Nieuws inzake internationale arbeid

Antwoorden op vragen van uw buitenlandse werknemers - Gratis Knowledge Base

2014-11-14T11:34:00.001+01:00

Het in dienst nemen van werknemers uit het buitenland is een omvangrijk proces.

De expat verlaat zijn eigen land om in Nederland te komen werken en wordt geconfronteerd met een andere cultuur, een vreemde taal en andere regels. Ook voor de werkgever is de situatie anders dan wanneer een werknemer uit Nederland wordt aangenomen. Er zal meer tijd moeten worden besteed aan het inwerken van de werknemer en het laten wennen aan de Nederlandse manier van werken.

Kortom: er komt een hoop af op zowel de werknemer als de werkgever.

Knowledge Base

Om een en ander makkelijker te maken en antwoorden te bieden op vragen van de werknemer hebben wij een kennis database opgemaakt waarin meer dan 500 antwoorden zijn opgenomen op vragen die wij van onze cliënten hebben ontvangen. De vragen en antwoorden zijn uiteraard in het Engels om het voor de werknemer begrijpelijk te maken. Er is ook een mogelijkheid om vragen te stellen.

Antwoorden hebben betrekking op onder meer:

de aangifte inkomstenbelasting en de fiscale situatie van de werknemer
de 30% regeling
loonheffing
sociale zekerheid
toeslagen
zaken doen in Nederland: oprichting BV, freelancing, BTW, etc.
etc.

De database wordt constant uitgebreid. Ik denk dan ook dat de knowledge base van grote waarde kan zij voor zowel de internationale werknemer als de werkgever. De knowledge base is gratis toegankelijk en vrij van advertenties. Voor ons is van belang dat informatie ter beschikking wordt gesteld.

Uiteraard kan ons kantoor verder van dienst zijn bij vragen en voor het uitvoeren van werkzaamheden, maar dat is geheel een eigen keuze.

U kunt de Knowledge Base vinden op www.expatax.nl/kb.

150 km distance requirement in 30% ruling in principle not against EU law according to Advocate General of the European Court of Justice

2014-11-14T11:27:00.001+01:00

Under the 30% ruling, a Dutch employer can assign a fixed tax-free allowance to an employee who is recruited from abroad of up to 30% of the salary. To reduce unwanted use the ruling is tightened since 1 January 2012. From that date the requirement is introduced that an employee only qualifies for the 30% ruling if he was more than two thirds of the 24-month period prior to the commencement of the employment in the Netherlands residing at a distance of more than 150 kilometers from the border of the Netherlands.

The present case involves Mr. C. G. Sopora who in 2012 worked in the Netherlands for a Dutch employer. The last two years before he started working in the Netherlands, he lived in Germany, albeit less than 150 kilometers from the Dutch border. The tax authorities refused to grant the 30% ruling to him. Mr. Sopora appealed against this decision with the proposition that the refusal to grant the ruling to him violates EU law .

Since the Dutch Supreme Court was not certain whether the 150 km requirement violates EU law preliminary questions were sent to the European Court of Justice in 2013. Advocate General Kokott issued an opinion in this case on 13 November 2014. In short:

The national legislation which entitles an incoming employee who resides more than 150 km from the Dutch border to a tax-free allowance of extraterritorial costs which may be higher than the actual extraterritorial costs, while the height of the reimbursement for an incoming employee who lives less than 150 km from the border is limited to the demonstrable actual amount of the extraterritorial costs, provides no conflict with EU law. However, that is only the case if the latter workers (living less than 150 km from the Dutch border) in the vast majority of cases commute to work in the Netherlands each day and in fact are not faced with extraterritorial costs. The referring court has to examine that.

So if the referring court finds out that most employees who live within 150 kilometers of Dutch border do not stay in the Netherlands but go back home each day the Advocate General has the opinion that there are no extra territorial costs and as such there is no violation of EU law. The employees within this group who will stay in the Netherlands will then form a minority and will just have bad luck. They can get their real expenses reimbursed tax free, but won’t get the 30% ruling. Let’s wait and see what the European Court of Justice decides and how the referring court will investigate whether employees who live close to the border don’t stay in the Netherlands.

Nederlands

Op grond van de 30%-regeling kan een Nederlandse werkgever een forfaitair bepaalde onbelaste vergoeding toekennen aan een uit het buitenland aangetrokken werknemer van kort gezegd 30% van het loon. Om onbedoeld gebruik tegen te gaan is die regeling per 1 januari 2012 aangescherpt. Sinds 1 januari 2012 geldt onder meer de voorwaarde dat een werknemer alleen kwalificeert voor de 30%-regeling als hij meer dan twee derde van de periode van 24 maanden voorafgaand aan de aanvang van de tewerkstelling in Nederland woonachtig was op een afstand van meer dan 150 kilometer van de grens van Nederland.

De onderhavige zaak gaat om de heer C.G. Sopora die in 2012 in Nederland voor een Nederlandse werkgever werkte. De laatste twee jaar voordat hij in Nederland begon te werken, woonde hij in Duitsland, zij het op minder dan 150 kilometer van de Nederlandse grens. De Belastingdienst weigerde de 30%-regeling op zijn geval toe te passen. De heer Sopora ging in beroep met de stelling dat de weigering de forfaitaire regeling toe te passen het Unierecht schendt.

Omdat het antwoord op die vraag onzeker is, heeft de Hoge Raad hierover prejudiciële vragen gesteld aan het Hof van Justitie EU. Advocaat-Generaal Kokott heeft in deze zaak op 13 november 2014 een conclusie uitgebracht.

De nationale regeling waarbij een ingekomen werknemer die meer dan 150 km van de grens woont recht heeft op een onbelaste kostenvergoeding wegens extraterritoriale kosten die hoger kan zijn dan de werkelijke extraterritoriale kosten, terwijl de hoogte van die onbelaste vergoeding voor een ingekomen werknemer die minder dan 150 km van de grens woont beperkt is tot het aantoonbare werkelijke bedrag van de extraterritoriale kosten, levert volgens de A-G geen strijd op met het EU-recht.

Dat is echter alleen het geval indien laatstbedoelde werknemers (die minder dan 150 km van de grens wonen) in de overgrote meerderheid van de gevallen dagelijks naar hun werk in Nederland kunnen pendelen en in feite niet met extraterritoriale kosten worden geconfronteerd. De verwijzende rechter dient dat te onderzoeken.

Dus als de verwijzende rechter ondervindt dat de meeste werknemers die minder dan 150 km van de Nederlandse grens wonen niet in Nederland verblijven maar elke dag weer terug gaan naar huis dan is er geen sprake van extra territoriale kosten en dus is er geen sprake van strijd met het EU-recht. De werknemers binnen die groep die wel in Nederland verblijven vormen dan een minderheid en hebben dan gewoon pech. Zij kunnen de werkelijke extra territoriale kosten onbelast vergoed krijgen maar zullen de 30% regeling niet krijgen. Laten we afwachten wat de beslissing zal zijn van het Europese Hof van Justitie en hoe de verwijzende rechter dan zal onderzoeken of werknemers die binnen 150 km van de Nederlandse grens wonen in Nederland verblijven voor het werk of niet.

Toepassing 30%-regeling terecht geweigerd omdat geen sprake is van een uit een ander land aangeworven werknemer

2014-08-29T14:03:00.002+02:00

Belastingsoort: Loonbelasting
Bron/Instantie: Uitspraak Hof Amsterdam
Bron-/zaaknummer: 13/00066
ECLI: ECLI:NL:GHAMS:2014:3488
Brondatum: 21-08-2014

Een Duitser heeft tot het einde van zijn eerste studie in augustus 2003 in Duitsland gewoond. Hij is daarna in Nederland gaan studeren en wonen. Na zijn studie is hij per 1 december 2011 in dienstbetrekking getreden bij bedrijf A in Nederland. In deze procedure is in geschil of de inspecteur het verzoek van de Duitser om toepassing van de 30%-regeling terecht heeft afgewezen. Wat partijen verdeeld houdt is of hij als een uit een ander land aangeworven werknemer kan worden aangemerkt.

De Duitser stelt zich op het standpunt dat uit een arrest van de Hoge Raad van 24 oktober 2008, nr. 07/12637, ECLI:NL:HR:2008:BD3167 kan worden afgeleid dat de periode dat een aangeworven werknemer tijdens zijn stage of studie woonachtig is in Nederland niet in aanmerking dient te worden genomen bij de beoordeling of sprake is van een uit het buitenland aangeworven werknemer.

Rechtbank Haarlem (nr. 12/3520, ECLI:NL:RBHAA:2012:BY9783) heeft dit standpunt verworpen omdat het arrest van de Hoge Raad slechts ziet op de situatie dat een werknemer werkzaam is in Nederland op het moment dat hij wordt aangeworven, maar zich nog niet metterwoon in Nederland heeft gevestigd. In onderhavig arrest van de Hoge Raad was de werknemer woonachtig in het buitenland en studeerde in Nederland. In deze zaak is de Duitser echter daadwerkelijk woonachtig in Nederland. Gelet derhalve op het feit dat hij reeds in Nederland woonde op het moment dat hij werd aangeworven door bedrijf A, ziet de Rechtbank in de toepasselijke wet- en regelgeving geen ruimte voor toepassing van de 30%-regeling.

Hof Amsterdam is het volkomen met deze beslissing van de Rechtbank eens. Er is geen sprake van een uit een ander land aangeworven werknemer. Hetgeen de Duitser in hoger beroep heeft aangevoerd werpt geen nieuw of ander licht op de zaak. Het Hof acht verder niet aannemelijk gemaakt dat het gelijkheidsbeginsel in dit geval is geschonden en vindt ook niet dat de Belastingdienst onderzoek moet doen naar mogelijke gevallen waarin de 30%-regeling onder soortgelijke omstandigheden wel is toegepast.

De beslissing van zowel Rechtbank als Hof acht ik terecht.

New mortgage rules in 2014

2014-01-09T11:06:00.003+01:00

The government changed the rules for mortgages, so fewer people get into financial trouble due to their mortgage.

Mortgage deduction in the 4^th tax bracket

As of 2014, the maximum tax rate at which mortgage interest can be deducted decreases by 0.5 % per year. The proceeds will be returned via an extension of the third bracket of the income tax. In 2014, the rate for deductible expenses related to the main residence is therefore 51.5% (instead of 52% in 2013).

Temporarily higher gift tax exemption for costs of your home

It has been made easier to use a gift for the purchase , redemption of outstanding debt and mortgage or renovation of your home. The exemption in the gift tax is increased to 100,000 euros until January 1, 2015. The restriction that it must be a gift from a parent to a child between 18 and 40 years is also lapsed. This means that everyone may receive up to € 100,000 tax free from a family member or a third party as long as the money is invested in the home or outstanding mortgage.

Maximum mortgage depends on property value

You can take out a mortgage in 2014 up to 104 % of the value of your home (including 2% transfer tax) . This is called the Loan-to-Value. Loan-to -Value is the ratio between the amount of the loan and the value of the home.

2018: maximum mortgage 100% of the property value

Until 2018, the government gradually decreases the Loan-to -Value to 100% (including transfer tax). This means that from 2018 you can’t get a mortgage which is higher than the value of your house. The government is doing this step by step to ease the pressure on starters and give homebuyers time to save. A higher loan up to a Loan-to-Value of 106 % remains possible for energy-saving investments such as insulation, energy efficient windows and doors and solar water heaters.

Mortgage interest deduction only with full repayment

Since January 1, 2013 you will only be able to deduct the mortgage interest if you pay off your mortgage entirely during the whole period and at least based on annuity. That means that every month you pay a fixed amount which consists of interest and capital repayment. The rule applies only to new mortgages and not to existing ( partial) interest-only mortgages. The maximum term during which you can deduct the interest remains 30 years.

Combination mortgage

Sometimes, the monthly full repayments are (temporarily) too high. For those situations, you may take out a so called combination mortgage. The combination mortgage consists of two mortgage loans. The first loan must be paid off completely in 30 years based on annuity. Additionally, you can close a second loan which you use to pay (part of) the redemption. That second loan may eventually exceed 50% of the initial loan. The interest for this second loan does not qualify for mortgage deduction.

Limit amount National Mortgage Guarantee (NHG) temporarily increased

The limit for buying a property with the National Mortgage Guarantee (NHG) was temporarily increased in 2009 from € 265,000 to € 350,000. Since 2012, the temporary increase is gradually reduced:

July 1, 2012: € 320,000;

July 1, 2013: € 290,000;

July 1, 2014: € 265,000.

Mortgage conditions for starters eased

The government has eased the mortgage conditions for starters if they expect an increase in income. Starters who expect an increase in salary within a few months or years, can get a higher mortgage. This measure took effect on January 1, 2013.

Deducting interest on outstanding debt

Do you sell your home at a loss? Since 2013 you can deduct the interest and costs for an outstanding debt up to 10 years. This is a temporary measure. The government will thus accommodate homeowners who keep a residual debt on the sale of their home.

The measure applies to residual liabilities incurred between October 29, 2012 and December 31, 2017. In those 10 years, you do not need to repay the loan. After 10 years, the interest and costs are not deductible anymore. The scheme is also available for homeowners who rent a property after selling their home.

Residual liabilities under the National Mortgage Guarantee

As of January 1, 2014, homeowners can, after they sold their home, finance an outstanding debt into a new mortgage with National Mortgage Guarantee (NHG). This rule applies to residual debts arising from the sale of a property that is financed with NHG. The condition is that the costs of the new house and the remaining debt remain below the actual limit of the NHG. The amount of the outstanding debt that exceeds the limit of the NHG may be financed by the mortgage lenders outside the NHG .

Relocation scheme mortgage

The maximum period for retention of mortgage interest deduction for the former home which is up for sale is 3 years . That term applies to the tax year 2014. Is the property put up for sale in 2011? Then you are still entitled to the mortgage interest deduction in 2014. A property that was bought in 2011 with the intention to use it as your home in 2014 can be considered your main residence in 2014 for which you can deduct the mortgage interest.

For taxpayers who bought their home in 2012 or 2013 or put it up for sale, the normal (not extended) scheme is applicable again. For them, the maximum period for retention of the mortgage when selling or buying the own home is 2 years . They can deduct the mortgage interest therefore until December 31, 2014 or December 31, 2015.

Mortgage interest deduction for former house after temporary rental

Until the end of 2014, the mortgage deduction may be claimed again for the former home which is put up for sale after a period of temporary rental. The mortgage can be deducted up to the remaining term of the relocation scheme.

Vraag en antwoordbesluit van 23 augustus 2013 inzake de toepassing van de 30% regeling

2013-09-12T23:04:00.002+02:00

Met ingang van 1 januari 2012 is de 30%-regeling op verschillende onderdelen aangepast. De Staatssecretaris van Financiën heeft nu het Vraag en Antwoord besluit van 21 oktober 2005, nr. CCP2005.2378M geactualiseerd in het Besluit van 23 augustus 2013, nr. DGB 2013/70M.

Expatax is gespecialiseerd in het beoordelen en aanvragen van de 30%-regeling. Neemt u bij vragen of benodigde ondersteuning gerust contact met mij op.

Belangrijke wijzigingen in het besluit

Van het besluit van 21 oktober 2005 zijn enkele vragen vervallen vanwege onvoldoende belang (8, 21, 22, 26, 29, 34, 35, 39, 41 en 42). Vraag 24 is inhoudelijk gewijzigd (nu vraag 22). Nieuw in het besluit zijn de vragen 11, 26 tot en met 31, 35, en 41 tot en met 46.

Vragen en antwoorden

(partiële buitenlandse belastingplicht)

Vraag 1

Welke gevolgen zijn er verbonden aan het keuzerecht voor in het buitenland geworven deskundigen (artikel 2.6 van de Wet IB)?

Antwoord

Ingevolge artikel 11 van het UBIB wordt de in Nederland wonende ingekomen werknemer die gebruik maakt van het keuzerecht voor in het buitenland geworven deskundigen, in de boxen 2 en 3 in de heffing betrokken volgens de regels die gelden voor buitenlandse belastingplichtigen (partieel buitenlandse belastingplicht). Voor andere aspecten wordt de in Nederland wonende ingekomen werknemer als binnenlands belastingplichtige in de heffing betrokken. Een inwoner van Nederland die gebruik maakt van het keuzerecht voor in het buitenland geworven deskundigen, houdt door de keuze niet op binnenlands belastingplichtige te zijn.

Vraag 2

Hoe kan een belastingplichtige de keuze voor partiële buitenlandse belastingplicht kenbaar maken en hoe kan hij een eenmaal gemaakte keuze herzien?

Antwoord

Een belastingplichtige kan de keuze voor partiële buitenlandse belastingplicht kenbaar maken door voor het desbetreffende kalenderjaar aangifte inkomstenbelasting te doen volgens de afdelingen 7.3 en 7.4 van de Wet IB. Hij kan de keuze elk kalenderjaar opnieuw maken.

Is de aangifte al ingediend en wil de belastingplichtige de gemaakte keuze herzien of wil hij alsnog kiezen voor partiële buitenlandse belastingplicht, dan moet hij een verzoek doen om de aangifte te herzien. Hij kan de keuze maken en herzien zolang de aanslag nog niet onherroepelijk vaststaat.

Vraag 3

Kan een werknemer die gebruik maakt van het keuzerecht voor buitenlandse belastingplichtigen van artikel 2.5 van de Wet IB, daarnaast nog gebruik maken van het keuzerecht voor in het buitenland geworven deskundigen van artikel 2.6 van de Wet IB?

Antwoord

Ja.

Vraag 4

Een naar Nederland uitgezonden Amerikaanse deskundige kiest voor partiële buitenlandse belastingplicht. Wordt hij voor de toepassing van artikel 4, eerste lid, van het Nederlands-Amerikaanse belastingverdrag 1992 als inwoner van Nederland aangemerkt?

Antwoord

Nee. Een ingekomen werknemer die de Amerikaanse nationaliteit heeft of houder is van een geldige zogenoemde ‘green card’ en die kiest voor partiële buitenlandse belastingplicht, wordt niet voor zijn volledige wereldinkomen in de Nederlandse belastingheffing betrokken. Omdat de Amerikaanse werknemer op grond van artikel 4, eerste lid, van het Nederlands-Amerikaanse belastingverdrag door de VS als inwoner van dat land wordt aangemerkt, is er geen aanleiding voor een ruime interpretatie van de woonplaatsbepaling door Nederland. De persoon kwalificeert niet als inwoner van Nederland onder artikel 4, eerste lid, van het Nederlands-Amerikaanse belastingverdrag, maar als inwoner van de VS. Het recht tot belastingheffing over het in Nederland in dienstbetrekking bij een Nederlandse inhoudingsplichtige verworven inkomen uit werk en woning is in artikel 16 van het Nederlands-Amerikaanse belastingverdrag aan Nederland toegewezen. De belastingheffing in Nederland geschiedt met inachtneming van artikel 31a, tweede lid, onderdeel e, van de Wet LB.

Vraag 5

Een naar Nederland uitgezonden deskundige kiest voor partiële buitenlandse belastingplicht. Wordt hij voor de toepassing van het woonplaatsartikel van andere belastingverdragen dan het Nederlands-Amerikaanse belastingverdrag 1992 als inwoner van Nederland aangemerkt? Het gaat hierbij om belastingverdragen waarin een met de OESO-bepaling overeenkomende inwonersdefinitie is opgenomen en waarin niet is opgenomen dat de zendstaat eigen onderdanen, ongeacht hun woonplaats, als binnenlandse belastingplichtige aanmerkt, zoals de VS doen.

Antwoord

Ja, voor de toepassing van de andere belastingverdragen wordt hij als inwoner van Nederland aangemerkt. In de op verzoek te verstrekken woonplaatsverklaring wordt echter nadrukkelijk vermeld dat slechts ter zake van het inkomen uit werk en woning (box 1) sprake is van onbeperkte binnenlandse belastingplicht (geclausuleerde woonplaatsverklaring). Conform de mededeling van 15 juli 1994, IFZ 94/770, is op de ingekomen werknemer, voor zover het gaat om het inkomen uit werk en woning, het verdrag van toepassing als ware hij inwoner van Nederland in de zin van het verdrag. De bestaande praktijk met betrekking tot het afgeven van geclausuleerde woonplaatsverklaringen voor de desbetreffende ingekomen werknemers wordt gecontinueerd.

Artikel 3.81 van de Wet IB (begrip loon)

Vraag 6

Een extraterritoriale werknemer heeft extra kosten van tijdelijk verblijf buiten het land van herkomst. De inhoudingsplichtige vergoedt deze kosten niet met een gericht vrijgestelde vergoeding als bedoeld in artikel 31a, tweede lid, onderdeel e, van de Wet LB. Mag deze werknemer in de aangifte inkomstenbelasting het loon verminderen met deze extra kosten?

Antwoord

Nee, de werknemer mag zijn loon niet verminderen met de extra kosten.

Voor de Wet IB geldt als loon het loon overeenkomstig de wettelijke bepalingen van de loonbelasting. Als de inhoudingsplichtige de kosten niet heeft vergoed met een gericht vrijgestelde vergoeding, draagt de werknemer de extra kosten van tijdelijk verblijf buiten het land van herkomst zelf. De werknemer kan deze kosten niet in zijn aangifte inkomstenbelasting op het inkomen in mindering brengen, aangezien de Wet IB hiervoor geen ruimte biedt.

Artikel 31a, tweede lid, onderdeel e, van de Wet LB (extraterritoriale kosten)

Vraag 7

Volgens artikel 31a, tweede lid, onderdeel e, van de Wet LB, moet sprake zijn van een tijdelijk verblijf. Geldt de 30%-regeling ook voor ingekomen werknemers die aan alle voorwaarden voldoen maar zich hier permanent vestigen?

