เรียนรู้ธรรมะไปกับแม่หมอ

หลวงปู่คำแสนใหญ่

noreply@blogger.com (admin) — Sun, 24 Jun 2012 05:24:00 +0000

หลวงปู่คำแสนใหญ่

วัดสวนดอก จ.เชียงใหม่

พระครูสุคันธศีล (ครูบาคำแสน อินทจักโก) ....... ท่านเป็นนักปฏิบัติธรรมกรรมฐาน ได้เที่ยวธุดงค์เผยแพร่ธรรม ตามป่าเขาเป็นเวลานาน เป็นพระมหาเถระผู้เป็นที่เคารพรักยิ่งของพระภิกษุสามเณร อุบาสก อุบาสิกา ตลอดจนพระเถระและสาธุชนโดยทั่วไปเพราะเป็นผู้อ่อนโยน ใบหน้าอิ่มเอิบผ่องใสด้วยเมตตาธรรมจนได้รับสมญานามว่า “รอยยิ้มแห่งพระอรหันต์"......วัดสวนดอก จ.เชียงใหม่

หลวงปู่คำแสน กำเนิดวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2431 ตรงกับเดือน 3 เหนือ แรม 9 ค่ำ เวลา 06.00 น...... ปีชวด ณ บ้านป่าพร้าวใน ต.ศรีภูมิ อ.เมือง จ.เชียงใหม่ บิดาชื่อท้าวภูมินทร์พิทักษ์ มารดาชื่อคำป้อ รังสี มีนามเดิมว่า ทิม เมื่อครั้งเยาว์วัย หลวงปู่เป็นเด็กว่านอนสอนง่าย อารมณ์แจ่มใส รู้จักคุณบิดามารดา ช่วยบิดามารดาทำนา..... เมื่ออายุ 10 ขวบได้เข้าวัด พออายุ 12 ปี จึงได้ขอบวชเป็นสามเณร ได้ตั้งใจเล่าเรียนค้นคว้าพระธรรมวินัย และวิปัสสนากรรมฐานกับครูบาอริยะ วัดคับภัย จนถึงอายุครบบวช 20 ปีบริบูรณ์ ได้รับฉายาว่า "อินฺทจกฺโก" แปลว่าผู้มีพลังดุจจักรพระอินทร์ท่านเป็นพระที่ยึดมั่นอยู่ในสัมมาปฏิบัติ เมื่อบวชได้ 1 พรรษา ได้มีผู้นิมนต์ไปรักษาการเจ้าอาวาสวัดอื่นๆ เกือบ 10 ปี

หลวงปู่คำแสนได้ออกจาริกอบรมเผยแพร่ไปในท้องที่ต่าง ๆ........ เช่น อำเภอสะเมิง และตามป่าดอยของภาคเหนือ ต่อมาภายหลังท่านหลวงปู่คำแสน หรืออีกนามหนึ่งคือ "พระครูสุคันธศีล" ได้เป็นเจ้าอาวาสวัดสวนดอก ซึ่งเป็นวัดหลวงของจังหวัด เชียงใหม่

หลวงปู่คำแสนได้ทำนุบำรุงและอนุรักษ์วัดสวนดอกเป็นเวลา 30ปี ........ ท่านเป็นปูชนียบุคคลที่ควรยกย่อง ท่านได้อุทิศชีวิตบำรุงพระพุทธศาสนา มั่นคงดำรงตนในพระธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด ประพฤติธรรมสมถะ มีดวงจิตเหนืออิฏฐารมณ์ อนิฏฐารมณ์ จนได้รับสมญานามว่า "รอยยิ้มแห่งพระอรหันต์"

หลวงปู่คำแสนได้มรณภาพด้วยความสงบ เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 2519 เวลา 24.00 น...... รวมอายุได้ 88 ปี 3 เดือน "รูป ร่างกายจะย่อยยับดับไป แต่ชื่อความดีโคตรหาดับไปไม่ อัฐิ-เป็นพระธาตุ

คำสอนหลวงปู่คำแสนใหญ่

ศีลบริสุทธิ์ ถือสัจจะบริสุทธิ์ ถือหลักพรหมวิหารธรรม ๔ ประการอันบริสุทธิ์ เพื่อเสริมสร้างบารมีธรรม สัจจะบารมีนี้สำคัญ ถ้ามีสัจจะจะทำอะไร ได้ผลเสมอ แม้เรากำลังน้อยทำไม่ไหว ก็ยังมีสิ่งที่มองไม่เห็นตัว ท่านช่วยประคองให้ จนได้พบกับความสำเร็จ..สร้างให้ดี สร้างให้จบ มันจะสิ้นทุกข์

ศีลเป็นรากแก้วของชีวิต จะทำดีมีชื่อเสียงได้ด้วยศีลธรรม ใครมีศีลผู้นั้นเป็นเทวดา ผู้ใดรักษาศีลได้มั่นคง ผู้นั้นมีสติสัมปชัญญะ เพราะศีลทำให้กาย วาจา ใจ สูงขึ้น ถ้ามุ่งหวังอยากได้สมาธิ ต้องมีศีล อยกาได้ปัญญาก็รักษาศีลเสียก่อน ได้ศีลแล้วธรรมะจะเกิดขึ้นในตัวเรา

ธรรมะอยู่ที่ไหน..อยู่ที่ใจ อยู่ที่ตัวเรานี่ ชาติ ชรา พยาธิ มรณะ เป็นเรื่องเฉพาะตัว จะช้าหรือเร็วเท่านั้น

ธรรมอยู่ในกายเรานี้ทุกอย่าง สติปัญญา เอามาเป็นเครื่องวัด วัดมันไปทุกๆวัน เราจะได้รู้ว่าอะไรตกต่ำบ้าง เมื่อตกต่ำก็รีบสร้างให้ปกติ อย่าพร่อง บุญกุศลเป็นของดีบริสุทธิ์

คำสอนหลวงพ่อ

สาราณียธรรม6

noreply@blogger.com (admin) — Sun, 17 Jun 2012 14:21:00 +0000

สวัสดียามค่ำคืนค่ะเพื่อนๆ พรุ่งนี้เป็นวันพระนะคะ แม่หมอเลยมีหัวข้อธรรมะที่ดูจะเข้าสมัยกับภาวะการเมืองร้อนแรง เลยขอนำเสนอเรื่องนี้เลยค่ะ สาราณียธรรม 6 ...... อันว่า สาราณียธรรม6นั้นเป็นธรรมว่าด้วยความสามัคคี ดังที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า ความสามัคคีของหมู่คณะเป็นเหตุนำความสุขมาให้ สามารถขยายความได้ดังนี้ค่ะ ..... สาราณียธรรม 6 หมายถึง ธรรมอันเป็นที่ตั้งแห่งความระลึกถึงกัน ทำให้มีความเคารพ นับถือช่วยเหลือกันและกันและสามัคคีพร้อมเพรียงกัน อันจะทำให้คนสามารถอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขได้ประกอบด้วยธรรม 6 ประการด้วยกันคือ

1. เมตตากายกรรม หมายถึง การกระทำโดยทางกาย ที่ประกอบด้วยความเมตตาต่อผู้อื่นทั้งต่อหน้าและลับหลัง ไม่ประทุษร้ายเบียดเบียนผู้อื่น หรือกระทำการใด ๆ โดยทางกายหรือใช้กำลังทำให้ผู้อื่นได้รับความเดือดร้อน เป็นการทำความดีต่อกัน ช่วยเหลือกัน

2. เมตตาวจีกรรม หมายถึง การกระทำโดยทางวาจาที่ประกอบไปด้วยความเมตตาต่อผู้อื่น ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ไม่เบียดเบียนผู้อื่นด้วยวาจา เช่นไม่พูดจาให้ร้ายผู้อื่น ไม่ใช้คำพูดทำร้ายผู้อื่น ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนเสียหาย ด้วยการโกหก หรือการใช้คำพูดส่อเสียด ถากถาง เยาะเย้ยหรือกล่าวโทษผู้อื่นโดยไม่เป็นความจริง ควรพูดแต่สิ่งดีงาม ให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ควรพูดด้วยความรักความปราถนาดีต่อกัน

3. เมตตามโนกรรม หมายถึง การกระทำทางใจหรือความคิดที่ประกอบด้วยความเมตตา อันได้แก่ การคิดที่จะช่วยให้ผู้อื่นพ้นจากความเดือดร้อนทั้งปวง ทั้งต่อหน้าและลับหลัง การคิดถึงผู้อื่นในทางที่ดี ย่อมส่งผลให้การกระทำทางกาย วาจา ทางวาจาดีไปด้วย ซึ่งจะส่งผลให้หมู่คณะมีความสุขความเจริญตามไปด้วย เป็นการคิดดี ปราถนาดี มีความรักความเมตตาต่อกัน ละเสียซึ่งความอิจฉาริษยา อคติ อาฆาตพยาบาท รู้จักการให้อภัยต่อกัน

4. สาธารณโภคี หมายถึงการรู้จักแบ่งปันทรัพย์สินที่ตนหามาได้ ด้วยความชอบธรรมให้แก่ผู้ต้องการในโอกาสอันสมควร ให้สิ่งของของตนกับบุคคลที่ขาดแคลน บริจาคทรัพย์ให้บุคคลที่เดือดร้อน แบ่งปันผลประโยชน์กันด้วยความยุติธรรม ช่วยเหลือเกื้อกูลกันตามอัตภาพ

5. สีลสามัญญตา หมายถึง การรักษาศีลให้สม่ำเสมอ หรือเท่าเทียมกับคนอื่น ๆ การรักษาศีลให้เสมอกับคนอื่น ๆ ศีลในพระพุทธศาสนามีหลายระดับ เช่น ศีลของคฤหัสถ์ (ผู้ครองเรือน) ศีลของเพศบรรพชิต เป็นต้น และหมายรวมถึงการปฏิบัติตามกฏระเบียบข้อบังคับของสังคมที่ตนอยู่ เคารพในสิทธิเสรีภาพของบุคคลอื่น

6. ทิฏฐิสามัญญตา หมายถึงการมีความเห็นร่วมกับคนอื่นในทางที่ถูกต้อง ไม่ขัดแย้งกับเพื่อนด้วยมิจฉาทิฏฐิของตน รู้จักยอมรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่น ไม่ยึดความคิดของตนเองเป็นใหญ่ รู้จักการปรับมุมมองและทัศนคติให้เข้ากับคนหมู่มาก

เป็นอย่างไรบ้างคะเพื่อนๆ ทั้ง6ข้อก็ดูเหมือนจะไม่ยาก แต่ก็ไม่ง่ายเท่าไหร่นักนะคะ..... อย่าลืมนะคะว่า สามัคคีคือพลังซึ่งก็จะนำพาให้พวกเราอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข ถ้าทุกคนยึดหลักสาราณียธรรม6 และปฏิบัติตาม แม่หมอเชื่อค่ะว่าสังคมไทยจะน่าอยู่ขึ้นแน่นอนค่ะ พวกเรามาเริ่มต้นปฏิบัติตามหลักสาธารณียธรรม6 กันตั้งแต่วันนี้กันเถอะค่ะ

ธรรมะน่ารู้

รูปแบบของการฝึกสมาธิ

noreply@blogger.com (admin) — Sat, 09 Jun 2012 23:57:00 +0000

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ เช้าวันอาทิตย์สบายๆอย่างนี้ การทำจิตใจให้โปร่งใส สงบนิ่ง ก็ดูจะเข้าทีดีเหมือนกันนะคะ...... และถ้าจะให้เข้าทีมากขึ้น หาเวลามาฝึกสมาธิกันซักหน่อยละก็เพอร์เฟคค่ะ ว่าแต่ว่าการฝึกสมาธินี้มีมากมายหลายรูปแบบ ซึ่งว่าไปแล้วในโลกนี้สามารถแบ่งการฝึกสมาธิได้เป็น2อย่างก็คือ แบบที่เคลื่อนไหวร่างกาย และแบบไม่ต้องเคลื่อนไหวร่างกายขณะฝึกสมาธิ เรามาดูกันหน่อยดีมั๊ยคะ

การฝึกสมาธิแบบเคลื่อนไหวร่างกาย

รูปแบบการฝึกสมาธิแบบเคลื่อนไหวร่างกายนี้ก็เช่น โยคะ การรำมวยจีน การเดินจงกรม...... 2อย่างแรกจะเน้น การดูแลรักษาสุขภาพร่างกายให้แข็งแรง และจิตใจให้ผ่อนคลายความเครียด ความกังวล และให้ความรู้สึกสดชื้น แจ่มใส ...... การเคลื่อนไหวตามวิธีนี้เป็นการทำสมาธิไปด้วยในตัว โดยจะเป็นการเคลื่อนไหวทางกายช้า ๆ อย่างระมัดระวัง และทุกอิริยาบถมีการกำหนดรู้ตัวโดยตลอด รายละเอียดแต่ละรูปแบบมีดังนี้ค่ะ

การเล่นโยคะ

โยคะ เป็นวิชาที่สอนให้เรารู้จักพลังธรรมชาติในร่างกายและฝึกหัดให้รู้จักบังคับพลังธรรมชาตินั้นเพื่อสุขภาพของกายและจิตใจ ..... เป็นการออกกำลังกายและกำหนดลมหายใจ และการทำสมาธิไปพร้อมๆกัน สภาวะอันเป็นแก่นของโยคะ3ประการได้แก่1.การรวมกายและจิตเข้าด้วยกัน มีสติรู้อยู่กับกายตลอดเวลา 2.สร้างสมดุลภายในตนเอง สมดุลระหว่างตนเองและผู้อื่น สมดุลระหว่างตนเองและสิ่งแวดล้อม 3. เป็นการพัฒนาให้จิตนิ่ง บริหารจิตให้เข้มแข็ง ยกระดับจิตให้สูงขึ้น

การรำมวยจีน

การรำมวยจีนหรือไทเก๊ก เป็นศิลปะที่เน้นการเคลื่อนไหวเกือบทุกส่วนของร่างกายอย่างต่อเนื่องและสม่ำเสมอตลอดเวลา มีความช้าอยู่ในตัว ไม่เกร็งกล้ามเนื้อ เป็นลักษณะนำเองพลังของร่างกายและจิตใจมาผสานกัน การรำต้องมีสมาธิ กำหนดสายตาตามท่าทางตลอด ซึ่งจะมีท่ารำอยู่ 128ท่า ใช้เวลาประมาณ15นาทีค่ะ

