FARKINDALIK

IŞIĞIN EVRENDEKİ DANSI

noreply@blogger.com (Mesut Kahveci) — Sun, 05 Dec 2010 16:34:41 PST

YAZAN : Mesut KAHVECİ

HERŞEYİN NİCELİĞİNE DAİR

noreply@blogger.com (Mesut Kahveci) — Tue, 19 Jan 2010 12:08:12 PST

Biraz metafizik bir uslamlama içinde gezinmek sanırım bize fazla sıkıntı yaratmaz. Buraya kadar yaşamı sorguladık. Fizik bakımından incelenen maddenin niceliği ve niteliğini de biraz sorguladık. Fakat bu konuda metafiziğin kendi içinde kurgusunu oluşturan ruh ve öz kavramlarına pek değinmedik.

Metafizik ve dinler açısından ruh nedir? Maddenin özü olan ve maddeden ayrı olan bir şey, daha çok canlı içinde var olan ondan ayrı olan, ondan ayrılan yok olmayan bir biçim. Din açısından ruhlar daima bir yaratıcının kulu kölesidir. Çoğu din ruhları bu yaşamda bir sınav içinde olduğunu söylemlendirir. Bu bakımdan tanrının yaratması olmakla beraber tanrının pek de hoşnut olmadığı bir şey gibi algılanır. Bu bakımdan bakılınca, tanrının kendi yarattığı şey olan ruhu bir sınamaya tabi tutuşu başış açısından konuyu ele alırsak, tanrı bu işi neden yapar? Tanrı insan ve diğer canlılarla, cansız kabul edilen her şeyin yaratıcısı olarak böyle bir duruma gereksinim duyar mı? Bence hayır. Çünkü koskoca evren içinde küçük bir ayrıntı oluşturan insan ve canlıların ruhları ile uğraşamıyacak kadar fazla işi olmalı.

..............

....................

Mesut Kahveci

ELEKTROMAGNETİK ETKİLEŞİM VE FİZİK

noreply@blogger.com (Mesut Kahveci) — Mon, 18 Jan 2010 10:28:55 PST

Elektromagnetik terim olarak fizikte elektrik ve magnetik kuvvetin ikisinin birlikte oluşturduğu bir etkiyi ifade eder. Elektriksel etkiler faraday dan günümüze bilinen yük akışına bağlı olarak gelişen ve bu günkü teknolojimizin ana unsuru olan bir olgudur. Magnetik etkiler ise pek fazla hayatımızda etkin gözükmemekle birlikte esasında gizli bir etki içindedir. Magnetik etkilerin bu gizli etkisi çok eski çağlardan beri de gizli bilimler denen metafizik çalışmalarında tanımlanmaya çalışılan olaylar ve etkileri bu magnetik etkiye bağlamışlardır.

Eletrik ve magnetik etkinin ikisinin birlikte oluştuğu durum, en belirgin biçimde ışık olayında vardır. Işık elektromagnetik bir dalga olarak yayılır. Elektrik olayında yük hareketinde elektrik alanı kendisine eşlik eden bir magnetik alan oluşturur. Bu etki yükün hareketinde yük akışının ortamda yarattığı elektrik alanına bağlı olarak ortaya çıkmaktadır.

Aslında kuvvet alanlarına bakan bütün fizikçiler, elektromagnetik kuvveti atom ve atom altı parçacıkların sınırında sınırlayarak, kendi algı sınırlarında bir değişim yaratıp, kuvvet alanlarının başka isimlerle isimlendirilmesi gereğine inanmışlardır. Bu nedenlede evrende temel kuvvet tanımlamasında dört temel kuvvet tanımlanmıştır. Bunlar elektromagnetik kuvvet, zayıf ve kuvvetli çekirdek kuvvetleri olmak üzere diğeri de gravitasyon çekim kuvvetidir. Bu dört temel kuvveti bir denklemde tek bir kuvvetin değişik türevleri şeklinde ifade etmek isteyen fizikçiler çıkmış ise de, bu bugüne kadar başarılamamıştır. Aslında elektromagnetik kuvvet diğer kuvvetlerin temel kuvveti, ya da önceleri diğer kuvvetler elektromagnetik kuvvetten türetilebilir gibi görünmüş gibi olsada bunun aslında böyle olmadığı görülmüştür.

Gravitasyon ve zayıf çekirdek kuvvetleri bir şeyin türevi olmayı inkar eden birer asi gibi davrandığı için, bu gün fizik bu birleştirmeyi yapamaz durumdadır. Fakat benim sahsi kanım bu birliktelik bir gün sağlanacaktır. Fakat bu hangi kuvvet etrafında olur bilemem.

.............
...................

Mesut KAHVECİ

ALGI SÜREÇLERİNDEKİ GELİŞİM

noreply@blogger.com (Mesut Kahveci) — Mon, 18 Jan 2010 10:12:34 PST

İnsan algısındaki gelişim, biraz zaman sorunu olarak karşımıza çıkar. Yetişkin biri ile ergen bir kişi arasında hayatın bütün boyutlarında algılama farkları vardır. Şu bir gerçektir ki, her iki algı da farklıdır. Ergen algısı, yetişkin algısına göre sığ olduğu bir gerçektir. Bu bakımdan bakıldığında algının biyolojik bir gelişim süreçi olduğunu anlarız.

Algının biyolojik süreçi bize başka bir şey söyler. Algısal olgunlaşma yaşandığını görürüz. Bu bakımdan algı yaşam içinde yaşantının süreci içinde kendini geliştirdiğini, ergen dönemlerde algı eksiğini yaşanan gerçeklikle geliştirdiğini görürüz.

Algılanmayan bir gerçek bir şekilde algılatılabilir mi? Sanki hayır. Algının deneyimsel boyutu buna engel. Algılama oluşmasında zamanın ve eylem boyutunun insanın iç dünyasına yaptığı kayıtlar ve bu kayıtlara yapılan eklerle yenibir algı süreçi başlar. Böyle olmasaydı herkese algının bütün boyutu verilebilirdi ve kavramanın en derinden sağlanması yapılabilirdi. Ergen aglısındaki kavrama eksikliği yetişkindeki kavranmış boyutların iki kuşak arasında aktarımının oluşamaması bize algının yaşamsal deneyime bağlılığının en büyük kanıtıdır.

İnsan algılama biçimlerinde daima yaşamın kendisinin insan algısına vurduğu damga önemlidir. Diğer bir ifadeyle yaşanan her deneyim olgular üzerindeki algısal kavrayışımızı artırır. Bilgelik yolunda da insan benzer süreçleri çok hızlı yaşayan bir etkilenim yaşar. Fakat bu etkilenim, başkasının deniyimini aktarım ile olmayıp, var olan kapasitelerine bağlı bir değişimler silsilesindeki etkilerle kazanılan kavrama sonuçunda kazanılan kavrama derinliğidir.

Algının insan yaşamındaki aktivitelerin yüksekliği, titreşimselliği ile ilgili başka bir yönüde var. Öncelikle insanın yaşamındaki aktivitelerin insanın iç dünyasında yarattığı titreşimler nedeni ile belli bir titreşim frekansı vardır. Bu titreşim frekansları insanın dış dünyada ne ile etkileşimde olacağınıda belirler. Rezonans etkisi.

Bilgelik boyutunda algı, insanı dünyanın güncel haz ve eylenceli etkinliklerinden uzak bir yaşamda kendini gösterir. İnsanın algı dikkati, yaşam içinde temel ihtiyaç ve dürtülere bağlı yönlendirme yaşar, etki altında kalır. Sosyal bir hayvan olan insan bu tür etklenimlere çoğu zaman bağımlı yaşar. İnsanlığının gereği olarak bu kaçınılmaz bir olgu, bu kısır döngüden kurtulamadan bir şekilde aidatlık gibi bu işin sihirinde yaşar. Bu durum insanın farklı boyutlarda algı genişlemesinin önünde çok ciddi bir engeldir. Bütün yazı yiyecek biriktiren karınca ile agustos böceğinin hikayesi gibi. Karınca bütün zamanını yiyecek biriktirme ile uğraşırken başka düşün alanında bir gerçekliğin kapısını aralayamaz. Ama bütün yaz boyunca müzik yapan çırçır böçeği kendi dünyasında karıncadan farklı bir algı içindedir. Fakat kendi algısının başka bir çıkmazını, bu algının cezasınıda çekmek bahasına müzik yapmaya devam eder.

Bilgelik bu anlamda kendi müzüğünü çalan bir insan olmayı gerektirir. Ancak bu sayede normal yaşam koşullarından farklı algılar dünyasının kapısını aralar. Bilge, güncel insan hedeflerin insanlara nasıl bir tuzak kurduğunu farkında yaşar. Bunu kendi müzüğü ile dillendirir. İnsanlara bu algıyı kavramalarında sözcülük yapar.