Antwoord

Ja, voor de periode waarin hoofdstuk 4A van het UBLB op een ingekomen werknemer van toepassing is, wordt deze geacht tijdelijk hier te lande te verblijven.

Vraag 8

Een inhoudingsplichtige heeft per 1 januari 2012 een werknemer in dienst genomen. Deze werknemer is in 1965 geboren en heeft tot 1995 in Nederland gewoond. Van 1 januari 1995 tot 1 januari 2012 heeft hij in de VS gewerkt. Deze werknemer is geen ingekomen werknemer als bedoeld in artikel 10e, tweede lid, onderdeel b, van het UBLB, omdat zijn specifieke deskundigheid niet schaars is op de Nederlandse arbeidsmarkt. Is in deze situatie wel een gericht vrijgestelde vergoeding mogelijk op basis van de werkelijke extraterritoriale kosten?

Antwoord

Nee, de VS zijn in deze situatie niet het land van herkomst. Daarom voldoet de werknemer niet aan de voorwaarde van een tijdelijk verblijf buiten het land van herkomst (zie artikel 31a, tweede lid, onderdeel e, van de Wet LB).

De VS zouden wel het land van herkomst kunnen zijn, als de werknemer daar geworteld zou zijn (geweest). Dit houdt in dat de werknemer na het vertrek uit Nederland de banden met Nederland moet hebben losgelaten. Voor de beoordeling of iemand nog banden met Nederland heeft, wordt de kortingsregeling als bedoeld in artikel 10ef van het UBLB gehanteerd. Als op basis van deze regeling nog een looptijd voor de bewijsregel zou resteren, dan kan het verblijf in Nederland worden aangemerkt als een tijdelijk verblijf buiten het land van herkomst.

In de hiervoor genoemde situatie resteert geen looptijd meer. In artikel 10ef, eerste lid, van het UBLB, is immers bepaald dat de looptijd wordt verminderd met de perioden van eerdere tewerkstelling of eerder verblijf in Nederland. Dit is de periode van 1965 tot 1 januari 1995. Deze periode beslaat meer dan de looptijd van de bewijsregel van 8 jaar.

Na een voorafgaand langdurig verblijf in Nederland zal een werknemer bij terugkeer binnen een periode van 25 jaar derhalve niet aangemerkt kunnen worden als een werknemer die in Nederland verblijf houdt buiten het land van herkomst. In zo’n geval is een gericht vrijgestelde vergoeding van extraterritoriale kosten niet mogelijk.

Vraag 9

De looptijd van de bewijsregel voor ingekomen werknemers bedraagt maximaal 8 jaar. Een werknemer blijft na deze periode tewerkgesteld door een inhoudingsplichtige. Kan de werkgever vervolgens een gericht vrijgestelde vergoeding geven op basis van de werkelijk gemaakte extraterritoriale kosten?

Antwoord

Nee. Op grond van artikel 31a, tweede lid, onderdeel e, van de Wet LB, behoren tot de gericht vrijgestelde vergoedingen de vergoedingen van extra kosten van tijdelijk verblijf buiten het land van herkomst.

Het is niet aannemelijk dat na een verblijf van 8 jaar nog sprake is van een tijdelijk verblijf buiten het land van herkomst. Afhankelijk van de feiten en omstandigheden kan langer sprake zijn van tijdelijk verblijf, bijvoorbeeld bij een seizoenarbeider die niet in Nederland woont en jaarlijks een aantal maanden in Nederland verblijft. Ook in het negende jaar dat hij in Nederland komt werken, kan sprake zijn van een tijdelijk verblijf.

Artikel 10e van het UBLB (definities)

Vraag 10

Een ingekomen werknemer is een door een inhoudingsplichtige uit een ander land aangeworven, of naar een inhoudingsplichtige gezonden werknemer in de zin van artikel 2 van de Wet LB, met een specifieke deskundigheid die op de Nederlandse arbeidsmarkt niet of schaars aanwezig is (artikel 10e, tweede lid, onderdeel b, van het UBLB). Is voor een naar een inhoudingsplichtige gezonden werknemer vereist dat deze uit een ander land is gezonden?

Antwoord

Ja, de regeling geldt niet voor werknemers die op het moment van het tot stand komen van de arbeidsovereenkomst al in Nederland wonen of, anders dan in het kader van een stage of opleiding, in Nederland werkzaam zijn. In dit verband wordt als stage aangemerkt een periode van activiteiten en werkzaamheden in het kader van een studie of opleiding. Als na de stage of de opleiding een aansluitend dienstverband ontstaat, staat de stage of opleiding een kwalificatie als ingekomen werknemer niet in de weg. Overigens geldt een uitzondering voor de tewerkstelling van een werknemer met de titel van doctor (gepromoveerde) binnen een jaar na het behalen van deze titel (zie artikel 10e, derde lid, van het UBLB).

Vraag 11

Volgens artikel 10e, derde lid, van het UBLB, geldt een uitzondering voor de tewerkstelling van een werknemer met de titel van doctor (gepromoveerde) binnen een jaar na het behalen van deze titel. Het verblijf tijdens het behalen van de titel is geen belemmering om als ingekomen werknemer te kunnen worden aangemerkt. Voorwaarde is dat de tewerkstelling plaatsvindt binnen een jaar ná het behalen van deze titel. Is het bezwaarlijk als de werknemer in de aanloop naar het behalen van de titel in Nederland al arbeid in het economische verkeer verricht?

Antwoord

Ja, volgens artikel 10e, derde lid, van het UBLB, moet de tewerkstelling plaatsvinden na het behalen van de titel. Deze beperking acht ik echter niet in alle gevallen in overeenstemming met de bedoeling van de wetgever. Daarom keur ik het volgende goed met toepassing van artikel 63 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (de hardheidsclausule).

Goedkeuring

Ik keur goed dat het verblijf in het kader van het behalen van de titel ook buiten beschouwing blijft als de tewerkstelling plaatsvindt in de aanloop naar het behalen van de titel om de promotie te bekostigen of als de werknemer voorafgaand aan de promotie een arbeidsovereenkomst krijgt aangeboden. Aan dit laatste verbind ik echter de voorwaarde dat het behalen van de titel de aanleiding is voor de inhoudingsplichtige om de werknemer in dienstbetrekking te nemen. De 30%-regeling gaat niet eerder in dan het moment waarop de titel van doctor is behaald.

Vraag 12

Wanneer is bij ingekomen werknemers sprake van een internationale school of een internationale afdeling van een niet-internationale school?

Antwoord

Van een internationale school of een internationale afdeling van een niet-internationale school, als bedoeld in artikel 10e, achtste lid, van het UBLB, is sprake als aan de volgende twee voorwaarden is voldaan:

1. De opleiding is gebaseerd op een buitenlands stelsel.

2. De school of afdeling is vooral bedoeld voor kinderen van buiten het land van herkomst tewerkgestelde werknemers.

Artikel 10ea van het UBLB (grondslag voor de bewijsregel)

Vraag 13

Een werkgever zendt een werknemer die kwalificeert als ingekomen werknemer in de zin van artikel 10e, tweede lid, onderdeel b, van het UBLB, uit naar het buitenland. De werknemer kwalificeert daarmee tevens als uitgezonden werknemer in de zin van artikel 10e, tweede lid, onderdeel c, van het UBLB. Kan de werkgever de bewijsregel voor de werknemer twee keer toepassen (als ingekomen werknemer en als uitgezonden werknemer)?

Antwoord

Nee, de werkgever kan de bewijsregel voor deze werknemer slechts eenmaal toepassen.

Artikel 10ea van het UBLB bepaalt dat de bewijsregel geldt voor extraterritoriale werknemers. Blijkens artikel 10e, tweede lid, onderdeel a, van het UBLB, wordt onder extraterritoriale werknemers verstaan zowel de ingekomen als ook de uitgezonden werknemer. Als een persoon tegelijkertijd aangemerkt kan worden als ingekomen en als uitgezonden werknemer, blijft sprake van een extraterritoriale werknemer waarvoor slechts een keer de bewijsregel kan worden toegepast.

Vraag 14

Moet schriftelijk zijn vastgelegd dat de werkgever met de werknemer heeft afgesproken om een gericht vrijgestelde vergoeding toe te kennen als bedoeld in de bewijsregel?

Antwoord

Volgens de nota van toelichting bij het besluit van 20 december 2000 tot aanpassing van enige uitvoeringsbesluiten (Stb. 2000, 640) moet de vergoeding afzonderlijk van het loon zijn overeengekomen. Dit kan schriftelijk zijn vastgelegd (wat gebruikelijk is bij arbeidsvoorwaarden) maar de overeenkomst kan natuurlijk ook op andere manier worden aangetoond. Zie ook bij vraag 17.

Vraag 15

Moet de vergoeding als bedoeld in de bewijsregel op het moment van het gezamenlijke verzoek bedoeld in artikel 10ea, eerste lid, van het UBLB, worden overeengekomen?

Antwoord

Nee, dit kan ook later gebeuren, bijvoorbeeld na ontvangst van de beschikking als bedoeld in artikel 10ei van het UBLB. Het toekennen van een vergoeding als bedoeld in de bewijsregel kan onder omstandigheden met terugwerkende kracht geschieden. Zie vraag 17.

Vraag 16

Is het mogelijk om het loon te splitsen in een deel loon en een deel gericht vrijgestelde vergoeding voor extraterritoriale kosten?

Antwoord

Nee, een administratieve splitsing van het loon alleen is niet mogelijk. Een splitsing, in die zin dat het loon arbeidsrechtelijk wordt verlaagd, onder gelijktijdige toekenning van een gericht vrijgestelde vergoeding, is wel mogelijk (vgl. het besluit inzake cafetariaregelingen van 28 januari 2011, nr. DGB2011/1M, Stcrt. 2011, 2130). De gericht vrijgestelde vergoeding moet worden toegekend naast het overeengekomen salaris.

Vraag 17

Moet de gericht vrijgestelde vergoeding bij iedere salarisbetaling worden uitbetaald, of kan binnen het kalenderjaar of voor de afsluiting van de loonboekhouding een zogenoemde extra salarisrun worden gedraaid om exact te kunnen bepalen hoe hoog de onbelaste vergoeding maximaal kan zijn?

Antwoord

Het is mogelijk binnen het kalenderjaar exact de maximale hoogte van de gericht vrijgestelde vergoeding te bepalen. Deze vergoeding kan vervolgens als gericht vrijgestelde vergoeding worden uitbetaald. Vindt de betaling na het einde van het desbetreffende kalenderjaar plaats, dan kan de vergoeding als gericht vrijgestelde vergoeding worden uitbetaald als hierop al aan het eind van het kalenderjaar een onvoorwaardelijk recht bestond en de vergoeding is betaald tijdens de looptijd van de regeling.

Vraag 18

Op welke wijze kan een beloning worden vastgesteld of gewijzigd, zodat naast het loon een gericht vrijgestelde vergoeding voor extraterritoriale kosten wordt genoten?

Antwoord

De gericht vrijgestelde vergoeding voor extraterritoriale kosten moet arbeidsrechtelijk zijn overeengekomen. Dit kan bijvoorbeeld door de volgende tekst in de arbeidsovereenkomst op te nemen:

a. Indien en voor zover de werknemer op grond van artikel 10ea van het UBLB een gericht vrijgestelde vergoeding voor extraterritoriale kosten kan ontvangen, wordt het met de werknemer overeengekomen loon uit tegenwoordige dienstbetrekking op zodanige wijze arbeidsrechtelijk verminderd dat 100/70 van het aldus nader overeengekomen loon uit tegenwoordige dienstbetrekking gelijk is aan het oorspronkelijk overeengekomen loon uit tegenwoordige dienstbetrekking.

b. Indien en voor zover onderdeel a toepassing vindt, ontvangt de werknemer van de werkgever een gericht vrijgestelde vergoeding voor extraterritoriale kosten, gelijk aan 30/70 van het aldus nader overeengekomen loon uit tegenwoordige dienstbetrekking.

c. De werknemer en werkgever zijn zich ervan bewust dat de toepassing van de gericht vrijgestelde vergoeding niet kan leiden tot een lager fiscaal loon dan is bepaald in 10eb van het UBLB en dat de gericht vrijgestelde vergoeding voor extraterritoriale kosten kleiner kan zijn dan 30/70 van het overeengekomen loon.

d. De werknemer is zich bewust van het feit dat een aanpassing van de overeengekomen beloning conform onderdeel a, gelet op de ter zake geldende regelingen gevolgen kan hebben voor alle aan het loon gerelateerde beloningen en uitkeringen zoals het pensioen en sociale verzekeringsuitkeringen.

Toelichting: Het onder a bedoelde "overeengekomen loon uit tegenwoordige dienstbetrekking" betreft al het feitelijk te betalen of te verstrekken loon uit tegenwoordige dienstbetrekking, als bedoeld in de Wet LB en de daarop berustende bepalingen.

Vraag 19

Een extraterritoriale werknemer ontvangt van zijn inhoudingsplichtige naast zijn loon in geld loon in natura. Behoort dit loon in natura tot de grondslag van de bewijsregel?

Antwoord

Ja, loon in natura behoort tot de grondslag van de bewijsregel als het loon uit tegenwoordige dienstbetrekking is.

Het loon in natura kan ook zelf geheel of gedeeltelijk een gericht vrijgestelde vergoeding zijn. Dit is bijvoorbeeld het geval als een inhoudingsplichtige een boekenbon geeft om de kosten van een dienstreis of van extraterritoriale kosten te dekken. Voor een dergelijke vergoeding in natura geldt, net als voor een vergoeding in geld, dat de vergoeding afzonderlijk van het loon moet zijn overeengekomen. Mede gelet op het karakter van de bewijsregel, gaat de Belastingdienst ervan uit dat aan deze voorwaarde is voldaan als een tekst zoals bij vraag/antwoord 17 in de arbeidsovereenkomst is opgenomen.

Vraag 20

Een inhoudingsplichtige heeft voor een werknemer de bewijsregel toegepast. In het desbetreffende jaar heeft hij zijn werknemer bovendien een vergoeding of verstrekking ter zake van bepaalde extraterritoriale kosten gegeven. Hij heeft deze abusievelijk niet tot het loon gerekend. Hierdoor bedraagt de onbelast gebleven vergoeding (inclusief verstrekking) voor extraterritoriale kosten in het kalenderjaar meer dan 30% van de grondslag. De inspecteur legt om die reden een naheffingsaanslag loonbelasting op. Kan op het loon waarover wordt nageheven de bewijsregel worden toegepast?

Antwoord

Ja, het loon waarover wordt nageheven behoort tot de grondslag voor de bewijsregel, mits dit arbeidsrechtelijk specifiek is overeengekomen. Daarvan is in ieder geval sprake als gedurende het jaar waarover wordt nageheven een tekst zoals bij vraag/antwoord 17 in de arbeidsovereenkomst is opgenomen.

Als een tekst zoals bij vraag 17 in de arbeidsovereenkomst is opgenomen, brengt dit in beginsel mee dat elk loonbestanddeel uit tegenwoordige dienstbetrekking overeenkomstig die tekst arbeidsrechtelijk wordt gewijzigd in een lager loon uit tegenwoordige dienstbetrekking en een gericht vrijgestelde vergoeding voor extraterritoriale kosten. Dit ligt evenwel anders als de inhoudingsplichtige opzettelijk een beloningsbestanddeel waarvan hij wist of in redelijkheid moest weten dat het geheel of gedeeltelijk tot het loon behoorde niet tot het loon van de werknemer heeft gerekend. Dan heeft hij immers kennelijk een ander loonbestanddeel toegekend dan (onder meer) een gericht vrijgestelde vergoeding voor extraterritoriale kosten volgens de genoemde tekst. Hiervan is in het onderhavige geval geen sprake.

Vraag 21

Een ingekomen werknemer ontvangt door tussenkomst van de inhoudingsplichtige een WAO-uitkering na de wachttijd van twee jaar. De inhoudingsplichtige verstrekt tevens een aanvulling op de WAO-uitkering. Behoren de WAO-uitkering en de aanvulling tot de grondslag van de bewijsregel?

Antwoord

Nee, de WAO-uitkering en de aanvulling hierop behoren niet tot de grondslag van de bewijsregel. De grondslag voor de bewijsregel is het loon uit tegenwoordige dienstbetrekking. Een WAO-uitkering en de aanvulling daarop, vormen geen loon uit tegenwoordige dienstbetrekking.

Dit is anders bij een gedeeltelijk arbeidsongeschikte werknemer. Het loon dat hij ontvangt voor het nog vervulde deel van de dienstbetrekking behoort wel tot het loon uit tegenwoordige dienstbetrekking. In die situatie wordt ook de WAO-uitkering die de inhoudingsplichtige doorbetaalt, aangemerkt als loon uit tegenwoordige dienstbetrekking. De bewijsregel kan dan worden toegepast over het totaal van loon en WAO-uitkering.

Vraag 22

Een extraterritoriale werknemer en zijn inhoudingsplichtige hebben de bewijsregel toegepast. Na het verstrijken van de looptijd van de bewijsregel ontvangt de werknemer een bonus welke betrekking heeft op het jaar waarin de bewijsregel nog van toepassing was. Kan de bewijsregel op de bonus worden toegepast?

Antwoord

Nee, de bewijsregel is alleen van toepassing op loon genoten tijdens de looptijd van de bewijsregel (artikel 10ea, eerste lid, onderdeel a, onder 1°, van het UBLB). De looptijd van de bewijsregel gaat in op de eerste dag van de tewerkstelling en eindigt op de laatste dag van het loontijdvak na het loontijdvak waarin die tewerkstelling is beëindigd (zie artikel 10ec, eerste lid, van het UBLB). De looptijd van de bewijsregel is maximaal acht jaar.

Vraag 23

Een ingekomen werknemer in de zin van artikel 10e, tweede lid, onderdeel b, van het UBLB, ontvangt van zijn inhoudingsplichtige een gericht vrijgestelde vergoeding voor de extra kosten van tijdelijk verblijf buiten het land van herkomst (vergoeding voor extraterritoriale kosten). Is het mogelijk (mede) pensioen op te bouwen over deze vrije vergoeding?

Antwoord

Ja, zie onderdeel 3.2.5 van het besluit van 9 september 2010, nr. DGB2010/2733M, Stcrt. 2010, 14304.

Bij toepassing van de oude regeling voor vrije vergoedingen en verstrekkingen is het in beginsel niet mogelijk om pensioen op te bouwen over een vrije vergoeding voor extraterritoriale kosten. Zie echter de onderdelen 4.3 en 4.4.2. van het besluit van 9 september 2010, nr. DGB2010/2733M, Stcrt. 2010, 14304.

Vraag 24

Volgens de Nota van toelichting bij het besluit van 20 december 2000 tot aanpassing van enige uitvoeringsbesluiten, Stb. 2000, 640, worden niet alleen kosten van dubbele huisvesting als extraterritoriale kosten aangemerkt, maar ook de eventuele extra kosten van (eerste) huisvesting. Hoe moet hier in de praktijk mee worden omgegaan?

Antwoord

Voor de vraag in hoeverre sprake is van extra kosten van huisvesting ligt het naar mijn oordeel voor de hand om de situatie van de extraterritoriale werknemer te vergelijken met hetgeen in Nederland en - bij ingekomen werknemers - in het land van herkomst gebruikelijk is. Uit oogpunt van doelmatigheid ontmoet het evenwel geen bezwaar om zonder nader bewijs ervan uit te gaan dat voor een extraterritoriale werknemer huisvestingsuitgaven tot een bedrag (hierna: het besparingsbedrag) ter grootte van 18% van het loon uit tegenwoordige dienstbetrekking (exclusief een eventuele bijtelling voor huisvesting) gebruikelijk zijn. Dit betekent dat bij verstrekte huisvesting of bij vergoede huisvesting ten minste dat gebruikelijke bedrag voor rekening van de werknemer moet komen, hetzij in de vorm van een eigen bijdrage, hetzij door dat bedrag als loon in aanmerking te nemen (of een combinatie hiervan ter grootte van dat bedrag). Voor een eventueel restant is sprake van extraterritoriale kosten. Hierbij moet wel worden bedacht dat als gebruik gemaakt wordt van de bewijsregel, geen ruimte bestaat om daarnaast een (gedeeltelijk) gericht vrijgestelde vergoeding of verstrekking te geven voor deze kosten van huisvesting.

Vraag 25

Een inhoudingsplichtige heeft extraterritoriale werknemers in dienst. Er wordt gebruik gemaakt van de bewijsregel. Mag de op grond van de bewijsregel gegeven gericht vrijgestelde vergoeding voor extraterritoriale kosten onderdeel uitmaken van de grondslag waarover de afdrachtvermindering Speur- en Ontwikkelingswerk (hierna: S&O) of de afdrachtvermindering zeevaart wordt berekend?

Antwoord

Voor de afdrachtvermindering zeevaart behoort de gericht vrijgestelde vergoeding voor extraterritoriale kosten niet tot de grondslag (zie artikel 1, eerste lid, onderdeel c, onder 5°, van de Wet vermindering afdracht loonbelasting en premie voor de volksverzekeringen; hierna: WVA)
Voor de afdrachtvermindering S&O behoort de gericht vrijgestelde vergoeding voor extraterritoriale kosten tot de grondslag (zie artikel 23, achtste lid, van de WVA).

Bij toepassing van de oude regeling voor vrije vergoedingen en verstrekkingen behoort de vrije vergoeding voor extraterritoriale kosten tot de grondslag van beide afdrachtverminderingen. Een vrije vergoeding of verstrekking behoort immers niet tot het loon.