การเดินจงกรม

การเดินจงกรม เป็นการฝึกสมาธิตามหลักพุทธศาสนา เน้นการภาวนาตามจังหวะลมหายใจเข้า-ออก ที่นิยมจะเป็นคำภาวนา พุทโธ และภาวนา ยุบหนอ พองหนอ .... การภาวนาพุทโธ นั้นระยะที่จะเดินประมาณ 5 เมตร ถึง 10 เมตร มองทอดสายตาไปข้างหน้าประมาณ 4ก้าวเพื่อไม่ให้จิตใจวอกแวก ส่วนมือซ้ายก็นำมาวางที่หน้าท้องและมือขวามาวางทับ เพื่อป้องกันแขนแกว่งขณะเดินเดินก้าวขาขวาไป ก็นึกคำว่า "พุท" และเมื่อก้าวขาซ้ายไปก็นึก คำว่า "โธ" เวลาเดินไม่หลับตาแต่ให้ลืมตา และกำหนดสัมผัสของเท้าที่ก้าวเหยียบลงพื้น เดินว่าพุทโธไปเรื่อย พอถึงปลายทาง เดินก็หยุดนิดหนึ่ง แล้วก็หันกลับ สิ่งสำคัญคือ การกำหนดจิตให้ทันการเคลื่อนไหว ส่วนการเดินเป็นเพียงส่วนประกอบเท่านั้น ..... การภาวนายุบหนอ - พองหนอ เป็นการมุ่งเน้นพิจารนาตามกฎไตรลักษณ์ การเดิน จะยกเท้าขวาจากพื้นช้าๆ พร้อมกับบริกรรมขวา พอเท้าขวาเคลื่อนไปข้างหน้าบริกรรมย่าง พอเท้าขวาลงจดพื้นบริกรรมหนอ และ ด้านซ้ายก็เช่นเดียวกัน พอเดินไปได้สุดทางประมาณ 5-10เมตร หรืออย่างน้อย8ก้าว ก็กำหนดหยุดหนอเท้าชิดกันบนพื้น ยืนตรงกำหนดยืนหนอ แล้วก็กลับตัวกำหนดกลับหนอ พร้อมหมุนส้นเท้าขวา ตามด้วยเท้าซ้ายอย่างช้า ๆ ค่อย ๆ ทำจนหมุนกลับมาทางเดิม และเริ่ม ขวา-ย่าง-หนอ และ ซ้าย-ย่าง-หนอ ต่อไปจนครบเวลาพอสมควร
การฝึกสมาธิแบบไม่เคลื่อนไหวร่างกายรูปแบบการฝึกสมาธิแบบผ่อนคลายไม่เคลื่อนไหวร่างกาย เป็นการเน้นการพัฒนาจิตใจโดยตรง คือการฝึกจิตให้จดจ่อกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งตลอดเวลา ส่วนใหญ่จะเป็นการนั่งตัวตรง จะขัดสมาธิหรือนั่งบนเก้าอี้ปล่องเท้าตามสบายก็ได้ วางมือทั้งสองบนตักตามสบาย หลับตาหรือลืมตาก็ได้ ซึ่งมีหลากหลายรูปแบบดังนี้

สมาธิแบบTM

เป็นการทำจิตให้มีสมาธิโดยการใส่ใจกับเสียงในมโนภาพแทนการใส่ใจที่ลมหายใจเข้าออก วิธีการคือการท่องมนตรา ที่มีเสียง 1-2พยางค์ หาอุบายทำให้จิตนิ่งด้วยการระลึกถึงมนตรา ให้จิตสงบนิ่งไม่คิดถึงอะไรเลย มนตราที่นิยมคือ โอม แต่อาจเป็นคำอื่นก็ได้ค่ะ

สมาธิแบบโยคะ
ฝึกสมาธิแบบโยคะ เป็นการฝึกโยคะที่นอกเหนือไปจากการออกกำลังกายแล้ว ก็ยังมีการฝึกสมาธิโดยการนั่งสมาธิ เพื่อทำให้จิตสงบ และมุ่งเน้นให้เกิดพลังจิตที่สามารถไปปลุกจักรหรือฐานซึ่งเป็นศูนย์รวมระบบประสาท ในการประสานงาน และคอยบังคับการทำหน้าที่ของอวัยวะทุกส่วนในร่างกาย ตลอดถึงความคิดและอารมณ์ มุ่งเน้นความเป็นหนึ่งเดียวของร่างกายกับจิตใจ โดยวิธีการฝึกจะมีหลักที่ว่า ให้ร่างกายและจิตใจผ่อนคลายมากที่สุด แล้วให้ลมหายใจเป็นสื่อกลางในการทำสมาธิควบคู่กับการภาวนามนตรา เพื่อให้จิตสงบและมีความบริสุทธิ์

สมาธิแบบธิเบต

การฝึกสมาธิตามแบบธิเบต นอกจากต้องการจิตใจที่บริสุทธิ์แล้ว ยังต้องการอำนาจจิตด้วย รูปแบบการฝึกจึงมุ่งเพ่งความคิดให้แน่วแน่ลงไปในสิ่งเดียว หากสามารถรวมพลังจิตทำนองเดียวกับการรวมแสงอาทิตย์ จะทำให้ได้พลังจิตอย่างมหาศาล การปฏิบัติสมาธิจะต้องหลอมรวมร่างกาย ความคิด และประสาทสัมผัสเข้าด้วยกัน ด้วยดวงจิตที่มีสติควบคุมจดจ่อ เป็นอารมณ์เดียว และจะต้องดำเนินการตามขั้นตอนให้ครบถ้วน จึงจะบังเกิดผลขึ้นมาได้ในเวลาอันควร การปฏิบัติทุกขั้นตอนจะต้องไม่รีบร้อน ให้ทำแบบช้า ๆ เพื่อให้ทั้งร่างกาย ความคิด และประสาทสัมผัส สามารถผสมผสานเข้าสู่กระบวนการได้อย่างถูกต้อง และผลที่เกิดขึ้นจะได้ไม่ขาดตกบกพร่อง การฝึกสมาธิแบบธิเบต เป็นการฝึกโดยเริ่มต้นจากความผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจ แล้วค่อยฝึกลมหายใจให้ยาวและลึก พร้อมกับคำภาวนา เมื่อใจสงบดีแล้วก็มาฝึกเพ่งกสิณกันต่อ ซึ่งกสินที่ชาวธิเบตนิยมทำกันมากก็คือ กสินแสงสว่าง และการเพ่งลูกแก้ว โดยมุ่งให้เกิดอำนาจทางจิตมี ตาทิพย์ เป็นต้น

สมาธิแบบเซน

สมาธิแบบเซนในปัจจุบัน พุทธศาสนานิกายเซน ที่สำคัญ มีอยู่ 2สาย สายแรกคือ รินไซเซน ซึ่งมีปริศนาธรรมเป็นหัวใจของการปฏิบัติ ส่วนสายที่สองคือ โซโตะเซน ซึ่งใช้อีกวิธีหนึ่งที่เรียกว่า ชิคานทาซา เป็นหัวใจของการปฏิบัติ ใช้วิธีการที่แตกต่างออกไป คือ ให้นั่งสมาธิ นั่งนิ่งๆ แต่ไม่หลับตา ให้ลืมตา และไม่ต้องภาวนา ไม่ต้องดูลมหายใจ แล้วให้รู้สึกตัว มีสติ รับรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง....สมาธิแบบเซนจะมุ่งเน้นความสงบทางใจโดยการนั่งนิ่ง ๆ แล้วนำคำภาวนามาขบคิดจนเกิดความความรู้ใหม่ที่เกิดขึ้นมาพร้อมกับความสว่าง สงบ และความยินดี

สมาธิแบบพุทธศาสนาในไทย

การนั่งสมาธิ จะเป็นการนั่งขัดสมาธิ เอาขาขวาทับขาซ้าย มือขวาทับมือซ้าย วางลงบนตัก ตั้งกายตรง ตั้งจิตให้ตรง กำหนดรู้ซึ่งจิตเฉพาะหน้า ไม่ส่งจิตให้ฟุ้งซ่าน จะใช้วิธีเอาสติไปอยู่ที่ลมหายใจเข้า-ออก โดยภาวนาพุท-โธ ..... หรือจะภาวนา ยุบหนอ พองหนอ ก็เป็นการฝึกสติอยู่กับลมหายใจที่ท้องเป็นหลัก มุ่งหวังให้ใจรู้เท่าทันอารมณ์ที่เกิดขึ้นกับตนเองอยู่เสมอ .....อีกรูปแบบหนึ่งก็คือ การฝึกสมาธิในรูปแบบพระธรรมกาย จะเป็นการใช้กสิณแสงสว่าง กำหนดเป็นดวงแก้วขาวใสเป็นนิมิต ควบคู่กับการบริกรรมภาวนา สัมมา อะระหัง

ที่กล่าวมาก็เป็นการทำสมาธิแบบต่างๆ ซึ่งโดยรายละเอียดอาจจะมีวิธีการที่หลากหลายแตกต่างกันไปนะคะ...... แต่ทั้งหมดนั้นมีจุดหมายเดียวกันคือการทำให้จิตนั้นตั้งมั่นเป็นสมาธิ แน่วแน่เป็นอารมณ์เดียว และก่อให้เกิดความสุขภายในค่ะ..... เพื่อนๆละคะ จะไม่ลองฝึกสมาธิกันดูหน่อยเหรอคะ เลือกซักรูปแบบนึงด้านบนนี้ก็ได้ค่ะ แต่ถ้าเราชาวพุทธที่นิยมกันก็คงเป็นการนั่งสมาธิ ลองทำกันดูนะคะ

ฝึกสมาธิ

บทสวดวันวิสาขบูชา

noreply@blogger.com (admin) — Sun, 03 Jun 2012 23:59:00 +0000

สวัสดีค่ะ เพื่อนๆ วันนี้เป็นวันพระใหญ่ ที่เป็นวันสำคัญทางศาสนาพุทธของเรา คือวันวิสาขบูชา.....
คำว่า วิสาขบูชา ย่อมาจากคำว่า "วิสาขปุรณมีบูชา" แปลว่า "การบูชาในวันเพ็ญเดือนวิสาขะ" ดังนั้น วิสาขบูชา จึงหมายถึง การบูชาในวันเพ็ญเดือน 6 นั่นเองค่ะ

ความสำคัญของวันวิสาขบูชาก็คือ....... เป็นวันที่พระพุทธเจ้าประสูติ คือเกิด ได้ตรัสรู้ คือสำเร็จ ได้ปรินิพพาน คือ ดับ เกิดขึ้นตรงกันทั้ง 3 คราวคือ

1. เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะ ประสูติที่พระราชอุทยานลุมพินีวัน ระหว่างกรุงกบิลพัสดุ์กับเทวทหะ เมื่อเช้าวันศุกร์ ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 ปีจอ ก่อนพุทธศักราช 80 ปี

2. เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะตรัสรู้ เป็นพระพุทธเจ้าเมื่อพระชนมายุ 35 พรรษา ณ ใต้ร่มไม้ศรีมหาโพธิ์ ฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา ตำบลอุรุเวลาเสนานิคม ในตอนเช้ามืดวันพุธ ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 ปีระกา ก่อนพุทธศักราช 45ปี หลังจากออกผนวชได้ 6 ปี ปัจจุบันสถานที่ตรัสรู้แห่งนี้เรียกว่า พุทธคยา เป็นตำบลหนึ่งของเมืองคยา แห่งรัฐพิหารของอินเดีย

3. หลังจากตรัสรู้แล้ว ได้ประกาศพระศาสนา และโปรดเวไนยสัตว์ 45 ปี พระชนมายุได้ 80 พรรษา ก็เสด็จดับขันธปรินิพพาน เมื่อวันอังคาร ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 ปีมะเส็ง ณ สาลวโนทยาน ของมัลลกษัตริย์ เมืองกุสินารา แคว้นมัลละ (ปัจจุบันอยู่ในเมือง กุสีนคระ) แคว้นอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย

จึงนับว่าเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์ที่เหตุการณ์ทั้ง3เหตุการณ์ที่สำคัญ ให้มาบรรจบตรงกันในวันเพ็ญเดือน6ในช่วงที่ห่างกันนานนับหลายสิบปี ..... ดังนั้นพวกเราพุทธศาสนิกชน จึงควรร่วมใจระลึกถึงองค์สัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นการพิเศษ และประกอบพิธีพุทธบูชา บำเพ็ญกุศล ทำบุญตักบาตร ให้ทาน รักษาศีล ฟังธรรม เวียนเทียน เจริญภาวนา เพื่อความเป็นสิริมงคล ......โดยเฉพาะอย่างยิ่งปีนี้เป็นปีพุทธชยันตี หรือปีที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้มาแล้ว2600ปี จึงมีความสำคัญเป็นพิเศษค่ะ...... และสำหรับเพื่อนๆที่ชอบสวดมนต์ วันนี้แม่หมอมีบทสวดวันวิสาขบูชามาฝากกันค่ะ ตั้งนะโม 3จบและสวดตามนี้เลยค่ะ

บทสวดวันวิสาขบูชา

ปัตโต จะ อะภิสัมโพธิง
โลเก อะนุตตะโร สัตถา
นายะโก โมกขะมัคคัสมิ
มะหาการุณิกัง พุทธัง
อามิเสหิ จะ ปูเชนตา
อิมันทานิ สุนักขัตตัง
วิสาโขฬุกะยุตเตนะ
สัมปัตตา อะนุกาเลนะ
ชาติ สัมโพธิ นิพพานะ-
ตัง สัมมานุสสะระมานา
ปะสันนาการัง กะโรนตา
ทัณฑะทีเป ทีปะฆะเร
ตัสเสวะ ปูชะนัตถายะ
สะมาหะริตวา เอกัตตะ
นะรานะราหัง สัพเพสัง
ธัมมัสสะวะนัง กะริสสามะ
พุทธัสสุโพธิตาทีนัง

ชาโต อันติมะชาติยา
อะโถปิ ปะรินิพพุโต
ทะยาญาณัณณะวาสะโย
ติวิธัตถูปะเทสะโก
มะยันตัง สะระณัง คะตา
ธัมเม จะ ปะฏิปัตติยา
อะภิมังคะละสัมมะตัง
ปุณณะจันเทนะ ลักขิตัง
พุทธานุสสะระณาระหัง
กาละภูตัง สะยัมภุโน
สุจิรัง นิพพุตามะปิ
สักกาเร อะภิสัชชิยะ
มาลาวิกะติอาทะโย
ยะถาสะติ ยะถาพะลัง
ฐะปะยิมหา ยะถาระหัง
สัทธัมเม สัมปะสีทะตัง
สัมพุทธะคุณะทีปนัง
ทีปะนัตถัง นะเหสิโน...ติ

บทสวดมนต์ง่ายๆ

หลักธรรมที่มีประโยชน์ต่อชีวิตประจำวัน

noreply@blogger.com (admin) — Sat, 29 Oct 2011 23:59:00 +0000

เรียนรู้ธรรมะไปกับแม่หมอ วันนี้ขอนำเสนอหลักธรรม ๓ เรื่องที่มีประโยชน์ต่อชีวิตประจำวันของพวกเรากันค่ะ ...... โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาวะที่ประเทศเราเกิดมหาอุทกภัย แม่หมอคิดว่าการยึดมั่นในหลักธรรม จะสามารถช่วยทำให้เราดีขึ้นได้นะคะ หลักธรรมทั้ง๓เรื่องหรือพระสูตรทั้ง๓ มีดังนี้ค่ะ

๑. ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร

ในสูตรนี้พระองค์ทรงแสดงอริยสัจ ๔ คือ ทุกข์ ๑ เหตุให้เกิดทุกข์ ๑ การดับทุกข์ ๑ และทางที่จะดำเนินไปสู่ความดับทุกข์ ๑

ซึ่งทางที่จะดำเนินไปสู่ความดับทุกข์นี้ เรียกกันว่า มัชฌิมาปฏิปทา หรือทางสายกลาง

ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร คือ พระสูตรว่าด้วยการยังธรรมจักรให้เป็นไป หรือพระสูตรว่าด้วยการหมุนวงล้อธรรม พระพุทธเจ้าทรงแสดงที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน แขวงเมืองพาราณสี แคว้นกาสี ในวันขึ้น ๑๕ คำ เดือน ๘ หลักจากวันซึ่งพระพุทธเจ้าได้ตรัสรู้สองเดือน

เป็นธรรมที่เป็นปฐมเทศนาซึ่งพระพุทธเจ้าทรงแสดงโปรดพระปัญจวัคคีย์ (มี ๕ องค์ คือ อัญญาโกณฑัญญะ, วัปปะ, ภัททิยะ, มหานานะ,อัสสชิ) เป็นครั้งแรกจนทำให้ท่านอัญญาโกณฑัญญะได้ดวงตาเห็นธรรม อันแสดงว่าการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้าอาจ อาจมีผู้สามารถรู้ตามได้