Bilge kendi algı dünyasında evrenin, yeryüzünün, yaşamın insan için gerçekliğini ve anlamlanmasını kendi anladığı, kavradığı biçimsellik içinde yoğurup, kendi söylemi ile diğer tüm insanlığa aktarır. Bu aktarış ile diğer tüm insanların başka bir kavrama alanına geçmesini sağlamaya çalışır. Bu sayede insanlığı kuşatan algı kısırlığı ve algı sınırlarını genişletmesinde bir parça yardımcı olur.
...........................
..........................

Mesut Kahveci

TEMEL YAŞAM SORGULAMASI

noreply@blogger.com (Mesut Kahveci) — Thu, 25 Mar 2010 15:48:10 PDT

Yaşamın niteliğinin sorgulanmasında bugünün bilimi en temel yapı taşları olarak bakılan, aminoasit bileşimlere kadar inceleme içindedir. Bu en temelin de temelini sorgulayan fizik bugün kuarklara kadar maddeyi sorgulamaya devam ediyor.

Kuarklar dünyasının altındaki mikro evrene bir açıklama veren, sicim teorileri gibi araştırmalara bakarsak, neredeyse bir hiçlik sınırında, bir boşluk sınırındayız. Bilimin en derinde ulaştığı hiçlik sınırından bugün için çok kabul görmüş maddenin yapı taşı atom a kadar gelişte pek sorun yok gibi. Fakat tek bir atomun kendi varlığı ile sergilediği özelliklere baktığımızda her şeyi açıklamaya yeterli bir şey bulamıyoruz. Biraz ilerleterek molekül formuna bakarsak burada madde atomik özelliklerinden oldukça farklı özellikler gösterir hale gelimektedir. Örneğin, hidrojen ve oksijenin kendi moleküler yapısı ile tek bir atomik durumları arasında kimyasal ve fiziksel özellikleri bakımdan farklılıklar göstermektedir. Diğer yandan hidrojen ve oksijenin birlikte oluşturdukları moleküler bir yapıda daha farklı özellikler ortaya çıkmaktadır.

....................

.......................

YAŞAM VE BESLENME SÜREÇLERİ

noreply@blogger.com (Mesut Kahveci) — Wed, 23 Dec 2009 12:53:35 PST

Yaşamı inceledikçe onun beslenme, büyüme, gelişme ve ölüm süreçlerini geçirdiğini biliyoruz. Fakat beslenme en temel anlamda yaşamın olmazsa olmazı bir durum. Yeryüzünde canlı formlarını bitkiler, hayvanlar, bakteri ve virüsler olarak sıralayabiliriz. Bunun dışında canlı form bilinmemektedir. En azından şimdilik.

Bitki yaşamını her daim çok onurlu bulurum. Onlar bir mekanda öylesine tüm ihtiyaçlarını topraktan, su ve güneşten alırlar. Bu açıdan bakınca onlar tanrısal yaratıklar gibi. Virüsler bir organik bileşikten biraz ileri gelişmiş canlılar olup, kendilerini üretirken genellikle bir canlı organizmayı konukçu olarak kullanarak yapar. Bakteriler ise genel olarak daha genel bir yelpazeye dağılmakla birlikte bir çok beslenme biçimi sergiler. Hayvanlar ise en acınası yaratıklar gibi gelir hep bana nedense.. Bugün kü beslenme imkanı ve şekli olmasa hayvanlar yer yüzünde yok olup giderlerdi.

Hayvanları yaratan tanrı, bitkileri yaratmış olamazdı diye sık sık düşünmüşümdür. Hayvanlar neden kendi beslenme biçimini doğadan direk kimyasal süreçlerle elde edemezler? Bu benim en temel sorum her daim beynimde durur.

En gelişmiş insan böyle bir süreci başarabilir mi?

...................................

...............................

ALGI SÜREÇLERİNDEKİ GELİŞİM

noreply@blogger.com (Mesut Kahveci) — Wed, 23 Dec 2009 13:05:19 PST

Algılanmayan bir gerçek bir şekilde algılatılabilir mi? Saki hayır. Algının deneyimsel boyutu buna engel. Algılama oluşmasında zamanın ve eylem boyutunun insanın iç dünyasına yaptığı kayıtlar ve bu kayıtlara yapılan eklerle yenibir algı süreçi başlar. Böyle olmasaydı herkese algının bütün boyutu verilebilirdi ve kavramanın en derinden sağlanması yapılabilirdi. Ergen aglısındaki kavrama eksikliği yetişkindeki kavranmış boyutların iki kuşak arasında aktarımının oluşamaması bize algının yaşamsal deneyime bağlılığının en büyük kanıtıdır.

Algının insan yaşamındaki aktivitelerin yüksekliği, titreşimselliği ile ilgili başka bir yönüde var.
.............................
..................................

YAŞAMIN İNSAN ALGISINDA ALGILANIŞI

noreply@blogger.com (Mesut Kahveci) — Sat, 28 Nov 2009 11:22:54 PST

YAŞAMIN İNSAN ALGISINDA ALGILANIŞI

Bilimin her zaman içini doldurmadan somut bir yaklaşım yapması maddenin içinde salt kuru bir var oluş oluşturuyordu ki, bu durum benim sezgilerime sürekli aykırı geldi. Mekanik bir yaklaşımın, insansal duygu durumlarını uygulama sahası dışında bırakması, duygusal boyutumu inkar etmem gibi geldiğinden sezgilerim hep bir şeylerin tersliğini söylüyordu.

Çok zaman duygu ve gözyaşı gibi olguların maddi dünyanın ayrı bir boyutu olduğunu bir şekilde sezgilerimle biliyordum ama fizik bana bunu hiç söylemiyordu.

Biyoloji biliminin de, canlılık faaliyetlerinde sunulan bilgi derinliğinde yine insanın cevap bulamadığı bir sürü soruları var. Bunlardan en önemlisi ve yıllardır kendi kendime sorduğum sorular dan bir tanesi de şu; hücrede yaşam itkisini veren nedir. Yada diğer bir değişle yaşam denen canlılık faaliyeti nasıl bir etki ile tetiklendi ilk olarak ve bunun anlamsallığı nedir. Evet aslında soru yaşam nedir.

Yaşam dediğimiz olgu her canlı sürecinde kendini zamansal olarak farklı bir biçimde, süreçte, ifade ederken canlıdan bağımsız olarak yaşamın kendisinin ne olduğunu sorgulamak durumunda gerekli bilgiye ulaşmak ve bir cevap bulmak mümkün olmuyor. Dolayısı ile pozitif bilim ve çeşitli disiplinlerle birlikte edinilen bilgilerin tümü ile varlığın nedenselliğini tam anlamak mümkün olamıyor.

Felsefe bu konuda sayısız öngörü ve çıkarsama ile bize ışık tutsa da, özde olan bir değeri tanımlamak noktasında hep bir şeyler eksik olmakta. Kavrayışın sınırlarında tıkanan, zorlanan insan zihni mi yoksa gerçekliğin kendisini insandan gizlemesinidir bilemem ama genelde akılcı bir yaklaşımla bakılırsa gerçekliği insani sınırda algılamakta zorlandığımızdır. Bu durumda sorun, insani sınır dediğimiz özellikler üzerinde biraz göz atarsak sanırım bir parça sorunsallığın, gizin üstünü açmış, karanlığı biraz aydınlatmış oluruz.

İnsan duyuları ile dış dünyayı algılar ve iç değerlendirme ile de bir yargı geliştirir. Bilgi dediğimiz varlık ve dış dünya hakkındaki bu çıkarsamalar bir yumak bir birikim oluşturdukça kendi içtenliği, kendi ilintililiği ile giderek anlamlanan ve derinleşen ve detaylanan bir biçim almaktadır. Fakat bütün bilgi birikimi yinede bizim gerçekliği algılamamıza yeterli değildir. Bu noktada insan zihnini zorlamaya devam ettiği için algı sınırı oluşturuyor.

Tüm gerçekliği sade ve basit bir tanımlama ve açıklama ile ifade edebilme çabası, insanın yeğane çabası oldu. Fakat tarih insanın bu çabasının, mücadelesinin hikayesi ile dolu. Tek gelişen durum giderek daha zenginleşen bilgi ve algı olduğu gerçeğidir. Buradan çıkarılan gerçek şu ki, ileri bir tarihte çok şey bileceğimiz gerçeği. Bu da algımız ve bilgimizin ilerlemesi ile gerçekleşecek bir durum.

Algımızın daha da ilerlemesi yine duyular ve duyuları destekleyen dış unsurlarla zihinsel kavramaları artırmakla olacak. Zihinsel kavramalarda da bir şeylerin bakışımsal farklılık içinde değerlendirilmesi genelde çeşitli sıkıntılar oluşturmaktadır. Çünkü insan zihni belirli bir kalıp bakış, değerlendirme ve yargı verme, sonuç çıkarma biçimini beynine kurduğu zaman onun işleyiş biçiminden farklı bir şekilde işlemez hale geliyor. Tıp ki ortaçağda yedi yüzyıl bir karanlıkta kalması gibi.

