டூரிங் டாக்கிஸ் Touring Talkies

சில குருவிகளின் சித்திரங்களும்... சில வியாபாரிகளும்...

2013-04-02T08:03:00.000-07:00

தமிழ் திரை உலகத்தினரின் உண்ணாவிரத போராட்ட நிகழ்வை இன்று இணையத்தில் பார்த்தேன். ஏனோ அந்த பழைய நாட்களின் சித்திரங்கள் மீண்டும் வந்து போனது. இதை லைவ் டெலிகேஸ்ட் செய்து கொண்டிருக்கும் அனைத்து மீடியாக்களுக்கும் குறிப்பாக எனக்கு இதை காண வாய்ப்பை ஏற்படுத்தி தந்த Vikatan EMagazine க்கும் என மனமார்ந்த நன்றிகள்.

இந்த உலகம் இயங்க வேண்டிய திசையினை வியாபாரிகளே தீர்மானிக்கிறார்கள். போர்கருவிகள், நோய், மருந்து, ஊடகம் என வியாபார பண்டங்கள் வெவ்வேறானதாக இருப்பினும் நோக்கம் ஒன்றுதான். கருமாதியைகூட காசாக்கும் அல்பதனங்களை பற்றியெல்லாம் லாபவெறி பொருட்படுத்துவதில்லை.

சென்றவார 'நீயா நானா' பார்த்தேன். தலைப்பு கௌரவ கொலைகள் பற்றியது. நிகழ்ச்சியில் பேசிய பெரும்பான்மையான சகோதர சகோதரிகளின் முகங்கள் என் ஆயுள் முழுதும் நினைவிலிருக்கக்கூடிய சித்திரங்களை உருவாக்கி விட்டது. எத்தனை விதமான கொடுமைகள். சாதியங்கள் அப்பாவி மக்களின் மீது இழைக்கும் அநீதிகளும் கொடூரங்களும் நம் கற்பனைக்கும் எட்டாதவதையில் இருக்கின்றன. குறிப்பாக, கைக்குழந்தையுடன் வந்திருந்த ஒரு சகோதரி பேசிக்கொண்டிருந்த போது நான் பீறிட்டு அழுது கொண்டிருந்தேன். அவருடைய அப்பாவித்தனமான அந்த குரல் இன்னும் என் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. மூன்று நாட்கள் முடிந்துவிட்ட நிலையிலும் அந்த சகோதரியின் முகம் நினைவுக்கு வரும்போதெல்லாம் கூடவே சேர்ந்து வரும் கண்ணீரை கட்டுப்படுத்தவே இயலவில்லை.

ஆசிரியர் பயிற்சி முடித்திருக்கும் அந்த சகோதரி பி.எஸ்.சி வேதியியல் படித்திருக்கும் ஒரு தலித் சகோதரரை நேசிக்கிறார். வீட்டிற்கு தெரிந்து உடனடியாக கட்டாய திருமணம் நடத்தி வைக்க முயற்சிகள் நடைபெறுகிறது. துணிச்சலான அச்சகோதரி, வீட்டாரிடமிருந்து தப்பி தன் காதலனுடன் திருமணம் செய்துகொண்டு இருவரும் சென்னையில் குடியேறுகிறார்கள். சென்னை மாநகரம் சாதியத்தை விட கொடுமையான அநீதிகளை அவர்களுக்கு இழைக்கிறது. வெறும் 5000 ரூபாய் ஊதியத்தில் 2000 ரூபாய் வாடகை கொடுத்து மீதி 3000 ரூபாயில் குடும்பம் நடத்துகிறார்கள். அந்த அற்புத காதலன், தன் மனைவி இரண்டு வேளை சாப்பிடுவதற்காக தன்னுடைய ஒரு வேளை உணவையும் தியாகம் செய்து பட்டினி கிடந்திருக்கிறார். ஆனால் அந்த சகோதரியோ, தான் இரண்டு வேளை உண்டால் தன் கணவருக்கு உணவு இருக்காது என கருதி ஒரு வேளை மட்டுமே உண்கிறார். இப்படியே ஒருவருடம் கடந்து போக, வறுமையின் பெயரால் அவர்களை மீண்டும் தன் சொந்த ஊருக்கே துரத்திஅடிக்கின்றது சென்னை மாநகரம். வாழ்க்கையின் மீதும் தாம் வாழ்ந்த இடத்தின் மீதும் மாபெரும் நம்பிக்கையுடன் மீண்டும் சொந்த ஊர் திரும்புகிறார்கள். ஆதிக்க சாதி அந்த சகோதரரை கொன்று போட்டு சாதிய ஆணவத்தை நிலை நாட்டுகிறது. தனக்கான அன்றாட உணவையே தியாகம் செய்து அவளுக்காக வாழ்ந்த அந்த அன்புக்கணவருடைய இழப்பின் வலியை உடைந்த குரலில் அச்சகோதரி விவரித்த விதம் மனதை கணக்கச்செய்தது. எண்ணற்ற கேள்விகளை எழுப்பியவாறும், இதுவரை நான் வாழ்ந்த இனி வாழப்போகும் ஒட்டு மொத்த வாழ்க்கையினை பரிகாசம் செய்தவாறும் அந்த குரல் என் மனசாட்சியோடு தொடர்ச்சியாக உரையாடிக்கொண்டே உள்ளது. நிகழ்ச்சி முடியும் போது, நடந்த அநீதிகளை பற்றிய எந்த விவரமும் அறியாமல் உறங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த குழந்தையை சகோதரியிடம் இருந்து வாங்கி தன் தோளில் போட்டுக்கொண்டார் இயக்குநர் பாலாஜி சக்திவேல். அவளின் கைகளை பற்றிக் கொண்டு ஆறுதல் சொல்லும் நாகரீக நிலையை நம் சமூகம் இன்னும் அடையவில்லை. ஆதலால் பாலாஜி சக்திவேல் குழந்தையை பற்றிக்கொண்டார். நான் இந்த கட்டுரையை எழுதுகிறேன்.

அந்த ஆதிக்க சாதியை எதிர்த்து அதே ஊரில் தன் குழந்தையை ஒரு தலித் அடையாளத்துடன் வளர்த்துக் கொண்டிருக்கும் அச்சகோதரியின் போராட்ட குணம் நிச்சயம் அந்த குழந்தையை காக்கும்.

மாநகர ரயில்களில் கர்சீப் விற்று பிழைத்துவரும் ஒரு கண்தெரியாத தலித் சகோதரனுக்கும் அவரை காதலித்து மணம்புரிந்த சகோதரிக்கும் இழைக்கப்பட்ட அநீதிகள் இதைக்காட்டிலும் கொடூரமானவையாக இருந்தன. கௌரவக் கொலைகள் இங்கு வெளிப்படையாக நிகழ்ந்து வருவது நாம் நன்கு அறிந்த ஒன்றாக இருப்பினும், பாதிப்படைந்தவர்களின் நேரடி அனுபங்கள் நமக்கு ஏற்படுத்தும் அதிர்ச்சிகளை தாங்கமுடியவில்லை.
கல்யானி ஐயா, கவின் மலர், போன்றவர்கள் மிகக்குறைவாகவே பேச வாய்ப்பு அளிக்கப்பட்டாலும் அவர்கள் பேசியது சற்று ஆறுதலாக இருந்தது. வெகு ஜன ஊடகங்கள் நம் சிந்தனையாளர்களுக்கு இந்த அளவு முக்கியம் கொடுப்பதே அரிதான ஒன்றுதான். ஆனால் கவின் மலருக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த ஒரு அறிவு ஜீவி வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் (என்பதை விட கிடைக்காதபோதும் என்பதுதான் சரியாக இருக்கும்) தன் திறமையை நிறுவிக்கொண்டிருந்தார். அவர் தெரிந்து வைத்திருக்கும் தகவல்களை இந்த தலைப்போடு தொட்ர்புபடுத்தி பேச முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் பெயர் நினைவில் இல்லை.ஆன்டனிக்கு தெரிஞ்சவரா இருப்பாரோ!

சரி விஷயத்திற்கு வருவோம். கௌரவ கொலைகள் மீதும் சாதிய அரசியல் மீதும் விஜய் டிவிக்கும், கோபி நாத்துக்கும் இருக்கும் அக்கரைக்கு தலை வணங்க்குகிறேன். குறிப்பாக நிகழ்ச்சியின் துவக்கத்திலேயே, விஜய் டிவிக்காக உழைத்துக்கொண்டிருக்கும் பிரகாஷ்ராஜுக்கு (''என்னென்று சொல்வேன் என்னென்று சொல்வேன் தமிழால், பாரதி தகுதி பெற்றதும் தமிழ் பாரதியால் தகுதி பெற்றதும் '' என்கிற வரிகளுக்கு உண்மை சேர்க்கும் விதமாக) விஜய் நிறுவனம் செய்யும் கைமாறுதான் இந்த நிகழ்ச்சி என்பதை தெளிவாக குறிப்பிடாமல் இருந்தாலும், குறிப்பால் உணர்த்தும் கோபி-யின் நேர்மை பாராட்டுக்குரியது. நிகழ்ச்சியின் முடிவில் அதை வெளிப்படையாக ஒத்துக்கொள்ளும் விதமும் அழகு. கௌரவம் படத்தின் ட்ரெயிலரை பார்க்கும்போது, இந்த பாழாய்ப்போன சாதியத்தை சாடுவதற்காக பிரகாஷ்ராஜும், ராதாமோகனும் தேர்ந்தெடுத்துகொண்ட கதைக்களனும், கதை மாந்தர்களும் நிச்சயம் நியாயம் செய்வார்கள் என நம்புகிறேன். நீங்களும் நம்பனும்!.