๒. อนัตตลักขณสูตร

ในสูตรนี้พระพุทธเจ้าทรงแสดงให้เห็นความไม่เที่ยงของสิ่งต่าง ๆ คือ สิ่งทั้งหลายทั้งปวงจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ไม่สามารถทนอยู่ในสภาพเดิมตลอดไปได้ทั้งเป็นสิ่งที่ไม่มีตัวตนจริง ๆ เลย เป็นการสมมุติขึ้นมาเท่านั้นเอง เพราะฉะนั้นเราจึงไม่สามารถบังคับให้มันอยู่ในอำนาจของเราได้

อนัตตลักณสูตร เป็นพระสูตรที่แสดงลักษณะแห่งเบญจขันธ์ว่าเป็นอนัตตา พระพุทธเจ้าทรงแสดงแก่ภิกษุปัญจวัคคีย์ ภายหลังจากแสดงปฐมเทศนาแล้ว ภิกษุปัญจวัคคีย์ ทั้ง ๕ ได้สำเร็จพระอรหัตด้วยได้ฟังอนัตตลักขณสูตรนี้

๓. กาลามสูตร

พระสูตรนี้พระพุทธเจ้าทรงสอนให้คนใช้ความคิดด้วยเหตุผลโดยรอบคอบเสียก่อนแล้วจึงค่อยเชื่อ พระองค์ทรงสอนว่าจงอย่าได้เชื่อโดยการอ้างตำรา หรือเพราะครูอาจารย์สอนไว้อย่างนั้น หรือเพราะคำพูดนั้นตรงกับความเห็นของเรา หรือเพราะผู้นั้นเป็นบุคคลที่ควรเชื่อ หรือโดยการคาดคะเนหรือ นึกเดาเอาหรือโดยการใช้เหตุผลตามหลักตรรกศาสตร์ พระองค์ทรงสอนว่าการกระทำใด ๆ ถ้าจะไม่ก่อให้เกิดความทุกข์ในภายหลัง นักปราชญ์ไม่ติเตียน ไม่เป็นไปเพื่อเบียดเบียนตนและผู้อื่นแล้ว พึงทำเถิดแต่ถ้าตรงกันข้ามกันก็อย่าทำเลย

กาลามสูตร เป็นสูตรหนึ่งในคัมภีร์ติกนิบาต อังคุตตรนิกาย พระพุทธเจ้าตรัสสอนชนชาวกาลามะแห่งเกสปุตตนิคมในแคว้นโกศล ไม่ให้เชื่อถืองมงายไร้เหตุผล ตามหลัก ๑๐ ข้อ คือ อย่าปลงใจเชื่อเพราะ
๑. ด้วยการฟังตามกันมา ๒. ด้วยการถือสืบ ๆ กันมา ๓. ด้วยการเล่าลือ ๔.ด้วยการอ้างตำราหรือคัมภีร์
๕. ด้วยตรรก ๖. ด้วยการอนุมาน ๗. ด้วยการคิดตรึกตรองตามแนวเหตุผล ๘. ด้วยเพราะเข้ากันได้กับทฤษฎีของตน ๙. ด้วยเพราะมองเห็นรูปลักษณะน่าเชื่อ ๑๐. ด้วยเพราะนับถือว่า ท่านสมณะนี้เป็นครูของเรา.... ต่อเมื่อใด พิจารณาเห็นด้วยปัญญาว่า ธรรมเหล่านั้นเป้นอกุศลเป็นกุศล มีโทษ ไม่มีโทษ เป็นต้นแล้ว จึงควรละหรือปฏิบัติตามนั้น

ธรรมะน่ารู้

การทำสมาธิเพื่อลดความเครียด

noreply@blogger.com (admin) — Mon, 24 Oct 2011 01:27:00 +0000

เรียนรู้ธรรมะไปกับแม่หมอวันนี้ จะชวนพื่อนๆมาทำสมาธิเพื่อบำบัดความเครียดจากภาวะน้ำท่วมกันค่ะ ...... การทำสมาธิตามหลักของพระพุทธศาสนา พระพุทธองค์ได้แสดงพระธรรมเทศนาไว้ถึง 40 วิธี ทุกวิธีล้วนเป็นไปเพื่อจุดหมายเดียว คือการทำให้ใจหยุดนิ่ง....... แต่ที่วิธีการมีเยอะนั้น เพื่อให้เหมาะสมกับพื้นฐานนิสัยของแต่ละคน โดยพระพุทธองค์ทรงแบ่งพื้นฐานนิสัยไว้ 6 ประเภท เรียกว่า จริต 6..... อาทิเช่น คนที่มีราคะจริต คือหลงไหลในของสวยงามง่าย ควรพิจารณาความไม่เที่ยง ความไม่แน่นอนในสังขารต่างๆ เพื่อให้ใจไม่ติดในราคะได้ง่าย จะได้ทำสมาธิได้ง่าย เพราะเมื่อหลับตาทำสมาธิแล้ว ใจเราชอบอะไร คุ้นอะไร ก็จะมีภาพนั้นปรากฏขึ้นมาในใจ

การทำสมาธิ ไม่ต้องคอยให้ใจสงบ ....... สามารถทำได้ทุกที่ ทุกเวลา แต่ถ้าต้องการความต่อเนื่องยาวนาน และให้ได้ผลการปฏิบัติที่ดีนั้น มีหลักการเบื้องต้นและขั้นตอนดังนี้

1.อาบน้ำ อาบท่าให้เรียบร้อย เตรียมร่างกายให้สะอาด

2.หามุมสงบ ไม่เสียงดัง ไม่อึกทึก ไม่มีการรบกวนจากภายนอกได้ง่าย มีอุณหภูมิพอดีๆ

3.นั่งขาขวาทับขาซ้าย มือขวาทับมือซ้าย

4.หลับตาเบาๆ ให้ขนตาชนกัน แต่อย่าเม้มตา

5.ขยับท่าทางให้รู้สึกว่าสบาย

6. สังเกตตัวเองว่ามีการเกร็งไหม ถ้ายังมีให้ขยับท่าทางใหม่

7. เมื่อสบายดีแล้ว ให้ภาวนาในใจ กำหนดลมหายใจเข้าออกเมื่อหายใจเข้าให้กำหนดลมหายใจ ว่า พุท

8.เมื่อหายใจออกให้กำหนดว่า โธ

9.ทำใจให้โล่ง โปร่ง เบา สบาย ทำความรู้สึกว่า มีดวงแก้วอยู่ในท้อง เป็นดวงแก้วใส มีความสว่าง

ในระหว่างการปฏิบัติธรรม จะมีเรื่องฟุ้งซ่านเข้ามาเป็นระยะ อย่าสนใจ เมื่อได้สติ ก็ทำข้อ 7 8 9 ใหม่....... เมื่อใจเริ่มสงบดีแล้ว จะมีความรู้สึกแปลกๆ ก็ให้ทำเฉยๆไปเรื่อยๆ ..... บางทีคำภาวนาจะหายไป ก็ไม่เป็นไร ให้ทำใจเฉยๆไปเรื่อยๆ .... เมื่อใจนิ่งได้ระดับนึง จะเริ่มเห็นความสว่างจากภายใน เป็นการเห็นด้วยใจ ก็ให้ทำใจเฉยๆต่อไป ....ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หรือสงสัยอะไร ให้ทำใจเฉยๆอย่างเดียว

ข้อแนะนำคือต้องทำให้สม่ำเสมอเป็นประจำ ทำเรื่อยๆ อย่างสบายๆ...... ไม่เร่ง ไม่บังคับ ทำได้แค่ไหนให้พอใจแค่นั้น ซึ่งเป็นการป้องกันไม่ให้เกิดความอยากจนเกินไป จนถึงกับทำให้ใจต้องสูญเสียความเป็นกลาง...... และเมื่อการปฏิบัติบังเกิดผลจนได้ดวงปฐมมรรคที่ใสเกินใส สวยเกินสวย ติดสนิทมั่นคงที่ศูนย์กลางกายแล้ว..... ให้หมั่นตรึกระลึกนึกถึงอยู่เสมออย่างนี้แล้ว ผลแห่งสมาธิ จะทำให้ชีวิตดำรงอยู่บนเส้นทางแห่งความสุข ความสำเร็จ และความไม่ประมาทได้ตลอดไปทั้งยังจะทำให้สมาธิละเอียดอ่อนก้าวหน้าไปเรื่อยๆ ได้อีกด้วย

ฝึกสมาธิ

เรื่องของการนั่งสมาธิ

noreply@blogger.com (admin) — Mon, 24 Oct 2011 01:12:00 +0000

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ เรียนรู้ธรรมะไปกับแม่หมอ วันนี้ จะพาเพื่อนๆมารู้จักคำว่าสมาธิ ในเวอร์ชั่นของฝรั่ง...... ซึ่งแม่หมอไปอ่านเจอในบทความของนิตยสารไทม์ เลยขอนำมาฝากเพื่อนๆดังนี้เลยนะคะ

การนั่งสมาธิกำลังได้รับความนิยมอย่างสูงในซีกโลกตะวันตก...... ขณะที่ผลการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ ยืนยันว่า การทำสมาธิ ไม่เพียงแต่ช่วยเสริมสร้างภูมิต้านทานของร่างกาย หากยังทำให้ความเครียดในใจลดลงด้วย ....... ทุกวันนี้ในอเมริกา มีคนวัยผู้ใหญ่มากกว่า ๑๐ ล้านคน ที่นั่งสมาธิเป็นประจำ ไม่ว่าจะเป็นการนั่งสมาธิในแบบพุทธ ฮินดู เต๋า หรือการสวดภาวนาในแบบคริสต์...... ซึ่งตัวเลขดังกล่าว เพิ่มขึ้นจากเมื่อ ๑๐ ปีที่แล้วถึงเท่าตัว ขณะเดียวกันชั้นเรียนการนั่งสมาธิ ก็เต็มไปด้วยนักเรียนที่มาจากทุกชนชั้นอาชีพ ไม่เฉพาะแต่คนที่ฝักใฝ่ในทางธรรมเท่านั้น หากยังรวมไปถึงนักกฎหมาย และคนทำงานออฟฟิศทั่วไปด้วย

ในปัจจุบันการนั่งสมาธิ ไม่ได้เป็นเรื่องยากลำบาก........ ถึงขั้นต้องบุกป่าฝ่าดงเพื่อฝากตัวเป็นสาวกท่านมหาฤาษีเหมือนในสมัยก่อน ว่ากันจริงๆ แล้วการนั่งสมาธิกลายเป็นสิ่งที่ยากจะหลีกเลี่ยงแล้วด้วยซ้ำ ตามโรงเรียน โรงพยาบาล สำนักงานกฎหมาย หน่วยงานราชการ สำนักงานบริษัท และแม้แต่ในเรือนจำ ...... การนั่งสมาธิ กลายเป็นหัวข้อวิชาในหลักสูตรโรงเรียนนายร้อยเวสต์พอยต์ กลายเป็นส่วนหนึ่งของข้อแนะนำของฟิลแจ็คสัน โค้ชทีมแอลเอ.เลเกอร์ส ส่วนที่มหาวิทยาลัยมหาริชชี (หรือมหาฤาษี) ในเมืองแฟร์ฟิลด์ รัฐไอโอวา ....... นักเรียน นักศึกษาของที่นี่ จะนั่งสมาธิร่วมกันทุกวันๆๆ ละ ๒ ครั้ง ขณะที่ศูนย์ชัมบาลา เมาน์เทน ในโคโลราโด ซึ่งดูเหมือนสถานกาสิโนในสไตล์ทิเบต มีคนมาใช้บริการเพิ่มขึ้นจาก ๑,๓๔๒ คน ในปี ๒๕๔๑ เป็น ๑๕,๐๐๐ คน ในปีนี้

ดารานักการเมืองและผู้มีชื่อเสียงจำนวนมากในอเมริกาหันมานั่งสมาธิอย่างจริงจัง...... อาทิ โกลดี้ ฮอว์น ดาราสาวใหญ่ที่ยังสวยไม่สร่าง, ชาไนยา ทเวน นักร้องคันทรีสาวสวย, ฮีทเธอร์ แกรมห์ ดาราสาวหุ่นเซกซี่, ริชาร์ด เกียร์ นักแสดงมากฝีมือ และ อัล กอร์ อดีตรองประธานาธิบดี ซึ่งเกือบๆ จะได้เป็นประธานาธิบดี ในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา

ขณะที่การนั่งสมาธิกลายเป็นสิ่งที่ได้รับความนิยมมากขึ้น รูปแบบและวิธีการก็ถูกทำให้เรียบง่าย ........ และตัดส่วนที่เป็นเรื่องลี้ลับออกไปด้วย ทุกวันนี้ การนั่งสมาธิไม่จำเป็นต้องมีการจุดธูปเทียน หรือพิธีกรรมเพื่อความศักดิ์สิทธิ์....... แต่ยังคงส่วนที่เป็นแก่นสำคัญอยู่ คือ ความเชื่อที่ว่าการนั่งเงียบๆ เป็นเวลา ๑๐-๔๐ นาที โดยให้ใจจดจ่ออยู่กับรูปภาพ ถ้อยคำหรือแม้แต่ลมหายใจ จะทำให้คุณเกิดสมาธิที่อยู่กับภาวะปัจจุบัน โดยไม่วอกแวกไปกับอดีตที่ผ่านไปแล้วหรืออนาคตที่ยังมาไม่ถึง รวมทั้งทำให้คุณสามารถเข้าสู่สัจธรรมได้

ความนิยมในการนั่งสมาธิที่เป็นอยู่ในปัจจุบันไม่ได้เป็นแค่กระแสในทางวัฒนธรรมเท่านั้น...... หากยังเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับทางการแพทย์ด้วยเนื่องจากแพทย์หลายคนแนะนำว่า การนั่งสมาธิช่วยป้องกัน หรืออย่างน้อยก็ยับยั้งความเจ็บปวดจากโรคเรื้อรัง อย่างเช่น โรคหัวใจ โรคภูมิคุ้มกันบกพร่อง (เอดส์) และโรคมะเร็ง...... นอกจากนี้ การนั่งสมาธิ ยังเป็นสิ่งที่แพทย์แนะนำให้ทำ เพื่อแก้อาการทางจิต อาทิ ภาวะซึมเศร้า (depression) ภาวะไฮเปอร์แอคทีฟ (hyperactivity) และอาการสมาธิสั้น(attention deficit disorder)

การวิจัยทางวิทยาศาสตร์ในเรื่องการนั่งสมาธิ มีขึ้นเป็นครั้งแรก ในช่วงทศวรรษ ๒๕๐๐-๒๕๑๐ ........ ซึ่งได้ผลลัพธ์ยืนยันว่า การนั่งสมาธิทำให้จิตใจ "อยู่กับปัจจุบัน" อย่างแท้จริง .......ในอินเดีย นักวิจัยชื่อ พี.เค.อนันต์ พบว่า บรรดาโยคีที่อยู่ในภาวะ "สมาธิ" จะไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แม้ว่าจะถูกวัตถุร้อนแนบเข้าที่ต้นแขน ขณะที่ในญี่ปุ่น ผลการวิจัยของนักวิทยาศาสตร์ชื่อ ที.ฮิราอิ แสดงให้เห็นว่า ผู้นั่งสมาธิแบบ "เซน" จะอยู่ในภวังค์ จนไม่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังติดต่อกันนานถึงชั่วโมง....... ใ