Zihinsel devrim, fiziğin varlık problemine getirdiği yeni bir yaklaşım ile zihinlerimizde düşünüş biçimlerini değiştirmiştir. İlk olarak düşünüş biçimimiz değişince yeni bir gerçeklik kurulmaya başlıyor. Bu kurulan yeni gerçekliğin algılanmasının biçimi de yeniden bir kalıp bakış oluşturmaya başlıyor. Sanırım bu insan zihninin bir şeyleri sınırlandırma isteminde yatıyor. Bu sorunu iyi ortaya koymak gerekiyor. İnsan zihni neden böyle davranmaya yatkın?

...........................

Mesut Kahveci

BİLİMSEL BAKIŞIN KENDİ AÇMAZI

noreply@blogger.com (Mesut Kahveci) — Sat, 23 Jan 2010 12:02:10 PST

BİLİMSEL BAKIŞIN KENDİ AÇMAZI

Bilim kuşkusuz insanlığa çok büyük kazanımlar sunmuştur. Tarihsel olarak ateşin ilk konrolü, tekerleğin bulunması, alet ve teçhisat yapmayı başaran ilk insanla beraber bilim başlamıştır. Bilimin ilk anlamı bilmek, doğrudan, birileri kanalı ile öğrenmek ve bunu kendinin sınamasını yapmak olarak bakılabilir.

Bugün bilim yine benzer bir tanımla yol alır. Hatta kimi zaman kendi sınamasını bile yapmadan bir fiil aktarma yapılarak bilim yapılmaktadır.

Bu bize bilimin ne olduğu sorusunu sormamızı ve bunun ayrıntılı incelenmesine bir kapı açar.

Bilinen ilk bilgiden itibaren bilgiyi yumaklamasına büyütmeye çalışan ilk insan, sonraları düşünsel çalışmalar içine girmiştir. Bu düşünsel çalışmalarda zihin kendi kendine çıkarsamalar yapar hale geldinde, adına felsefe denen bir boyuta girmiştir. Bu boyutta her şey düşüncenin hakimiyetindedir.

Elbette felsefe öyle hafife alınacak bir olay değildir. Zihinsel uslama ile bir olgunun boyutunu, biçimini, şeklini ve niteliğini ortaya çıkarma çalışmasıdır. Felsefe kendi işlevselliği ile oldukça iyi bir başarı sağlamış olmakla beraber, kendi içinde kutuplanmış yol ayrımlarına girmiştir. Bu yol ayrımlarından sonra oluşan felsefi akımlar insanların algısında farklı biçimsellikle, algılama farklarına bağlı farklılıklarla ayrışmıştır. En temel anlamda idealist ve metaryalis felsefe olarak iki bakışımlı boyutta ayrışmıştır.

Elbette felsefenin bu ayrışması bu kadar da degildir. Sonraki uslama çalışmaları, insan zihninde evrenin bütününe dair açıklamalar ve açıklanamayanlar bakımından fazla sayıda ayrışmıştır. Her birisi gerçekliğin bir boyutuna oldukça başarılı açıklama yaparken başka bir noktadan da çıkmaza sürüklenmiştir.

Bilimsel felsefe bu ayrışmalardan biridir. Bilimsel felsefe, bilginin işlenişi bakımından oldukça farklılık gösterir. Bu farklılığı statik olmayışı, kendini yenileyebilir olması, tutucu olmaması ve kendi gelişimi ile zihinsel devrimler yaratması bakımından diğerlerinden oldukça farklılık gösterir.

Bilim felsefesi yada filimsel felsefe anlamsal bakımdan tamamen bilimsel bilgi işleme ile üretilen bilgilerin üzerine yeni düşün çıkarsamaları kurmaya çalışan bazen deneysel bulguların arkasında bazende önünde giden, bugunun en önemli mitlerindendir.

Bilimsel felsefe tarihi gelişimi ve geçmişi kendi içinde doğru analiz edebilir. Geleceğe öndeleme sunabilir. Yanılsamlarda kendi çıkmazını sogulayabilir. Beklide insan zihninin kendisi için ürettiği en önemli bir yol göstericisi sayılabilir. Skolastik felsefe ve türevleri insanları oldukça sıkıntı içine sokmuştur. Tarih bu dönemlerin yazınsal dökümanları ile doludur. Bu yazınsal dökümanlar hem o dönemi iyi anlatır, hemde anlatış biçimlerindeki değişimle o dönemden insanlığın kurtuluş biçimini, tarzını bizim anlamamızı sağlar.

Bilimsel felsefe, insanların düşünsel aktivitelerinde bağnazlığa varan kabullerini esnek bir şekilde değiştirebilmelerini, önceki düşünüş biçimini zorlayan bu yeniliğe karşı eskisi gibi savaşmadan, yeni bir anlayış sergileyerek sesiz bir devrim yaşayarak kendine kabul ettirir. Bu bakımdan insan filimsel felsefede kendi ile savaşır, algısı ile savaşır. İnsanlık önceki dönemlerde ve bugunde olguğu gibi bu tarz düşünce ürünleri için, farkılıkları kabul etmemek için, çok büyük direnmeler yaşamıştır.

Burada sorun insan algısının bir düşünsel uslama biçimine alışınca, artık düşün alanını o anlayış çercevesinde düzenlemesi ve geliştirmeye çalışmasından kaynaklanmaktadır. “Doğru” kavramına oturtulan niteliksellik bakımından bilinç anlayış biçimine bağlı işlerlik kazanır. Bu nedenlede bilinçin kimyası bile bu işleyişe öyle alışırki, farklı bir anlayışa geçmede zorlandığında bilinç alanı bulanır, karasızlaşır.

............................

Mesut Kahveci

İNSAN ALGISINDAN BAGIMSIZ YAŞAM

noreply@blogger.com (Mesut Kahveci) — Sat, 28 Nov 2009 11:23:42 PST

İNSAN ALGISINDAN BAGIMSIZ YAŞAM

İnsan yeryüzünde kendi yaşamını yaşarken, yaşamın kendine bahşedilen tanrısal bir şey olduğunu düşünür. Çünkü gündelik hayatı ve tarihsel süreci açısından baktığımızda, çevresindeki yaşamsal formlara da oldukça duyarsız davranmıştır. Onların varlığını hem görmüş hem de farkındalık açısından onları kendinden farklı, kendi dışındaki doğa gibi varlığının temelinde kendi hizmetindeki şeyler olarak algılamıştır. Yeryüzünün insan dışında, birçok gelişmiş canlısını kendi beslenme ve varlığı için temel ihtiyaç maddesi gibi algılamıştır.

Yıllar ilerledikçe, insanlık tarihinin uzun zorlu yollarında bir şeylerin farklı olduğunu düşünen insanların gürültü denecek farklı fikir kıvılcımları ile oluşan akımlarda, hayvan severler kitlesi oluşmuştur. Ama bu kitleye bağlı kişiler dahi beslenme biçimlerinde protein ihtiyaçları için hayvansal beslenme modelini terk etmemiştir.

Biyolojinin gelişmişliği, insanlarda varlıklarının derinliğindeki öz için yeni açıklamalar getirme ihtiyaçlarına modern din ihtiyacı ile doldurma girişimleri ortadadır. Modern din bilim insanların gerekli bilgi ve davranış geliştirme biçimlerine çok şey söylemiştir. Ama bilim bile kendi kısır yolunda insanın elinde kendi açmazını yaşar hale geldi.

Bilim insanın kendi dışındaki dünyayı algılamasındaki yatsıma biçimini, şeyleştirme biçimini biraz daha derinleştirerek, insanları kendilerini ve çevrelerini algılamada daha derin bir algı sunmuştur ve sunmaya da devam edecektir. Bütün bunların içinde insanın temel sorularının yanıtı giderek zorlaşan bir karmaşa içine girmektedir. Ortada dolaşan muazzam bilgi birikimi ile boğulan insan en temel varlık problemlerinde bile sentezleme sorunları ile karşı karşıya gelmektedir. Bilgi bugünkü gelişimi ile insanların algısında giderek şöyle bir algı oluşturmaktadır; sanki her şey bir şekilde doğrulaşıyor ve yanlışlaşıyor. Mutlak doğru bilgi dediğimiz şey insanın algıladığı ve inandığı bir gerçeklik olmaya doğru gidiyor. Bu da dinselleşme gibi bir yol açıyor. Dolayısı ile insanlar bugünün bilimini kendi algı algılayışıları ile kendi inanışlarına dönüştürüyorlar. Ülkeler, uluslar bilim içinde yarışırken kendi içinde uzmanlık derecesinde ilerlemeler de bu yüzyılda ortaya çıkmaktadır.