Artikel 10eb van het UBLB (specifieke deskundigheid en schaarste)

Vraag 26

Een werknemer met een leeftijd van ouder dan 30 jaar werkt de eerste negen maanden van het jaar fulltime voor een inhoudingsplichtige. Hij geniet een fiscaal loon van € 3.000 per maand. Vanaf 1 oktober gaat de werknemer parttime werken en verdient hij een fiscaal loon van € 1.000 per maand. Voldoet de werknemer gedurende de eerste negen maanden aan het looncriterium van artikel 10eb, eerste lid, van het UBLB?

Antwoord

De werknemer heeft een jaarloon genoten dat lager is dan het fiscale loon genoemd in artikel 10eb, eerste lid, van het UBLB. Hij voldoet daarmee voor het gehele jaar niet aan het looncriterium van artikel 10eb van het UBLB. Het parttime loon wordt niet herrekend naar een jaarloon op basis van een fulltime baan.

Vraag 27

Een inkomende werknemer werkt één dag in de week als wetenschappelijk onderzoeker bij een instelling als genoemd in artikel 10eb, derde lid van het UBLB. Op grond hiervan wordt hij aangemerkt als een werknemer met specifieke deskundigheid. Zijn loon bij deze instelling bedraagt op jaarbasis € 5.000. Deze werknemer accepteert, nadat hij vijf maanden in Nederland werkt, daarnaast een tweede dienstbetrekking bij een andere inhoudingsplichtige. Bij deze werkgever ontvangt hij een fiscaal jaarloon van € 20.000. Komt hij ook bij deze andere inhoudingsplichtige in aanmerking voor de toepassing van de bewijsregel?

Antwoord

Nee, voor de dienstbetrekking bij de nieuwe inhoudingsplichtige is hij niet uit het buitenland geworven. De werknemer is voor die tweede dienstbetrekking geen ingekomen werknemer.

Vraag 28

Een werknemer werkt één dag in de week als wetenschappelijk onderzoeker bij een instelling als genoemd in artikel 10eb, derde lid van het UBLB. Op grond hiervan wordt hij aangemerkt als een werknemer met specifieke deskundigheid. Zijn loon bij deze instelling bedraagt op jaarbasis € 5.000. Deze werknemer is tevens door een andere inhoudingsplichtige uit het buitenland aangeworven. Dit betreft niet een instelling als genoemd in artikel 10eb, derde lid van het UBLB. Bij deze werkgever heeft hij een fiscaal jaarloon van € 20.000. Komt hij ook bij deze andere inhoudingsplichtige in aanmerking voor de toepassing van de bewijsregel?

Antwoord

Nee, per inhoudingsplichtige moet beoordeeld worden of de werknemer specifieke deskundigheid bezit. De andere inhoudingsplichtige mag wel rekening houden met het loon dat de werknemer als wetenschappelijk onderzoeker verdient, maar daarmee voldoet hij niet aan het looncriterium. Daardoor komt hij bij de andere inhoudingsplichtige niet in aanmerking voor de bewijsregel.

Vraag 29

Een ingekomen werknemer bereikt op 21 april de leeftijd van 30 jaar. Voor de beoordeling of de werknemer voor de periode van 1 januari tot en met 30 april voldoet aan het looncriterium van artikel 10eb, eerste of tweede lid, van het UBLB wordt het loon omgerekend naar een loon op jaarbasis. Moet daarbij rekening worden gehouden met loonbestanddelen die fiscaal zijn genoten na de looptijd van de bewijsregel, zoals vakantiegeld of een bonus?

Antwoord

In dit geval moet een omrekening plaatsvinden naar een loon op jaarbasis van het loon van kolom 14 van de loonstaat (zie het Handboek Loonheffingen 2013 Werkkostenregeling op www.belastingdienst.nl). Dit betreft het loon over de periode 1 januari tot en met 30 april. Met loonbestanddelen die fiscaal zijn genoten na de afloop van dat laatstbedoelde tijdvak wordt geen rekening gehouden.

Omdat bovenstaande omrekening kan meebrengen dat vaste loonbestanddelen als het vakantiegeld of de 13e maand geen onderdeel uitmaken van het loon op jaarbasis, is het voor de berekening van het looncriterium van artikel 10eb, eerste of tweede lid, van het UBLB, in een dergelijke situatie toegestaan dat de aanspraak op het vakantiegeld en de 13e maand wordt meegeteld.

Het eventueel feitelijk genoten vakantiegeld of de feitelijk genoten 13e maand moet dan uiteraard uit het loon worden geëlimineerd.

Voorbeeld

X is een ingekomen werknemer die de titel van master heeft en op 21 april 30 jaar wordt. Het feitelijke loon van X over de periode van 1 januari tot en met 30 april (zoals blijkt uit kolom 14 van de loonstaat) is € 8.000. Het loon op jaarbasis is € 24.000, waardoor X niet aan het looncriterium van € 27.190 voldoet (2013). X heeft echter aanspraak op vakantiegeld en een 13e maand van in totaal € 4.200 (aanspraak per maand € 350) die beide na 30 april worden genoten. Als deze aanspraken meetellen dan is het loon over de periode van 1 januari tot en met 30 april € 9.400 en het loon op jaarbasis € 28.200. Omdat er over de periode van 1 januari tot en met 30 april geen vakantiegeld of 13e maand feitelijk is genoten, hoeft er hiervoor geen bedrag uit het loon te worden geëlimineerd.

Vraag 30

Voor de beoordeling van de eis van specifieke deskundigheid geldt als hoofdregel een looncriterium op jaarbasis. Als niet is voldaan aan dit looncriterium is de 30%-regeling niet meer van toepassing vanaf het begin van het kalenderjaar waarin niet is voldaan aan het looncriterium. Hoe moet worden getoetst aan het looncriterium als zich in de loop van het kalenderjaar een wijziging voordoet (60 maandentoets van artikel 10ee, tweede lid, van het UBLB (tekst 2011) of de werknemer met de titel van master wordt 30 jaar)?

Antwoord

Op het moment van de 60 maandentoets van artikel 10ee, tweede lid, van het UBLB (tekst 2011), moet voor het resterende deel van het kalenderjaar (vanaf de eerste dag van de maand na de toets) worden getoetst of de werknemer voldoet aan het looncriterium. Het loon over het resterende deel van het kalenderjaar wordt dan omgerekend naar loon op jaarbasis. Voor de werknemer met de titel van master die de leeftijd van 30 jaar bereikt, moet eveneens voor het resterende deel van het kalenderjaar (vanaf de eerste dag van de maand na de maand waarin de werknemer de 30-jarige leeftijd heeft bereikt) worden bepaald of hij voldoet aan het looncriterium. Ook in dat geval wordt dat loon omgerekend naar loon op jaarbasis.

Vraag 31

Een werknemer met de leeftijd van 26 jaar wordt in dienst genomen. Hij heeft een mastertitel behaald aan een buitenlandse opleiding die vergelijkbaar is met een Nederlandse HBO-instelling. Kan zijn loon worden getoetst aan het looncriterium van artikel 10eb, tweede lid, van het UBLB?

Antwoord

Nee, want de buitenlandse instelling is niet een instelling voor wetenschappelijk onderwijs.

Artikel 10ec van het UBLB (looptijd van de bewijsregel)

Vraag 32

Een ingekomen werknemer in de zin van artikel 10e, tweede lid, onderdeel b, van het UBLB, wordt voorafgaand aan zijn tewerkstelling in Nederland een periode in het buitenland tewerkgesteld. Gaat de looptijd van de bewijsregel in op de eerste dag van de tewerkstelling ongeacht of dit in Nederland of in het buitenland is?

Antwoord

Ja, de looptijd van de bewijsregel gaat volgens artikel 10ec van het UBLB in op de eerste dag van tewerkstelling door de inhoudingsplichtige ongeacht of dit in Nederland of in het buitenland is. De werknemer moet op dat moment wel werknemer zijn in de zin van artikel 2 van de Wet LB. Is dat niet het geval, dan gaat de regeling in op het moment dat de werknemer vervolgens wel een werknemer is in de zin van dit artikel. Dit kan zich bijvoorbeeld voordoen als een werknemer in het buitenland is geworven - nog geen werknemer is in de zin van artikel 2 van de Wet LB - en een opleiding of stage volgt in het buitenland alvorens hij in Nederland komt werken.

Vraag 33

Een ingekomen werknemer wordt door een (Nederlandse) inhoudingsplichtige in het buitenland tewerkgesteld. Kan dan nog sprake zijn van een ingekomen werknemer?

Antwoord

Ja, zolang de ingekomen werknemer een werknemer is in de zin van artikel 2 van de Wet LB, blijft de bewijsregel ook bij tewerkstelling in het buitenland doorlopen. De bewijsregel eindigt in dit verband in elk geval op het moment dat de werknemer geen werknemer meer is in de zin van artikel 2 van de Wet LB.

Artikel 10ed van het UBLB (wisseling van inhoudingsplichtige)

Vraag 34

Als sprake is van een in artikel 10ed van het UBLB genoemde wijziging van inhoudingsplichtige, moet dan een nieuw verzoek worden gedaan?

Antwoord

Ja. Als de ingekomen werknemer tijdens de looptijd een andere inhoudingsplichtige krijgt, blijft op gezamenlijk verzoek van de werknemer en de nieuwe inhoudingsplichtige de bewijsregel gedurende de resterende looptijd van toepassing, mits de periode tussen het einde van de tewerkstelling door de oude inhoudingsplichtige en de totstandkoming van de arbeidsovereenkomst met de nieuwe inhoudingsplichtige niet langer is dan drie maanden. Bij een dergelijk verzoek moet door de nieuwe inhoudingsplichtige opnieuw aannemelijk worden gemaakt dat de werknemer behoort te worden aangemerkt als ingekomen werknemer.

Vraag 35

Een ingekomen werknemer krijgt tijdens de looptijd van de regeling een andere inhoudingsplichtige. De nieuwe arbeidsovereenkomst komt tot stand binnen drie maanden na het einde van de tewerkstelling door de oude inhoudingsplichtige. De werknemer woont in Nederland respectievelijk in meer dan twee derde van de periode van 24 maanden voorafgaand aan de nieuwe tewerkstelling binnen een straal van 150 kilometer van de grens van Nederland. Kan deze werknemer de regeling continueren als overigens aan de voorwaarden van ingekomen werknemer wordt voldaan?

Antwoord

Ja, op gezamenlijk verzoek van de werknemer en de nieuwe inhoudingsplichtige blijft de bewijsregel gedurende de resterende looptijd van toepassing.

Vraag 36

Moet voor de toepassing van artikel 10ed van het UBLB, sprake zijn van onvrijwillig ontslag?

Antwoord

Nee.

Artikel 10ei van het UBLB (verzoek om toepassing van de bewijsregel)

Vraag 37

Is een onvolledig verzoek ook een verzoek?

Antwoord

Ja. Een aanvraag voor de 30%-regeling die is getekend door werkgever en werknemer, is voldoende om aangemerkt te kunnen worden als een pro forma verzoek.

Vraag 38

Ingevolge artikel 10ei van het UBLB kan een beschikking worden afgegeven die terugwerkt tot en met de aanvang van de tewerkstelling als extraterritoriale werknemer. Hoe moet de bewijsregel worden toegepast tot het moment van afgifte van de beschikking?

Antwoord

Vooruitlopend op de beschikking kan de inhoudingsplichtige de gericht vrijgestelde vergoeding voor extraterritoriale kosten overeenkomstig de bewijsregel toepassen. Zou achteraf blijken dat de beschikking niet wordt afgegeven, dan behoeft geen belastingheffing plaats te vinden voor zover alsnog aannemelijk wordt gemaakt dat het een gericht vrijgestelde vergoeding voor extraterritoriale kosten betreft of voor zover de vergoeding onverwijld wordt terugbetaald. Als (het belaste deel van) de vergoeding niet wordt terugbetaald, dan kan de inhoudingsplichtige de vergoeding, op het moment dat de vergoeding is genoten, ten laste van de vrije ruimte brengen en is over het meerdere eindheffing verschuldigd.

Vraag 39

Een ingekomen werknemer verandert van inhoudingsplichtige tijdens de looptijd van de bewijsregel. Conform artikel 10ed van het UBLB willen de nieuwe inhoudingsplichtige en de werknemer verzoeken om voorgezette toepassing van de bewijsregel. Geldt de aanvraagtermijn van vier maanden in artikel 10ei van het UBLB ook bij verandering van inhoudingsplichtige?

Antwoord

Ja, de aanvraagtermijn van vier maanden in artikel 10ei van het UBLB geldt ook bij verandering van inhoudingsplichtige als werknemer en nieuwe inhoudingsplichtige verzoeken om voortgezette toepassing van de bewijsregel.

Vraag 40

Werknemer en inhoudingsplichtige hebben een gezamenlijk verzoek gedaan om toepassing van de bewijsregel. Het verzoek is afgewezen. De beschikking waarbij het verzoek is afgewezen staat onherroepelijk vast. Is het mogelijk opnieuw een verzoek te doen om te worden aangemerkt als ingekomen werknemer?

Antwoord

Ja, het is mogelijk een nieuw verzoek te doen.

Op grond van artikel 4:6, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht, wordt het nieuwe verzoek echter afgewezen als daarin geen nieuwe feiten of veranderde omstandigheden zijn vermeld. Daarbij wordt verwezen naar de eerdere afwijzende beschikking. Tegen de afwijzing van het nieuwe verzoek staat weliswaar bezwaar en beroep open, maar de discussie in de bezwaar- en beroepsprocedure zal zich moeten beperken tot het al of niet aanwezig zijn van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden.

Vraag 41

Op 31 december 2011 is de bewijsregel van toepassing op een ingekomen werknemer. Deze werknemer krijgt na 31 december 2011 een andere inhoudingsplichtige. Is in dit geval de kortingsregeling van toepassing, zoals deze geldt met ingang van 1 januari 2012 (zie artikel 10ef van het UBLB)?

Antwoord

Nee. Een redelijke wetstoepassing brengt mee dat de kortingsregeling van toepassing blijft zoals deze luidde op 31 december 2011.

Vraag 42

Een werknemer is vanaf 1 maart 2007 in Nederland tewerkgesteld. De looptijd van de bewijsregel is op deze datum ingegaan. Op 1 maart 2010 is deze werknemer binnen het concern waarvoor hij werkt gewisseld van inhoudingsplichtige. Er is een nieuwe beschikking afgegeven met een looptijd die ingaat op 1 maart 2010. Op welke datum vindt de 60 maandentoets plaats van artikel 10ee, tweede lid, van het UBLB (tekst 2011)?

Antwoord

De looptijd van de bewijsregel is op basis van artikel 10ec van het UBLB begonnen op 1 maart 2007. De tussentijdse toets van artikel 10ee, tweede lid, UBLB 1965 (tekst 2011) vindt plaats met ingang van 1 maart 2012. Niet van belang is of sprake is van een wisseling van inhoudingsplichtige binnen of buiten concernverband.

Vraag 43

Op een werknemer is gedurende de periode van 1 januari 2008 tot 1 januari 2010 de bewijsregel als ingekomen werknemer van toepassing. De werknemer is van 1 januari 2010 tot 1 januari 2011 werkzaam voor een buitenlandse concernmaatschappij en is in die periode geen ingekomen werknemer meer. Op 1 januari 2011 is de werknemer weer gaan werken voor een inhoudingsplichtige en is de bewijsregel aangevraagd en opnieuw verkregen. Op welk moment vindt de tussentijdse toets van artikel 10ee, tweede lid, van het UBLB (tekst 2011) plaats?

Antwoord

De werknemer is vanaf 1 januari 2011 (opnieuw) tewerkgesteld bij de inhoudingsplichtige. De looptijd van de bewijsregel is toen opnieuw aangevangen. De tussentijdse toets van artikel 10ee, tweede lid, UBLB 1965 (tekst 2011) vindt plaats met ingang van 1 januari 2016.

Vraag 44

Een werknemer werkt vanaf 1 januari 2011 in Nederland. Hij kwam niet in aanmerking voor de 30%-regeling, omdat hij niet als specifiek deskundig werd aangemerkt. Per 1 januari 2012 voldoet hij wel aan het looncriterium. Kan hij in aanmerking komen voor de toepassing van de bewijsregel?

Antwoord

Nee, op het moment van de eerste tewerkstelling in Nederland wordt getoetst of de werknemer een ingekomen werknemer is. Bij deze werknemer was dat op 1 januari 2011. De werknemer is bij de inhoudingsplichtige tewerkgesteld vóór 1 januari 2012 en derhalve was het UBLB van vóór 1 januari 2012 van toepassing.

Vraag 45

Op een werknemer is van 1 januari 2010 tot 1 januari 2013 de bewijsregel van toepassing. Hij gaat daarna voor zijn werkgever drie maanden in Azië werken. Na drie maanden komt hij weer in Nederland werken. Kan men de bij vertrek op 1 januari 2013 bestaande bewijsregel na terugkomst voortzetten?

Antwoord

Ja.

Er is sprake van een voortgezette toepassing van de bewijsregel als de werknemer tijdens zijn werkzaamheden in het buitenland werknemer van dezelfde Nederlandse inhoudingsplichtige is. Bij terugkomst hoeft dan niet te worden getoetst of hij voldoet aan het criterium van ingekomen werknemer.

Vraag 46

In artikel 6, zesde lid, van de Wet LB is met ingang van 1 januari 2013 een zogenoemde verleggingsregeling opgenomen. Moet voor werknemers waarvoor de verleggingsregeling zoals opgenomen in het besluit van 21 oktober 2005 (vraag en antwoord 39) is toegepast, alsnog een verzoek worden gedaan voor de toepassing van de per 1 januari 2013 ingevoerde verleggingsregeling van artikel 6, zesde lid, van de Wet LB?

Antwoord

Nee, een nieuw verzoek is niet nodig. De goedkeuring onder het besluit van 21 oktober 2005 is nog geldig voor werknemers die op 31 december 2012 al gebruik maakten van de verleggingsregeling zoals opgenomen in het besluit van 21 oktober 2005 (vraag en antwoord 39).

Geen DigiD als je in het buitenland woont

2013-03-14T15:00:00.001+01:00

Iemand die in het buitenland woont maar belasting of premies sociale zekerheid in Nederland moet betalen dan wel een andere financiele relatie met Nederland heeft kan in de meeste gevallen geen DigiD aanvragen. Dit is momenteel namelijk alleen mogelijk indien de persoon die in het buitenland woont klant is van de SVB en een AOW pensioen ontvangt.

Reden waarom iemand die in het buitenland woont geen DigiD krijgt is omdat er dan geen koppeling is met de Gemeentelijke Basis Administratie en de overheid dus het adres niet kan verifieren waarnaar de activatiecode moet worden gestuurd. Voor het aanvragen van een DigiD verzin je zelf een gebruikersnaam en wachtwoord welke daarna moet worden geactiveerd. Voor deze activatie verstuurt de overheid een brief die dus alleen wordt verstuurd naar het adres dat in de GBA staat vermeld. Het beleid in Nederland is zo dat het GBA ongeveer heilig wordt verklaard, duidelijk is echter dat het GBA geen garantie biedt dat de opgenomen gegevens ook daadwerkelijk juist zijn. Dat maken wij als kantoor ook dagelijks mee. Klanten die zomaar worden uitgeschreven of waarvan adreswijzigingen niet worden verwerkt. Mijn gedachten gaan meteen naar het artikel dat ik gisteren las in de Telegraaf.

Artikel Telegraaf 13-03-2013

Half miljoen spookburgers in Nederland

Bijna een half miljoen Nederlanders zijn onvindbaar. Ze gelden als 'spookburgers'.

Dat meldt RTL Nieuws dinsdag op basis van cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Het gaat in totaal om 427.304 Nederlanders. Het zijn onder meer mensen die verhuizen naar het buitenland, maar dat niet doorgeven aan hun oude gemeente. Anderen gebruiken het om fraude te plegen of belastingen te ontduiken.

In 2012 kwamen er 32.000 Nederlandse spookburgers bij. De groep kost Nederland jaarlijks minstens 100 miljoen euro.

Amsterdam heeft de meeste spookburgers: 85.186, oftewel 107 op elke 1000 inwoners. In Rotterdam zijn 44.809 mensen onvindbaar, Den Haag is 41.308 inwoners kwijt.

Er staan dus 427.304 "Nederlanders" opgenomen in de GBA die niet blijken te wonen op het geregistreerde adres. Een bevinding van het CBS gesteund door informatie van de overheid zelf.

Maar wel is de registratie in de GBA dus nodig om een DigiD te krijgen. Waarom zo omslachtig? Komt de veiligheid echt in gevaar? Is er geen andere oplossing te vinden?

Ik woon zelf niet in Nederland, maar werk dagelijks wel in Nederland. Ik ben ook klant van de SVB want ik ontvang kinderbijslag. Maar dat is dus geen pensioen. Ik dien al 20 jaar een aangifte in maar omdat de DigiD werd ingevoerd nadat ik Nederland had verlaten kom ik er dus niet meer voor in aanmerking. Maar zegt de belastingdienst, u mag toch wel digitaal aangifte doen hoor, gewoon door een digitale handtekening aan te vragen. Dat gebeurt middels een papieren formulier waarop ik een code van 5 cijfers schrijf en die post ik dan naar de belastingdienst. Ik kan dan ook meteen de aangifte indienen. Helemaal niet moeilijk dat systeem. Waarom moet het met de DigiD dan wel zo moeilijk?

