szczyt wróciliśmy w okolice wieży. Przybiliśmy sobie jeszcze pieczątki na łapki i mogliśmy ruszać w dalszą trasę 😉.

Wędrujemy, wędrujemy

Ze szczytu schodziliśmy przez las, podążając niebiesko-czerwonym szlakiem.

Trasa była całkiem przyjemna i po około 20 minutach dotarliśmy do wiaty – solidnej, ale nie skusiliśmy się na postój. Naszą uwagę zwróciła natomiast budka dla ptaków, której lokator postanowił zignorować jej klasyczne przeznaczenie i ... zbudował sobie gniazdo na dachu, zamiast zamieszkać w środku 😉. Kreatywność godna podziwu.

Po jakimś czasie las zaczął się przerzedzać, aż w końcu pojawiły się pierwsze zabudowania – to Wendisch-Cunnersdorf.

W samej wsi nie działo się nic spektakularnego 😉 – cisza, spokój, zadbane, kolorowe domki. Przy drodze spotkaliśmy takie sympatyczne figurki kotków. Z daleka wyglądają jak prawdziwe, zwłaszcza ich błyszczące zielone oczy.

Dalej szliśmy kawałek asfaltem, aż do kolejnej miejscowości – Wendisch-Paulsdorf.

Do Löbauer Berg było już coraz bliżej, choć po drodze co chwilę uwagę przyciągała jeszcze inna, charakterystyczna góra – Schafberg. Raz trochę znikała, raz znowu pojawiała się przed nami, a na jej szczycie widać było wieżę… ale i tym razem to nie punkt widokowy, tylko 160-metrowy (!) przekaźnik.

W miejscowości mijaliśmy świątecznie przystrojone domy – wielkanocny klimat widać było tu na każdym kroku. Zajączki, króliczki, drzewka ozdobione kolorowymi jajkami – wszystko wyglądało bardzo ładnie i tak wiosennie. Trochę zapomniałam o zdjęciach 😉.

Kierunek Löbauer Berg

Za wsią skręciliśmy na szlak prowadzący na Löbauer Berg, który łączy się też ze szlakiem konnym i faktycznie, po drodze spotkaliśmy dziewczyny na koniach.

Niestety ten odcinek trasy nie należał do najprzyjemniejszych. Nie chodzi nawet o jego trudność, tylko o to, jak wyglądał teren po wycince. Sporo śladów po ciężkim sprzęcie, rozjeżdżona droga i jakoś mało drzew w lesie… No cóż, szkoda, bo naprawdę źle się na to patrzy.

Na szczęście między tym wszystkim pojawiły się i takie ładne kwiatuszki.

Podejście na górę zrobiło się bardziej strome, a końcówka ze schodami, dała nam już solidnie poczuć, że wchodzimy na szczyt.

Wieża widokowa na Löbauer Berg

I w końcu, po tym mniej urokliwym etapie, pojawia się ona – żeliwna wieża na Löbauer Berg 😍.

König-Friedrich-August-Turm powstała w 1854 roku i do dziś pozostaje czymś absolutnie wyjątkowym – to jedyna taka żeliwna wieża w Europie i najprawdopodobniej najstarsza na świecie. A jej historia jest co najmniej tak ciekawa, jak jej wygląd.

Pomysł budowy wieży krążył po Löbau już od jakiegoś czasu, ale kiedy przyszło do konkretów i wyliczeń kosztów, okazało się, że są one dla miasta po prostu zbyt wysokie. Wtedy pojawił się lokalny mistrz piekarski – Friedrich August Bretschneider, który postanowił sfinansować całą inwestycję. Oczywiście nie za nic – w zamian za to mógł do 1870 roku użytkować postawioną na szczycie karczmę. Przy okazji zwrócono się do ówczesnego króla Saksonii – Fryderyka Augusta II Wettyna z prośbą o możliwość nazwania wieży jego imieniem i umieszczenia na niej herbu. Król się zgodził, a nawet miał pojawić się na oficjalnym otwarciu. Tyle że nie dożył tego dnia – zginął w wypadku w Tyrolu.

I tak oto mamy sytuację, w której wieżę sfinansował piekarz, a nazwano ją na cześć króla 😉

Z bliska konstrukcja robi ogromne wrażenie. To nie jest jakaś tam kolejna wieża widokowa, tylko prawdziwe cudo z żeliwnej koronki – pełne detali, zdobień i wzorów. Wieża ma 28 metrów wysokości i trzy tarasy widokowe, ale oczywiście najlepiej jest na samej górze 😉. Panorama jest naprawdę szeroka, pięknie widać Górne Łużyce oraz Góry Żytawskie.

Na wieżę można wejść codziennie – godziny otwarcia różnią się w zależności od sezonu (latem dłużej, zimą trochę krócej), ale generalnie jest dostępna przez większą część dnia. Wstęp jest płatny i kosztuje 2 euro, ale to zdecydowanie jest to dobrze wydane 2 euro 😉.

A na ostatnim tarasie czeka jeszcze jedna mała niespodzianka – zeszycik dla odwiedzających.

Powrót do Löbau

Z Löbauer Berg nie wracaliśmy najkrótszą drogą – odbiliśmy jeszcze na Schafberg, czyli kolejną górkę o wulkanicznym pochodzeniu. Bardzo łatwo ją rozpoznać, głównie za sprawą ogromnego przekaźnika na szczycie.

Dalej schodzimy w stronę niewielkich formacji skalnych zwanych Geldkeller. To dość niepozorne skałki ukryte w lesie. Podobno znajduje się tu piwnica z pieniędzmi, do której można się dostać tylko w noc świętojańską. Wtedy otwiera się brama w skale, odsłaniając złoto i drogocenne kamienie. Wszystko wydaje się bardzo kuszące, ale skała może zamknąć się ponownie, zanim taki poszukiwacz zdąży nacieszyć się bogactwem. Szybko okazuje się, że prawdziwego szczęścia nie da się znaleźć w złocie, a to, co najcenniejsze, często jest dużo bliżej, niż się wydaje 😉.

Dalej wędrowaliśmy aż do gościńca/ gospody Berggasthof Honigbrunnen. Ceny, jak na Niemcy były całkiem przyzwoite, więc spokojnie można by tu wpaść choćby na zupę 😉. Obok znajduje się też punkt widokowy z przyjemną panoramą na okolicę, więc przystanęliśmy tu jeszcze na chwilę.

Od Honigbrunnen do miejskich zabudowań jest już naprawdę niedaleko. Zanim jednak wróciliśmy do auta, zrobimy sobie jeszcze krótki spacer po samym Löbau. To bardzo urokliwe miasteczko – spokojne, zadbane i takie, w którym po prostu fajnie się chwilę poszwendać.

Cała trasa tej naszej wycieczki to nieco ponad 17 kilometrów. Było różnorodnie, momentami wymagająco, ale zdecydowanie polecamy wybrać się na jednodniowy wypad 😉

Góry Kamienne: zimowa wycieczka na Dzikowiec – trasa przez Sokółkę na wieżę widokową

noreply@blogger.com (Żabina) — Sat, 27 Dec 2025 19:39:00 +0000

Piękną wycieczkę dziś sobie zrobiliśmy na Dzikowiec. Zimowa aura niezwykle nam dopisała – oszronione drzewa, przyprószone ścieżki i szczypiący w policzki mróz dodały naszej trasie wyjątkowego klimatu. Wyruszyliśmy z miejscowości Grzędy, kierując się najpierw na Sokółkę, a następnie na wieżę widokową na Dzikowcu. To właśnie ta nowoczesna, ponad 38-metrowa wieża widokowa sprawia, że Dzikowiec ostatnimi czasy przyciąga do siebie sporo wędrowców. Panorama z góry jest rozległa i spektakularna – przy dobrej widoczności można dostrzec m.in. Góry Sowie, Góry Wałbrzyskie, a nawet Karkonosze.

Mapa z trasą wycieczki

Startujemy – Grzędy

Po świątecznym obżarstwie postanowiliśmy trochę przewietrzyć głowy i gdzieś się ruszyć. Tak narodziła się wizja zimowej wycieczki na Dzikowiec. Gdy wysiedliśmy z auta na parkingu przy wiejskiej świetlicy w Grzędach, przez chwilę zastanawialiśmy się, czy to na pewno dobry pomysł – o 8:00 termometr wskazywał -9°C, więc komfortowa temperatura to raczej nie była 😉. Mroźne powietrze rozbudziło nas jednak skuteczniej niż kawa, więc żwawo pomaszerowaliśmy asfaltową drogą przed siebie.

Kawałek wędrowaliśmy czerwonym szlakiem, potem odbiliśmy na rowerowy i dotarliśmy do niewielkiego, zamarzniętego zalewu. Okoliczności przyrody były przepiękne, ale naszą uwagę przykuła inna scena – ludzie skuwający lód! Myśleliśmy, że będą łowić ryby 😉, a tu niespodzianka… morsy! Przypominam: temperatura -9°C. Pogadaliśmy chwilę i zmarzliśmy już od samego patrzenia. Podziwiamy, ale to zdecydowanie nie nasza bajka 😉.

Przez las, w kierunku Sokółki

Dalej wędrowaliśmy przez las. Na trawach i gałęziach osiadł szron i choć śniegu nie było dużo, to skrzypiał pod butami jak należy. Początkowo mróz dawał się nam we znaki, ale im dłużej szliśmy, tym cieplej się robiło 😉.

Gdy dotarliśmy do niebieskiego szlaku, zaczęło się konkretne podejście. Nie mam pojęcia, ile było stopni, ale porozpinaliśmy kurtki i nadal było nam gorąco 😉. Pełzliśmy na ulubioną Blarzą górę, czyli na Sokółkę.

Sokółka 801 m n.p.m

Na szczyt Sokółki doprowadziła nas wąska ścieżka. Uwielbiamy tę górę – nie ma tu tłumów turystów, jest cisza, spokój i taka dzikość. A widoki? Naprawdę piękne. W oddali wyraźnie widać wieżę na Dzikowcu.

Oczywiście zatrzymaliśmy się na chwilę na herbatę – każdy łyk gorącego napoju w takich okolicznościach smakuje wybornie.

Kierunek Dzikowiec

Po krótkim postoju ruszyliśmy w dalszą wędrówkę. Z Sokółki schodzi się szybko i bardzo stromo – było ślisko, więc musieliśmy uważać na każdy krok.

A po chwili znów mieliśmy podejście – tym razem na Dzikowiec. Szlak szybko zaczął piąć się w górę, a nachylenie było na tyle konkretne, że aż się zasapałam 😉. Chłopaki polecieli do przodu, nie mogąc się już doczekać widoków z wieży.

Dwie wieże widokowe na Dzikowcu

Dzikowiec Wielki ma 836 m n.p.m. i jest drugim co do wysokości szczytem w Masywie Dzikowca i Lesistej Wielkiej, zaraz po Lesistej Wielkiej. Ma wyraźny, stromy kształt kopuły, ponieważ jest górą powulkaniczną i to właśnie na jego wierzchołku stanęła nowa wieża widokowa.

Bo uwaga: na Dzikowcu Wielkim są obecnie aż dwie wieże widokowe – starsza, drewniana oraz ta nowa konstrukcja z 2025 roku. Dzieli je odległość zaledwie 500 metrów, więc właściwie podczas jednej przechadzki można wejść na obie 😉.

Stara wieża widokowa

Drewnianą wieżę mamy już „odhaczoną”, a relacja z tamtej wycieczki jest tutaj:

Masyw Dzikowca i Lesistej Wielkiej, czyli puste szlaki, niesamowite widoki z Wieży na Dzikowcu i jeszcze lepsze ze szczytu Sokółka

Starsza wieża powstała w 2014 roku i ma 20 metrów wysokości. To drewniana, solidna konstrukcja, z której można podziwiać panoramę okolicznych pasm – widać m.in. Chełmiec, Waligórę, a przy dobrej widoczności nawet Śnieżkę. W pobliżu jest wiata, ławeczki i miejsce na ognisko, więc to naprawdę przyjemny punkt na dłuższy przystanek. Bardzo polecamy się wybrać 😊

Nowa wieża widokowa

Nowa wieża widokowa na Dzikowcu Wielkim została otwarta w lutym 2025 roku. Nowoczesna konstrukcja ma 38,5 metra wysokości, a platforma widokowa znajduje się na poziomie 32,5 metra nad ziemią. Wieża ma charakterystyczny kształt odwróconego stożka, na szczyt łagodnie prowadzi spiralny, drewniany podest – nie ma tradycyjnych schodów.

Już od połowy konstrukcji odsłania się panorama 360°, ponieważ wieża wznosi się ponad korony drzew. Przy wietrze całość lekko się buja – co dla jednych jest dodatkową atrakcją, a dla innych może stanowić wyzwanie 😏. Jak widać po stopniu mojego opatulenia, trochę wiało 😉.

Platforma widokowa na szczycie też jest drewniana, ale w jej centralnej części znajduje się kratka, przez którą można spojrzeć w dół – jakby komuś wrażeń było jeszcze mało. Ja tam nie lazłam, ale chłopaki niczego się nie boją 😉

Widoki z wieży są niesamowite, a przy dobrej pogodzie można tu stać naprawdę długo i delektować się tą panoramą. Najbliżej rozciągają się wzniesienia Gór Kamiennych – surowe, poszarpane i bardzo charakterystyczne. Pięknie widać też Góry Wałbrzyskie. Na południu można wypatrzeć m.in. Broumovské stěny i okolice Adršpachu. Na zachodzie, przy lepszej widoczności, rysują się Karkonosze ze Śnieżka na czele, a w stronę wschodnią można dostrzec Borową oraz Wielką Sowę.

Zejście z Dzikowca

To jednak nie był koniec naszej wycieczki – właściwie byliśmy dopiero mniej więcej w połowie trasy. A prawda jest taka, że zaczęło nam solidnie burczeć w brzuchach. Przy wieży są ławy i spokojnie można tam przysiąść, ale że wiało dość konkretnie, to wizja biesiadowania na szczycie szybko nam przeszła. A szkoda, bo w plecakach nieśliśmy prawdziwe rarytasy – świąteczny barszcz i bigosik. Z Dzikowca schodziliśmy kolorowym szlakiem: niebiesko-zielono-żółtym. Zaczęły nam się też pokazywać całkiem ładne widoczki.

W końcu docieramy na Łyse Drzewo i od razu wyjaśnienie – to nie jest samotne, bezlistne drzewo sterczące na grzbiecie 😉, tylko szczyt o wysokości 757 m n.p.m. W sumie całkiem łatwo go przeoczyć. Z Łysego Drzewa rozciąga się piękny widoczek na Góry Wałbrzyskie – widać m.in. Trójgarb, Chełmiec i Mniszek.

No i w końcu, kawałek dalej, powiedzieliśmy: dość maszerowania, czas na konkrety 😉. Znaleźliśmy pniaczek w sam raz na zimowy piknik. Plecaki w dół, kuchenka turystyczna w ruch i po chwili (no takiej dłuższej chwili 😉) oprócz mrozu w powietrzu czuć było jeszcze apetyczne, świąteczne zapachy. I właśnie dla takich chwil ten dodatkowy ciężar w plecaku przestaje mieć znaczenie 😏.

Zima, zima wszędzie

Najedzeni ruszyliśmy dalej w stronę Dzikowca Małego. Do samego szczytu nie było już daleko, ale tym razem odpuściliśmy – nie chciało nam się już 😉.

Trzymaliśmy się żółtego szlaku, który miejscami był solidnie oblodzony, więc znów trzeba było uważać. Później na moment odbiliśmy na trasę rowerową, by po chwili wrócić do żółtych znaczków. Towarzyszyły nam naprawdę piękne, zimowe okoliczności przyrody – drzewa lekko przyprószone śniegiem, oszronione gałęzie i biel, biel, biel. Mróz wciąż trzymał, ale było tak ładnie, że chciało się iść dalej, mimo że nogi już czuły przebyte kilometry.

Zakończenie wycieczki

Zmęczeni, lekko przemarznięci, ale bardzo zadowoleni wróciliśmy do auta w Grzędach. Sokółka i Dzikowiec w zimowej odsłonie są zdecydowanie warte odwiedzenia. Piękne widoki, zimowy klimat, termos z ciepłą herbatą i swoi ludzie obok – czego więcej do szczęścia potrzeba? 😉

Dolina Baryczy: jesienna wycieczka ścieżką przyrodniczą Stawy Krośnickie (Krośnice)

noreply@blogger.com (Żabina) — Sat, 25 Oct 2025 20:42:00 +0000

Ostatnio polubiliśmy się z Doliną Baryczy – tym razem wracamy tu na jesienną przechadzkę. Jesień w Dolinie Baryczy ma w sobie coś kojącego. Rozległe tafle wody, trzcinowiska w odcieniach złota i rdzy, odlatujące ptaki, cisza i spokój – wszystko to ma swój niepowtarzalny urok. Dolina Baryczy to nie jest miejsce na szybkie „zaliczanie atrakcji”. Tu się raczej patrzy, słucha i spokojnie wędruje.

Ścieżka przyrodnicza Stawy Krośnickie to jeden ze szlaków prowadzących przez największy w Europie kompleks stawów rybnych. Trasa jest łatwa i płaska, dobrze oznakowana, z tablicami edukacyjnymi, dzięki którym spacer staje się nie tylko przyjemny, ale i ciekawy. To propozycja zarówno na rodzinny spacer, jak i na spokojną wycieczkę we dwoje – bez przewyższeń, bez pośpiechu, za to z dużą szansą na spotkanie z ptakami, z których słynie Dolina Baryczy.

Mapa z trasą wycieczki

Start Krośnice

Naszą wycieczkę zaczęliśmy w Krośnicach. Auto zostawiliśmy na parkingu tuż przy Parku Krośnickim, w którym znajduje się jedna z najciekawszych atrakcji okolicy, czyli Krośnicka Kolej Wąskotorowa. To historyczna kolejka parkowa, która kursuje w weekendy, sezonowo. Można przejechać się zabytkowym parowozem z lat 50. XX w. albo spalinówką. Atrakcja w sam raz dla nas, choć niestety w październiku kolejka już nie kursuje i musieliśmy obejść się smakiem.

Aktualny cennik i rozkład jazdy jest do podejrzenia tutaj (klik)

Sam park też jest całkiem przyjemny - jest wiata grillowa, oczko wodne i spory plac zabaw.

Nie zatrzymywaliśmy się jednak w parku na dużej. Podreptaliśmy dalej, na wycieczkę w kierunku Stawów Krośnickich.

Domy z rudy darniowej

Na końcu ulicy Kolejowej w Krośnicach, przy drodze do Stawów Krośnickich, znajduje się kolejna ciekawostka na trasie naszej wycieczki – XIX-wieczny dom zbudowany z rudy darniowej. Dawniej była tu kuźnia, w której przetwarzano rudę, a ta część Krośnic nazywana była Kuźnicą lub Rudą Krośnicką. Ciemne bryły rudy darniowej tworzą na ścianach wyraźny, nieregularny wzór, który pięknie kontrastuje z cegłą i jesiennymi barwami wokół. Po prostu musieliśmy się tu zatrzymać na trochę dłużej i popodziwiać domek.

Ruda darniowa to naturalna ruda żelaza wytrącająca się na terenach podmokłych. W Dolinie Baryczy wydobywano ją już od wczesnej epoki żelaza, a w średniowieczu działały tu dymarki, czyli piece do wytopu żelaza. Z tego łatwo dostępnego surowca nie tylko wytapiano metal, ale także budowano domy – zwłaszcza w uboższych regionach, gdzie wykorzystywano to, co było pod ręką: rudę, kamienie polne, glinę czy trzcinę. Co ciekawe, miejsca po wydobyciu rudy z czasem zamieniono w stawy. W pewnym sensie więc dzisiejszy krajobraz Doliny Baryczy jest także efektem dawnych prac hutniczych.

Ścieżka Stawy Krośnickie

Zostawiliśmy za sobą historię rudy darniowej i ruszyliśmy w stronę Stawów Krośnickich. Cała ścieżka przyrodnicza ma 9 kilometrów długości i prowadzi głównie groblami przez rozległy kompleks stawów rybnych. Trasa jest płaska i dobrze oznakowana, dzięki czemu nadaje się zarówno na spacer pieszy, jak i spokojną przejażdżkę rowerową. Tego dnia na trasie mijaliśmy wyłącznie rowerzystów.

Jesień na szlaku zaprezentowała nam się po prostu przecudnie 😍. Krajobraz mienił się odcieniami brązów, złota, miedzi i przygaszonej zieleni. Czuć było chłodne powietrze, lekki wiatr marszczył taflę stawu, szeleściły trzcinowiska. Nad głową widać i słychać było przelatujące ptaki.

Pierwszy dłuższy przystanek zrobiliśmy przy stawie Chełm, gdzie znajduje się drewniana ambona obserwacyjna. Weszliśmy na górę i niestety – zimny, przenikliwy wiatr od razu dał o sobie znać. Wyciągnęliśmy więc termos z herbatą, żeby choć trochę się rozgrzać.

Z góry widać szeroką taflę wody i otaczające ją trzcinowiska. To dobre miejsce, by na chwilę się zatrzymać, rozejrzeć i spróbować wypatrzyć ptaki zamieszkujące staw. Można tu zobaczyć m.in. czaple, kormorany czy perkozy, choć jesień to już czas, gdy część gatunków szykuje się do odlotu.

Za stawem Chełm ruszyliśmy dalej leśną drogą – dawną groblą. Ten odcinek był zupełnie inny niż otwarta przestrzeń przy stawie. W lesie zrobiło się ciszej i przyjemniej, a wiatr przestał być tak dokuczliwy. Gdzieniegdzie pod nogami szeleściły suche liście, a zieleń powoli ustępowała złotym i rdzawym tonom.

Po około 500 metrach krajobraz znów się otworzył i dotarliśmy do kolejnego przystanku na trasie, z którego widać dwa stawy: Dużą Przystań po prawej i Wrzosowy po lewej. To dobre miejsce, by na chwilę przystanąć i – jeśli ma się ze sobą lornetkę – spróbować wypatrzyć ptaki na rozległej tafli wody.

Za punktem obserwacyjnym czekały na nas kolejne stawy: po prawej Mała Przystań i Mały Karol, a po lewej wciąż Wrzosowy. Było pięknie – jesień wciąż grała tu pierwsze skrzypce. Na jednym ze stawów leżał ogromny powalony pień. Wyglądał trochę jak jakiś dziwny stwór – gruby, omszały tułów i rozłożysta korona, ale Blaru jakoś nie bał się, że „to” ożyje 😉.

Na rozwidleniu dróg skręciliśmy na groblę prowadzącą między Małym Karolem a stawem Brzozowym i dalej w stronę Dużego Karola i stawu Lipsk. Po drodze znów trafiliśmy na ciekawe grzyby – tym razem na łuskwika złotawego. Rósł sobie na obumarłym drzewie i idealnie wkomponowywał się w cały ten jesienny klimacik.

Dalej szlak prowadził groblą wzdłuż stawów Lipsk i Graniczny. Rośnie tu kilka potężnych buków, po jednej stronie są stawy, a po drugiej rów opaskowy i w oddali rzeka Prądnia.

Szliśmy sobie tak, szliśmy, aż natrafiliśmy na brodzące w stawie żurawie. Staliśmy długo, prawie bez ruchu, obserwując je w milczeniu. A potem – jakby na znak – uniosły się do lotu i pofrunęły. Udało nam się pstryknąć kilka fotek 😊

Szlak zakręcił znów na rogu stawu Granicznego, który jeszcze przez chwilę towarzyszył nam po lewej stronie. Z każdym krokiem zbliżaliśmy się jednak do rozległej tafli Czarnego Lasu – największego stawu w całym kompleksie.

Przy stawie Czarny Las udało nam się sfotografować kolejne ptaki.

Za jakiś czas pojawiły się nowe oznaczenia – ścieżka przyrodnicza połączyła się ze szlakiem rowerowym, a chwilę później także z czerwonym szlakiem pieszym. Na grobli rosną potężne, dostojne dęby.

I tak, niespiesznie, dotarliśmy do ostatniego na naszej trasie stawu, czyli do Zofii (Zofiówki).

Gdy minęliśmy stawy, weszliśmy w bardziej podmokłe fragmenty lasu – w olsy i łęgi, gdzie podłoże miejscami było miękkie, a powietrze wilgotniejsze. Z czasem jednak las stawał się coraz suchszy, przechodząc w grądy i bory mieszane. Ścieżka prowadziła już bez niespodzianek, domykając pętlę przy domku z rudy darniowej.

Do parkingu w Krośnicach mieliśmy jeszcze kawałeczek. Z wycieczki wróciliśmy z głowami pełnymi jesiennych kolorów i z poczuciem, że to był naprawdę dobrze spędzony dzień.

Włochy: Monte Cassino – klasztor i cmentarz

noreply@blogger.com (Żabina) — Fri, 19 Sep 2025 21:30:00 +0000

We Włoszech są miejsca, które dla Polaków znaczą coś więcej niż tylko kolejny punkt na mapie z atrakcją turystyczną do zaliczenia. Takim miejscem jest z pewnością Monte Cassino — wzgórze, które dobrze znamy z lekcji historii. To właśnie tutaj rozegrała się jedna z najważniejszych bitew II wojny światowej. Po ciężkich i krwawych walkach wzgórze zostało zdobyte przez żołnierzy 2. Korpusu Polskiego pod dowództwem Władysława Andersa. Dziś na Monte Cassino znajduje się Polski Cmentarz Wojenny, gdzie spoczywa ponad tysiąc żołnierzy poległych podczas walk. Spacerując między rzędami białych krzyży, trudno nie wrócić myślami do słów z „Czerwonych maków”.

A po drugiej stronie wzgórza, stoi monumentalny klasztor, założony przez świętego Benedykta z Nursji. Opactwo na Monte Cassino było wielokrotnie niszczone i odbudowywane, a dziś znów jest dostępne dla zwiedzających.