สมาธิช่วยให้คนเรามีจิตใจที่สงบขึ้น และมีความสุขมากขึ้น ............ ในปี ๒๕๑๐ ดร.เฮอร์เบิร์ท เบนสัน ศาสตราจารย์ด้านการแพทย์ จากฮาร์วาร์ด ใช้เครื่องมือแพทย์ ตรวจวัดการทำงานของร่างกาย ผู้นั่งสมาธิ ๓๖ คน พบว่าเมื่อคนเราอยู่ในภาวะสมาธิ ร่างกายจะใช้ออกซิเจนน้อยลง ๑๗% ขณะที่อัตราการเต้นของหัวใจจะลดลง จากภาวะปกตินาทีละ ๓ ครั้ง ขณะที่คลื่นสมอง "เธต้า" อันเป็นคลื่นสมองที่เกิดขึ้น ในภาวะหลับสนิท จะเพิ่มสูงขึ้น....... เบนสันสรุปว่าการนั่งสมาธิช่วยให้คนเรามีจิตใจที่สงบขึ้น และมีความสุขมากขึ้น ..... "สิ่งที่ผมทำ" เบนสัน ระบุ "เป็นการอธิบายในทางวิทยาศาสตร์ ต่อเทคนิคที่คนเราได้เรียนรู้ และนำมาประยุกต์ใช้ ตั้งแต่เมื่อหลายพันปีที่แล้ว" ....... การศึกษาเรื่อง การนั่งสมาธิเริ่มเข้าสู่ยุคสมัยใหม่ เมื่อเดือน มี.ค ๒๕๔๓ เมื่อองค์ทะไล ลามะ ผู้นำจิตวิญญาณแห่งธิเบต ได้พบปะพูดคุยกับนักจิตวิทยา และนักวิทยาศาสตร์ด้านระบบประสาท ที่ธรรมศาลา ประเทศอินเดีย ซึ่งพระองค์เสนอให้มีการศึกษาเรื่อง ภาวะสมาธิ โดยใช้เทคโนโลยีชั้นสูง ในการตรวจวัดคลื่นสมอง ซึ่งจะมีการหารือผลของการศึกษานี้ ในเดือนกันยายนที่จะถึงนี้

สิ่งหนึ่งที่วงการวิทยาศาสตร์ได้เรียนรู้ ก็คือการปฏิบัติสมาธิในระยะหนึ่งจะทำให้ระบบประสาทในสมอง ปรับตัวให้เข้ากับกิจกรรมในสมองส่วนตัว ...... ซึ่งเป็นสมองส่วนที่เกี่ยวข้องกับ การคิดโดยใช้เหตุผล การตระหนักรู้ และการควบคุมอารมณ์มากขึ้น ...... "การศึกษาวิจัยในช่วง ๓๐ ปีที่ผ่านมา ทำให้เราพบว่า การนั่งสมาธิ เป็นยารักษาอาการเครียดได้ชะงัดนัก"........ แดเนียล โกลแมน ผู้เขียนหนังสือ Destructive Emotions ซึ่งรวบรวมบทสนทนาระหว่างองค์ทะไล ลามะ กับคณะนักประสาทวิทยากล่าว "แต่ที่น่าตื่นเต้นกว่านั้น ก็คือ นั่งสมาธิ ยังช่วยปรับสภาพจิตใจและสมองได้อีกด้วย" ...... ทั้งนี้ ผลการวิจัย ซึ่งรวมถึงการใช้เทคโนโลยีที่ซับซ้อน พบว่า การนั่งสมาธิทำให้สมองกลับมาอยู่ในสภาพ "สด-ใหม่" รวมถึงขจัดอาการ "ปัญหาจราจรติดขัด" ในเส้นเลือด หรืออาการเส้นเลือดอุดตัน และที่สำคัญ ต้นทุนในการนั่งสมาธิ ซึ่งใช้เพียงแค่เบาะรองนั่งใบเดียว ก็ถูกกว่าการผ่าตัดใหญ่หลายเท่าตัว

การนั่งสมาธิเป็นเหมือนการเติมน้ำมันให้กับสมอง....... โรเบิร์ท เธอร์แมน ผู้อำนวยการสถาบันทิเบต เฮาส์ กล่าว "การนั่งสมาธิในแบบเอเซีย อาจเป็นวิธีที่เป็นธรรมชาติที่สุด" ......"อีกอย่างที่ผมอยากจะเสนอ ก็คือเราควรแยกออกจากกัน ระหว่างการนั่งสมาธิกับการนับถือศาสนาพุทธ หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งว่า ไม่ว่าคุณจะนับถือศาสนาหรือความเชื่อแบบใด คุณก็สามารถนั่งสมาธิในแบบพุทธได้" เธอร์แมน กล่าว..

ประวัติศาสตร์การนั่งสมาธิ ...... การนั่งสมาธิเป็นศาสตร์เก่าแก่เกือบจะพอๆ กับประวัติศาสตร์มนุษยชาติ และส่วนใหญ่มักจะเกี่ยวข้องกับศาสตร์ของโลกตะวันออก ...... ยุคก่อนประวัติศาสตร์ - ความเชื่อของพ่อมดหมอผี ไม่มีใครรู้แน่ว่า การนั่งสมาธิเริ่มขึ้นเมื่อไหร่ แต่คาดว่า น่าจะมีขึ้นตั้งแต่เมื่อหลายพันปีที่แล้ว และอาจเป็นพิธีกรรมที่จำกัดเฉพาะพ่อมดหมอผี หรือคนที่เชื่อว่ามีอำนาจติดต่อกับโลกวิญญาณที่คนทั่วไปมองไม่เห็น .....๒๐๐๐-๓๐๐๐ ปี ก่อนคริสตกาล-ศาสนาพราหมณ์ การนั่งสมาธิมีกล่าวถึงในคัมภีร์พระเวทของศาสตร์พราหมณ์ และกลายเป็นส่วนหนึ่งของศาสนาฮินดูนับตั้งแต่นั้นมา ..... ๕๘๘ ปี ก่อนคริสตกาล-ศาสนาพุทธ หลังจากนั่งสมาธิใต้ต้นโพธิ์ เจ้าชายสิทธัตถะ ทรงบรรลุนิพพานเข้าถึงสัจธรรมของศาสนาพุทธ ทำให้การนั่งสมาธิกลายเป็นส่วนสำคัญของศาสนาพุทธทุกนิกาย ..... คริสต์ศตวรรษที่ ๒ -ศาสนาคริสต์ บาทหลวงชาวคริสต์ที่เรียกตัวเองว่า เดสเสิร์ท ฟาเธอร์ หรือคุณพ่อแห่งท้องทะเลทราย ปลีกวิเวกจากสังคมเมือง และใช้การทำสมาธิในรูปของการสวดภาวนา เป็นหนทางเข้าใกล้พระเจ้า นับจากนั้นเป็นต้นมา การทำสมาธิ ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของศาสนาคริสต์......คริสต์ศตวรรษที่ ๒ -ศาสนายิว กายบาลิสติค อันเป็นนิกายลึกลับของศาสนายิว ให้ความสำคัญกับการทำสมาธิ เพื่อติดต่อสื่อสารกับพระเจ้า ....... คริสต์ศตวรรษที่ ๒ -ศาสนาอิสลาม ในช่วงเวลาเดียวกัน ชาวมุสลิมนิกายซูฟี ทำให้การทำสมาธิ เป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมทางศาสนา ...... ค.ศ.๑๙๖๗ หรือ พ.ศ. ๒๕๑๐ โยคะตามแบบมหาริชชี มหาริชชี หรือมหาฤาษี ทำให้การนั่งสมาธิกลายเป็นแฟชั่นของโลกตะวันตก เมื่อสมาชิกวงเดอะ บีทเทิลส์ กลายเป็นสานุศิษย์ของท่าน

ขอขอบคุณ: บทความที่แปลและเรียบเรียงจาก นิตยสารไทม์

ฝึกสมาธิ

พระพุทธเจ้าโปรดพระญาติศากยวงศ์

noreply@blogger.com (admin) — Sun, 09 Oct 2011 11:17:00 +0000

หลังจากที่พระพุทธเจ้าเสด็จเข้าเมืองกบิลพัสดุ์และทรงแสดงธรรมเวชสันดรชาดกโปรดแก่ชาวเมือง และตรัสธรรมปาลชาดกโปรดพระบิดาและพระเจ้าแม่น้าปชาบดีจนได้บรรลุธรรมแล้ว ..... ทางสภาศากยวงศ์ ซึ่งเป็นกลุ่มพระญาติและเป็นสภาที่ร่วมปกครองเมือง กบิลพัสดุ์ที่มีพระเจ้าสุทโธทนะเป็นพระราชา ก็ได้ทูลเชิญพระพุทธเจ้าให้กลับขึ้นครองราชย์อีกครั้ง ...... ก่อนพระองค์จะทรงแสดงธรรม ทรงรับสั่งให้นำกุมาระนันทะและรูปนันทากุมารีผู้เกิดแต่พระเจ้าน้าปชาบดีให้เข้าเฝ้าอยู่ใกล้ที่ประทับท่ามกลางพระประยูรญาติ พร้อมทั้งสาวกผู้สำเร็จเป็นอรหันต์18องค์และยังไม่สำเร็จอีก10องค์ ครั้นแล้วจึงทรงแสดงธรรมดังนี้

บัณฑิตแต่โบราณกาลกล่าวถึงบุคคลไว้3ประเภท..... คือ1.ผู้มีปัญญา แต่ไม่มีความเมตตาปราณีใคร 2.ผู้มีปัญญาและมีความเมตตาปราณีซึ่งเป็นผู้เลิศ และ3.ผู้ที่ไม่มีทั้งสองอย่าง ... นันทะและรูปนันทายังเป็นผู้เยาว์ยังไม่มีปัญญา ตถาคตจักนำไปสู่ความรอบรู้ ไปสู่สิ่งที่บุคคลควรเห็นและควรรู้ ณ.บัดนี้

สิทธัตถพุทธะทรงหยิบบุปผชาติดอกหนึ่งซึ่งมีผู้นำมาบูชา...... แยกส่วนหนึ่งวางบนศรีษะของนันทะ อีกส่วนวางบนศรีษะของรูปนันทา และทรงอาศัยอำนาจของฌานสมาบัติบันดาลให้พระญาติทั้งหลายมองไม่เห็นร่างของพระองค์ สาวก ตลอดจนนันทะและรูปนันทา..... พระองค์ทรงแสดงให้นันทะ รูปนันทา และสาวกทั้งหลายได้มองเห็นโลกที่ไม่เคยเห็น ให้ได้ศึกษาความจริงของโลกทั้งหลายที่ยังไม่เคยได้ศึกษา แล้วมีพระราชดำรัสว่า โลกมีอยู่3ภูมิ โลกที่1เป็นโลกแห่งความเปลี่ยนแปลง โลกที่2 เป็นโลกแห่งการแสวงหาให้ได้มาซึ่งสติปัญญาอันลึกซึ้ง และโลกที่3 เป็นโลกแห่งธรรมกายและสัมโภคกาย

โลกแห่งการเปลี่ยนแปลงเป็นภูมิแห่งความทุกข์ ความยากแค้น..... มีนรกอยู่8ขุมมีสัตว์นาๆรูปร่างต่างกันเสวยทุกข์เพราะกระทำชั่วมาในภพก่อนๆ... โลกแห่งการแสวงหาให้ได้มาซึ่งสติปัญญาอันสูง คือภูมิแห่งความรื่นรมณ์ที่เรียกว่าสวรรค์รื่นเริงด้วยเสียงดนตรีเห่กล่อม.... ส่วนโลกอีกโลกหนึ่งเป็นภูมิแห่งธรรมกาย และสัมโภคกายเป็นที่ประทับของตถาคตและพุทธะทั้งหลาย ภูมินี้งดงามดั่งธารทองรื่นรมณ์ยิ่งกว่าภูมิใดๆ

ครั้นแล้วสิทธัตถะพุทธะก็ได้ออกจากอำนาจแห่งฌานอันประเสริฐ...... ยังพระญาติให้มองเห็นพระองค์ พระสาวก นันทะและรูปนันทา ซึ่งก้มลงวันทาต่อหน้าที่ประทับ ทูลรับพระธรรมและประกาศความเข้าใจในธรรม ซึ่งพระญาติทั้งหลายต่างก็พากันประหลาดใจ .... สิทธัตถพุทธะจึงกล่าวต่อว่า แม้นันทะและรูปนันทาจะได้รับรู้ความจริงเกี่ยวกับโลกทั้ง3แล้วแต่เพียงได้เห็นการณ์นั้นอาจเป็นภาพลวงให้หลง ความจำเป็นของการได้ฟังและพิจรณาจึงมีอยู่ และถ้าพิจรณาแล้วเห็นตามภาพนั้นไซร้ ความรู้ได้ สติปัญญาที่เกิดก็จะเที่ยงตรงไม่โยกคลอน จึงทรงแสดงธรรมอีกวาระหนึ่งว่า

เราทั้งหลายผู้มีชีวิตเป็นมนุษย์ ชีวิตนั้นขึ้นอยู่กับการกำเนิด4 สมัยกาล......... วาระ1 กำเนิดที่เป็นรูปร่างประกอบขึ้นโดยอาศัยร่างของบิดามารดา.......... วาระ2 กำเนิดเป็นรูปร่างออกมาเป็นมนุษย์อยู่ในโลก ได้รับคุณลักษณะประจำ5ประการคือ เหตุ ผล ความสามารถสร้างความผูกพัน ความสามารถปฏิบัติตัว และความสามารถรอบรู้กฏแห่งเหตุและผล กำเนิดดังกล่าวเป็นไปโดยธรรมชาติอันก่อให้เกิดความทุกข์ และเป็นมูลฐานที่ทำให้บิดามารดากับบุตรธิดามีความเห็นขัดแย้งกัน บุตรธิดาพึงสำเหนียกว่าบิดามารดาต้องมีทุกข์หนักมาเพื่อเรา เราจักต้องกระทำอย่างใดอย่างหนึ่งเพื่อทดแทนความทุกข์ยากและความเมตตาของท่าน .......... วาระ3 เราเกิดมาอยู่กับครอบครัว อยู่ระหว่างคนทั้งหลาย ให้ทุกคนถือเสมือนว่า แผ่นดินคือบิดาเรา ผู้อยู่ร่วมกับเราคือมารดา เราต้องผูกพันกับความดี 5 ประการคือ ความเมตตากรุณา ความเที่ยงธรรม ความสงบเสงี่ยม ความขยันหมั่นเพียร และความซื่อสัตย์สุจริต........ วาระ4 สำคัญกว่าวาระอื่น ชีวิตเราถูกนำไปสู่ภูมิแห่งความสะอาด ภูมิแห่งสรวงสวรรค์ สวรรค์ นั้นคือบิดา มารดาเราคือตัวบัญญัติอันศักดิ์สิทธิ์....... ในวาระนี้เราต้องการปัญญา5ประการ คือ ปัญญาสามารถค้นคว้าทางสว่างจากธรรม ปัญญาสามารถผูกพันกับบัญญัติของมนุษย์ ปัญญาสามารถหาความรอบรู้อันแท้จริงปราศจากราคี สามารถเห็นภาพภายในไม่มีสิ่งลวงตา และปัญญาที่สามารถเข้าใจบัญญัติของมนุษย์ เข้าใจความสัมพันธ์และคุณลักษณะของบัญญัตินั้นๆ ..... ซึ่งคุณลักษณะนั้นจะเกิดกับผู้ใด ผู้นั้นต้องใช้ปัญญา ใช้การประกอบความดี และความทนทุกข์ได้ไม่ท้อถอย

บุคคลควรมีความเข้าใจในเรื่องผู้ให้กำเนิดว่า .... หญิงผู้มีหน้าที่เป็นมารดาและชายผู้มีหน้าที่เป็นบิดา โดยความผูกพันระหว่างบิดามารดาจึงกำเนิดเป็นผล ผู้ใดไม่ยอมรับความเป็นบิดามารดาของผู้ให้กำเนิดผู้นั้นเป้นสัตว์ป่า เป็นอสูรกาย เป็นท่อนไม้ และก้อนดินเพียงก้อนหนึ่ง