İnsan bu karmaşa içinde kendi varlığının niceliğini, nedenselliğini asla anlamadan, kendi hikayesine inanmaya devam etmektedir. Oysa algısındaki bakış açılarını derinleştirme yolları da var. Ama bu yollar sanırım insanların kendi koyduğu kurallar içinde boğulurken başka boyutlardaki algılamalara girebilmesi imkansız olduğundan olsa gerek, yakın bir tarihte de algılanmayacak.

IŞIĞIN YERYÜZÜNDEKİ DANSI

noreply@blogger.com (Mesut Kahveci) — Mon, 16 Nov 2009 07:50:29 PST

IŞIĞIN YERYÜZÜNDEKİ DANSI

“Biraz daha ışık”

geothe

Işık evrenin yegane sırrıdır. Her yer onunla doludur. Ama insan bunun ne olduğunu anlamada muktedir olma noktasında en önde gelen canlıdır. Bilinen evren boyutunda insanın üzerine bilgili bir canlı çeşidi henüz keşfedilmemesinden bugün en güçlü aday o görünüyor. Ama gerçekten insan buna muktedir mi dir?

İnsan algı süreçlerinde evreni dolduran ışığın anlamını bütün olarak algılamaz. Algılayamaz. Işığın her tür biçimselliğinin içindeki gizleri çözemez. Işık kendisi bir yaşamsal alan gibidir. Biz bir çok yaşamsal olayın fotografisine baktığımızda bir ışık, renk tayfı görürüz. Oysaki algı biçimimize aykırı bir şekilde orada yaşamsal bir olay vardır. Biz onun resmini farklı bir boyutta, farklı bir algıda görürüz.

Bu bir kasırganın fotoğrafıdır. İlk görülen ve algılanan şey renk tayfı bir resimdir. Oysa kasırganın enerji boyutundaki resmidir görünen. Şimdi bu fotoğrafa iyi bakalım. Renklerin dili bize bir şeyler söyleyecektir. Merkez kırmızı, yoğun bir enerjiyi temsil eder. Kenarlarındaki sarı daha düşük bir enerjiyi, daha dış kısımlardaki yeşil daha zayıf etkileri temsil eder. Fotoğraf ABD yakınlarındaki bir kasırganın resmidir. Şimdi aynı kasırganın normal fotoğrafına bakalım.

Bu fotoğrafa baktığımızda görünen resimden algımıza normal algıladığımız tarzda bilgiler gelir ve biz bunun ne olduğunu kolayca biliriz. Fakat aynı resmin kızıl kamera, spektral yöntemle çekilen bir fotoğrafına bakınca bu algılananları algılayamayız.

Bu anlamda evren içinde her noktada mevcut olan ve kendi saltanatını sürdüren enerjinin, algılanma biçimleri acısından çok farklılık gösterir. Kullandığımız teknolojilerin bize söylemeye çalıştığı bilgileri doğru okumak zorundayız. Bir bakış acısından baktığımızda başka görünebilen bir olgunun başka bir yöntemle de başka bir bilgi içermesi mümkündür. Bunu şöyle de ifade etmek mümkün. Her görünen bir resmin başka bir görüngüsü de vardır. Bakışım farkları bilgi edinme, edinilen bilgilerin farklılıklarını da bize söylemektedir. Bu bakımdan her bilginin bilinen ve bilinmeyen bir boyutunun olduğunu görürüz

AKLIN ÖTESİNE ÖNERMELER

noreply@blogger.com (Mesut Kahveci) — Mon, 16 Nov 2009 07:38:49 PST

Akıl kendi ürettiği bilgi işleme mekanizmalarını da kullanarak bilimsel bilgi işlemede giderek uzmanlaşmış durumda. LHC CERN parçacık hızlandırıcısındaki deneylerden ve gelişmiş uydularımızdan everen içine giderek daha derin ve anlamlı bakışımıza kadar, bir dizi insansal çabalarımız bize yeni ufuklar açacaktır. Bu ufuklarla giderek tanrıyı ararken ve tanrısallaşarak yola devam etmekteyiz.

İnsanlığın Tanrıya ihtiyaç duyduğu yıllar boyunca, insanlık yeryüzünde kendi çaresizliğinde, tanrının korumasında ve ufkunda onun varlığının rahatlığını yaşamıştır. Ama bu gün tanrıya isyan eden bir insanlık, daha fazla bilgili ama bir o kadar da kendi başına kalmış hissi ile yaşar. İnancın doğasından dolayı olsa gerek bugün evrenin derinliklerine doğru baktıkça yeryüzü de gözümüze küçük gelmeye başladı. Ay ve diğer sayısız yolculuklardan sonra sıra mars’ a geldi. Gerçi teknoloji ile gitmeden de gitmiş gibi inceleme yapıyoruz. Mars ‘a inen ilk featfander aracından sonra bir dizi yenileri gitti sıra insanlı bir araca geldi.

İnsanoğlu tanrıyı giderek daha uzaklarda arıyor ama onu bir türlü bulamadığı içinde sinirleniyor sanki. Oysa onu söyle bir el uzatmada bulmuş olsa idi ruhu dinlenecekti. Daha fazla çabaya gerek kalmadan onu bulmuş olsa idi, geri kalan işleri ona vererek gel keyfim diyecekti.

Oysa evrenin büyüklüğünün yanında yaptığımız keşifler noktasal bir ilerleme tarzında olduğunu anladığımız da, bu işin öyle kolay bir şey olmadığını da anlamış olduk. Mikro ve makro boyutta fizik alanına gelen yeni fikir ve bilgiler sayesinde giderek boğulur olduk. Her bilgi bizi bildiklerimizi yeniden sorgular hale getiriyor.

Bilinenlerden bilinmeyene doğru olan bu bilgi yolculuğunda her dönemde yeni bir bakış açısını yakalamak mümkün olacak. Bu yeni bakış acısı ile algımızı derinleştirip, yaşadığımız dünya ve evreni daha iyi anlayacağız. Bugün anladığımızın çok ötesindeki bir anlamda, bir yorumda anlayacağız.

İnsanlık bu düzeydeki bir noktadan sonra, bugün kullandığı teknoloji üretme biçimlerinde de bugün için imkansız görünen bir çok yeni alet ve gereç üretmeyi başaracaktır. Bugün için en heyecanla beklenen zaman makinesi ve zamandaki yolculuk, bu teknolojiye zemin üretecek bir dizi başka mekanizasyon üretimi ile ulaşılacak bir devrimsel süreçte bu teknoloji üretilmesi mümkün olacak. Benim en büyük hayalim kişisel uzay gemilerinin yapılacağını en azından biliyorum ve beklemekteyim. Şöyle Ay semalarında dolaşıp bir bardak rakı veya viski içmek ne de hoş olurdu.

Yüzyıllar önce ilk tekerlek icat edildikten ve bunun üzerine buhar güçünün kullanımı ile başlayan yolculuk bizi bugün bu tarz düşünceleri de düşünmemizi sağlıyor. Bu nedenle her gelişmeden sonra oluşacak yeni bir sürecin neleri getireceğini öngörmek bazen çok zor. Oysa binlerce yıllık insanlığın bugünün teknolojisinden uzakta nasıl bir tarih yazdığını düşünürsek sanırım demek istediklerim biraz daha iyi anlaşılır. 20. yy bizi önü acık bir gelişim içine öyle soktu ki; bugün nerede ve nelerin sınırında duracağımızı bilemiyoruz. İnsanlık bütün çağlardan bugüne kat ettiği gelişmeyi neredeyse son yarım yüz yıl gibi bir zamanda katlamış durumda.

Geçmişte insanlık bu derece bir gelişme sağlamış olabilir mi bilemiyorum? Ama bunun ciddi kanıtları dünyada pek bulunmuyor. Dolayısı ile bu olasılık biraz yok gibi. diğer yandan eğer böyle bir gelişmişlik oldu ise o dönem insanlar dünyayı terk etmiş olmalılar. Dünyada çok farklı bir ekolojik ve coğrafi değişiklik ile o günün izleri yok olmuş olmalı. Tam bu sırada Atlantis hikayeleri akla geliyor. Atlantis üzerinde yapılan bir dizi çalışmalarda bugün bir gerçeklik sergiler ve bizim ufkumuzu değiştiren bir boyut sağlamadığı için bu konuda bir tahmin bir beklenti içinde olmaya devam edeceğe benziyoruz.

CANLI ORGANiZMA İÇİN HAYALLEME

noreply@blogger.com (Mesut Kahveci) — Sat, 14 Nov 2009 10:44:24 PST

CANLI ORGANiZMA İÇİN HAYALLEME

Bir canlının zihin ortamında olup-biten olaylar bilim acısından henüz aydınlatılamamış bir alandır. Peki neler olmaktadır zihin ortamında? Canlı organizma yaşantısından ve genetik birikiminden biriktirdiği deneyimleri ile geleceğe yönelik öndelemeleri zihin alanında karmaşık bir etkileşim olarak dışa vurumsal bir olay olarak ortaya çıkar. Bu tür süreçler canlı organizmanın yaşamsallığını sürdürmedeki çaba olarak bakılabilir. Çabanın kendi içindeki alt devinimleri, unsurları da kendi içinde yukarıdaki anlatılanların detaylarındadır.