Kręta droga na Monte Cassino

Monte Cassino to wzgórze wznoszące się na 520 m n.p.m. — wysokość może nie jest powalająca, ale zapewniam, że już sama droga na szczyt potrafi dostarczyć emocji 😉. My wjeżdżałyśmy na górę i momentami aż ciarki nas przechodziły, gdy autokar „wspinał” się po serpentynach. Z każdym metrem otwierały się coraz piękniejsze widoki na dolinę Liri i okoliczne wzgórza. Im wyżej, tym większy miałyśmy podziw — i to nie tylko dla samych krajobrazów, ale i dla naszego kierowcy, bo jazda po takich zakrętach naprawdę budzi respekt.

Na Monte Cassino można dotrzeć także pieszo — prowadzą tu zarówno dawne szlaki pielgrzymkowe, jak i historyczne trasy związane z bitwą. Taka wędrówka na pewno ma zupełnie inny wymiar i nie ukrywam, że chętnie kiedyś wróciłabym tu właśnie po to, by wejść na wzgórze na własnych nogach.

Klasztor na Monte Cassino

Nasze pierwsze kroki skierowałyśmy do benedyktyńskiego opactwa, które zostało założone w VI wieku przez św. Benedykta z Nursji i uznawane jest za kolebkę zakonu benedyktynów. Co ciekawe, zanim powstał tu klasztor, to na wzgórzu znajdowało się miejsce kultu Apollina. Sam klasztor na przestrzeni wieków był wielokrotnie niszczony i odbudowywany, a podczas II wojny światowej został niemal doszczętnie zrujnowany. Bombardowanie do dziś budzi kontrowersje — alianci podejrzewali, że ukrywają się tu Niemcy, choć, jak się okazało, w opactwie nie było niemieckich żołnierzy. Po wojnie klasztor odbudowano, przywracając mu jego wyjątkowy charakter.

Spacer po opactwie robi ogromne wrażenie — eleganckie dziedzińce, krużganki, wirydarze i tarasy widokowe, z których można podziwiać panoramę doliny Liri i otaczających ją gór.

Centralnym punktem jest tu bazylika. Z zewnątrz wydaje się ona dość surowa, ale wnętrze wygląda niesamowicie. Marmury, mozaiki i bogate zdobienia robią ogromne wrażenie, a jednocześnie tworzą podniosły, niemal mistyczny klimat. Pod ołtarzem spoczywają św. Benedykt i jego siostra bliźniaczka św. Scholastyka. Warto też zejść do położonych poniżej krypt, które zachwycają kunsztownymi, złoconymi mozaikami, wykonanymi w bizantyjskim stylu.

Zwiedziłyśmy z Wiką we Włoszech niemało świątyń, a jednak to miejsce zrobiło na nas szczególne wrażenie. Jest tu coś trudnego do uchwycenia i opisania — wyczuwalna jest taka mistyczność, nabożność i świętość.

Polski Cmentarz Wojenny na Monte Cassino

Dalej powędrowałyśmy już na Polski Cmentarz Wojenny na Monte Cassino. To właśnie tutaj spoczywają żołnierze 2. Korpusu Polskiego dowodzonego przez Władysława Andersa, którzy w maju 1944 roku zdobyli wzgórze po niezwykle ciężkich walkach. Na cmentarzu pochowano ponad tysiąc poległych żołnierzy.

Żeby jednak naprawdę zrozumieć znaczenie tego miejsca, warto na chwilę cofnąć się do wydarzeń sprzed kilkudziesięciu lat. Monte Cassino nie było przypadkowym punktem na mapie — to właśnie tędy przebiegała niemiecka linia obrony, tzw. linia Gustawa, która przez długi czas skutecznie blokowała aliantom drogę na Rzym. Górzysty teren, umocnienia, miny i nieustanny ostrzał sprawiały, że kolejne próby jej przełamania kończyły się niepowodzeniem, aż w końcu misję zdobycia Monte Cassino powierzono gen. Władysławowi Andersowi. Natarcie rozpoczęło się w maju 1944 roku i przez kilka dni toczyły się tu niezwykle ciężkie, krwawe walki. Polacy ostatecznie zdobyli wzgórze, otwierając aliantom drogę na Rzym, ale zapłacili za to ogromną cenę.

Po bitwie, w miejscu gdzie toczyły się walki, powstał cmentarz, na którym zgodnie ze swoim życzeniem pochowany został także gen. Anders. Spacer między rzędami białych krzyży to jedno z tych doświadczeń, które trudno opisać. Wszystko jest tu proste, uporządkowane, niemal surowe, a jednak uderza z ogromną siłą. Na każdym grobie widać imię, nazwisko i wiek… często zdecydowanie za młody. Uwagę zwracają także różne symbole na nagrobkach — obok krzyży są też gwiazdy Dawida czy krzyże prawosławne. To przypomnienie, że w szeregach 2. Korpusu walczyli ludzie różnych narodowości i wyznań, których połączyła wspólna droga i wspólny cel — walka o wolność.

W pamięć szczególnie zapada napis:

„Przechodniu, powiedz Polsce, żeśmy polegli wierni w jej służbie” — nawiązujący do słynnego epitafium spod Termopil — symbolu poświęcenia i wierności do końca.

Włochy: Umbria i Orvieto, czyli miasto na skale, które skradło moje serce

noreply@blogger.com (Żabina) — Fri, 19 Sep 2025 10:51:00 +0000

Orvieto to niewielkie miasteczko w regionie Umbria, malowniczo położone na szczycie wulkanicznej skały. Niesamowity klimat tworzą tu średniowieczne uliczki, świetne wino i kolorowa ceramika. Orvieto zachwyca także swoją historią sięgającą czasów Etrusków. W średniowieczu stało się „miastem papieży” – to właśnie tutaj szukali oni schronienia przed epidemiami i zamieszkami. Papież Urban IV ustanowił tu święto Bożego Ciała, a dla upamiętnienia tego wydarzenia rozpoczęto budowę wspaniałej katedry Duomo.

A sam region Umbria – często nazywany spokojniejszą siostrą Toskanii – totalnie skradł moje serce 😍.

Trochę o historii Orvieto

Historia Orvieto jest naprawdę imponująca, bo – jak wspomniałam wyżej – sięga jeszcze czasów Etrusków. Najstarsze ślady osadnictwa pochodzą tu z IX wieku p.n.e. To właśnie wówczas na szczycie płaskiego, wulkanicznego wzgórza powstało dawne miasto Velzna. Jego położenie sprawiało, że była to naturalna forteca, niemal nie do zdobycia. Natomiast pod miastem Etruskowie stworzyli drugi, ukryty świat – sieć grot, tuneli i studni wykutych w miękkiej tufowej skale. Do dziś odkryto ich dziesiątki kilometrów, część z nich można też zwiedzać.

Losy osady odmieniły się w 264 roku p.n.e., kiedy Velzna została zdobyta i zniszczona przez Rzymian, a jej mieszkańców przesiedlono do pobliskiej Bolseny. Dopiero po upadku Cesarstwa Rzymskiego ludzie zaczęli ponownie osiedlać się na skale. Z czasem miejsce to zaczęto nazywać Urbs Vetus, czyli „stare miasto” – i to właśnie od tej łacińskiej nazwy wywodzi się dzisiejsze Orvieto.

Znaczenie miasta stopniowo rosło i już w średniowieczu stało się ono potężnym i bogatym ośrodkiem, a jego złoty czas przypadł na XIII i XIV wiek. Dzięki swojemu położeniu było bezpiecznym schronieniem, dlatego w czasach niepokojów i epidemii chętnie przebywali tu papieże. Jednym z najważniejszych wydarzeń w historii Orvieto było ustanowienie przez papieża Urban IV święta Bożego Ciała i budowa monumentalnej katedry Duomo. Pod koniec XIII wieku w mieście było aż 27 ośrodków kultu religijnego, a wszystkie ważniejsze zakony miały tu swoje przedstawicielstwo.

Dziś Orvieto wyraźnie dzieli się na dwie części – historyczne centrum położone na szczycie skały oraz dolne, bardziej „użytkowe” miasto. Ta górna część jest naprawdę urokliwa. Spacer wąskimi, brukowanymi uliczkami ma swój niepowtarzalny klimat 😍.

Co zobaczyć w Orvieto? Nasz spacer po mieście

Studnia św. Patryka

Nasz spacer po Orvieto rozpoczęłyśmy w okolicy Studni św. Patryka, jednej z najbardziej znanych atrakcji miasta. Ta imponująca, XVI-wieczna budowla powstała na polecenie papieża Klemensa VII, aby zapewnić miastu dostęp do wody w razie oblężenia. Jej budowa była bezpośrednio związana z wydarzeniami sacco di Roma z 1527 roku, kiedy po zdobyciu Rzymu przez wojska cesarskie papież schronił się właśnie w Orvieto i nakazał przygotowania do obrony miasta.

Największą ciekawostką studni są dwie spiralne rampy biegnące obok siebie. Wszystko zostało zaprojektowane tak sprytnie, by osły transportujące wodę mogły schodzić jedną drogą, a wracać drugą. Jak na tamte czasy było to prawdziwe arcydzieło inżynierii. Studnia ma około 58 metrów głębokości, a na sam dół prowadzi aż 248 stopni.

To miejsce można oczywiście zwiedzać – wejście jest płatne (6 euro), a zejście na sam dół musi robić niesamowite wrażenie. Niestety tym razem, przy tempie objazdówki, nie udało nam się tam zajrzeć. Ale szczerze mówiąc, bardzo nas ta konstrukcja zaciekawiła i chętnie zeszłybyśmy na dół. Zresztą Orvieto ma jeszcze kilka takich miejsc, które zostawiłyśmy sobie jako świetny powód, by kiedyś wrócić tu na spokojniejsze zwiedzanie 😉.

* Studnia św. Patryka źródło zdjęcia: Fabio Poggi / Wikimedia Commons / CC BY-SA

Fortezza Albornoz

Zaledwie kilka kroków dalej znajduje się Fortezza Albornoz i jeden z kilku malowniczych punktów widokowych w mieście. Ta średniowieczna warownia została zbudowana w XIV wieku z inicjatywy kardynała Egidio Albornoza i była jedną z kluczowych fortyfikacji strzegących miasta. Oryginalna struktura obronna zachowała się jednak tylko częściowo – w formie murów, wieży i fragmentów kamiennego obwodu. Dawną fortecę przekształcono w całkiem przyjemny park i ogrody miejskie.

Największym magnesem Fortezzy są jednak przepiękne widoki. Roztacza się stąd szeroka panorama na zielone wzgórza Umbrii, dolinę rzeki Paglia i Orvieto.

Średniowiecze uliczki, kolorowa ceramika i białe wino

Z punktu widokowego ruszyłyśmy dalej w stronę historycznego centrum, wędrując coraz dalej w wąskie, kamienne uliczki. I właśnie ta zabudowa tworzy niesamowity klimat Orvieto – stare kamienice, łuki między budynkami, kamienne schody i te wszystkie detale, które sprawiają, że ma się wrażenie, jakby czas się zatrzymał. Układ uliczek w dużej mierze zachował swój średniowieczny charakter.

Spacerując, co chwilę mijałyśmy niewielkie sklepiki i pracownie z kolorową ceramiką. Wyglądało to po prostu cudnie. Talerze, misy, ozdobne dzbanki czy nawet pamiątkowe magnesiki w intensywnych kolorach dodawały uliczkom jeszcze więcej uroku.

Tradycja wyrobu ceramiki w Orvieto sięga czasów etruskich, a już od XIII wieku miasto stało się jednym z ważniejszych włoskich ośrodków produkcji majoliki. Szczególnie charakterystyczne były naczynia zdobione zielenią i manganowym fioletem, często z motywami zwierząt, roślin i geometrycznych wzorów. Z czasem ten styl stał się wręcz znakiem rozpoznawczym miasta.

Spacer po Orvieto naprawdę ma w sobie coś wyjątkowego, zwłaszcza gdy po drodze można przysiąść na chwilę w małej knajpce na kawę albo lampkę lokalnego wina. No właśnie – Orvieto od wieków słynie z wina, przede wszystkim z białego Orvieto Classico, produkowanego głównie ze szczepów Grechetto i Trebbiano. Wina z tego regionu są zwykle świeże, lekkie i owocowe. Oczywiście małe co nieco pojechało z nami do domu i szczerze polecamy zrobić to samo 😉.

Duomo di Orvieto

W końcu dotarłyśmy do serca Orvieto, na Piazza del Duomo, czyli plac, na którym stoi prawdziwy klejnot architektury: katedra Duomo. Po spacerze wąskimi uliczkami wyjście na tę szeroką, otwartą przestrzeń zrobiło na nas naprawdę niesamowite wrażenie.

Już sama fasada katedry robi oszałamiające wrażenie, ale historia jej powstania jest jeszcze bardziej niezwykła. Z budową katedry wiąże się bowiem cud eucharystyczny z pobliskiej Bolseny. W 1263 roku pewien czeski kapłan, przeżywający kryzys wiary, podczas mszy zobaczył krople krwi spływające z hostii na korporał, czyli na obrus liturgiczny. Wieść o tym wydarzeniu szybko dotarła do papieża Urbana IV, który rok później ustanowił święto Bożego Ciała.

To właśnie cud z Bolseny stał się impulsem do wzniesienia monumentalnej świątyni, która miała godnie przechowywać cenną relikwię korporału. Kamień węgielny pod Duomo di Orvieto położono w 1290 roku, a prace nad katedrą trwały przez niemal trzy stulecia.

Najbardziej hipnotyzująca jest fasada katedry – pełna złotych mozaik, płaskorzeźb, rzeźbionych detali, ogromne wrażenie robi przepiękna rozeta. Całość zachowuje spójny styl gotycki, choć z widać też późniejsze wpływy renesansu oraz inspiracje katedrą w Sienie. Boczne ściany świątyni kontrastują z przepychem – tworzą charakterystyczne pasy z jasnego trawertynu i ciemnego bazaltu – nadaje to bryle bardzo eleganckiego wyglądu.

Z bliska widać, że dolna część fasady skrywa prawdziwe historie wykute w kamieniu. Cztery masywne filary pokrywają płaskorzeźby przedstawiające sceny ze Starego i Nowego Testamentu – od stworzenia świata, przez drzewo Jessego, aż po sceny z życia Chrystusa i Sądu Ostatecznego. To trochę jak „kamienna opowieść”, którą można czytać wzrokiem detal po detalu. Zachwycająca jest też ogromna rozeta, jedno z najbardziej rozpoznawalnych okien gotyckich we Włoszech. W niszach wokół niej stoją figury apostołów i proroków, a nieco niżej można wypatrzyć symbole czterech ewangelistów: anioła, lwa, orła i wołu.

Wnętrze katedry robi zupełnie inne wrażenie niż bogato zdobiona fasada. Nie brakuje tu dzieł sztuki, fresków i pięknych detali, ale całość jest zdecydowanie bardziej surowa. Ogromna przestrzeń i chłodny półmrok nadają wnętrzu wyjątkowego klimatu.

Jednym z najważniejszych miejsc w środku katedry jest Cappella del Corporale, czyli kaplica, która powstała w XIV wieku specjalnie po to, by godnie przechowywać cenny korporał z Bolseny. Jej ściany pokrywają freski przedstawiające sceny eucharystyczne, a za ołtarzem znajduje się piękne gotyckie tabernakulum z czerwonego i białego marmuru. To właśnie tu znajduje się relikwia. Ciekawie prezentuje się też kaplica św. Brykcjusza (San Brizio). Tu z kolei mogłyśmy podziwiać monumentalne freski Luki Signorellego przedstawiające m.in. Sąd Ostateczny, zmartwychwstanie ciał i sceny apokaliptyczne. Ilość detali, ruchu i emocji na tych malowidłach robi ogromne wrażenie.

Piazza della Repubblica

Z okolic Duomo ruszyłyśmy dalej w stronę Piazza della Repubblica, jednego z najstarszych i najważniejszych placów Orvieto. W średniowieczu to właśnie tutaj koncentrowało się życie polityczne miasta. Nie jest to jednak tak reprezentacyjny plac, jak ten przy katedrze. Stoi tu kościół Sant’Andrea e Bartolomeo z charakterystyczną, dwunastoboczną dzwonnicą. Tuż obok znajduje się także Palazzo Comunale, czyli dawny ratusz i obecna siedziba lokalnych władz.

Nieco dalej, wzrok przyciąga Torre del Moro – wieża z zegarem, jedna z najbardziej rozpoznawalnych sylwetek Orvieto. Wieża ma 47 metrów wysokości i stoi w punkcie przecięcia głównych ulic historycznego centrum, niemal idealnie wyznaczając cztery dzielnice miasta. Na jej szczycie znajduje się punkt widokowy z panoramą na miasto i okoliczne umbryjskie wzgórza. Tym razem brakło nam czasu, ale chętnie bym tu kiedyś wróciła popatrzeć na te widoczki.

Podziemia Orvieto

Równie chętnie zajrzałabym też do słynnych podziemi Orvieto – labiryntu grot, tuneli, piwnic i komnat, wykutych w tufowej skale. Ten podziemny świat przez wieki pełnił bardzo praktyczne funkcje: m.in. służył do gromadzenia i transportu wody, a w średniowieczu wykorzystywano go także do hodowli gołębi, przechowywania żywności czy tłoczenia oliwy. Podobno niektóre pałace miały nawet własne tajemne przejścia ewakuacyjne prowadzące poza mury miasta.

Podsumowanie

Orvieto naprawdę mnie urzekło (Wikę zresztą też 😉). To miasteczko zachwyca nie tylko zabytkami, ale też klimatem – kamiennymi uliczkami, widokami i historią. Myślę, że warto spędzić tu dłużej niż jeden dzień, zwłaszcza że kiedy później zerknęłam na mapę, zobaczyłam, że w okolicy jest sporo szlaków pieszych i punktów widokowych. Umbria to zdecydowanie region, do którego bardzo chciałabym wrócić 😍

Włochy: Florencja w jeden dzień – najważniejsze atrakcje i spacer po historycznym centrum

noreply@blogger.com (Żabina) — Thu, 18 Sep 2025 19:20:00 +0000

Florencja – stolica i serce Toskanii, leży nad rzeką Arno. Jej historyczne centrum wpisane jest na listę UNESCO, a ilość zabytków potrafi przyprawić o lekki zawrót głowy. To miasto, które przez wieki było potęgą: finansową, polityczną i przede wszystkim artystyczną, a rezultaty tego widać do dziś na każdym kroku. To właśnie tutaj tworzyli: Leonardo da Vinci, Michał Anioł, Sandro Botticelli, Donatello i Filippo Brunelleschi. Efekt? Zabytki, galerie i kościoły zagęszczone bardziej niż espresso w małej filiżance 😉. Myślę, że można tu spędzić tydzień i wciąż czuć niedosyt. A co, jeśli ma się tylko jeden dzień? Czy da się zobaczyć Florencję tak, żeby coś naprawdę poczuć, a nie tylko przemaszerować między najważniejszymi punktami?

Słów kilka o historii Florencji

Historia Florencji zaczęła się w 59 roku p.n.e., kiedy Juliusz Cezar założył tu rzymską kolonię dla swoich weteranów i nadał jej nazwę Florentia – „kwitnąca”. W mieście wytyczono dwie główne ulice (cardo o przebiegu północ-południe i decumanus wschód-zachód) krzyżujące się w miejscu obecnego Piazza della Repubblica.

Od XIII wieku Florencja rosła w siłę jako centrum handlu i bankowości. Bito tu złotego florena – jedną z najważniejszych walut średniowiecznej Europy. Miasto rozwijało się dzięki bankowości, a miejscowe rody kupieckie budowały swoją potęgę na handlu suknem. W połowie XIV wieku Florencja liczyła około 90 tysięcy mieszkańców, jednak epidemia dżumy w 1348 roku zdziesiątkowała ludność i na pewien czas zahamowała rozwój miasta.

Prawdziwy przełom przyniósł XV wiek i rządy Medyceuszy. Byli oni jednocześnie sprawnymi graczami politycznymi i hojnymi mecenasami – finansowali budowy pałaców i kościołów, wspierali artystów oraz uczonych. To dzięki ich wsparciu, Florencja stała się kolebką renesansu i jednym z najważniejszych ośrodków kultury w Europie.

Zaczynamy zwiedzanie

Nie będę się wdawać w szczegóły, ale poruszanie się samochodem po centrum Florencji – zwłaszcza jeśli nie jest się jej mieszkańcem – jest bardzo mocno utrudnione. W wielu miejscach obowiązuje strefa ograniczonego ruchu (ZTL), do której wjazd dla większości pojazdów jest po prostu niemożliwy. Nasz autokar zatrzymał się więc na jednym z parkingów na obrzeżach miasta. Dalej na wycieczkę ruszyłyśmy z przystanku Villa Costanza tramwajem linii Florence Tramway Line T1, który w około 20 minut dowozi pasażerów w okolice dworca Stazione di Santa Maria Novella, czyli właściwie do samego serca Florencji. Tramwaj był dość zatłoczony, więc – jak w większości turystycznych miast – warto pilnować portfela 😉.

Po samej Florencji najlepiej jednak poruszać się pieszo. Większość najważniejszych atrakcji znajduje się w niewielkiej odległości od siebie, a spacer wąskimi uliczkami to zresztą jedna z największych przyjemności zwiedzania miasta. My dodatkowo miałyśmy szczęście trafić na świetną przewodniczkę, która w ciekawy i bardzo przystępny sposób opowiadała o historii Florencji podczas spaceru po centrum.

Florencja – najważniejsze atrakcje w jeden dzień

1. Prestiżowa i elegancka via de' Tornabuoni

To elegancka ulica, przy której mieszczą się butiki takich marek jak Gucci, Versace czy Burberry. Wika oczywiście skrupulatnie udokumentowała je wszystkie na zdjęciach 😉.

Co ciekawe, ta część miasta od wieków kojarzyła się z pieniędzmi i prestiżem. Już w renesansie wznosiły się tu pałace najbogatszych florenckich rodów kupieckich i bankierskich. Chociaż z drugiej strony, partery wielu pałaców przy tej ulicy wcale nie były takie znów prestiżowe. Niestety przez bliskość rzeki Arno groziły im częste powodzie. Przeznaczano je więc na magazyny albo warsztaty, a życie towarzyskie i reprezentacyjne toczyło się piętro wyżej. Dopiero w czasach nowożytnych, kiedy miasto lepiej zabezpieczono przed powodziami, partery zaczęły zmieniać funkcję. Duże witryny i wejścia od ulicy okazały się idealne dla sklepów – i tak stopniowo pojawiały się tu coraz bardziej luksusowe butiki. Dziś Via de' Tornabuoni uchodzi za najbardziej elegancką ulicę handlową – to właśnie tutaj bije modowe serce Florencji.

Sama nazwa ulicy pochodzi od rodziny Tornabuoni, blisko związanej z Medyceuszami. Jeden z jej przedstawicieli, Giovanni Tornabuoni, ufundował nawet własną kaplicę w kościele Santa Maria Novella, a na freskach obok scen biblijnych pojawiają się… portrety członków jego rodziny.

Przy via de' Tornabuoni stoi także ogromny Palazzo Strozzi – jeden z najważniejszych renesansowych pałaców w mieście. Zbudowała go potężna rodzina Strozzi, która była politycznym rywalem Medyceuszy. Pałac miał być demonstracją ich bogactwa i wpływów, a przede wszystkim miał być jeszcze bardziej okazały niż budynki Medyceuszy 😉. Dziś w pałacu mieści się centrum wystawowe, w którym regularnie odbywają się duże międzynarodowe wystawy sztuki.

Nieco dalej znajduje się Palazzo Spini Feroni, jeden z najstarszych budynków przy tej ulicy, którego historia sięga XIII wieku. Ten potężny pałac o surowej, średniowiecznej bryle należał kiedyś do bogatej rodziny kupieckiej Spini. Dziś mieści się tu siedziba oraz muzeum marki Salvatore Ferragamo, słynnego włoskiego projektanta obuwia, który tworzył w Hollywood buty dla największych gwiazd kina.

2. Ponte Vecchio – Most Złotników

Ponte Vecchio jest jednym z najbardziej charakterystycznych i malowniczych miejsc we Florencji. Kamienny most powstał w XIV wieku, zastępując wcześniejszą drewnianą przeprawę, która istniała tu już w czasach rzymskich.

Dziś na Ponte Vecchio stoją rzędy niewielkich sklepików jubilerskich, dlatego most często nazywany bywa Mostem Złotników. Z daleka wygląda to dość niepozornie – małe, ciasno ustawione, nie kojarzą się z ekskluzywnymi salonami jubilerskimi 😉. Dopiero gdy zajrzy się do środka, okazuje się, że kryją się tam prawdziwe skarby 😉.

Nie zawsze jednak most wyglądał tak jak dziś. Przez długi czas swoje kramy mieli tu rzeźnicy i sprzedawcy ryb, a zapach unoszący się nad Ponte Vecchio nie należał do najmilszych. Dopiero pod koniec XVI wieku Ferdynand I Medyceusz nakazał usunięcie tych straganów i zastąpienie ich warsztatami złotników i jubilerów. No cóż – spacer nad rzeką Arno jest teraz na pewno dużo przyjemniejszy. Nic dziwnego, że niemal o każdej porze dnia przewijają się tu tłumy turystów.

Co ciekawe, Ponte Vecchio jest jedynym mostem w mieście, który przetrwał II wojnę światową – w 1944 roku wycofujące się wojska niemieckie wysadziły wszystkie pozostałe przeprawy przez rzekę, ale ta ocalała.

3. Piazza della Signoria – Plac Pomników

Piazza della Signoria to jeden z najważniejszych placów we Florencji i prawdziwe muzeum pod gołym niebem. Zaczął powstawać pod koniec XIII wieku, kiedy rozpoczęto budowę Palazzo Vecchio — potężnego pałacu, który przez wieki był siedzibą władz miasta.