Als niet ingezetene sta ik geregistreerd in het RNI: het Register voor Niet Ingezetenen. In dit register staat mijn adres vermeld dat de overheid gebruikt voor de communicatie met mij. Naar dit adres stuurt de belastingdienst alle aanslagen en andere correspondentie, krijg ik overzichten van de SVB en weet ook het College voor Zorgverzekeringen me te vinden. De overheid kent mijn adres dus, daar is het GBA niet voor nodig. Daar zou de DigiD dus gewoon aan kunnen worden gekoppeld. Nee, luidt dan het verweer, want dat adres kunnen we niet makkelijk controleren. Maar dat argument wordt niet gebruikt als er dus andere post naar mij wordt verstuurd. De activatiecode is wel belangrijk maar waar de belastingaanslagen etc. naar toe worden gestuurd is dan niet belangrijk?

Het goede nieuws is nu dat er een proef zal worden uitgevoerd bij een aantal gemeenten en ambassades. Deze instellingen kunnen dan een DigiD persoonlijk uitreiken aan de niet ingezetene.

Om hiervoor in aanmerking te komen moet de niet ingezetene echter wel beschikken over:

De Nederlandse nationaliteit
Een geldig Nederlands reisdocument (paspoort of NIK)
Een burgerservicenummer (BSN)
Een mobiele telefoon

Dit zijn wel erg beperkte voorwaarden. Maar ja, het gaat om een proef, dus veel zullen we wel niet in te brengen hebben. Maar waarom niet ingezetenen met een andere nationaliteit uitsluiten? Deze week nog contact gehad met een Engelse client die tijdens zijn verblijf in Nederland geen DigiD had aangevraagd, inmiddels weer terug was in Engeland maar nog aangifte moest doen in Nederland. De WOZ waarde kende hij niet en kon hij niet digitaal opvragen omdat hij geen DigiD had. Ook onder de proef zal hij deze DigiD niet kunnen krijgen omdat hij geen Nederlander is. Inderdaad, maar wel inwoner van de Europese Unie, met een nationaliteit uit de Europese Unie, waarbij is bepaald dat er geen drempels mogen worden opgeworpen door lidstaten aan elkaars inwoners in vergelijking tot de rechten en plichten die de eigen inwoners hebben. In feite werpt de Nederlandse Staat hier wel een drempel op. Belgen die in Nederland werken kunnen dus ook onder de proef geen DigiD krijgen, terwijl ze wel onder het Nederlandse belasting- en sociale zekerheidsstelsel kunnen vallen als ze in Nederland werken.

DigiD is niet meer dan een gebruikersnaam en wachtwoord. Dergelijk login codes hebben we allemaal voor vele websites. Daar doen we ook niet moeilijk over. Een sofinummer aanvragen kan ook gewoon vanuit het buitenland. Verzoek opstellen, kopie paspoort en eventueel bewijs van inschrijving in de buitenlandse gemeente bijvoegen en het sofinummer wordt toegekend. Dit sofinummer is van nog groter belang dan de DigiD. Maar die kan dus wel gewoon schriftelijk worden aangevraagd.

Deze week nog een aangifte ingediend voor een kennis. Ingelogd met zijn digid om de vooringevulde aangifte te zien. Dat is toch wel erg makkelijk. Maar dus alleen als je een DigiD hebt.

Veiligheid staat voorop. Maar dan staat nog vers in het geheugen de vorig jaar gehackte certificaten van DigiNotar die wij als adviseur verplicht moesten gebruiken van de Nederlandse overheid om aangiften in te kunnen dienen. Ineens was er alarmfase 1 en konden er geen aangiften meer worden ingediend. Het heeft veel tijd gekost om dat weer gecorrigeerd te krijgen, met als onderdeel een officiele persoonlijke identificatie op ons kantoor. Een overheid die zijn systemen niet op orde en veilig kan houden maar zich wel beroept op de niet aanwezige vermelding in het GBA en geen andere mogelijkheden aanbiedt komt op mij ongeloofwaardig over.

Hint voor de overheid: maak de DigiD onderdeel van de procedure bij in- en uitschrijving bij de gemeente. Wijs een nieuwe inwoner in Nederland erop dat het verstandig is dat hij/zij een DigiD aanvraagt en controleer bij het vertrek naar het buitenland nog eens of een DigiD is aangevraagd. Later kan het immers niet meer. Daarmee wordt de gemeente weer een stuk klantvriendelijker.

UPDATE 7 november 2013

Onlangs heb ik de volgende email ontvangen van het Ministerie van BZK dat aangeeft dat ze gelukkig het probleem onderkennen en werken aan een betere oplossing.

Onderzoek naar digitale dienstverlening van de Nederlandse Overheid

De huidige procedure voor het verkrijgen (of opnieuw aanvragen) van een DigiD voor mensen in het buitenland (aanvraag bij één van de zes uitgiftebalies in en rondom Nederland) wordt mogelijk aangepast. Momenteel bestudeert het Ministerie van BZK de haalbaarheid en wenselijkheid daarvan. Dit onderzoek is daar onderdeel van.

Eén van de mogelijkheden die momenteel overwogen wordt, bestaat uit de volgende procedure:

U vraagt via internet een DigiD aan
U gaat naar een Nederlandse gemeente of een Nederlandse ambassade/ consulaat-generaal (NB. In de hoofdsteden van ongeveer 100 voor Nederland belangrijke landen is een ambassade gevestigd. In sommige van die landen (Australie, Belgie, Brazilie, Canada, China, Duitsland, India, Rusland, Turkije, VAE, VS, Vietnam, Zuid-Arika) is in een of meer andere grote steden eveneens een consulaat-generaal gevestigd. ‘Gewone’ consulaten, zoals in Benidorm, vallen daar niet onder)
U identificeert zich ter plekke en ontvangt de activeringsbrief van uw DigiD
U activeert uw DigiD via het internet

Dit is zeker een stap in de goede richting! Dat heb ik ze ook laten weten.

Employers levy on high salaries above € 150,000 in 2012 - included in the wage tax return for March 2013

2013-02-10T15:23:00.000+01:00

On March 31, 2013 employers may be faced with a special levy if they employed workers in 2012 who earned a salary of more than € 150,000. This levy was introduced because politicians thought that the higher incomes should also contribute to the crisis. However, the contribution was not intended to harm the workers and the entrepreneurs themselves. Therefore the politicians opted for an employer levy.

Employers levy on high wages

The employers levy is based on the salary from current employment for the year 2012, including all structural and incidental rewards and therefore including the addition for the company car. The employers levy has to be paid once in 2013 and amounts to 16% on the excess of the salary above € 150,000. This levy comes on top of the regular wage tax withholdings and levies which the employer has to pay to the tax authorities.

Employers levy in practice

Suppose an employee earned an annual salary of € 180,000 in 2012. The excess above € 150,000 is taxed with 16% in 2013. The difference between € 180,000 and € 150,000 is € 30,000. On this amount the employer levy is calculated. The levy amounts to 16% of € 30,000 = € 4,800. The levy has to be paid with the wage tax return which sees on the period in which March 31 falls, so based on monthly filings, the latest on April 30.

The employer levy is a one-off payment and will not return in 2014 (although the actual text of the regulation is not entirely clear about it).

If the employee had several jobs in 2012, the employers will not have to pay the employers levy, provided none of the employers paid a salary higher than € 150,000 in 2012. If the employee worked within a group of companies under different contracts then the exemption is not applicable. In that case, the calculation must be based on the total salary earned within the group in 2012. The employer within the group that paid the majority of the salary in 2012 must pay the employers levy.

Anti abuse measurements

If the employee has also worked as a freelancer for the same company, the income earned as freelancer will be included in the calculation to determine whether the employer paid more than € 150,000 to the employee. The government will take additional measurements if it turns out that employers find other ways to prevent the employers levy. The goal is to collect 500 Million with this levy.

Levy can hit all kinds of employers

Besides employers in commercial business, the levy can also affect employers in the public sector like public television, housing corporations, hospitals etc. These organisations also employ a lot of employees with a salary above € 150,000.

The measurements also affect sport clubs, like for example football clubs. If they employ (foreign) football players with a salary above € 150,000 they will also be confronted with the tax claim which can lead to a claim of millions of Euro's for the top football clubs in the Netherlands.

Payroll administration

Make sure that your payroll administration is done properly and that the employers levy is calculated properly. Expatax is specialized in providing payroll services, especially to foreign companies who send employees to the Netherlands but also to the Dutch companies who hire the foreign employees. These can be commercial businesses but also football clubs who rent a football player to a Dutch football club. Recently Expatax has set up a payroll on behalf of AFC Bournemouth with respect to renting out Demouge to Roda JC.

De 30% regeling en de 150 kilometer grens.

2013-01-26T12:22:00.000+01:00

Is de 150 kilometergrens in strijd met het Europese recht?

De 30% regeling kan worden toegekend aan vanuit het buitenland ingekomen werknemers met een specifieke deskundigheid die schaars is op de Nederlandse arbeidsmarkt en dient ter vergoeding van de extraterritoriale kosten. Met ingang van 1 januari 2012 zijn de voorwaarden die worden gesteld om in aanmerking te komen voor de 30% regeling aangescherpt. Zo is er onder meer een inkomenseis ingevoerd en is de maximum looptijd verkort van 10 jaar naar 8 jaar.

Een van de overige wijzigingen betrof de bepaling dat de 30% regeling alleen nog maar geldt voor werknemers die minstens 2/3 van de periode van 24 maanden voorafgaand aan het werken in Nederland, woonden op een afstand van minimaal 150 kilometer van de Nederlandse grens.

Deze eis leidde tot vragen vanuit de belastingadviespraktijk waaronder Expatax waarbij werd aangedragen dat deze eis mogelijk in strijd is met het Europese recht, namelijk het recht op vrijheid van verkeer alsmede het verbod op discriminatie op basis van nationaliteit. Zeker ook in het geval dat een buitenlandse werknemer via een locatie gelegen binnen 150 kilometer van de Nederlandse grens naar Nederland komt.

Onlangs heeft de Rechtbank Breda geoordeeld of de 150 kilometergrens in strijd is met het Europese recht. In de rechtszaak werd ook aangedragen dat de grens in strijd was met het gelijkheidsbeginsel onder het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten. De rechter veegde alle bezwaren van tafel en oordeelde dat er sprake is van een voldoende objectieve rechtvaardiging om de kilometergrens in te voeren. De door de wetgever gestelde onderbouwing dat door de grens wordt voorkomen dat werknemers die in het buitenland blijven wonen en hierdoor niet met hoge extra territoriale kosten worden geconfronteerd toch voor de 30% regeling in aanmerking zouden komen werd derhalve door de rechter als voldoende beschouwd.

Sinds deze uitspraak heeft de Rechtbank Haarlem echter anders beslist. Daar vond de rechter dat er wel sprake is van strijd met het Europese recht. Er is beroep ingesteld, dus nu is het afwachten hoe de rechter in hoger beroep zal oordelen.

De 150 kilometergrens bij een werknemer die weer terug naar Nederland komt

De kilometergrens heeft nog een ander gevolg. In de praktijk bleek dat de belastingdienst de grens anders uitlegde dan de wetgever, in feite strenger dan wat de wetgever beoogde. De belastingdienst interpreteerde de regel zo dat ook indien de werknemer in de voorgaande periode van 24 maanden 8 maanden in Nederland had gewoond niet meer in aanmerking kwam voor de 30% regeling.

Deze uitleg van de regeling was niet beoogd door de wetgever en de regeling is nu aangepast met terugwerkende kracht tot 1 januari 2012. Er is nu bepaald dat de 150 kilometergrens niet opnieuw van toepassing is als de werknemer bij aanvang van een eerdere tewerkstelling in Nederland voldeed aan de 150 kilometergrens.

Geen fiscale faciliteit in Nederland voor een bankrekening die door een expat in het buitenland is geopend

2013-01-25T15:58:00.003+01:00

Bron: Vakstudienieuws Vandaag 22-01-2013

Het Gerechtshof Den Haag heeft beslist dat een belastingplichtige die uit het buitenland was teruggekeerd geen recht heeft op een vrijstelling voor de inkomstenbelasting voor zijn buitenlandse bankrekeningen. Volgens het hof zijn deze buitenlandse bankrekeningen namelijk niet te vergelijken met de faciliteiten van de Wet bevordering eigenwoningbezit (Wbe), de Spaarrekening Eigen Woning (SEW) en de Kapitaalverzekering Eigen Woning (KEW).

De man remigreert in 1984 naar Nederland. Hij blijft spaarrekeningen aanhouden die hij tijdens zijn internationale carrière in het buitenland heeft geopend. Hij heeft de spaarrekeningen echter niet in zijn Nederlandse aangiften opgenomen. Nadat de ex-expat de inspecteur hiervan op de hoogte stelt, legt de inspecteur navorderingsaanslagen voor de inkomstenbelasting en vermogensbelasting (per 1 januari 2001 is dit de vermogensheffing in Box 3 geworden) op. De man is het hier niet mee eens. Volgens hem mocht hij in het buitenland belastingvrij sparen omdat hij met het gespaarde geld de hypotheek op zijn eigen woning zou aflossen. Hij verwijst hierbij naar de Wbe.

Hof Den Haag oordeelt dat de navorderingsaanslagen terecht zijn opgelegd. Het hof overweegt daarbij dat de Wbe ziet op lagere inkomensgroepen en dat niet is gebleken dat de ex-expat tot deze groepen behoort. Verder merkt het hof nog op dat de man steeds vrijelijk over zijn spaartegoeden in het buitenland kon beschikken terwijl aan de faciliteit van de Wbe een kapitaalverzekering was gekoppeld. Ten aanzien van de kapitaalverzekering eigen woning en de spaarrekening eigen woning wijst het hof er op dat deze rekeningen geblokkeerd moeten zijn. Het hof verwerpt het beroep van de ex-expat op deze faciliteiten dan ook. De navorderingsaanslagen blijven in stand.

Uitspraak: Gerechtshof Den Haag, LJN BY8379, 13 september 2012 (publicatie 14 januari 2013)

Deze uitspraak bevestigt maar weer dat ook financiële producten die in het buitenland zijn afgesloten moeten voldoen aan de voorwaarden die de Nederlandse belastingwet aan deze producten stelt om in aanmerking te komen voor een fiscale faciliteit in Nederland. Niet van belang is dat dergelijke producten in het buitenland niet bestaan. En ook niet dat een product wordt afgesloten dat dicht in de buurt komt van hetgeen wordt beoogd. Binnen de Europese Unie zijn er wat meer mogelijkheden om gebruik te maken van een fiscale faciliteit maar ook dan moet aan de Nederlandse voorwaarden worden voldaan.

Voor een expat is het dus zaak om hier rekening mee te houden en tijdens het verblijf in het buitenland te onderzoeken of het mogelijk is om een financieel product in Nederland aan te schaffen, met het oog op terugkeer naar Nederland op een later tijdstip en het doel waarvoor het product wordt aangeschaft. Dus ook in de buitenlandse periode is fiscale planning belangrijk.

Expatax begeleidt bedrijven met internationale werknemers. Neemt u gerust contact met ons op indien u vragen heeft. Ook als u werknemers uit het buitenland naar Nederland haalt.

Hoogte van de opleiding indicatie deskundigheid 30%-regeling (oude regels)

2012-10-18T09:34:00.000+02:00

Onlangs heeft de Hoge Raad geoordeeld of een pijpfitter beschikte over de vereiste specifieke deskundigheid onder de regels zoals deze golden tot 1 januari 2012.

Onder de oude regels was bepaald dat een gebrek aan een hoog gekwalificeerde of gespecialiseerde beroepsopleiding, een indicatie kon zijn voor het ontbreken van specifieke deskundigheid zoals vereist voor de 30%-regeling.

De Hoge Raad bevestigde de uitspraak van het hof door te oordelen dat een Duitse pijpfitter niet in aanmerking kwam voor de 30%-regeling. De ervaren pijpfitter vroeg om toepassing van de 30%-regeling, maar bezat volgens de Hoge Raad niet de vereiste specifieke deskundigheid, omdat de opleiding tot pijpfitter niet hoog gekwalificeerd of gespecialiseerd is. Het is daarbij niet van belang dat er in Nederland geen gestructureerde opleiding meer voor handen is. Het hof is van mening dat de bekwaamheid van een gekwalificeerd pijpfitter niet leidt tot een specifieke deskundigheid. Ook de schaarste die is ontstaan door het ontbreken van een opleiding, brengt geen specifieke deskundigheid met zich mee.

Deze beslissing is in lijn met enkele eerdere uitspraken. Schaarste op zichzelf is geen reden om specifieke deskundigheid aan te nemen. Zo is bepaald dat ook voor een verpleegkundige uit het buitenland de 30% regeling niet van toepassing kon worden verklaard. Overigens gaat het om het samenspel tussen relevante werkervaring en hoogte van de opleiding alsmede het aangeboden salaris. Dit is in het verleden ook specifiek door de Hoge Raad benoemd. Het is voorgekomen dat het gebrek aan een hoge opleiding kon worden gecompenseerd door training on the job, losse cursussen etc. Wel is het steeds een beoordeling van een individuele situatie geweest, dat kon leiden tot veel discussies. In het kader hiervan heeft de rechter mijns inziens toch wel eens op de stoel van onze wetgever moeten gaan zitten. Wat dat betreft is de uitspraak wellicht iets te kort door de bocht.

Zo is er ook een uitspraak geweest inzake een musicalzanger. Deze zanger was nog niet klaar met zijn opleiding maar op basis van de tijdens de opleiding opgedane werkervaring en het feit dat hij een van de eerste op de opleiding was, was toch voldoende reden om specifieke deskundigheid aan te nemen. Hier was dus van belang dat er toch wel een gestructureerde opleiding aanwezig was, ook al was er nog niemand afgestudeerd. Dan was er ook nog de discussie inzake profvoetballers. Zij komen vaak wel in aanmerking voor de 30% regeling. De meesten zullen geen relevante HBO of universitaire opleiding gevolgd, maar enkel een voetbaltraining over de jaren heen, net als de vele andere (amateur) voetballers. Bij hen werd dan echter wel sterker gekeken naar het salaris wat ze gingen verdienen.

Voor mijn gevoel is er altijd een bepaalde ongeschreven regel geweest die bepaalde dat voor zekere beroepen de 30% regeling niet van toepassing zou zijn, waarbij de wetgever dit niet specifiek kon vastleggen en de rechter de regels maar moest interpreteren naar de "bedoeling" van de wetgever. Wat is het verschil tussen een progammeur van 25 jaar met 3 jaar werkervaring die 4 jaar universiteit heeft gedaan en een gespecialiseerde onderwaterlasser die al 30 jaar werkzaam is onder de meest moeilijke omstandigheden en al zijn ervaring heeft opgedaan tijdens het werk en nu over de gehele wereld gevraagd wordt om te komen lassen? Waarbij de programmeur € 40.000 per jaar verdient en de lasser € 100.000. Wordt dan tegen de lasser gezegd dat hij niet specifiek deskundig genoeg is? De programmeur kwam nagenoeg zeker in aanmerking voor de regeling.

Wat mij betreft is opleiding een indicatie. Maar we moeten daar ook niet altijd te zwaar aan tillen. Als voorwaarde werd een hogere opleiding gesteld, dit kon dus ook een schriftelijke opleiding zijn gebaseerd op zelfstudie. Waarin verschilt dit dan met training on the job waarbij de werknemer in zijn eigen tijd zich ook allerlei kennis eigen maakt? Kennis specifiek gericht op de werkzaamheden die worden verricht, in tegenstelling tot een externe opleiding waarbij het toevallig juist beantwoorden van enkele vragen op een examen voldoende is om deskundigheid aan te nemen? Ik heb meegemaakt dat aan werknemers de 30% regeling werd toegekend bijvoorbeeld omdat ze een universitaire opleiding tot psycholoog hadden gedaan en nu waren aangenomen als marketing manager. Of zelfs in situaties waarbij de opleiding nog verder af stond van de werkzaamheden waarvoor de regeling werd aangevraagd. Maar het feit dat het om een hogere opleiding ging was al voldoende. Relevant of niet. En dat is meer dan eens gebeurd.

Maar goed, ik kan nog wel meer voorbeelden geven en ook het onderwijssysteem ter discussie stellen, feit is dat de wetgever genoemde problemen heeft onderkend en verdere discussie wilde vermijden. Hiertoe is met ingang van 1 januari 2012 een salarisnorm ingevoerd. Wordt voldaan aan deze salarisnorm dan wordt specifieke deskundigheid aanwezig geacht. Hiermee zal het aantal rechtzaken met betrekking tot de 30% regeling waarschijnlijk af gaan nemen. Als de pijpfitter derhalve onder de nieuwe regels voldoet aan de salarisnorm dan kan hij ineens wel de 30% regeling krijgen.

Meer informatie: Hoge Raad, 5 oktober 2012, LJN: BW4758

Portugese exitheffing strijdig met EU-recht

2012-09-17T23:39:00.000+02:00

Het Europese Hof van Justitie (zie Europese Hof van Justitie, 6 september 2012, nr. C-38/10 ) heeft geoordeeld dat de onmiddellijke belastingheffing van Portugal bij zetelverplaatsing, in strijd is met de vrijheid van vestiging.

De Europese Commissie tekende beroep aan bij het Europese Hof van Justitie, nadat Portugal weigerde de belastingwetgeving over zetelverplaatsing aan te passen. Portugal hief op het moment van zetelverplaatsing of het overbrengen van activa van een vaste inrichting onmiddellijk vennootschapsbelasting over de nog niet gerealiseerde meerwaarden. Het Europese Hof oordeelde dat sprake was van belemmering van de vrijheid van vestiging, omdat een vertrekkende vennootschap nadeliger wordt behandeld dan een vennootschap die in Portugal blijft. De exitheffing was dan ook in strijd met het EU-recht.