Birde canlı organizmanın ERK, erksel güdüsü vardır. Erk varolmanın gereğini karşılayan bir terminolojidir. Biyokimyasal olarak bir araya gelmiş bir sürü moleküler bir yapı nasıl oluyorda kendine bir erk yaratabiliyor.

Erk olmasa canlı yaşamı kendini nasıl ifade ederdi? Bunu anlamak zor. Ama insanlardaki ihtiyarlamada psikolojik değişimlere bakılırsa, bir parça olayı gözlemek mümkün. Organizma kendi devinimselliğini gerçeklemiş veya gerçekleyemiş olduğu bir an, bir noktada, birden kendi varlığına dair bir ket vuruşu yapıyor gibi. Yani yaşamsal erk’ inde bir nokta koyuyor. Sonrasında çabayı bitirmek geliyor artık. Ve canlı organizma için ölüm çanları çalmaya başlıyor. Arkasından gelen miskinlik ve diğer bir dizi olayla hergün biraz daha ölüme yaklaşıyor.

İlk devinimsel bedenin erki, üreme organlarının gelişimi ve üremeyi hedeflemek olmalı, sonrasında menopoz gibi üremeye dönük duyguların azalması ile yaşamın anlamını azaltan duyguların oluşumu yaratan alt derindeki nedensellik, organizmanın bu erk azalması olabilir. Giderek organizmadaki hareket azlığı ile bedendeki yarı tamamlanmış kimyasal reaksiyonlar ve gerçeklenmemiş reaksiyonlarla bloklaşmış bir enerji odakları ile organizmanın normal işleyişindeki aksaklıkları ortaya çıkarıyor olmalı. Bu aksaklıklar, erk olsuna ne gibi etki eder?

Bloklaşmış enerjiler, bedende olmamsı gereken normal işleyişe iletim bozukluğu şeklinde etki ederek, anormal iletimler oluşturur. Bu bedenin kendi denge unsurlarının daha da bozulmasını sağlar. Toplam beden aktivitesinin bir bileşke dışa vurumu olarak erk, bu durumda kendi içinde bir merkezi kaymaya uğrar. İlk var oluşla temel olarak şekillenen yapı giderek bu tarz etkilerle değişime uğrayacağından, erk olgusunda farklı yönelimlerin oluşması ortaya çıkar. Bu süreçte erk ‘e ket vuran gelişimler oluşuyor olmalı. Bedenin erk olgusuna bağlı beslenmesi ile bedene aldığı besinlerin aktivite azlığı ile oluşan bloklaşması, bedende pasifist bir biçimsellik ortaya çıkaracağından, erk kendi içinde ketlenmiş olur. Beden beklide aldığı besinlerle, besin içeriğindeki işlenmesi gereken maddelerin tasnifini düzenli yapan ve bu besin maddeleri ile de yapılabilecek her tür aktivite( erk ve erk dışı) için anlık ve zamansal seçilimle bir şekilde kullanılması gereken bir potansiyel olarak görüyor olamalı. Bu potansiyelin kullanılmaması durumu diger her bölgesel, organel ve diğer alt grub ünitelerde de birden bir aktivite eksikliği ile bu potansiyel vucudda bloklaşma yaratıyor olmalı. Bütün bunların sonuçu bedende dengeye giden bir dizi süreçin engellenmesi ve yeni bir dengeye doğru (fakat bedenin doğasına aykırı) çekilmeye başlar. Bu tarz etkinin sürekliliğinde bedenin yeni bir dengede (belkide dengesizliğinde) oluşturduğu durum, genel erk olgusuna vurulan bir ket olur.

BİLGİNİN TOPLUMSAL İŞLEVİ

noreply@blogger.com (Mesut Kahveci) — Fri, 25 Sep 2009 08:57:19 PDT

Bilgi modern toplumda insan hayatı için vazgeçilmez bir unsurdur. Gelişmekte olan ve az gelişmiş toplumlarda bilgi modern toplumlar kadar önemli bir unsur degildir. Bunun nedeni toplumun gelişmemişliği ile paralel bir bakış açısında yatar. Gelişmemiş toplumlar beslenme ve barınma sorunları ile uğraşırlar. Bilgi ikincil bir unsurdur. Fakat ikincil unsur olarak bakılan bilgi aslında toplumun gelişmesinin en önemli unsuru iken bu toplumsal olarak algılanmayan bir olgu durumundadır. Bilgi karın doyurmaz bu toplumlarda. Fakat bilgi bir toplumun gelişmişliğinin de ölçüsü olduğu halde kavranmaz. Bugün bilginin hakkını veren ülkeler, batı kavramı ile örtüşen ve diğer bazı ülkeleri de içine alan, sayılarının parmaklarla gösterilebildiği kadar azdır.

Gelişmiş ülke kavramına aldığımız bu ülkeler gerçekte bilgiyi kullanmakta, bilginin önemini bilmekte fakat bir ayağı eksik olarak bunu kullanmaktadadır. Gerçekte bilginin kıymetini bilmek ne demektir?

Gelişmiş ülkeler bilgiyi kendi menfaatleri, çıkarları ve diğer ülkeleri bir bakıma sömürmek için kullanırlar. Bilgi bu anlamda toplumsal işlevini yerine getir mi?

Sanırım bilgi kavramını da bir miktar sorgulamak gerek. Bilgi doğadan kaparılan insani bir çıkarsama, doğanın insandan bagımsız işleyiş kurallarıdır. Bu açıdan doğanın işleyişini öğrenmekle insan, kendine ve ulusuna yardımcı olurken tüm insanlığada yardımcı olmalıdır. Büyük bilimsel gelişmeler kısmen bu işlevi görselerde, genel anlamda bilgi ilk kazanımı ile elinde tutan topluma menfaat sağlar. Bilgi bu anlamda insanlığın üretimi ve insanlığın metası olmaktan uzak bir algı ile modern toplumlarda bir değer taşır.

Bilgi üretmede uluslar bir çok insanını bu işe kanalize ederken bir yandanda ekonomik yatırm yapar. Kapitalist bakış açısından bu yatırımdır. Her yatırımın bir bedeli vardır ve karşılığı alınmalıdır. Aslında bu sistem sorunudur. Bilgi toplumsal bir değer olmadığı toplumlarda bireysel, kurumsal ve ulusal yatırım aracıdır.

Doğanın enginliğine bakan bilge bir gözün derin bir sezgi ve kavrayışla kazandırdığı, büyük bir itkide olsa, yinede tüm insanlığın malı olmalıdır. Sonuçta bireysel olsun ulusal ve uluslar arası olsun bilgi evrensel bir değer olarak tüm insanlığın malı olmalı. Hemde tamda doğduğu günden itibaeren bu böyle olmalı. Kavranan her bilgi bir önceki kavramanın genişlemesi üzerine kurulan bir sarmaldır. Nasıl ki, önceki dönemdeki elde edilen bir bilgi başka bir kimse tarafından sarmalanarak toplumsal bilgi halinde sunuldu ise, sonrasındaki kavrama bu kavramanın yeni bir sarmalanmasından ibaret olması nedeni ile yine insanlığın ortak değeridir.

Öğretim bilginin toplumsal paylaşımıdır. Öğretim basamaklarında bilgiye hakim olmayan insanların bilgiyi aktarması beklide bilginin kendi işlevselliğindeki sihirin bozulmasını sağlamaktadır. Çünkü bilgi bir salmal bütünken biz onu parçlar halinde bireysel öğretim alanına sunarız. Bu sunuç öz olarak bir sönümle bireyin algı alanına verilir. Bu sönüm bilginin kendi işlevselliği ile kazanılacak hertürlü beceri ve işlemsellikten yoksun olmamızı sağlar. Bu durumda edinilen, öğretilen bilgi ise tamamen işlevsiz bir yükten başka bir şey değildir.

Günümüz bilgi toplumu olması bakımından ulusların hem bilginin işlevini kavraması, hemde bilgi yarışında yerlerini alması bugünkü ekonomik sistem açısından önemlidir. Varlığını korumada toplumların sarılacağı yegane rehber ürettikleri bilgidir.