தருமபுரி சம்பவம் நடந்தபோது ஏன் பிரகாஷ்ராஜ் போன்ற தோழர்கள் குரல் கொடுக்கவில்லை என நான் அடிக்கடி யோசித்ததுண்டு. ஆனால், அந்த சமயத்தில் அவர் நடித்து முடித்த படங்களுக்கு டப்பிங் குரல் கொடுப்பதற்கான பணியில் பிஸியாக இருந்திருப்பார் என இப்போது புரிகிறது. கௌரவம் படத்தின் கதை லீக் ஆகி விட கூடாது என்கிற காரணமாக கூட இருக்கலாம். ஆனால் இன்று, அந்த ஒட்டுமொத்த கோபத்தையும் திரட்டி கௌரவம் என்கிற படத்தின் மூலம் குரல கொடுக்க வந்திருக்கிறார். அந்த நம்பிக்கை இப்படத்தின் கதாநாயகன் மற்றும் கதாநாயகியின் முகங்களை பார்க்கும்போது சற்று அதிகரிக்கின்றது என்றால் மிகையில்லை. குறிப்பாக பிரகாஷ்ராஜ்-ஜின் நடிப்பும் அவருடைய் மேக்க அப் செய்யப்பட்டிருக்கும் விதமும் நம் நம்பிக்கை கீற்றுக்கான காரணமாக சொல்லலாம். இந்த இடத்தில் மீண்டும் கட்டுரையின் துவக்கத்திற்கு நாம் சென்றுவிடுவது சிறப்பு.

சமூக அநீதிகள் நமக்கு தரும் அதிர்ச்சிகளை விட அதை வைத்து காசு பார்க்கும் வியாபார நுட்பம்தான் நம் இன்றைய சமூதத்திற்கு மிகவும் அவசியமானதாக கருதுகின்றேன். நாம் நம் குழந்தைகளுக்கு அம்பானியையும், பில்கேட்ஸையும் ரோல் மாடல்களாக அடையளப்படுத்தி, அவர்களுடைய தொழில் நுட்பங்களை (பிசினஸ் டெக்னிக்) வாழ்க்கையின் தாரக மந்திரங்களாக கற்பித்து, 'மங்காத்தா', 'நான்' போன்ற தன்னம்பிக்கை அளிக்கும் திரைப்படங்களையும் காண்பித்து வளரப்போம்!

இந்தியாவுக்கு பவுடர் போடும் புத்திசாலிகள்

2011-02-09T12:53:00.000-08:00

சமீபத்தில் விஜய் டிவி புகழ் கோபிநாத்தின் உரை அடங்கிய வீடியோ ஒன்றை என் நண்பர்கள் facebook-யில் சிபாரிசு செய்திருந்தனர். மிகவும் அபத்தமான கருத்தை சொல்லும் வீடியோ. பார்க்கும்போதே வேதனையாக இருந்தது. கோபிநாத் உரையின் சாராம்சம் இதுதான். இந்தியா மிகச்சிறந்த நாடு. அதை நாம் சிங்கப்பூர், அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளுடன் ஒப்பிடக்கூடாது. உலகத்திலேயே எந்த நாட்டிலும் இல்லாத அளவுக்கு நம் இந்தியா அதன் குடிமக்களுக்கு சலுகைகளை வழங்கியுள்ளது. இங்குதான் கல்வி இலவசம், மருத்துவம் இலவசம். விவசாயத்திற்கு மின்சாரம் இலவசம். இப்படி நீண்டு கொண்டே செல்கிறது பட்டியல்.

அடுத்து அவரின் ஆஸ்திரேலியா பயன அனுபவம் பற்றி ஒரு குறிப்பு சொல்கிறார். ஆஸ்திரேலியாவில் உள்ள டார்லிங் ஹார்பர் என்கிற இடத்துக்கு அவர் சென்றிருந்தாராம். அங்கு கோபிநாத்தை பார்ப்பதற்காக அங்குள்ள தமிழர்களெல்லாம் வந்திருந்தார்களாம். அவரை காரில் ஏற்றிக்கொண்டு ஊர் சுற்றி காட்டுவார்கள் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த கோபிநாத்துக்கு ஏமாற்றம் அளிக்கும் விதமாக அங்கு வந்திருந்தவர்கள் அனைவரும் train-ல் வந்திருந்தார்களாம். அங்கு கார் பார்க்கிங் செய்வதற்கு 1 மணி நேரத்திற்கு 40 டாலர் ஆகும் என காரணம் சொல்லியிருக்கிறார்கள். இங்குதான் நம்ம கோபிநாத்-க்கு ஞானம் பிறந்ததாம். ‘’இங்கு இருக்கும் ஸ்பென்சர் பிளாஸாவில் கார் பார்க்கிங் செய்ய 10 ரூபாய்தான் கட்டணம். ஆனால் அங்க 40 டாலர். இந்தியா ஒரு ஜனநாயக நாடு. இங்கு மக்களின் நலன்தான் முக்கியம்.’’ என்பதை இந்த எளிமையான உதாரணத்தை கொண்டு விளக்குகிறார்.

கோபிநாத்தை பொறுத்தவரை நம்மக்களின் அடிப்படையான பிரச்சனை கார் பார்க்கிங் செய்வதுதான். இந்திய ஜனநாயகம், கார் வைத்திருக்கும் ஏழைக்குளுக்கான நாடு, அவர்களை எப்போதும் கைவிடுவதில்லை என்பதுதான் கோபிநாத்தின் கண்டுபிடிப்புபோல!.

ஆஸ்திரேலியா அரசாங்கம் 40$ கட்டணம் விதித்திருப்பதற்கு அடிப்படையான காரணம் அங்கு மக்களுக்கான உண்மையான ஜனநாயகம் நடைபெற்றுக்கொண்டிருப்பதுதான். அரசாங்கம் இவ்வாறு கடுமையான கட்டணங்களை விதிப்பதால் உண்மையிலேயே காரில் வரவேண்டிய அவசியம் இருந்தால் மட்டுமே அங்குள்ள மக்கள் காரை பயன்படுத்துகிறார்கள். சுற்றுப்புறசூழல், சாலைகளில் வாகன நெருக்கடி போன்றவற்றை கருத்தில் கொண்டு அரசாங்கம் பின்பற்றிவரும் நடைமுறைகள். மேலும் அங்கு நடுத்தரவர்கத்திற்கு கீழ் உள்ளவர்கள் கூட கார் வைத்திருப்பவர்கள் (நம்ம ஊர்ல நம்ம ஆளுங்க சைக்கிள் வச்சிருக்க மாதிரி). அத்தனை பேரும் காரில் வந்தால் ஆஸ்திரேலியா சிக்னலும் நம்ம ஊர் சிக்னல் மாதிரிதான் ஆகும்.

நம் சென்னையில் தினசரி மாநகரபேருந்துகளில் பயனம் செய்திருப்பவர்களுக்கு தெரியும். சிக்னலில் நாம் அமர்ந்திருக்கும் பேருந்தை முந்திக்கொண்டு ஒவ்வொரு காராக வந்து நிற்கும். ஒவ்வொருகாரிலும் ஒரு ஆள்தான் உட்காந்திருப்பார்கள். சிக்னல் count down முடிவதற்குள் அனைத்து காரும் சிக்னலை கடந்துவிடும். சுமார் 70 பேருக்குமேல் பயனம் செய்யும் பேருந்து பத்தடிதான் நகர்ந்திருக்கும். இதுபோன்ற ஜனநாயகம் எல்லாம் ஆஸ்திரேலியாவில் சத்தியமாக எதிர்பார்க்கமுடியாதுதான்.

இங்கு கல்வி இலவசம்தான், ஆனால் பல பள்ளிக்கூடங்கள் ஆசிரியர்களே இல்லாமல் நடந்துகொண்டிருப்பதும் இந்த நாட்டில்தான். எந்த வசதிகளும் இல்லாமல் இலவச கல்வியில் பயிலும் மாணவர்களுக்கும் ஏகப்பட்ட பயிற்சிகளுடன் தயாரிக்கப்படும் மாணவர்களுக்கும் போட்டிவைத்து வெறுப்பேற்றுவதும் இந்த நாட்டில்தான்.

நம் நாட்டில் மட்டும்தான் மின்சாரம் இலவசம். ஆனால் உலகத்திலேயே விவசாயிகளை பட்டினிபோட்டு சாவடிக்கும் பெருமையும் நம் நாட்டுக்கு மட்டுமே உண்டு.

