आस्वाद

पुढारी

2021-05-26T21:52:00.000+05:30

सफ़ेद पोषाख घालुन,

सरकारी गाडीतन फ़िरायचं

दुनिया सलाम करते तेव्हा,

मोकळेच हात हलवुन,

उगा आपलं आश्वासन द्यायचं

आपल्याला कुठे काय येतं

चार ईयत्ता शिकलेली असतात,

त्यांनाच गोड बोलुन घ्यायचं

सारं काम त्यांनाच लावायचं.

भत्ता आपला चालुच असतो,

पार्ट्या करुन मस्त रहायचं,

पण भाषण देताना मात्र,

गरीबीचं पाढं वाचायला शिकायचं.

काम करायचं काहीच नसतं

पण स्टंटमधुन ते दाखवायचं असतं

कधीमधी मोर्चे काढयचे,आंदोलन करायचं.

महिनाभर गाजावाजा करण्यास

मिडियावाले असतातच.

जे 70 वर्षात बदललं नाही

ते आपल्या घाडीभर प्रवासात

काय बदलनार? ढेकळं.....?

------ S.V.Godase

पाऊस

2021-05-26T21:46:00.001+05:30

दरवर्षी पाऊस येतो

ओढे नाले भरून

नदीला ही पुर येतो....

शासनासारखाच-

भोंगळ कारभार

पाऊसाचाही असतो.

लहर येईल तसा येतो

नि कहर करुन जातो

शेती वाडी वाहून जाते

घरात ही पुर येतो.....

दरवर्षी पाऊस येतो,

वादळवारा सोसाट्याचा

सारं काही फ़ुंकुन जातो

झाड होऊन मुक्यानेच

पहाण्याशिवाय वाव नसतो

बुडता बुडता स्वतःलाही

सावरण्याचा ठाव नसतो

पुरामधल्या पाण्यातुनच

सरकाराची बोट येते

नि घरावरुन तरंगत

उघड्यावरचा प्रावास होतो.

मग कधी मंत्री येतो,

आकाश्याच्या विमानातुन

काचेसारख्या डोळ्यांनी,

सारे काही पाहुन जातो...

दरवर्षी पाऊस येतो,

वाहुन जातात गुरंढोरं

नि कोसळलेली घरं

मदतीची वाट पाहत

डोळ्यामंधी पुर येतो.

------ S.V.Godase

Spirit of Life-2 Thoughts are Miracle.

2020-10-02T22:41:00.002+05:30

Thoughts are Miracle. It is the power of our mind.

आपले आयुष्य हे आपल्या विचारांवर घडत असते. आपले विचार ही आपल्या मनाची शक्ती आसते.

आणि हेच विचार आपल्या रोजच्या जगण्यावर कसे जादुप्रमाणे प्रभावशाली ठरत असतात त्याचे हे

उदाहरण.

एका शेहरामध्ये एक सर्व सामान्य लेडी रहात असते। ती दिसयला फारशी सुंदर नसते पण फ़ारशी कुरुपही नसते.

फारशी उंचही नसते किंवा फारशी ठेंगु ही नसते. अगदी सर्व सामान्य। परंतु तिला नेहमीच वाटत असते की आपण सुंदर का नाही आहोत। आपल आयुष्य चार्म्फ़ुल्ल सुंदर असं का नाहीये? हा विचार करत असता- ती एक दिवस बाहेर शॉपिंगला जाते। आणि एका शॉपमधे तिला एक Hat आवडते। ती Hat घालुन ती अरशासमोर ऊभी रहाते तेंव्हा ती तिला स्वतालाच खुप सुंदर दिसु लागते, ति Hat तिला खुपच आवडते, ती ति विकत घेण्यासाठी कौंटरला जाते, उत्साहाने पैसे देऊन बाहेर पडते. पुढे वाटेत तिला एक कॉपी शॉप लागते, आनंदाने ती कॉपी पिण्यासाठी तिकडे जाते,

कॉपी शॉपचा मालक तिचे गोड हसुन स्वागत करतो. ती कॉपी प्यायला बसते तेव्हा आजुबाजुचे लोकही तिच्याकडे आदराने पहाताना तिला दिसतात. तिच्या चेहर्यावर पुन्हा स्मितहास्य खुलते.

नंतर कॉपी पिऊन ती पुढे आपल्या मैत्रीनींकडे जाते. तिच्या सार्या मैत्रीनी तिचे हसुन स्वागत करतात व उत्साहने बोलतात. खुप गप्पा झाल्यावर शेवटी ती लेडी घरी येते आणि तितक्याच उल्हासीत मनाने ती आपले सामान बाजुला ठेऊन आरशासमोर ऊभी रहाते. दिवस खुप सुंदर गेल्याने तिच्या चेहर्यावर पुन्हा आनंद आणि हास्य उमठते, परंतु

ईतक्यात तिच्या लक्षात येते की तिने घेतलेली ती सुंदर Hat तिच्या डोक्यावर नाही। ती विचार करु लागते- कुठे गेली Hat? मग तिला एकदम आठवते की ज्या दुकानात तीने Hat घेतली तिथे पैसे देताना उत्साहाच्या भारात ती त्या कौंटरवरच विसरली होती.

मित्रांनो जसे तुमचे विचार असतात तसेच तुमचे जीवन घडत असते.

Think positive be positive.

------ S.V.Godase

Spirit of Life

2020-09-27T22:43:00.004+05:30

प्रत्यकजण आपले आयुष्य सुखकर होण्यासाठी दिवस-रात्र धावपळ करत असतो. परंतु हे करताना आपण विसरलेलो असतो कि सुख.. किंव्हा आनंद हा आपल्या मनाच्या समजुतीवर अवलंबुन असतो. ज्या मनात आपेक्षा जास्त तिथे त्या परिपुर्ण न होण्याच दु:खच कायम राहतं, म्हणुनच गौतम बुद्धांनी मानवी आयुष्यातील दु:खाच करण एकाच वाक्यात लिहुन ठेवले आहे. ते म्हणजे-

"Hope is the root cause of unhappiness."