ผู้ถือกำเนิดมีอยู่4ประเภทคือ..... 1. บุตรธิดาผู้เป็นโพธิสัตว์ ปราถนาเพื่อช่วยเลือผู้อื่นให้พ้นทุกข์ อุบัติมาเพื่อรับผลแห่งความดีที่กระทำไว้ร่วมกับความดีที่บิดามารดาได้ทำ รู้คุณค่าของรัตนตรัย ..... 2. เคารพนับถือเชื่อฟังผู้ให้กำเนิดตน ช่วยให้ครอบครัวมีสุข สมบัติเพิ่มพูน......... 3.บิดามารดาได้รับความโทมนัสจากบุตรธิดาที่เกิดมาอ่อนแอ มีแต่ความเจ็บไข้ ต้องทุ่มเทกำลังรักษาพยาบาลให้บุตรธิดาพ้นทุกข์ทรมาน..... 4. บุตรธิดาที่เกิดมาเป็นโจรไม่เคารพเชื่อฟังบิดามารดา ทรยศต่อครูบาอาจารย์ยิ่งเติบดตยิ่งดื้อรั้นร ชอบประพฤติชั่วกระทั่งตัวตาย

มีทางที่บุตรธิดาจะปฏิบัติต่อบิดามารดาได้ เบื้องแรกคือ...... การรับรู้ความเมตตากรุณาของบิดาและมารดา ..... ขั้นต่อไปคือทำตัวเป็นคนดีของแผ่นดินที่ตนอาศัยเกิดมา ..... มีเมตตากรุณาช่วยเหลือผู้ยากจน .....เคารพกราบไหว้ผู้ที่ควรเคารพบูชา ..... ปฏิบัติตนเป็นคนดีด้วยวิธีมัธยัสถ์ ..... ช่วยสั่งสอนคนทั้งหลายผู้เห็นผิดเป็นชอบ แนะผู้กระทำชั่วให้กลับเป็นคนดี.... เป็นการเพิ่มพูนให้เกิดความดีเป็นสันตติตลอดไป ด้วยว่าความดีที่ทำนั้นเป็นไปเพื่อคนหมู่ใหญ่ หาใช่เพื่อตนไม่ ในที่สุดจะส่งผลให้ผู้ปฏิบัติได้บรรลุธรรม บรรลุพุทธภาวะ แล้วตนเองจะมั่นคง ไม่มีอำนาจใดมาโยกคลอนได้

สิทธัตถพุทธะมีดำรัสแก่นันทะว่าธรรมที่ทรงแสดงมาเป็นธรรมแก่ผู้ที่จะรับตำแหน่งรัชทายาทครองราชย์ต่อพระองค์ในเวลาต่อไป ..... และพระองค์ทรงรับสั่งต่อนันทะว่า เธอมีฐานะเป็นทายาทจะได้รับราชสมบัติเป้นกษัตริย์ของชาวศากยะแทนพระชนกแห่งเรา จงเป็นผู้มีขันติธรรม ขยันหมั่นเพียร แสดงความเมตตากรุณาแก่พสกนิกร เป็นการตอบแทนความเมตตาที่พระชนกและเจ้าแม่น้าได้มีแก่เธอ..... ตัวตถาคตเองจะพยายามแจกแจงธรรม ช่วยเหลือผู้ถูกอวิชชาครอบงำ ข้อนี้คือความมุ่งหมายของตถาคต ในชีวิตมิได้ปราถนาสมบัติใดเลย

การที่พระพุทธเจ้าทรงโปรดพระญาติศากยวงศ์ ครั้งนี้มีเหตุการณ์สำคัญด้วยกัน3อย่างคือ..... พระเจ่้าสุทโธทนะประกาศมอบตำแหน่งรัชทายาทให้นันทะกุมาร พระเจ้าแม่น้าปชาบดีประกาศศรัทธาถวายผ้ากาสาวพัสตร์ผืนใหญ่เนื้อดีแด่พระพุทธเจ้า และพระพุทธเจ้าแสดงธรรมได้ยังพระทัยของพระชนกและพระเจ้าแม่น้าให้เข้าถึงไตรสรณคมน์....... และเมื่อถึงสมัยอันควร พระพุทธเจ้าได้เสด็จไปกระทำสักการะต่อที่ฝังอัฐิของพระนางมหามายาพุทธมารดาต่อไป

เรื่องเล่าพระพุทธเจ้า

หลวงพ่อเกษม

noreply@blogger.com (admin) — Sat, 01 Oct 2011 14:25:00 +0000

หลวงพ่อเกษม เขมโก

สุสานไตรลักษณ์ ลำปาง

หลวงพ่อเกษมเป็นพระสายวิปัสสนากรรมฐาน....... เป็นพระเกจิเถราจารย์ทางด้านธุดงค์วัตร ปลีกวิเวก เป็นพระเถราจารย์ปูชนียบุคคลรูปหนึ่งของไทย นอกจากท่านยังเป็นเจ้านายในราชวงศ์ทิพย์จักราธิวงศ์ ที่ออกผนวชอีกด้วย

หลวงพ่อเกษมเดิมมีนามว่า เจ้าเกษม ณ ลำปาง...... ประสูติ เมื่อ วันที่ 28 พฤศจิกายน 2455 เป็นบุตรใน เจ้าหนูน้อย ณ ลำปาง (ภายหลังเปลี่ยนนามสกุลใหม่เป็น มณีอรุณ) ..... เมื่อท่านอายุได้ 13 ปี ได้บรรพชาเป็นสามเณร ซึ่งเป็นการบรรพชาหน้าศพและท่านได้บรรพชาเป็นสามเณรอีกครั้งเมื่ออายุ 15 ปีและจำวัดอยู่ที่วัดบุญยืน จังหวัดลำปาง

หลวงพ่อเกษมได้ศึกษาด้านพระปริยัติธรรม....จนสามารถสอบนักธรรมชั้นโทได้ในปี พ.ศ. 2474 และได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุในปีถัดมา ท่านได้รับฉายาว่า "เขมโก" แปลว่า ผู้มีธรรมอันเกษม ..... พ.ศ. 2479 ท่านสามารถสอบได้นักธรรมชั้นเอก ท่านเรียนรู้บาลีจนสามารถเขียนและแปลได้ รวมทั้งสามารถแปลเป็นภาษามคธได้เป็นอย่างดี

หลวงพ่อเกษมเมื่อสำเร็จทางด้านปริยัติธรรมแล้ว........ ท่านเสาะแสวงหาครูบาอาจารย์ที่มีความรู้และมีความเชี่ยวชาญในด้านวิปัสสนา จนกระทั่ง ท่านทราบข่าวว่ามีพระเกจิรูปหนึ่งมีชื่อเสียงในด้านวิปัสสนา คือ ครูบาแก่น สุมโน ท่านจึงฝากตัวเป็นศิษย์และได้ตามครูบาแก่นออกท่องธุดงค์ไปแสวงหาความวิเวกและบำเพ็ญเพียรตามป่าลึก จนถึงช่วงเข้าพรรษาซึ่งพระภิกษุจำเป็นต้องยุติการท่องธุดงค์ชั่วคราวท่านจึงต้องแยกทางกับพระอาจารย์ และกลับมาจำพรรษาที่วัดบุญยืนตามเดิม พอครบกำหนดออก ก็ติดตามอาจารย์ออกธุดงค์บำเพ็ญภาวนา

หลวงพ่อเกษมได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสวัดบุญยืน ...... จากการที่เจ้าอธิการคำเหมย เจ้าอาวาสวัดบุญยืนมรณภาพลง ทางคณะสงฆ์ได้ลงความเห็นพ้องต้องกันว่า พระภิกษุ เจ้าเกษม เขมโก มีคุณสมบัติเหมาะสมกับตำแหน่งเจ้าอาวาส เมื่อท่านได้รับเลือกเป็นเจ้าอาวาสวัดบุญยืน ท่านก็ไม่ยินดียินร้าย แต่ท่านก็ห่วงทางวัดเพราะท่านเคยจำวัดนี้ ท่านเห็นว่าถือเป็นภารกิจทางศาสนาเพราะท่านเองต้องการให้พระศาสนานี้ดำรงอยู่ จึงยอมรับตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดบุญยืน หลังจากนั้นท่านก็ตัดสินใจลาออกจากตำแหน่งเจ้าอาวาสหลายครั้งเนื่องจากท่านอยากจะออกธุดงค์ แต่ไม่เป็นผลสำเร็จ ดังนั้น ท่านจึงออกจากวัดบุญยืนไปที่ศาลาวังทานพร้อมเขียนข้อความลาออกจากการเป็นเจ้าอาวาสไว้ด้วย

หลวงพ่อเกษมไม่ยึดติดแม้แต่สถานที่ ...... ท่านได้ปฏิบัติธรรม ณ สุสานไตรลักษณ์ตลอดชนชีพ เป็นพระที่เป็นที่เคารพสักการะของคนในจังหวัดลำปางและทั่วประเทศ ท่านปฏิบัติศีลบริสุทธิ์ตามพระธรรมคำสั่งสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าโดยไม่ติดยึดในกิเลสทั้งปวง

หลวงพ่อเกษมมีวัตรปฏิบัติที่น่าอัศจรรย์...... ลักษณะบำเพ็ญภาวนาดูเป็นการทรมานตนเกินกว่าใครจะคิดว่าเป็นการปฏิบัติธรรมก็ตาม เช่นนั่งสมาธิภาวนาอยู่หน้าเชิงตะกอนเผาผี กลางแดดร้อนระอุ ท่ามกลางสายฝน แต่ท่านทนได้และใช้เป็นอุบายภาวนาโดยไม่มีอันตรายใดๆ เป็นนิสัยที่ท่านเคยปฏิบัติมาก่อนในอดีต เป็นการแยกกายและจิตให้ออกจากกันขณะภาวนานั่นเอง

หลวงพ่อเกษมได้ปฏิบัติธรรมจนเป็นพระที่ขาวสะอาด....... และเป็นที่เคารพสักการะของคนทั่วประเทศ ศีลบริสุทธิ์ตามพระธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ท่านเป็นพระไม่ติดยึดใคร ต้องการอะไร ขออะไร ไม่เคยปฏิเสธ จนสังขารของท่านดูแล้วไม่แข็งแรง แต่จิตของหลวงพ่อแข็งแรง

หลวงพ่อเกษมได้ถึงแก่พิราลัย เมื่อวันที่ 15 มกราคา 2539........ ยังความอาลัยเศร้าโศกเสียใจมายังหมู่สานุศิษย์ทั่วประเทศ ส่วนสรีระของท่านนั้นก็ยังความอัศจรรย์ด้วยเนื่องจากไม่เน่าเปื่อยเหมือนอย่างสังขารทั่วไป ทั้งยังเขียนป้ายบอกผู้ที่มาเคารพสรีระ ท่านด้วยว่าให้พนมมือไหว้ที่หน้าอกเพียงครั้งเดียวแล้วไม่ต้องกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์อย่างศพของพระเถระทั่วไป นับว่าท่าน นั้นถือสมถะเป็นอย่างมาก

คำสอนหลวงพ่อเกษม

พระนิพพานเปรียบเมือนคุณของอากาศอธิบายว่า อากาศมีคุณอยู่ 10 ประการ คือ ๑. ไม่รู้จักเกิด ๒. ไม่รู้จักแก่ ๓. ไม่รู้จักตาย ๔. ไม่จุติ ๕. ไม่กลับเกิดอีก ๖. เป็นของดำรงค์สภาพไว้ได้โดยไม่ต้องอาศรัยอะไร ๗. สำหรับฝูงนกบินไปมา ๘. ใครจะข่มเหง ลอบลักเอาไปไม่ได้ ๙. ไม่รู้มีอะไรมากางกั้น และที่สุด
๑๐. ไม่ปรากฏ

การเห็นเป็นเหตุแห่งการคิด การคิดเป็นเหตุแห่งการเห็น ถ้าคิดดีก็เป็นทางเย็น ถ้าคิดไม่เป็นก็เย็นสบาย
ตายไปเหม็นเน่า เราเขาเหมือนกัน อยู่ไปทุกวัน ใครได้ก็ดี ใครมีก็ได้

การกินก็ต้องเป็นห่วง เพราะอยู่ในบ่วงของตัณหา กินเพื่อเลี้ยงอาตมา ให้มีอยู่ได้เป็นวันๆ ตั้งแต่เกิดมา ได้กินหรือยัง กินแล้วให้เหลือ 1 คำ อย่าให้หมดเกลี้ยง จะฝึกโบราณ

ความหลุดพ้น ที่มนุษย์ทุกคนพึงหานั้น อยู่ที่ตนเอง หากตนเองมุ่งปฏิบัติตามคำสอนของพระพุทธเจ้า ก็จะได้พบไม่ยาก ขอให้มุ่งปฏิบัติเถิด

การหลุดพ้นนั้น จะต้องทำจิดใจของตนให้หมดกิเลส หมดสิ้นจากทุกข์ทกอย่าง หมดสิ้นจากสิ่งที่อยากได้ สิ่งที่เรียกว่า โลภ โกรธ หลง ตัดสิ่งนี้ให้หมดสิ้น และเจริญวิปัสสนากรรมฐานจึงได้พบทางหลุดพ้น

ชีวิตและปฏิปทาของหลวงพ่อเกษม เขมโก ย่อมเตือนใจให้ระลึกถึงพระพุทธพจน์ที่ว่า สีลคนโธ อนุตตโร กลิ่นศีลยอดเยี่ยมกว่ากลิ่นทั้งปวง"

ป่าเป็นธรรมชาติ ธรรมชาติไม่ได้บอกให้เราคิดเพ้อเจ้อ ฟุ้งซ่าน แต่มนุษย์ไม่ได้ทำตามหน้าที่ตามธรรมชาติ คิดเก่ง คิดชอบ คิดไร้สาระ คิดเอาแต่ใจตัวไม่รู้จบ มนุษย์ทำเกินหน้าที่ของตัว ไม่ทำตามธรรมชาติ เมื่อใดมนุษย์ถือมั่น ความทุกข์ก็ไม่มี มีแต่ประโยชน์

คำสอนหลวงพ่อ

ทิศ6

noreply@blogger.com (admin) — Fri, 22 Jul 2011 04:07:00 +0000

ธรรมะน่ารู้ในเรียนรู้ธรรมะไปกับแม่หมอ วันนี้นำเสนอเรื่องทิศหก ค่ะ ....... ทิศหก ในความหมายทางธรรมหมายถึง บุคคลประเภทต่างๆ ที่เราต้องเกี่ยวข้องสัมพันธ์ ดุจทิศที่อยู่รอบตัวจัดเป็น ๖ ทิศ ดังนี้ ...... ๑. ปุรัตถิมทิส ทิศเบื้องหน้า ได้แก่ บิดา มารดา ..... ๒. ทักขิณทิสทิศเบื้องขวา ได้แก่ ครูอาจารย์.......๓. ปัจฉิมทิส ทิศเบื้องหลัง ได้แก่ สามีภรรยา............ ๔. อุตตรทิส ทิศเบื้องซ้ายได้แก่ มิตรสหาย ..... ๕. อุปริมทิส ทิศเบื้องบนได้แก่ พระสงฆ์ สมณพราหมณ์ ...... ๖. เหฏฐิมทิส ทิศเบื้องล่าง ได้แก่ ลูกจ้างกับนายจ้าง ....... ส่วนตัวเราก็มีหน้าที่กับบุคคลที่เกี่ยวข้องตามทิศหกดังนี้ค่ะ

๑. ปุรัตถิมทิส ทิศเบื้องหน้า ได้แก่ บิดา มารดา

มารดาบิดาอนุเคราะห์บุตรธิดา ดังนี้........... ห้ามปรามจากความชั่ว ให้ตั้งอยู่ในความดี ให้ศึกษาศิลปวิทยา หาคู่ครองที่สมควรให้   มอบทรัพย์สมบัติให้ในโอกาสอันสมควร