இங்கு மருத்துவ வசதி இலவசம் தான். ஆனால் அந்த இலவச மருத்துவமனைகளின் நிலைமை என்ன என்பது சொல்லித்தெரியவேண்டிய அவசியமில்லாத ஒன்று. சமீபத்தில் எனக்கு நேர்ந்த மிகவும் ஒரு சம்பவத்தை எந்த தற்குறிப்பேற்றலும் இல்லாமல் இங்கு பகிர்கிறேன். (நம் மருத்துவமனைகள் பற்றி புதிதாக ஒன்றும் இந்த சம்பவம் சொல்லப்போவதில்லை)

நேற்று என் உறவினர் ஒருவரின் இரத்தம் மற்றும் சிறுநீர் மாதிரிகளை பரிசோதனை செய்ய சென்னை சென்ட்ரலில் உள்ள அரசாங்க மருத்துவமனைக்கு சென்றிருந்தேன். எலிக்காய்ச்சலை உறுதி செய்யும் பரிசோதனை என்பதால் அது நுண்உயிரியல் ஆராய்ச்சி கூடத்தில் செய்யப்படவேண்டியது. இரத்தமாதிரிகளை 12.00 மணிக்குள் சமர்ப்பித்தாக வேண்டும் என்பதால் அதற்கான பரிந்துரை கடித்துடன் நான் 10.30-க்கே மருத்துவமனைக்கு சென்றுவிட்டேன். இவ்வளவு பெரிய மருத்துமனை வளாகத்தில் நுண்ணுயிரியல் ஆயவகத்தை கண்டறிவது என்பது அவ்வளவு எளிமையானதல்ல என்பது எதிர்பார்த்த ஒன்றுதான். அந்த வளாகத்தின் உள்நுழைந்ததும் உள்ள முதல் கட்டிடத்தினுள் சென்று, ENQUIRY COUNTER-ல் விசாரிக்கலாம் என சென்றேன். நேரம் 10.40 க்கு அந்த COUNTER-ல் போடப்பட்டிருந்த 5 அல்லது 6 இருக்கைகளும் காலியாக இருக்க ஒரே ஒரு அம்மா பெருக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். (அப்பதான் கடைய திறக்கராங்க-னு நினைக்கறன்). கொஞ்சநேரம் காத்திருந்த போது, ஒருத்தர் வந்தார்.

‘’சார் இங்க பிலட், யூரின் டெஸ்ட்லாம் எடுக்குற மைக்ரோ பயலாஜி லேப் எங்க இருக்கு’’

‘’நெகஸ்ட் பில்டிங்’’

அடுத்த கட்டிடத்திற்கு சென்று, அங்கயும் என்கொயரியில் யாரும் இல்லாமல் போக, காத்திருந்து, பிறகு அந்த ஆய்வகத்தை கண்டறிந்து மாதிரிகளை கொண்டு சென்று கொடுத்தால்,

‘எந்த ஹாஸ்பிடல்-ல இருந்து வறீங்க.’

‘மலர் ஹாஸ்பிடல்’

‘கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க’ என உள்ளே சென்ற 23 வயது மதிக்கத்தக்க செவிலியர் (நர்ஸ்) திரும்பவும் வந்து

‘ஆபிஸ் ல போயி 275 ரூபாய் பணம் கட்டிட்டு வாங்க’

‘ஆபிஸ்-னா எந்த ஆபிஸ்-ங்க?, எங்க இருக்கு?’ என்றேன்.

‘வெளிய’

வெளியனா?

‘கேட்-ல இருக்க செக்யூட்ட கேளுங்க சொல்ல்லுவார்’ என்று கூறிவிட்டு என் பதிலை கூட எதிர்பாரமல் உள்ளே சென்றுவிட்டார்.

நான் செக்யூரிட்யிடம் சென்று ‘ஆபிஸ் எங்க இருக்கு என்றேன்?’

அவர் என்னை மேலும், கீழும் பார்த்துவிட்டு ‘’ஆபிஸ்-னா எந்த ஆபிஸ்’’ என்றார்.

‘’உங்கள கேட்டா தெரியும்-னு சொன்னாங்க. பிலட் டெஸ்ட்-க்கு பணம் கட்ற ஆபிஸ்’’ என்றேன்.

ஓ... அதுவா என சொல்லிவிட்டு... ‘’ நேரா போ... அங்க ஒரு கேட் வரும் அதுல ரைட்-ல போயி முதல் மாடிக்கு போயி கேளு சொல்வாங்க’’ என்றார்.

நேராக சென்றால் அங்க ஒரு கேட்டும் இல்ல... அப்புறம் திரும்பவும் அதெ செக்யூரிட்டியிடம் வந்து ‘’அங்க கேட் ஏதும் இல்லிங்களே’’ என்றேன். ‘’இன்னும் உள்ள போயி ரைட்-ல பாருபா ஒரு பெரிய கேட் வரும்’’ என்றார்.

அந்த கேட்டை கண்டறிந்து முதல் மாடிக்கு சென்றால்.

‘’அடுத்த ஜன்னல்-ல போயி பாரு’’ ‘’அது போல கவுண்டர் ஏதும் இங்க இல்லையே’’ என அலைக்கழிப்பு தொடர்ந்தது.

அங்கு நின்று கொண்டிருந்த ஒரு மாணவியிடம் சென்று ‘’ Leptospirosis Test எடுக்கனும்... அதுக்கு இங்கதான் பணம் கட்டனும்-னு சொன்னாங்க. அந்த கவுண்ட்டர் எங்க இருக்கு?” எனக் கேட்டதில் ‘’ போஸ்ட ஆபிஸ் பக்கத்தில ஒரு ஆபிஸ் இருக்கு அங்கதான் இருக்கும் ” என்றார்.

அவர் குறிப்பிட்ட அந்த கவுன்டருக்கு சென்றால் அந்த கவுண்டரில் வேலை பார்க்கும் அதிகாரியின் இருக்கை காலி. 20 நிமிடம் காத்திருத்தலுக்கு பிறகு அந்த அதிகாரி வந்தார். நேரம் 11.40.

நான் என்னிடம் இருந்த பரிந்துரைக்கடிதத்தை அவரிடம் நீட்டினேன்.

‘’275 ரூபாய் சில்றயா இருக்கா?”

“275 ரூபாயெல்லாம் எப்படா சில்ற ஆச்சு- என மனதில் நினைத்துக்கொண்டு, ‘’சார் 500 ரூபாயாதான் இருக்கு.’’ என்றேன். ‘’காலைலயே சில்ற இல்லாம வந்தா எப்டி. நீங்கதான் முதல்ல பணம் கட்றிங்க நான் சில்றைக்கு எங்க போவன். போயி மாத்திட்டு வந்துடு’’ என்றார். (அரசு அதிகாரிகளில் பல பேருக்கு 11.40 காலை தான்.)

‘’சார் 12.00 மணிக்குள்ள பிலட் சாம்பிள்ள குடுக்கனும்-னு சொன்னாங்க.’’

‘’சரி போயி குடுங்க’’ என்றார்.

‘’Pay பண்ணிட்டு receipt-யோட வந்தாதான் sample வாங்குவோன்-னு சொன்னாங்க அதான்’’

‘’இல்லப்ப சில்றயே இல்ல’’ என்றார்.

‘’சரி சார் மீதி காசு உங்ககிட்டவே இருக்கட்டும் நான் சாம்பிள் குடுத்துட்டு வந்து வாங்க்கிக்றேன்’’ என்றேன்.

அவர் ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தை புரட்டிக்கொண்டே ‘’அப்பகூட என்கிட்ட சில்ற இருக்காது’’ என்று சொல்லிவிட்டு வேலையை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

‘’Sample-ல கொடுத்துட்டு வரும்போது சில்லறை மாத்திட்டு வந்துடறன் சார்’’ என்றேன்.

இந்த யோசனை அவருக்கு சரியாகப்பட்டது. அந்த ஆச்சர்யத்துடன் மீண்டும் ஆயவகத்திற்கு சென்றால், அங்கு என்னை பணம் கட்டிட்டு வர சொன்ன நர்ஸ் இல்ல. அங்கு இருந்த வேற ஓர் நர்ஸ்க்கு (அவுங்க நர்ஸ்ஸா? இல்ல ஸ்கூல் மிஸ்ஸானு தெரியல அவ்ளோ மிரட்டல்) மீண்டும் எல்லாத்தையும் புரியவைத்து sampleல கொடுத்துவிட்டு வெளியே வரும்போது மணி 12.20.

500 ரூபாய்க்கு சில்லறை வாங்க பல இடங்களில் அலைந்து. எவனும் கொடுக்காமல் போக, இறுதியில் ரயில் நிலையித்தினுள் இருக்கும் ஹோட்டல் சரவணபவனுக்கு சென்று ஒரு காபி (19 ரூபாய்) வாங்கி குடித்துவிட்டு. சில்லறையுடன் அந்த ஆபிஸரை அனுகினால்,

அவர் ‘’கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க டீ சாப்டுட்டு வந்துட்றன்‘’ எனக்கூலாக சொல்லிவிட்டு சென்றார்.

காத்துக்கொண்டிருந்த 25 நிமிடத்தில் பல யோசனைகள். ஏதோ கொஞ்ச நஞ்சம் படித்திருக்கும் என்னையே இந்த மருத்துவமனை இவ்வளவு அலைக்கழிக்கும்போது, படிக்காதவர்கள், பாமரர்களின் நிலைமையை யோசித்து பார்த்தால் பரிதாபமாக உள்ளது.

25 நிமிடம் கழித்து வந்த அவரிடம் என்னை வெறும் சில்லறையை எடுத்து குடுப்பதற்காக 25 நிமிடம் வரை காக்க வைத்ததற்கான பரிதாபமோ, குற்ற உணர்வோ எதுவும் காணமுடியவில்லை.

இதுதான் இன்றைய மருத்துவமனையின் நிலை.