UFUKSAL YOL ARALAMA

noreply@blogger.com (Mesut Kahveci) — Thu, 25 Mar 2010 07:07:06 PDT

Bir ufku aralamak, doğal dengeyi yeniden kurmaktan başka bir şey değil aslında"

Mesut Kahveci

İnsan ufku belkide aralanması en zor olan, ama giderek aralanan bir ufuk. Başka yaratık ve hayvanlar açısından böyle bir durumun oluşu beklide yok denecek kadar az. En azında olmadığını düşünüyoruz. Ama insanlığın ufkunu aralamakta pek öyle kolay olan bir şey değil. Algılamadaki dikey ve yatay gelişimlerin olabilmesi için bir dizi süreçler oluşması gerekir. En çokta bir insanın ömründeki gelişimi ile nesillere bilgi aktarımdaki sönüm ve algı farkındalığının oluşumuna kadar geçen zaman önemli. Bir bilim insanın yıllar önce yaptığı bir yaratmayı, bakıyorsun ki yüz yıl, iki yüz yıl geçmiş tozlu raflarda unutulmuş bulabiliyoruz. İletişim teknolojisinin gelişimi giderek bu tür olayları azaltsa da bunlar hep olmaya devam edecek olaylardır. Birisinin algılayışındaki farklılığı bir başkasının yakalaması, ilk etap da en az onun kadar bir algı içinde olmasını, sonrada o bilim insanının en son yakaladığı algı içine girebilmesi ile mümkün. Fakat bu durum da oldukça zordur. Bu durumun kolay olan yönü dönemsel ama kuşak farkı ile birlikte çalışan bilim insanlarının olması ile mümkün olur ya da ilerleme acısından kolaylık sağlar. Ama giderek ekip çalışmaları artsada yinede dallanmaların olması nedeni ile bütünsel bir algı genişlemesi için sentez bilgi birikili insanların azlığı ve onlarında bireysel kaygı ve menfaatleri bu tarz üretkenliğinin önünde bir ket oluşturmaktadır.

Algı genişligi artması beklide bütün disiplerin sentezini giderek büyütmekte yatıyor. Bu nedenle de genelde bir okullaşma tarzı yoğun ve etkileşimli bilim çalışması gerekli. Gerçi NASA gibi ulusal ve uluslararası kuruluşların çalısmaları örnek oluşturuyor. Fakat yine de ulusların menfaati ve çıkarları nedeni ile bu mümkün görünmüyor. Çünkü giderek bilimsel gelişmeler ülkeler arasında ekonomik savaşın temel malzemsi olamaya başladı.

Bireysel araştımalarda insani caba bazen her şeyin ötesine gecebilir. Bu kişi bilimde, sanatta, felsefede ve diyer disiplinlerdeki gelişmeleri yakın takip ederse; kendi sentezine gider. Bu ise diğer akımların grup yönlendirmelerine bağlı kalmadan kendi özgür düşün alanında istediği gibi düşünerek bunların sınamasını yapabilir. Zihin sonuçta bir labaratuavar gibidir.

Bir bilge insan ele alalım ki; bu dünyanın yeni yeni keşfettiği biri melana ı celalettini rumi. Bu mistik, mesnevi bilgini kendi içinde önündeki dönmsel din ve teolojinin içinde aydınlık yol bulma savaşında öyle ufuksal bir yol aralamıştırki; bu gün dünya onun öğretisinin daha fazla anlaşılması yolunda uğraş veriyor. Kendi ülkem insanlarının onun ruhunu anlamadığını yıllardır biliyordum. Uzun dönem Konya ikametgahında bulunmam bana bu imkanı vermişti. Hep bir şeylerin eksik boyutunu görmüştüm.
Mevlevilerin semasinin anlamını bile bir bale gibi izleyip de hiçbir tat almayan insanları hep görmüştüm. Hatta bir semazen tanımıştım ki bunu sadece para için yapıyordu. Dönemsel törenler de görev alır onun dışında hayatın içinde her hangi biri, sıradan biri gibiydi. Yaptığı işle ilgili sıradan bilgi dışında bir birikime sahip olamaması çok ürkütücü gelmişti.
Diğer taraftan şehrin bilgelerinin konuşmalarında, bilge adına sohbetlerinde görüdüğüm ise çok daha kötüydü. Zorla dinselliğinin bir miti, bir putu yapılmaya çalışılan yönü ile ve bilgenin özünden farklı bir elbise giydirilmeye çalışmalarını hayretle gözlemlemiştim.
Yabancı bir yazarın bilge hakkındaki çalışmasını okuyunca bu işi bizim milletimizin ne kadar kötü yaptığını anladım. Analitik düşünce tarzı ile araştırmacı kimliğin birleşmesinden çıkan tarz mükemmellikti. Çıkarsama yapabilen bilimsel bir tarz ile mistik yaklaşımın bir analizi zevkle okuyordu insan. Bilgede ki algı derinliğinde çok dikkate şahayen bir nokta yakalamıştım ki ; bu çok ilginç bir nokta idi. ”nesneleri zıtları aydınlatır” bir zıt çiftin her biri diğer birinin varlığını mümkün kılar; gece ve gündüz, kusursuzluk ve kusur, bütünlük ve bozunluk, mutluluk ve üzüntü, yenilik ve eskilik, ruh ve beden. bunlar bağlantıları nedeni ile, her biri zıtları nedeni ile bilinirler ve var olurlar.
Bir şeyi aydınlatacak bir zıddı olmalı ki yani aksi, ayna görüntüsü olmalı keşfi mümkün olsun. Sonuçta evreni algılama biçimimiz ilerleyen cağlarda çok değişiyor görünse de, özde ifade edişimiz değişiyor. Bu değişen ifade edişle bir başka algıya doğru seyrimizi devam ettirebiliyoruz. Bu seyir genel anlamda ufuksal algı seyridir. Bu yaklaşım bu gün fiziğin simetri özelliğinin farklı bir anlatımı, bir yorumudur.
İnsan algısın da oluşan genişleme ile insan zihni çok değişik bir spirütüel yol ile farklı seyahatlar gerçekleştirebilecek boyuta vardı sanırım. Beynimizin işleyiş biçimlerini dikkat etmeden depolanan bilgilerin bizi her gün biraz daha farklılaştırmasına bakarsak, yaratma biçimlerinde sınır tanımayan bir yola girmiş gibiyiz. Sanki evren ve dünya öyle bir maya ki bu anlamda hayal ettigimiz her şeyi gerçekleme çabasına, gayretine girdiğimizde bir hamur, bir devinim biçimi olarak karşımıza çıkıyor.
Bu noktada parapsikolojik yaklaşımların önemine doğru yeni bir yol aralanıyor bilim sahnesinde. Bu yol bugüne kadar ihmal edilen, varlığın varlık biçimi ile maddi niceliksel özelliklerini inceleyen felsefe ve pozitif bilimlerin arka plana ittiği bir alanda olanlar hakkında farklı bir şeylerin varlığını, önce sezgilerimiz söylemeye başladı. Ama bu sezgilerimize de güvenmedik. Pozitif bilimin bize sunduğu bilgi edinme sınama yöntemlerine sıgmayan sezgisel algılayışımız, bu olguyu dışarlamamızı, ihmal etmemizi ve bastırmamızı gerekli kıldı.
Ama bugün artık bir sınır bir algı açılımı yaşıyoruz top yekün. İnsanlığın başlanğıcından beri biriken ve son dönemde teknolojik, elektronik gelişimlerin yaygın kullanımı ile gelişen teknoloji, yavaş yavaş teknolojinin yaratılma biçimlerindeki ruhsal değişimleri bize, sezgilerimize farkında olmadan bile aktarır hale geldi.
Zamanın ilk dönemleri, yani elektronik gelişimin ilk evrelerinde gündeme yerleşen sanal gerçeklik bu gün neredeyse gerçekliğin yerini alacak kadar kendini büyütmüş durumda. Sanal dediğimiz her şey aslında gerçek yaşamın kesitleri haline gelebilir oldu. Sanaldan birileri ile tanışıp sohbet edebiliyor onu fografı ile tanıyor ve onunla yüz yüze geldiğimizde de artık onu daha önceden tanıyoruz izlenimini zihnimiz kabul ediyor ki; tamamı ile gerçekliğin sanal testinin pratik uygulaması gibi oluyor. Git gide zihnimiz bu olaya öyle alışır hale geldi ki evlerimizdeki tv ekranları zihnimize bu durum günlük empoze edilir oldu.
Bilgisayar teknolojisinin gelişimi, yaygınlaşması ve internet paylaşım portalları sayesinde de ilerleyen sanallık yeryüzünün yeni gerçekliğine eşdeger hale geldi. Hatta bilimsel araştırmalarda ve hesaplamalarda bilgisaryarlar bizim zihnimiz, gözümüz, kulağımız gibi kullanılır hale geldi ki, bu yöntemle giderek inandığımız bir gerçekliğin parçası olduk. Giderek yarı biyonik bir insan protipleri yaratmaya bile başladık. Organ ve elktronik teması ve uyumunu başardık. Bu anlamda elektronik temelli, makine kökenli yapılarla insani ve hayvani organeller bile doku uyumuna girmiş görünüyor.