ส่วนบุตรธิดาพึงบำรุงมารดาบิดา ดังนี้ ........ ท่านเลี้ยงเรามาแล้วเลี้ยงท่านตอบ ช่วยทำกิจของท่าน ดำรงวงศ์สกุล ประพฤติตนให้เหมาะสมกับความเป็นทายาท เมื่อท่านล่วงลับไปแล้วทำบุญอุทิศให้ท่าน

๒. ทักขิณทิสทิศเบื้องขวา ได้แก่ ครูอาจารย์

ครูอาจารย์อนุเคราะห์ศิษย์ ดังนี้ ........ ฝึกฝนแนะนำให้เป็นคนดี สอนให้เข้าใจแจ่มแจ้ง สอนศิลปวิทยาให้สิ้นเชิง ยกย่องให้ปรากฏในหมู่เพื่อน   สร้างเครื่องคุ้มกันภัยในสารทิศคือ สอนให้ศิษย์ปฏิบัติได้จริง นำวิชาไปเลี้ยงชีพทำการงานได้

ส่วนศิษย์พึงบำรุงครูอาจารย์ ดังนี้ ....... ลุกต้อนรับแสดงความเคารพ   เข้าไปหา   ใฝ่ใจเรียน   ปรนนิบัติ   . เรียนศิลปวิทยาโดยเคารพ

๓. ปัจฉิมทิส ทิศเบื้องหลัง ได้แก่ สามีภรรยา

สามีพึงบำรุงภรรยา ดังนี้ ...... ยกย่องสมฐานะภรรยา   ไม่ดูหมิ่น ไม่นอกใจ    มอบความเป็นใหญ่ในงานบ้านให้   หาเครื่องประดับมาให้เป็นของขวัญ ตามโอกาส

ส่วนภรรยาอนุเคราะห์สามี ดังนี้ ......... จัดงานบ้านให้เรียบร้อย สงเคราะห์ญาติมิตรทั้งสองฝ่ายด้วยดี   ไม่นอกใจ   รักษาสมบัติที่หามาได้   ขยันไม่เกียจคร้านในงานทั้งปวง

๔. อุตตรทิส ทิศเบื้องซ้าย ได้แก่ มิตรสหาย
เราพึงบำรุงมิตรสหาย ดังนี้ ....... เผื่อแผ่แบ่งปัน   พูดจามีน้ำใจ   ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน   มีตนเสมอร่วมสุขร่วมทุกข์ด้วย ซื่อสัตย์จริงใจต่อกัน

ส่วนมิตรสหายอนุเคราะห์ตอบ ดังนี้ ........ เมื่อเพื่อนประมาทช่วยรักษาป้องกัน เมื่อเพื่อนประมาท ช่วยรักษาทรัพย์สมบัติของเพื่อน   ในคราวมีภัย เป็นที่พึ่งได้   ไม่ละทิ้งในยามทุกข์ยาก   นับถือตลอดถึงวงศ์ญาติของมิตร

๕. อุปริมทิส ทิศเบื้องบน ได้แก่ พระสงฆ์ สมณพราหมณ์
คฤหัสถ์พึงบำรุงพระสงฆ์ ดังนี้ ........ จะทำสิ่งใดก็ทำด้วยเมตตา   จะพูดสิ่งใดก็พูดด้วยเมตตา จะคิดสิ่งใด ก็คิดด้วยเมตตา   ต้อนรับด้วยความเต็มใจ   อุปถัมภ์ด้วยปัจจัย ๔

ส่วนพระสงฆ์อนุเคราะห์คฤหัสถ์ ดังนี้ ..... ห้ามปรามจากความชั่ว ให้ตั้งอยู่ในความดี   อนุเคราะห์ด้วยความปรารถนาดี   ให้ได้ฟังสิ่งที่ยังไม่เคยฟัง   ทำสิ่งที่เคยฟังแล้วให้แจ่มแจ้ง   บอกทางสวรรค์ สอนวิธีดำเนินชีวิตให้ประสบความสุขความเจริญ

๖. เหฏฐิมทิส ทิศเบื้องล่าง ได้แก่ ลูกจ้างกับนายจ้าง
นายจ้างพึงบำรุงลูกจ้าง ดังนี้ ......... จัดการงานให้ทำตามกำลังความสามารถ   ให้ค่าจ้างรางวัลสมควรแก่งานและ ความเป็นอยู่   จัดสวัสดิการดีมีช่วยรักษาพยาบาลในยาม เจ็บไข้ เป็นต้น   ได้ของแปลกๆ พิเศษมา ก็แบ่งปันให้ ให้มีวันหยุดและพักผ่อนหย่อนใจตามโอกาส อันควร

ส่วนลูกจ้างอนุเคราะห์นายจ้าง ดังนี้ ....... เริ่มทำงานก่อน   เลิกงานทีหลัง เอาแต่ของที่นายให้   ทำการงานให้เรียบร้อยและดียิ่งขึ้น   นำความดีของนายไปเผยแพร่

ธรรมะน่ารู้

คาถาหลวงปู่ทวด

noreply@blogger.com (admin) — Sun, 17 Jul 2011 15:57:00 +0000

บทสวดมนต์ง่ายๆในเรียนรู้ธรรมะไปกับแม่หมอ วันนี้มีคาถาหลวงปู่ทวด(วัดช้างให้)มาฝากเพื่อนๆค่ะ ..... หลวงปู่ทวดหรือ สมเด็จเจ้าพะโคะ, หลวงพ่อทวดเหยียบน้ำทะเลจืด, สมเด็จเจ้าพระราชมุนีสามีรามคุณูปรมาจารย์ ประวัติที่พิมพ์เผยแพร่กล่าวว่าท่านเป็นพระเกจิอาจารย์รูปสำคัญในสมัยกรุงศรีอยุธยา ผู้ที่ศรัทธาในหลวงปู่ทวดเชื่อกันว่าพระเครื่องที่สร้างเนื่องด้วยท่านจะมีอานุภาพสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองผู้ที่มีในครอบครอง

ชื่อหลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืดมีที่มาจาก..... สมัยเด็กท่านได้บวชเป็นสามเณร ศึกษาอยู่ที่นครศรีธรรมราช และได้ศีกษาเจริญสมาธิภาวนาธรรมไปพร้อมๆกัน มีครั้งหนึ่งระหว่างการเดินทางเข้าพระนครศรีอยุธยา ผ่านเมืองชุมพร ได้เกิดคลื่นทะเลปั่นป่วน บรรดาลูกเรือได้นิมนต์ท่านลง เท้าซ้ายของท่านเหยียบลงน้ำทะเล ก็บังเกิดรัศมีขางโดยรอบอันเป็นที่มาของตำนาน หลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืด

ในปัจจุบันหลวงปู่ทวดยังคงเป็นที่เคารพสักการะของพุทธศาสนิกชนไทย .... การบูชาหลวงปู่ทวดให้เพื่อนๆบูชา ธูปแขก 9 ดอก มะลิขาว 9 ดอก ตั้งนะโม 3 จบ แล้วระลึกถึงท่านขอบารมีต่างๆ ที่ต้องการแล้วสวดพระคาถาดังนี้

คาถาหลวงปู่ทวด

นะโม โพธิสัตโต อาคันติมายะ อะติภะคะวา ( 3 จบ )

ท่อง 3-11 จบ

เประมัง ธัมมัง สังฆัง

ปุระมัง ธัมมัง สังฆัง

ปรมัง ธัมมัง สังฆัง

เสสัง ธัมมัง สังฆัง กริยานัง อัตโน โหตุ.

บทสวดแผ่เมตตา

สัตว์ทั้งหลาย

จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด

อย่าได้เบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย

จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด

จงไปสู่ภพภูมิที่ดีที่ชอบเถิด

บทสวดมนต์ง่่ายๆ

การฝึกสมาธิแบบธิเบต

noreply@blogger.com (admin) — Fri, 15 Jul 2011 04:26:00 +0000

ฝึกสมาธิ ในเรียนรู้ธรรมะไปกับแม่หมอ มีแนวทางฝึกสมาธิแบบธิเบตมานำเสนอเพื่อนๆค่ะ ..... จุดเด่นของการฝึกสมาธิตามแบบธิเบต นอกจากความต้องการให้จิตใจบริสุทธิ์แล้ว ยังต้องการผลทางด้านอำนาจจิตด้วย รูปแบบการฝึกจึงมุ่งเพ่งความคิดให้แน่วแน่ลงไปในสิ่งเดียว โดยเชื่อว่าหากสามารถรวมพลังจิตทำนองเดียวกับการรวมแสงอาทิตย์ได้แล้ว จะทำให้ได้พลังจิตที่มีอำนาจตามมาด้วย

การปฏิบัติสมาธิแนวธิเบตจะต้องหลอมรวมร่างกาย ความคิด และประสาทสัมผัสเข้าด้วยกัน...... ด้วยดวงจิตที่มีสติควบคุมจดจ่อ เป็นอารมณ์เดียว และจะต้องดำเนินการตามขั้นตอนให้ครบถ้วน จึงจะบังเกิดผลขึ้นมาได้ในเวลาอันควร..... การปฏิบัติทุกขั้นตอนจะต้องไม่รีบร้อน ให้ทำแบบช้า ๆ เพื่อให้ทั้งร่างกาย ความคิด และประสาทสัมผัส สามารถผสมผสานเข้าสู่กระบวนการได้อย่างถูกต้อง และผลที่เกิดขึ้นจะได้ไม่ขาดตกบกพร่อง

ขั้นตอนการฝึกสมาธิ มีดังนี้ ๑. การพักผ่อน ๒. การกำหนดลมหายใจ ๓. การฝึกความสงบ ๔. การภาวนา ๕. การเพ่งกสิณ

การดำเนินการปฏิบัติสมาธิ ควรปฏิบัติเรียงลำดับไป โดยก่อนเริ่มปฏิบัติ จะให้ผู้เรียนอธิษฐานจิตเสียก่อน เพื่อเป็นการแสดงความตั้งใจจริงในการปฏิบัติและต้องการให้เกิดผลดีตามมาด้วย ซึ่งคำอธิษฐานจะมีดังนี้

ขอให้วันนี้และวันต่อ ๆ ไป ข้าพเจ้าจะควบคุมและกำหนดความนึกคิดทั้งหมด

ขอให้วันนี้และวันต่อ ๆ ไป ข้าพเจ้าจะควบคุมจิตปรารถนาและความนึกคิด เพื่อประโยชน์เกิดเป็นความบริสุทธิ์ของดวงวิญญาณ

ขอให้วันนี้และวันต่อ ๆ ไป ข้าพเจ้าจะควบคุมมโนภาพและความนึกคิด เพื่อประโยชน์อันเป็นความสำเร็จในการปฏิบัติจิตของข้าพเจ้า

จากการอธิษฐานจิตตามข้อความข้างต้น ก็จะมาถึงขั้นตอนแรกคือ

๑.การพักผ่อน

การพักผ่อนร่างกายให้เต็มที่ก่อนการภาวนา..... คือการนอนเหยียดแขน ขา ออกไปในท่าที่สบายที่สุด แต่ไม่ควรให้สบายมากถึงขนาดนอนหลับไป การตื่นขึ้นตอนเช้ามืดจะเป็นช่วงที่ดีที่สุดของการปฏิบัติสมาธิเพราะร่างกายได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ในระหว่างการนอนหลับตลอดคืน

วิธีการนอนพักของชาวธิเบต เป็นการฝึกให้สร้างมโนภาพในขณะนอนว่าในตัวของเราเป็นโรงงานอุตสาหกรรม....... ซึ่งมีคนตัวเล็กอยู่เต็มไปหมด ขณะนี้โรงงานนี้จะปิดกิจการชั่วคราว เครื่องจักรจะหยุดทำงานทั้งหมด และคนงานต้องทยอยกันออกจากโรงงาน เป็นการผ่อนคลายร่างกายที่ละส่วนทั้งหมด โดยเริ่มจากปลายนิ้วเท้าก่อน ตลอดจนไปถึงลำตัว และศีรษะ วิธีนี้จะทำให้ร่างกายได้รับการพักผ่อนอย่างเต็มที่ และจะต้องฝึกอย่างนี้จนสามารถนอนหลับได้ทันทีเมื่อล้มตัวลงนอน ทั้งนี้เพื่อการพักผ่อนที่แท้จริง แม้แต่ท่านจะมีเวลานอนหลับเพียงระยะสั้น ๆ ก็ตาม

๒.การกำหนดลมหายใจ

การกำหนดลมหายใจเป็นเทคนิคอย่างหนึ่งในการปฏิบัติสมาธิ เพื่อผ่อนคลายความเครียดทางจิตใจ และเพื่อฝึกการกำหนดรู้ของสติสัมปชัญญะ..... การสูดลมหายใจให้ลึก และเป็นจังหวะสม่ำเสมอ วิธีการคือ ให้สูดลมเข้าไปอย่างช้า ๆ ให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ แล้วกลั้นลมไว้ภายในสัก ๒-๓ วินาที แล้วค่อยระบายลมออกอย่างช้า ๆ สิ่งสำคัญก็คือจะต้องมีสติ ตามกำหนดรู้กองลมตลอดสายคือรู้ลมเข้า รู้ลมกลั้นอยู่ภายใน และรู้ว่าลมกำลังระบายออกมาให้ทำซ้ำ ๆ เช่นนี้หลายครั้ง จะรู้สึกว่าทั้งร่างกายและความคิด เมื่อติดตามกองลมอยู่เสมอ จิตใจจะค่อย ๆ สงบลงไปได้

๓.การฝึกความสงบ

การฝึกความสงบ สามารถฝึกได้ทั้งอิริยาบถนั่งหรือนอนก็ได้ แต่ให้เป็นอิริยาบถที่สบาย พยายามให้ความคิดในใจหยุดนิ่งที่สุด...... มีคำพูดที่สอนกันต่อ ๆมาในธิเบตว่า Be still and Kniw I within ซึ่งอาจแปลความว่า ถ้าสงบได้จริง ๆ แล้ว จะทราบได้ว่า ตัวเราอยู่ภายในนี่เอง ในขณะที่ฝึกความสงบนี้ให้ละความกังวลใจออกไป แล้วจะเห็นผลภายในเวลาเพียงเดือนเดียวว่า ความรู้สึกนึกคิดพวกเราเปลี่ยนไปในทางที่เข้มแข็งขึ้น และการจะให้จิตวิญญาณ พัฒนาได้เร็ว จะต้องทำความเข้าใจกับความสงบให้ดี การพูดน้อยลงหรือพูดเท่าที่จำเป็นก็เป็นสิ่งส่งเสริมในการพัฒนาจิตใจ.... ในระหว่างขั้นตอนของการฝึกความสงบ หรือ มีข้อแนะนำให้รวบรวมสมาธิจิต เพื่อแผ่เมตตาตามตัวอย่างดังต่อไปนี้

- เริ่มต้นด้วยการคิดถึงความรัก ความรักที่มีต่อตนเอง ต่อคนอื่น ตลอดจนแผ่ความรัก ไปยังสัตว์ทั้งหลายอย่างไม่กำหนดขอบเขต เท่าที่เวลาและกำลังสมาธิของท่านจะทำได้
- หลังจากได้แผ่การะแสจิตระลึกถึงผู้ที่กำลังตกทุกข์ได้ยากทั้งหลาย โดยจะต้องตั้งใจนึกให้เขาเหล่านั้นพ้นจากความทุกข์ เป็นกระแสพลังที่ต้องการปลดไถ่โทษให้แก่สัตว์ทั้งหลาย