கோபிநாத் மேல் எனக்கு எந்த காழ்ப்புணர்ச்சியும் கிடையாது. ஆனால் இந்த வீடியோ சொல்லவரும் கருத்து நிச்சயம் அபத்தமான ஒன்று. இந்தியாவில் எல்லாம் சரியாக நடந்து கொண்டிருப்பதைப்பொல் ஒரு தோற்றத்தை உருவாக்குவது ஆபத்தானது. இங்கு எதுவுமே சரியாக நடப்பதில்லை. அதுதான் உண்மை. அதை பேசுவதற்கே ஆட்கள் இல்லாத தருணத்தில் இது போன்று அறிவாளித்தனமாக, இந்தியாவை ஒரு perfect country-யாக உருவகப்படுத்தி, பவுடர் பூசுவது எரிச்சலை ஏற்படுத்துகின்றது.

இந்தியாவில் இரண்டுவகையான நிலப்பரப்புகள் இருக்கிறது. பணம் படைத்தவர்களுக்கு இந்தியா ஒரு ஐரோப்பா. பரதேசிகளுக்கு இந்தியா ஒரு ஆப்ரிக்கா. இதை சொல்வதற்கு நமக்கு எந்த அசிங்கமும் இல்லை. ஏனெனில் நமக்கு இந்தியா என்கிற வரைபடத்தின்மீது அக்கரை இல்லை. அதில் வாழும் மக்களின் மீதுதான். அவர்களின் தற்போதைய வாழ்க்கை நிலை ஒரு அங்குலமாவது உயராதா என்பதுதான்.

அரசியல் அங்கத சினிமாவின் துவக்கம் – நண்பர் ஜே.பிக்கு ஓர் எதிர்வினை.

2010-07-08T15:00:00.000-07:00

இந்திய கௌபாய் உலகம் இந்திய கௌபாய் சினிமா என்கிற கட்டுரையின் மூலம் இரும்புக்கோட்டை முரட்டு சிங்கம் திரைப்படத்தை பற்றி என்னை ஒரு கட்டுரை எழுத தூண்டிய என் அருமை நண்பர் ஜே.பி, அக்கட்டுரைக்கு எழுதிய பின்னூட்டத்திற்கான எதிர்வினையே இந்தப் பதிவு. எதிர்வினை என்பது நண்பர்களுக்கு மட்டுமே போகிறபோக்கில் எளிதாக எழுதக்கூடியது என்கிற நம்பிக்கையுடன் தொடர்கிறேன். இனி ஜே.பியும் நானும்.

முதலில் ஜே.பி-யின் பின்னூட்டம்

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Jayaprakashvel said...

சங்கர்

நீங்கள் இந்தப் படத்தை மிகவும் பொறுப்பாகப் பார்த்திருக்கிறீர்கள். நீங்கள் சொல்கிற அமெரிக்க எதிர்ப்பு மற்றும் அங்கதத் தொனி போன்றவை ஒத்துக் கொள்ளக் கூடியவை தான். ஆனாலும் தீவிரமான கெளபாய் பட ரசிகனான எனக்கு இந்தப் படம் மிகுந்த ஏமாற்றத்தையே தந்தது. உங்களின் இந்தப் பதிவு குறித்து நேரில் சந்திக்கும் போது நிறைய பேசுவோம்.ஆனால் அது பின்வருவனவற்றின் விரிவாகத்தான் இருக்கும் அமேரிக்க எதிர்ப்பு என்பதை சிம்புதேவன் எங்காவது பேட்டிகளில் சொல்லி இருக்கிறாரா? சொல்லி இருந்தால் சரி. இல்லாவிட்டால் இதுவும் ஒரு வியாபார தந்திரமே. குட்டி ரேவதி குறித்த வசனத்திற்கு முகம் காட்ட மறுத்த ஓடி ஒளிந்த எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் நேர்மைக்குறைவு- மாடு செத்தா மனுசன் தின்னான் என்ற வரிகளை மாற்ற மறுத்த இயக்குனரின் (பெயர் தெரியவில்லை) நேர்மை இரண்டும் இங்கே எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறது.

அப்புறம் அங்கதச்சுவை. இது முதல் படமா என்பது எனக்குத்தெரியவில்லை. அப்படி இருந்தால் மிக மகிழ்ச்சி.

ஆனால் எந்த சூழ்னிலையிலும் சிம்புதேவனை நான் குறைத்து மதிப்பிடவில்லை. மிகவும் மதிக்கப்படவேண்டிய இயக்குனர்.
மைசூர் மகாராஜா அரண்மனையையும் திப்புவின் சிதைந்த கோட்டைகளையும் ஒரே நாளில் பார்க்க நேர்ந்த எனக்கு தோன்றிய அதே உணர்வு உங்களுக்கும் தோன்றி இருப்பது மிகவும் மகிழ்ச்சி. அதை பற்றி எழுத வேண்டும் என நினைப்பு ரொம்ப நாளாக உண்டு. கடந்த மாதம் மீண்டுமொரு முறை மைசூரு சென்ற போதும் உங்களின் கட்டுரைக்குப் பின்னாலும் அது மிகவும் தீவிரம் கொண்டுள்ளது. விரைவில் எழுத வேண்டும்.

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

அன்புள்ள ஜே.பி

அவதார் பற்றி ஜேம்ஸ் காம்ரன் டைம் பத்திரிக்கைக்கு அளித்திருக்கும் நேர்காணல் (http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,1969722,00.html) பற்றி ஒரு வலைப்பதிவின் மூலம் தெரிந்து கொண்டேன். அந்த நேர்காணலில் Is Avatar a Native American story? என்கிற கேள்விக்கு, இந்தியாவில் பாக்ஸைட் சுரங்கத்திற்காக மலைவாழ்மக்கள் அவர்களின் வசிப்பிடங்களிலிருந்து வெளியேற்றப்படுவதையும், பிரேசிலில் காடுகள் அழிக்கப்படுவதையும், சீனாவில் அணை கட்டுவதற்காக மக்களை இடம்பெயரச்செய்வதையும் குறிப்பிட்டு இதுபோன்று உலகத்தின் வெவ்வேறு பகுதியைச்சார்ந்த அனைவருக்கும் பொதுவான ஒரு அரசியல் இப்படத்தில் இடம் பெற்றுள்ளதாக வெளிப்படையாக கூறுகின்றார். இது அமெரிக்காவில் சாத்தியப்படலாம். ஆனால் இங்கு இது போன்ற காட்சிகள் தணிக்கைத்துறையினை தாண்டிவருவதே அரிது. வியாபாரம் செய்யும் நோக்கத்தில் படம் எடுக்க சிம்புத்தேவனுக்கு இதைவிட எளிமையான கதைக்களம் கண்டிப்பாக இருக்கக்கூடும். எஸ்.ரா-குட்டிரேவதி பிரச்சனை வேறு. இதை அதனுடன் ஒப்பிடத்தேவை இல்லை. இதனை நேர்மை சம்மந்தபட்ட அம்சமாக பார்க்கவேண்டாம் ஜே.பி. ஒரு படைப்பாளிக்கு அந்த சமூகம் வழங்கியிருக்கும் சுதந்திரமும், அங்கீகாரமுமே காரணம். ஜேம்ஸ் கேம்ரனுக்கு அமெரிக்காவில் இருக்கும் சுதந்திரமும், அங்கிகாரமும் இங்கு எந்த இயக்குநருக்குமே இல்லை. அதற்கு காரணம் கதாநாயகன்களை முன்னிலைப்படுத்தும் நம் வெகுஜன சினிமா ரசனைதான். என்று ஒரு தமிழ்சினிமா இயக்குநர், ஜேம்ஸ் கேம்ரனுக்கு கிடைத்திருக்கும் படைப்பு சுதந்திரத்துடன் படம் எடுக்க இயலுமோ... அதுவரை தன் படைப்புகளில் மட்டுமாவது குரல் கொடுத்துவரும் படைப்பாளிகளை கொண்டாடலாம்.

மேலும், நேர்காணல் ஒன்றில் தனியாக விளக்கம் கொடுக்கும் அளவுக்கு இதில் ஏதும் மறைமுக அரசியல் இருப்பதாகபடவில்லை ஜே.பி. அனைத்தும் வெளிப்படையான பகடிகளே. சில காட்சிகள் முதல் வார திரையிடலுக்குப் பிறகு வெட்டப்பட்டுவிட்டதாகவும் கூறப்படுகின்றது. 123 ஒப்பந்தத்தின் படி நாம் குசு (மல வாயு) விடுவதாக இருந்தாலும் அமெரிக்காவிடம் அனுமதி பெற்ற பிறகே சாத்தியம் என சொல்லும் ஒரு காட்சியினை விட , ஒரு நேர்காணல் என்ன பெரிதாக புரியவைத்துவிட போகின்றது ஜே.பி. (படம் வெளியாகி 2வது வாரத்திலிருந்து இந்த காட்சி வெட்டப்பட்டுவிட்டதாக நண்பர்கள் சொன்னார்கள். நான் முதல் வாரத்திலேயே பார்த்துவிட்டதில் பெரும் மகிழ்ச்சி)

சிம்புத்தேவன் தன்னுடைய நேர்காணலில் நாம் விவாதிக்கும் அரசியலை பேசி இருந்தால் அவரை வைத்து அடுத்த திரைப்படம் எடுக்க த.மு.எ.ச கூட முன்வராது என்பதுதான் உண்மை. நாம் பதிவுலகில் எழுதுவதற்கே வீட்டுக்கு ஆட்டோ வருவதாக சொல்லப்படும் இந்தியா என்கிற ஜனநாயக நாட்டில் வாழ்வதால் சில நிபந்தனைகளுக்கு (for survival) உட்பட்டே நம் குரலை உயர்த்திப்பிடிக்க வேண்டியுள்ளது.