आशा आणि अपेक्षा हेच खर दु:खाच मुळ करण आहे. परंतु आता आयुष्यात काहीच आपेक्षा ठेवु नये का...?

तर असं काहिच नाही. आशा आणि अपेक्षांनी भरलेली स्वप्न पाहुन ती सत्यात आनण्यासाठी धडपड करणं हेच तर खरं आयुष्य आहे. परंतु हे करत असताना नेहमीच फलप्राप्तीची किंवा यशाची अपेक्षा ठेवु नये, तुम्ही केलेले प्रयत्न जर तुमच्या मनापासुन निर्भेळ असतील तर यश अपोआप तुमच्याकडे येते. पण यदाकदाचित हिच केलेली धडपड कधी-कधी निषफळ ठरते आणि आपण हताश होतो, प्रयत्नाची पराकाष्टा करणारे आपण आणि आपले मनही खचुन जाते. तेंव्हा करायचं काय? स्वताला सावरुन नव्याने ऊभे रहाणे तर गरजेचे असते. त्यासाठी इथे एक अमेरिकन लेखक 'जोन डेरिअन' याची कविता आठवते. हि कविता आपल्या मनाला खुप मोठ धैर्य आणि हिम्मत देते.

To dream the impossible dream,
to fight the unbeatable foe,
to bear with unbearable sorrow,
and to run where
the brave dare not go

स्वप्न पहायच असेल तर असं स्वप्न पहा कि जे आजपर्यंत कोणी कधीही सत्यात उतरवु शकले नाही,

लढायच असेल तर अशा शत्रुशी लढा कि ज्याला कोणी आजपर्यंत हरवु शकले नाही.

सहन करायचं असेल तर असं दु:ख सहन कराण्याची क्षमता स्वत:मधे निर्माण करा कि जे कोणाच्याही सहनशक्तीच्या पलिकडे असह्य आहे.

आणि आयुष्यात अशा ठिकाणी धाव घ्या कि जिथे शुरविर देखिल जायला घाबरतात.

to right the unrightable wrong,
and to love pure and chaste from afar,
to try when your arms are too weary,
to reach the unreachable star:
this is my quest.

आयुष्यात अशा चुका सुधारा कि ज्या कधीच कोणी सुधारु शकले नाही.

आणि एकमेकावर असं प्रेम करा कि जे तुमच्या अंतकरणापसुन शुद्ध , निर्भेळ आणि वासनाहिन असेल.

आयुष्यात काही प्रयत्न करायचे असतील तर खरे प्रयत्नांना तेव्हाच सुरवात करा जेव्हा तुमचे हात थकलेले असतील.

आणि अशा एका ऊंचीवर पोहचा कि जिथे अवकाशाचा शुभ्र तारा देखिल पोहचू शकत नाही. this my Quest.

हा माझा दिर्घकाळाचा शोध सुरु आहे.

To follow that star
no matter how hopeless,
no matter how far,
to fight for the right
without question or pause,

त्या उज्वल भविष्याकडे जाण्यासाठी सज्ज व्हा

ते किती दुर आहे किंवा निरर्थक आहे याचा काहीच संबध नाही

मनात काहीही शंका न ठेवता न दमता, जे योग्य वाटते त्यासाठीच लढा .

to be willing to march,
march into hell
for that heavenly cause

त्या सफ़लतेकडे जाण्यासाठी ईर्शेने तयार व्हा,

मग भले तुम्ही नरकात गेला तरी तुमच्या जाण्याने तिथे स्वर्गच बनेल.

शेवटी कवी म्हणतो....!

And I know

if I’ll only be true
to this glorious quest
that my heart
will lie peaceful and calm
when I’m laid to my rest
and the world will be
better for this:

आणि मला पुर्ण खात्री आहे.

कि जर त्या वैभवशाली शोधासाठी, माझे प्र्यत्न खरे असतील

तर मी माझ्या निश्चीत ठिकाणी गेल्यावर

माझे ह्रुदय देखिल निर्मम, शांत आणि संतुष्ट असेल.

And the world would be better for this
That one man scorned and covered with scars
Still strove with his last ounce of courage
To reach the unreachable
The unreachable
The unreachable
Star

आणि ते जगही त्या माणसासाठी तितकेच सुंदर असेल.

जो माणुस अनेक यातना आणि तिरस्काराच्या डागांनी झाकुन गेलेला आहे.

पण तरिही त्या अश्यक्य अशा ठिकानी पोहचण्यासाठी,

त्याची धडपड हि शेवटच्या धाडसासाठी चालुच असेल.

***

-- Lyrics by Joe Darion

music by Mitch Leigh

“Mad men are children of God.”

Dale Wasserman

Man of La Mancha (1965)

'Class of 83'

2020-09-18T16:53:00.004+05:30

'Class of 83'

जुनी मुंबई आणि इथे घडून गेलेल्या गुन्हेगारी जगताच एक अफ़लातुन आणि वास्तववादी नाट्य पहाताना जाणवले कि आता Bollywood हे Entertainment च्या विळख्यातुन बाहेर पडते आहे, आणी पुन्हा वास्तवदर्शी कहीतरी आकार घेते आहे. तसे पाहीले तर 20 व्या शतका नंतरच Bollywood ने आपले रुप पालटले, देवदास, लगान, स्वदेश, गैंग्स ओफ़ वसेपुर, दंगल, आर्टिकल 15, मसान, अ वेन्सडे, अश्या अनेक चांगल्या चित्रपटांची निर्मिती झाली आणि अनेक नवोदीत दिग्दर्शकही तयार झाले.