Het blijft verwonderlijk dat landen binnen de Europese Unie nog steeds wetgeving hanteren waarbij voor bedrijven of personen (fiscale) drempels worden opgeworpen indien zij het betreffende land wensen te verlaten. Reeds meerdere malen heeft het Europese Hof van Justitie geoordeeld dat een exitheffing in strijd is met de vrijheid van vestiging. Ook Nederland is hiervoor een aantal keren aan de beurt geweest. Helaas zijn er landen die de beslissingen van het Europese Hof van Justitie dus naast zich neer leggen. In het geval van Portugal nu dus zelfs twee keer. Zelfs een beslissing in hun specifieke situatie wordt niet uitgevoerd. Dit is eigenlijk minachting van het Hof.

Men vraagt zich wel eens af wat nu het voordeel is van de Europese Unie. Een van de grootste voordelen betreffen de vrijheden die de inwoners van de Unie hebben. Men kan zich makkelijker binnen de Europese Unie bewegen. Hierdoor zal de Unie als geheel economisch meer profiteren. Landen die deze afspraken niet nakomen zullen moeten worden aangepakt en deze landen zullen zich neer moeten leggen bij de beslissingen die worden genomen door de hoogste rechter. Maar hoogstwaarschijnlijk zal het Hof in de toekomst blijven worden geconfronteerd met rechtzaken die gaan over de beperking van de verschillende vrijheden. Het is aan belastingadviseurs actie te ondernemen indien cliënten worden geconfronteerd met ongeoorloofde fiscale drempels.

Exit aan de exitheffing(en)!

Reisdagen en werkzaamheden in het buitenland, waar belast?

2012-09-13T17:33:00.001+02:00

Hoe dienen de reisdagen in de dagenbreuk te worden verwerkt?

Indien een werknemer gedurende het jaar in meerdere landen werkt ontstaat er discussie welk land het heffingsrecht heeft op de inkomsten uit arbeid en voor welk deel. Er zal moeten worden bepaald hoe de belastingheffing wordt verdeeld om dubbele belastingheffing te voorkomen. Het woonland zal immers belasting willen heffen maar ook het werkland. De verdeling vindt plaats op basis van de gewerkte dagen in elk land. De Hoge Raad heeft op 23 september 2005 (HR 40179, LJN: AP1424) een nadere toelichting gegeven hoe de dagen breuk uitwerkt, waarbij, voor het berekenen van het deel dat aan het buitenland toekomt, de teller bestaat uit de werkdagen in het buitenland en de noemer op het totaal daadwerkelijk gewerkte dagen wereldwijd. Overigens dient steeds te worden beoordeeld of er een belastingverdrag van toepassing is en hoe in het verdrag wordt omgegaan met de inkomsten uit arbeid.

Reisdagen

Als de dagenbreuk wordt berekend komt de vraag op hoe om dient te worden gegaan met reisdagen. De belastingdienst voerde tegenover de rechtbank Den Haag aan dat, gelet op de standplaats van de werknemer in Nederland, de reizen beginnen en eindigen in Nederland en dat daarom een deel van de werkzaamheden aan Nederland moest worden toegerekend. Op grond hiervan zou dan de helft van reisdagen moeten worden toegerekend aan Nederland.

De Rechtbank Den Haag oordeelde op 26 augustus 2008 (AWB 06/10317) conform de beslissing van de Hoge Raad ten aanzien van de berekening van de dagenbreuk. Bevestigd werd in onderhavig geval dat de reisdagen als werkdagen aangemerkt dienden te worden. Tevens stond vast dat op de reisdagen in ieder geval ook buiten Nederland was gereisd. Gelet hierop oordeelde de rechtbank dat deze reisdagen niet aan Nederland toegerekend konden worden omdat ze waren gemaakt ten behoeve van de werkzaamheden in het buitenland. Van deze dagen kon op basis van het reizen immers niet worden gezegd dat werkelijk in Nederland was gewerkt.

Hoe de uitspraak luidt indien de werknemer in de ochtend nog in Nederland zou hebben gewerkt en pas in de middag naar het buitenland zou zijn vertrokken valt te bezien. Ook zijn twijfels te zetten bij de opmerking dat "op basis van het reizen niet kan worden gezegd dat werkelijk in Nederland is gewerkt". Dat zou dan ook gelden voor het buitenland, daar is immers op basis van het reizen die dag wellicht ook niet gewerkt, zeker niet indien de reis een hele dag heeft geduurd. Maar goed, dan vallen we weer terug op het oordeel van de Hoge Raad, die stelt dat van belang is ten behoeve van welke werkzaamheden de reis is gemaakt. En de werkelijke werkzaamheden zijn in het buitenland verricht, derhalve is toekenning van de reisdagen aan de buitenlandse periode gerechtvaardigd. Zie ook de uitspraak van de Hoge Raad op 9 februari 2007 (HR 40604, LJN: AU3577).

Als duidelijk is hoe met de reisdagen wordt omgegaan dient uiteraard een gespecificeerd overzicht te worden gemaakt van de werkdagen in Nederland en in het buitenland alsook de ziektedagen, feestdagen etc. De belastingdienst kan hier immers om vragen. De kans hierop is groot indien er een aftrek wordt geclaimd op de in Nederland te belasten inkomsten uit arbeid. Ter ondersteuning kan worden gevraagd om een verklaring van de werkgever of een arbeidscontract waarin is opgenomen dat er ook werkzaamheden in het buitenland kunnen plaatsvinden. Het is beter om dit overzicht gedurende het jaar bij te houden, dan drie jaar na afloop van het kalenderjaar ineens te worden geconfronteerd te worden met een vragenbrief waarvoor dan alsnog de onderbouwing bijeen dient te worden gezocht.

Voorgaande heeft betrekking op de belastingheffing, voor de heffing van premies volksverzekeringen kunnen weer geheel andere regels gelden. Het blijft dan ook van belang om vooraf duidelijkheid te hebben over de consequenties van het (gelijktijdig) werken in het buitenland. Expatax kan u hierbij uiteraard van dienst zijn.

30% regeling: extraterritoriale kosten

2012-09-03T23:57:00.003+02:00

Extraterritoriale kosten zijn de extra kosten die een werknemer in redelijkheid moet maken omdat hij tijdelijk buiten het land van herkomst verblijft voor het verrichten van zijn werkzaamheden. Extraterritoriaal betekent ook wel: buiten het gebied van een staat. De werknemer heeft niet alleen nog kosten in zijn eigen staat, maar ook in de staat waarin hij tijdelijk gaat werken. Het ligt dan ook in de rede dat de werknemer deze extra kosten graag vergoed wil zien. Anders wordt er een drempel opgeworpen om, in dit geval, in Nederland te komen werken.

Een aantal kosten kunnen belastingvrij worden vergoed als gewone werknemerskosten, andere kosten kunnen belastingvrij worden vergoed als extraterritoriale kosten. Waarin zit nu het verschil? Dit zit hem in het wel of niet van toepassing zijn van de 30% regeling. Als de 30% regeling namelijk van toepassing is verklaard op de dienstbetrekking van de ingekomen werknemer dan kan de werkgever een vaste belastingvrije vergoeding verstrekken. Het is dan niet meer mogelijk om de afzonderlijke extraterritoriale kosten onbelast te vergoeden. Dit zou namelijk dubbelop zijn. De gewone werknemerskosten kunnen nog wel naast de onbelaste vaste vergoeding onbelast worden vergoed. Vandaar dat het verschil tussen gewone werknemerskosten en extra territoriale kosten van belang is. Overigens is het zo dat indien het totaal van de extraterritoriale kosten in een kalenderjaar hoger is dan de vaste vergoeding, de werkgever het werkelijke bedrag aan extraterritoriale kosten onbelast mag vergoeden, in plaats van het toekennen van de vaste vergoeding.

In het besluit van 11 februari 2004, nr. CPP2003/641M, heeft de staatssecretaris van Financiën aangegeven hoe bepaalde kosten moeten worden gekwalificeerd volgens hem.

1. Vergoeding voor extra uitgaven levensonderhoud (cost of living allowance)

De extra uitgaven die een werknemer doet doordat het prijspeil van de uitgaven voor levensonderhoud in het werkland hoger is dan in het land van herkomst, zijn extraterritoriale kosten. De inhoudingsplichtige kan deze extra kosten aannemelijk maken aan de hand van een algemeen aanvaarde en objectief vastgestelde index die is opgemaakt naar aanleiding van vastgestelde prijsverschillen. Deze index kan dan vervolgens worden toegepast op het bedrag dat de werknemer in het werkland pleegt te besteden voor het levensonderhoud van hemzelf en zijn gezin.

Als de inhoudingsplichtige de bewijsregel toepast kan hij niet daarnaast nog deze extraterritoriale kosten vrij vergoeden.

2. Uitzendtoelagen, bonussen en vergelijkbare vergoedingen (foreign service premium / expat allowance / overseas allowance)

Een vergoeding die de inhoudingsplichtige betaalt aan de extraterritoriale werknemer omdat de werknemer bereid is in het buitenland te gaan werken is belast loon. Deze vergoeding is geen vergoeding voor gemaakte kosten.

3. Verhuiskostenvergoeding (relocation expenses / moving allowance)

De kosten van verhuizing in het kader van de dienstbetrekking en de kosten voor het overbrengen van de boedel zijn geen extraterritoriale kosten. De inhoudingsplichtige kan deze kosten op grond van artikel 15a, eerste lid, onderdeel g, van de Wet LB, vrij vergoeden, rekening houdend met de in dat artikel genoemde normeringen en beperkingen. Van een verhuizing in het kader van de dienstbetrekking (zakelijke verhuizing) kan sprake zijn bij een verhuizing ten gevolge van de aanvaarding van een dienstbetrekking of een overplaatsing binnen de bestaande dienstbetrekking. Van zo’n zakelijke verhuizing is doorgaans geen sprake als de werknemer in verband met het einde van de dienstbetrekking verhuist. Bij een grensoverschrijdende tewerkstelling van een werknemer kan dit naar mijn oordeel anders zijn. In zo’n geval kan de inhoudingsplichtige, met inachtneming van artikel 25 van de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001 (hierna: de URLB), ook bij een verhuizing in verband met het einde van de dienstbetrekking een vrije verhuiskostenkostenvergoeding, in de zin van artikel 15a, eerste lid, onderdeel g, van de Wet LB, geven. De voorwaarden hiervoor zijn:

De verhuizing bij aanvang van de tewerkstelling en de verhuizing aan het einde van de tewerkstelling zijn beide grensoverschrijdend.
De inhoudingsplichtige heeft het recht op de vergoeding uiterlijk bij de aanvang van de tewerkstelling toegekend.
De werknemer verklaart aan de inhoudingsplichtige dat als hij ter zake van de verhuizing aan het einde van de dienstbetrekking (tevens) een verhuiskostenvergoeding van een andere inhoudingsplichtige of werkgever ontvangt, hij dit aan de inhoudingsplichtige zal melden en dat in zoverre geen recht op de verhuiskostenvergoeding bestaat.

4. Kosten van kennismaking met het werkland (househunting / acquintance trip)

De kosten van een kennismakingsbezoek door de werknemer aan het bedrijf in het werkland kunnen vrij vergoed worden op basis van artikel 15 van de Wet LB. De kosten behoren niet tot de extraterritoriale kosten. Voorzover het gaat om de kosten van vervoer per auto, vallen deze onder artikel 15b, eerste lid, onderdeel a, van de Wet LB.

De kosten van een kennismakingsreis, veelal met het gezin, naar het werkland, bijvoorbeeld voor het zoeken van een woning of het zoeken van scholen, zijn extraterritoriale kosten. In de wetsgeschiedenis zijn deze kosten expliciet als voorbeeld genoemd van extraterritoriale kosten. Als de inhoudingsplichtige de bewijsregel toepast kan hij niet daarnaast nog deze extraterritoriale kosten vrij vergoeden.

5. Kosten voor het in orde brengen van de officiële papieren, medische keuring, inentingen (permits)

De kosten die gemaakt worden voor het aanvragen of omzetten van officiële papieren, zoals verblijfsvergunningen, visa en rijbewijzen, zijn extraterritoriale kosten. Hetzelfde geldt voor kosten van medische keuringen en vaccinaties. Er is uiteraard alleen sprake van extraterritoriale kosten voor zover deze kosten zijn gemaakt in verband met de tewerkstelling buiten het land van herkomst.

Kosten die gemaakt worden voor het aanvragen of omzetten van een tewerkstellingsvergunning vinden hun oorzaak in overwegende mate in de behoorlijke vervulling van de dienstbetrekking. Dit zijn hierom geen extraterritoriale kosten. De inhoudingsplichtige kan deze kosten vrij vergoeden op grond van de algemene regeling voor vrije vergoedingen en verstrekkingen.

Als de inhoudingsplichtige de bewijsregel toepast kan hij niet daarnaast nog deze extraterritoriale kosten, met uitzondering van de kosten betreffende tewerkstellingsvergunningen, vrij vergoeden.

6. Kosten voor opslag meubilair (storage expenses)

De kosten, gemaakt voor de tijdelijke opslag van de boedel in afwachting van de definitieve huisvesting in het werkland zijn aan te merken als verhuiskosten in de zin van artikel 15a, eerste lid, onderdeel g, van de Wet LB (zie ook punt 3). De inhoudingsplichtige kan deze kosten vrij vergoeden of verstrekken naast een vrije vergoeding op basis van de bewijsregel.

De opslagkosten voor het deel van de boedel dat niet ‘meeverhuist’ naar het werkland, maar tijdelijk in het land van herkomst wordt opgeslagen, zijn extraterritoriale kosten. Als de inhoudingsplichtige de bewijsregel toepast kan hij niet daarnaast nog deze extraterritoriale kosten vrij vergoeden.

7. Vermogensverliezen

Vermogensverliezen die een extraterritoriale werknemer leidt omdat bijvoorbeeld een woning of auto verkocht moet worden omdat de extraterritoriale werknemer in een ander land gaat werken zijn geen extraterritoriale kosten. Deze posten behoren tot de vermogenssfeer van de werknemer. De inhoudingsplichtige kan deze verliezen ook niet om een andere reden vrij vergoeden. De vergoeding van deze verliezen vormt belastbaar loon.

8. Kosten van huisvesting (free accomodation / housing)

Bij de kosten van huisvesting is van belang of sprake is van dubbele huisvestingskosten.

- Dubbele huisvestingskosten

De huisvestingskosten buiten het land van herkomst van een extraterritoriale werknemer, bijvoorbeeld in een hotel, die naar de omstandigheden beoordeeld, in het land van herkomst is blijven wonen, zijn extraterritoriale kosten voor de periode van de tijdelijke uitzending. De in artikel 15b, eerste lid, onderdeel i, van de Wet LB, genoemde termijn van twee jaar is niet van toepassing.

- (Eerste) huisvestingskosten

Als de werknemer, naar de omstandigheden beoordeeld, niet in het land van herkomst is blijven wonen, dan is geen sprake van dubbele huisvestingskosten. In het besluit van 26 november 2001, nummer CPP2001/2970 (vraag en antwoord 17), is uit het oogpunt van doelmatigheid opgenomen dat de normale huisvestingskosten op 18% van het loon uit tegenwoordige dienstbetrekking (exclusief eventuele bijtelling voor huisvesting) kunnen worden gesteld. In zoverre is sprake van loon. Voor zover het bedrag van de vergoeding of verstrekking ziet op het bedrag dat uitgaat boven 18% van het loon is sprake van extraterritoriale kosten.

Is sprake van huisvesting in een gemeubileerde woning, dan moet een splitsing worden aangebracht tussen de kosten die zien op de woning en het deel dat betrekking heeft op het meubilair en dergelijke. Voor de woning geldt hetgeen hiervoor is opgenomen.

Het deel van de vergoeding dat ziet op het meubilair en dergelijke is belastbaar loon. Dit is alleen anders als sprake is van extra kosten ten opzichte van de kosten van meubilair en dergelijke in het land van herkomst. In dat geval zijn de extra kosten aan te merken als extraterritoriale kosten.

Als de inhoudingsplichtige de bewijsregel toepast kan hij niet daarnaast nog de hiervoor vermelde extraterritoriale kosten vrij vergoeden.

9. Aan- en verkoopkosten woning (reimbursement expenses purchase house / brokers fee)

De aan- en verkoopkosten van een woning, inclusief de makelaarskosten, behoren in hun geheel tot de vermogenssfeer van de werknemer (zie onder meer het arrest van de Hoge Raad van 25 maart 1981, nr. 19 902, BNB 1981/185). Dergelijke uitgaven zijn hierom niet aan te merken als extraterritoriale kosten. De inhoudingsplichtige kan deze uitgaven ook niet om een andere reden vrij vergoeden.

Voor bepaalde vergoedingen van aan- en verkoopkosten van de woning geldt dat de inhoudingsplichtige daarover eindheffing, naar het enkelvoudig tarief, verschuldigd is (zie artikel 31, tweede lid, onderdeel e, van de Wet LB, en artikel 84, onderdeel a, van de URLB). Het gaat hierbij om vergoedingen van de aan- en verkoopkosten van de woning van de werknemer bij bedrijfsverplaatsingen en andere zakelijke verhuizingen als bedoeld in artikel 15a, eerste lid, onderdeel g, van de Wet LB.

10. Gas, water, licht en ander nutsvoorzieningen (utilities)

De uitgaven voor gas, water, licht en andere nutsvoorzieningen kunnen gedeeltelijk extraterritoriale kosten zijn. Zie onderdeel 1.

11. Reizen en reiskosten (home-leave)

- Reizen naar het land van herkomst

De kosten van reizen naar het land van herkomst, voor bijvoorbeeld familiebezoek of gezinshereniging zijn aan te merken als extraterritoriale kosten. Ook is sprake van extraterritoriale kosten als het reiskosten betreft die de werknemer maakt om zijn gezin, dat in het land van herkomst is blijven wonen, te bezoeken. De oorzaak van deze kosten ligt overwegend in de uitzending.

Als de inhoudingsplichtige de bewijsregel toepast kan hij niet daarnaast nog deze extraterritoriale kosten vrij vergoeden.

- Kosten woon- werkverkeer

De kosten voor regelmatig woon-werkverkeer vormen geen extraterritoriale kosten. Deze kosten vallen onder de specifieke bepaling van artikel 15b, eerste lid, onderdeel a, van de Wet LB.

12. Kosten van de belastingadviseur

De kosten van persoonlijke belastingadviezen, zoals het verzorgen van de aangifte inkomstenbelasting, zijn doorgaans geen extraterritoriale kosten. De inhoudingsplichtige kan deze uitgaven ook niet om een andere reden vrij vergoeden. De vergoeding van deze uitgaven vormt hierom doorgaans belastbaar loon. Is sprake van extra kosten ten opzichte van het laten invullen van de privé-aangifte door een vergelijkbare belastingadviseur in het land van herkomst, dan zijn de extra kosten aan te merken als extraterritoriale kosten.

13. Hogere belastingtarieven in het werkland (tax-equalization)

Inhoudingsplichtigen plegen in veel gevallen de hogere (inkomsten-)belasting(en) die een werknemer betaalt in het werkland te vergoeden. Dergelijke verschillen behoren tot de inkomens- of vermogenssfeer van de werknemer en zijn niet aan te merken als extraterritoriale kosten. Dergelijke verschillen zijn ook niet om andere redenen vrij te vergoeden. Een eventuele vergoeding van deze verschillen vormt belastbaar loon.

14. Taalcursussen

Kosten van taalcursussen in de taal van het werkland, zowel voor werknemer als ook voor zijn gezinsleden, die bij de werknemer in het werkland verblijven, zijn extraterritoriale kosten. Als de inhoudingsplichtige de bewijsregel toepast kan hij niet daarnaast nog deze extraterritoriale kosten vrij vergoeden.

15. Telefoon

Als de inhoudingsplichtige de kosten van een telefoonabonnement vergoedt, dan is deze vergoeding niet aan te merken als een extraterritoriale kostenvergoeding. Op deze vergoeding is een specifieke regeling van toepassing (artikel 15b, eerste lid, onderdeel f, van de Wet LB).

Voorzover de vergoeding ziet op extra (niet-zakelijke) gesprekskosten met het land van herkomst, is wel sprake van extraterritoriale kosten. Als de inhoudingsplichtige de bewijsregel toepast kan hij niet daarnaast nog deze extraterritoriale kosten vrij vergoeden. Zakelijke gesprekskosten kunnen vrij worden vergoed.

16. Maaltijden

Kosten van maaltijden zijn in beginsel privé-uitgaven.

A. Dit is anders bij maaltijden waarbij het zakelijke karakter van meer dan bijkomstig belang is. Hierbij kan bij uitzendingen gedacht worden aan de vergoeding voor maaltijden genuttigd tijdens een korte periode dat men in een hotel wordt ondergebracht en niet in de gelegenheid is zelf maaltijden te bereiden. De vergoeding voor deze kosten van maaltijden en verstrekkingen is specifiek geregeld in artikel 15b, eerste lid, onderdeel c, van de Wet LB en in de artikelen 28 en 32 van de URLB en is dus geen extraterritoriale kostenvergoeding.

B. Als de extra kosten van maaltijden geen betrekking hebben op maaltijden waarbij het zakelijk karakter van meer dan bijkomstig belang is, en dus niet onder A) vallen, dan kan sprake zijn van extra kosten die worden opgeroepen door de uitzending. De extra kosten behoren dan tot de extraterritoriale kosten. Het gaat bij de vaststelling van deze extraterritoriale kosten niet om de meerkosten per afzonderlijke maaltijd, maar meer in het algemeen om de vaststelling van de meerkosten van levensonderhoud die opgeroepen worden door de uitzending. Zie

onderdeel 1.