Plac szybko stał się politycznym centrum miasta – zbierała się tu rada miejska, ogłaszano ważne dla republiki decyzje i przyjmowano zagranicznych posłów. Zanim jednak przestrzeń ta zaczęła pełnić reprezentacyjne funkcje, konieczne było wyburzenie domów należących do możnych rodów. Część z nich została zniszczona podczas walk politycznych między florenckimi frakcjami, a pozostałe po prostu rozebrano.

Nietrudno zrozumieć, dlaczego Piazza della Signoria często nazywany jest muzeum pod gołym niebem – po prostu roi się tu od przeróżnych rzeźb i pomników.

Tuż przed wejściem do Palazzo Vecchio stoi kopia słynnego Davida autorstwa Michała Anioła. Oryginał przez ponad 350 lat stał dokładnie w tym miejscu i był symbolem odwagi Republiki Florenckiej. Dopiero w XIX wieku przeniesiono go do Galleria dell'Accademia, żeby chronić rzeźbę przed zniszczeniem.

A skoro już jesteśmy przy muskularnych bohaterach, to tuż obok Dawida stoi kolejny imponujący, goły pan 😉. To Hercules and Cacus autorstwa Baccio Bandinelli. Rzeźba przedstawia moment, w którym Herkules pokonuje potwora Kakusa. Dzieło od samego początku budziło sporo emocji. Bandinelli rywalizował z Michałem Aniołem, a wielu florentyńczyków uważało, że jego rzeźba wypada dość blado w porównaniu z monumentalnym Davidem. Podobno nie brakowało też złośliwych komentarzy i żartów na temat pracy rzeźbiarza.

Tuż obok znajduje się Loggia dei Lanzi, czyli otwarta galeria rzeźb pod renesansowymi arkadami. Jedną z najbardziej efektownych rzeźb jest Perseusz trzymający odciętą głowę meduzy autorstwa Benvenuto Cellini. Co ciekawe, sam proces tworzenia rzeźby niemal zakończył się katastrofą. Podczas odlewania brązu piec zaczął nagle gasnąć, a metal przestawał się topić. Cellini wpadł wtedy w panikę i kazał wrzucić do ognia wszystko, co było pod ręką – nawet własne meble. Dzięki temu temperatura znów wzrosła i dzieło udało się uratować.

Kolejną ciekawą rzeźbą jest Porwanie Sabinek autorstwa Giambologna. Przedstawia dramatyczną scenę porwania Sabinki przez rzymskiego wojownika. Początkowo rzeźba nie miała w ogóle konkretnego tematu. Giambologna stworzył ją głównie po to, by pokazać swoje mistrzostwo w rzeźbieniu dynamicznych postaci z jednego bloku marmuru, a dopiero później zaczęto interpretować ją jako scenę porwania Sabinek. Niektórzy zaś uważają, że trzy postacie w tej dramatycznej scenie – młody mężczyzna, kobieta i starszy mężczyzna – symbolizują kolejne etapy życia: młodość, dojrzałość i starość.

Wśród rzeźb dumnie stoi też lew Marzocco – kolejny symbol Florencji. Nawiązuje do siły, niezależności i potęgi miasta. Najsłynniejszą wersję lwa wyrzeźbił Donatello na początku XV wieku. Oryginał znajduje się w muzeum Bargello, a na Piazza della Signoria stoi kopia.

Po nacieszeniu oczu rzeźbami w Loggia dei Lanzi, wystarczy zrobić kilka kroków dalej, żeby trafić na kolejną bardzo charakterystyczną atrakcję placu, czyli na Fontannę Neptuna. Władca mórz został tu przedstawiony jako imponujący, nagi przystojniak. Monumentalna marmurowa postać otoczona jest nimfami, trytonami i morskimi stworzeniami – całość tworzy bardzo teatralną scenę. Natomiast twarz Neptuna przypomina rysy Kosmy I Medyceusza, co nie jest przypadkiem, bo fontanna miała symbolizować potęgę i ambicje Florencji pod rządami Medyceuszy.

Na pomnik Kosmy I Medyceusza też znalazło się miejsce na placu. Wielki Książę Toskanii siedzi dumnie na koniu i z wysokości obserwuje cały Piazza della Signoria. Pomnik odsłonięto w 1594 roku, a jego autorem był Giambologna, czyli ten sam artysta, który stworzył rzeźbę Porwania Sabinek w Loggia dei Lanzi.

4. Piazza del Duomo i Katedra Santa Maria del Fiore

Piazza del Duomo to miejsce, w którym znajdują się jedne z najbardziej rozpoznawalnych zabytków Florencji. Na stosunkowo niewielkiej przestrzeni stoją obok siebie: monumentalna katedra Santa Maria del Fiore ze słynną kopułą zaprojektowana przez Filippo Brunelleschiego, dzwonnica Giotta i baptysterium św. Jana. Sam plac zaczął kształtować się już w średniowieczu wokół powstającego kompleksu katedralnego. Przez kolejne stulecia przestrzeń stopniowo się zmieniała – pojawiały się nowe budowle, przebudowywano istniejące, a plac stawał się coraz ważniejszym miejscem życia religijnego i publicznego miasta. To właśnie tutaj Florencja chciała pokazać swoje bogactwo, ambicje i artystyczne możliwości.

Największą gwiazdą Piazza del Duomo jest oczywiście katedra Santa Maria del Fiore. Nawet na tle innych monumentalnych włoskich świątyń robi wrażenie. Katedra jest gigantyczna, wręcz przytłaczająca swoim ogromem – trudno ją ogarnąć wzrokiem, a tym bardziej zdjęciem 😉. Ma ponad 150 metrów długości, 38 metrów szerokości i aż 90 metrów wysokości i należy do największych kościołów w Europie, ale to wciąż tylko liczby, które nie oddają wrażenia, jakie ta budowla robi na żywo.

Budowę katedry rozpoczęto pod koniec XIII wieku według projektu Arnolfo di Cambio, jednak jej obecny wygląd to efekt pracy wielu pokoleń architektów, rzeźbiarzy i kamieniarzy. Sama świątynia została ukończona w XV wieku, ale to, co dziś najbardziej przyciąga wzrok, powstało znacznie później. Charakterystyczna fasada z kolorowego marmuru, którą podziwiają dziś tłumy turystów, powstała dopiero w XIX wieku. Przez kilkaset lat front katedry pozostawał właściwie niedokończony.

Biały, zielony i różowy marmur układają się w niezwykle bogatą kompozycję rzeźb, kolumn, nisz z figurami świętych i geometrycznych wzorów. Im dłużej się na nią patrzy, tym więcej detali zaczyna się dostrzegać – drobnych zdobień, które z daleka zupełnie giną w tej monumentalnej marmurowej mozaice.

Nad całym tym bogactwem dominuje jeszcze jeden element – ogromna kopuła katedry, która od wieków jest najbardziej rozpoznawalnym symbolem Florencji. Zaprojektował ją Filippo Brunelleschi, a jej konstrukcja była w swoim czasie prawdziwą rewolucją w świecie architektury. Kiedy w XIV wieku wznoszono mury katedry, zaplanowano w niej monumentalne sklepienie, ale ... nikt tak naprawdę nie wiedział, jak tak wielką kopułę zbudować – brakowało technologii, która pozwoliłaby je bezpiecznie postawić.

Rozwiązanie zaproponował dopiero w XV wieku florencki architekt Filippo Brunelleschi. Jego pomysł był tak nietypowy, że wielu uważało go za nierealny. Z tym projektem wiąże się nawet słynna anegdota. Podczas spotkania z florenckimi rajcami Brunelleschi miał poprosić zgromadzonych, aby spróbowali postawić jajko na stole tak, żeby stało pionowo. Gdy nikomu się to nie udało, architekt lekko stuknął jajkiem o blat i ustawił je pionowo. Na zdziwione reakcje odpowiedział podobno: „Z kopułą będzie tak samo – kiedy pokażę rozwiązanie, wszyscy powiedzą, że to było oczywiste”. Rzeczywiście – jego projekt okazał się rewolucyjny. Brunelleschi zaprojektował podwójną konstrukcję kopuły oraz specjalny sposób układania cegieł, dzięki któremu można było wznosić ją bez ogromnego rusztowania. Efekt do dziś robi ogromne wrażenie. Kopuła ma ponad 45 metrów średnicy i przez stulecia była największą ceglaną kopułą na świecie.

Tuż obok katedry wznosi się jeszcze jedna imponująca budowla – smukła dzwonnica zaprojektowana przez Giotto di Bondone. Ma ona prawie 85 metrów wysokości i siedem kondygnacji, a na jej szczyt prowadzi aż 414 schodów. Podobnie jak fasada katedry, także dzwonnica zachwyca kolorowym marmurem – białym, zielonym i różowym. Jej dolne kondygnacje zdobią liczne płaskorzeźby i rzeźby przedstawiające sceny z Biblii, ale też bardziej przyziemne tematy: pracę rzemieślników, rolnictwo czy różne zajęcia codziennego życia.

Choć dzwonnica nosi imię Giotta, sam Giotto di Bondone nie zobaczył jej ukończonej. Artysta rozpoczął budowę w 1334 roku, ale zmarł zaledwie trzy lata później. Wieżę dokończyli jego następcy, zachowując jednak pierwotny projekt.

Kolejną ważną budowlą na Piazza del Duomo jest Baptysterium św. Jana Chrzciciela. Ten charakterystyczny ośmiokątny budynek stojący naprzeciw katedry przez wiele stuleci był miejscem, gdzie chrzczono wszystkich florentczyków. Sam kształt baptysterium nie jest przypadkowy. Budynek ma formę ośmiokąta, a liczba osiem w symbolice chrześcijańskiej oznaczała nowe życie i odrodzenie – czyli dokładnie to, co symbolizował chrzest. Podobnie jak katedra i dzwonnica, także baptysterium pokryte jest białym i zielonym marmurem. Dzięki temu wszystkie trzy budowle tworzą na placu niezwykle spójną architektoniczną całość.

Baptysterium ma trzy słynne brązowe portale ozdobione scenami biblijnymi: południowy, północny oraz wschodni, najsłynniejszy stworzony przez Lorenzo Ghiberti. Jego kunszt był tak wielki, że Michał Anioł miał podobno powiedzieć, że wygląda to jak „bramy raju”. Od tamtej pory właśnie tak drzwi są nazywane – Bramami Raju. Jednak nie jest to już oryginał z XV wieku. Aby chronić bezcenne reliefy przed zanieczyszczeniami i upływem czasu, oryginalne panele przeniesiono do muzeum Museo dell'Opera del Duomo, a na baptysterium zamontowano ich bardzo wierne kopie.

A na koniec kawa i lody

W centrum Florencji właściwie trudno się zgubić… choć czasem naprawdę warto 😉. Miasto w tej okolicy jest głośne, pełne życia i ma w sobie coś, co sprawia, że nawet zwykłe błądzenie bez planu i mapy okazuje się przyjemne. Wystarczy skręcić w jakąś boczną uliczkę i zajrzeć do pierwszej lepszej knajpki albo kawiarni. I szczerze mówiąc, w pewnym momencie naprawdę przestało mieć dla nas większe znaczeniem, gdzie dokładnie jesteśmy. We Włoszech espresso smakuje świetnie prawie wszędzie, a dobre gelato można znaleźć na niemal każdym kroku.

Czy jeden dzień we Florencji wystarczy?

Jeśli ktoś chciałby zobaczyć wszystkie muzea, pałace i kościoły, to oczywiście nie. To miasto jest pełne sztuki, historii i miejsc, które spokojnie mogłyby wypełnić kilka dni intensywnego zwiedzania.

Jednak żeby móc poczuć klimat Florencji, to ten jeden dzień może być zaskakująco dobrym początkiem.

Spacer przez historyczne centrum pozwala zobaczyć najważniejsze symbole miasta: Piazza del Duomo z monumentalną katedrą, „muzeum pod gołym niebem” na Piazza della Signoria czy słynny most Ponte Vecchio. Już samo przejście między tymi miejscami daje wyobrażenie o skali ambicji dawnej Florencji i o tym, jak ogromną rolę odegrała ona w historii sztuki.

Jednocześnie bardzo szybko okazuje się, że Florencja to nie tylko wielkie zabytki. To także ekskluzywne butiki (😉), wąskie uliczki, małe kawiarnie, zapach espresso i gwar rozmów dochodzący z każdej strony. Dlatego jeden dzień we Florencji absolutnie nie pozwala zobaczyć wszystkiego. Ale spokojnie wystarczy, żeby złapać klimat miasta i zrozumieć, dlaczego od wieków przyciąga artystów, podróżników i zwykłych spacerowiczów.

I być może – żeby poczuć lekki niedosyt, który sprawia, że prędzej czy później chce się tu wrócić 😉.

Włochy: Piza w biegu – czy to ma sens?

noreply@blogger.com (Żabina) — Thu, 18 Sep 2025 19:16:00 +0000

Piza to jedno z tych miejsc, które zna się jeszcze zanim postawi się tam stopę 😉. Bo kto nie słyszał o słynnej Krzywej Wieży w Pizie? To jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc we Włoszech i – zwłaszcza podczas pierwszej podróży do Toskanii – obowiązkowy punkt każdej objazdówki.

Serce miasta stanowi Plac Cudów, czyli Piazza dei Miracoli. I szczerze, trudno nie poczuć tu efektu „wow”, patrząc na imponującą katedrę, okrągłe baptysterium oraz charakterystyczną przekrzywioną wieżę.

Kilka słów o Pizie

Choć dziś Piza kojarzy się głównie z przechyloną wieżą, jej historia jest znacznie bogatsza. Już w starożytności była ważnym ośrodkiem nadmorskim, a między X a XII wiekiem przeżywała swój złoty okres jako jedna z czterech potężnych republik morskich – obok Genui, Wenecji i Amalfi. Silna flota i handel na Morzu Tyrreńskim przynosiły miastu ogromne dochody, które pozwoliły finansować ambitne inwestycje.

To właśnie w czasach największej świetności rozpoczęto budowę monumentalnego kompleksu na Piazza dei Miracoli – katedry, baptysterium i dzwonnicy, znanej dziś jako Krzywa Wieża w Pizie. Upadek potęgi przyniosła przegrana z Genuą w 1284 roku oraz powolne zamulanie ujścia rzeki Arno, które spowodowało odcięcie miasta od morza. Dawny Portus Pisanus został zastąpiony przez nowy port w Livorno – dziś ważne miasto portowe Toskanii.

W kolejnych stuleciach Piza znalazła się pod panowaniem Florencji i stopniowo utraciła dawne znaczenie polityczne, jednak wcale nie zniknęła z mapy. Miasto zaczęło rozwijać się jako ważny ośrodek nauki i kultury. W 1343 roku w Pizie powstał uniwersytet, jeden z najstarszych na świecie. To właśnie tu studiował, a później sam był wykładowcą, Galileo di Vincenzo Bonaiuti de 'Galilei, czyli Galileusz.

Największe atrakcje Pizy

Nasze zwiedzanie Pizy było ekspresowe – właściwie jedno „ciągłe ciach, ciach” 😉. Ale, udało nam „zaliczyć” chociaż te miejsca, które trzeba zobaczyć, nawet jeśli jest się tu tylko na chwilę.

Krzywa Wieża (Torre Pendente)

Ta monumentalna dzwonnica stojąca na Piazza dei Miracoli stała się symbolem miasta i jednym z najbardziej rozpoznawalnych zabytków we Włoszech. Jej budowę rozpoczęto w 1173 roku i już po kilku poziomach wieża zaczęła odchylać się od pionu. Powodem było miękkie i niestabilne podłoże – fundamenty zaczęły nierównomiernie osiadać. Projektanci próbowali korygować przechył w trakcie dalszej budowy (m.in. wydłużając kolumny po jednej stronie), jednak konstrukcja nadal się pochylała. Prace przeciągały się na niemal 200 lat, a dzwony zawieszono dopiero w 1350 roku.

Zakończenie budowy nie oznaczało jednak końca problemów. Przez kolejne stulecia wieża nadal zwiększała swój przechył. Pod koniec XX wieku sytuacja stała się na tyle poważna, że w 1990 roku obiekt zamknięto dla zwiedzających – groziło mu zawalenie! Rozpoczęto wówczas szeroko zakrojone prace ratunkowe, w które zaangażowano międzynarodowy zespół ekspertów. Jedną z kluczowych postaci był polski inżynier, prof. Michele Jamiolkowski, specjalista z zakresu geotechniki. Po 11 latach prac, w 2001 roku, wieżę ponownie otwarto dla turystów. Szacuje się, że dzięki przeprowadzonym zabiegom konstrukcja jest zabezpieczona na co najmniej kilkaset lat.

Aktualnie wieża ma około 58 metrów wysokości i nachylenie przekraczające 5°, a na jej szczyt prowadzą 273 wąskie, spiralne stopnie. Jest piękna – została wzniesiona z jasnego, toskańskiego marmuru, który w słońcu niemal świeci i kontrastuje z zielenią trawnika na Piazza dei Miracoli.

I tak – jest absolutnie fotogeniczna. Problem w tym, że nie jest na wyłączność 😉. Plac niemal przez cały dzień wypełniają turyści pozujący do obowiązkowego zdjęcia podtrzymującego wieże. Zrobienie kadru bez czyjejś wyciągniętej ręki bywa wyzwaniem, ale może właśnie to też jest część uroku tego miejsca?

A dlaczego Krzywa Wieża na zdjęciach jest prosta?

Jak widać na niektórych zdjęciach, Krzywa Wieża w Pizie wcale nie wydaje się być taka krzywa 😏. Dlaczego? Czasem to wcale nie wieża „prostuje się” na zdjęciu, tylko… aparat robi to za nas. Współczesne telefony automatycznie korygują perspektywę. Algorytm sam wyrównuje linie pionowe, żeby kadr wyglądał bardziej naturalnie. Efekt uboczny? Przechył wydaje się mniejszy, a Krzywa Wieża w Pizie na niektórych zdjęciach wygląda niemal całkiem prosto. Trochę psikus technologii 😉

Katedra Santa Maria Assunta

To właśnie od niej wszystko się zaczęło. W 1064 roku, czyli za czasów, gdy Piza była morską potęgą, ruszyła budowa świątyni, która miała być nie tylko miejscem modlitwy, ale też manifestem siły miasta. Jak głosi jedna z inskrypcji na fasadzie, budowę sfinansowano m.in. z łupów zdobytych podczas wypraw morskich.

Pierwszym architektem był Buschetto, później prace kontynuował Rainaldo. Powstała monumentalna bazylika na planie krzyża łacińskiego – romańska w formie, ale z wyraźnymi wpływami bizantyńskimi i arabskimi. Te orientalne akcenty nie są przypadkiem – to efekt handlowych i politycznych kontaktów Pizy z portami wschodniego basenu Morza Śródziemnego.

Fasada z białego marmuru wygląda jak misternie rzeźbiona koronka: rzędy arkad, kolumny, detale, które można oglądać długo i wciąż odkrywać coś nowego. W środku przestrzeń robi się bardziej monumentalna. 68 granitowych kolumn (przywiezionych z wyspy Elba), złocony kasetonowy sufit, mozaiki, dzieła sztuki i gotycka ambona Giovanniego Pisano tworzą wnętrze, które naprawdę robi wrażenie.

W 1595 roku katedrę strawił pożar, który zniszczył część wyposażenia. Odbudowano ją jednak z rozmachem, a w ostatnich latach (z okazji 900-lecia konsekracji w 1118 roku) przeprowadzono szeroką renowację wnętrza, przywracając mu dawny blask.

Z katedrą wiąże się też ciekawa historia o młodym Galileuszu, który miał obserwować tu kołyszącą się lampę i zauważyć, że czas jej wahnięć pozostaje niemal taki sam, niezależnie od siły wychylenia. To odkrycie było później bardzo ważne dla rozwoju fizyki i… zegarów wahadłowych. Tylko że jest jeden haczyk: obecna masywna „Lampa Galileusza”, którą pokazuje się turystom w katedrze, powstała kilka lat po czasie, gdy Galileusz miał prowadzić swoje obserwacje. Czyli: albo wisiała tam inna lampa, albo cała historia została z czasem trochę podrasowana 😉.

Baptysterium św. Jana Chrzciciela (Battistero)

Naprzeciwko katedry stoi okrągły budynek, który z daleka wygląda trochę jak misternie zdobiona szkatułka z marmuru. To Baptysterium św. Jana Chrzciciela – miejsce, w którym przez wieki udzielano chrztu. Dopiero po przyjęciu sakramentu można było uczestniczyć w mszy w katedrze.
To największe baptysterium we Włoszech. Ma ponad 107 metrów obwodu, niemal 55 metrów wysokości, a grubość murów przekracza 2,5 metra.
Budowę rozpoczęto w 1152 roku pod kierunkiem Diotisalviego. Dolna część jest romańska – surowa, harmonijna, oparta na powtarzalnych arkadach, natomiast górne kondygnacje, dobudowywane od XIII wieku przez Nicolę i Giovanniego Pisano, mają już wyraźnie gotycki charakter.
My baptysterium podziwiałyśmy tylko z zewnątrz – w słońcu biały marmur wyglądał niemal jak koronka. Rzędy kolumn, delikatne detale, gra światła i cienia… wszystko to sprawiało, że trudno było oderwać wzrok. Do środka nie weszłyśmy, bo przy tempie narzuconym przez objazdówkę zwyczajnie zabrakło czasu. A szkoda, bo podobno akustyka we wnętrzu potrafi wywołać prawdziwe ciarki.

Skaczące koniki

W 2025 roku na zielonej trawce Placu Cudów stanęły dwie duże rzeźby autorstwa Antonio Signorini. Instalacja nosi nazwę Equilibrium, a figury przedstawiają sylwetki dwóch koni – „Arcturusa” i „Sun”.

Projekt został zorganizowany we współpracy z Opera della Primaziale Pisana (instytucją zarządzającą całym terenem) i miał być dialogiem między sztuką współczesną a historyczną przestrzenią placu. Przyznam szczerze (może się nie znam), że mnie te figury bardziej przypominały biegnące charty niż konie 😉 .

Zwiedzanie Pizy w biegu – czy to ma sens?

Ech… to wcale nie jest takie proste pytanie. Godzina w Pizie to oczywiście zdecydowanie za mało, żeby poczuć to miasto. To raczej czas na zobaczenie kilku najbardziej kultowych punktów i szybkie „odhaczenie” miejsca, które zna się z pocztówek.

A my przecież zwykle podróżujemy inaczej. Lubimy się wgryźć w miejsce, pobłądzić, usiąść gdzieś na chwilę, złapać lokalny rytm. Z jednej strony więc czujemy niedosyt — bo chciałybyśmy wejść wszędzie, posłuchać echa w baptysterium, spojrzeć z wieży na dachy miasta, wypić kawę w bocznej uliczce i zobaczyć, jaka Piza jest poza Placem Cudów. Bo przecież to nie tylko monumentalne zabytki. To także spokojny spacer wzdłuż Arno, mniej turystyczne zaułki w okolicach Borgo Stretto, a nawet pobliskie wybrzeże Morza Tyrreńskiego z plażami w Marina di Pisa czy Tirrenii. Tego wszystkiego nie zdążyłyśmy dotknąć, a to właśnie takie momenty zwykle budują dla nas prawdziwe wspomnienia.

Z drugiej strony… nawet w tym ekspresowym tempie architektura zrobiła na nas ogromne wrażenie. Są miejsca, które po prostu zachwycają i zdecydowanie Plac Cudów do nich należy.

Czy to ma sens? Chyba tak. Godzina to mało, ale czasem tylko tyle jest nam dane 😉

A czy tu wrócę? Tego dziś nie wiem. Jeśli tak — to bez zegarka w ręku. Jeśli nie — trudno. Świat jest duży 😉

Włochy: Montecatini Alto – miasteczko na wzgórzu, atrakcje, historia i piękne widoki

noreply@blogger.com (Żabina) — Wed, 17 Sep 2025 19:01:00 +0000

Montecatini Alto to niewielkie miasteczko położone na wzgórzu. W dole widać uzdrowiskowe Montecatini Terme, a gdzieś dalej, w promieniu kilkudziesięciu kilometrów, kuszą Florencja, Piza i Lukka. Na mapie – świetna baza wypadowa. W planie naszej wycieczki – to miał być tylko nocleg.

Dolne miasto słynie z wód termalnych i eleganckich alei spacerowych. To uzdrowisko z długą tradycją – takie, w którym warto byłoby przysiąść na chwilę i sprawdzić, czy rzeczywiście czuć ten dawny, kurortowy klimat. Nas jednak coś ciągnęło wyżej – na wzgórze. To właśnie tam, wśród kamiennych uliczek Montecatini Alto, zaczęła się dla nas Toskania.

Montecatini Terme – uzdrowisko z historią

Dolna część miasta, czyli Montecatini Terme, swoją historię zawdzięcza wodom termalnym. Już w czasach rzymskich znano tutejsze źródła, a w kolejnych stuleciach doceniali je zarówno Medyceusze, jak i Habsburgowie. To właśnie w XVIII wieku, za sprawą Leopolda Habsburga, rozpoczął się prawdziwy rozkwit uzdrowiska – osuszono bagna, uporządkowano źródła i zaczęto wznosić reprezentacyjne łaźnie.

W XIX wieku Montecatini stało się modnym kurortem, do którego przyjeżdżała arystokracja i włoskie elity. Do dziś zachowały się imponujące kompleksy termalne, jak choćby Terme Tettuccio – elegancki budynek w stylu neoklasycznym, bardziej przypominający pałac niż uzdrowisko. W 2021 roku Montecatini Terme znalazło się w gronie europejskich historycznych kurortów wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO – obok takich miejsc jak Karlowe Wary czy Baden-Baden.

My jednak zamiast testować wodę i spacerować uzdrowiskowymi alejami, wybrałyśmy coś zupełnie innego – ruszyłyśmy na szlak.