'Class of 83' हा क्रिईम जर्न्यालिस्ट व लेखक 'हुसेन झाईदी' यांच्या त्याच नावाने असलेल्या वास्तववादी कादंबरीवर आधारीत आहे, व याचे दिग्दर्शन 'अतुल सभरवाल' या नवोदीत पण गुणी दिग्दर्शकाने अत्यंत चागल्या पध्दतीने केले आहे. विषयाची मांडनी, सिनेमाटोग्राफी, सिन-सिक्वेन्स, एडीटींग, कलर ग्रेडींग सर्वच गोष्टी अंत्यंत लक्षपुर्वक हताळलेल्या आहेत. त्याचबरोबर 'बॉबी देओल' या मुरलेल्या अभिनेत्यासह सर्वच नव्या-जुन्या कलाकारांचा अभिनय देखिल वाखानण्याजोगा आहे.

हि स्टोरी आहे 1980 सालची. जेव्हा मुंबईमध्ये गुन्हेगारी जगताचं जाळ पसरलं होतं, आणि ते तोडण्यासाठी पोलिसांची नामुश्की झाली होती. करण पॉलिटीक्स मधील अनेक बडे राजकारणी देखिल यामधे जोडले गेलेले होते.

याची सुरुवात होते ती नाशिकमधील पोलिस ट्रेनिंग सेंटरमधुन, पोलिस भरती झालेले काही नवोदीत तरुण आपल्या डिनच्या प्लानिंग प्रमाणे एक ग्रुप तयार करुन हे गुन्हेगारीच जाळं तोडण्यात यशस्वी होतात। त्याची त्यांना जाणिवपुर्वक किंमतही मोजावी लागते. परंतु एकुनच क्षणा-क्षणाला हे उत्कंठा वाढवनारं नाट्य पहाताना

मनाला भिडनार्या वास्तवाचा एक अस्सल अनुभव देउन जाते.

शहारुख खानच्या "Red Chilly Entertainment' द्वारे तयार झालेला हा सिनेमा 'Netflix' वरती प्रदर्शित झाला आहे. सिनेमाची आवड असनार्या प्रत्यकाने हा नक्की पहावा.

------ S.V.Godase

व्हि. शान्ताराम यान्चा - सरताज

2020-09-09T22:02:00.003+05:30

आज कालच्या नव्या पिढीला जुने चित्रपट - जुनी गाणी फारशी माहीत नसतात.किंवा माहिती असली तरी त्यामध्ये

फ़ारसे स्वरस्या दिसत नाही. रिमीक्स, डि.जे. च्या ग्ल्यॉमर दुनियेत सारेजन गुरफटुन जात आहेत. परन्तु अनेक जुने भारतीय चित्रपट याच ग्ल्यॉमर दुनियेला आज देखिल पुन्हा आठवल्या शिवाय रहात नाहीत. कारण ते आहेत काळाच्या पडद्यावर कोरुन ठेवलेले अप्रतिम साज.....

असच एकदा "दो आखें बारह हाथ" हा- ग.दी. माडगुळकर लिखित व्ही. शान्ताराम यांचा चित्रपट पहात होतो. कुठेतरी वाचल होत चांगला आहे म्हणुन. पण डोळ्यांना रंगीत ग्ल्यॉमरची सवय, आणि ब्लॅकेन- व्हाइट पहाताना ते सुरुवतिलच थकले. एक ऑफिसर(व्हि.शान्ताराम) सहा कैद्यांना पुर्ववत माणसात आणुन सुधारना करन्याची हमी घेतो, व त्यांना घेउन एका ओसाड, माळरानी शेती कसन्याच्या उध्देशाने येतो. हे पहाताना खुपच बोरिंग अस् वाटलं, आता पुढे काय असेल फार तर पळुन जाण्यासाठी कैद्यांनी केलेली धडपड, मारामारी इतकेच. परन्तु शेतीची मशागत करुन दमलेले कैदी परत घरी येतात, आणि अचानक एका गायिकेच्या गाण्याचा गोड स्वर कानावर येतो.....

ओs ओss ओsओओ SSssssssss

सैय्या झूटॉ का बडा सरताज निकला..

हाय हाय... वसन्त देसाई यांचे संगीत,भरत व्यासांचे शब्द आणि लताचा सूरेल आवज.क्षणार्धात सारा थकवा कुठल्या कूठे निघुन जातो. आणि आपण आळस देत पडलो असताना उठून बसतो. संध्या या अभिनेत्रिचं सुरांच्या ठेक्यवर अंग हिन्द्कळत चालनं, आणि चालता-चालता मागे अडकवलेल्या कात्यान्च्या छडीचा आवाज. हे गाणं आपण मन्त्रमुग्ध होऊन ऎकत रहतो.. पहत रहातो.

कंटाळा आला असतानाच एका नव्या कॅरेक्टर(चम्पा) ची एन्ट्री होते व पुढचे एपीसोड पहाण्याची ओढ लावणारा नवा खेळ सूरु होतो. हि चम्पा नेहमीच येता -जाता हे गाणं म्हणत असते,

सैय्या झूठों का बडा सरताज निकला

मुझे छोड चला, मुख मोड चला.....!

नंतर राहुन राहुन असं वाटत की खरंच या बिच्यार्‍या चम्पाला तिचा जिवनसाथी सोडुन गेला असेल का?

आणि का बरं गेला असेल? आपल्या जिवलग प्रेयसीला असं एकाकी सोडून जाणं म्हणजे किती यातनमय आहे,

हे त्याला का कळू नये का? इत्यादी.

परंतू वसंत देसाई यांचे संगीत मात्र ऎकणार्याच्या काणाला भुरळ पाडते. ते अधिक-अधिक ऎकावेसे वाटत

रहाते. ग. दी. माड्गुळकराचा हा हिंदीतील पहीलाच सिनेमा त्यांनी आपल्या लेखणीने सहज यशस्वी केला आहे.

------ S.V.Godase

मलंग

2020-07-09T08:19:00.003+05:30

काल मलंग पाहीला. आणि नेहमीप्रमाणेच 'सिनेमा हा एक समाजाचा आरसा आहे' ही संकल्पनाच अलीकडे पुसली जाऊन भारतीय हिंदी सिनेमा हा हॉलिवूडची नकल करत कोणत्या तरी अवस्तावाच्या दिशेने जात असल्याचा पुन्ह: प्रत्यय आला.