17. Vaste vergoedingen

De inhoudingsplichtige kan zijn werknemers een vaste vergoeding verstrekken (zie artikel 47 van de URLB). Als de inhoudingsplichtige een vaste vrije vergoeding verstrekt aan een extraterritoriale werknemer die gebruik maakt van de bewijsregel, dan kan de vaste vergoeding niet zien op extraterritoriale kosten. Deze kosten zijn immers al begrepen in de bewijsregel.

Als de inhoudingsplichtige een vaste vergoeding verstrekt aan een werknemer die geen gebruik maakt van de bewijsregel, dan kan de vaste vergoeding wel geheel of gedeeltelijk zien op extraterritoriale kosten.

Meer informatie:

http://www.expatax.nl/30ruling (Engels)

VAT increase 2012

2012-08-31T14:00:00.000+02:00

From 1st October 2012, the VAT percentage will be increased from 19% to 21% to cover the deficits caused by the economic recession.

The VAT increase in practice

How will the VAT increase work out in practice? Actually quite straightforward. Deliveries or services provided before 1st October 2012 remain taxed at 19% and deliveries and services provided after 1st October 2012 are taxed at 21%. Unless the low rate of 6% or an exemption applies, of course. It is therefore the moment of providing the service which is relevant, not the moment when the service is charged by means of an invoice or the date on which the contract was concluded. Take notice of this when you issue an invoice.

It may be possible that you have to use two different VAT rates if you issue an invoice containing deliveries of products on two different dates. In that case it may be easier to issue two separate invoices instead. Check with your software supplier how they have dealt with the VAT adjustment.

Some frequently asked questions

Are entrepreneurs already allowed to include a VAT percentage of 21% on their invoice issued before 1st October 2012 for deliveries or services provided after 30th September 2012?

Yes. In order to prevent that entrepreneurs must issue an additional invoice for the difference between the 19% and 21% rate entrepreneurs may already include the services which are provided after 30th September 2012 on an invoice which is sent before 1st October 2012 at the VAT rate of 21%. Entrepreneurs who receive an invoice before 1st October 2012 containing a service with 21% VAT can deduct the entire VAT amount according to the standard rules.

Which rate is applicable if it concerns ongoing services which started before 1st October 2012 but will end after 30th September 2012?

In this case the services must be split. For the part of the services which take place before 1st October the 19% rate is applicable for the remainder the 21% rate is apllicable. This is relevant for example in case of subscriptions.

What should an entrepreneur do if he has already sent an invoice to the client for services provided during the entire year?

In that case the entrepreneur can send the client an additional invoice for the difference in VAT of 2% for the period 1st October 2012 till 31st December 2012. The Dutch VAT law specifically grants this option in case of increase of the VAT rate. It is also possible to include the additional VAT for 2012 in the invoice for 2013 to prevent extra work. The additional VAT will however still have to be declared (and paid by the entrepreneur) in the last VAT return for 2012.

Conclusion

Make sure your invoices always contain the correct amount of VAT. If the information on the invoice is wrong your client can refuse to accept the invoice. The accountants of Expatax can help you with the business administration of your company, the filing of the VAT returns and the annual accounts. You can contact us on info@expatax.nl.

Door afwezigheid van schaarste wordt de 30% regeling niet toegekend aan een buitenlandse tandarts.

2012-08-30T17:23:00.000+02:00

Let op: op 15 november 2013 heeft de Hoge Raad geoordeeld dat de 30% regeling toch wel van toepassing is voor de betreffende tandarts, zie verder aan het eind van dit artikel.

Een Duitse tandarts die in Nederland werkt verzoekt in 2011 om voortzetting van de 30%-regeling. Volgens rechtbank Arnhem is er in 2011 geen schaarste meer aan tandartsen en kan de regeling niet worden voortgezet. Bij de beoordeling of er schaarste is moet gekeken worden naar alle tandartsen in Nederland, dus inclusief de buitenlandse tandartsen die al in Nederland werkzaam zijn.

Verkorte tekst uitspraak:

Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat er ten aanzien van tandartsen nog schaarste is op de Nederlandse arbeidsmarkt, dus voortzetting 30% regeling van Duitse tandarts bij nieuwe werkgever terecht geweigerd. Beide partijen beroepen zich op het zelfde rapport van het Capaciteitsorgaan, het Capaciteitsplan 2010, maar verbinden daaraan verschillende gevolgen. Verweerder beroept zich ook nog op andere stukken. Jaarlijks wordt de behoefte aan tandartsen voor een groot deel ingevuld door tandartsen uit het buitenland (180 uit het buitenland; 225 uit Nederlandse opleidingen). Betekent dit dat er in Nederland schaarste is aan tandartsen of niet? De Rechtbank oordeelt op basis van de overgelegde stukken van niet en overweegt voorts dat de reeds in Nederland werkzame buitenlandse tandartsen niet buiten beschouwing moeten worden gelaten bij de beoordeling of er schaarste is. Lokale schaarste op sommige plekken in Nederlandis geen reden voor een ander oordeel; uit het Capaciteitsplan blijkt dat landelijk gezien geen schaarste was ten tijde van het sluiten van de arbeidsovereenkomst in mei 2011.

Ander oordeel: rechtbank Haarlem 25 mei 2012, AWB 11/5869 (hoger beroep ingesteld door de inspecteur):

De in Duitsland geboren mevrouw X rondde haar academische studie tandheelkunde in 2001 in Duitsland af. In april 2011 ging zij in Nederland wonen in verband met haar dienstbetrekking per 1 mei 2011 bij tandartsenpraktijk BV A in Nederland. X stelde dat zij in aanmerking kwam voor de 30%-regeling, maar de inspecteur weigerde die omdat volgens hem geen sprake was van schaarste aan tandartsen op de Nederlandse arbeidsmarkt. X ging in beroep en wees onder meer op het Capaciteitsplan 2010, waarin bij de vaststelling van de bestaande capaciteit aan tandartsen en de verschillende prognoses voor de benodigde tandartsen in de toekomst steeds uitgegaan werd van de instroom van een aanzienlijk aantal tandartsen uit het buitenland. Rechtbank Haarlem besliste dat X aannemelijk had gemaakt dat zij bij het sluiten van de arbeidsovereenkomst met BV A over een specifieke deskundigheid beschikte die op de Nederlandse markt niet of schaars aanwezig was. Uit het Capaciteitsplan 2010 volgde dat jaarlijks een instroom van circa 420 tandartsen nodig was om te voorkomen dat een tekort aan tandartsen zou ontstaan. Deze instroom werd niet vanuit de Nederlandse opleidingen verwezenlijkt, waar jaarlijks ongeveer 250 tandartsen afstudeerden. De Rechtbank ging er daarom vanuit dat de ongeveer 180 tandartsen die uit het buitenland geworven werden, daar werden geworven omdat die plaatsen niet vanuit de Nederlandse arbeidsmarkt vervuld konden worden en op de Nederlandse arbeidsmarkt dus kennelijk schaarste heerste aan tandartsen. De Rechtbank verklaarde het beroep van X gegrond.

Door de verschillende uitspraken is het nu wachten op het oordeel van het Gerechtshof. Ik denk echter dat de Rechtbank Arnhem uiteindelijk gelijk krijgt van het Gerechtshof en dat schaarste derhalve moeten worden beoordeeld op basis van de feitelijke situatie op het specifieke moment waarop de werknemer naar Nederland wordt gehaald. Schaarste moet naar mijn mening worden beoordeeld gebaseerd op het daadwerkelijke aantal werknemers in Nederland die werkzaam zijn in het specifieke beroep waarin de ingekomen werknemer werkzaam zal zijn. Dit zijn dan zowel de Nederlandse werknemers als de reeds eerder ingekomen werknemers. En zoals Rechtbank Arnhem ook stelt, beoordeeld op basis van de situatie in geheel Nederland en niet op basis van regio's.

In het geval van tandartsen is er een Capaciteitsplan opgesteld. Een dergelijk plan zal voor de meeste beroepen niet zijn opgesteld. In die gevallen zal het voor de belastingdienst al moeilijker zijn om aan te tonen dat er geen schaarste meer is.

Gerechtshof Den Bosch

Hof Den Bosch oordeelt dat tandarts X aannemelijk maakt dat tandartsen schaars aanwezig zijn op de Nederlandse arbeidsmarkt. Doorslaggevend acht het hof dat in de afgelopen jaren in de behoefte van tandartsen is voorzien door een instroom van buitenlandse tandartsen ter grootte van ongeveer de helft van het aantal benodigde tandartsen en dat deze situatie tot ongeveer 2028 onveranderd zal blijven.

Het hof merkt hierbij op dat de schaarste van specifieke deskundigheid op de Nederlandse arbeidsmarkt op landelijk niveau en niet op regionaal niveau beoordeeld moet worden.

Treffende conclusie: ‘Schaarste brengt niet noodzakelijkerwijs een tekort met zich, maar ingeval sprake is van een tekort is wel altijd sprake van schaarste.'

Anders echter Gerechtshof Amsterdam

Volgens het hof kan uit een rapport worden afgeleid dat er in Nederland slechts een regionaal tekort is aan tandartsen en dat de onvervulde vraag naar tandartsen slechts zeer beperkt is (1 procent). Een dergelijk tekort is volgens het hof onvoldoende om te kunnen zeggen dat tandartsen schaars zijn in Nederland.

Uit het rapport volgt volgens het hof wel dat er - gelet op de beperkte instroom op de arbeidsmarkt van in Nederland opgeleide tandartsen - op enig moment een aanzienlijk tekort aan tandartszorg zal ontstaan als er geen tandartsen instromen vanuit het buitenland. Een in de toekomst dreigend tekort aan tandartsen betekent volgens het hof echter niet dat de specifieke deskundigheid van tandarts op het moment van sluiten van de arbeidsovereenkomst schaars aanwezig is.

Hoge Raad 15 november 2013

Volgens de Hoge Raad toont het feit dat er tandartsen uit het buitenland moeten worden gehaald aan dat er sprake is van een tekort aan tandartsen en derhalve is er sprake van schaarste en dient de 30% regeling te worden toegekend aan de Duitse tandarts. De Hoge Raad sluit zich aan bij het Gerechtshof Den Bosch en vernietigt de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam.

Fransman die door Nederlandse BV tijdelijk in Zwitserland wordt tewerkgesteld is in Zwitserland belast.

2012-07-18T22:07:00.001+02:00

In 2003 is een functionaris met de Franse nationaliteit bij een Nederlandse BV in dienst getreden en bekleedde daar kennelijk een belangrijke post. In 2004 zijn hij en zijn vrouw uit elkaar gegaan en in 2007 is hun huwelijk ontbonden. Aan deze functionaris was een positie in Singapore toegezegd die eind 2007 zou ingaan, maar in 2006 bleek dat niet te kunnen doorgaan. Omdat inmiddels zijn opvolging in Nederland geregeld was, werd hij voor een jaar bij een opleidingsinstituut in Zwitserland geplaatst. In het midden bleef wat daarna zou gebeuren. Eind 2006 vertrok de functionaris naar Zwitserland, huurde daar een woning, liet zich in Nederland uitschrijven en beëindigde ook zijn huur in Nederland. Gedurende het jaar 2007 bleef zijn dienstbetrekking bij de BV in stand. In 2008 is hij naar Frankrijk teruggekeerd en heeft daar een dienstbetrekking bij een Franse werkgever aanvaard. Hij is in Frankrijk in een eigen woning gaan wonen.

In geschil is het antwoord op de volgende vragen:

Was zijn fiscale woonplaats in 2007 gelegen in Nederland of Zwitserland?
Komt het heffingsrecht ter zake van het reguliere salaris over 2007 en de afrekening van vakantiedagen over 2007 toe aan Nederland?
Vormt de ontvangen performance bonus loon uit tegenwoordige dan wel vroegere dienstbetrekking?
Is hij verplicht verzekerd voor de volksverzekeringen?

Rechtbank Breda beslist dat de man in 2007 in Zwitserland heeft gewoond en dat zijn basissalaris, vakantieuitkering en 'performance bonus' alle betrekking hebben op het werk in Zwitserland en niet in Nederland belast zijn. Nederland kan wel de bonus over 2005 en een aanzienlijk voordeel uit werknemersopties belasten. Op grond van een verdrag met Zwitserland is de functionaris in 2007 nog wel verzekerd voor de Nederlandse volksverzekeringen.

Ad 1.

Artikel 4 AWR bepaalt dat waar iemand woont naar de omstandigheden wordt beoordeeld. Vaststaat dat belanghebbende met ingang van 2007 geen woning meer had in Nederland. Hij had immers de gemeubileerde huurwoning in Nederland opgezegd en ontruimd. De banden van belanghebbende met Nederland bestonden toen nog uit (1) zijn dienstbetrekking bij de Nederlandse werkgever en zijn wens om na afloop van het jaar zijn werkzaamheden bij de Nederlandse werkgever al dan niet in Azië, voort te zetten en (2) zijn kinderen die bij zijn ex-echtgenote woonden. Andere omstandigheden die zouden kunnen wijzen op een woonplaats in Nederland heeft de inspecteur niet gesteld en zijn ook niet gebleken. Belanghebbende beschikte vanaf 2007 over een gemeubileerde woonruimte in Zwitserland en had de intentie daar een jaar te blijven. Naar het oordeel van de rechtbank was de band van belanghebbende met Nederland in 2007 niet meer zodanig dat sprake was van een woonplaats alhier maar was hij in dat jaar inwoner van Zwitserland.

Ad 2.

Artikel 6, eerste lid, van het Verdrag tussen Nederland en Zwitserland bepaalt:
‘[Inkomsten uit niet-zelfstandige arbeid en pensioenen]
1) Onverminderd het bepaalde in de artikelen 7 en 8, zijn de inkomsten voortvloeiende uit op voordeel gerichte niet-zelfstandige werkzaamheid slechts belastbaar in de Staat op welks grondgebied de persoonlijke werkzaamheid wordt uitgeoefend waaruit deze inkomsten voortvloeien.’

Aangezien belanghebbende in 2007 uitsluitend werkzaamheden heeft verricht voor de Nederlandse werkgever in Zwitserland, zijn het reguliere salaris en de afrekening van vakantiedagen op grond van artikel 6, eerste lid, van het Verdrag belastbaar in Zwitserland.

Artikel 6, tweede lid, van het Verdrag luidt:
‘2) Nochtans zal een persoon die zijn betrekking gewoonlijk uitoefent in één van de beide Staten en uit dien hoofde slechts voorbijgaand verblijft op het grondgebied van de andere Staat, daar te lande zijn vrijgesteld van de belasting op de inkomsten uit zijn arbeid, zelfs van inhouding bij de bron, indien hij zijn op voordeel gerichte werkzaamheid uitoefent voor rekening van een werkgever die zijn woonplaats niet in deze (laatstbedoelde) Staat heeft. In dat geval behoort het recht tot belastingheffing toe aan de Staat waar die persoon zijn betrekking gewoonlijk uitoefent.’

De uitzondering van het tweede lid van voornoemd artikel is naar het oordeel van de rechtbank niet van toepassing. Wel is aannemelijk dat belanghebbende de intentie had slechts voorbijgaand, namelijk voor een jaar, in Zwitserland te blijven. Belanghebbende had, echter wel de intentie tot voortzetting van zijn werkzaamheden bij de Nederlandse werkgever daarna maar niet zonder meer tot voortzetting van die dienstbetrekking in Nederland. Hij is ook feitelijk na afloop van 2007 niet naar Nederland teruggekeerd. De rechtbank acht hierbij nog van belang dat de functie die belanghebbende in het kader van de dienstbetrekking bij de Nederlandse werkgever vervulde voorafgaand aan zijn vertrek naar Zwitserland is gewijzigd. Deze wijziging in functie is gepaard gegaan met de verhuizing naar Zwitserland. In de afspraken met de Nederlandse werkgever is bovendien uitdrukkelijk voorzien in de mogelijkheid dat belanghebbende zijn werkzaamheden bij de werkgever na 2007 niet zou voortzetten. Dit een en ander, in onderling verband bezien, leidt de rechtbank tot het oordeel dat het begin 2007 al zo onzeker was of belanghebbende ooit zou terugkeren naar Nederland, dat er toen al geen sprake meer van was dat belanghebbende zijn dienstbetrekking “gewoonlijk” uitoefende op het grondgebied van Nederland en daarom wijst de rechtbank het heffingsrecht ter zake van het reguliere salaris en de afrekening van de vakantiedagen van 2007 toe aan Zwitserland.

Ik vind dit een vergaande redenering. Bij het beoordelen van het woordje "gewoonlijk" houdt de rechtbank rekening met feiten die zich pas na verloop van tijd voltrokken, zelfs na het einde van het belastingjaar. Belanghebbende had al jaren in Nederland gewerkt en werd tijdelijk naar Zwitserland overgeplaatst, met de intentie om dit een jaar te laten duren, mede omdat zijn overplaatsing naar Azië niet door ging. Er was toen nog helemaal niet duidelijk wat er na dat jaar zou gebeuren. Als belanghebbende in 2008 toch terug naar Nederland was gegaan dan had de rechtbank derhalve een andere conclusie getrokken. Dit is naar mijn mening uitleggen van intentie op basis van latere feiten. Maar als we inderdaad in de beoordeling meenemen dat de functie specifiek was gewijzigd en het niet aannemelijk was dat deze functie ooit in Nederland beschikbaar zou komen dan kan worden gesteld dat terugkeer naar Nederland niet te verwachten was. Maar aan de andere kant, zijn kinderen wonen nog wel in Nederland dus een terugkeer viel niet uit te sluiten. De afspraak die met de werkgever was gemaakt dat na het jaar het niet zeker was dat hij zijn werkzaamheden voor de Nederlandse werkgever kon voortzetten leidt naar mijn mening niet tot de conclusie dat terugkeer werd uitgesloten en ook niet dat er de intentie was om niet meer terug te keren, de rechtbank geeft immers zelf aan dat hij de intentie had om bij de Nederlandse werkgever te blijven werken (al dan niet in Azië). Het is een grijs gebied, maar dat maakt het fiscale recht zo interessant. Ik ben benieuwd of een hogere rechter ook zo zou oordelen en hoe de Zwitserse belastingdienst hier mee zou omgaan.

Ad 3.

De rechtbank acht aannemelijk dat belanghebbendes werkzaamheden in Zwitserland voor de Nederlandse werkgever voordeel hebben opgeleverd en de performance bonus was bedoeld als extra vergoeding hiervoor. De rechtbank is van oordeel dat de in 2007 betaalde performance bonus géén ontslagvergoeding vormt maar een extra beloning is voor de in 2007 verrichte werkzaamheden in Zwitserland. Aldus is sprake van inkomen uit tegenwoordige dienstbetrekking. Het heffingsrecht ter zake van de performance bonus komt niet toe aan Nederland.

Ad 4.

In artikel 6, eerste lid van de Overeenkomst Sociale Zekerheid tussen Nederland en Zwitserland is bepaald:
‘Behoudens de overige bepalingen van deze titel zijn de onderdanen van de Overeenkomstsluitende partijen, die beroepsarbeid verrichten, onderworpen aan de wettelijke regelingen van de partij op het grondgebied waarvan zij hun arbeid verrichten, zelfs indien zij op het grondgebied van de andere partij wonen.’

Artikel 7 eerste lid aanhef, onderdeel a en tweede lid van de Overeenkomst Sociale Zekerheid luiden als volgt:
‘1. Op het beginsel, neergelegd in artikel 6, eerste lid, gelden de volgende uitzonderingen:
a) Op werknemers van een onderneming welke gevestigd is op het grondgebied van een der Overeenkomstsluitende partijen, die tijdelijk naar het grondgebied van de andere partij worden uitgezonden teneinde aldaar arbeid te verrichten, blijft gedurende 24 maanden de wettelijke regeling van de eerste partij van toepassing, alsof zij werkzaam waren op de plaats waar de onderneming, welke hen uitzendt, gevestigd is.'

Vaststaat dat belanghebbende slechts tijdelijk- namelijk voor een jaar - door de Nederlandse werkgever naar Zwitserland was uitgezonden. Voor toepassing van de uitzonderingsbepaling van artikel 7 van de Overeenkomst Sociale zekerheid is niet vereist dat de uitgezonden werknemer bij het einde van de uitzending terugkeert of de intentie heeft terug te keren naar het land waarin de uitzendende vennootschap is gevestigd. Belanghebbende valt dus naar de letter van de regeling onder deze uitzonderingsbepaling en de rechtbank is van oordeel dat dat ook past bij de intentie van de bepaling die blijkbaar een praktische oplossing beoogt te geven voor situaties van tijdelijk uitgezonden werknemers als belanghebbende. Belanghebbende is derhalve in 2007 premieplichtig gebleven in Nederland.

Dit is duidelijk. Zo zie je maar weer dat voor de sociale zekerheid weer andere maatstaven gelden als voor de belasting. Het sociale zekerheidsverdrag is in deze duidelijker.

Versoepeling tewerkstellingsvergunning voor bepaalde buitenlandse werknemers

2012-07-18T20:36:00.002+02:00

De kennisindustrie hoeft de komende twee jaar geen tewerkstellingsvergunning aan te vragen voor bepaalde werknemers van buiten de EU.

Het kabinet vindt het onwenselijk dat mensen van buiten de Europese Unie werk verrichten in Nederland, terwijl er in ons land 500.000 mensen met een uitkering aan de kant staan. Werkgevers krijgen daarom geen tewerkstellingsvergunning voor buitenlandse werknemers als er Nederlandse werknemers of werknemers binnen de EU zijn die het werk kunnen doen. Voor de kennisindustrie zijn deze regels te weinig flexibel en brengen onnodige administratieve lasten met zich mee. Om dit probleem op te lossen heeft het kabinet deze versoepeling ingevoerd.