Montecatini Alto – miasteczko na wzgórzu

Montecatini Alto to maleńkie, urocze miasteczko położone na wzgórzu około 200 metrów nad dolnym miastem. Najłatwiej dostać się tu zabytkową kolejką, ale ja uparłam się, żeby trochę rozruszać nogi, więc wybrałyśmy „spacer” czerwonym szlakiem. Oj, było stromo 😉!

Ale było warto, bo na górze czekał na nas piękny widoczek 😍

Montecatini Alto choć niewielkie, ma w sobie coś niezwykle klimatycznego. Kamienne mury, wąskie uliczki wijące się między domami, jakieś tajemnicze schodki prowadzące wyżej, dalej, za kolejny zakręt. Cały urok kryje się tu w detalach: w drewnianych okiennicach, kolorowych kwiatach, w cudnej Vespie zaparkowanej przy małej knajpce. Nawet wiszące między domami pranie wygląda tu jakoś tak klimatycznie 😉 .

Trochę o historii Montecatini Alto

Historia Montecatini Alto sięga średniowiecza. To właśnie tu biło pierwotne serce osady, na długo przed tym, gdy dolne Montecatini rozwinęło się jako uzdrowisko. Położone wysoko nad doliną Valdinievole wzgórze miało ogromne znaczenie strategiczne – z jego murów można było kontrolować okoliczne szlaki handlowe i drogi prowadzące przez Toskanię. Powstał tu zamek obronny oraz system murów i wież. Do dziś zachowały się ich fragmenty, m.in. część dawnej fortecy La Rocca oraz kilka średniowiecznych wież, które nadal wyznaczają sylwetkę miasteczka.

Montecatini Alto było areną walk o władzę w Toskanii – konfliktów między wpływowymi republikami i rodami, rywalizującymi o dominację w regionie. Wzgórze i okolicę wielokrotnie oblegały wojska walczące o kontrolę nad doliną. W XVI wieku, po długotrwałych starciach, miasteczko zostało niemal doszczętnie zniszczone przez armię florencką pod wodzą Cosimo I de’ Medici. Wtedy rozebrano znaczną część murów i bram obronnych,które wcześniej strzegły miasteczka przed najeźdźcami.

Piazza Giuseppe Giusti

Choć dawne spory i oblężenia to już tylko historia, to Montecatini Alto zachowało swój średniowieczny układ. Wąskie uliczki prowadzą niezmiennie ku sercu miasteczka – Piazza Giuseppe Giusti. Dziś zamiast szczęku broni słychać tu stuk kieliszków i gwar rozmów, czuć zapach wyśmienitej włoskiej kawy. Usiadłyśmy przy jednym ze stolików, zamówiłyśmy lody i… przepadłyśmy. Po stromym podejściu smakowały nam podwójnie 😍.

Góry Żytawskie: szlak z Zittau przez Olbersdorf, Bertsdorf do Oybina i powrót parowozem

noreply@blogger.com (Żabina) — Sun, 07 Sep 2025 18:26:00 +0000

Góry Żytawskie to idealny kierunek na weekendowy wypad, ale do tej pory jakoś pomijaliśmy je podczas planowania naszych wycieczek. Leżą one na styku Czech i Niemiec, niedaleko polskiej granicy. Zdecydowanie jest tu gdzie wędrować 😍.

Nasza dzisiejsza trasa z Zittau przez Olbersdorf i Bertsdorf do Oybina łączy w sobie: spacer przez miasto, relaks nad malowniczym jeziorem, spokojną wędrówkę przez las i sporo pięknych widoków. Niesamowicie prezentuje się też skalne wzgórze z ruinami klasztoru w Oybinie, a prawdziwą wisienką na torcie była dla nas przejażdżka parowozem — Żytawską Kolejką Wąskotorową.

Mapa z trasą wycieczki

Na szlak ruszyliśmy w naszym standardowym składzie z dodatkowym wsparciem w postaci wujka Andrzeja. Do Zittau dojechaliśmy chwilę przed 8:00, a auto zostawiliśmy na bezpłatnym parkingu przy dworcu.

Dworzec Zittau

Na początek, przed wyruszeniem na szlak, warto chwilę poświęcić samemu dworcowi w Zittau, bo to miejsce, które od razu nastawia na klimat tej wycieczki. Stacja działa od połowy XIX wieku i jest ważnym węzłem kolejowym łączącym miasto z okolicą i dalszymi kierunkami. Obecnie obsługuje zarówno „normalne” pociągi, jak i wąskotorową kolejkę, którą wracaliśmy z Oybina. Wąskotorówki odjeżdżają z historycznej, niezwykle klimatycznej części dworca.

Jest tu nawet niewielka poczekalnia / muzeum, ale niestety my przyjechaliśmy trochę za wcześnie, żeby móc wejść do środka – pozaglądaliśmy więc tylko przez okienko 😏.

Spacer przez Zittau

Z dworca ruszyliśmy w stronę miasta. Spacer przez Zittau (po polsku Żytawa) okazał się bardzo przyjemnym wstępem do całej wycieczki. Miasto jest zadbane, ma ładne, zabytkowe kamieniczki i taki uroczy, spokojny klimacik. Miło się tu spaceruje 😊.

Za centrum miasta i dalej po przejściu przez most na rzece Mandau, krajobraz zaczął się wyraźnie zmieniać. Zrobiło się bardziej zielono i wycieczkowo. Miasto zostało za nami, a my dalej wędrowaliśmy spokojnie w kierunku Olbersdorfu i jeziora.

Jezioro Olbersdorfer (Olbersdorfer See)

Przy Olbersdorfer See zrobiliśmy dłuższy postój na relaks i jedzonko i to był bardzo dobry pomysł. Siedzieliśmy nad wodą, podziwialiśmy widoki, a w tle co jakiś czas dało się usłyszeć charakterystyczny gwizd przejeżdżającego parowozu — klimat absolutnie nie do podrobienia.

Przestrzeń w okolicy jeziora jest naprawdę bardzo fajnie zagospodarowana: jest plaża, są ścieżki spacerowe, sporo ławek i miejsc do siedzenia, a także duże huśtawki, które były dla Piotrka absolutnym hitem.

Dziś trudno uwierzyć, że jeszcze kilkadziesiąt lat temu w tym miejscu działała odkrywkowa kopalnia węgla brunatnego, a jezioro powstało na terenie dawnego wyrobiska. Pamiątką po tej przeszłości jest ogromne koło czerpakowe dawnej koparki górniczej. Ma ono około sześciu metrów średnicy i stoi tu jako czytelny symbol górniczej historii regionu.

W pobliżu jeziora znajduje się także kemping. W tym roku nie będzie już kiedy, ale coś czuję, że zawitamy tu w przyszłym sezonie.

Przyjemny spacerek

Dalej wędrowaliśmy dłuższy czas bardzo przyjemnym leśnym odcinkiem. Zielony szlak, którym szliśmy, prowadził w stronę dworca w Olbersdorfie. Nie był to jednak nasz kierunek, więc w pewnym momencie odbiliśmy na boczną ścieżkę i praktycznie bokiem przeszliśmy przez miejscowość. Później ruszyliśmy już w stronę dworca w Bertsdorfie, który był kolejnym punktem na naszej trasie.

Dworzec Bertsdorf

Dworzec w Bertsdorfie zdecydowanie ma swój klimacik i zauroczy każdego fana kolei. Stacja powstała pod koniec XIX wieku, wraz z uruchomieniem Żytawskiej Kolei Wąskotorowej i do dziś pełni swoją pierwotną funkcję. To właśnie tu rozchodzą się trasy wąskotorówki: jedna prowadzi w kierunku Oybina, a druga do Jonsdorfu.

Zatrzymaliśmy się tu na chwilę, podziwiając przejeżdżające pociągi i chłonąc klimat miejsca wraz z kłębami parowozowego dymu 😉.

Kierunek Oybin

Ze stacyjki ruszyliśmy dalej w stronę Oybina. Przez dłuższy czas szlak prowadził łagodnie wzdłuż torów wąskotorówki. W pewnym momencie minęła nas ciuchcia — pomachaliśmy pasażerom, a oni odmachali nam jeszcze entuzjastyczniej 😉.

To był taki spokojny i niewymagający odcinek.

Dalej zrobiło się już bardziej górzyście, a z jednego z leśnych prześwitów otworzyła się daleka panorama na niziny. Na horyzoncie widać było Bogatynię i charakterystyczne kominy Elektrowni Turów — dość zaskakujący kontrast wobec zielonego krajobrazu Gór Żytawskich.

Po tym widoczku czekało nas solidniejsze podejście — krótkie, ale dość strome. Wysiłek szybko został jednak wynagrodzony na Einsiedlerstein, skąd rozciągają się szerokie widoki na okolice. Oczywiście zrobiliśmy tu dłuższą przerwę na odpoczynek i czekoladę 😉.

Kilkaset metrów dalej znajduje się kolejna atrakcja, czyli Robertfelsen — skalna formacja z poprowadzoną krótką via ferratą. Miejsce z dołu wygląda bardzo niepozornie, ale warto jednak mieć świadomość, że nie jest to zwykły spacerowy punkt widokowy. Co znaczy, że bez uprzęży i asekuracji lepiej tam nie leźć 😉. Weszliśmy kilka stopni i zawróciliśmy.

Dalej wędrowaliśmy trzymając się żółtych znaczków.

Po drodze mijaliśmy kolejne punkty widokowe z panoramą na domki, zieleń i łagodne wzgórza ciągnące się hen daleko.

Ameisenberg 581 m n.p.m

Dalej szliśmy w kierunku szczytu Ameisenberg.

To zalesione wzniesienie o wysokości ok. 581 m n.p.m. położone jest już całkiem niedaleko uzdrowiska Oybin. Sam wierzchołek jest płaski i ukryty w lesie, więc klasycznej panoramy ze szczytu tu nie ma. Jednak na zboczach góry jest całkiem ładny punkt z widokiem na okolicę.

Tak poza tym to Ameisenberg to skalne miasto — rozsiane po zboczach piaskowcowe formacje tworzą całkiem ciekawy krajobraz. Nie jest to oczywiście skala Adršpachu 😉, to raczej jego mini, bardziej leśna wersja, ale skałki są ciekawe.

Pferdeberg 545 m n.p.m

Wędrówkę kontynuowaliśmy, wciąż trzymając się żółtych oznakowań, aż dotarliśmy na Pferdeberg.

To kolejne niepozorne wzniesienie na trasie. Wyraźnie widać stąd ruiny klasztoru w Oybinie. Kiedyś panorama z tego miejsca była bardziej okazała, dziś część widoczku przysłaniają wyrośnięte drzewa.

Szlak przez las

Dalej czekało nas dość ostre zejście w dół. Gdzieś między drzewami prześwitywały ruiny klasztoru w Oybinie – coraz bliżej, coraz wyraźniej.

W pewnym momencie na szlaku pojawił się on – tajemniczy, drewniany rycerz z mieczem. Wyglądał jak strażnik pilnujący drogi prowadzącej do klasztoru. Przywitaliśmy się i poszliśmy dalej w las.

A w lesie natrafiliśmy na Waldtheater – teatr leśny. Otwarto go w 1911 roku i przez wiele lat na jego scenie wystawiano klasyczne dramaty, spektakle i lokalne przedstawienia, korzystając z naturalnego krajobrazu jako tła i scenografii. Dawniej miejsce to tętniło życiem i przyciągało widzów na plenerowe inscenizacje, obecnie to już tylko historyczna ciekawostka na trasie wycieczki. Są tu tablice edukacyjne i wiata, więc zatrzymaliśmy się na chwilę odpoczynku.

*Źródło zdjęć: https://www.goethezeitportal.de/wissen/topographische-ansichten/orte-kultureller-erinnerung-oybin.html

Klasztor Oybin

Udało się – w końcu dotarliśmy do Oybina. Ruiny klasztoru górujące nad miejscowością robią wrażenie. Ogromne mury wyrastające ze skały to symbol Gór Żytawskich i trudno przejść obok nich obojętnie. Będąc w Oybinie, aż się prosi, żeby wejść na górę i zwiedzić to miejsce.

Historia klasztoru sięga 1366 roku, kiedy na górze pojawili się pierwsi mnisi zakonu Celestynów. W 1384 roku, po kilkunastu latach budowy, odbyła się uroczysta konsekracja z udziałem arcybiskupa Pragi. Przez około 200 lat mnisi żyli tu zgodnie z mottem „Ora et labora” – módl się i pracuj. Kres ich obecności przyniosła reformacja – w 1547 roku ostatni zakonnik opuścił klasztor, a opuszczone zabudowania zaczęły popadać w ruinę. Dodatkowo w 1577 roku w budynki uderzył piorun i pożar dopełnił zniszczenia.

Dziś ruiny można zwiedzać (bilet kosztuje 9 euro, a na spokojne obejście potrzeba około dwóch godzin), odbywają się tu też wyjątkowe inscenizacje historyczne – procesje mnichów z pochodniami i koncerty pieśni sakralnych w murach dawnego kościoła. Tradycja takich procesji sięga XIX wieku i jest kultywowana do dziś, tworząc niesamowity klimat.

My jednak nie zdecydowaliśmy się na zwiedzanie klasztoru. Mieliśmy już trochę kilometrów w nogach i nie chcieliśmy „zaliczać” klasztoru w biegu. To miejsce zdecydowanie zasługuje na osobną wycieczkę, spokojne zwiedzanie i czas na wchłonięcie historii. Tak że plan na powrót już jest 😉.

Oybin – uzdrowiskowy klimat pod klasztorem

Z klasztornego wzgórza zeszliśmy już prosto do Oybina. I choć tym razem nasze zwiedzanie ograniczyło się do szybkiego przystanku na wursta i marszu w stronę stacji kolejki, to miejscowość od razu zrobiła na nas bardzo dobre wrażenie.

Oybin to niewielkie uzdrowisko (Kurort Oybin), które swój rozkwit przeżywało w XIX wieku, gdy romantyczne ruiny klasztoru zaczęły przyciągać artystów, malarzy i turystów spragnionych górskich pejzaży z ruiną w tle 😉. To właśnie wtedy powstały eleganckie pensjonaty i wille w stylu uzdrowiskowym, a miejscowość stała się modnym celem wycieczek. Czuć tu lekko sanatoryjny, spokojny klimat – zadbane domy, kwiaty, ciekawe skałki, a nad wszystkim dominuje monumentalna sylwetka ruin klasztoru.

Przejażdżka Żytawską Kolejką Wąskotorową

Gdy dotarliśmy do stacji w Oybinie, czuć było wyraźnie klimat kolejowej przygody 😉. Obok peronu jest niewielki plac zabaw, który oczywiście został natychmiast przetestowany.

Bilety na przejażdżkę kupuje się bezpośrednio u konduktora i uwaga: płatność jest tylko gotówką. Przejazd do Zittau trwa około 45–50 minut, bilet normalny kosztuje 14 euro, ulgowy 9 euro, a dzieci podróżują bezpłatnie pod opieką dorosłych.

Cennik, aktualny rozkład i więcej informacji o kolejce można znaleźć tutaj (klik)

A to mapka ze schematem całej linii – jak widać, z Zittau można wybrać kierunek na Oybin albo na Jonsdorf (czyli kolejny pomysł na wycieczkę nam się szykuje 😉).

Żytawska Kolej Wąskotorowa działa nieprzerwanie od końca XIX wieku. Pierwsze odcinki uruchomiono w latach 80. XIX stulecia, początkowo głównie z myślą o przemyśle i transporcie węgla brunatnego. Szybko jednak połączono Żytawę z górskimi kurortami – Oybinem i Jonsdorfem – i kolej stała się prawdziwym oknem na Góry Żytawskie. Tory mają prześwit 750 mm, a cała trasa liczy nieco ponad 12 kilometrów. Dziś kolej funkcjonuje wyłącznie jako atrakcja turystyczna, ale wciąż kursuje codziennie przez cały rok, a część połączeń obsługiwana jest przez zabytkowe parowozy. Chętnych na przejażdżkę naprawdę nie brakuje!

W składzie są zarówno wagony zamknięte, jak i odkryte. My oczywiście rozsiedliśmy się pod chmurką – a właściwie to pod dymkiem 😉. Efekt? Po kilkunastu minutach wszyscy byliśmy w czarnych kropeczkach od sadzy, ale frajda była niesamowita. Gwizd lokomotywy, rytmiczne stukotanie kół, zapach dymu i przyjemne widoczki za oknem – trudno o lepsze zakończenie tej wędrówki 😍.

Dolina Baryczy: spacer wśród stawów i Centrum Edukacyjno-Turystyczne Naturum w Rudzie Sułowskiej

noreply@blogger.com (Żabina) — Sun, 10 Aug 2025 12:09:00 +0000

Na dziś w Dolinie Baryczy zaplanowaliśmy sobie spacer z Rudy Sułowskiej. To była malownicza trasa prowadząca wśród stawów, trzcinowisk i grobli. Naszej wędrówce towarzyszyły ptasie odgłosy i to przyjemne poczucie bycia blisko przyrody. A idealnym zwieńczeniem tej wycieczki okazał się obiad w Gospodzie 8 Ryb — oczywiście rybny 😉. Na miejscu można samemu złowić rybkę, a w pobliżu znajduje się Centrum Edukacyjno-Turystyczne Naturum z mini zoo i skansenem.

Ten wypad był też trochę „przy okazji” festiwalu Open Craft w Szkaradowie (niedaleko Milicza). Muzyka, luźna atmosfera i dobre piwo sprawiły, że Dolina Baryczy pokazała nam się w jeszcze innej, bardziej chilloutowej odsłonie.

Dzień wcześniej wybraliśmy się na inną trasę w okolicy, równie sielską i spokojną — więcej o tej wycieczce tutaj: Wędrówka po Dolinie Baryczy: spacer wśród stawów i dzikiej przyrody

Mapa z trasą wycieczki

Start Ruda Sułowska

Auto zostawiliśmy w Rudzie Sułowskiej na dużym parkingu niedaleko Gospody 8 Ryb — póki co wpadliśmy tu z Blarem tylko po kawę, bo coś musiało nas przecież postawić na nogi po kolejnej festiwalowej nocy 😉.

Z kubkami w dłoniach ruszyliśmy w stronę stawów. Jeszcze zanim na dobre opuściliśmy miejscowość, trafiliśmy na taki klimatyczny, romantyczny pomościk — zasiedzieliśmy się na nim trochę.

Pętla wokół stawów Trześniówka

Dalej ruszyliśmy już na pętelkę wokół stawów Trześniówka – to bardzo malownicza, lekka i przyjemna trasa, o długości niespełna 4 km. Ścieżka prowadzi wśród licznych akwenów i grobli, a każdy staw ma swój charakter i różne atrakcje przyrodnicze. Ptaków było mnóstwo: czaple, łabędzie i setki kaczek.

Stawy, które mijaliśmy po drodze to m.in.:

Staw Płytki – jak sama nazwa wskazuje, to płytszy zbiornik. Brzegi porośnięte trzcinami sprzyjają gniazdowaniu łysek, kaczek i łabędzi, czasem pojawiają się tu bieliki i błotniaki stawowe;

Stawy Trześniówka Dolna – spore stawy, na których żyją sobie przeróżne gatunki kaczek, perkozów i łabędzi;

Stawy Bliźniacze – groble między stawami są świetnym miejscem do obserwacji wodnego ptactwa, szczególnie przy niskim poziomie wody, gdy ptaki wychodzą na płycizny szukać pokarmu. Można tu spotkać wypoczywające łabędzie i różne gatunki kaczek, perkozy i łyski;

Staw Przydrożny – zarośnięty trzcinami i sitowiem, jest idealnym schronieniem dla łysek oraz czapli białej i siwej;

Staw Trześniówka Górna – niewielki akwen, gdzie często można dostrzec łabędzie nieme oraz różne gatunki kaczek. Zarośnięte brzegi i płytkie miejsca sprzyjają rozwojowi bogatej roślinności wodnej, a to przyciąga ptactwo wodne;

Stawy Trześniówka Średnia – staw ten bywa mocno zarośnięty i ma dość niski poziom wody, co sprawia, że jest atrakcyjnym miejscem lęgowym dla łysek i kaczek. To też dobre miejsce, żeby nasłuchiwać odgłosów perkozów przemieszczających się wśród trzcin, albo dostrzec błotniaki krążące nad mokradłami w poszukiwaniu drobnej zdobyczy;

Staw Żabiniec Duży – to spokojny akwen z szerokimi trzcinowiskami wokół. Można tu zobaczyć różne kaczki, łyski i łabędzie, a przy niskim poziomie wody pojawiają się także czaple lub przelatujące większe ptaki wodne.

Gdy wróciliśmy do Rudy Sułowskiej, postanowiliśmy jeszcze przejść się kawałek w stronę Stawu Żabiniec Mały — pojawił się nawet pomysł, żeby obejść go dookoła. Szybko jednak okazało się, że nie jest to możliwe, bo stoją szlabany i obowiązuje zakaz wstępu. Sama droga w tym kierunku też nie należy do przyjemnych — między Żabińcem Małym a Żabińcem Dużym biegnie ulica. Dodatkowo stawy są tu mocno zarośnięte, więc niewiele da się zobaczyć.

Co prawda niedaleko Żabińca Małego znajduje się wiata turystyczna, do której ostatecznie dotarliśmy, ale i ona położona jest tuż przy drodze i raczej nie zachęca do dłuższego postoju. Dlatego, planując spacer, zdecydowanie lepiej od razu skierować się z powrotem w stronę Gospody 8 Ryb.

Centrum Edukacyjno-Turystyczne Naturum

Zanim jednak zaszliśmy na obiad, to pospacerowaliśmy sobie jeszcze w pobliżu restauracji. Tuż obok znajduje się Centrum Edukacyjno-Turystyczne Naturum i trzeba przyznać jedno: to prawdziwy raj dla dzieci. Z każdym kolejnym krokiem tylko utwierdzaliśmy się w przekonaniu, że ogromnie szkoda, że tym razem nie było z nami Puszonga — to dokładnie takie miejsce, w którym mógłby spędzić pół dnia i się nie nudzić. Już wiemy, że musimy tu wrócić całą rodziną.

Na terenie Naturum jest zwierzyniec z kucykami, kozami, owcami i osłem, do których można podejść bardzo blisko, a obok zagroda z ptactwem domowym. Jest też ścieżka sensoryczna, gdzie można pospacerować sobie bosymi stopami po różnych nawierzchniach: drewno, mech, gałęzie. Są też interaktywne tablice edukacyjne, na których po naciśnięciu przycisku można usłyszeć odgłosy zwierząt — proste, ciekawe i jaka frajda 😉.

Jest też siłownia i duży plac zabaw z drewnianymi kanałami, śluzami i piaskownicą, są drabinki, tory przeszkód, huśtawki i mnóstwo przestrzeni do swobodnej zabawy. Całość uzupełnia skansen i Dom Rybaka, gdzie można zapoznać się z historią hodowli ryb w Dolinie Baryczy, zobaczyć narzędzia rybackie i obejrzeć świetny film o regionie.

To miejsce idealnie łączy zabawę z edukacją i spokojnie mogłoby być celem samym w sobie, choć myślę, że w naszym przypadku to nierealne, by gdzieś dalej nas nie poniosło 😉. Do Naturum musimy jeszcze wrócić z Puszongiem, kto wie, może rowerowo?

Gospoda 8 Ryb

Zakończeniem naszego spaceru po Dolinie Baryczy była Gospoda 8 Ryb. Przy restauracji znajduje się też łowisko komercyjne, gdzie można samemu złowić rybkę i chętnych na taką atrakcję jest całkiem sporo. Restauracja specjalizuje się w rybach ze Stawów Milickich, a w menu króluje oczywiście Karp Milicki. Pojawiają się też inne ryby — jesiotr, lin oraz amur, a do tego lokalne piwko. My zdecydowaliśmy się zamówić pierogi z karpiem i to był strzał w dziesiątkę — delikatne, dobrze doprawione. Pychota.

Trzeba jednak uczciwie powiedzieć, że w pogodne dni i weekendy w gospodzie bywa bardzo tłoczno. Na wolny stolik musieliśmy trochę poczekać, ale biorąc pod uwagę popularność miejsca i jego położenie, zupełnie nas to nie zdziwiło. Dania z Gospody 8 Ryb można zjeść na miejscu, na tarasie albo zabrać na wynos — na papierowym talerzyku i zjeść w jednej z wiatek przy łowisku. Przy dobrej pogodzie to bardzo przyjemna opcja.

Podsumowanie wycieczki

Wędrówka wokół stawów Trześniówka z Rudy Sułowskiej to idealny pomysł na przyjemny spacer wśród natury. A dzięki Naturum i Gospodzie 8 Ryb to także świetny plan na rodzinny wypad.

Wędrówka po Dolinie Baryczy: spacer wśród stawów i dzikiej przyrody

noreply@blogger.com (Żabina) — Sat, 09 Aug 2025 17:23:00 +0000

Ucieczka od miejskiego zgiełku, tłumów ludzi na szlaku i kontakt z bogactwem przyrody Doliny Baryczy – czy to brzmi zachęcająco? Dla nas bardzo 😍

Dzisiejszą wycieczkę rozpoczęliśmy z Godnowej – niewielkiej wsi niedaleko Milicza. Trasa wiodła malowniczymi drogami i ścieżkami wśród stawów o ciekawych nazwach: Szklarek, Gadzinowy Duży, Wilczy, Słoneczny, Polny, Golica, Staś i Słowian. Co chwilę pojawiały się okazje do obserwacji ptaków i pluszczących się ryb.

Na tę wycieczkę wyruszyliśmy trochę przy okazji festiwalu Open Craft w Szkaradowie – wybraliśmy się bez dzieci, na cały weekend. Do Szkaradowa przyjechaliśmy w piątek, a tam: nocleg pod namiotem, całkiem fajna muza i dobre piwo kraftowe (spory wybór „zerówek”). Rano pobudka smaczne i sycące śniadanko i już byliśmy gotowi do wędrówki po Dolinie Baryczy. Następnego dnia powtórka z rozrywki i jeszcze jeden spacer – tutaj opis drugiej przechadzki: Dolina Baryczy: spacer wśród stawów i Centrum Edukacyjno-Turystyczne Naturum w Rudzie Sułowskiej

Mapa z trasą wycieczki

Auto zostawiliśmy przy kościele w Godnowej i ruszyliśmy zielonym szlakiem Długołęka–Krotoszyn w kierunku stawów.