आजच्या हाय प्रोफाईल तरुण पिढीला जोजवणारे रेव्ह पार्टीतल ड्रग्ज माफिया आणि एकीकडे स्वतः नामर्द असल्याच्या विवंचनेत असलेला एक तरुण एवढ्याच एका पोचट बेस पॉइंटवरती आख्खा चित्रपट आधारलेला आहे. मग त्यामध्ये विनाकारण प्रेक्षकाला आकर्षित करण्यासाठी रेव्ह पार्ट्या,न्युडीटी,ॲक्शन आणि हिंसा या गोष्टी आज पेव फुटलेल्या वेब सिरीज प्रमाणे ओघाने येतातच.

आता चित्रपटाचा आशय आणि विषय बाजुला ठेवुन पहायचे म्हाटले तर, अदित्य रोय, अनिल कपुर यांचा अभिनय

प्रशंसनिय आहे, तसेच सिनेमाटोग्राफी व एडिटिंग पाहण्यासारख उत्कृष्ठ आहे. सिनेमाचं टेक्निकल नॉलेज असलेल्यांना ते नक्की जाणवेल.

एकुणच मलंग म्हणजे एक निक्रुष्ट आशय आणि उत्कृष्ठ मांडणी अस काहीसं झालं आहे.

....... ...... एस. व्ही. गोडसे.

Books

2020-05-02T11:52:00.002+05:30

Kids Coloring book

Inside the book:

Total Pages 27.Cover page, Name Page, Knowing colors with color chart, 24 Images for coloring, knowing object names name easily while coloring It’s really enjoyable fun for nursery kids. Have made by creative graphic artist and teachers.

Price Rs.45

It is digital product. it will not be shipped. you can download the pdf. and

make various printed copy as per your need.

Buy Now

Thanks for Reading....!

शिवजयंती

2020-04-23T01:28:00.001+05:30

फ्री मराठी कार्ड्स खास शिवजयंती उत्सवा साठी

झुंजावे वा काटून मरावे हेच आम्हाला ठावे
लढून मरावे , मरून जगावे हेच आम्हाला ठावे

जगदंब :

जगदंब

Thanks for Reading....!

फ्री बुक्स

2020-04-17T23:11:00.003+05:30

मित्रांनो वाचन म्हणजे आपल्याला मिळणारे अमर ज्ञान व दीर्घकाळ टिकणारा सुसंस्काराचा आणि संस्कृतीचा ठेवा आहे. त्यामुळे जीवनामध्ये वाचन हे फार महत्वाच आहे.
इथे काही विनामूल्य वाचनीय पुस्तके आहेत ती आपण जरूर वाचवीत, तसेच आपल्या इतर मित्रांना
देखील शेर करून वाचन संस्कृती जपावयास मदत करावी.

पु. ल. देशपांडे विशेषांक

------------------------------------------

मलाला - बाबा भांड

-------------------------------------------

युगंधर - शिवाजी सावंत

http://cart.ebalbharati.in/BalBooks/ebook.aspx

Free Videos

2020-04-17T12:26:00.001+05:30

संस्कार मंत्र :
हां विडीओ प्रत्येक पालकाने पहायला हवा. How to treat your kids. म्हणजे तुम्ही
आपल्या मुलांना कसे वाढवता , त्यांच्यावर काय संस्कार करता या बद्दल आपण खरेच जगरूकतेने विचार करतो का ?

कृमी (Korona)

2020-04-16T11:48:00.003+05:30

भूतली या श्रेष्ठ मानव, नका वाजवू ढोल.
अस्पष्ट एका कृमीने ही , स्पष्ट केले तुमचे मोल.

धन सम्पत्ती पैसा आणि कळा गोरा डामडौल,
नाती गोती राग लोभ सारेच आहे फ़ोल.

सफ़ेद होऊन पाठीमागे नका करू रे झोल,
तुझे नि माझे काही नसते, विसरुन जा ते बोल.

जीवनाच्या या रंगमंदिरी काय असावा रोल,
जगाता जगाता हरणाऱ्याचा सांभाळावा तोल.

--- एस.व्ही. गोडसे.

Thanks for Reading....!
Please subscribe & Follow my Blog.

वाढदिवस शुभेच्छा

2020-04-15T23:53:00.000+05:30

फ्री इमेजेस : आता आपल्या मित्र मैत्रिणींना दया वाढदिवसाच्या शुभेच्या तुमच्या भाषेत. आणि नाती जपा आयुष्यभर

वाढदिवसाच्या लाख लाख शुभेच्छा, तुझ्या आयुष्याचा येणारा प्रत्येक दिवस लखलखीत आणि वैभवशाली असेल.
हीच सदैव सदिच्छा

Birthday Wish

Birthday wishes Image

Thanks for Reading....!

प्रिय ऐलिस

2020-04-14T23:17:00.000+05:30

(Note: It is devoted for a little Girl- Alice in wonderland)

शोधायचे न्हवते काहीच तरी ,
तू गेलीस वास्तवाच्या पलीकडे.
तुझ्या इवल्याश्या मनात होती एक जिज्ञासा म्हणून.

आणि मी !
स्वप्नांच्या हिरव्या वाटा शोधत राहीलो,
ही रोजचीच दुःखं विसरता यावी म्हणुन ,

तुला तर स्वप्नच शोधत आली तुझ्याकडे,
शोधायचे न्हवते काहीच तरी
तू गेलीस वास्तवाच्या पलीकडे.

पण ऐलिस !
सुखापाठी दुःख असतं , पाठशिवणीचा खेळ
पण एक गोष्ट कळत नाही,
जीवन आणि स्वप्नांचा कुठे लागतो मेळ ?

...... एस. व्ही. गोडसे

Thanks for Reading....!

2019-11-02T22:53:00.002+05:30

Art is my passion & Photography is a part of its.
here i'm just starting my hobby with my sweet heart & Extremely loved little Angle.

Thanks for Reading....!