De versoepeling geldt voor werkzaamheden waarbij geen sprake is van verdringing van Nederlandse werknemers, bijvoorbeeld voor werknemers die hun bestelde goederen komen controleren of geïnstrueerd worden hoe zij om moeten gaan met de machines die ze in Nederland hebben gekocht.

Minister Kamp van Sociale Zaken en Werkgelegenheid start in overleg met FME, die een belangrijk deel van de technologische industrie vertegenwoordigt, binnenkort een proef om deze versoepeling mogelijk te maken. Ook het bedrijfsleven in deze industrie, bijvoorbeeld de scheepsbouw, is betrokken. De FME drong eerder bij de minister aan op een versoepeling van de regelgeving. Kamp: ‘Het stimuleren van kennisintensieve bedrijven is belangrijk voor de Nederlandse economie en daarom een prioriteit voor dit kabinet. Ik heb het signaal van de sector serieus genomen. We gaan samen, met inachtneming van de strikte regels die er zijn voor werknemers van buiten de EU, verder werken aan een oplossing.’

De pilot wordt beperkt tot grote bedrijven met een jaaromzet van minstens € 50 miljoen en orders van meer dan € 5 miljoen. Vooral deze grote bedrijven ondervinden problemen met de huidige regelgeving.

[ Bron: Rijksoverheid en Plein Plus]

Besluit tot aanpassing van de keuzeregeling voor buitenlandse belastingplichtigen in verband met aftrek negatieve inkomsten uit eigen woning

2012-06-14T23:47:00.001+02:00

Staatssecretaris Weekers van Financiën heeft een besluit gepubliceerd tot aanpassing van de keuzeregeling voor buitenlandse belastingplichtigen in verband met de aftrek van negatieve inkomsten uit eigen woning. Dit besluit was op 23 februari 2012 al aangekondigd.

De keuzeregeling voor buitenlandse belastingplichtigen biedt buitenlandse belastingplichtigen de mogelijkheid te worden behandeld als binnenlandse belastingplichtige (artikel 2.5 Wet IB 2001). Een keuze voor die regeling heeft tot gevolg dat buitenlandse belastingplichtigen hun wereldinkomen moeten opgeven voor de belastingheffing in Nederland. Bij de opgave van het inkomen uit werk en woning (box 1) worden de per saldo negatieve inkomsten uit de in het woonland gelegen eigen woning in mindering gebracht. Deze negatieve inkomsten uit de buitenlandse eigen woning kunnen op grond van de huidige regeling worden teruggenomen als er (in een toekomstig jaar per saldo) sprake is van positieve 'buitenlandse' inkomsten. Voor buitenlandse belastingplichtigen van wie het inkomen voor 90% of meer in Nederland is belast, is die terugname van de negatieve inkomsten uit eigen woning, mede in verband met de uitspraak van Hof Den Bosch van 25 november 2011, nr. 11/340, LJN: BV7552, in strijd met het EU-recht. Vooruitlopend op aanpassing van de wetgeving met betrekking tot de keuzeregeling voor buitenlandse belastingplichtigen keurt de staatssecretaris goed dat bij buitenlandse belastingplichtigen van wie het inkomen voor 90% of meer in Nederland is belast en bij wie op grond van de keuzeregeling de negatieve inkomsten uit de buitenlandse eigen woning in mindering op het inkomen uit werk en woning zijn gekomen, deze negatieve inkomsten uit eigen woning niet (in enig jaar) worden teruggenomen.

In het besluit gaat Weekers ook in op de toekomst van de keuzeregeling voor buitenlandse belastingplichtigen. Hij laat weten het beroep in cassatie tegen de uitspraak van Hof Den Bosch in te trekken. Een definitieve beslissing over de toekomst van de keuzeregeling is aan de orde bij het wetsvoorstel waarin de herziening van artikel 2.5 Wet IB 2001 wordt opgenomen. Bij dat voorstel zullen alle elementen van de keuzeregeling opnieuw worden bezien, aldus Weekers.

Dit besluit treedt in werking met ingang van 15 juni 2012 en werkt terug tot en met 25 november 2011 (datum uitspraak Hof Den Bosch).

Volledige tekst:

Inkomstenbelasting. Keuzeregeling voor buitenlandse belastingplichtigen; inhaal - en terugnameregeling bij negatieve inkomsten uit eigen woning

Directoraat-generaal Belastingdienst, Cluster Fiscaliteit

Besluit van 2 juni 2012, nr. DGB 2012/2190M.

De staatssecretaris van Financiën heeft het volgende besloten.

In dit besluit is een maatregel getroffen tot aanpassing van de keuzeregeling voor buitenlandse belastingplichtigen in verband met de aftrek van negatieve inkomsten uit eigen woning.

1. Inleiding

De keuzeregeling voor buitenlandse belastingplichtigen biedt buitenlandse belastingplichtigen de mogelijkheid te worden behandeld als binnenlandse belastingplichtige (artikel 2.5 van de Wet inkomstenbelasting 2001). Een keuze voor die regeling heeft tot gevolg dat buitenlandse belastingplichtigen hun wereldinkomen moeten opgeven voor de belastingheffing in Nederland. Bij de opgave van het inkomen uit werk en woning (box 1) worden de per saldo negatieve inkomsten uit de in het woonland gelegen eigen woning in mindering gebracht. Deze negatieve inkomsten uit de buitenlandse eigen woning kunnen op grond van de huidige regeling worden teruggenomen als er (in een toekomstig jaar per saldo) sprake is van positieve ‘buitenlandse’ inkomsten. Voor buitenlandse belastingplichtigen van wie het inkomen voor 90% of meer in Nederland is belast, acht ik die terugname van de negatieve inkomsten uit eigen woning, mede in verband met de uitspraak van Hof Den Bosch van 25 november 2011, nr. 11/00340, LJN: BV7552, in strijd met het EU-recht. In dit besluit tref ik om die reden een maatregel tot aanpassing van de keuzeregeling voor buitenlandse belastingplichtigen.

2. Maatregel tot aanpassing van de keuzeregeling voor buitenlandse belastingplichtigen

Ik keur, vooruitlopend op aanpassing van de wetgeving met betrekking tot de keuzeregeling voor buitenlandse belastingplichtigen, het volgende goed.

Goedkeuring

Bij buitenlandse belastingplichtigen van wie het inkomen voor 90% of meer in Nederland is belast en bij wie op grond van de keuzeregeling de negatieve inkomsten uit de buitenlandse eigen woning in mindering op het inkomen uit werk en woning zijn gekomen, worden deze negatieve inkomsten uit eigen woning niet (in enig jaar) teruggenomen.

Deze goedkeuring heeft derhalve betrekking op de toepassing van artikel 3, tweede lid, van het Uitvoeringsbesluit inkomstenbelasting 2001 (vermindering vanwege keuzerecht), op de toepassing van artikel 2.5, derde lid, Wet IB 2001, als niet langer wordt gekozen voor de keuzeregeling (terugnameregeling) en op de toepassing van artikel 6 Uitvoeringsbesluit inkomstenbelasting 2001 (inhaalregeling).

De goedkeuring vindt toepassing op buitenlandse belastingplichtigen die inwoner zijn van een lidstaat van de Europese Unie of van IJsland, Noorwegen en Liechtenstein (EER-staten). Om de mogelijkheid van dubbele aftrek te voorkomen, geldt de goedkeuring alleen voor zover de belastingplichtige of zijn fiscale partner in het woonland geen recht heeft op hypotheekrenteaftrek.

Of is voldaan aan de 90%-eis wordt als volgt vastgesteld. Het verzamelinkomen van de belastingplichtige, zoals dit blijkt uit de opgave op grond van de keuzeregeling van artikel 2.5 Wet IB 2001, moet op jaarbasis voor 90% of meer in Nederland zijn belast. In geval van fiscaal partnerschap, de partner moet dan ook hebben gekozen voor de keuzeregeling, wordt hierbij uitgegaan van het gezamenlijke bedrag van de verzamelinkomens van de belastingplichtige en zijn partner. Ten overvloede merk ik op dat als de partner niet voor de keuzeregeling heeft gekozen, de belastingplichtige alleen zijn eigen deel van de hypotheekrenteaftrek kan opvoeren.

Bij het bepalen van de 90%-grens worden de inkomsten en aftrek die samenhangen met de eigen woning uit de breuk geëlimineerd. Dit om te voorkomen dat dit inkomen de beoordeling van de 90%-grens beïnvloedt. Teller en noemer zijn dan als volgt:

Teller = inkomen ingevolge artikel 7.1 Wet IB 2001 voor zover dat aan Nederland ter heffing is toegewezen, verminderd met de negatieve uitgaven voor inkomensvoorzieningen en de negatieve persoonsgebonden aftrek.

Noemer = verzamelinkomen ingevolge artikel 2.18 Wet IB 2001, verminderd met de negatieve uitgaven voor inkomensvoorzieningen, de negatieve persoonsgebonden aftrek en de belastbare inkomsten uit eigen woning, en vermeerderd met de negatieve belastbare inkomsten uit eigen woning, de uitgaven voor inkomensvoorzieningen, de persoonsgebonden aftrek en de aftrek wegens geen of geringe eigenwoningschuld, zoals berekend vanwege de keuze voor behandeling als binnenlandse belastingplichtige. Voor het bepalen van de noemer moet bij het belastbare inkomen uit sparen en beleggen worden afgezien van het in mindering brengen van het heffingvrij vermogen.

3. Effectuering van de maatregel

Dit besluit heeft allereerst gevolgen voor de saldering (in het jaar zelf) van de negatieve inkomsten uit eigen woning met ander ‘niet of tegen een beperkt tarief in Nederland te belasten inkomensbestanddelen van het noemerinkomen’, als bedoeld in artikel 3, tweede lid, van het Uitvoeringsbesluit inkomstenbelasting 2001. Als is voldaan aan de 90%-eis vindt deze saldering, op verzoek van de belastingplichtige, niet meer plaats voor aanslagen die op de datum van dit besluit nog niet onherroepelijk vaststaan. Bij aangiften die nog moeten worden ingediend, kan bij het invullen van de aangifte met dit besluit rekening worden gehouden.

Verder heeft dit besluit gevolgen voor de terugnameregeling van artikel 2.5, derde lid, Wet IB 2001 of de inhaalregeling van artikel 6 Uitvoeringsbesluit inkomstenbelasting 2001. Deze laatste regelingen zijn aan de orde als de buitenlandse belastingplichtige niet langer meer kiest voor de keuzeregeling of als hij nog wel kiest en hij inkomsten heeft die in zijn woonland zijn belast. De Belastingdienst zal de terugname- en inhaalregeling niet langer toepassen voor zover deze regelingen zijn opgekomen vanwege de negatieve inkomsten uit eigen woning, mits in voorafgaande belastingjaren is voldaan aan de hiervoor genoemde 90%-eis. Als in voorafgaande belastingjaren niet is voldaan aan de 90%-eis blijft de terugname- en inhaalregeling in verband met de negatieve inkomsten uit eigen woning wel van toepassing. Als iemand bij de toepassing van de terugname- of inhaalregeling zowel belastingjaren heeft waarin wel en niet is voldaan aan de 90%-eis, moet derhalve onderscheid worden gemaakt tussen de jaren ter zake waarvan de negatieve inkomsten uit eigen woning kunnen worden teruggenomen (niet voldaan aan de 90%-eis) en de jaren ter zake waarvan de negatieve inkomsten uit eigen woning niet kunnen worden teruggenomen (wel voldaan aan de 90%-eis. Op aanslagen die op de datum van dit besluit al onherroepelijk vaststaan wordt niet teruggekomen bij reeds toegepaste terugname- en inhaalregelingen.

4. Toekomst keuzeregeling voor buitenlandse belastingplichtigen

Ik heb besloten om het beroep in cassatie tegen de hiervoor vermelde uitspraak van Hof Den Bosch van 25 november 2011, nr. 11/00341, in te trekken. Hof Den Bosch verwierp in zijn uitspraak het betoog van de inspecteur dat de negatieve inkomsten uit eigen woning van een buitenlandse belastingplichtige alleen in mindering kunnen komen op het belastbare inkomen uit werk en woning in Nederland als de belastingplichtige heeft geopteerd voor behandeling als binnenlandse belastingplichtige ingevolge artikel 2.5 Wet IB 2001. Het Hof verwees daarbij naar het arrest Gielen (HvJ EU 18 maart 2010, C-440/08, BNB 2010/179). Bij het onderschrift hierop merk ik op dat uit het arrest Gielen mijns inziens niet volgt dat het moeten kiezen voor behandeling als binnenlandse belastingplichtige ingevolge een wettelijke keuzeregeling als zodanig strijdig is met het EU-recht. Wel kan ik mij in het oordeel van het Hof vinden vanwege de mogelijke strijdigheid van de terugname- en inhaalregeling met het EU-recht. Door het wegnemen van de strijdige elementen acht ik het op dit moment als tijdelijke maatregel verdedigbaar dat belastingplichtigen die aan de 90%-eis voldoen gebruik moeten maken van de keuzeregeling. Via de keuzeregeling verschaft de belastingplichtige duidelijkheid over het wereldinkomen naar Nederlandse fiscale maatstaven, waarmee de Belastingdienst kan bepalen of is voldaan aan de 90%-eis. Bovendien volgt uit de keuzeregeling de verplichting om het zogenoemde ‘niet-Nederlandse’ inkomen op te geven, zodat daarmee rekening kan worden gehouden voor de progressie van de belastingtarieven. Een definitieve beslissing over de toekomst van de keuzeregeling is aan de orde bij het wetsvoorstel waarin de herziening van artikel 2.5 Wet IB 2001 wordt opgenomen. Bij dat voorstel zullen alle elementen van de keuzeregeling opnieuw worden bezien.

5. Inwerkingtreding

Dit besluit treedt in werking met ingang van de dag na de datum van uitgifte van de Staatscourant waarin het wordt geplaatst en werkt terug tot en met 25 november 2011 (datum uitspraak Hof Den Bosch).
Dit besluit wordt in de Staatscourant gepubliceerd.
Den Haag, 2 juni 2012
de staatssecretaris van Financiën
mr. drs. F.F.H. Weekers.

Rules governing incorporation of a limited company in the Netherlands simplified from 1 October 2012

2012-06-14T23:35:00.003+02:00

Entrepreneurs who want to do business in the Netherlands often opt for a limited company, officially called a private limited liability company or in Dutch "besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid, abbreviated to "B.V.”. The fact that the company involves limited liability for the shareholders is one of the main reasons why this type of legal entity is popular. However, the rules governing the incorporation and the ongoing business were always very strict. There were several barriers which had to be overcome before a company could be incorporated. Besides that EU legislation made it possible to use foreign enitities, which were set up in another EU country, to do business in the Netherlands whereby the Dutch incorporation rules could be avoided.

On 15 December 2009, the bill for the Act on the Simplification and Flexibilisation of the B.V. (the "Wet vereenvoudiging en flexibilisering van het bv-recht”, also referred to as the "Flex Act") was passed by the lower chamber of the Dutch Parliament. The bill, which was first submitted on 31 May 2007, has (finally) been approved by the upper chamber on 31 June 2012. The Flex Act will enter into force on 1 October 2012.

Easier incorporation

The requirement of a minimum share capital of € 18.000,- will be abolished. This means that any capital amount is possible, even 1 Eurocent. The mandatory capital contribution statements drawn up by the bank (cash contributions) will disappear as well. This will speed up the establishment of the company since it is no longer required that a bank account is opened before the limited company can be set up. The same applies to the mandatory audit in case of a contribution in kind. It will also become possible for the B.V. to offer financial assistance to third parties for the purchase of shares in the company’s own capital.

Better protection of creditors

An important reason to abolish the € 18,000 minimum capital is that this amount is, in many cases, not related to the size of the company’s business in terms of its turnover and balance sheets, and often bears no relevance when it comes to creditor protection. The focus will therefore be changed to the payment of dividend to shareholders. In order to protect creditors, the B.V. will not be entitled to pay dividends if it is clear that the B.V. will not be able to continue paying its debts after the dividend has been paid. Directors and shareholders that have acted negligently can be held liable in person. This will be monitored for a period of a year after payment of the dividend.

More freedom of organization and decision-making

Companies will be given more freedom with regard to the organization of their structure. There are much more possibilities to derogate from the law in the articles of associations. It will for example be possible to issue shares without voting rights or shares that do not entitle the holder to any profit. The articles can also determine that each shareholder may appoint a director. It will be easier to pass resolutions without a meeting being held and it will be possible to hold shareholder meetings outside The Netherlands.

Abolishment of restriction of share transfers

The current law governing B.V.'s provides for mandatory restrictions on the transfer of shares in a B.V. These restrictions safeguard the private character of the B.V. One of these rules is that a shareholder who intends to sell his shares first has to offer his shares to the other shareholders. Under the Flex Act, the share transfer restrictions will no longer be mandatory. The transferability of shares may be free or can for example be entirely excluded in the articles of association for a specific period of time.

Conclusion - questions

The overall point of view is that the legislative changes form a solid basis for a more flexible BV and, as a result, the BV shall have no difficulty competing with any comparable foreign flexible entity. Above the most important changes have been mentioned, but there are more changes which can benefit you or your company too. If you have any questions about (the incorporation of) a B.V. in The Netherlands, do not hesitate to contact us. We can also review your current articles of association and inform you where changes can be made with respect to the new rules.

The unstoppable tax collector - mail returns undelivered

2011-12-23T01:40:00.000+01:00

Once again I experienced today what happens if something goes wrong, nobody does anything and the computersystem at the tax authorities continues spitting out tax claims and warnings.

In this case our client temporary left the Netherlands to work in another country. A country which unfortunately doesn't have a well organized post system like we have in the Netherlands. After his departure we filed the proper tax return. The tax authorities automatically processed the tax return and issued a tax assessment, unfortunately forgetting the requested exemption for income earned abroad. The applicable tax treaty, based on the standard OECD tax treaty, states that income from employment is taxed in the country in which the work is done. The work is done in the other country giving this country the right to tax the related income and therefore the Netherlands should exempt this income (which the tax authorities also confirmed today when we called them and confronted them with the filed tax return). But as said, this exemption was overseen by them at the time, which unfortunately often happens during the digital process, and so a tax assessment was issued claiming an additional amount from our client with regards to the foreign income.

It took this tax assessment weeks to arrive at the place of destiny, but unfortunately it was not delivered to our client but instead returned to the tax authorities with the comment that it could not be delivered. So anybody could see that our client did not receive the envelope and therefore did not read the contents. Unfortunately that is not what the tax authorities thought. Or they may have thought that but didn't take the right measures. Because in the mean time the computer system continued to spit out reminders, warnings and eventually the famous last notice on behalf of the Dutch queen. They all remained unpaid so the tax authorities started withholding money from other sources.

That was the moment our client found out and we heard about it for the first time. Just wish we would have received the requested digital copy of the tax assessment at the beginning, which didn't happen either. Now we have to send several requests to the tax authorities to adjust the tax assessment, stop the withholding of money and to pay back whatever has been withheld already.

The tax return contained the unique ID every registered tax advisor has. This way the tax authorities can see which advisor has filed the tax return. This means that the tax authorities could have picked up the phone when they got the tax assessment back undelivered to ask us if we knew how to reach our client. This way the unnecessary reminders, which nobody would see anyway, could have been prevented. One phone call could have saved a lot of work. But that didn't happen. My advise to the tax authorities: if you notice something strange just call.

Also: if you (being the tax authorities) receive a tax assessment back stating that it was not delivered you know that it won't be paid and that the tax payer will not be able to object against it within the time limit of 6 weeks. Stop the collection procedure at that moment till you have the proper address details. It would have been very unpleasant for our client to come home again from a year of hard work outside the Netherlands to find his house without television and furniture because the tax authorities sold it due to unpaid tax claims which never reached him (and were wrong too!).

The Court of Justice already decided several times that the tax authorities must prove, in case of a dispute, that the tax assessment actually reached the tax payer (timely). In this case it is clear that the tax assessment never reached the tax payer. Doing nothing is then the wrong option, only leading to much more work.

Well, the letters of objection and requests have been filed today. Let's see how long it will take the tax authorities to change it back to how it should have been done from the beginning.

Once the online portal for tax payers will be available "everybody" should be able to check the status of his/her own tax return online. If this includes confirmations of updates by email the above problem should not occur again. Why "everybody"? Because I expect that the portal will only be available to people with a DigiD and non-residents do not have a DigiD (unless they got one earlier during a resident period which is still valid).

Changes 30% ruling adjusted by Lower House

2011-11-18T13:10:00.000+01:00

#30% ruling less adjusted, lower salary requirement.

On November 17 the Lower House voted about the proposed changes in the 30% ruling. As stated in previous postings I expressed my concerns about these changes. Good news is now that the biggest change, the salary requirement, is revised as such that much less expats will lose or will be excluded from the ruling.

What were the original proposed changes?

A minimum salary requirement of € 50,000 per year (excluding the 30% allowance) will be introduced. This means that the gross salary would be € 72,000. This requirement should replace the education and work experience check.
Incoming employees must have stayed outside the Netherlands in a period of 25 years before arrival in the Netherlands. This was 10 years.
Incoming employees must have lived more than 150 km from Dutch border before the work in the Netherlands commences.