FARKINDALIK

noreply@blogger.com (Mesut Kahveci) — Sun, 28 Jun 2009 04:50:59 PDT

FARKINDALIK

Farkındalık günümüzde oldukça önem kazanan bir terminoloji oldu. Farkındalığın Işığı JIDDHU KRISHNAMURTI nın kitabı ile gündem yaratmış olmakla birlikte bir çok alanda kendine zemin bulmuştur. NİL GÜN kuraldışı yayınlarından çıkan kitabında “Yaşamı harikulade bir serüven kılmak için farkındalık gerekli.

Bir fabrika sahibi, fabrikada çok değerli saatini kaybediyor. Bulana ödüller vaat ediyor. Ertesi gün fabrikaya küçük bir çocuk geliyor. “Saatinizi bulabilirim” diyor. Patron, “Oğlum bu kadar işin arasında bir de seni ayak altında istemiyorum. Fabrikanın üretimine mani olursun. Birkaç gün sonra herkes gittiğinde fabrikaya gel ve ödülü kazan.” Birkaç gün sonra çocuk fabrikaya geliyor. Fabrika sessiz, herkes evine gitmiş. Çocuk patronun saatini kaybettiği katta biraz dolaşıyor ve on dakika sonra saatle geri dönüyor. Patron şaşkın vaziyette çocuğa saati bulmayı nasıl başardığını soruyor. “Kaç gündür herkes bu saati aradı. Sen nasıl çabucak buldun?” diyor. Çocuk yanıtı veriyor: “Sadece saatin tik taklarını dinledim.”

Çoğunlukla hepimiz günlük yaşamın gürültüsüyle öyle meşgulüz ki, etrafımızdaki olanakların tik taklarını duymayız bile. Tıpkı kendi özdeğerimizin tik taklarını duyamadığımız gibi. Farkındalık, etrafımızda olan bitene dikkat edebilmektir”.

Farkındalık bütün bilimlerin yaklaşım biçimine büyük katkı sağlamıştır. Peki bu katkı özde kaynağını nereden beslemektedir. Bu tamamı ile fizik biliminde felsefi çıkış ve yeni bir yaklaşım yollarının kattığı algı genişlemesi ile beslenmektedir.

Günümüzün modern bilimi varlığın bölünmez bütünsel bir tekillik olduğunu kabul etmektedir. Her nesnenin hem parçacık hem dalga oluşu, kendi başına, her üç varsayımı sorgulamanın ilk adımını oluşturmuştur. Doğayı kesin ve determinist bir yaklaşımla anlamak mümkün değildir. Çünkü doğada kesikli değişimler ve belirsizlik içeren bir karmaşa vardır. Ancak, bu karmaşa nesnelerin ve olayların dış görünüşü ile ilgilidir. Dış görünüşte görelilik vardır. Fakat insan, bir tin beden bütünlüğü olduğuna göre sadece doğayı değil, aynı zamanda kendini ve kendi kaynağını da anlama gayreti içindedir. Kendini anlamak ise doğayı anlamaktan daha zor ve daha çetin bir uğraştır. Bu uğraşa bir ad koymak gerekirse kısaca “Farkındalık” demeyi uygun görüyorum. Farkındalık bir bakıma, kaynağa ulaşma çabasıdır.

Günümüzün matematiksel temelleri ile dünyaya yaptığımız bakış bize gerçeğin resmini matematiksel resimlerle sunar. Bu durum algımızda gerçeğin algılanış biçimini de baştan belirler ve şekiller. Dolayısı ile gerçek, aslında insan zihnin biçimlemesinin bir örneği, bir resmi olmanın yanında varlığın algılanışına biçimsel zemin oluşturur.

Bilimin gelişiminde karşımıza çıkan her engel, olaya (sorunsal olan bilinmeyene), duruma bakışımızda bir şeylerin değişmesini gerekli kılmıştır. Dönemsel algı genişlemesi ve değişimlerinde bakışımızdaki farklılıkları yakaladığımızda gerçeğin resmi biraz daha değişmiş kimi zaman gelişmiş ama genelde tümden değişmiştir. Bütün bu süreçlerde olup biten belkide farkındalığın artışı ve gelişiminden başka bir şey değildi.

“Kuantum kuramının getirmiş olduğu yeni bakış açısı klasik fizik kavramlarına ters düşen bir yaklaşım içerir. Bu yeni bakış açısı yeni bir paradigma olarak görülmelidir. Yeni paradigmalar ise ancak eski paradigmaların geçersiz veya yetersiz oldukları durumlarda ortaya çıkarlar. Eski (klasik fizik dünya görüşü) paradigmaları hangi noktalarda yetersiz kalmıştır? Bu soruyu yanıtlamak için 18 ve 19. yüzyıllarda ortaya atılan birtakım varsayımlara bakmak gerekir. Bu varsayımlar sanki birer “evrensel gerçek” veya “tartışmasız kabul edilmesi gereken ilke” oldukları inancı içinde tüm dünyada ve özellikle bilim çevrelerinde kabul görmüşlerdir. Esas itibariyle 4 adet temel varsayım vardır. 1. Nesnellik (objectivity), 2. Pozitifçilik (pozitivism), 3. Yerellik (locality) ve 4. İndirgeyicilik (reductionizm).

Nesnellik: Evrenin birbirlerinden kopuk nesnelerden oluşmuş olduğu varsayımı. Böylece nesneleri çevrelerinden yalıtıp inceleyerek özelliklerini belirlemenin mümkün olduğu inancı.

Pozitiflik: Evrenin ölçülebilir olduğu varsayımı. Böylece her türlü bilimsel yaklaşımın sayılara dökülerek ifade edilebileceği inancı.

Yerellik: Etkileşimlerin sadece yerel nedenlere dayalı oldukları varsayımı. Böylece uzaktan ve anında etkilerin bulunamayacağı inancı.

İndirgeyicilik: Nesneleri anlamak için onları bölüp parçalamanın gerekli olduğu varsayımı. Böylece en temel yapı taşlarına ulaşılabileceği inancı.

Günümüzde tüm bilimsel çabalar bu dört varsayıma dayanarak sürdürülüyor. Bu yaklaşım teknik ve teknolojinin gelişmesinde büyük yarar sağlamıştır. Bu yarara bakarak bilim çevrelerinde büyük bir özgüven gelişmiş ve bu varsayımlar tartışılmaz tabulara dönüşmüşlerdir.Oysa ki tüm çabalara rağmen ve elde edilmiş birçok başarıya rağmen bu varsayımların geçersiz olduklarını ileri süren bir fizik kuramı gelişmiş ve deneysel olarak da doğruluğu defalarca kanıtlanmıştır. Bu kuram Kuantum Kuramıdır. Bu kurama göre yukarda belirtilen 4 varsayımın her biri tartışılır hale gelmiştir. Nesnellik varsayımı Kuantum kuramında geçerli değildir. Her nesne aynı zamanda dalgasal bir yapı olduğundan artık birbirlerinden kopuk ve bağımsız nesnelerden söz edilemez.

Pozitiflik varsayımı da tartışma konusudur. Kuantum kuramına göre gözleyen ve gözlenen birbirinden ayrı ve bağımsız değildir. Bu etkileşim bağımsız ölçüm yapmayı da şüpheli hale dönüştürmüştür. Mikro alemde ölçüm yaparken ölçülen nesne özellik değiştirmekte ve bu bakımdan ele geçen veriler o nesneyi tanımlamakta yetersiz kalmaktadırlar. Aynı sorunla insan-insan ilişkilerinde de karşılaşıyoruz.

Yerellik varsayımı Newton fiziğinde de yoktur. Kuvvetler uzaktan ve anında etki edebilmektedirler. Daha sonra Einstein ışık hızının bir üst limit hız olduğunu iddia ederek yerellik varsayımını güçlendirmiştir. Ancak etkilerin ışık hızından daha yüksek hızlarda oluşabileceği ve bütünsel ilişkilerin bulunabileceği Kuantum kuramı tarafından ileri sürülmüş ve deneylerle kanıtlanmıştır. Bu kurama göre “Eğer bir yapı başlangıçta bir bütün oluşturmuş ise, o yapıyı parçalasanız dahi parçalar arasında etkileşim yerel olmayan bir biçimde devam eder.” Bu görüş hem nesnellik varsayımını hem de yerellik varsayımını yıkmaktadır.

Böylece son varsayım olan indirgeyicilik varsayımı da yıkılmaktadır. Çünkü bir bütün istendiği kadar parçalara bölünüp indirgensin yine de parçalar arası iletişim, ışık hızından daha hızlı bir şekilde gerçekleşmeye devam etmektedir. Bu durumda artık eski varsayımlar yetersiz kalmakta olup yeni bir dünya görüşünün gerekli olduğu ortaya çıkmaktadır. Zaten günümüzde var olan dünya sorunları göz önüne alındığında yeni bir paradigmanın gerekli olduğu da kaçınılmaz olarak belirmektedir. Sorunun temelinde yatan bizim ikilemli dünya görüşümüzdür.