पिंपळ पार

2018-09-02T23:30:00.001+05:30

जुन्या गावचा पिंपळ पार

या परावरचा पिंपळ म्हणजे एखादया पुराण पुरुष्याप्रमाणे ध्यानस्त होता. ज्याने इथल्या मुठभर माणसांची सुख -दुःख अगदी जवळून पाहिली. होळीचा उत्सव असो, विठोबाच परायण असो, संक्रातिचे खेळ असो वा लग्नाचा मंगल सोहळा असो. कोणाचा भांडण तंटा असो, समोपचाराची बैठक असो वा कोणाची अंत्ययात्रा असो. हा पिंपळ तटस्तपाणे या साऱ्यांचाच एक साक्षीदार होता. कधीपासून होता? माहिती नाही. पण त्याच्याशी काहीतरी जन्म -जन्मांतरीच नातं होतं अस आजही वाटत.

बारोमास हा आश्वथ इथे येणाऱ्या प्रत्येकालाच सावली देत राहीला. पारावर बसणारा प्रत्येकजण म्हणजे या महापुरुषाच्या मांडीवर बसलेला निष्पाप जिव वाटत असे. दिवसाचा हा पिंपळ पार कधी मोकळा नसे. कोणी ना कोणीतरी या पारावार बसलेले दिसयचे , पण चुकून कधी इथे कोणीच नसले तरी हा पार निर्मणुष्य आहे असे कधीच वाटले नाही. कारण त्या पिंपळाच्या हिरव्या पानांची सळसळ नेहमीच जिवंत असे.
माणसांची गरज त्याला कधी पडली नही , उलट माणसालाच त्याची गरज नेहमी पडत असे पण हे तेंव्हा कधी कोणाच्या लक्षातच आले नाही.
इथेच मारुतीचे मंदिर होते. आणि तेच समाजमन्दिर ही होते. या मदिराला आमच्या पूर्वज्यानी बनवलेल्या लांबच लांब जुन्या कोरीव दगडांच्या मजबूत पायऱ्या होत्या. तो पिंपळ पार आणि या पायऱ्या हे खरंतर गावाच वैभव होत. इथेच पोरांचा लपंडावा , चिंचोके, जिब्ली असे कितीतरी खेळ रंगत होते. इथेच रंगीत संगीत बाताड़यांचा चौकी कट्टा ही होता. दिवसभराच्या कामाने शिणून आलेला कोणीही इथे येऊन चार शब्द ऐकला -बोलला म्हणजे मनाने हलका व्हायचा. दिवसभराचा ताण निघून जायचा. संध्याकाळी पिंपळाच्या गार सावलीत शांतता वाटायची. या पराचे , पिंपळाचे त्या मंदिराचे काही अवशेष आजही असतील खरे ......! परन्तु चैत्र -वैशाखात गाळणाऱ्या पिंपळ पानासोबत त्यावेळचे ते जून हिरवे दिवस आणि मन हुरळून टाकणाऱ्या त्या आठवणी कुठल्या कुठे नाहीश्या झाल्या.

आठवणीतल्या या अश्वथाचा मी आजही ऋणी आहे.

विझलेल्या दिव्यानां उजेड शोधत आलो,

तेंव्हा तू अंधारात एकटाच सळसळत होतास.

माझ्या तना-मानात आजही ती सळसळ भरून आहे.

तुझ्या हजार हातांची छायाळ माया नसंपणारी होती ,

तरी आजही मी तुझीच सावली शोधत हिंडतोय.

Thanks for Reading....!

जूना गांव

2018-06-21T23:27:00.001+05:30

माझा जूना गांव म्हणजे माझ्या बालिश डोळ्यांनी पहिलेलं एक सुंदर स्वप्न. जिथे दूधसागराचा अखंड धबधबा कोसळत होता तरी एक जगावेगळी शांतता होती. जिथे रानपाखरांची सदैव किलबिल होती तरी गुंजणाऱ्या वाऱ्याच एक अजरामर संगीत ऐकू येत होतं. उन, वारा, पाऊस कितीही असो देव पहाडांच रूप घेऊन तिथल्या प्रत्येक निष्पाप जीवाच्या रक्षणासाठी सदैव निष्चलपणे उभे होते. ओबड धोबड मातीच्या सारवलेल्या अंगणातही रात्र चांदणं शिंपत येत होती. आणि हरवलेल्या प्रत्येक दिवसांच्या धुंद आठवणी त्याच रात्रीच्या अंधारलेल्या पोटात नाहिश्या होत होत्या.

आज मन पुन्हा त्या हरवलेल्या दिवसाना साद घालते पण प्रतिसाद मात्र येत नहीं. निळं पाणी निळं आभाळ, हिरवेगार डोंगर आणि लाल काळी माती. सुगीला गजबलेली हिरवी पिवळी शेती. आणि त्या पलीकडे सरस्वतीने आपला निळासावळा पदर टाकावा तशी लांबच लांब वाहत गेलेली नगमोडी नदी. जिच्यावर बारा महीने प्रत्येक जिव विसंबुन रहत होता.

या नदीने आणि तिला मिळालेल्या ओहोळांनी इथल्या धरणीला खुप कही दिलेलं होतं, आणि धरणी मातेच्या उदरातले ते दान वर्षानु वर्षे इथल्या प्रत्येकालाच मिळत होतं. कड़क उन्हाळा असला तरी इथे रानातल्या झाड़ा -झुडुपातला गारवा कायम टिकून असायचा. इथल्या धरणीच्या पोटातलं पाणी म्हणजे अमृताची धार होती. वॉटर फ़िल्टर सारख्या तकलादु यंत्राची कधीच गरज पडली नहीं. आणि इथला पाऊस !