Staw Gadzinowy Duży

Pierwszym ciekawym przystankiem na trasie był Staw Gadzinowy Duży, należący do największego w Dolinie Baryczy kompleksu stawowego Stawno. Leży on na prawym brzegu Baryczy i choć w przeciwieństwie do większości stawów na południe od rzeki nie jest objęty rezerwatem „Stawy Milickie”, to i tak stanowi prawdziwą ostoję dla ptaków i roślin wodno-błotnych.

Wokół stawu można spotkać zarówno pospolite rośliny, takie jak: pokrzywa, bylica czy babka zwyczajna, jak i te mniej spotykane, czyli: ostrożeń lancetowaty, strzałkę wodną, krwawnicę pospolitą, niezapominajkę błotną czy rzęsę drobną. Brzegi porastają rozległe łany trzcin i pałki wąskolistnej, które tworzą idealne schronienie dla ptactwa.

Wśród mieszkańców stawu królują mewy śmieszki, kaczki krzyżówki, głowienki, czernice i krakwy, a na wodzie można spotkać perkozy zauszniki. Staw Gadzinowy Duży jest też miejscem lęgowym wielu chronionych gatunków jak perkoz rdzawoszyi, bąk, błotniak stawowy czy żuraw. Na obrzeżach stawu czasem żeruje rzadki bocian czarny, a w trzcinach gniazdują trzciniaki, trzcinniczki, rokitniczki i łozówki.

W ramach projektu „Turystyka przyjazna przyrodzie w Dolinie Baryczy” przy stawie powstała zadaszona czatownia do obserwacji ptaków. W praktyce wyglądało to jednak tak, że gęste zarośla skutecznie zasłaniały widok, a porozrzucane butelki po alkoholu raczej nie zachęcały do długiego postoju 😏.

Wędrujemy dalej

Dalej ruszyliśmy w kierunku wsi Nowe Grodzisko.

Kawałek za miejscowością było miejsce, z którego startowały spływy kajakowe po Baryczy – fajna sprawa i na pewno skusimy się przy innej okazji.

Po chwili doszliśmy do rozwidlenia szlaków, gdzie krzyżują trasy piesze i rowerowe. Jest tam wiata, można kupić kawę, lemoniadę, rzemieślniczy ser, coś do zjedzenia, a nawet drobną pamiątkę w postaci magnesu z Doliny Baryczy. My oczywiście skorzystaliśmy z okazji i przycupnęliśmy na mrożoną kawę – to była idealna przerwa przed dalszą częścią wędrówki.

Staw Słoneczny i Staw Wilczy

Kawa postawiła nas na nogi i ruszyliśmy dalej – szlak prowadził w stronę Stawu Słonecznego i Stawu Wilczego. Szliśmy szeroką ścieżką pieszo-rowerową, ciągnącą się pomiędzy dwoma stawami: po lewej stronie jest Staw Wilczy Duży, a po prawej Staw Słoneczny Górny – jeden z większych akwenów w tej części Doliny Baryczy.

Oba stawy należą do słynnych Stawów Milickich – ogromnego kompleksu liczącego ponad 285 akwenów, który już od wieków kształtuje krajobraz Doliny Baryczy i stanowi jedną z najważniejszych ostoi ptaków wodno-błotnych w tej części Europy.

Na wodzie łatwo wypatrzyć kaczki krzyżówki, czernice, głowienki i łyski, perkozy dwuczube i zauszniki. Nad stawami krążą mewy śmieszki i rybitwy, a w trzcinowiskach kryją się trzciniaki i rokitniczki. Przy odrobinie szczęścia można też dostrzec błotniaka stawowego patrolującego okolice nisko nad szuwarami.

Brzegi akwenów porastają rozległe pasy trzcin, pałki wąskolistnej i sitowia, a w płytszych partiach pojawiają się rośliny typowe dla wód stojących, jak rzęsa, żabiściek czy strzałka wodna. To właśnie ta mozaika otwartej wody i gęstej roślinności sprawia, że Staw Słoneczny i Staw Wilczy są ważnym miejscem żerowania i odpoczynku ptaków w sezonie lęgowym i podczas migracji.

Spacer groblą między stawami okazał się jednym z najbardziej klimatycznych fragmentów całej trasy i świetną okazją do popodglądania ptasiego życia.

Kolejne stawy

W Stawnie skręciliśmy w lewo (chwilowo na szlak czerwony) i dalej poszliśmy drogą wzdłuż stawu, kierując się w stronę Dymin. Po drodze trafiliśmy na jeszcze jedną czatownię do obserwacji ptaków, choć i z niej raczej trudno byłoby cokolwiek zaobserwować 😉.

Wędrowaliśmy dalej — po prawej stronie mając staw Golica, a po lewej staw Polny. Za Dyminami minęliśmy kolejne stawy: Staś Dolny i Słowian. Dookoła cisza i spokój, ptaki, plusk ryb — taki przyjemny, sielski krajobraz Doliny Baryczy.

Powrót przez Nowy Zamek i Dzierżgów

Gdy znów dotarliśmy do skrzyżowania szlaków, gdzie wcześniej piliśmy kawę, wiedzieliśmy, że nasza wycieczka powoli zbliża się ku końcowi. Wracaliśmy przez Nowy Zamek i Dzierżgów. Stawy co prawda się skończyły, ale krajobraz nadal miał swój sielski urok.

Urlop w Děčínie – co warto zobaczyć w Czeskiej Szwajcarii? Szlaki i atrakcje regionu

noreply@blogger.com (Żabina) — Thu, 24 Jul 2025 21:09:00 +0000

Czeska Szwajcaria (Národní Park České Švýcarsko) to malowniczy region położony w rejonie doliny Łaby i Gór Połabskich, w północnych Czechach, tuż przy granicy z Niemcami. To kraina, która zachwyca i zaskakuje — czasem potężnymi formacjami skalnymi i rozległymi panoramami, a czasem cichą, zieloną doliną lub tajemniczymi ruinami. W Czeskiej Szwajcarii spędziliśmy nasz tegoroczny urlop, a na bazę noclegowo-wypadową wybraliśmy Děčín. To urokliwe miasto nad Łabą samo w sobie ma wiele do zaoferowania, a po intensywnym dniu na szlaku zdecydowanie jest gdzie tu odpocząć. Knajpek, kawiarni i restauracji jest w Děčínie bez liku.

Co warto zobaczyć w Děčínie? – przewodnik po atrakcjach miasta

Děčín to miasto pełne zabytków i przyjemnych zakątków. W centrum uwagę przyciąga imponujący zamek z tarasami i widokiem na Łabę. Warto też przejść się malowniczą promenadą nad rzeką oraz zajrzeć do miejscowego zoo. Děčín oferuje także kilka punktów widokowych, z których podziwiać można piękne panoramy miasta i okolicy.

Zamek Děčín

Jedną z największych atrakcji turystycznych miasta jest górujący nad Łabą zamek Děčín. Warto też pospacerować po zamkowych tarasach i ogrodach, nacieszyć oczy widokami na miasto, a przy okazji natknąć się na spacerujące pawie. Opis wycieczki, historia zamku i nasze wrażenia ze zwiedzania czekają w osobnym wpisie – zobacz wpis o Zamku Děčín.

Punkty widokowe w Děčínie

W Děčínie jest kilka naprawdę fajnych punktów widokowych, z których można podziwiać zarówno miasto, jak i charakterystyczne formacje Łabskich Piaskowców:

Vyhlídka nad Vlajkou

Łatwo dostępny, kameralny punkt widokowy, idealnie nadaje się na szybki, spontaniczny spacer po obiedzie 😉. Na górze czeka ładny, szeroki widok na Łabę, zamek i większą część centrum Děčína.

Jahnova plošina

Kolejny przyjemny punkt widokowy, o który łatwo „zahaczyć” chociażby wybierając się na wycieczkę do zoo.

Pastýřská stěna (Ściana Pasterza)

Zdecydowanie najbardziej spektakularny punkt widokowy w całym Děčínie. Panorama miasta, wijąca się Łaba i okoliczne wzgórza wyglądają stąd absolutnie bajecznie 😍. Na szczycie stoi romantyczny zameczek, w którym kiedyś działała restauracja. Niestety, aktualnie obiekt jest zamknięty.

Decín ma jeszcze trochę widoczkowych perełek, których tym razem nie zdążyliśmy zobaczyć, ale warto o nich wspomnieć, bo kuszą na przyszły wyjazd 😉. Mam tu na myśli Vyhlídkę Labská stráž, Císařský výhled i Sněžnicką vyhlídkę.

Via ferrata na Ścianie Pasterza (Pastýřská Stěna)

A jeśli komuś mało widoków i adrenalinki, to Děčín ma jeszcze jedną „petardę” w zanadrzu — miejską via ferratę. To jedna z najbardziej rozpoznawalnych atrakcji miasta i magnes dla wszystkich tych, którzy lubią się powspinać. Trasy biegną po skalnych ścianach Pastýřskiej Stěny i mają różny poziom trudności — od takich całkiem przystępnych (😉) po te, które gwarantują solidny poziom emocji (albo raczej przerażenia 😉😉😉).

Na plus: na miejscu działa wypożyczalnia sprzętu, dostępny jest także instruktor, który tłumaczy, jak bezpiecznie korzystać z ferraty. Nie trzeba mieć własnego wyposażenia ani dużego doświadczenia — wystarczy odrobina odwagi 😉.

My nie próbowaliśmy tej atrakcji – kolana drżały nam już na samą myśl, że można się tam wspiąć 😉. Wystarczyło, że napatrzyliśmy się na ludzi „pełznących” pod górę po pionowej skale.

Zoo Děčín

Zoo w Děčínie to świetne miejsce na rodzinny wypad – pełne interaktywnych tablic edukacyjnych i atrakcji dla małych i dużych (😉) dzieci . Można tam spotkać m.in. niedźwiedzie, wilki, kapibary i wiele innych zwierząt. Sama droga do zoo też jest atrakcją, bo to leśna ścieżka z zagadkami, ciekawostkami i widoczkami. Więcej o zoo w osobnym wpisie – zobacz wpis o Zoo Děčín

Spacer brzegiem Łaby

Całkiem przyjemnym miejscem w Děčínie jest promenada nad Łabą – idealna na spokojny spacer o każdej porze dnia. Trasa prowadzi tuż przy rzece, niedaleko jest park Mariánská louka i most łańcuchowy Řetězová lávka. Można się też natknąc na całkiem fajne place zabaw.

Architektura Děčína

Děčín to nie tylko skały, zamek i rzeka — to miasto z historią i ciekawą architekturą. Mimo różnych modernizacji i przebudów sporo jest tu pięknej zabytkowej zabudowy: kamienice, historyczne budynki, pomniki, starsze mosty, budowle sakralne czy reprezentacyjne, które nadają miastu klimatu.

Sercem starego Děčína jest Plac Masaryka. Otaczają go kamienice w stylu nordyckiego renesansu, z pięknymi portalami, które niegdyś jasno miały pokazywać, kto należy do miejscowej elity bogaczy. Dawniej na placu było kilka fontann, teraz została już tylko jedna – secesyjna, z 1907 roku. W okolicy jest sporo kawiarenek i restauracji, więc śmiało można zrobić sobie przystanek na lody, kawę lub solidny obiad. Rano, w tygodniu plac ożywa dzięki targowi z lokalnymi produktami – są tam świeże warzywa, pieczywo, sery czy ryby. Trzeba jednak pamiętać, że przez to parkowanie w okolicy bywa bardzo problematyczne.

Děčín ma też swoją bardziej nowoczesną stronę — świetnym przykładem tego, jak zabytkowe przestrzenie można przekształcić w coś zupełnie współczesnego, jest Centrum Pivovar, galeria handlowa stworzona na miejscu dawnego browaru. Browar działał w Děčínie już na przełomie XVII i XVIII wieku, a w XIX stuleciu cały kompleks mocno się rozrósł. Warzenie piwa zakończono dopiero w 1993 roku, ale ceglane, industrialne budynki przetrwały i dzisiaj tworzą serce centrum handlowo-usługowego. W środku można znaleźć sklepy, restauracje, kino i całą masę usług — ale najbardziej klimatyczny jest fakt, że część piwnej tradycji wciąż tu żyje. W budynku działa mini browar z restauracją, więc można wypić piwo tam, gdzie warzono je już ponad 200 lat temu.

Aquapark Děčín

W Děčínie znajduje się też aquapark, podzielony na baseny wewnętrzne i zewnętrzne. W środku jest 25-metrowy basen kryty, zjeżdżalnie, dzikie rzeki, jacuzzi i basen rekreacyjny, a na zewnątrz czekają kolejne baseny (w tym basen 50-metrowy i 25-metrowy ogrzewany), plac zabaw i boiska do siatkówki plażowej albo streetballu. Nie jest to może żaden „wodny Disneyland”, ale w upalny letni dzień, pochlupanie się w wodzie, to naprawdę przyjemna opcja.

Gdzie dobrze zjeść w Děčínie i okolicy?

W Děčínie jest mnóstwo miejsc gdzie można zjeść coś dobrego — od lokalsowych knajpek, gdzie królują knedliki i piwo z beczki, przez rodzinne restauracje z klasykami, kawiarnie, piekarnie i małe sklepiki z regionalnymi produktami. Ceny w większości miejsc są bardzo, bardzo przyjazne. Poniżej kilka sprawdzonych przez nas miejscówek:

Pivovarská restaurace Kapitán

Restauracja i minibrowar w galerii handlowej Centrum Pivovar. To miejsce, do którego wracaliśmy chyba najczęściej, bo było po prostu smacznie.

W menu trafiały się klasyki czeskiej kuchni: knedliki, gulasz, smażony ser; ale też burger, steki albo sałatki, czyli opcje na każdy apetyt. Wszystko wyborne, porcje spore, a cena jak najbardziej przyzwoita. A do tego wszystkiego warzone na miejscu piwo: m.in. 11° Kapitán, 12° Admirál, 13° Kormidelník, 14° IPA czy 15° Loďmistr. i inne piwa rzemieślnicze oraz specjalne edycje — Blaru próbował chyba wszystkiego 😉.

Hajja Caffé

Również w galerii handlowej działa przytulna kawiarnia Hajja Caffé — świetne miejsce na popołudniowy relaksik. Mają własną palarnię, więc kawa pachnie i smakuje wybornie, a do tego serwują słodkie desery, lody i wypieki. Delektowaliśmy się tam m.in. kawą przelewową, mrożoną oraz matchą. Słodkości też są godne polecenia 😍.

Tankovna na Skřivance

Pub‑restauracja w dzielnicy Podmokly, który naprawdę zasługuje na uwagę. Mają tam genialne knedliki — moim zdaniem najlepsze, jakie kiedykolwiek jadłam w Czechach. W menu tradycyjne czeskie dania, piwo z beczki i klimat lokalsowej knajpy.

Hotel Pošta

To hotel z restauracją na placu Masaryka. W środku sami Czesi, spory ruch i gwar przy stolikach. Kuchnia jest typowo czeska, konkretna i naprawdę smaczna. U nas na stole wylądował gulasz z muflona (rewelacyjny — miękki, aromatyczny, wart spróbowania), klasyczna zupa czosnkowa i utopenec, czyli marynowana parówka, której w Czechach zwyczajnie nie wypada ominąć. Porcje uczciwe, bez kombinowania, a ceny bardzo w porządku, zwłaszcza jak na lokalizację w samym sercu miasta.

Restaurace Hlavní nádraží

Restauracja na dworcu w Decinie. To miejsce ma swój specyficzny klimat: taki ... dworcowy 😉, trochę nostalgiczny. Jeśli chodzi o jedzenie, to braliśmy schaboszczaka i gulasz (taki jak trzeba: gęsty, mięsny, z porządną porcją knedli). Do tego jakąś mięsno-wywarową zupę, której nazwy już nie pamiętam, ale pamiętam, że była dobra 😉. No i oczywiście piwo z beczki – bo jak w Czechach inaczej? Ruch był jak na dworcu – trzeba było chwilę poczekać na wolny stolik. Widać, że to miejsce ma swoich stałych bywalców. A ceny? Śmiesznie niskie. Nie jest tu wykwintnie, ale jest naprawdę okej: szczerze, swojsko i domowo.

Restaurace u mostu

Jak nietrudno zgadnąć, ta knajpka leży tuż przy moście Tyršův nad Łabą. Menu to czeska kuchnia, ale mają tam też kilka lżejszych opcji. Ja trafiłam już na taki moment przesytu knedlikami i gulaszem, że zamówiłam sałatkę z tuńczykiem… i było przeciętnie, dało się zjeść, ale bez fajerwerków. Za to klasyki wychodzą im naprawdę dobrze — smažený sýr i knedliki to pewniaki. Wika i Piotrek polecają też kurezí řízek (pierś z kurczaka), bo wiadomo: dzieci mogą zwiedzić pół świata, ale i tak „kurczak z frytkami” zawsze wygrywa 😂

Sklepy i piekarnie

W Děčínie sklepów spożywczych i piekarni jest sporo, nie ma sensu, żebym rozpisywała się na temat marketów, ale są miejsca, do których warto wstąpić:

Sklep ze zdrową żywnością: Farmářský obchod & Sýrárna U Páti

W kamienicy, gdzie mieszkaliśmy, znajdował się lokalny sklep z naturalną i ekologiczną żywnością — ten niewielki sklepik, okazał się zwłaszcza dla mnie ratunkiem i zbawieniem po kilku dniach objadania się czeskimi knedlikami i gulaszami. W ofercie mają szeroki wybór produktów bio: mleko i sery (krowie, kozie, owcze), mięsa i wędliny, produkty bezglutenowe, pieczywo, zioła, herbatki, suszone owoce, przetwory, a do tego podstawowe produkty spożywcze.

Piekarnia Sever U Onďase

Rzemieślnicza piekarnia na dzielnicy Podmokły. Wszystko tu wypiekane jest według własnych, sprawdzonych receptur, bez chemicznych dodatków i z lokalnych składników. Chleby są aromatyczne i tradycyjne, np. słynny czeski kminkowy. Są też desery i ciasta przygotowywane na naturalnych składnikach oraz codziennie świeże bułki i kanapki.

Pekárna Martin

Piekarnia na Placu Masaryka tu pieczywo powstaje na miejscu, w ich własnej piekarni tuż za ladą, według tradycyjnych czeskich receptur i z dobrych, naturalnych składników — bez mieszanek czy innych ulepszaczy. Oprócz pieczywa można wpaść tu też na coś do zjedzenia w środku: mają małe bistro, gdzie codziennie serwują proste dania i kanapki.

Poza Děčíniem w okolicy też nie brakuje miejsc, w których dobrze karmią. My bardzo polecamy:

Restauracja Kačak – Tisá

Planując wycieczkę na pobliskie Tiské stěny, warto od razu zaplanować też obiad — najlepszą opcją w okolicy jest restauracja Kačák. Jest ona położona nad niewielkim, ale malowniczym stawem, z widokiem na Tiské stěny. Ale to nie wszystko, bo jest tu też mini zoo, które jest totalnym hitem, szczególnie dla dzieci. Są kózki, kurki, kucyki, małe kotki do głaskania… i lokalna celebrytka, czyli uśmiechnięta świnka miniaturka. Przechadza się między stolikami, daje się głaskać i wygląda, jakby była tu szefową całego terenu.

A jedzenie? Krótkie menu, same klasyki, wszystko świeże i uczciwie przygotowane. Jeśli ktoś chce spróbować czeskiego obiadu po czesku, to tu się nie zawiedzie. Ja znów poszłam w coś lżejszego i wzięłam sałatkę z kozim serem — była idealna: świeża, letnia, pyszna.

Pension a Restaurace Vesna – Srbská Kamenice

Do Vesny trafiliśmy trochę z przypadku, a skończyło się na uczcie, o której mówiliśmy jeszcze długo po powrocie z urlopu. Jedzenie było po prostu obłędne, jedliśmy min: świeżutkiego pstrąga, aromatyczną česnečkę, sycący gulasz meksykański, placki ziemniaczane (ale takie, że ło ho, ho!) i wątróbkę 😍, a dzieci zachwycone były spaghetti, które nawet w wersji „połówkowej” wyglądało jak porcja dla drwala 😉.

Menu jest bardzo szerokie, każdy znajdzie coś dla siebie, a wszystko, co wychodzi z kuchni, jest świeże, dobrze doprawione i podane bez zbędnych udziwnień — po prostu smacznie. Tak nam tam smakowało, że wróciliśmy jeszcze raz. Nigdzie indziej nie zjedliśmy lepiej niż właśnie tutaj. Całości dopełnia przemiła obsługa, świetne ceny i atmosfera, która sprawia, że człowiek czuje się bardziej jak u znajomych niż w restauracji. A że Vesna to również pensjonat… no cóż, zaczęliśmy się zastanawiać, jak bosko musi smakować śniadanie, kiedy wystarczy zejść po schodach 😉. Zdecydowanie miejsce warte powrotu.

Czeska Szwajcaria i najpiękniejsze szlaki w okolicy Děčína

Skoro już napisałam trochę o samym Děčínie, to teraz czas na najlepszą część tego wyjazdu — wędrówki! Okolica jest tak niesamowita, że właściwie każdego dnia odkrywaliśmy coś nowego. Poniżej zebrałam wszystkie trasy, które przeszliśmy. Pełne relacje ze zdjęciami i opisem szlaku — po kliknięciu w linki do osobnych wpisów.

1. Wędrówka na Pravčicką Bránę z Hřenska

Jedna z najbardziej kultowych tras w całej Czeskiej Szwajcarii — prowadzi przez skalne labirynty, wąwozy i miejsca, gdzie przyroda po pożarze z 2022 roku powoli wraca do życia. Po drodze nie brakuje widoków, a monumentalna Pravčicka Brána robi ogromne wrażenie.

Pełny opis tutaj: Czeska Szwajcaria: wędrówka na Pravčicką Bránę z Hřenska – opis szlaku, widoki i ciekawostki

2. Mariina vyhlídka, Vilemínina stěna, Rudolfův kámen i ruiny zamku Falkenštejn – wędrówka z Jetřichovic

Ta trasa to świetne połączenie punktów widokowych, stromych podejść i skalnych atrakcji. Urocza drewniana altanka na szczycie skały, platformy widokowe, metalowe drabinki i panoramy jak z pocztówek sprawiają, że to jedna z najpiękniejszych tras w Czeskiej Szwajcarii.

Pełny opis tutaj: Czeska Szwajcaria: Mariina vyhlídka, Vilemínina stěna, Rudolfův kámen i ruiny zamku Falkenštejn – wędrówka z Jetřichovic

3. Tiské stěny: niezwykłe skalne miasto

Tiské stěny to prawdziwy labirynt skalnych korytarzy, tarasów widokowych i ogromnych formacji o fantazyjnych kształtach. Spacer między tymi skałami to czysta frajda i ciągłe „o, zobacz to!”. Idealne miejsce krótszą wycieczkę.

Pełny opis tutaj: Tiské stěny: niezwykłe skalne miasto w Czechach, niedaleko Děčína

4. Divoká soutěska – dziki wąwóz rzeki Kamenice

Wąwóz ma w sobie trochę tajemnicy i trochę romantycznego klimatu — strome, skalne ściany i płynąca rzeka robią świetną atmosferę do wędrówki. Można też przepłynąć się łódką.

Pełny opis tutaj: Czeska Szwajcaria: wędrówka przez Divoká soutěska – jak wygląda szlak przez dziki wąwóz rzeki Kamenice?

5. Růženka na Pastevním vrchu – mała wieża z wielkim widokiem

Na łagodnym wzgórzu nad Růžovą stoi niewielka, futurystyczna wieża widokowa Růženka. Nie jest wysoka, ale panorama na Czeską i Saksońską Szwajcarię jest stąd wspaniała. A sama trasa jest krótka i nieforsowna.

Pełny opis tutaj: Czeska Szwajcaria: Růženka na wzgórzu Pastevní Vrch, czyli mała wieża z wielkim widokiem

6. Děčínský Sněžník (723 m n.p.m.) – czerwony szlak z Jílové

Najwyższy szczyt Wyżyny Děčíńskiej to idealny cel na nieco dłuższą, ale bardzo przyjemną wędrówkę. Kamienna wieża widokowa na górze oferuje piękną panoramę, a na całej trasie nie brakuje widokowych przystanków, leśnych odcinków i skalnych schodków.

Pełny opis tutaj: Czeska Szwajcaria: wędrówka na Děčínský Sněžník (723 m n.p.m.) – czerwony szlak z Jílové

7. Dolský Mlýn – ruiny młyna nad rzeką Kamenice

Ukryte w głębokiej dolinie ruiny starego młyna mają niezwykły klimat — trochę tajemniczy, trochę baśniowy.

Pełny opis tutaj: Czeska Szwajcaria: Dolský Mlýn – tajemnicze ruiny nad rzeką Kamenice

8. Srbská Kamenice – Jaskinia Kriegsloch i punkt widokowy nad Jezírkem

Srbská Kamenice to niewielka, malownicza miejscowość i idealna baza wypadowa na krótkie spacery i dłuższe wędrówki pośród lasów, skał i punktów widokowych. My będąc w Srbskiej Kamenice wybraliśmy się na przechadzkę, zahaczając o punkt widokowy nad Jezírkiem, Jaskinia Kriegsloch i leśny amfiteatr.