Modern bilim kuramlarının getirdiği farklı görüşlerin yerleşmesi için klasik yapının bozulması gerekir. Bu durum Fransız felsefeci Jacques Derrida’nın meşhur ettiği “Yapı bozumculuğu” kavramı ile ilgilidir.

“Yapı bozumculuğu” yıkım değildir, analiz hiç değildir. Daha çok batı düşünce sisteminin klasik kavramlarını yeniden ve güncel bilimin ışığı altında yorumlamak için başvurulan bir bakıştır.

Bu bakımdan hem Aristo mantığının kabullerini hem de batı felsefesinin temel varsayımlarını yeniden yapılandırmak gerekmektedir. Derrida’nın esas saldırı hedefi ikili (karşıt) kavramlardır. Kuantum kuramının yaklaşımı, Aristo mantığının ikili yaklaşımının yetersiz olduğu göstermiştir. Kuantum kuramının yeni yaklaşımında şu tercihler öncelik kazanıyor

- Gözlem yerine katılım,
- Anlamsız yerine anlam,
- Bağımsız yerine bütünsel,
- Nesne yerine enerji

Kuantum fiziğinin getirdiği yenilikler düşün alanımızı yeniden yapılamakla kalmayıp, yeni yaratma biçimlerimize de damga vurur hale gelmiştir. Günümüzde bilimsel yarı-bilimsel nitelikteki her türlü literatür çalışmasında kendini göstermektedir. Her yazar kuantum kelimesinin anlamsal boyutuna katkıda bulunmaya çalışmaktadır. Bu çalışmalar çoğu zaman gerçek anlamın merkezini onun tanımsızlık alanına bile çekebilecek kadar da ileri gittiği durumlar olsa da, popilist yazarlarımızın bilimsel düşünce sistemlerine katkısı olabilmektedir.

Kuantum Sıçraması Ferhan Efeçınar ‘ın SİSTEM YAYINCILIK tan çıkan bir kitabı. İpnoz teknikleri üzerine çalışan bir psikolog arkadaşımın ısrarları neticesinde alıp da okuduğum bir kitap.

“YAŞAMINIZDA KUANTUM SIÇRAMASI YAPIN“Bir insan kendini adadığında ilahi takdir de o yönde hareket edecektir. Tüm olaylar diğer bir olayı desteklemek için oluşur ve aksi takdirde hiçbir zaman ortaya çıkmaz. Bir akarsu boyunca oluşan tüm olaylar sadece bir karardan doğar. Hiçbir insanın hayal edemeyeceği tüm umulmadık durumlar, oluşumlar ve maddi destek bu şekilde elde edilebilir. Elinizden geleni ve hayal edebileceğiniz her şeyi yapmaya hemen başlayın. Cesaret; deha, güç ve büyüyü de içinde saklar. Şimdi başlayın.” -Goethe-Yaşam elinizin altından kum taneleri gibi kayıp giderken, siz bu arada ne yapıyorsunuz? Hala nefes alıyorsanız “Hiçbir şey için geç değil.” Yaşamınızı yeniden yapılandırabilmek için vaktiniz ve olanaklarınız var. Bunu bir düşünün, bundan 10 sene sonra “Keşke daha önce yaşantımı değiştirebilseydim” demeyin. Problemlerinizi çözebilmeniz, kendinizi geliştirip değiştirebilmeniz için yazılan bu kitap sayesinde, kendi düşünce yapılarınızı, bu düşünceler doğrultusunda nasıl bir hayat sürdürdüğünüzü göreceksiniz. Hedeflerinize ulaşma doğrultusunda bu güne kadar kullandığınız düşünce sistemlerini değiştirip, yeni bir rota belirleyeceksiniz. “Yaşamı Başarmak” bir sanattır ve her sanat eserini ortaya koyan sanatçı gibi hepimizin bazı materyallere ihtiyacı vardır. Bu güne kadar bu materyaller hakkında belki pek çok şey okudunuz, üzerine düşündünüz ama yaşamınıza geçiremediniz. Yaşam teorik bilgilerden oluşsaydı, yaşam olmazdı. Yaşamın doğası bilginin pratiğe geçmiş halidir. Bu kitap sizlere, yaşamlarınızda nasıl “Kuantum Sıçraması” yapabileceğinizi gösterecektir. Bu sayede mucizeleri yaratan zihninizin gücünü fark edecek ve yeni bir yaşama sahip olabileceksiniz “

Literatür açısından kuantum artık hayatımızın bir parçasını, dilimizin sık ifade edilen kelimeleri içinde yerini oluşturmuştur. Farkındalık, bilginin zihnimizde bizi algılama boyutumuzu genişlettiği ölçüde artan ve edinilen her bilgi ile bakışımız ve yorumumuzdaki farklılık ile ortaya çıkan gözlemdir.

Evet farkındalık ve gözlem. İçimize ve çevremize bakabildiğimiz ve bu bakışımızla bize akan enformasyon (information) yada bilgiyi alabilme biçimimizi de bizim farkındalığımızın ölçüsünü belirler. İnsan beynindeki zihinsel uslama olaylarının boyutunu değiştiren farkındalığın gelişimi gözlemin bilgi ile olan ilintisinde ortaya cıkan yeni bir termolojik betimleme, algılama biçimidir.

Algımızdaki bu biçimsel derinlik gelecek için bize katacağı şey yeryüzünde varlığımızın anlamını anlamada ve yerimizin değerini kavramada katkısı olacağı kesin. Ama daha fazla bir öteleme yaparsak, farkındalığımızın artmasında neleri kazanırız. Bu bugün için insan olmamızın anlamsallığı ile pekişirken, insanın dışındaki dünya ile ilgili bilgi edinmemizi artırarak insanın dışındaki varlıksal yapı ile iletişim oluşturacaktır. Bu iletişim insanın duyusal gelişimim biçimi gibi algılanabilir. Bu gelişimde daha önce dışarladığımız ve varlığını önemsemediğimiz her şey bize yakınlaşacak ve giderek bütünleşecek. Bu bütünleşmede her olgunun oluşunda topyekün etki unsuru oluşturan her şeyin katkısının varlığının algılanışı ile birlikteliğinin anlamlarını göreceğiz.

Bu boyutta artık farkındalık bizi içsel zenginlik ve içsel büyüklük mertebesinde, sevgi gibi doğanın kendi içinde var olan öz de temel unsurların içinde yeniden farklı bir insan olarak yoğuracaktır. Beklide Nietzsche anısına buna üst insan demem gerekli. Geothe nin insan kişiliği insan düşüncesinin donuk halidir sözü ile zihnimin dalaştığı günlerde, insanların düşün alanı ile yüzlerindeki pek fark edilmeyen ama detaylarda gizlenen özel farkları görmeye başlayınca, farkındalığın bize katacağı zenginlikleri daha iyi anlar olmuştum.

Farkındayım, farkında olmadıklarımın da farkındayım. Anlamlandıramadıklarımın da farkındayım. Ama bunun ifade ediliş biçiminde sıkıntılar olduğunu takdir edersiniz. Her gün aynı anda sosyal yapı içinde binlerce data, information olduğunu ve bunlardan aynı anda iki tanesini kontrol edebileceğinizi düşünün sonra yetisel olarak giderek üç, dört, beş ve altı. Bu türlü bir çalışma giderek çok kısa süreli olgular ve oluşlar üzerine dikkatinizi verip bir başkasına da yine kısa süreli göz atma biçiminde seyreder. Bu yöntemle olgular ve oluşlardaki anlık değişimleri izleme imkanı doğar. Bunu beynimiz belli bir süreden sonra refleks haline getirip doğal bir biçimde otomatlaştırabilir.

Sonuçta giderek artan bu gözlemsellik bizim çevrede olup biteni anlık kaydetmemiz durumuna gelir ki, bu da gözlemselliğin maksimum noktasında dikkatli bir biçimde değişimin incelenmesi anlamını taşır. İşte bu olay tam anlamıyla fakındalığın daha da arttığı bir durumdur. Bu tarz gözlemselliği daha da arttığınız zaman, an içindeki tüm olaylarla beraber varsınız anlamında bir hisle tüm süreçlere tanıklık eden bir bilgelikle, olayların akışındaki ilintilerini ve nedenselliğini gözlemlemiş olmakla birlikte artık belli bir aralıkta durumu tespit edilen olayın fonksiyonel olarak ilerlemesi hakkında bir çıkarsamaya zihinsel olarak çok çabuk ulaşabiliriz. Bu çıkarsama insanın bilinç altındaki yıllardır biriktirdiği sezgi kavramı ile örtüşür ki bu anlamda burada gözlemlediğimiz şekli ile geleceği öndelemek, görmek anlamlarında farkındalık boyutuna gider. Farkındalığın bu derece de artışı insan zihninin zamansızlaşan bilgi ağları ile bilgi işlemesini sağlar ki, bu tamı tamına bir bilimsel ve gerçek bilgelik noktasıdır. Bu olay aslında hayatın gizine ve sırlarına giden yoldur.