... .. पहिल्या पावसात सारं रान नाहून प्रफुल्लित व्हायचं. वाऱ्याच्या लहरी बरोबर लपलपणाऱ्या हिरव्या गावतावरुन मातीचा नवा गंध दरवळत रहायचा. आणि आभाळभर तहानलेल्या पाखरांची किलबिल सुरु व्हायची. मग नक्षत्रा बरोबर हळुहळू पाऊस वाढत जायचा, जुन्या राईवळीने गजबजलेल्या पहाडांच्या कोंदणात निवलेल्या झ-याना पुन्हा पाझर फुटायचे. सोसाट्याच्या वाऱ्यात आंबा फणस आणि जाम्बळांची झड़ व्हायची. साऱ्या गाववार भर दिवसा अंधराच झाकण टाकणारा पाऊस. कधी मोत्यांचा होऊन कुणब्यांची ओटी भरून वहात राहायचा.

पाबळ

धबधबा : याला आम्ही पाबळ म्हणत असे. हे पाबळाच राण म्हणजे जुन्या पुरान्या झाड़ा झुडपानी गजबजलेल दाट बन होतं. इथे दिवसाहि किर्र शांतता असायची. संध्याकाळी इथे एक -दोघेही एकटे जाण्याच कोणाच धौर्य होत नसे. थोडसं भयावह पण आजही तितकच ओढ लावणार हे राण. या पाबळा मुळे धबधब्याची एक अशीच कल्पना होऊन बसली. ती म्हणजे कोणताही धबधबा असेल तर तो असाच अगड़बम कोसळणारा पाण्याचा प्रपात असतो. त्यानंतर कितीतरी ऊंच धबधबे पाहिले पण पाबळाची सर मात्र एकातही दिसली नाही.

मुसळधार पावसात या पाबळावरून गढूळ पाण्याचा मोठ्ठा प्रपात खालच्या खोल दरीत कोसळत , तेंव्हा त्याचा आवाज म्हणजे हजार वाघांची एकच गर्जना साऱ्या रानभर घुमत. आणि अंधारात बुडालेल्या गावावरुन त्याची ही गर्जना रात्रभर घोंगावत असे.

पार आणि मरुतीचे मंदिर

ज्या मातीच्या कुशीत चिमूकल्या पावलांच बालपण हरवलं, ज्या झाडांच्या अंगाखांद्यांवरुन अल्लड वय निघून गेलं. आणि आभाळात गेलेल्या डोंगर वटांवरुन वेड्या साहसांचे खेळ खेळून झाले त्या साऱ्यानाच आज सांगावेसे वाटते ,
किस्मत से हम न थे जुड़े , जहा हवा फैलाती गई जीवन की नौका वहाँ चली आयी और बदनसीब है हम वही खड़े

क्रमशः ......!

काव्यांजन

2018-06-04T22:40:00.002+05:30

// प्रस्ताविक //

असच एका संध्याकाळी का कोणास ठाऊक पण व्रतस्त झालेलं आभाळ काहीसं उदास झालं. आणि ध्यानस्त असलेल्या पहाडांच्या सावल्या अंधाराच्या अनामिक ओढीनं सरपटत येऊन माझ्या अवतरणात अलगद विलीन झाल्या. मग मी माझं सावली नसलेलं अस्तित्व घेऊन हिंडू लागलो. काही वेळाने सांज सरीतून रक्तचिंब झालेलं लाल ओलं केशर झरझऱुण सांडू लागलं , मावळतीच्या गर्भ रेशिम दिशेला संधिप्रकाशची ओढ़ लागलेले पक्षी थव्या - थव्यानी झेपावले. आणि अंग हुळहुळनारा वारा मातीच्या उबदार कुशीत जीवघेण्या आनंदाने लोळू लागला.
स्तब्ध रानात दूरवर एक सळसळ उठली आणि वात भव-याच्या मध्यबिंदुतुन उठलेलं रूद्र वावटळ धुळीचे
लोळ च्या लोळ त्या उदास निर्विकार आकाशावर त्वेषाने फेकू लागलं. व मागू लागलं त्याच्या सवालीच आंदण मग उशीरन दिशा -दिशा पांघरून घनगर्द काळोख आला. आणि गहिवरलेल्या अंतराळात एका हरवलेल्या एकट
दिवसाची धीरगंभीर विराणी घुमू लागली. तिच्या फाटक्या जड सुरांनी गजबजलेलं मन सैरभैर होऊन गर्द काळोखाचा अथांग डोह पिंजत राहिलं. किती तरी वेळ - किती तरी वेळ निघून गेला. आणि मग एका अदभूत कासायावेळी दिगंताच्या सुदूर वाटेवरून प्रकाश्याचे दूत त्या शब्दांची पालखी अनाहूतपणे घेऊन आले. तिच ही काव्यधारा म्हणजे सरस्वतीने दिलेली एक सुगंधीत फुलांची ओंजळ. तशी ती अजून अल्लड आहे. पण म्हणून मी काही तिच्यासाठी -हृदयाच्या पायघडया अंथरलेल्या नाहीत. कारण तिला देखिल या मातीची ओढ अगाध आहे.

The Revenant

2018-05-21T21:05:00.000+05:30

'अलेजांद्रो इनारितू' हा एक मॅक्सिकन दिग्दर्शक , प्रोडूसर आणि पटकथा लेखक आहे. याचा जन्म ऑगस्ट १९६३ साली मेक्सिको शहरात झाला. त्याच्या किशोर वयात त्याने यूरोप -अफ्रीका या दरम्यान अटलान्टिक महासागरावरून चलणाऱ्या व्यापारी मालवाहु जहाजावर काही काळ नोकरी केली. नंतर १९८४ मध्ये त्याने मैक्सिको रेडिओ स्टेशनला एक रेडीओ होस्ट म्हणून आपल्या करिअरला सुरवात केली. इथूनच त्याच कथालेखन चालु झाल. नंतर त्याने स्वताच एक छोटी 'झेड फिल्म्स ' नावाची प्रोडक्शन कंपनी चालू केली आणि  काही शॉर्ट फिल्म्स बनवायला सुरुवात केली. सन २००० साली त्याचा 'अमोरेस पेरोस ' हा मेक्सिकन समाज जीवनावर आधारीत पहिला सिनेमा प्रदर्शित झाला. ज्याला कान फिल्म फेस्टिवल मध्ये सिटीज़ वीक ग्रँड प्राइस मिळाले. आणि best foreign language  म्हणून Academy Award ही जाहीर झालं. या यशा नंतर त्याने '२१ ग्राम्स (२००३)', 'बेबल (२००६)', ब्यूटीफुल (२०१०), बार्ड मैन (२०१४), आणि 'दि रेवेनंट (२०१५)' आशा कही दर्जेदार चित्रपटांची निर्मिति केली.