மாடு செத்தா மனுசன் தின்னான் என்ற வரிகளை மாற்ற மறுத்த இயக்குனர் பற்றி இப்பொழுதான் கேள்விபடுகிறேன் ஜே.பி. அது ஒரு சாதாரண வியாபார சினிமாவில் இடம்பெற்ற பாடல் என்றே நினைத்து வந்தேன். அதில் என்ன பிரச்சனை என்பதை முடிந்தால் பின்னூட்டத்தில் குறிப்பிடவும்.

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
அப்புறம் அங்கதச்சுவை. இது முதல் படமா என்பது எனக்குத்தெரியவில்லை. அப்படி இருந்தால் மிக மகிழ்ச்சி.
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

தமிழில் அரசியல் அங்கத சினிமாக்களின் துவக்கம் என்றே குறிப்பிட்டு இருக்கின்றேன் ஜே.பி. வெறும் அங்கதசுவை என குறிப்பிடவில்லை. மேலும், இது வெறும் மிகை உணர்ச்சியினால் எழுதப்பட்ட வார்த்தைகள் அல்ல. ஏற்கனவே அங்கதச்சுவையுடன் படங்கள் வந்திருக்கலாம். ஆனால் இவ்வளவு ஆழமான அரசியலை வெளிப்படையாக கிண்டல் அடித்திருக்கும் காட்சி இந்த படத்தின் மூலமே எனக்கு அறிமுகம். இது போன்ற அம்சங்களில் துவக்கம் என்பது ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளியில் ஆரம்பிக்கின்றது என அருதியிட்டு யாராலும் கூற இயலாது. பல தொடர்ச்சியான முயற்சிகளில் மிகவும் பலமாக ஒலித்த ஓரிரு குரல்களாக தோன்றியதால்தான் துவக்கம் என குறிப்பிட்டுள்ளேன்.

ஒரு நல்ல விவாதத்தினை உருவாக்குவதன் முயற்சியாகவே இந்த எதிர்வினை என்கிற கருவி . பொதுவாக உங்களுடன் விவாதிப்பதிக்கும் தருணங்கள் எனக்கு மிகவும் அலாதியானவை. அதை இந்த பொதுவெளியில் செய்தால் எனக்கு மேலும் மகிழ்ச்சி. உங்களை உங்கள் நேரம் அனுமதிக்கும்பட்சத்தில் விவாதத்தினை தொடர்வோம் ஜே.பி.

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
மைசூர் மகாராஜா அரண்மனையையும் திப்புவின் சிதைந்த கோட்டைகளையும் ஒரே நாளில் பார்க்க நேர்ந்த எனக்கு தோன்றிய அதே உணர்வு உங்களுக்கும் தோன்றி இருப்பது மிகவும் மகிழ்ச்சி. அதை பற்றி எழுத வேண்டும் என நினைப்பு ரொம்ப நாளாக உண்டு. கடந்த மாதம் மீண்டுமொரு முறை மைசூரு சென்ற போதும் உங்களின் கட்டுரைக்குப் பின்னாலும் அது மிகவும் தீவிரம் கொண்டுள்ளது. விரைவில் எழுத வேண்டும்.
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

நானும் ஒரே நாளில் பார்த்தேன் ஜே.பி. திப்பு வீரமரணம் அடைந்ததாக கூறப்பட்ட இடத்தில் வெகு நேரம் அமர்ந்திருந்தேன். உண்மையில் மிகவும் வேதனையாக உணர்ந்தேன்.

நீங்கள் எழுதிய பதிவு ஒன்றிற்கு நான் எழுத முயன்ற பின்னூட்டம் ஒரு பதிவாக உருமாற்றம் பெற்றதுடன் உங்களை இன்னொரு பதிவு எழுதச் சொல்லி நினைவூட்டியிருப்பது மகிழ்ச்சி அளிக்கின்றது.

இரும்புக் கோட்டைமுரட்டு சிங்கம் – தமிழில் அரசியல் அங்கத சினிமாக்களின் துவக்கம்

2010-07-05T12:52:00.000-07:00

என் அருமை நண்பர் ஜே.பியின் வலைப்பக்கத்தில் இந்திய கௌபாய் உலகம் என்ற தலைப்பில் இரும்புகோட்டை முரட்டு சிங்கம் திரைப்படத்தைப் பற்றிய கட்டுரையை படித்ததும் அதற்கு பின்னூட்டம் இடலாம் என தட்டச்சு செய்யத்துவங்கினேன். நான் தட்டச்சு செய்து முடித்திருந்த பொழுது பின்னூட்டம் ஒரு கட்டுரை அளவு நீண்டு சென்றுவிட்டதால் அதை ஒரு தனிப்பதிவாகவே நம் வலைப்பக்கத்தில் சேர்த்தால் என்ன என தோன்றியது. அதன் விளைவே இக்கட்டுரை. இந்த கட்டுரையினை நண்பர் ஜே.பி யின் கட்டுரைக்கு எதிர்வினையாக கருதாமல் அதன் தொடர்ச்சியான ஒன்றாகவும் அதில் விடுபட்டவைகளை சேர்க்க முயலும் பதிவாகவுமே கருதுகின்றேன். இனி கட்டுரைக்கு;

நண்பரின் கட்டுரையில் ‘’கெளபாய் படங்களில் வருகிற ஒரு தெனாவெட்டான, ரொமான்டிக்கான அதிரடிகள் இந்தப் படத்தில் இல்லை. காமெடியாக சொல்ல கெளபாய் படம் எடுத்திருக்க தேவை இல்லை’’. என குறிப்பிட்டிருந்தார். அதாவது இ.மு.கோ.சி திரைப்படத்தை ஒரு நல்ல கௌபாய் திரைப்படமாக எடுக்கப்படவில்லை என்கிற ஆதங்க தொணியுடன் அக்கட்டுரை எழுதப்பட்டுள்ளது. கௌபாய் திரைப்படங்கள் என்பது அமெரிக்க சினிமா ஆரம்பித்து வைத்த ஒன்று. சிம்புத்தேவனின் நோக்கம் அமெரிக்க அரசியலுடன் அமெரிக்க சினிமாவையும் சேர்த்து கிண்டலடித்து ஒரு ஜனரஞ்சகசினிமாவினை கொடுப்பதுதான் என்றே எனக்கு படுகின்றது. அமெரிக்க கௌபாய் சினிமாக்களின் அதிமுக்கியமான கதாநாயகனான Clint East Wood-யின் பெயரையே இ.கோ.மு.சிங்கத்தின் வில்லன் கதாபாத்திரத்தின் பெயராக தமிழில் கிழக்குக் கட்டை (east wood) என வைத்திருப்பது. வில்லனின் இருப்பிடத்துக்கு உசாபுரம்(USApuram)என வைத்திருப்பது, உசாபுரத்தின் அணுகுண்டு ஒப்பந்தம் போன்றவைகள் இதை நிரூபிப்பதாக உள்ளது.

ஜே.பி குறிப்பிட்டிருந்தது போலவே கதாநாயகன் லாரன்ஸின் முகபாவங்களும், டப்பிங்கில் voice modulation என்கிற பெயரில் செய்திருக்கும் சேட்டைகளும், வயித்தெரிச்சலை ஏற்படுத்தும் அவரின் நடிப்பும் படத்தின் மாபெரும் பலவீனமாகவே தோன்றுகின்றது. இத்திரைப்படத்தில் முதலில் பார்த்திபன் நடிப்பதாக இருந்ததாம். பார்த்திபனின் நடிப்பு இக்கதாப்பாத்திரத்திற்கு கச்சிதாமாகவே இருந்திருக்கும். ஜே.பி குறிப்பிட்டிருப்பது போல் பிரபுதேவாவும், விஜய்யும் இன்னும் opt-ஆன நடிகர்கள். ஆனால் தமிழ் சினிமா தற்போது இருக்கும் சூழலில் இதெல்லாம் நிகழ்வதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. தொடர்ச்சியாக சுறா போன்ற பார்முலா குப்பைகளில் நடித்து எத்தனை முறையென்றாலும் விஜய் தோற்கத் தயாராக இருக்கின்றார். ஆனால் அவ்வப்போதாவது இது போன்ற பரிச்சார்த்த முயற்சி படங்களில் நடிப்பது மட்டும் இன்னும் அவருக்கு அலர்ஜியாகவே இருந்து வருகின்றது. விஜய் என்கிற அசாதாரணமான நடிப்பு திறமை உள்ள நடிகருக்கு மிக முக்கியமான எதிரிகளாக நான் கருதுவது அவருடைய எதிர்கால கனவாக இருந்து வரும் அரசியல்வாதி விஜய்யும், இயக்குநர்கள் என்கிற போர்வையில் அவரை சுற்றி இருக்கும் அல்ல கைகளும், முக்கியமாக அவரின் தந்தையார் சந்திரசேகரும் தான். விஜய் எதிர்காலத்தில் அரசியலுக்கு வந்து நம்மை காப்பாற்றுவதை விட இந்த படத்தில் நடித்து லாரன்சின் இம்சையிலிருந்தாவது நம்மை காப்பாற்றியிருக்கலாம்.