Pełny opis tutaj: Czeska Szwajcaria: Srbská Kamenice – Jaskinia Kriegsloch i punkt widokowy nad Jezírkem

9. Vysoká Lípa – ruiny zamku Šaunštejn i Mała Pravčická Brána

Szlak prowadzący do ruin zamku Šaunštejn rozpoczyna się w Vysokiej Lipie i prowadzi przez serię skalnych atrakcji: drabinki, szczeliny, mostki i wąskie przejścia. To jedna z tych tras, które potrafią podnieść adrenalinę, z tym że dla jednych będzie to świetna zabawa, dla innych może okazać się zbyt wymagająca 😉. My zdecydowanie polecamy 😊

Pełny opis tutaj: Czeska Szwajcaria: wędrówka z Vysokiej Lipy na ruiny zamku Šaunštejn i Małą Pravčická Brána

Nocleg w Děčínie

Koniecznie muszę wpomnieć o naszym wakacyjnym mieszkanku w Děčínie. Nocowaliśmy w Apartmány U Muzea, w apartamencie w kamienicy naprzeciwko dworca. Mieszkanie było bardzo wygodne i przestronne – dwie oddzielne sypialnie oraz duży salon z aneksem kuchennym sprawdziły się idealnie przy rodzinnym wyjeździe. Plusem był też widok z okna na zamek w Děčínie:

Lokalizacja tego mieszkania może być natomiast minusem dla osób szukających absolutnej ciszy – tu jednak słychać przejeżdżające pociągi i autobusy, a w sobotni poranek (bardzo wczesny 😉) trafił się nawet „koncert” w okolicach dworca. Nam to jednak nie przeszkadzało, bo na co dzień też mieszkamy w mieście. W zamian dostaliśmy świetną bazę wypadową, blisko centrum i z wygodnym dojazdem w różne strony Czeskiej Szwajcarii.

Urlop w Czeskiej Szwajcarii – czy było warto?

Děčín okazał się idealną bazą wypadową do odkrywania Czeskiej Szwajcarii, a zaplanowanie urlopu w tym regionie to był świetny pomysł. Czeska Szwajcaria jest różnorodna, nieoczywista, momentami dzika, a jednocześnie szlaki nie są bardzo wymagające. Są tu spektakularne punkty widokowe, skalne labirynty, wąwozy i ruiny ukryte w lesie. Jest pięknie i mamy poczucie, że to dopiero początek, bo wciąż zostało tu jeszcze mnóstwo miejsc do odkrycia 😉

Czeska Szwajcaria: wędrówka z Vysokiej Lipy na ruiny zamku Šaunštejn i Małą Pravčicką Bránę

noreply@blogger.com (Żabina) — Wed, 23 Jul 2025 17:20:00 +0000

To już ostatni dzień naszego urlopu w Czeskiej Szwajcarii, więc chcieliśmy wykorzystać go jak najlepiej. Zaplanowaliśmy sobie trasę prowadzącą na ruiny zamku Šaunštejn i Małą Pravčicką Bránę – szlak pełen skalnych niespodzianek, drabin, szczelin i fantastycznych panoram. Start i meta w Vysokiej Lipie.

Nie jest to spacer (😉) dla każdego – atrakcje w postaci, pionowych drabinek i wąskich przejść między skałami jednym potrafią skutecznie podnieść poziom adrenaliny, ale dla innych mogą być po prostu przeszkodami nie do pokonania.

Mapa z trasą wycieczki

Start Vysoká Lípa

Auto w Vysokiej Lipie zostawiliśmy dokładnie na tym samym parkingu, z którego startowaliśmy na wycieczkę do Dolskiego Młyna. Początkowo trzymaliśmy się żółtego szlaku, który prowadził nas przez urokliwą, spokojną wieś. To jeszcze ten etap wędrówki, gdy człowiek idzie sobie beztrosko i nie spodziewa się, co go czeka dalej… 😉

Żółtym szlakiem wędrowaliśmy aż do rozwidlenia pod Šaunštejnem, a potem wybraliśmy czerwone znaczki prowadzące w stronę ruin. Od tego momentu zaczęło się robić coraz ciekawiej, ścieżka coraz ostrzej pięła się w górę między skałami i korzeniami drzew.

Ruiny zamku Šaunštejn

Choć mówi się o „ruinach zamku Šaunštejn”, w rzeczywistości po średniowiecznej warowni niewiele już zostało. Zamek wybudowano prawdopodobnie w XIII wieku jako strażnicę chroniącą szlak handlowy, a pierwsza wzmianka o nim pochodzi z 1413 roku. W XVI wieku twierdza została całkowicie zniszczona. Dziś można tu zobaczyć jedynie schody wykute w skale, otwory po belkach i zabezpieczoną kratą dawną studnię.

Jednak prawdziwa atrakcja tego miejsca tkwi nie w historii i tym, co po niej pozostało, a w samym wejściu na szczyt. Droga prowadzi przez wąskie szczeliny między skałami, strome schodki i metalowe drabinki, z których część ustawiona jest prawie pionowo. W kilku miejscach trzeba się dosłownie przeciskać – z większym plecakiem może być trudno, a osobom z lękiem wysokości wchodzić nie polecamy 😉. Niestety trasa jest dwukierunkowa, więc gdy trafi się większa grupa turystów, trzeba uzbroić się w cierpliwość i chwilę poczekać na swoją kolej. Ale kto się odważy i wejdzie na szczyt, ten zostanie nagrodzony – widok z góry jest niesamowity 😍.

Piotrek w dziesięciostopniowej skali atrakcyjności górskich wycieczek ocenił to podejście na 11/10. 😉

Legenda o zamku Šaunštejn

Z ruinami zamku Šaunštejn wiąże się pewna legenda, która dodaje temu miejscu trochę tajemniczości. Opowiada o rannym rycerzu, który w czasach wypraw krzyżowych trafił do Vysokiej Lípy, a jego los na zawsze związał się z tutejszymi skałami. To właśnie na jednej z najbardziej niedostępnych skał rycerz postanowił wznieść swój zamek i zamieszkać w nim samotnie, z dala od świata i ludzi. A gdy umarł, podobno jego duch nadal pozostał w murach dawnej warowni. W jasne, księżycowe noce w okolicy Šaunštejna można dostrzec migoczącą sylwetkę – to duch, który do dziś pilnuje swojego skalnego królestwa…

Kierunek Mała Pravčicka Brána

Jednak na Šaunštejnie nasza wycieczka się nie skończyła – właściwie to dopiero się rozkręcaliśmy 😉. Zeszliśmy z ruin czerwonym szlakiem prowadzącym w stronę Małej Pravčickiej Brány. Nie był to aż tak bardzo trudny szlak, ale zdecydowanie wymagał uwagi – ścieżka była wąska, pełna wystających korzeni, a tuż obok – przepaść w dół.

Były też widoczki, a obracając się w tył, mogliśmy dostrzec platformy widokowe na ruinach Šaunštejna.

Tuż przed skrzyżowaniem dróg pod Małą Pravčicką Braną czekało jeszcze krótkie, dość strome podejście, ale nasz wysiłek już za chwilę miał zostać wynagrodzony.

Mała Pravčicka Brana

Mała Pravčická Brána to mniejsza siostra słynnej Pravčickiej Brány – ma około 2,3 m wysokości i 3,3 m szerokości. Choć nie zrobiła na nas aż tak spektakularnego wrażenia, jak ta większa wersja, to i tak był to ciekawy przystanek na trasie.
Przy Małej Pravčickiej Branie była drabinka – wystarczyło, że pokonaliśmy ”kilka stopni” i już mogliśmy podziwiać widoki dookoła.

Czerwonym szlakiem do Mezní Louka

Po Małej Pravčickiej Bránie ruszyliśmy dalej czerwonym szlakiem w kierunku Mezní Louka.

Początkowo trasa prowadziła trochę nudno przez las, ale wkrótce zaczęło się robić coraz ciekawiej. Najpierw czekało nas krótkie podejście, a potem teren się wypłaszczył i weszliśmy na dziką, wąską ścieżkę, zarośniętą krzewami i drzewami. Ja takie zarośla uwielbiam – czułam się jak w miniaturowej dżungli – ale Wika i Piotrek byli raczej mniej zachwyceni, narzekając na gałęzie, pająki i motyle 😉.

Uff, udało się wyjść z tych chaszczy — nawet znaleźliśmy ławeczkę i to z widoczkiem 😊. Oczywiście zrobiliśmy sobie tu dłuższą przerwę.

A potem to dopiero zaczęła się zabawa 😉 – dosłownie zbiegaliśmy w dół w stronę Mezní Louka.

Powrót niebieskim do Vysoká Lípa

Od Mezni Louka ruszyliśmy dalej niebieskim szlakiem w stronę Vysoká Lípa. Ten odcinek był już spokojniejszy, chociaż kawałek tuż za miejscowością weszliśmy na jakieś podmokłe tereny. Dobrze, że w niektórych miejscach były kładki, bo brodzilibyśmy w wodzie po kostki 😉.

Po tych mokrych fragmentach szlak zmienił charakter — trochę prowadził przez las, trochę asfaltem, w każdym razie już bez utrudnień pod nogami.

Kiedy dotarliśmy do pastwiska, na którym spokojnie pasły się koniki, wiedzieliśmy już, że do Vysoká Lípa zostało tylko kilka minut marszu.

I tak właśnie nasza wycieczka zatoczyła koło dokładnie tam, gdzie ją zaczęliśmy 😉.

Wakacje niestety dobiegły końca, ale my już po cichu planujemy, kiedy by tu znów wrócić 😉.

Czeska Szwajcaria: Srbská Kamenice – Jaskinia Kriegsloch i punkt widokowy nad Jezírkem

noreply@blogger.com (Żabina) — Tue, 22 Jul 2025 21:59:00 +0000

Srbská Kamenice to niewielka, malownicza miejscowość położona w dolinie rzeki Kamenice, niedaleko Děčína – w samym sercu Czeskiej Szwajcarii. To idealna baza na krótkie spacery i dłuższe wędrówki pośród lasów, skał i punktów widokowych. Sama miejscowość i jej okolica mają sporo atrakcji turystycznych do zaoferowania. My wybraliśmy się na krótką przechadzkę – najpierw Wodnik poczęstował nas pyszną, źródlaną wodą prosto ze swojego źródełka, potem zajrzeliśmy do Jaskini Kriegsloch i na punkt widokowy nad Jezírkem, a naszą wycieczkę zakończyliśmy przy klimatycznym leśnym amfiteatrze ukrytym w cieniu drzew.

Mapa z trasą wycieczki

Jak widać na mapce, to naprawdę nie była długa trasa – przeszliśmy zaledwie 1,2 km. Co ciekawe, wcale nie planowaliśmy tej wycieczki – wyszła sama, zupełnie spontanicznie. Tego dnia byliśmy zobaczyć ruiny Dolskiego Młyna (tu opis wycieczki: Czeska Szwajcaria: Dolský Mlýn – tajemnicze ruiny nad rzeką Kamenice), a do Srbskiej Kamenice zajechaliśmy tylko na obiad do restauracji Vesna. Było pysznie i bardziej niż do syta 😉, więc musieliśmy się trochę ruszyć, żeby rozchodzić obżarstwo. Tak właśnie przypadkiem wyszła nam ta mała, leśna przechadzka.

Wodnik i jego źródełko – orzeźwiający początek trasy

Nieco ociężali po obiedzie odnaleźliśmy żółty szlak i ruszyliśmy na wędrówkę.

Pierwszym przystankiem na naszym krótkim spacerze było leśne źródełko, przy którym przycupnął Wodnik. To takie bardzo przyjemne, zaciszne miejsce, są też kubeczki, z których można napić się zimnej, źródlanej wody.

Punkt widokowy nad Jezírkem

Od źródełka ruszyliśmy dalej żółtym szlakiem, który stromym podejściem doprowadził nas do vyhlídki nad Jezírkem.

Roztacza się stąd piękny widok na Srbską Kamenicę i Růžovský vrch. Na szczycie czeka też ławeczka. Oczywiście klapnęliśmy sobie i podziwialiśmy panoramę – naprawdę piękne, klimatyczne miejsce 😍.

Jaskinia Kriegsloch

Bezpośrednio pod punktem widokowym znajduje się Jaskinia Kriegsloch, która w przeszłości służyła jako schronienie podczas wojny trzydziestoletniej. Do jaskini można dotrzeć bezpośrednio ze szczytu schodami wykutymi w szczelinie skalnej. Sama grota jest niewielka, ale z tego miejsca także roztacza się ładny widoczek na Srbską Kamenicę.

Leśny amfiteatr

Dalej poszliśmy ścieżką między drzewami i skałami, która doprowadziła nas do kolejnego klimatycznego miejsca na trasie.

Lesní divadlo to ukryty wśród drzew i skał leśny amfiteatr. Został on zbudowany w 1924 roku przez grupę miłośników teatru, działających w pobliskiej wiosce i funkcjonował aż do II wojny światowej. Po wielu latach zapomnienia został w 2013 roku częściowo odnowiony i czasem odbywają się tam plenerowe przedstawienia i wystawy.

Koniec wycieczki

Do Srbskiej Kamenicy dotarliśmy, trzymając się zielonych oznaczeń szlaku. Choć nasza wycieczka była krótka, to całkiem przyjemna i chętnie wrócilibyśmy tu jeszcze (nie tylko na obiad 😉). Niestety nasz urlop w Czeskiej Szwajcarii powoli dobiegał końca, więc na razie musieliśmy pożegnać się z Srbską Kamenicą.

Czeska Szwajcaria: Dolský Mlýn – tajemnicze ruiny nad rzeką Kamenice

noreply@blogger.com (Żabina) — Tue, 22 Jul 2025 18:35:00 +0000

Czeska Szwajcaria potrafi zaskakiwać na każdym kroku – raz monumentalnymi skalnymi formacjami, innym razem spokojnymi leśnymi wąwozami, w których można trafić na niezwykłe i tajemnicze miejsca. Jednym z takich miejsc jest Dolský Mlýn, czyli ruiny dawnego młyna ukryte w dolinie rzeki Kamenice, niedaleko miejscowości Vysoká Lípa.

To jeden z najbardziej urokliwych zakątków w całym Parku Narodowym Czeskiej Szwajcarii – ma w sobie coś wyjątkowo, może nawet nieco mrocznego. Choć według nas największą atrakcją jest sama droga prowadząca do młyna – strome zejście (a w drodze powrotnej podejście 😉), skały, las i szum rzeki.

Mapa z trasą wycieczki

Z Vysoká Lípa do Dolský Mlýn

Do Dolskiego Młyna można dojść na dwa sposoby: żółtym szlakiem z miejscowości Jetřichovice albo niebieskim z wsi Vysoká Lípa. My wybraliśmy tę drugą opcję i zdecydowanie ją polecamy – trasa prowadzi bowiem przez niesamowity skalny wąwóz.

Auto zostawiliśmy na płatnym parkingu (150 CZK za cały dzień) i ruszyliśmy na wędrówkę. Początek niebieskiego szlaku jest spokojny: najpierw prowadzi krótkim odcinkiem asfaltowej drogi, potem szeroką, szutrową ścieżkę, a następnie wchodzi w las.

Od tego momentu zrobiło się naprawdę przyjemnie, czyli coraz bardziej tajemniczo, a nawet lekko mrocznie 😉. Szlak powoli wprowadzał nas w dzikszą część doliny. Tym razem nie wspinaliśmy się, lecz schodziliśmy w głąb wąwozu – najpierw łagodnie, potem coraz stromiej, aż w końcu pojawiły się drewniane schody między wysokimi, skalnymi ścianami. Szlak miał tu niesamowity klimat – surowy z lekkim dreszczykiem. Miałam wrażenie, jakby coś się tu „czaiło za zakrętem”. Ale może to tylko wyobraźnia 😉.

Z każdym krokiem coraz wyraźniej słychać było szum rzeki Kamenice, aż w końcu między drzewami pojawiły się ruiny Dolskiego Młyna.

Dolský Mlýn – trochę historii

Pierwsze wzmianki o Dolskim Młynie pochodzą z 1515 roku. Początkowo działał tu młyn wodny obsługujący okoliczne wsie. Miał trzy koła młyńskie – dwa służyły do mielenia zboża, a trzecie napędzało piłę tartaczną. W 1696 roku młyn kupił Jan Kryštof Pohl. Od tego czasu, przez ponad 200 lat młyn pozostawał w rękach tej rodziny.

Na przestrzeni wieków młyn był wielokrotnie przebudowywany, a barokowy wygląd z charakterystycznym portalem nad wejściem i datą 1727 zachował się do dziś. Rzeka Kamenice, która dawała energię młynowi, była też używana do spławiania drewna. W czasie spływu praca w młynie musiała być wstrzymana, dlatego młynarz otrzymał w zamian za to prawo warzenia piwa i destylacji mocniejszych trunków.

Z czasem Dolský Mlýn stał się popularną karczmą i miejscem spotkań podróżnych, drwali i flisaków. W XIX wieku, wraz z rozwojem turystyki w regionie, miejsce to zaczęło przyciągać coraz więcej gości. W pobliżu powstały szlaki i przystań dla łodzi, a przez sąsiedni wąwóz poprowadzono trasa Ferdynandova soutěska – nazwana tak na cześć arcyksięcia Ferdynanda d’Este. To był złoty okres Dolskiego Młyna, był to jeden z najchętniej odwiedzanych zakątków w okolicy.

* żródło: https://www.dolskymlyn.cz

Po II wojnie światowej, gdy wysiedlono niemieckich mieszkańców regionu, miejsce zostało opuszczone i z każdym rokiem coraz bardziej niszczało. W 2000 roku teren ten przejęła administracja Parku Narodowego Czeska Szwajcaria, a siedem lat później ruiny uznano za zabytek kultury. Dzięki pracy wolontariuszy zachowane fragmenty są stopniowo konserwowane i porządkowane i dziś całość prezentuje się romantycznie i tajemniczo.

Dolský Mlýn na ekranie

Trudno się dziwić, że ten malowniczy zakątek przyciąga także filmowców. Ruiny ukryte wśród skał wyglądają jak stworzone do opowieści z pogranicza snu i baśni. To właśnie tutaj kręcono sceny do czeskiej Pięknej i Bestii (Panna a netvor, 1978), a także do hollywoodzkiego Hellboya Guillerma del Toro. Dolský Mlýn pojawił się też w czeskich filmach Peklo s princeznou (2009) i Ztraceni v raji (2011).

Stojąc między kamiennymi murami, naprawdę nietrudno wyobrazić sobie, że zaraz zza zakrętu wyłoni się jakaś filmowa postać – albo duch dawnego młynarza 😉.

Legenda o Dolskim Młynie

Podobno w Dolskim Młynie przed wiekami doszło do tragedii. Według lokalnych opowieści mieszkał tu młynarz z rodziną, a pewnego dnia wydarzyło się coś, co na zawsze odmieniło ich los. Niektórzy wspominają o zbrodni, inni o nieszczęśliwym wypadku, w wyniku , którego rodzice zabili swojego syna. Gdy prawda wyszła na jaw, młynarz popełnił samobójstwo, a jego żona utopi się w nurcie rzeki Kamenice. Od tamtej pory duchy młynarza i jego bliskich błąkają się wśród ruin. Dlatego nocą lepiej tam nie zaglądać, bo oprócz szumu rzeki można usłyszeć tu także inne odgłosy 😉 ...

Nie wiadomo, ile w tym prawdy, ale ta legenda dodaje Dolskiemu Młynowi jeszcze więcej tajemniczego uroku.

Dalej niebieskim szlakiem

Tuż za ruinami młyna natknęliśmy się na mały betonowy schron tzw. řopík (rzopik). Zrobiliśmy krótką przerwę, fotkę i ruszyliśmy dalej niebieskim szlakiem — ostro pod górę.

Niebieski szlak to teoretycznie także droga rowerowa. Natomiast praktycznie, to szczerze współczuliśmy parze rowerzystów, którzy prowadzili swoje rowery pod górę. To zdecydowanie był ekstremalny odcinek jak na dwa kółka!
Po drodze mijaliśmy całe połacie jagód, a szlak prowadził nas przez gęsty, spokojny las. Tak, krok po kroku, wspinaliśmy się coraz wyżej, aż w końcu dotarliśmy do Kamenickiej vyhlídki – punktu widokowego z panoramą na lasy i skalne ściany doliny rzeki Kamenice.

Powrót żółtym szlakiem

W drogę powrotną ruszyliśmy prawie tą samą trasą, ale jednak nie do końca – w okolicach bunkra odbiliśmy w stronę żółtego szlaku. Po drodze czekały na nas kolejne ciekawostki. Najpierw dotarliśmy do miejsca oznaczonego na mapie jako Boží muka (czyli kalwaria, stacje drogi krzyżowej). Trafiliśmy tam na rozbity obóz – dzieci biegały między namiotami, ktoś coś gotował na ognisku, panował taki harcersko–przygodowy klimat, ale wygladało to jak jakaś indiańska wioska 😉.

Dalej szlak prowadził przez most na rzece Kamenice.

I właśnie za mostem zaczęły się prawdziwe atrakcje – odcinek opisany na mapie jako „skalní stezka – náročný terén”, czyli skalna ścieżka, trudny teren. Faktycznie było ciekawie: trochę dziko, drabinki, schodki, jekieś powalone drzewo, ale bez przesady – dało się przejść 😉.

I tak wróciliśmy z powrotem do Dolskiego Młyna.

Koniec wycieczki

Powoli kończyła się nasza wędrówka. Z Dolskiego Młyna ruszyliśmy w stronę Vysokej Lípy, wracając tym samym niebieskim szlakiem, którym wcześniej schodziliśmy do ruin. Tym razem jednak przyszło nam się wspinać, oj dało nam to podejście w kość 😉.

Czy warto odwiedzić Dolský Mlýn?

Zdecydowanie tak. To jedno z tych miejsc, które zostają w pamięci na długo – nie przez rozmach czy atrakcje, ale przez atmosferę. Dolský Mlýn ma w sobie coś wyjątkowego i tajemniczego.
A jeśli po wędrówce dopadnie kogoś głód, to polecamy Pension a Restaurace Vesna w Srbská Kamenice — jest smacznie, świeżo i na pewno każdy naje się tam do syta 😊.

Czeska Szwajcaria: wędrówka na Děčínský Sněžník (723 m n.p.m.) – czerwony szlak z Jílové

noreply@blogger.com (Żabina) — Mon, 21 Jul 2025 19:11:00 +0000

Děčínský Sněžník (723 m n.p.m.) to najwyższy szczyt Wyżyny Děčínskej (czes. Děčínská vrchovina) z charakterystyczną kamienną wieżą widokową. Dzisiejsza wycieczka była najdłuższa spośród wszystkich naszych wędrówek w trakcie pobytu w Děčínie, ale to nie znaczy, że dystans był jakiś ekstremalnie długi 😉. Trasa na szczyt prowadziła czerwonym szlakiem z Jílové, jednak cała wyprawa nie zakończyła się na Děčínskim Sněžníku – czerwone oznaczenia poprowadziły nas dalej, aż do samego Děčína. Po drodze nie brakowało widokowych przystanków, leśnych odcinków i skalnych schodków.

Mapa z trasą wycieczki

Do Jílové dojechaliśmy autobusem lini nr 433 – wsiedliśmy na przystanku Děčín aut.nádr. (przystanek przy dworcu kolejowym), a wysiedliśmy na Jílové, rest. Hraničár.

No to w drogę!

Początkowo czerwony szlak prowadził asfaltem.

Uszliśmy kawałek i zatrzymaliśmy się przy ławeczce na Blátivce. Z plecaka wyskoczyły pyszne bułeczki z děčíńskiej piekarni — Wika, Piotrek i Blaru zajadali się nimi z entuzjazmem, a ja sięgnęłam po moją zdobycz: sałatkę Rumcajs, kupioną… też w piekarni 😄. Całkiem smaczną, choć zaskakująco pikantną. Mój brzuszek już dawno powiedział czeskiemu glutenowi „stop” 😉, więc taka sałatka idealnie sprawdziła się jako drugie śniadanie w trasie.

Drážďanska vyhlídka – panorama, która zachwyca

Choć czerwony szlak z Jílové prowadził prosto na Děčínský Sněžník, to postanowiliśmy nieco zboczyć z trasy i zajrzeć na punkt widokowy Drážďanská vyhlídka. Po drodze pojawiły się pierwsze ciekawe formacje z piaskowca. Woda i wiatr przez miliony lat rzeźbiły w skałach fantazyjne kształty: iglice, baszty i wąskie tarasy, które dziś tworzą wyjątkowy krajobraz na pograniczu Czech i Niemiec.

A skręt w bok na Drážďanską vyhlídkę zdecydowanie warto było zrobić, bo panorama stąd naprawdę zapiera dech w piersiach 😍. Z krawędzi skalnego urwiska rozciąga się rozległy widok na Szwajcarię Saksońską, okoliczne wzgórza i lasy, a przy dobrej pogodzie podobno można dostrzec nawet oddalone o około 50 km w linii prostej Drezno. Pełno tu kwitnących wrzosów, a cisza i przestrzeń tworzą prawdziwie magiczny klimat.

Jest też stół i ławeczki, więc to miejsce idealne na dłuższą chwilę odpoczynku – z kubkiem herbaty lub czymś zimniutkim, w zależności od pogody 😉.

Miejscówka jest cudna, ale przed nami był jeszcze ładny kawałek trasy, więc zrobiliśmy chwilę przerwy, „kilka” zdjęć i ruszyliśmy dalej.

Podejście na Děčínský Sněžník

Teoretycznie wędrówkę na Děčínský Sněžník mogliśmy kontynuować, trzymając się zielonych ukośników – szlaku, który wybraliśmy na Drážďanską vyhlídkę. Jednak zdecydowaliśmy, że zawrócimy kawałek i wejdziemy na szczyt czerwonym szlakiem. Mapa w tej opcji pokazywała punkty widokowe 😉.

Czerwony szlak początkowo zaoferował nam całkiem przyjemną wędrówkę przez las:

A potem było ostre podejście pod górę i nagroda – piękna panorama 😉. W dole widać Jílové, a dalej, za lasami łagodnie pofalowaną Wyżynę Děčínska i Děčín Z wyższych partii szlaku roztaczały się szerokie perspektywy na Czeską Szwajcarię z jej charakterystycznymi stołowymi wzgórzami.