त्या पैकी  'दि रेवेनंट' या चित्रपटाला एकूण १२ नामांकने मिळाली. बेस्ट पिक्चर , बेस्ट डिरेक्टर , बेस्ट एेक्टर , बेस्ट सिनेमाटोग्राफी , आणि बेस्ट विजुअलायझेशन सह २०१५ सालचा हा सर्वोत्कृष्ट ऑस्कर सिनेमा ठरला.

'दी रेवेनंट' हा सिनेमा एका अमेरिकन लेखक 'माइकल फूंके' याच्या त्याच नावाने २००२ साली प्रकाशित झालेल्या एका प्रसिध्द कदंबरीवर आधारित आहे. ही कादंबरी सन सतराशे ते आठराशेच्या काळात नॉर्थ अमेरिकेच्या जंगलात घडलेल्या एका सत्य घटनेवार आधारित आहे. 'ह्यु ग्लास' नावाचा एक शिपाही त्यावेळच्या घनदाट जंगलातून प्राण्यांची शिकार करुन त्यांच्या दात आणि कातडीचा व्यापार करत असे. तो हा 'ह्यु ग्लास' व त्याचे काही साथीदार यांच्या जीवनात घडलेला थरार ही कादंबरी विस्तारणे सांगते. परंतु या कदंबरीच्या ही फार पूर्वी म्हणजे १९७१ मध्ये 'ह्यु ग्लास' च्या या जंगलातील आयुष्यावर एक चित्रपट निघाला होता तो म्हणजे 'मँन इन दि वाइल्डरनेस' त्याचे दिग्दर्शन 'रिचार्ड सराफेन' या दिग्दर्शकाने केले होते.

दिग्दर्शक इनारितुची चित्रपट सदारीकरणाची शैली खुप वेगळी आहे. त्याचा चित्रपट सुरु होण्याधीच अंधरलेल्या पार्श्वभूमीवरून पुढे घडणाऱ्या एका थरार नाट्याचा एक वेगळाच आवाज एकू येऊ लागतो.  व तो हळूहळू वाढत जाऊन क्षणार्धात प्रेक्षकांचे लक्ष्य वेधून घेतो. 'दि रेवेनंटची ' सुरुवात ही अशीच आहे. पडद्यावर काही दिसण्याधीच रानातून श्वास घेत घोंगावना-या वाऱ्याचा भयावह आवाज एकु येऊ लगतो. आणि हळुहळू एक जळून उध्वस्त झालेली राहुटी व त्यात यातना व्याकुळ झालेलं कुटुंब दिसतं. हे एक कधीकळी उध्वस्त झालेल्या नायकाच्या आयुष्याचं दिवास्वप्न असतं. त्यानंतर दिसतं ते जंगलातील आभाळाला भिडणाऱ्या ऊंच झाडांच्या मधून संथ गतीने वहानारे पाणी व नंतर त्या पाण्यातून सावकाश पाय ओढत चाललेला बंदूकधारी शिकारी 'ग्लास ' व त्याचा साथीदार. पुढे येणाऱ्या सावजाला पाण्याचा आवाजाही जाणार नाही आशा बेताने दोघेही पुढे होऊन 'ग्लास' एका सावजावर आपला निशाना साधतो, एक भलं मोठं जनावर निर्जीव होऊन पडतं. मग त्या जंगलात आलेले ग्लासाचे सगळे साथीदार शिकार झालेल्या सगळ्या जनवारांची कातडी सोडवताना दिसतात. वाढलेले केस आणि दाढ़ी, सा-यांचेच ओरभाडलेले चहरे , कोणी सामनाची व्यावस्था लावतो आहे. कोणी एक मेकाशी वादविवाद घालतो आहे. आणि एवढ्यात आरिकारा या रानटी लोकांचा हल्ला होतो. (अरिकारा ही एक अमेरिकन आदिवासी जमात होती. ) आणि मग सुरु होतो रानटी आक्रमणाचा एक संवेदनहीन खेळ.

जिवन मृत्युशी संघर्ष करणाऱ्या
लढवय्याची कहानी
प्रत्येकानेच पहायला हवी.

कला आस्वाद भाग -२

..... क्रमश:

बालम की गलीमें। ....!

2018-05-20T17:54:00.000+05:30

हां .. ये रस्मेंss ये कसमें सभी तोड के,
तू चली आ चुनर प्यारकी ओढ़के।
या चला ...जाऊंगा.... मैं ये जग छोडके।

सात्विक प्रेमाने भरलेल्या -हृद्याच्या एका खोल खोल तळापासून आलेली ही हाक. संवेदनशील मनाला भावव्याकुळ केल्याशिवाय राहत नाही . हे शब्द आहेत आनंद बक्षी यांचे ज्यानी बॉलीवुडच्या दुनियेला पुराणी यादें म्हणून तीन हजाराहुन अधिक गाणी दिली.  आणि दर्दभरा स्वर ज्याच्या प्रवाहात ऐकणारा प्रत्येकजण पूर्णपणे नाहून निघेल. तो म्हणजे मुकेश यांचा. (चित्रपट - कटिपतंग )

जिस जगा याद तेरी सताने लगे,
उस जगा एक पल भी ठेहराना नहीं।

जिस गलीमें तेरा घर ना हो बालमां ,
उस गलीसे हमें तो गुजरना नहीं।

आजही बहुतेकानां वाटतं की खरच ते जुने दिवस किती सुंदर होते. पण आज ते राहील नाही . आणि माणसा -माणसातील ते सात्विक प्रेमही उरल नहीं. कोणास ठाऊक तसं झालही असेल. पण खऱ्या प्रेमाची त्या वेड लावणाऱ्या क्षणांची आणि क्षणा क्षणाला आठवण करुण देणाऱ्या खऱ्या प्रेमाची एक अस्सल अनुभूती या शब्दातच नाहीं का? त्या चोरुन भेटण्याच्या जागा, रणफूले, नदी किनारे, झाडाझुडुपांचे अाड़ोसे, आणि रात्रीचा चंद्र कोरुन येणारे निखळ चांदणे. आपल्या नकळत हे किती तरी आपल्या प्रेमाचे साक्षीदार असतात. व म्हणूनच त्या ठिकाणी आपण परत एकटेच गेलो तर एक क्षणभर देखिल थाबनं किती मुश्कील होऊन जातं.
या गाण्याचं पहीलं कडवं जे मला अतिशय आवडतं.