சமகால அரசியல் மீதான விமர்சனங்களை முன்வைக்கும் சினிமாக்கள் தமிழில் மிகக்குறைவே. அந்த வகையில் சிம்புத்தேவனின் அரசியல் அறிவும் அதைக்கொண்டு அவர் உருவாக்கி இருக்கும் அங்கத சினிமாக்களும் என்னை ஆச்சர்யபடுத்துகின்றது. இம்சை அரசன் 23-ஆம் புலிகேசியில் பெப்சி, கொக்கோகோலா, கிரிக்கெட், அரசாங்க அதிகாரிகள், சாதிச்சண்டை, தமிழ் சினிமா உருவாக்கம் என பல்வேறு சங்கதிகளை பகடி செய்திருப்பார். நான் இம்சை அரசன் திரைப்படம் வெளியாகி சில மாதங்களில் மைசூர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. நண்பர்களுடன் சேர்ந்து மைசூரை சுற்றிப்பார்த்தபோதுதான் இம்சை அரசன் திரைப்படத்தின் உண்மையான அரசியலை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. வெள்ளைக்காரர்களுக்கு கூஜா தூக்கிக்கொண்டிருந்த அரசவம்சங்களின் வரலாறுகளே அங்கு அதிகமாக போற்றப்படுகின்றது. அவர்கள் வெள்ளைக்காரர்களுடன் உணவருந்தியது, விழாக்களில் கலந்து கொண்டது, அவர்கள் பயன்படுத்திய ஆடைகள், அணிகலன்கள் போன்றவற்றை நேரில் பார்த்தபோதுதான் இம்சை அரசர்களின் உண்மையான பின்புலத்தினையும், கர்நாடகாவில் இப்படத்தை வெளியிட எதிர்ப்புகுரல் எழுந்ததற்கான காரணத்தினையும் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. இவை அனைத்திற்கும் மாறாக வெள்ளையர்களை எதிர்த்து போரிட்டு உயிர் துறந்த மாவீரர் திப்புசுல்தானின் வரலாற்றினை ஆவணப்படுத்தப்பட்டிருந்த விதம் வேதனையாக இருந்தது. கூஜா தூக்கிகளுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் முக்கியத்துவம் ஏன் உண்மையான போராளிக்கு கொடுக்கப்படவில்லை. இவை அனைத்திற்கும் ‘’வரலாறு முக்கியம் அமைச்சரே’’ என்கிற சிம்புத்தேவனின் வசனம்தான் பதில். இன்றைய நம் தமிழகத்து இம்சை அரசர்களும் இத்தத்துவத்தை நன்றாகவே புரிந்து வைத்துள்ளார்கள் என்பதை கடந்த 4-ஆண்டு கால தமிழக நிகழ்வுகள் உறுதிசெய்கின்றன.

இதன் தொடர்ச்சியாக, இ.அ.23 புலிகேசியில் அங்கங்கே தெளிக்கப்பட்டிருந்த அமெரிக்க எதிர்ப்பு அரசியல் இ.மு.கோ.சி படத்தின் பிரதான அரசியலாக உள்ளது. இன்னும் தெளிவாக சொன்னால் இ.கோ.மு சி ஒரு அமெரிக்க எதிர்ப்பு சினிமா எனலாம். அமெரிக்காவின் 123 ஒப்பந்தம் பற்றிய அங்கதம் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று, 25 ஆண்டு காலம் கழித்தும் (போபால் விஷவாயு கசிவால்) பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நியாயம் கிடைக்க நாதியற்ற ஒரு சமூக சூழலில், அரசின் அடுத்த இலக்கு அணுக்கரு உலை. அதிலும் மத்திய அரசு நிறைவேற்ற துடித்துக் கொண்டிருக்கும் அணுக்கரு உலை தொடர்பான விபத்துக் காப்பீடு மசோதா மிகவும் நகைச்சுவையான ஒன்று. ஏற்கனவே மாபெரும் நகைச்சுவையான ஒன்றினை பகடி செய்வது மிகவும் கடினமான ஒன்று. சிம்புத்தேவன் அதை சாதாரண பார்வையாளனுக்கும் எளிமையாக புரியும்படி காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார். குறிப்பாக படத்தின் இறுதிக்காட்சியில் வரும் தமிழ் எழுத்துக்கள் மொத்தம் எத்தனை என்ற கேள்வியின் போது திரையரங்கத்தில் இருந்த பலர் கைத்தட்டி சிரித்தாலும் அந்த புதையல் கண்டுபிடிப்பில் பங்கேற்ற கதாபாத்திரங்களைப் போலவே ஏராளமான பார்வையாளர்கள் தவறான எண்ணிக்கையை மனதிற்குள் கூறியவாறு போலியாக சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள் என்பதை எளிதாக உணரமுடிந்தது. ''பொங்கு தமிழர்க்கு இன்னல் நேர்ந்தால் என்ன செய்வோம்'' என்கிற கேள்வியும், ''ஆளவந்தான் யார்'' என்கிற கேள்வியும் அரசியல் பகடிகளின் உச்சம் எனலாம். இந்த திரைப்படம் வெறும் கௌபாய் திரைப்படமாக கருதப்படாமல் அரசியல் அங்கத சினிமா வகையறாகவே கருதப்படவேண்டும். அதற்கான வெற்றிடங்களே இங்கு அதிகம் இருப்பதாகவும் உணர்கிறேன்.

சமகால பிரச்சனைகளை பேச முயலும் எந்த ஒரு படைப்பும், படைப்பாளியும் நிச்சயம் போற்றப்படவேண்டும். தமிழ் சினிமாத்துறையிலிருந்து இப்படி ஒரு குரல் ஒலித்திருப்பது ஒரு நல்ல துவக்கம். அந்த வகையில் சிம்புத்தேவனின் இரும்புக் கோட்டை முரட்டு சிங்கம் ஒரு நல்ல சினிமாவுக்கான முயற்சியே. இருப்பினும் இப்படி ஒரு சினிமாவினை உருவாக்க சிம்புத்தேவனுக்கு மூன்று கதாநாயகிகளும், சில கவர்ச்சிப்பாடல்களும் தேவைப்படுவது வருத்தம் அளிக்கின்றது.

குறிப்பு
இப்படத்தின் தயாரிப்பாளர் கல்பாத்தி அகோரத்தின் சமீபத்திய தயாரிப்புகள் நான் கடவுள், இரும்புக்கோட்டை முரட்டு சிங்கம், மதராச பட்டினம், யுத்தம் செய், அவன் இவன்... இந்த பட்டியல் AGS production company-யின் மீது மிகுந்த மரியாதையினையும், நம்பிக்கையினையும், எதிர்பார்ப்பினையும் ஏற்படுத்தியிருக்கின்றது.

அவன் இவன்

2010-06-16T06:41:00.000-07:00

அவன் அவனுக்குள்ளாகவே
மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்
இனி,

பேருந்து நெரிசல்களில்
எந்தப் பெண்ணின் புட்டத்திலும்
தன் குறியை வைத்து அழுத்துவதில்லை

எதிர்வீட்டு ஹேமலதா
தெரு பெருக்கும்போது
குலுங்கும் அவளின் முலைகளை
ஒளிந்திருந்து ரசிப்பதில்லை
பார்க்கும் எல்லா பெண்களிடமும்
ஏதோ ஒரு நடிகையின் முகசாயலை
தேடப்போவதில்லை

என நீண்டு கொண்டே சென்ற ஒரு பட்டியலை
மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தவன்
பேருந்திலிருந்து இறங்கி நடக்கத்துவங்கினான்.
இவனும் அவனைப் பின்தொடர்ந்தான்.

இருவரும்
ஒரு மாபெரும் கூட்டத்தினுள் நுழைந்தார்கள்.
ஒரே மாதிரியான முகத்தோற்றத்துடன்
இருந்த அந்த ஆண்களின் கூட்டத்தில்
நான், அவன், இவன் அனைவரும்
அடையாளமற்று போனோம்.

சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு
அவனுக்கு தொலைபேசியில் ஒரு செய்தி வந்தது.
அவனுக்கு பெண்குழந்தை பிறந்திருக்கின்றதாம்.

மருத்துவமனைகள் இரக்கமற்றவை

2010-05-24T01:16:00.000-07:00

தையல்களாலும் பிளாஸ்திரிகளாலும்
மறைந்து போயிருக்கும் முகங்கள்

சிறிது நேரத்தில் நிகழப்போகின்ற
தன் அன்புக்குரியவர்களின்
நிரந்தரப் பிரிவை ஏற்க மறுத்து
சுவரையே வெறித்துக்கொண்டிருப்பவர்களின் பெருமூச்சுக்கள்

பழுப்பு நிற சால்வை ஒன்றினால் சுற்றப்பட்ட
காய்ச்சலுற்ற குழந்தையுடன்
நீண்ட நேரமாக மருத்துவரின் வருகைக்காக
காத்திருக்கும் ஒருவளின் படபடப்புகள்

வலிகளைப் பொறுக்கமுடியாத முனகல்கள்
முனகல்களைப் பொறுக்கமுடியாத வலிகள்

என, இவை எவற்றிற்கும்
எந்தச் சலனமும் அடையாத
மருத்துவமனைகள் இரக்கமற்றவை.

அவனுடைய 43-வது பிறந்தநாளுக்கு பிறகு

2010-05-05T00:31:00.000-07:00

திருமணம் செய்துகொள்ள வற்புறுத்தும்
அவன் அம்மாவின் கடிதங்களின் வருகை
குறைந்து போயிருந்தது.

எப்பொழுதாவது உணவகங்களில் கை கழுவும்போதோ
முடிதிருத்தத்தின்போதோ
பார்க்க நேரும் கண்ணாடிகள் மீது
அவனுக்கு குற்றச்சாட்டுக்கள் உண்டு.
அவைகள் அவனுடைய முகத்திற்கு பதிலாக
வேறு ஏதோ ஒரு முகத்தை காண்பிக்கின்றதாம்.