In close contact with politics, together with expat centers and international businesses and through media exposure Expatax has repeatedly expressed our concerns about the consequences the changes could have for the Dutch economy. Especially the required minimum salary, in practice higher than the required salary for the knowledge migrant ruling, would exclude thousands of expats from the ruling, possibly leading to the consequence that international companies would leave the Netherlands. This could cause more economical damage than what would be saved with reducing the claim on the ruling.

Politicians were not deaf for our pleads. Amendments were proposed and some of them have been accepted. Lower House has voted and the following changes are approved.

Which changes have been approved by the Lower House?

The minimum salary will be adjusted in line with the knowledge migrant ruling. This means that the salary required will be reduced to € 35,000. Including the 30% allowance the gross salary should than be € 50,000. Scientists and researchers working at universities and knowledge organizations will be exempted from the salary requirement. For young masters below the age of 30 the salary requirement will be € 26,000.

To be able to financially support this adjustment the maximum term of the 30% ruling will be reduced from 10 to 8 years. This adjustment will only affect the new applications. Knowing that the 30% ruling was introduced to cover the extra territorial costs related to a temporary stay in the Netherlands this adjustment seems fair. Countries around us use an average maximum term of 6 years, so the Netherlands are still more generous.

The proposed changes concerning the 150 km distance from Dutch border and the increase in length of the stay outside the Netherlands from 10 to 25 years have been approved. Additional regulations are created to prevent abuse. I still have doubts about the distance requirement which could work out very unfair in specific situations, but that is something which must be worked out in the jurisdiction.

Additional comments have been made:

The text of the ruling will be adjusted as such that in case of change of employer it is relevant that an employment contract is signed within 3 months after the employee left the previous employer. Currently the ruling states that the work activities must be started within 3 months. The Supreme Court already ruled in the past that the idea behind the ruling is that a new job must be found within 3 months even though the work starts later than 3 months. So with this adjustment the text will be more in line with this decision from the Supreme Court.
The ruling should stop when the work activities end. Currently the ruling is also applicable on for example options which are paid out within the maximum term of 10 years but at a time when the employee already left the company. The Supreme Court is currently dealing with a similar case, we are waiting for the outcome.
Currently the ruling is guaranteed for the first 5 years of the employment contract. This will no longer be applicable from January 1, 2012 for new applications. From that date the ruling will be ended from the moment that the requirements are not met anymore.

Transitional regulation

As mentioned in previous blogs the changes will not immediately affect the current granted rulings. The security of the first 5 years period will remain applicable for rulings which are granted with a start date before January 1, 2012. So if an employee has the ruling already for more than 5 years on January 1, 2012 he will fall under the old rules as long as he doesn't change employer. If the period ends after January 1, 2012 the salary requirement becomes applicable and also the distance requirement. The changed requirement concerning the period of previous stay will only affect new applications.

Conclusion

So determine whether the current salary is high enough, whether the transitional regulation is applicable and what needs to be done with regards to employees who lived within 150 km of the Dutch border when the work in the Netherlands started less than 5 years ago.

The Upper House also has to vote about the changes, but I don't expect that anything further will change.

Still a lot to think about. Expatax can of course assist you. Expatax has extensive experience with the 30% ruling and assists many international companies with their payroll administration in the Netherlands. If you have any questions please check our Knowledge Base on www.expatax.nl/faq through which you can also contact me.

Should the 30% ruling only remain for foreign CEO's?

2011-11-10T15:07:00.000+01:00

@FransWeekers: "I do not want a salary ceiling for the #30% ruling because that would drive the head offices of multinationals out of the Netherlands".

Now I have lost it...

Let's go back to what he previously said.

"I do not want that a person who is living within 150 km's of the Dutch border will get the 30% ruling because this person will not have extra territorial expenses. The reimbursement of extra territorial expenses is the reason why the 30% ruling was created".

Well, he has a point there. No extra territorial expenses, means no reimbursement, fair enough. The changes he proposed are not the right changes though in my opinion but I have already made my point about this in earlier blogs.

So he said, the 30% ruling is granted so that the extra territorial expenses can be reimbursed. We do require a minimum salary, but not a maximum salary. But if the reason behind the 30% ruling is to cover the extra territorial expenses, why would that reason not be applicable in the case of a CEO? Of course a CEO has extra territorial expenses too. But let's say that the CEO receives a salary of
€ 2.000.000. He would then receive a tax free allowance of € 600.000. As if a CEO would have twenty times higher extra territorial costs than an expat with a salary of € 100.000. Will a CEO visit his family more often than a manager? Will this CEO need to live in a property with a monthly rent of
€ 40.000? I doubt it.

With the 150 km requirement the State Secretary said that it has a certain roughness in it, which means that it can exclude people from the 30% ruling which would otherwise have gotten it. What is the difference between 150 and 148 km, especially if the person living 148 km from the border is working 350 km away from home? Why not look at the distance between home and work instead of the distance from the Dutch border? Too bad, that is just the roughness in the figure of 150. The same roughness sees on the percentage of the ruling. It used to be 35% but in 2001 it was reduced to 30% due to the reduction of the tax rates in 2001. 30% is also a rough figure. If it is not enough the employer is allowed to reimburse the real expenses instead. But if it is too high nothing is done. That is the roughness, which must be there to prevent that everybody still has to proof their real expenses. But that doesn't mean it will always be fair. Reasonable costs do not increase with salary.

Money needs to be saved now due to the economic crisis. That is fair enough. Everybody has to help fighting the crisis. But it looks now as if the knowledge migrant with a salary of € 60,000 per year has too pay because he will lose the 30% ruling, but the CEO with a salary of € 2.000.0000 won't notice anything.

The State Secretary uses the same argument which was used to defend the bonus culture within multinationals. In the mean time measurements have been taken to prevent high bonuses. By using the same argument again with respect to the 30% ruling the idea is given that nothing has been learnt.

One other comment. One of the reasons the discussion started was due to the fact that two board members of Philips with the Dutch nationality have the 30% ruling. The previous CEO of Philips had the Dutch nationality. Weekers does not want to create problems for a multinational when they want to hire a CEO from abroad. Unless of course the CEO is Dutch and has been living outside the Netherlands only for 17 years. So he makes it more difficult for Philips to attract a Dutch CEO from abroad than a foreign CEO. Makes no sense to me.

The salary requirement should be lowered, it will now affect too many knowledge migrants in the Netherlands, while on the other hand a group is not affected at all.

Expatax is fighting against this salary requirement and wants it reduced and has combined forces with the municipalities of Amsterdam, Rotterdam, The Hague, Brainport Eindhoven, Expatcenters and international companies.

Will expats lose their job at ING?

2011-11-03T12:32:00.000+01:00

Are #expats at #ING facing possible #redundancy?

Today ING has indicated that they are going to reduce their workforce with 2,700 people. 2,000 of them will be full time jobs within the company, the other 700 will be external employees who are posted at ING.

Reasons for this decision are:

- changing economic and financial environment
- reduced demand for mortgages
- stricter rules for the banking sector which require cost reductions

The sector itself also made it more difficult to get a mortgage. They have tightened the rules too. So it is not strange that the demand for mortgages has reduced. Therefore the reduced amount of work is a consequence of their own policy too.

It is easy to look at the changing economic and financial environment. But why not look at the possibilities? Act as an entrepreneur. Create business. Even the current rules give room for flexibility. Money should be flowing again and the economy grow. If banks sit on their money, the crisis can't be overwon. Instead of saving costs, the focus should be on making a profit. Profits which can be made by lending out money, as a mortgage or as a loan to companies. Otherwise it will become a negative spiral.

Many of the external employees posted at ING may be expats. We should keep these expats in the Netherlands. This is the wrong signal.

The reorganisation should be finalized at the end of 2013. Hopefully the reorganisation will not have to be finalized but can be stopped in the mean time. But if you do become redundant look at the options you have. For more info see www.expatax.nl/redundancy.

Expats face lower net income due to higher income related contribution Health Care Insurance Act 2012

2011-11-02T18:27:00.000+01:00

In 2012 the ceiling for the income-related contribution Health Care Insurance Act (ZVW) will increase.

Employers are hardly prepared for the increase of the contribution.

Employees who earn more than around € 36,500 per year will be faced with considerably higher health care costs next year, which can increase with € 500 per year. Also employers can be confronted with much higher costs. Particularly at companies where remunerations are high. They must take into account an additional claim for health care contributions of up to 35% compared to 2011.

Income-related contribution

Employees pay a flat-rate nominal premium every month. Besides that also an income-related contribution is owed, however this amount is reimbursed by the employer. Since the employer pays it for the employee it is treated as a taxable benefit and therefore wage tax is calculated on this contribution. The wage tax is taken from the gross salary the employee earns. The income-related contribution is based on what the employee earns, whereby an income ceiling applies of
€ 33,427. The cabinet has decided that this ceiling will be increased to € 50,056. Since 2006 the maximum income-related contribution per person has increased by 33% (the increase for next year included).

Companies where most of the employees earn more than € 33,427, can see the health care costs increase enormously. The higher ceiling has an irrevocable impact on the purchasing power of the employee and therefore also on the salary negotiations. Many companies have not yet considered this. Currently the contribution is 7.75% of the income. That percentage goes down next year to 7.10%, but due to the higher ceiling many employees will nevertheless feel this change in their pockets.

Example of the consequences for an employee

For an employee who earns € 70,000, the income-related contribution currently is 7.75% of € 33,427 which is € 2,590 on an annual basis. Based on a tax rate of 52% it will cost the employee
€ 1,347. Next year the contribution will become 7.1% of € 50,056 euro which is € 3,554 euro on an annual basis. Based on a tax rate of 52% this will cost the employee € 1.848. Although the percentage goes down, the net income of the employee will therefore be reduced with € 501. Only if the income is below € 36,500 the employee will benefit. However most expats will be earning more than this amount.

Example of the consequences for an employer

For the employer the costs of an employee with a salary of € 70,000 will increase with almost € 1,000 per year. When a lot of employees earn more than € 50,056 this can lead to high additional costs. Especially if the involved employees want to see the reduction of their net salary covered by the employer. However if most of the employees earn less than € 36,500 the employer may benefit of the lower percentage.

Conclusion

Both employer and employee should be aware of the possible higher health care contribution in 2012.

Answers to questions about the proposed changes to the 30% ruling

2011-11-01T14:45:00.000+01:00

The State Secretary of Finance has answered questions from political parties about the proposed changes to the 30% ruling. For me the answers are very unsatisfactory. His answers indicate that he will not adjust the proposed changes. Below I will discuss the questions and the anwers from the State Secretary. My comments will be between the answers. I hope it is clear which part the State Secretary said and which part is my opinion. But to confirm, I basically disagree with the State Secretary and believe that all proprosed changes should not be accepterd.

What are the consequences for the knowledge migrants with specific expertise who don't reach the required salary level? What is the unwanted use of the ruling for which the salary requirement is introduced? What will be the consequence for the number of knowledge migrants who will come to the Netherland? Can you measure specific knowledge based on salary?

During time usage of the 30% ruling has grown. In 2002 32,000 employees got the 30% ruling, in 2009 this had grown to 40,000 employees. Seems good to me, The Netherlands seems to attract more knowledge workers. No says the State Secretary, the number has grown due to the infestation of the term "specific expertise" in practice, also due to court cases about this. There is no information given about the court cases. Why is the practice not changed? Something seems to go wrong, but instead of changing practice the State Secretary just decides to change the rules. He states that the ruling is granted to employees who don't have an higher education but an "average" education. The ruling is granted to employees who don't have the specific and scarce knowledge and experience which the ruling aims to reach. Ah, so either the requirements are not right or the requirements are not checked properly. But it seems to difficult to change the requirements so just an income requirement is introduced. As if somebody with a high salary immediately has specific and scarce expertise. Why not adjust the education requirement? In the past the requirements were created as such that there was room for discussion. The Supreme Court confirmed this and stated that the rules leave room for interpretation which meant that not all requirements had to be met but that one had to look at the "overall picture". So a shortage in education could be compensated with a long relevant work experience. Same with football players. Many of them focused entirely on football and not on education. Now it is assumed that the many years of strict training can be seen as education on higher level. So for football players exemptions are made. Exemptions like this make the system fall apart. Be strict about the requirements and it will all work fine. Change the rules as such that all requirements must be met. But this seems to be too difficult. A salary requirement will make it all simple... Frightening that our government doesn't understand its own rules anymore.

The effects of the salary requirement will be small according to the State Secretary. Instead of using the 30% ruling an employer can also reimburse the real extra territorial expenses. As if an employer can just push a button so that the calculations are made immediately, are the same for each incoming employee and also cost neutral for the employer. The 30% ruling is now part of the total package offered to the employee, if the real expenses are reimbursed then this reimbursement will be paid on top of the agreed salary. So it will cost the employer more. Or the reimbursement will be part of a so called "cafetaria system". But an employer nor an employee will know upfront what the extra territorial expenses will be. These costs can show up suddenly. How should an employer deal with this? Especially since any reimbursement must be based on a receipt showing the payment or based on publicly available information. At the moment the agreed salary is reduced to 70% in the employment contract with a top up with the 30% tax free allowance. Once the tax free allowance is removed the employee will not accept the 70% salary anymore since he will never know in advance what the real extra territorial expenses will be. Also a company pension is linked to the taxable salary. So if the taxable salary goes up due to this, also the pension base will be higher leading to higher pension premiums. Another cost for the employer. So more costs and more work for the employer, higher salary demands from the employee and the State Secretary just says that there will be no effect. But isn't that the standard reply from the Dutch government: there is no problem, don't worry nothing will change.

What is the unwanted usage of the 30% ruling?

The State Secretary doesn't want that persons who left the Netherlands just more than 10 years ago can come back to the Netherlands and claim the 30% ruling (again). Although it would be discrimination to exclude Dutch nationalities from the ruling he confirms that the unwanted use sees on people who were born in the Netherlands. Once born in the Netherlands, the Netherlands is your home country and coming back to your home country will not lead to extra territorial expenses. As if somebody could not have changed his live in such way that another country has become the new home country. What if a Dutch person is married in the US, has worked there for 15 years, got children there and is transferred by his US employer to the Netherlands to work here for 3 years? The State Secretary now states that the Netherlands are still his home country, he will not have extra territorial expenses and therefore should not get the 30% ruling. Irrelevant is that he will have a property in the US, family in the US etc. Proposed change to reach this is to change the period of stay outside the Netherlands from 10 to 25 years. Just a way to convince Dutch employees working abroad not to come back to the Netherlands.

What may happen? Employees are transferred to a company within the group which is based in for example Belgium instead of the Netherlands. These employees will also work for the entity based in the Netherlands but will not be on a Dutch payroll. So these employees will stay out of the Dutch system, will pay tax and premiums social security in Belgium and use the expat benefits there. In this situation the Netherlands will not get anything anymore, even less if the Belgium entity invoices the Dutch entity for the income. Ok, this may not be according to the rules, but one knows that employers can be (and are) inventive and it is clear that the tax authorities will not be able to check everything especially since their workforce will be reduced. It is not that I support these actions, totally not, but in an international environment companies may be willing to take the risk.

Other unwanted usage is the use of the 30% ruling by employees living just across the border. If these employees will not relocate they will not have extra territorial expenses and therefore they should not get the 30% ruling. That is a point, however it is not common for every employee to go working in another country, not even if it is not far away. Looking at the Dutch law which will become applicable, the high tax rates etc. employees on a higher level may not be very convinced to come to the Netherlands. But as said, the State Secretary has a point here. However the change can work out unfair. The proposed distance from the Dutch border is 150 km. This means that the entire UK is safe, there is only a very very small part of the UK less than 150 km away from a point in Zeeland. Was it done on purpose? On the other hand entire Belgium will be affected. All places in Belgium are less than 150 km away from Dutch border. What if an employee is living in Brussels, but works in Groningen? Distance is over 300 km. So this person will have to arrange a place of living in the Netherlands and be confronted with double costs, but he won't get the 30% ruling. Brussels-Amsterdam is also more than 150 km. Looking at traffic, employees may decide to stay in Amsterdam or use a plane to travel to Amsterdam. Extra costs just because of moving between the two capitals. Still no 30% ruling. Consequence: Philips or ASML in Eindhoven, the brainport of the Netherlands, may not be able to attract Belgium employees or DSM may not be able to attract German employees from the Ruhr region anymore.

I have placed more comments later in this blog.

What is the usage of the ruling?

Number of 30% applications granted

2002: 8,000
2007: 10,407
2008: 13,124
2009: 10,967
2010: 11,233
2011: 8,093 (Q1+Q2+Q3)

2002 seems an estimate to me, I wonder whether it is accurate. If you compare figures this should not be done if a figure is not certain.

Main groups who got the 30% ruling in 2011

Job rotation: 1,143
Topmanager: 129
Scientist: 619
Know-how: 2,818
Productspecialist: 379
Teacher international school/employee international organisation: 17
Diverse (sporters, artists, pilots): 37
Others: 2,951

Total: in 2011: 8,093

It is not known how this will look like once the changes take effect. This is or can't be investigated.

Also the budget effects are provided but I will not discuss this here. Question is whether the savings will be reached. Negative budget effects are not given. So only positive news is given, not the bad news.

Why was the 30% ruling created?

The main reason for creating the 30% ruling is the positive effect it has to the Dutch establishment climate. It has been proved that the 30% ruling is highly appreciated by organisations and companies which want to establish itself in the Netherlands. Research of The Ministry of Finance proved that the 30% ruling is one of the most imporant elements of the Dutch establishment climate. The fact that the 30% ruling is of influence for the choice in which country a company is established is that other countries have introduced a similar ruling for expats in the mean time.

Research has shown that Belgium, France, UK, Denmark, Sweden, Finland, Portugal, and Austria have special tax rulings for expats. Of course they all differ. But they have benefits. All for a certain period, mostly shorter than the Netherlands though.

If the 30% ruling is so important and other countries have similar arrangements what would be the benefit of changing it to a less interesting ruling? The government agrees that it is very beneficial, so wants to make it worse. I don't understand. Only the expected saving is given, not the loss of income due to companies who will not come to the Netherlands anymore. This is very strange. Is this the "average" mentality in the Netherlands? Average is good enough. When something goes well we should adjust the rules so that it goes average?

What will happen with exisiting declarations?

Exisiting declarations will remain granted. But not all. An employee who reaches the first period of 5 years after 1 January 2012 will be confronted with the new requirements. At that moment, so the day the first 5 years passed, he must meet the requirements (except the 25 years period outside the Netherlands). Of course this needs to be checked by the tax authorities, but I assume the tax authorities will be instructed to perform these checks automatically. If the 5 years period passed before 1 January 2012 he will be safe, even if he changes employer after that. So if an employer has an employee who was hired on 5 January 2007 who currently has a salary of € 60,000, this employee will lose the 30% ruling on 5 January 2012 unless the salary is raised. Or if the employee was hired from Belgium. Short term action is then required.

How is the salary calculated looking at the salary requirement?

Salary will be the normal wage, plus depending payments like a bonus, profit share or commission. These depending payments are not known in advance, so question is how this will be calculated. Will someone lose the 30% ruling if it turns out at the end of the year that the required salary was not reached? Will the salary requirement be reduced pro rata if the employee doesn't work in the Netherlands the whole year? What if he works on different days, which change every week, while on the other days he works for the company in another country? His total salary will then be above the salary level, but the part in the Netherlands below the level. So by working in two countries a benefit is missed?

What will be the consequences for universities?

In general teachers, researchers and professors at universities earn less than what they could earn as an employee of a commercial company. Expected is that 85% of the employees of universities who currently have the 30% ruling will not get it anymore or lose it. This is somehow accepted. Only a lower salary requirement of € 26,605 is created for promovendi younger than 30. The period of promotion in the Netherlands will also not taken into consideration to determine whether he is recruited from abroad.

So a lower salary for young employees is introduced for universities but unlike the Knowledge Migrant Scheme this lower salary is not applicable for other employees as well, working for commercial companies or non-profit organisations/ Is this fair?

Is the 150 km requirement according to EU law?

The 30% ruling sees on employees. So relevant is whether the changes will not affect the free movement of employees within the European Union. Stated is that the 150 km requirement is not a direct discrimination based on nationality. With regards to indirect discrimination based on nationality it is noted that the relevant article in the EU treaty was meant to prevent that foreign employees or treated less favourable than resident employees who had the nationality of that state. The changes will affect Belgian and German employees earlier than for example Italian employees. However the question should be asked whether the situation is equal which should be treated equally. The State Secretary has the opinion that the situations are not equal, saying that Belgian employees for example live so close to the Netherlands that they will not have extra territorial expenses. This is questionable. See my earlier comment. And what if an Italian employee is transferred to Belgium to work there for 6 months and then transferred to the Netherlands? He was staying in Belgium when he was transferred to the Netherlands so he will not meet the new requirements unlike he would have been transferred directly from Italy to the Netherlands. So it does affect the freedom of movement of employees within the EU.

On the other hand the State Secretary says that the 30% ruling is just an extra benefit which may be used if an employee comes to the Netherlands. So it favours the free movement of employees. Yes sure, but then the requirements should be the same for each person in the EU.

Is the 150 km requirement fair?

Well, 150 km is just a choice. It may not always be fair, but that's just what it is, according to the State Secretary. Yes, he is right, but he should provide better arguments.

Conclusion

The State Secretary has answered questions from political parties. My conclusion is that the answers were vague, not very specific and not really argumented. He admitted that the 30% ruling is very important for companies to decide whether they want to establish a branch in the Netherlands. Reducing the benefit will definitely hurt the establishment climate and affect the Dutch economy, long term. It is against the goal of the Ministry of Economy to make the Netherlands a real knowledge economy. Negative consequence are not calculated, only the possible savings. This is not a proposal our parliament should accept!

Expatax will keep fighting against these proposed changes.