जिंदगी में कई रंग रलियां सहीं,
हर तरफ मुस्कुराती ये कलियाँ सहीं,
खूब-सू-रत बहारों की गलिया सहीं।

जिस चमनमे तेरे पगमे काटें चुबें ,
उस चमनसे हमें फूल चुनना नहीं।
जिस गलीमें............... !

आ..हां। ... फुलांची फूलबाग असो वा सोन्याची सुवर्णनगरी, जिथे माझ्या प्रियेला किंचीतही दुःख पोहचेल अशी वाटच मला चलायची नाही. या पहिल्या कडव्यातच आनंद बक्षी यांना दाद दिल्याशिवाय रहावत नाही. या अप्रतिम निर्मितीत आणखी एक सिंहाचा वाटा म्हणजे आर. डी. बर्मन यांचा.  अतिशय अफलातून असं संगीत त्यांनी दिलं आहे. गाण्याचं प्रत्येक कडवं संपताच एक बासरी वाजते. काळजाला स्पर्श करुण जाणारी. फार व्याकुळ होतं मन तेंव्हा। .!

ब्लॉग बद्दल थोडीशी प्रस्तावना

2018-05-17T11:45:00.004+05:30

नमस्कार मित्रांनो , आस्वाद ही एक मराठी वाचक ,साहित्य,संगीत आणि चित्रपट प्रेमींसाठी नवी लेखनमालिकाआहे, सर्वांनाच ही नक्की आवडेल अशी अपेक्षा करतो. त्याचबरोबर फ्री बुक्स मध्ये विनामूल्य पुस्तके व फ्री इमेजेस मध्ये तुमच्या भाषेतील शुभेछ्या व आभार देण्यासाठी अनेक कार्ड्स ही येथे उपलब्ध आहेत. त्याचा तुम्ही फायदा घेऊ शकता व आपल्या मित्रांना ही शेर करू शकता. हा ब्लॉग आवडल्यस आपल्या ईमेल आयडी सह नक्की सब्सक्रइब करा त्यामुळे ब्लॉगवर अपडेट होणारे नव नविन लेखन तुम्हाला माहीत होईल.

[सूचना : या डिजिटल मराठी लेखना मध्ये चुकून काही किरकोळ चूका आढळल्यास आम्ही आपले सदैव क्षमस्व राहीन . ]

लहान असताना तुम्ही कधी गर्द गाभुळलेलि चिंच खाल्लेय काय? आता या प्रश्नावर काहींच्या प्रतिक्रया असतील : काय बालिश प्रश्न विच्यारतो हा ! तसही आहे खरं. पण खाल्ली असेल तर आठवून पहा. ती चिंच तोंडात टाकण्या आधीच तोंडाला सुटणारं पाणी आणि खाल्यावर आम्बट गोड चवीने शिवशिवनारे दात. या नंतर काही दातांच्या दुखण्याने खाने टाळतात परंतू काहीजण त्याचीही फिकिर न करता खात राहतात. कारण त्यांना खाण्याचा तो अतिवा आनंद, आस्वाद हवाच असतो.
एक जापानी दिग्दर्शक आहे 'अकिरा कुरोसावा' याने 'राशोमोन ', 'सेवन सामुराई ', 'दर्सू उजाला ' यासारखे काही जगप्रसिद्ध चित्रपट बनवले. तो म्हणतो 'I like Extrim'. आता Extrim म्हणजे नेमके काय आणि किती ?
तर पाऊस असेल तर तो मुसळधार असावा , वादळ असेल तर ते भवन्डर असे धुळीचे लोळ उठवणारे असावे.
आग म्हणजे वणवा आणि पाणी म्हणजे समुद्राच्या बेफाम लाटा असाव्यात.
कोणत्याही गोष्टीचा आस्वाद घेताना मलाही तसच वाटतं. त्या गोष्टीच्या अगदी खोल तळाशी जावं , आणि आपल्या जिद्न्यासु मनाने त्याची सम्पूर्ण तीव्रता जाणून घ्यावी. म्हणजे पिकलेला आंबा किंव्हा ऊस खायचा असेल तर त्याचे सर्व सार गोड रसासहित शोषून घ्यावे. वाचताना प्रत्येक शब्द हातात घेऊन त्याच्या भव्य सौंदर्यानिशी निरखूं पाहवा. एखादं आवडतं गाणं असेल तर त्याच्या शब्द -सुरांच्या प्रवाहात वहावत जावं , त्याच्या वेगवेगळ्या अर्थांच्या पैलूंचा रंगीत प्रकाश सम्पूर्ण आपल्या अंगभर पसरावा. आणि मग पिकासोच्या चित्रातल्या त्या 'Colorfull Man' सारखं रंगीत व्हावं. किंव्हा जीएंच्या कथेतील एखाद्या पात्रासारखं बेधुंद होऊन जगावं. त्या रंगीत प्रकाश्याच्या समुद्राला भारती यावी आणि बेफाम उसळणाऱ्या लाटांची पर्वा न करता केवळ आस्वादाच्या ओढीने चालत रहावं. खुप चालत रहावं अगदी स्वप्नांच्या पलीकडे.

✎.... एस. व्ही गोडसे.