இப்போதெல்லாம்
எதிர்ப்படும் எந்த மார்பகங்களும்
அவனை கிளர்ச்சியடையச் செய்வதில்லை.
நீண்ட நேரம் அடக்கி வைத்துக்கொண்டிருந்து
சாவுகாசமாக கழிக்கும்
சிறுநீரின் சுகமே
அவனுக்கு போதுமாய் இருக்கின்றது.

-நளினி சங்கர்

நன்றி
பனிமுலை இலக்கிய இதழ்

நம் படுக்கை அறையிலும் கூட!

2010-04-27T22:46:00.000-07:00

எப்போதும்
எனக்கு மேலே இருந்தே
செயல்பட நினைக்கிறாய்.
நம் படுக்கை அறையிலும் கூட!

புன்னகைக்கும் பேருந்துகள்

2010-04-25T23:42:00.001-07:00

நீ ஊரில் இல்லாத நாட்களில்
உன் விடுதி வழி செல்லும் பேருந்துகள்
என்னைக் காண நேர்ந்தால்
ஒரு வித ஸ்நேகப் புன்னகையுடன் கடந்து போகின்றன.
அவைகளிடம் என்ன சொல்லிவிட்டு சென்றாய்?

பிழையில்லாத ஒரு கவிதை தருகிறேன்

2010-04-12T00:29:00.000-07:00

உன்னைப் பற்றி
பிழையில்லாத ஒரு கவிதை தருகிறேன்.
என்னைப் பற்றி
ஒரு முத்தம் தா

பேராண்மை

2010-04-08T04:35:00.000-07:00

மருத்துவப்பரிசோதனைக்காக மனித உயிர்கள் எலியைப் போல பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள் என ‘ஈ’ திரைப்படத்தின் மூலம் தமிழ் சினிமா சூழலில் ஓர் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியிருந்ததால், எஸ். பி. ஜனநாதனின் பேராண்மை படத்திற்கு சற்று கூடுதல் எதிர்பார்ப்புடனே சென்றேன்.
ரஷ்ய நாவல் ஒன்றை தழுவி எடுக்கப்பட்டிருதாக இயக்குநர் கூறியிருந்ததும் நம் கூடுதல் எதிப்பார்ப்பிற்கு ஒரு காரணம். படத்தின் துவக்கக்காட்சியாக வரும் செயற்கைக்கோள் ஏவுதளம், ஆய்வுக்கூடம் போன்றவை அதை ஆமோதிப்பது போலவே இருந்தது. ஆனால் அதற்கு அடுத்து வரும் கதாநாயகனின் அறிமுகக்காட்சி நம் எதிர்பார்ப்பு தவறோ என்ற ஒரு சிறிய பயத்தை ஏற்படுத்தியது. காட்டிலிருந்து தப்பித்து ஊருக்குள் புகுந்த புலி ஒன்று ஒரு பெண்ணை கொலை செய்துவிட்டு ஊரையே ஸ்தம்பிக்கவைக்கின்றது. புலி ஊருக்குள் எப்போது வருமோ! அடுத்து யாருக்கு என்ன ஆகுமோ என ஊர் மக்கள் கவலையில் இருக்கும்போது, அந்த புலியை கொன்று கட்டி இழுத்து வருகிறார் கதாநாயகன். அடுத்து கதாநாயகனின் சாதனையை போற்றும் (ஒரு சதவீதம் கூட மனதில் தங்காத) ஒரு பாடல் என வணிக சினிமாவின் அலுத்துப்போன formula-வில் படம் நகரத்துவங்கியதால் எனக்கு மேலும் பயம் சற்று அதிகமானது. படத்தின் இடைவேளை வரை இந்த பயம் அடிக்கடி எட்டிப் பார்த்துக்கொண்டேதான் இருந்தது.
இத்திரைப்படத்தைப் பற்றிய பத்திரிக்கைச் செய்திகள், முன்னோட்டங்கள், இயக்குநரின் நேர்காணல்கள் போன்றவை ‘பேராண்மை’ காடு, இயற்கை வளங்கள் போன்றவற்றின் மீதான அக்கரையைப் பேசப்போகின்ற படமோ! என்ற தோற்றத்தை உருவாக்கியிருந்தது. ஒரு வேளை இது என் தனிப்பட்ட observation-ஆக கூட இருக்கலாம்.
படத்தின் முதல் காட்சியில் வரும் செயற்கைக்கோள் ஏவப்படப்போவது பற்றிய விஞ்ஞானியின் பேட்டியிலிருந்து ஒரு சாதாரண பார்வையாளனும் கூட படத்தின் கதையை யூகித்துவிடலாம். செயற்கைக்கோள் வெற்றிகரமாக ஏவப்பட்டு விட்டால் இந்தியா வல்லரசு ஆகிவிடும் என்பதால் அதனை தடுப்பதற்காக வெளிநாட்டிலிருந்து கூலிப்படையினர் வரவழைக்கப்படுகின்றனர். இந்த திட்டத்திற்காக ஏவுதளம் அமைந்துள்ள காட்டில் கூலிப்படையினர் தஞ்சம் புகுகின்றனர். அதே காட்டிற்கு வேறு ஒரு பயிற்சிக்காக வரும் 5 மாணவிகளின் உதவியுடன் எப்படி கதாநாயகன் செயற்கைகோளை காப்பாற்றி இந்தியாவை வல்லரசு ஆக்குகிறார் என்பதுதான் படத்தின் ஒருவரிக்கதை.

‘நெய்தல்’-லின் முதல் இரண்டு இதழ்களில் 5 பக்க அளவு அறிவியல் கட்டுரை எழுதும் அளவுக்கு ‘ஈ’ படத்தின் மூலம் நம் கவனத்தை ஈர்த்த ஜனநாதன் படம்தானா இது? என்ற ஒரு சந்தேகத்தையே படத்தின் முதல்பாதி ஏற்படுத்தி இருந்தது. இருந்தும் இப்படத்தைப்பற்றி இங்கு நாம் விவாதிக்கக் காரணம் இப்படத்தின் இரண்டாம் பகுதியே. 5 பக்க அறிவியல் கட்டுரை எழுதவைக்கும் அளவுக்கு இல்லை என்றாலும் இப்படத்தின் இரண்டாம் பாதியை மட்டும் முன்னிலைப்படுத்தி நாம் விவாதிக்க நிறைய செய்திகள் இப்படத்தில் உள்ளன. இப்படத்தின் இரண்டாம் பாதி முழுக்கவே ஒரு கிளைமாக்ஸ் காட்சியைப் போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகின்றது. தமிழ் சினிமா பார்வையாளனுக்கு இது முற்றிலும் வித்தியாசமான ஒரு அனுபவம். இது இப்படத்தின் ஒளிப்பதிவாளர் மற்றும் படத்தொகுப்பாளர் ஆகியோரின் உழைப்புக்கான அங்கீகாரம். இந்த இருவருக்குமான புரிதலே இப்படத்தின் மாபெரும் பலமாக கருதுகிறேன். தொழில்நுட்பரீதியாக (பின்னனி இசையை தவிர்த்து) இத்திரைப்படம் இந்திய சினிமாக்களுக்கு ஒரு மாபெரும் சவால் எனலாம். இப்படத்தைப்பற்றிய நண்பர்களுடான விவாதங்களின் போது இதில் இடம்பெற்றுள்ள கிராபிக்ஸ் காட்சிகள் பற்றி இதுவரை ஒருவரும் விவாதிக்கவில்லை. ‘’அத்தியாவசிமான காட்சிகளில் இதுபோன்ற தொழில்நுட்பங்கள் பயன்படுத்தப்படும்போது தொழில்நுட்பம் மறக்கடிக்கப்பட்டு காட்சிகளில் பார்வையாளனை ஒன்றச்செய்வது ஒரு சிறந்த படைப்பாளிக்கு சாத்தியமே’’ என்பதை இப்படத்தின் தொழில்நுட்பக்குழுவினர் நிறுபித்து இருக்கின்றனர். ஏனோ இந்த சந்தர்ப்பத்தில் தமிழ் சினிமாவின் மாமேதை ‘இயக்குநர் சங்கரின்’ முகம் என் நினைவுக்கு வந்து செல்கின்றது.
தமிழ் சினிமாவில் எஸ்.பி.ஜனநாதனின் தனித்துவம் என்பது அவர் தேர்ந்தெடுக்கும் கதைக்களமே. அவருடைய மூன்று திரைப்படங்களும் வெவ்வேறு விதமான கதைக்களம் கொண்டவை. முந்தைய இரண்டு படங்களை விட பேராண்மையின் கதைக்களம் முற்றிலும் புதுமையானது. அதனாலேயே ஒரு சாதாரண விஜயகாந்த் படத்தின் கதைப்போல் இப்படத்தின் கதை தோன்றினாலும், கதைக்களமும் அதன் பின்னனி பற்றிய ஆராய்ச்சியும், அதற்கான இயக்குநருடைய உழைப்பும் இப்படத்தை வேறொரு தளத்திற்கு எடுத்துச் செல்கின்றது. காடு பற்றிய இவ்வளவு விவரங்களுடன் எந்த திரைப்படமும் வந்ததில்லை. அடர்ந்த காடுகளுக்குள் காமிரா பயனித்து இருக்கும் விதம் முற்றிலும் வித்தியாசமானது. இடைவேளையின்போது வரும் ஒரு long shot- காட்சியே போதும். ஆற்றின் ஒரு கரையில் இருக்கும் கூலிப்படையினர், மறுகரையில் அவர்களின் திட்டங்களை தகர்க்கும் முனைப்புடன் இருக்கும் கதாநாயகன் மற்றும் கதாநாயகிகள் என அனைத்தையும் ஒரே frame-யில் கொண்டு வந்து இடைவேளை என சொல்லும் அந்த அற்புத shot-க்கு எழுந்து நின்று கை தட்ட வேண்டும் போல் இருந்தது.