Kamienna wieża na Děčínskim Sněžníku

Na samym szczycie Děčínskiego Sněžníka czeka prawdziwa gratka – kamienna wieża widokowa z 1864 roku, wysoka na 33 metry. Wejście na wieżę jest płatne (symbolicznie), a po bilecik trzeba podejść do pobliskiej restauracji / baru i poprosić o kluczyk. To trochę jak w bajce: żeby dostać się na szczyt, musisz najpierw zdobyć magiczny klucz 😉.

Z góry rozciąga się dookolny widok na Czeską i Saksońską Szwajcarię, Góry Łużyckie i Rudawy. Nie bez powodu mówi się, że to jedna z najpiękniejszych panoram północnych Czech 😍.

Niestety, my nie nacieszyliśmy się tym widokiem zbyt długo – zaczęło kropić i wiało niemiłosiernie.

Sama wieża wygląda jak żywcem wyjęta z baśni o Roszpunce – smukła, kamienna, z ozdobnymi detalami w stylu elżbietańskim. Aż trudno uwierzyć, że przez lata była w ruinie i groziło jej zburzenie. Na szczęście została odrestaurowana i dziś znów dumnie króluje nad okolicą jako jedna z najstarszych wież widokowych w Czechach i zabytek kultury technicznej.

Na Decińskim Śniezniku znajduje się też schronisko Penzion Pod Rozhlednou, w sumie ciężko stwierdzić czy ten obiekt działa, czy nie. Tuż obok schroniska jest całkiem przyjemny punkcik widokowy.

A na koniec ciekawostka: to właśnie stąd w 1936 roku, profesor Matthias Färber z Děčína odebrał pierwszy na terenie Czech sygnał telewizyjny – transmisję z igrzysk olimpijskich w Berlinie.

Czerwony szlak do Děčína

Po zejściu z wieży ruszyliśmy dalej czerwonym szlakiem w stronę Děčína. Początkowo ścieżka łagodnie opadała, wijąc się między drzewami i skałami. Ładna panorama czekała na nas w pobliżu skały Koňská hlava (668 m n.p.m.) – roztaczał się stąd szeroki widok na okolicę i góry Szwajcarii Saksońskiej: Grosser Zschirnstein, Königstein i Lilienstein.

Dalej czerwony szlak wchłonął las, a zejście zrobiło się miejscami bardziej strome. W sumie szło się całkiem przyjemnie, choć bez większych ochów i achów.

Po drodze trafiliśmy jeszcze na fajną wiatkę noclegową – idealną na nocleg w bardziej przygodowym stylu (oj chodzi za nami taki pomysł, chodzi 😉).

Po dłuższym, może nieco monotonnym odcinku przez las, czekało nas jeszcze jedno solidne podejście w stronę Děčína.

Podejście wynagrodziły widoki – piękna, szeroka panorama z widokiem na Děčín i okoliczne górki 😍.

Dalej czerwony szlak prowadził przyjemną ścieżką przez las. Co chwilę trafiały się jakieś punkty widokowe, ławeczki, a później nawet interaktywne tablice edukacyjne (tym szlakiem można dojść do zoo w Děčínie – to już całkiem blisko).

No i tak szliśmy sobie, szliśmy, aż dotarliśmy do punktu widokowego na Pastýřskiej stěnie (Ściana Pasterza).

Z tarasu roztacza się przepiękny widok na miasto i Łabę, widać most Tyršův i górujący nad rzeką zamek w Děčínie. Panorama jak z pocztówki 😍.

Kiedyś na szczycie Pastýřskiej Stěny działała restauracja w romantycznym zameczku z wieżą widokową. Niestety dziś już nie funkcjonuje – wielka szkoda 😩.

Koniec wycieczki

Z Pastýřskiej Stěny schodziliśmy już prosto do miasta.

Tak właśnie skończyła się nasza całodzienna wędrówka – długa, ale w towarzystwie pięknych widoków, skałek i leśnych ścieżek.

Podsumowując: Děčínský Sněžník, czerwony szlak i finał na Pastýřskiej Stěnie – to zdecydowanie trasa godna polecenia 😊.

Czeska Szwajcaria: Růženka na wzgórzu Pastevní vrch, czyli mała wieża z wielkim widokiem

noreply@blogger.com (Żabina) — Sun, 20 Jul 2025 12:51:00 +0000

Nasz urlop w Děčínie trwa w najlepsze – tym razem wybraliśmy się na krótką wycieczkę do pobliskiej Růžovej. Na łagodnym wzgórzu Pastevní vrch stoi niewielka wieża widokowa Růženka, która swoim futurystycznym kształtem przypomina pojazd z filmu science-fiction. Choć wieża wysoka nie jest, to oferuje wspaniałą panoramę na Czeską i Saksońską Szwajcarię.

Mapa z trasą wycieczki

Wycieczkę rozpoczęliśmy w miejscowości Růžová. Auto zostawiliśmy na niedużym, ale bezpłatnym parkingu tuż obok kościoła i ochoczo ruszyliśmy na wędrówkę.

Kierunek wieża widokowa Růženka

Początkowo nasz szlak oznaczony był czerwonymi ukośnikami — to Pаstevni stezka, czyli szlak Pastwiskowy.

Jak sama nazwa wskazuje, szlak prowadzi przez tereny wypasu bydła. Dziś podobno spotkać tu można konie, krowy, owce, a nawet lamy i kozy kameruńskie. Cała ta sielska sceneria nadała drodze na wzgórze taki fajny relaksujący klimacik, który od razu wprawił nas w dobry nastrój.

Oprócz czerwonych ukośników drogę na wzgórze wskazują takie urocze, malowane znaczki:

Trasa w kierunku wieży Růženka jest łatwa i przyjemna, nam zajęła nie więcej niż 20 minut.

Wieża widokowa Růženka

No i dotarliśmy na szczyt Pastevní vrch (402 m n.p.m.). Już z daleka widać było nietypową wieżę widokową. Nam Růženka od razu skojarzyła się z pojazdem dla ufoludków, ale tak faktycznie jej kształt ma przypominać głowę meduzy — co z kolei nawiązuje do projektu Biblioteki Narodowej w Pradze. Warto dodać, że wieża powstała na papierze wcześniej niż biblioteka, więc w sumie mogło być na odwrót 😏.

Betonowa konstrukcja stoi dokładnie w miejscu, gdzie wcześniej stały trzy drewniane wieże obserwacyjne, zniszczone przez pożary. Budowa kosztowała 2,5 miliona koron, z czego aż 300 tysięcy udało się zgromadzić dzięki zbiórce zorganizowanej przez mieszkańców Růžovej.

Mimo że wieża ma zaledwie 6,2 metra wysokości (ograniczenie wynikało z przepisów parku narodowego), to roztacza się z niej imponująca panorama. Na północ widać Góry Łużyckie, z charakterystycznymi formacjami jak Lilienstein i Pfaffenstein. Natomiast po czeskiej stronie dojrzeć można Pravčicką bránę, a dalej Milešovkę, Studenec i Děčínský Sněžník.

Urokliwa pętelka Kovářova stezka (Szlak Kowala)

Ze wzgórza Pastevní vrch schodziliśmy kawałeczek zielonym szlakiem, aż trafiliśmy na ścieżki edukacyjną oznaczoną niebieskimi ukośnikami. To właśnie Kovářova stezka – krótka, bo licząca około 2 km pętelka, która poprowadziła nas trochę przez las, trochę przez łąki i pastwiska.

To był wyjątkowo urokliwy etap wycieczki, a trasa była idealna na taki spokojny, sielski spacer. Towarzystwa innych wędrowców właściwie nie mieliśmy – mogliśmy nacieszyć się ciszą, zielenią i bliskością natury. Uwielbiam takie przechadzki 😍

A tu pięknie zaprezentował nam się Růžovský vrch (619 m n.p.m), czyli Różowa Góra. Oj kusiło nas, żeby zrobić sobie na tę górkę spacerek, wystarczyłoby odbić na żółty szlak. Jednak upał skutecznie odwiódł nas od dłuższej przechadzki.

Wędrówkę kontynuowaliśmy wciąż trzymając się niebieskich oznaczeń, aż do kolejnego rozwidlenia szlaków. Po drodze taką ładną wilczą ławeczkę napotkaliśmy - idealne miejsce, żeby na chwilę przysiąść (pod warunkiem, że mrówki wyprowadzą się z metropolii, którą zbudowały pod ławką 😉).

Ovocná stezka – owocowy spacer

Na rozwidleniu szlaków wybraliśmy czerwone oznakowanie, czyli Ovocną stezkę (Owocową Ścieżkę). Cała trasa tego szlaku to około 1,6-kilometrowy odcinek łączący Růžovą z osadą Nový Svět. Czerwone ukośniki prowadzą przez urokliwe, sielskie i mało uczęszczane zakątki Czeskiej Szwajcarii. Po drodze mijaliśmy grusze, jabłonie i krzewy owocowe, dzikie maliny i jeżyny, trafiliśmy też na pasiekę, gdzie ktoś rozstawił ule i zachęcał do zakupu miodu.

Szczególnie pięknym akcentem na tym szlaku okazała się niewielka zvonicka (dzwonnica):

Wyryty tekst jest taki bardziej poetycki i zachęca duchowych wędrowców, by w chwilach niepewności – gdy trudno samemu znaleźć rozwiązanie – wysłać swoją prośbę w świat wraz z dźwiękiem dzwonu.

No to podzwoniliśmy sobie trochę 😉

Nieco dalej natrafiliśmy na stadko sympatycznych krówek – leniwie przeżuwających trawę na zielonej łące. I my i one mogliśmy podziwiać piękny widok na Růžovský vrch. To zrelaksowane krowie towarzystwo idealnie wpasowało się w sielską scenerię całej wycieczki, tworząc obrazek jak z pocztówki.

Ovocná stezka wciąż wiodła dalej, ale my zakończyliśmy naszą wycieczkę na parkingu przy kościele, gdzie czekało auto. Patrząc jeszcze raz na okolicę, podejrzewaliśmy, że dalszy fragment szlaku mógłby być równie malowniczy, jednak w tym upalnym dniu woleliśmy zachować siły na kolejny, równie przyjemny fragment dnia 😉.

Smaczny przystanek w Srbská Kamennice

Po wycieczce brzuszki nam trochę zgłodniały i trochę przypadkiem trafiliśmy na obiad do Pension a Restaurace Vesna w Srbská Kamennice i — och, co to była uczta! Jedzenie nas zachwyciło: świeżutki pstrąg, aromatyczna česnečka (czyli tradycyjna czosnkowa zupa), sycący gulasz meksykański, a dzieci zajadały się spaghetti, które nawet w wersji „połówkowej” wyglądało tak, że aż strach pomyśleć, jak wielka jest cała porcja. Menu było naprawdę szerokie, każdy znalazłby coś dla siebie.

Jedzenie tak nam smakowało, że wróciliśmy tam jeszcze w trakcie urlopu – i nigdzie nie jedliśmy równie dobrze, jak właśnie tutaj. To miejsce ma w sobie wszystko: pyszną kuchnię, przesympatyczną obsługę, dobre ceny i naprawdę gościnną atmosferę.

A że Vesna to nie tylko restauracja, ale i pensjonat, zaczęliśmy się nawet zastanawiać, jak to musi być miło schodzić rano po schodach i od razu zaczynać dzień od wyśmienitego śniadania serwowanego na miejscu… Brzmi jak idealny pomysł na kolejny pobyt 😉!

Plażing nad Olešským rybníkiem

Po aktywnym dniu przyszła pora na totalny relaks. Zatrzymaliśmy się nad Olešským rybníkiem – niewielkim, ale bardzo przyjemnym akwenem, który okazał się strzałem w dziesiątkę na upalne popołudnie. Była trawka do rozłożenia koca, woda na tyle czysta, by wskoczyć i się ochłodzić – taki fajny wakacyjny chill. Dokładnie to, czego było nam trzeba, by złapać oddech przed kolejnymi wędrówkami.

Czeska Szwajcaria: Zoo Děčín i Pastýřská Stěna (Ściana Pasterza) – krótki spacer z niesamowitą panoramą na miasto

noreply@blogger.com (Żabina) — Fri, 18 Jul 2025 21:00:00 +0000

Podczas naszego urlopu w Děčínie nie mogliśmy pominąć wycieczki do lokalnego zoo. To bardzo przyjemne miejsce, pełne interaktywnych tablic edukacyjnych i atrakcji dla całej rodziny. Na odwiedzających czekają tam m.in. niedźwiedzie, kapibary i wiele innych zwierząt. Zresztą sama droga do zoo już jest atrakcją – leśna ścieżka z zagadkami, ciekawostkami i ładnym widoczkiem po drodze. A wracając z Zoo Děčín, zajrzeliśmy jeszcze na punkt widokowy na Pastýřskiej Stěnie (Ściana Pasterza). Naszym zdaniem to najpiękniejszy widoczek w całym mieście – panorama naprawdę zapiera dech w piersiach.

Mapka z trasą wycieczki

* mapka nie uwzględnia spaceru po zoo 😉

Zoo ścieżka

Do Decińskiego zoo prowadzi specjalna ścieżka edukacyjna, oznaczona czerwonymi ukośnikami. Startuje przy wiadukcie na ulicy Čsl. mládeže, tuż obok nabrzeża Łaby i wiedzie przez las aż do wejścia do zoo.

Trasa prowadzi trochę pod górę i choć ma zaledwie 500 metrów, to pełna jest atrakcji – po drodze czekają tablice edukacyjne z ciekawostkami i zagadki, które umilają spacer.

Warto też zatrzymać się przy punkcie widokowym Jahnova plošina, z którego prezentuje się piękny widok na Łabę, centrum Děčína i górujący nad miastem zamek.

Zoo Děčín

Samo zoo może nie jest zbyt duże – zdecydowanie nie ma co go porównywać do ogromnego ogrodu zoologicznego we Wrocławiu 😉. Ale jego urok tkwi właśnie w kameralności i w położeniu pośród lasów. Łatwo je obejść, a przy tym można spotkać naprawdę ciekawe zwierzęta – od niedźwiedzi, dzików i kapibar, przez surykatki, aż po różnorodne ptaki – w tym sowy, puszczyki i inne skrzydlate stworzenia.

Na Blara w zoo czekała wyjątkowa atrakcja – wreszcie spotkał niedźwiedzia, a nawet dwa! Na swojej tegorocznej rowerowej wyprawie po Rumunii marzył o takim spotkaniu, ale tam mu się nie udało (i może dobrze 😉). Za to w Děčínie czekały na niego dwa potężne niedźwiedzie kamczackie.

Na każdym kroku znajdują się tu tablice edukacyjne i interaktywne elementy, które sprawiają, że zwiedzanie to nie tylko oglądanie wybiegów, ale i ciekawa, urozmaicona lekcja przyrody. Całość ma bardzo kameralny, rodzinny charakter – idealny na spokojny spacer. Dodatkową atrakcją jest też plac zabaw.

Zoo powstało w 1949 roku z inicjatywy grupy pasjonatów, którzy marzyli o stworzeniu w Děčínie miejsca, gdzie mieszkańcy mogliby poznawać świat zwierząt. Początki były skromne – kilka wolier, stajnia i niewielkie wybiegi. Z czasem pojawiały się nowe gatunki zwierząt, a ogród zyskiwał coraz większe znaczenie. Dziś zajmuje około 6 hektarów i można tu zobaczyć ponad 150 gatunków zwierząt. Oprócz tego zoo angażuje się w programy ochrony przyrody, współpracuje z innymi ogrodami zoologicznymi i prowadzi zajęcia edukacyjne dla szkół. Ciekawostką jest możliwość „adoptowania” wybranego mieszkańca zoo – w ramach symbolicznego wsparcia finansowego można zostać sponsorem zwierzęcia. To taka sympatyczna inicjatywa, która pomaga w utrzymaniu ogrodu i jednocześnie daje poczucie, że ma się swojego „podopiecznego” w świecie zwierząt.

Zoo Děčín informacje praktyczne – godziny, ceny, dojazd

Godziny otwarcia: zoo jest czynne codziennie, w zależności od sezonu:

maj – sierpień: 08:00 – 19:00
wrzesień – październik i marzec – kwiecień: 08:00 – 18:00
listopad – grudzień: 08:00 – 16:00

Bilety: wstęp jest płatny, ale ceny są bardzo przystępne dla całej rodziny. Aktualny cennik jest na stronie Zoo Děčín, a w szczycie sezonu 2025 wyglądało to tak:

dorośli 150 CZK (około 27 zł)
dzieci (3 - 15 lat) 100 CZK (około 18 zł)
seniorzy (powyżej 65 lat), studenci (poniżej 26 lat) 100 CZK

Jak dotrzeć? My oczywiście polecamy spacer ścieżką zoo 😉, ale można też podjechać komunikacją miejską. Do zoo kursuje bezpłatny autobus. Oczywiście można też dotrzeć autem, z tym że opłata za parking to dodatkowe 50 CZK (raczej nie majątek 😉).

Punkt widokowy na Pastýřskiej Stěnie – panorama miasta i Łaby

Wyjście z zoo jednak wcale nie oznaczało dla nas końca wycieczki – wręcz przeciwnie! Po przyjemnym spacerze wśród zwierząt ruszyliśmy dalej do punktu widokowego na Pastýřskiej Stěnie. To jedno z tych miejsc, które naprawdę zapiera dech w piersiach – rozciąga się stąd panoramiczny widok na całe miasto Děčín, malowniczą Łabę i okoliczne wzgórza.

Kiedyś na szczycie Pastýřskiej Stěny była restauracja – romantyczny zameczek z wieżą widokową. Niestety już nie funkcjonuje – wielka szkoda 😩.

Na punkt widokowy można też dotrzeć w inny sposób niż spacerkiem. Chętni na mocniejsze wrażenia mogą spróbować tras via ferrata o różnym stopniu trudności. My nie próbowaliśmy takich atrakcji – kolanka drżały na samą myśl, że w ogóle można próbować tam tak wejść 😉.

Do miasta zeszliśmy czerwonym szlakiem, podziwiając ostatnie panoramy:

Czeska Szwajcaria: Wędrówka przez Divoká soutěska – jak wygląda szlak przez Dziki Wąwóz rzeki Kamenice?

noreply@blogger.com (Żabina) — Fri, 18 Jul 2025 19:35:00 +0000

Czeska Szwajcaria kryje wiele niezwykłych miejsc, a jednym z nich jest Divoká soutěska – dziki wąwóz rzeki Kamenice. To miejsce ma w sobie coś tajemniczego – pionowe skalne ściany i szemrząca rzeka tworzą fajny klimacik do wędrówki. Do 2022 roku wąwóz ten był naturalnym przedłużeniem słynnego Wąwozu Edmunda. Niestety, po wielkim pożarze w Czeskiej Szwajcarii sporo szlaków wciąż jest zamkniętych.

Jak wygląda ta trasa w obecnej formie i czy mimo ograniczeń warto się tam wybrać?

Mapa z trasą wycieczki

Na wycieczkę przez Dziki Wąwóz wybraliśmy się przy okazji urlopu w Děčínie. Wędrówkę zaczęliśmy w miejscowości Mezná i jak widać na mapie, nie była to długa trasa – nieco ponad 3 kilometry w obie strony. Celowo wybraliśmy się na krótszą przechadzkę, bo pogoda tego dnia nie rozpieszczała – padało i siąpiło. W sumie udało nam się trafić na jakieś względne okienko pogodowe, ale i tak część czasu na szlaku spędziliśmy z parasolami w dłoniach.

Zejście do wąwozu

Tuż za restauracją Resort Mèzna zielony szlak do Divoká soutěska skręcił ostro w dół.

Ścieżka była stroma, kamienista i niestety mokra po deszczu, więc musieliśmy uważać, żeby się nie poślizgnąć. Już z daleka słyszeliśmy szemrzenie rzeki, które z każdym krokiem stawało się wyraźniejsze.

Wędrówka wzdłuż rzeki Kamenice

Po tym stromym zejściu dotarliśmy do mostu, którym przeszliśmy na drugą stronę rzeki. Tutaj powitała nas reklama spływu łódkami – dodatkowa atrakcja czekająca na końcu szlaku.

Dalej ścieżka prowadziła wzdłuż rzeki Kamenice. Z jednej strony mieliśmy strome skalne ściany, z drugiej szumiącą rzekę, a całość tworzyła naprawdę malowniczy krajobraz. Mimo pochmurnej pogody spacer był bardzo przyjemny i spokojny – wąwóz ma w sobie coś wyjątkowego, nawet gdy aura nie rozpieszcza.

Spływ łódkami przez Divoká soutěska

Na końcu szlaku czeka dodatkowa atrakcja – krótki spływ łódkami pomiędzy skalnymi ścianami. Łodzie kursują tam i z powrotem, zabierając turystów na około dwudziestominutowy rejs po rzece Kamenice. My jednak zrezygnowaliśmy – po deszczu perspektywa siedzenia w otwartej łódce nie była zbyt kusząca. Poza tym mieliśmy w głowie inne plany. Chodzi o to, że przed wielkim pożarem w 2022 roku świetnym pomysłem było połączenie wędrówki Dzikim Wąwozem z wycieczką do Wąwozu Edmunda, gdzie również organizowano rejsy łódkami. Niestety, obecnie Wąwóz Edmunda pozostaje w zasadzie zamknięty.

Jednak tak całkiem to ten szlak zamknięty nie był. Latem 2025 wyglądało to tak, żena Wąwóz Edmunda obowiązywały limity wejść, a zwiedzanie możliwe było tylko z przewodnikiem. Bilety sprzedawane w urzędzie miasta (w punkcie informacji turystycznej) w Hřensku znikały jak świeże bułeczki. O ósmej rano otwierano urząd, ale kolejka ustawia się dużo wcześniej. Zdarzało się też, że wąwóz był całkowicie zamknięty, np. ze względu na pogodę. Stwierdziliśmy więc, że nie ma sensu zrywać się o świcie i stresować, bo albo pogoda popsuje plany, albo dostaniemy godzinę, która nam kompletnie nie pasuje. Postanowiliśmy, że warto poczekać aż Czesi uporają się z remontami i wtedy wrócimy tu ponownie.

Powrót do Mèzna

Wiedzieliśmy, że czeka nas powrót tą samą drogą, a to oznaczało, że tuż za mostkiem szlak ostro poprowadził pod górę. No cóż – życie 😉. Blaru i Puszong postanowili jednak trochę urozmaicić sobie drogę i sprawdzić, co ciekawego kryje zielony szlak wzdłuż potoczku Hřebebovka, wpadającego do rzeki Kamenice. Szlak nie wyglądał zbyt zachęcająco i chłopakom nie udało się namówić ani mnie, ani Wiki na tę wspinaczkę – poczekałyśmy grzecznie na ławeczce. Ich wędrówka nie była jednak długa. Z mapy wynikało, że zielony szlak prowadzi aż do indiańskiej wioski Rosehill w miejscowości Růžová (około 2 km), a oni przeszli może z 500 metrów i wrócili do nas. Okazało się, że nawet na tym krótkim fragmencie zielonego szlaku było całkiem ładnie.

Dalej pomaszerowaliśmy już razem w stronę Mezna. Pod koniec wspinaczki złapał nas deszcz – całe szczęście, że mieliśmy parasole, bo inaczej nie zostałoby na nas suchej nitki 😉.

Czy warto wybrać się do Dzikiego Wąwozu?

Mimo ograniczeń, Divoká soutěska to miejsce zdecydowanie warte zobaczenia. Krótka, malownicza trasa wzdłuż rzeki Kamenice robi wrażenie, wąwóz ma wyjątkowy klimat. Rejs łódką to dodatkowa atrakcja, z której tym razem zrezygnowaliśmy ze względu na pogodę, ale przy lepszej aurze zdecydowanie wartobyłoby spróbować.

Wiemy jedno: w te okolice na pewno jeszcze wrócimy!

Tiské stěny: niezwykłe skalne miasto w Czechach, niedaleko Děčína

noreply@blogger.com (Żabina) — Thu, 17 Jul 2025 12:38:00 +0000

Labirynt skalnych korytarzy, wąskie przejścia, tarasy widokowe i ogromne skały o przedziwnych kształtach – tak właśnie wyglądają Tiské stěny. Spacer między tymi skałami to prawdziwy raj dla małych i dużych odkrywców – za każdym zakrętem czeka coś nowego i zaskakującego, a widoki z góry zapierają dech w piersiach. Tiské stěny to wciąż mało znane przez Polaków skalne miasto w Czechach położone na Wyżynie Děčíńskiej, zaledwie rzut beretem od Czeskiej Szwajcarii.

Na Tiské stěny wybraliśmy się przy okazji urlopu w Děčínie. To kolejny wypad, który pokazał nam, że okolice miasta mają wiele do zaoferowania. Przechadzka po skalnym mieście to nie więcej niż 4 km, ale nam przejście zajęło … ponad 4 godziny 😉 – zdjęcia, zachwyty i tak zeszło!

Mapka z trasą wycieczki

Parking i bilety na Tiské stěny

Auto zaparkowaliśmy na płatnym parkingu w Tisá, niedaleko kościoła św. Anny. Opłata wynosiła 100 CZK – można było płacić kartą lub gotówką, ale tylko monetami.

I tu pojawił się problem: mieliśmy gotówkę… ale tylko w banknotach. W tej samej sytuacji była grupka Niemców, którzy też nie chcieli płacić kartą. Blaru ogłosił Niemcom: „My jesteśmy retro Polakami – ***** system, płacimy gotówką! 😉”. Niemcy przyznali nam rację i stwierdzili, że też są w tym retro teamie, ale ostatecznie to oni zapłacili kartą za wszystkich, a my oddaliśmy im gotówkę i wszyscy szczęśliwi ruszyliśmy na szlak 😉.

Tak na marginesie: zaparkować można też od drugiej strony skalnego miasta, bliżej schroniska/restauracji. Tam podobno parking jest darmowy (widać go na mapce), ale jest mniejszy, więc obawialiśmy się, że zabraknie miejsca.