இப்படத்தின் கதையை முதன்முதலில் ஜெயம் ரவிக்கு விவரித்தபோது அவருக்கு எதுமே புரியவில்லை என்றும் ஜனநாதனின் மீதுள்ள நம்பிக்கையில் மட்டுமே இத்திரைப்படத்தில் நடித்ததாகவும் ஒரு தொலைக்காட்சி நேர்காணலின் மூலம் கேள்விப்பட்டேன். நான் இப்படத்தைப் பார்க்க சென்றிருந்தபோது எனக்கு பின்வரிசையில் அமர்ந்திருந்த 10 வயது சிறுமி மிகவும் ரசித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததை நான் கவனித்தேன். படத்தின் ஒரு காட்சியில் கதாநாயகனின் உயர் அதிகாரி (பொன்வண்ணன்) தொலைபேசியில் மாவட்ட ஆட்சியரிடம் பேசும்போது “ Force-லாம் ஏதும் வேணாம் சார். நானே பார்த்துக்கிறன். என்னோட Force-யே போதும்” என அங்கு நடந்திருக்கும் அனைத்து தியாகங்களுக்கும், சாதனைகளுக்கும் அவரே காரணம் என்ற ரீதியில் பேசுவார். அப்போது அந்த பின்வரிசை சிறும் தன் அம்மாவிடம் “ஐ… அவர் (துருவன்) செஞ்ஜ எல்லாத்தையும் இவரே செஞ்ஜ மாரி சொல்றாரு” சங்கடத்துடன் குறைப்பட்டுக்கொண்டது. நான் திரும்பி ஒருமுறை அந்தச்சிறுமியைப் பார்த்துவிட்டு மனதுக்குள் சிரித்துக்கொண்டேன். நான் சிரித்ததற்கு காரணம் அந்த சிறுமியின் வெகுளித்தனத்தினை கண்டு மட்டும் அல்ல. 10 வயது சிறுமிக்குப் புரியுக்கூடிய கதை, ஜனநாதன் விவரித்தபோது ஜெயம் ரவிக்கு எதனால் புரியாமல் போனது என்பதை நினைத்தும் கூட. இதுதான் பேராண்மை க்கு கிடைத்த மாபெரும் வெற்றியாக நினைக்கின்றேன். சாதாரண பார்வையாளனுக்கு குழப்பம் ஏற்படக்கூடிய பல காட்சிகளை மிக நேர்த்தியாகவும் எந்த சிக்கலும் இன்றி எளிமையாகவும் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். இதை சாத்தியப்படுத்தியது இப்படத்தின் ஒளிப்பதிவும், படத்தொகுப்புமே ஆகும். ஏனெனில், கதாப்பாத்திரங்களுக்கு நிகராக இக்கதை நடக்கும் காடுகளும் முக்கியத்துவம் பெறுவதால், கதாப்பாத்திரங்கள் இருக்கும் location பற்றிய குழப்பங்களை இப்படத்தின் கேமிரா கோணங்களே தவிர்த்து விடுகின்றது. Cell phone signals எதுவுமே இல்லாத ஒரு காட்டில் இது போன்ற shots-களை படம் பிடித்திருப்பது அசாதரணமானது.
தொடரும்…

பிரபாகரனின் மரணச்செய்தி

2009-05-22T00:22:00.000-07:00

அன்புள்ள தோழி,

இது வரை ஈழத்தில் இருந்து வந்த உயிர் இழுப்புச்செய்திகள் நமக்கு ஏற்படுத்திய வலியைவிட பல மடங்கு வலியை இப்போது உணர்கிறோம் . பிரபாகரன் களத்தில் இருந்த வரை, நிகழ்ந்த அத்தனை உயிர் இழப்புகளுக்கும் எதோ ஒரு அர்த்தம் இருந்து வந்ததாகவே உணர்ந்துவந்தோம்.

ஓர் இரவு, நம் தொலைபேசி உரையாடலில் நீங்கள் எனக்கு சொன்ன கதை ஒன்றுதான் என் நினைவிற்கு வருகின்றது. ஒரு ஓவியர், உடல்நலமற்ற பெண், இலைகள் உதிர்ந்து காய்ந்துகொண்டு வரும் மரம் ஆகியவை பற்றிய கதை அது. அந்த கதையின் கடைசியில் வரும் ஒற்றை இலைதான் பிரபாகரன். இன்று அதுவும் உதிர்ந்துவிட்டது.

பிரபாகரனின் மரணச்செய்தி நாம் மிகவும் நேசிக்கும் ஒருவருடைய மரணத்தை விட சற்று கூடுதல் துக்கமான ஒன்று. அடுத்த தலைமுறைமீதான அதீத அக்கறை கொண்ட ஒரு ஒட்டுமொத்த சமுதாயத்தின் அத்தனை போராட்டங்களும், முயற்சிகளும், தியாகங்களும் இன்று வீணாகிவிட்டது என்பதை நினைக்கும்போது துக்கம் பீறிடுகிறது.

"ஈழமக்களின் சார்பாக பிரபாகரன் கோரும் உரிமைகள் அனைத்தும் நியாயமாக இருப்பினும் அவர் அதை அடைய தேர்ந்தெடுத்த போராட்டவழிமுறைதான் தவறு..."

"அது எப்படி? தனி நாடு எல்லாம்?..."

"நம்ம இந்தியாவிலயும்தான் நிறைய போராட்ட அமைப்புகள் தனி நாடு கேக்குது. அதெல்லாம் அவங்க இஷ்டப்படி கொடுத்துட முடியுமா? வேணும்னா சம உரிமை கேக்கலாம்..."

" ராஜீவ் காந்தி-ய கொன்னது அவங்க செஞ்ச மிகபெரிய தப்பு..."
போன்ற விமர்சனங்கள் நிறைய அறிவு ஜீவிகளிடமிருந்து நம்மிடம் வந்த வண்ணம் உள்ளன. இவர்கள் அனைவருக்கும் நாம் சொல்வது ஒன்றுதான். நம் பக்கத்துக்கு வீட்டில் நடக்கும் வரை கற்பழிப்பு, கொலை போன்றவை வெறும் சம்பவங்களே! யார் வேண்டுமென்றாலும் கருத்து தெரிவிக்கலாம். தங்கள் பார்வை பற்றிய புத்திசாளித்தனத்தை நிரூபித்துக்கொள்ளலாம். 'மீண்டும் எப்போது தேர்தல் வரும்? ஒரு ஓட்டுக்கு எவ்வளவு பணம் கேட்டு பெறுவது' என்று கணக்கு போட்டு கொண்டு இருக்கலாம். 'டெல்லி சென்று இருக்கும் தமிழ் இ(ஈ)ன தலைவர் கருணாநிதி எத்தனை மந்திரிகளுடன் தமிழகம் திரும்புவர் ' (ஈழத்தமிழர் பிரச்சனை தொடர்பாக எத்தனை முறை டெல்லி சென்றார்? நினைவில் இல்லை!) என்று பட்டிமன்றம் நடத்தலாம். அல்லது IPL cricket match பார்க்கலாம்.

இந்நிலையில், இது போன்ற அவதூறான குற்றச்சாட்டுக்களை முன்வைக்கும் முட்டாள்களிடம் அதை மறுத்து பேசுவது, பிரபாகரன் இழப்பு ஈழத்தமிழர்களுக்கு நல்லதா? கேட்டதா? போன்ற விவாதங்களில் ஈடுபடுவது, போன்றவை பயனற்றது என்ற மனநிலைக்கு வந்துவிட்டேன். அது நமக்கு மேலும் வருத்தத்தையே ஏற்படுத்தும். வெறும் அமைதி மட்டுமே நமக்கு ஆறுதல். ஆதலால் அமைதியை இருப்பதே உத்தமம்.

இந்த சூழலுக்கு மிகவும் பொருத்தமாய் இருக்கும் ஒரு பழைய பாடலின் வரிகள் எனக்கு ஆறுதல் சொல்கின்றது. இதோ உனக்கும் அந்த ஆறுதல்...

"ஆறிலும் சாவு நூறிலும் சாவு தாயகம் காப்பது கடமையடா...
தாயகம் காப்பது கடமையடா...
வாழ்ந்தவர் கோடி மறைந்தவர் கோடி மக்களின் மனதில் நிற்பவர் யார்...
மாபெரும் வீரர் மானம் காப்போர் சரித்திரம் தனிலே நிற்கின்றார்..."

இன்னும் நிறைய இருக்கிறது.
வருத்தத்துடன் ஷங்கர்.

காதல்

2008-07-29T11:43:00.000-07:00

வாக்கியத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி
வாழ்க்கைக்கு காதல்...

காதல்...
என்னால் கடைசிவரை
கைவிடமுடியாத‌
மூடநம்பிக்கை...

என்னதான் செய்கிறாய்?
நீ சேகரித்து வரும்
என் தூக்கங்களை!