Od parkingu do wejścia na skalne miasto było może z 300 metrów zielonym szlakiem. Wstęp na Tiské stěny jest płatny, a bilety kupuje się w budce, którą raczej trudno przeoczyć.

Ceny są bardzo przyjazne, płatność tylko gotówką:

bilet normalny – 50 CZK (niecałe 9 zł)

ulgowy – 25 CZK (niecałe 5 zł).

Skalne miasto dzieli się na dwie części: Małe Tiské stěny i Wielkie Tiské stěny – bilet obowiązuje jeden i ten sam na obie trasy.

Kilka słów o Tiských stěnach

Tiské stěny to monumentalne formacje skalne z piaskowca i margli. Natura stworzyła coś niesamowitego – 90 milionów lat temu na tych terenach było morze. Po jego ustąpieniu, pod wpływem procesów tektonicznych, wulkanicznych, wiatru i mrozu, powstał skalny labirynt, który mogliśmy podziwiać dziś – skały o fantazyjnych kształtach przypominające mury, wieże i grzyby. Najwyższe osiągają nawet do 613 m n.p.m. wysokości.

Tiské stěny były dostępne dla turystów już na początku XIX wieku, choć początkowo tylko z przewodnikiem. Wtedy też zaczęto nadawać przedziwnym skałom przedziwne nazwy – mogliśmy spotkać m.in. Jaskiniowego Potwora, Stopę Słonia, Tańczącego Niedźwiedzia czy But Napoleona. W Małych Tiských stěnach jest 19 nazwanych formacji skalnych, a w Wielkich Tiských stěnach aż 56. Skały są ponumerowane i można je odszukać na mapce.

Szlak przez Tiské stěny – wrażenia

Przez skalne miasto cały czas prowadzi zielony szlak. My przechadzkę zaczęliśmy od Wielkich Tiských stěn i od razu stało się jasne, że to nie jest zwykły spacer – wąskie korytarze, skalne półki, drabinki i cudne widoki to zdecydowanie to, co lubimy.

Szlak szybko poprowadził nas w górę – trochę schodkami, trochę po drabince, więc idealnie, żeby się porządnie rozbudzić 😉. A na górze już czekały na nas widoki jak z bajki. Wika oczywiście od razu zażądała sesji zdjęciowej i nic dziwnego, bo sceneria była po prostu niesamowita.

Potem długo wędrowaliśmy po prawie płaskim terenie, ale z takimi widokami, że co chwilę zatrzymywaliśmy się na „ochy” i „achy” oraz kolejne fotki.

Później szlak zaczął opadać w dół i prowadził kawałek przez las… aż rozpoczęła się prawdziwa zabawa w skalnym labiryncie. Wąskie przejścia, zakamarki i korytarze, w których trzeba było się czasem schylić albo przecisnąć, sprawiały, że czuliśmy się jak dzieci na placu zabaw. To była mieszanka spaceru i małej przygody, gdzie za każdym zakrętem mogła czekać nowa niespodzianka – kolejna ciekawa skała albo tajemne przejście.

Po przejściu Wielkich Tiských stěn szlak ponownie wyprowadził nas w okolice kasy biletowej, skąd ruszyliśmy dalej – tym razem do Małych Tiských stěn. Choć ta część skalnego miasta jest znacznie krótsza, wcale nie brakuje tu atrakcji. Znów czekał na nas skalny labirynt, a dodatkową frajdą była drabinka prowadząca przez wąską szczelinę. Na końcu tego przejścia mogliśmy jeszcze raz nacieszyć oczy ładnym widokiem na okolicę.

Restauracja Kačák w Tisie

Po takiej wędrówce oczywiście mocno zgłodnieliśmy – w końcu zbliżała się pora obiadowa. Tisá to niewielka miejscowość, ale znajdzie się tu kilka restauracji z dobrymi opiniami. Jednak żadna nie ma takiego klimatu jak Kačák. To miejsce położone jest nad niewielkim, ale malowniczym stawem, z widokiem na Tiské stěny. Do tego dochodzi jeszcze atrakcja, której trudno się oprzeć: mini zoo.

Są tu kurki, kózki, kucyki i kotki chętne do miziania, ale absolutną gwiazdą jest świnka miniaturka. Szczęśliwa, zadowolona z życia, z uśmiechem na ryjku, przechadza się swobodnie między stolikami i pozwala się głaskać, jakby była królową całej tej miejscówki.

A jedzenie? Bardzo smaczne! Menu nie jest może zbyt rozbudowane i jest to raczej klasyka, ale wszystko świeże i dobrze przygotowane. Jednak ponieważ mój brzuch był już trochę zmęczony tradycyjną czeską kuchnią – knedlikami i smażeniną, to tym razem postawiłam na lekką, letnią sałatkę z kozim serem. I to był strzał w dziesiątkę – była pyszna, świeża i dokładnie taka, jakiej mi było trzeba.

Czeska Szwajcaria: Mariina vyhlídka, Vilemínina stěna, Rudolfův kámen i ruiny zamku Falkenštejn – wędrówka z Jetřichovic

noreply@blogger.com (Żabina) — Wed, 16 Jul 2025 20:19:00 +0000

Jetřichovice to świetny punkt wypadowy na jedną z najpiękniejszych tras w Czeskiej Szwajcarii. Na szlaku czekają skalne schodki, żelazne drabinki i punkty widokowe z panoramą jak z bajki. A na zakończenie – podejście do ukrytych w lesie ruin zamku Falkenštejn. Trasa w sam raz na całodzienną wycieczkę, kolejną już w czasie naszego urlopu w Děčínie.

Mapa z trasą wycieczki

Start z Jetřichovic

Auto zostawiliśmy na płatnym parkingu w Jetřichovicach (150 CZK za dzień), tuż przy wejściu na szlak i ruszyliśmy w drogę, podążając czerwonymi znaczkami przez las.

Im dalej szliśmy, tym robiło się coraz bardziej stromo – ku niezadowoleniu Wiki i ogromnej radości Puszonga 😉.

A to już końcówka podejścia na Mariina vyhlídka, czyli na stylowy i romantyczny punkt widokowy.

Mariina vyhlídka – górska altanka z widokiem

Na szczycie Mariina skála (skała Marii) stoi urocza drewniana altanka – to właśnie Mariina vyhlídka, nazwana tak na cześć księżnej Marii Kinskiej. Powstała w 1856 roku z inicjatywy jej męża Ferdinanda i pełniła funkcję przeciwpożarowego punktu obserwacyjnego, a przy okazji była romantycznym symbolem tamtej epoki.

Altanka wielokrotnie ulegała pożarom, ale zawsze ją odbudowywano – ostatnia rekonstrukcja miała miejsce w 2021 roku. Widok z Mariina vyhlídka jest po prostu bajeczny – idealny na krótką przerwę i kilka fotek.

Dalej szlakiem w las

To nie koniec podejść i nie koniec pięknych widoczków na dziś. Zeszliśmy z urokliwej altanki i dalej ruszyliśmy szlakiem przez las.

Chwilę przerwy zrobiliśmy przy skalnym nawisie Balzerovo ležení. Zatrzymaliśmy się tam nie dlatego, że byliśmy głodni czy zmęczeni – po prostu spodobała nam się ławka i przyjemny chłodek bijący od skał 😉. Nazwa tej miejscówki najpewniej pochodzi od niemieckiego słówka balzzeit – tokowanie (okres godowy) i czeskiego ležení – obóz. Kiedyś myśliwi urządzali sobie tu obozowisko podczas polowania na głuszce i cietrzewie.

Na skale widać m.in. taki oto napis:

ANNO. 1632. AM. TAGE. S.

JOHANNIS SEIND. DA. GE. LE

GEN. GMV. MV IF. GAN. SW

Ponoć jest to najstarsza znana tego typu inskrypcja w Czechach i upamiętnia obozowisko z nocy świętojańskiej w 1632 roku.

Vilemínina stěna – kolejny punkt widokowy

Po chwili odpoczynku znów ruszyliśmy pod górę i wkrótce dotarliśmy do kolejnego niesamowitego punktu widokowego na naszej trasie.

Vilemínina stěna (Ściana Wilhelminy) to skała, która również zawdzięcza swoją nazwę arystokratce – tym razem hrabinie Vilemínie Kinský, żonie Rudolfa Kinskiego, właściciela okolicznych ziem w XIX wieku.

A widok? Cóż – rozległy i spektakularny 😍. Widać było lasy i skały o fantazyjnych kształtach oraz Mariinę vyhlídkę, na której byliśmy chwilę wcześniej. Z daleka altanka wyglądała jak jakiś romantyczny zakątek dla baśniowej księżniczki 😉.

W stronę Rudolfův kámen

Przed nami był najbardziej widowiskowy punkt całej wycieczki – Rudolfův kámen. Zanim jednak tam dotarliśmy, czekał nas prawie półtorakilometrowy spacer od Vilemíniny stěny. Czerwony szlak dość przyjemnie prowadził przez las – trochę schodków, trochę skał, a co jakiś czas mignął nam jakiś ładny widoczek.

Rudolfův kámen – najbardziej widowiskowy punkt dnia

Początek wejścia na Rudolfův kámen (kamień Rudolfa) nie był taki zły – zwykłe schodki prowadzące na stromą skałę. Jednak im dalej szliśmy, tym robiło się ciekawiej… albo, jak kto woli, straszniej 😉. Gdy zobaczyłam końcówkę podejścia z łańcuchem, pomyślałam, że chyba kogoś pogięło, żebym ja miała tam wejść 😉. No ale… weszłam i dałam radę! (😊😊😊). Trzeba jednak przyznać, że Rudolfův kámen to nie jest wycieczka dla osób z lękiem wysokości.

A widoki? Po prostu niesamowite! 😍 Z góry rozciąga się przepiękna panorama Czeskiej i Saksońskiej Szwajcarii, a w oddali widać dobrze znane nam punkty – Mariinę vyhlídkę i Vilemíninę stěnę.

To jedna z tych panoram, które naprawdę zapadają w pamięć i sprawiają, że człowiek czuje się jak na dachu świata – mimo że Rudolfův kámen ma zaledwie 484 m n.p.m 😉.

Skała zawdzięcza swoją nazwę Rudolfowi Kinskému, kolejnemu z arystokratów, który władał tymi terenami. Na szczycie stoi niewielka drewniana wiatka, w której wisi portret Rudolfa. My trafiliśmy też na wyjątkowego lokatora – śliczną popielicę 😍.

Powrót do Jetřichovic

Zejście z Rudolfův kámen było równie emocjonujące, jak wejście – schodki, drabinki, łańcuch, czyli powtórka z dawki adrenaliny 😉.

Dalej szlak prowadził przez las, trochę między skałami. Choć wydawać by się mogło, że zbliżaliśmy się już do końca trasy, to w Jetřichovicach czekała na nas mała „dogrywka” – ruiny skalnego zamku.

Ruiny zamku Falkenštejn

Gdy dotarliśmy na parking w Jetřichovicach, nawet nie zostawiliśmy plecaków w aucie – żwawo ruszyliśmy żółtym szlakiem na ruiny zamku Falkenštejn. Dojście do zamku prowadziło przez las i było krótkie, bo to zaledwie 500 m. Jednak nie była to taka lekka przechadzka – po drodze mieliśmy dużo, dużo schodków, a na szczyt, gdzie niegdyś stał zamek, musieliśmy pokonać strome podejście przez wąską szczelinę.

A na górze – kolejne schody 😉 i metalowe platformy. Z samego zamku Falkenštejn nie zachowało się zbyt wiele, umieszczono tabliczki z opisami, wskazującymi, w jakim akurat pomieszczeniu znajdowalibyśmy się, gdyby warownia jeszcze stała. Mimo to całość robi wrażenie. Największą atrakcją były jednak widoki: rozległa panorama wynagradza każdy schodek po drodze na szczyt 😉.

Zamek Falkenštejn powstał prawdopodobnie pod koniec XIII wieku jako obronna warownia rodu Michaloviców. Podobnie jak dziś, niegdyś prowadziła do niego jedynie wąska, stroma szczelina skalna. Dodatkowym zabezpieczeniem była drabina, którą w razie niebezpieczeństwa można było po prostu wciągnąć na górę. Zamek użytkowano do połowy XV wieku, a później stopniowo popadł w ruinę. Dopiero w 1852 roku księżna Vilemína Kinský uczyniła z niego atrakcję turystyczną.

Kończymy wędrówkę

Zaczęło kropić, więc stwierdziliśmy, że czas zbierać się z Falkenštejnu.

Schodząc w dół żółtym szlakiem wróciliśmy do Jetřichovic.

Czeska Szwajcaria: zamek w Děčínie – czy warto zwiedzić?

noreply@blogger.com (Żabina) — Tue, 15 Jul 2025 11:06:00 +0000

Podczas naszego urlopu w Děčínie nie mogło zabraknąć wizyty w najbardziej charakterystycznym punkcie miasta – zamku górującym nad Łabą. To właśnie on przyciąga wzrok już z daleka i kusi, by sprawdzić, co kryje się za murami dawnej rezydencji. Ale czy faktycznie warto ją zwiedzić?

Krótka historia zamku w Děčínie

Zamek w Děčínie należy do najważniejszych zabytków w północnych Czechach. Jego początki sięgają X wieku, kiedy to na skalnym wzniesieniu nad Łabą Przemyślidzi wybudowali pierwszą drewnianą warownię. Przez wieki miejsce to było stopniowo rozbudowywane i przebudowywane – z drewnianego fortu powstał kamienny gotycki zamek, a potem elegancka rezydencja.

Największy rozkwit zamek przeżywał od XVII wieku, kiedy zamieszali w nim austryjaccy arystokraci z rodu Thun-Hohenstein. Stworzyli oni w Děčínie swoją reprezentacyjną siedzibę i to właśnie dzięki nim przy zamku powstały piękne tarasy ogrodowe i słynne rosarium, w którym kwitło ponad 80 rodzajów róż. Niestety, obecnie ogrody są w remoncie.

W XIX wieku zamek odwiedzali znani artyści i podróżnicy – mówi się, że inspirował się nim sam Fryderyk Chopin, który gościł tutaj w 1835 roku i skomponował słynny walc As-dur, zwany „walcem z Děčína”.

Późniejsze losy zamku były już mniej romantyczne – w XX wieku budowla służyła m.in. jako koszary wojskowe, a wiele wnętrz uległo zniszczeniu. Dopiero po 1990 roku rozpoczęto prace renowacyjne, które trwają właściwie do dziś.

Zwiedzanie zamku w Děčínie

Do zamku w Děčínie prowadzi dlouhá jízda – blisko 300-metrowy imponujący podjazd, który od XVII wieku pełnił funkcję reprezentacyjną. Ta długa, brukowana droga wiodąca pod górę między wysokimi murami miała podkreślać prestiż rodu Thun-Hohenstein, a jednocześnie umożliwiała wygodny wjazd powozom na wzgórze zamkowe. Obecnie podjazd jest w remoncie, ale dzięki temu w przyszłości znów będzie można podziwiać go w pełnej okazałości.

Wnętrza zamku można zwiedzać tylko z przewodnikiem. Bilety kosztują:

dorośli – 240 CZK,
studenci i seniorzy – 200 CZK,
dzieci – 170 CZK.

Oprowadzanie odbywa się po czesku, ale dla obcokrajowców przygotowano audioprzewodniki w języku polskim, niemieckim, angielskim i rosyjskim.

No właśnie teoretycznie więc wszystko zapowiada się dobrze, ale w rzeczywistości było mocno tak sobie. Dlaczego?

Był audioprzewodnik po polsku, ale do urządzenia nie ma słuchawek. Nagranie puszcza się na głos, można je ściszyć i trzymać przy uchu jak telefon, co niestety miesza się z głosem czeskiego przewodnika, a zarazem przeszkadza innym. Tembr głosu audioprzewodnika jest straszny — niestety informacje odczytane są przez sztuczną inteligencję, a nie przez lektora. Nie trudno sobie wyobrazić jak wygląda zwiedzanie w grupie, w której znaleźli się Czesi, Polacy, Niemcy i ci, którzy mówią po angielsku. Do takiej grupy trafiliśmy my. Audioprzewodnik można też czytać samemu, ale szczerze fakty są podane tak sucho i nieciekawie (no i mieszają się z głosem czeskiego przewodnika), że zwyczajnie ciężko się skupić. Zresztą historia zamku opowiadana po czesku też nie porywa – zabrakło anegdot, pytań, czy choćby odrobiny konwersacji. Właściwie to całe to zwiedzanie i oprowadzanie ograniczało się do otwierania kolejnych zamkowych pomieszczeń i wyrecytowania wyuczonej formułki przez młodziutką Czeszkę. Z oryginalnego wyposażenia też w zamku zbyt wiele się nie zachowało, nie można było też robić zdjęć. Zwiedzanie zamkowych pomieszczeń nie zachwyciło nas zatem — niestety.

Jednak, jak już napisałam wyżej, płatne jest zwiedzanie wnętrz zamku, ale teren wokół zamku można eksplorować za darmo – i naprawdę warto, bo jest tu bardzo urokliwie. Po ogrodzie swobodnie spacerują pawie, gdzieniegdzie pachnie lawenda, a z tarasów rozciągają się ładne widoki na okolicę.

Ogrody, choć są w remoncie i nie wyglądają jeszcze jakoś szczególnie imponująco, to oferują przyjemny i relaksujący spacer. Dodatkowo, latem okolica zamkowa tętni życiem – odbywają się tu różne wydarzenia kulturalne, od koncertów i plenerowych projekcji po festyny (np. letnie kino, koncerty, talk-showy i przedstawienia teatralne).

To miejsce ma ogromny potencjał i chętnie wrócimy tu kiedyś, właśnie żeby móc zobaczyć ogrody w pełnej krasie. Wika już planuje tam swoją mini-sesję zdjęciową – w końcu takie miejsce aż prosi się o zrobienie kilku ładnych kadrów 😉

Czeska Szwajcaria: wędrówka na Pravčicką Bránę z Hřenska – opis szlaku, widoki i ciekawostki

noreply@blogger.com (Żabina) — Mon, 14 Jul 2025 18:38:00 +0000

Czeska Szwajcaria to raj dla miłośników pieszych wędrówek – zachwyca skalnymi labiryntami, wąwozami i widokami, które trudno zapomnieć. Trasa na Pravčicką Bránę – największą naturalną skalną bramę w Europie, jest absolutnym hitem wycieczkowym tego regionu. Szlak z Hřenska prowadzi wśród niesamowitych formacji skalnych i miejsc, gdzie przyroda po pożarze w 2022 roku nabiera nowego oblicza – obok czarnych, zwęglonych kikutów drzew widać już młode brzózki.

Tegoroczny urlop postanowiliśmy spędzić w Děčínie, w sercu Czeskiej Szwajcarii. Trasa na Pravčicką Bránę to pierwsza z naszych urlopowych wędrówek i zdecydowanie była to świetna inauguracja całego wyjazdu.

Wycieczkę rozpoczęliśmy od podróży pociągiem z Děčína do miejscowości Schöna, a potem przepłynęliśmy promem przez Łabę do Hřenska. Oczywiście, na wycieczkę moglibyśmy równie dobrze podjechać autem, ale taka pociagowo-promowa przejażdżka to dodatkowa atrakcja 😉. Bilety na pociąg dla naszej czwórki kosztowały ok. 30 zł w obie strony, a przeprawa przez Łabę jest już w cenie – wystarczy pokazać bilet kolejowy.

Mapa z trasą wycieczki

Hřensko – początek wędrówki

Po przeprawie promem przez Łabę ruszyliśmy czerwonym szlakiem przez Hřensko. Rano miasteczko było jeszcze ciche i spokojne, dopiero budziło się do życia. W drodze powrotnej mogliśmy się przekonać, jak bardzo zmienia się jego oblicze 😉 – ulice zapełniają się wtedy turystami, a przy drodze wyrasta gąszcz straganów z typową „chińszczyzną”. Trochę psuje to klimat miejsca, bo sama miejscowość jest naprawdę urokliwa – malowniczo położona w wąskiej dolinie Łaby i Kamenicy, z ciekawą, zabytkową zabudową.

Dawniej Hřensko było górską osadą drwali i flisaków, ale z biegiem czasu, dzięki swojemu położeniu i naturalnym atrakcjom, stało się popularnym punktem wypadowym dla turystów odkrywających uroki Czeskiej Szwajcarii. W XIX wieku powstało tu mnóstwo hoteli i pensjonatów. Wytyczone zostały szlaki, wybudowano mostki, wiaty turystyczne i wieże widokowe.

Początkowo szlak z Hřenska był dość monotonny – przez dłuższy czas prowadził asfaltem. Dla tych, którzy chcieliby uniknąć takiego początku wędrówki, dobrym rozwiązaniem jest autobus nr 434 kursujący z Děčína. Jego ostatni przystanek to Hřensko Pravčická brána, skąd do głównej atrakcji jest już naprawdę niedaleko.

W stronę Pravčickiej Brány – szlak wśród skał

Gdy w końcu zeszliśmy z asfaltu, zrobiło się zdecydowanie ciekawiej. Początkowo droga wiodła niemal po płaskim terenie, między ogromnymi skałami i brzozowym laskiem, który wyrósł tu po wielkim pożarze.

Dalej szlak prowadził zakosami, powoli pod górę.

Trasa nie była trudna, ale słońce coraz mocniej przyświecało, więc postanowiliśmy delikatnie zboczyć ze szlaku i poszukać ochłodzenia w Jeskyni Českých Bratří (Jaskini Czeskich Braci). Tam rzeczywiście było chłodniej – zwłaszcza gdy przysiedliśmy na wielkim, zimnym kamieniu. Motywacja do dalszej wędrówki wróciła zupełnie po kawałku czekolady Studenskiej.

Pełni nowej energii znów ruszyliśmy na szlak, wchodząc coraz wyżej i wyżej po schodkach i mostkach.

Pravčicka Brána – symbol Czeskiej Szwajcarii

No i udało się – stanęliśmy przed nią, słynną Pravčicką Bráną. Monumentalny, skalny łuk wyrastający nie wiadomo skąd, naprawdę robi wrażenie 😍. Ten cud natury uformował się z piasku pochodzącego z dna morza, które znajdowało się 90 milionów lat temu na obszarze Czeskiej i Saksońskiej Szwajcarii. Z czasem miękki piaskowiec poddał się erozji, aż powstał największy w Europie skalny most – o rozpiętości 26,5 m i wysokości ponad 16 m. Ciekawostką jest fakt, że jeszcze do 1982 roku można było spacerować po górnym łuku Pravčickiej Bramy. Niestety, 150 lat takich wycieczek sprawiło, że wydeptano z niej niemal pół metra skały.

Punkty widokowe i schronisko Sokolí hnízdo

Wstęp na tarasy widokowe i do budynku schroniska Sokolí hnízdo (Sokole Gniazdo) jest płatny, ale to zdecydowanie dobrze wydane pieniądze. Panoramy dosłownie zapierają dech w piersiach 😍

Cennik latem w 2025 roku wyglądał tak:

Dorośli – 125 CZK (ok.22zł)
Dzieci (6–14 lat), studenci i emeryci – 50 CZK (około 9zł)

Zanim jednak ruszyliśmy na punkty widokowe, skusiliśmy się na Malinovkę i kawałek pysznego ciasta. Siedząc na tarasie schroniska z takim pejzażem przed oczami, czuliśmy się lepiej niż w najbardziej luksusowej kawiarni świata — prestiż w czystej postaci 😉☕🍰

Schronisko, które dziś mogliśmy poznać jako niemalże elegancką wycieczkową restaurację, początkowo funkcjonowało jako skromny wyszynk — mały domek kryty korą, taka pierwsza baza dla turystów. Później, w latach 70. XIX wieku, wybrukowano ścieżkę Pelagiensteig, łączącą Hřensko z punktem widokowym, oraz wytyczono spacerowy szlak do Mezní Louka. Natomiast 1881 roku książę Edmund Clary-Aldringen wybudował tu w rekordowym tempie okazały pałacyk zwany „Sokole Gniazdo”. Do budowy zatrudnił robotników z Włoch, bo byli najtańsi i jak się okazało naprawdę szybcy, bo uwinęli się z robotą w rok. Później pojawiły się barierki, poręcze, a dostęp do widoków objęto opłatą — miejsce nabrało komercyjnego charakteru.

Swoje kroki kierowały tu także znane postacie. Pravčicką Branę podziwiał Hans Christian Andersen, który ponoć właśnie stąd czerpał inspiracje do swoich baśni. Z czasem zaczęły pojawiać się również inne osobistości europejskiej kultury i arystokracji, które traktowały wizytę w Sokolim Gnieździe jako obowiązkowy punkt podróży po romantycznych zakątkach Europy.

Po krótkim odpoczynku w schronisku ruszyliśmy dalej – na tarasy widokowe. Są to trzy punkty, z których roztacza się niesamowity widok na Pravčicką Bránę oraz Křídelní stěny (Skrzydlate Mury), Václavskou stěnu (Mur Wacława), Stříbrné stěny (Srebrne Mury) i charakterystyczny stożek Růžovsky vrch (Różane Wzgórze).

Te widoki trudno opisać słowami, zdjęcia to tylko namiastka – naprawdę trzeba tam stanąć i zobaczyć wszystko na własne oczy. Nawet wśród tłumów turystów mogliśmy się zachwycić okolicą i po prostu chłonąć ten niezwykły krajobraz.

Zejście i droga powrotna

Po nasyceniu się tymi widokami ruszyliśmy w drogę powrotną do Hřenska.

Szczęśliwie nie musieliśmy długo czekać ani na prom do Schöny, ani na pociąg do Děčína. Tak zakończyła się nasza pierwsza urlopowa wycieczka po Czeskiej Szwajcarii – bardzo udana inauguracja wędrówek w tym regionie. W sumie trasa tam i z powrotem wyniosła nieco ponad 12 km i trochę po 15:00 byliśmy już w Děčínie.