- เป็นการตั้งความคิดแผ่ความสุขนี้ไปยังสัตว์ทั้งหลาย อนึ่งนอกจากความสุขที่แผ่ออกไปแล้ว อาจนึกยินดีกับความดีงามที่เกิดกับมนุษย์ที่ปฏิบัติดีว่าเป็นเรื่องที่ดี เรื่องที่น่าจะน้อมอนุโมทนา เห็นด้วยกับความสุขความดีงามของสัตว์ทั้งหลายเหล่านั้น

- เป็นการแผ่เมตตาของผู้ที่สำเร็จสมาธิจิต ขั้นที่เกิดความสงบ ความวิเวกในดวงจิต ใจของผู้ที่ยกสู่ความสงบในขั้นฌาน จะปล่อยวาง ความเกลียดและความรักในระดับโลกีย์ เป็นจิตที่ยอมรับว่าชีวิตจะต้องเป็นไปตามกรรม กระแสเมตตาของสมาธิระดับนี้จะเป็นกระแสที่ร่มเย็น มีความแรงของจิตที่แผ่ออกไปได้กว้างขวาง

๔.การภาวนา

เป็นการสาธยายมนตราซ้ำ ๆ กันหลายครั้ง..... ซึ่งคำภาวนาที่นิยมมีหลายคำ โดยท่านลามะอาจารย์จะเป็นผู้กำหนดให้เหมาะสมกับจริตของผู้ปฏิบัติ ตัวอย่างคำภาวนาเช่น โอม มณีปัทเม หุม

การภาวนาเพียงสองสามครั้งจะไม่เพียงพอให้เกิดพลังจิตที่จะไปผลักดันให้ดวงจิตภายในตื่นขึ้นมาได้ .... แต่ต้องภาวนาโดยการตั้งใจจริงและทำสม่ำเสมอจะช่วยกระตุ้นให้จิตชั้นในเริ่มตื่นขึ้นมารับรู้ บางครั้งก็ใช้เครื่องช่วยในการภาวนาของชาวธิเบต เป็นกงล้อกลมหมุนได้มีแกนกลางและหมุนลอกรวมร้อยแปดจุด เมื่อภาวนาครบหนึ่งคาบ นักปฏิบัติก็จะหมุนกงล้อไปหนึ่งครั้ง เหมือนกับการชักลูกประคำของชาวฮินดู จิตจะต้องจดจ่ออยู่กับคำภาวนาและจำนวนคาบที่ได้ภาวนาไปแล้ว สติสัมปชัญญะจะต้องตื่นอยู่เสมอเพื่อไม่ให้หลงลืมจำนวนครั้ง

๕.การเพ่งกสิณ

การเพ่งกสินของชาวธิเบตมีหลายแบบ แต่ที่นิยมมากก็คือการเพ่งแสงสว่าง ที่เรียกกันว่า อาโลกกสิน ทั้งนี้ ครูอาจารย์ธิเบตสมัยก่อนวางแนวไว้ให้ลูกศิษย์เดินตามเรียงลำดับขั้นไป

- ขั้นแรก ผู้เขาฝึกจะต้องผ่านการสอบอารมณ์จากท่านลามะอาจารย์มาแล้ว ว่าระดับสมาธิก้าวเข้าสู่ขั้นกลาง (อุปจารสมาธิ) เรียบร้อยแล้ว พร้อมที่จะก้าวมาฝึกให้ได้สมาธิในขั้นสูง (อัปปนาสมาธิ) ดังนี้.... การเพ่งดูภาพตนเองในกระจกต้องทำหลังจากการพักผ่อนสักครู่ เมื่อจิตรวมลงสู่ความสงบด้วยแสงไฟ ท่านั่งในอาการสงบเพ่งดูรอบศีรษะและคอของตนเอง หากจิตสงบพอจะเห็นรังสีเล็ก ๆ ตามขอบศีรษะ ลำคอ และร่างกายโดยทั่วไป สิ่งสำคัญจะต้องใจเย็นรีบร้อนไม่ได้ เพราะเรื่องสมาธิจิตขึ้นอยู่กับความตั้งในและความสม่ำเสมอในการปฏิบัติ

- ขั้นที่สอง หลังจากที่ได้ฝึกเพ่งกสิณในขั้นแรกได้สำเร็จ เกิดผลตามสมควรแล้ว จึงเริ่มตนฝึกขั้นต่อไป....
การเพ่งลูกแก้วโดยที่ถูกต้องจะต้องเพ่งกสิณตลอดเวลา จนเกิดอุคคหนิมิตและปฏิภาคนิมิต สำหรับการฝึกในขั้นต้น จะฝึกสร้างดวงกสิณของลูกแก้วภายในใจก่อนเมื่อสามารถจดจำลักษณะลูกแก้วได้อย่างชัดเจนแล้ว สามารถสร้างมโนภาพจนจิตเกิดพละกำลังพอเพียงแล้ว จึงมาเริ่มฝึกโดยวิธีลืมตาดูลูกแก้ว เพื่อให้จิตแน่วแน่เข้าสู่อัปปนาสมาธิ

สรุปแล้วการฝึกสมาธิแบบธิเบต เป็นการฝึกโดยเริ่มต้นจากความผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจ..... แล้วค่อยฝึกลมหายใจให้ยาวและลึก พร้อมกับคำภาวนา..... เมื่อใจสงบดีแล้วก็มาฝึกเพ่งกสิณกันต่อ ซึ่งกสินที่ชาวธิเบตนิยมทำกันมากก็คือ กสินแสงสว่าง และการเพ่งลูกแก้ว โดยมุ่งให้เกิดอำนาจทางจิตมี ตาทิพย์ เป็นต้น นั่นเองค่ะ

ฝึกสมาธิ

แสดงธรรมโปรดพระบิดา

noreply@blogger.com (admin) — Sun, 10 Jul 2011 11:39:00 +0000

เมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จเข้าเมืองกบิลพัสดุ์และไปถึงอุทยานต้นไทรหรือนิโครธาราม ..... ทันทีที่เห็นสิทธัตถศาสดา ทั้งพุทธบิดาเจ้าแม่น้าและเจ้าศากยะต่างตะลึงในความงาม เป็นความงามของสมณะ ยังใจให้ผู้เห็นได้รับความสงบ ความสว่าง เป็นความงามของพุทธ ของผู้บริสุทธิ์ผู้มีเมตตาและ ผู้ที่มีความสัตย์จริง ...... ครั้นพระพุทธเจ้าประทับบนพุทธอาสน์แล้ว พวกเจ้าศากยะที่อยู่ณ.ที่แห่งนั้นก็แสดงอาการต่างๆกัน พวกที่อายุน้อยกว่าพระพุทธเจ้าก็กราบไหว้ แต่พวกศากยะที่อายุมากกว่าต่างก็ไม่แสดงอาการกราบไหว้ คงได้แต่นั่งเฉยๆ พระพุทธเจ้าจึงดำริว่า ควรที่เราจะขจัดทิฏฐิมานะของพระญาติเสียก่อน จึงทรงเข้าจตุตถฌาน แล้วแสดงยมกปาฏิหาริย์ .... พระเจ้าสุทโธทนะเห็นดังนั้น จึงพร้อมด้วยเจ้าแม่น้าปชาบดียกมือทั้งสองขึ้นวันทา ต่อจากนั้นพระญาติผู้ใหญ่ต่างก็คลายความถือตัวแล้วพากันก้มลงกราบพระพุทธเจ้าด้วย

พระเจ้าสุทโธทนะได้รับสั่งเป็นคำแรกว่า..... " ลูกรัก นี่เป็นเวลา7ปีแล้วที่ลูกจากบ้านเมืองไป พ่อและพี่น้องทั้งหลายเขารอคอยลูกเป็นเวลาถึง7ปี" พระพุทธเจ้าจึงได้เล่าความแก่พุทธบิดาที่ทรงเสด็จออกสู่คามนิคม เข้าไปบำเพ็ญตามพงไพร จนได้รับผลเป็นอริยธรรมเป็นที่พอพระทัย จักเสด็จมาเยี่ยมพระญาติตามความตั้งใจ .... พระเจ้าสุทโธทนะได้ทูลแด่ปิโยรสว่า ณ.บัดนี้ ได้มีความสุขสงบเกิดขึ้นในศากยวงศ์ พ่อใครขอมอบราชสมบัติแก่ลูก แต่คาดว่าลูกคงเป็นราชสมบัติเป็นของไม่มีค่าเสียแล้ว .... สิทธัตถพุทธะได้มีพระดำรัสตอบแก่พุทธบิดาว่า " ดูกรมหาบพิตร อาตมาภาพมองเห็นน้ำพระทัยของบิดาผู้มีต่อบุตรเปี่ยมด้วยความรักและหวังดี แม้ต้องสูญเสียบุตรไปแต่ก็ยังเปี่ยมไปด้วยความปราถนาดี แต่อาตมาภาพมากรุงกบิลพัสดุ์ครั้งนี้ จักมามอบสิ่งที่มีค่ายิ่งกว่าค่าแห่งบุตรผู้นั้น จักมอบสิ่งที่มหาบพิตรไม่เคยประสบมาก่อน"

ต่อจากนั้น พระพุทธเจ้ามีดำรัสเป็นเทศนาธรรมแก่พระบิดาและพระญาติ....... ทรงเล่าเรื่องอดีตนิทานเรื่องพระเวสสันดรชาดก เทียบเคียงกับชีวิตพระองค์ในปัจจุบัน ในบุรพากาลทรงบำเพ็ญทานบารมีมาเป็นที่สูงสุด ไม่มีผู้ใดจะกระทำเทียมได้ เมื่อทรงมาอุบัติใหม่ในภพนี้ และต่อแต่นี้พระองค์จะไม่ทรงอุบัติเป็นวัฏฏะเวียนว่ายต่อไปอีก .... เมื่อจบแล้วและสมควรแก่เวลาต่างก็ถวายบังคมลากลับวัง

วันรุ่งขึ้นหลังจากแสดงธรรมเทศนามหาเวสสันดรชาดกท่ามกลางหมู่พระญาติแล้ว .....สิทธัตถศาสดาก็ทรงปฏิบัติตามพระจริยาคือทรงถือบิณฑบาตรเป็นวัตร ชาวเมืองกบิลพัสดุ์ต่างพากันแตกตื่นที่เห็นเจ้าชายของพวกตนออกขอทาน จึงพากันโจษจันไปทั่ว ไม่นานนักความก็ทราบถึงพระกรรณของพระเจ้าสุทโธทนะซึ่งก็ทรงตกพระทัยมาก รีบเสด็จออกไปขวางหน้าพลางตรัสต่อว่าต่างๆนานาที่มาทำตัวเป็นขอทาน ... พระพุทธเจ้าตรัสว่าพระองค์ทำตามประเพณีสกุลวงศ์ พระเจ้าสุทโธทนะรีบปฏิเสธว่าสกุลวงศ์ศากยะไม่เคยขอทาน .... พระพุทธเจ้าตรัสว่าพระองค์ทำตามประเพณีของพุทธวงศ์ คือพระพุทธเจ้าทุกพระองค์ทรงเลี้ยงชีวิตด้วยการบิณฑบาตร ..... ต่อจากนั้นได้แสดงธรรมโปรดพระพุทธบิดา ยังผลให้บรรลุโสดาบันปัตติผลขณะยืนอยู่กลางถนนนั่นเอง

พระเจ้าสุทโธทนะได้ทูลเสด็จสิทธัตถศาสดาไปยังพระราชวัง..... ซึ่งพระสาวกได้ตามเสด็จไปด้วยและพระองค์ได้ถวายภัตตาหารแด่พระพุทธเจ้าและพระสาวก ... วันรุ่งขึ้นสิทธัตถศาสดาทรงพาพระสาวกเสด็จไปรับบิณฑบาตรในพระราชวังอีก ทรงแสดงธรรมโปรดพระนางมหาปชาบดี เจ้าแม่น้าให้ได้บรรลุโสดาบันปัตติผล พระพุทธบิดาฟังอยู่ด้วยและได้บรรลุสกิทาคามิผล พระธรรมเทศนากัณฑ์ที่ตรัสแสดงให้พระนางปชาบดีังนั้นเป็นกัณฑ์เดียวกับที่ตรัสให้พุทธบิดาฟังเมื่อวันวาน

เรื่องเล่าพระพุทธเจ้า

หลวงปู่หลุย

noreply@blogger.com (admin) — Wed, 06 Jul 2011 05:53:00 +0000

หลวงปู่หลุย

วัดถ้ำผาบิ้ง จ.เลย

หลวงปู่หลุย จันทสาโร วัดถ้ำผาบิ้ง จ.เลย..... ในบรรดาศิษย์ของหลวงปู่มั่นนั้น หลวงปู่หลุยเป็นผู้ที่สันโดษ มักน้อย ประหยัดมัธยัสถ์ที่สุด ท่านเป็นผู้ละเอียดละออมาก เป็นนักจดบันทึก มีบันทึกหลายสิบเล่มเกี่ยวกับหลวงปู่มั่น ซึ่งเป็นประโยชน์มากต่อการค้นคว้าศึกษาสำหรับสาธุชนคนรุ่นหลังรวมทั้งธรรมโอวาทของท่านเองด้วย

หลวงปู่หลุยถือกำเนิดเมื่อ วันอังคารที่ 11 กุมภาพันธ์ 2444 ........เป็นบุตรของคุณพ่อคำฝอย วรบุตร ลูกชายเจ้าเมืองแก่นท้าว แขวงไชยบุรี ประเทศลาว และ เจ้าแม่นางกวย (สุวรรณภา) วรบุตร ธิดาของผู้มีอันจะกินเขตเมืองเลย ...... เมื่อเข้าโรงเรียน ท่านมีนิสัยช่างซักช่างเจรจา ออกความเห็นเหมือน ครูบา จึงถูกเรียกว่า บา ท่านมีโอกาสศึกษาเล่าเรียนที่โรงเรียนวัดศรีสะอาดจนจบชั้นประถมปีที 3 ซึ่งขณะนั้นถือเป็นการศึกษาชั้นสูงสำหรับเมืองชายแดน ......ต่อมาท่านได้ทำงานเป็นเสมียนกับพี่เขยที่เป็นสมุห์บัญชีสรรพากร อำเภอเชียงคาน และเมื่อปี 2464 ได้ย้ายไปทำงานที่อำเภอแซงบาดาล (ธวัชบุรี) และที่ห้องอัยการภาค จังหวัดร้อยเอ็ด ด้วยการอุปถัมภ์ของอัยการภาคร้อยเอ็ด

หลวงปู่หลุยขณะที่อยู่ที่เชียงคาน ด้วยวัยหนุ่มคะนอง มีการติดต่อกับฝรั่งฝั่งลาว.............. ท่านจึงรู้จักวิธีผสมสุราอย่างฝรั่งเศส และศึกษาศาสนาคริสต์อยู่ 5 ปี จนคุณพระเชียงคาน ลุงของท่าน เรียกท่านว่า เซนต์หลุย หรือ หลุย ท่านจึงถูกเรียกชื่อว่า หลุย ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา

หลวงปู่หลุยชีวิตราชการของท่านไม่ค่อยราบรื่นนัก......... ท่านจึงรู้สึกอึดอัดใจในชีวิตฆราวาสอย่างยิ่ง ประกอบกับรู้สึกเบื่อหน่ายกับการต้องคลุกคลีอยู่กับการจัดอาหารในงานเลี้ยงที่ต้องมีการฆ่าสัตว์ตัดชีวิต คิดอยากบวชเพื่อแผ่บุญกุศลไปให้สรรพสัตว์ที่ตายไปแล้ว ท่านจึงตัดสิ้นใจลาออกจากชีวิตราชการเข้าสู่พิธีอุปสมบท เป็นพระมหานิกาย ณ อำเภอแซงบาดาล จังหวัดร้อยเอ็ด เมื่อปีพุทธศักราช 2466 ........ ระหว่างพรรษาแรกที่ธวัชบุรี ท่านได้พยายามศึกษาพระธรรมวินัย ทั้งปริยัติธรรมและปฏิบัติ ครั้นถึงคราวออกพรรษา ท่านได้ลาพระอุปัชฌาย์ไปเข้าร่วมการคัดเลือกเกณฑ์ทหารที่จังหวัดเลย และได้เดินทางไปนมัสการพระธาตุพนม ที่จังหวัดนครพนม ระหว่างทางได้พบพระธุดงค์กัมมัฏฐานรูปหนึ่งมาจากอำเภอโพนทอง รู้สึกถูกอัธยาศัยซึ่งกันและกัน ท่านได้ร่วมถวายภาวนาเป็นพุทธบูชา ณ ลานพระธาตุพนมตลอดคืน บังเกิดความอัศจรรย์ กายลหุตา จิตลหุตา คือ กายเบา จิตเบา จึงตั้งสัจจาอธิษฐานว่าจะบวชกัมมัฏฐานตลอดชีวิต ........ ระหว่างทางสู่จังหวัดเลย เมื่อมาถึงบ้านหนองวัวซอ ท่านได้มีโอกาสฟังธรรมเทศนาจาก ท่านพระอาจารย์บุญ ปญฺญาวโร รู้สึกเลื่อมใสมาก จึงขอถวายตัวเป็นศิษย์พระอาจารย์ได้แนะนำให้ขอญัตติเป็นธรรมยุตที่จังหวัดเลย หลังจากเกณฑ์ทหารแล้วท่านจึงได้ขอญัตติจตุตถกรรมใหม่ เป็นพระธรรมยุตที่วัดศรีสะอาด อำเภอเมือง จังหวัดเลย

หลวงปู่หลุยได้กลับมาอยู่กับ พระอาจารย์บุญ ที่วัดหนองวัวซอ และติดตามไปวัดพระพุทธบาทบัวบก ........... ซึ่ง ณ ที่นี้เอง ท่านได้พบกับ พระอาจารย์เสาร์ กนฺตสีโล และอยู่ปฏิบัติรับฟังโอวาทจาก พระอาจารย์เสาร์ โดยมี พระอาจารย์บุญ เป็นพระพี่เลี้ยง ............ จากนั้น ก็ได้ไปกราบนมัสการ ท่านพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต มหาเถระที่ท่าบ่อ จังหวัดหนองคาย ได้อยู่อบรมรับฟังโอวาทและฝึกปฏิบัติกับพระอาจารย์มั่น จวบจนเข้าพรรษา จึงกลับมาจำพรรษาต่อกับ พระอาจารย์เสาร์ ที่วัดพระพุทธบาทบัวบก.......... ในพรรษานี้ ท่านได้ภาวนาจนจิตรวมแล้วเกิดอาการสะดุ้ง พระอาจารย์บุญ จึงให้ญุตติจตุถกรรมใหม่ที่ วัดโพธิสมพรณ์ อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2468 ท่านจึงได้บวชถึง 3 ครั้ง คือ ปี 2466, 2467 และ 2468

หลวงปู่หลุยมีธรรมเทศนามากมายหลายร้อยหลายพันกัณฑ์ ....... เพราะท่านได้เทศน์โปรดญาติโยมลูกศิษย์มากกว่าครึ่งศตวรรษ และกระทำเรื่อยมาจนกระทั่งคืนสุดท้าย ก่อนจะมรณภาพเพียงหนึ่งชั่วโมง ท่านก็ยังอบรมสั่งสอนศิษย์อยู่ พระธรรมเทศนาของท่าน จะย้ำเสมอเรื่องการบริจาคทาน การรักษาศีล และการเจริญภาวนา ...ท่านละเอียดพิถีพิถันมากในทุกเรื่อง เป็นต้นแบบให้สาธุชนรู้จักฝึกตนให้รู้จักการกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์ อย่างถูกต้อง คือ นอกจากเข่าทั้งสอง มือทั้งสอง ศอกจรดพื้น หน้าผากต้องแตะถีงพื้นด้วย จึงจะเป็นท่ากราบที่งดงาม

หลวงปู่หลุยในวาระสุดท้ายท่านรำพึงระหว่างที่พักอยู่ ณ ที่พักสงฆ์ กม. 27 ดอนเมือง กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2532......... ความว่า "แก่ ชรา มานานเท่าไร พึงภาวนาให้คุ้นเคยกับความตาย เพราะจะต้องตายอยู่แล้ว เตรียมตัวไว้ก่อนตาย รอรถ รอเรือ ที่จะต้องขึ้นไหสวรรค์พระนิพพาน หูยิ่งหนวกหนักเข้าทุกวัน ตายิ่งไม่เห็นหน ตีนเท้าอ่อนเพลีย หันไปหาความตายเสมอไป ถือภาวนาใน ไตรลักษณ์ ทุกขอนิจจัง อนัตตา มีเกิดแล้วย่อมมีตาย เพราะโลกไม่เที่ยงอยู่แล้ว แปรปรวนไปต่างๆ สังขารเราบอกเช่นนั้น เที่ยงแต่พระนิพพานอย่างเดียว" .........ท่านเปี่ยมล้นด้วยเมตตาธิคุณ กรุณาธิคุณ โดยไม่อ้างกาลเวลา แม้อาพาธอย่างหนักก็ยังปรารภปัจฉิมเทศนาเป็นครั้งสุดท้าย และเมื่อวันจันทร์ที่ 25 ธันวาคม 2532 หลวงปู่ได้กล่าวเป็นคำสุดท้ายว่า "เอาขันธ์ไว้ไม่ไหวแล้ว" หลวงปู่ได้จากไปพร้อมอาการสงบด้วยสติ รวมสิริอายุได้ 88 ปี 65 - 67 พรรษา

คำสอนของหลวงปู่หลุย

" ศีล 5 นี้ พระพุทธเจ้า ท่านมีเมตตาต่อผู้ครองเรือน ผู้รักษาศีล 5 ย่อมสำเร็จโสดาบันได้ สำหรับศีล 8 ย่อมช่วยให้สามารถสำเร็จถึงอนาคามีได้ "

" ศีล แปลว่า ความปกติ เป็นการรักษาใจให้ปกติ อันเป็นบาทเบื้องต้นของการภาวนา หากรักษาศีลได้บริสุทธิ์ การภาวนาก็จะก้าวหน้ารวดเร็ว ผู้มีศีลย่อมต้องมีจิตใจผ่องใส เป็นที่รักของบุคคลทั้งหลาย ในสังคมที่อยู่ร่วมกันนี้ ถ้าทุกคนรักษาศีล 5 บ้านเมืองก็จะสงบราบรื่น ปราศจากขโมย ไม่มีการฆ่าฟันกัน"

"หลังจากได้ฟอกจิตด้วยการรักษาศีลแล้ว การบำเพ็ญทาน ก็เป็นส่วนหนึ่งที่จะทำให้จิตใจโน้มน้าวตัดความตระหนี่ให้มีใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ถึงกัน "

" จิตภาวนานั้นมีอานิสงส์มาก กิเลสมีร้อยแปดประตู แต่พุทโธมีประตูเดียว เพราะฉะนั้น ให้ฝึกหัดปฏิบัติให้คุ้นเคย วาระที่เราจะเปลี่ยนภพเปลี่ยนชาติเป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด ดังนั้นจงเพียรฝึกจิตให้คุ้นไว้กับพุทโธ "

"ในการกราบพระ กราบครั้งที่หนึ่งให้มีน้อมจิตรำลึกถึงคุณของพระพุทธเจ้า กราบครั้งที่สองให้นึกถึงพระธรรมคำสั่งสอนของท่านที่สืบต่อพระศาสนามาจนทุกวันนี้ กราบครั้งที่สามให้ระลึกถึงคุณของพระสงฆ์สาวกของพระพุทธองค์ ซึ่งเป็นสมมติสงฆ์แทนองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในการกราบทุกครั้ง ต้องน้อมจิตให้รำลึกด้วยเสมอ จิตจะเอิบอาบในการบุญ จะเป็นจิตที่อ่อนน้อมควรแก่การงาน หากฝึกเช่นนี้เสมอ จะเป็นผู้นอบน้อมถ่อมตน "

"ให้ดูจิตของตัวเอง ภาวนาให้จิตใจสงบ มัธยัสถ์ปัจจุบัน ม้างกายให้มาก จะช่วยให้หมดความกำหนดหลงติดในสีสันของกามวัตถุ "

"ให้หมั่นมีเมตตากรุณาต่อสัตว์ทั้งหลาย อานิสงส์ของการช่วยชีวิตสัตว์ที่เขาจะนำไปฆ่า มีผลทำให้อายุยืน แม้ยามตกทุกข์ได้ยาก ก็จะมีคนมาช่วยเหลือ ไม่ติดคุกติดตาราง "

"ให้พิจารณาปล่อยวางธาตุขันธ์ ส่วนการภาวนาหรือทำจิตทำใจ ให้ดูอาการของจิต ก่อนตาย อย่าไปดูอาการของเวทนา ให้ดูจิตอย่างเดียว เวลาธาตุจะตีลังกาเปลี่ยนภพ จิตจะออกจากร่าง ให้พิจารณาตามจิต จะเห็นว่า จิตจะออกจากร่างอย่างไร ไปอย่างไร จิตจะเข้าๆ ออกๆ อย่างไร จะมืดๆ สว่างๆ อย่างไร จะมีอาการเหนื่อยหอบมาก ให้กำหนดตามจิต จะเห็นอาการจิตชัด แต่หากตามไม่ทัน ก็ให้ปล่อยไป"

"ธรรมชาติแห่งพุทธะในตัวคนแต่ละคน อาจเปรียบได้กับผลไม้แต่ละผล หรือเมล็ดข้าวเปลือก ถ้าหากได้เอาลงเพาะในดินที่ชุ่มเย็น มีเงื่อนไขต่างๆพอเหมาะ ก็จะงอกขึ้นมาเป็นต้น ให้ดอกออกผลได้เช่นกัน ส่วนจะช้าหรือเร็วนั้น ขึ้นอยู่กับสภาพของข้าวเมล็ดนั้นๆเป็นเหตุปัจจัย "

คำสอนหลวงพ่อ

จริต6

noreply@blogger.com (admin) — Sat, 02 Jul 2011 12:59:00 +0000

ธรรมะน่ารู้ วันนี้แม่หมอมีคำว่าจริตมานำเสนอเพื่อนๆค่ะ .... จริตในความหมายทางธรรมะ หมายถึงสภาวะจิตของคนตามธรรมชาติ ลักษณะอันเป็นพื้นฐานของจิต หรือนิสัยอันเป็นพื้นเพของบุคคลแต่ละคน พระพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ เกี่ยวกับจริตว่ามี 6 ประการ ได้แก่ ราคะจริต คือสภาวะจิตที่หลงติดในรูป รส กลิ่น เสียงและสัมผัส..... โทสะจริต หรือสภาวะจิตที่โกรธง่าย ฉุนเฉียวง่าย .... โมหะจริต หรือจิตที่มักอยู่ในสภาพง่วงเหงาหาวนอนหรือซึมเศร้าเป็นอาจิณ ........ วิตกจริต หรือสภาวะจิตที่กังวล สับสนและวุ่นวายฟุ้งซ่าน ........ ศรัทธาจริต คือสภาวะจิตที่มีปรัชญาหรือหลักการของตัวเองและพยายามผลักดันให้ตัวเองและผู้อื่นบรรลุถึงจุดหมายนั้น .... พุทธิจริต คือสภาวะจิตที่เน้นการใช้ปัญญาในการไตร่ตรอง คิดหาเหตุหาผลมาแก้ปัญหาต่างๆในชีวิต มีความสนใจ เรื่องการยกระดับและพัฒนาจิตวิญญาณ

จริตนั้น บางคนมีทั้ง 6 อย่างนี้ครบถ้วน บางรายก็มีไม่ครบ .......... มีมากน้อยกว่ากันตามอำนาจวาสนาบารมีที่อบรมมาในชาติอดีต อารมณ์ที่มีอยู่คล้ายคลึงกัน แต่ความเข้มข้นรุนแรงไม่เสมอกันนั้น เพราะบารมีที่อบรมมาไม่เสมอกัน .........จริตของมนุษย์แต่ละคนจึงไม่เหมือนกัน และแต่ละบุคคลก็อาจมีจริตได้หลายอย่างคลุกเคล้าปะปนกันมา แต่ว่าจริตใดจะมีมากออกหน้า เป็นประธาน เป็นประจำ เป็นตัวนำ เป็นเด่นกว่าจริตอื่น ก็เรียกว่าเป็นผู้มีจริตนั้น ...เรามาดูรายละเอียดของจริตแต่ละประเภทกันดีมั๊ยคะ

ราคะจริต

ลักษณะ บุคลิกดี มีมาด น้ำเสียงนุ่มนวลไพเราะ ติดในความสวย ความงาม ความหอมความไพเราะ ความอร่อย ไม่ชอบคิด แต่ช่างจินตนาการเพ้อฝัน จุดแข็ง มีความประณีตอ่อนไหว และละเอียดอ่อน ช่างสังเกตุเก็บข้อมูลเก่ง มีบุคลิกหน้าตาเป็นที่ชอบและชื่นชมของทุกคนที่เห็น วาจาไพเราะ เข้าได้กับทุกคน เก่งในการประสานงาน การประชาสัมพันธ์และงานที่ต้องใช้บุคลิกภาพ

จุดอ่อน ไม่มีสมาธิ ทำงานใหญ่ได้ยาก ไม่มีเป้าหมายในชีวิต ไม่มีความเป็นผู้นำ ขี้เกรงใจคน ขาดหลักการ มุ่งแต่บำรุงบำเรอผัสสะทั้ง 5 ของตัวเอง คือ รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส ชอบพูดคำหวานแต่อาจไม่จริง อารมณ์รุนแรงช่างอิจฉา ริษยา ชอบปรุงแต่ง

วิธีแก้ไข พิจารณาโทษของจิตที่ขาดสมาธิ ฝึกพลังจิตให้มีสมาธิเข้มแข็ง หาเป้าหมายที่แน่ชัดในชีวิต พิจารณาสิ่งปฏิกูลต่างๆของร่างกายมนุษย์เพื่อลดการติดในรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส

โทสะจริต

ลักษณะ จิตขุ่นเคือง โกรธง่าย คาดหวังว่าโลกต้องเป็นอย่างที่ตัวเองคิด พูดตรงไปตรงมา ชอบชี้ถูกชี้ผิด เจ้าระเบียบ เคร่งกฎเกณฑ์ แต่งตัวประณีต สะอาดสะอ้าน เดินเร็ว ตรงแน่ว

จุดแข็ง อุทิศตัวทุ่มเทให้กับการงาน มีระเบียบวินัยสูง ตรงเวลา วิเคราะห์เก่ง มองอะไรตรงไปตรงมา มีความจริงใจต่อผู้อื่นสามารถพึ่งพาได้ พูดคำไหนคำนั้น ไม่ค่อยโลภ

จุดอ่อน จิตขุ่นมัว ร้อนรุ่ม ไม่มีความเมตตา ไม่เป็นที่น่าคบค้าสมาคมของคนอื่น และไม่มีบารมี ไม่มีความคิดสร้างสรรค์ สร้างวจีกรรมเป็นประจำ มีโรคภัยไข้เจ็บได้ง่าย

วิธีแก้ไข สังเกตดูอารมณ์ตัวเองเป็นประจำ เจริญเมตตาให้มากๆ คิดก่อนพูดนานๆ และพูดทีละคำ ฟังทีละเสียง อย่าไปจริงจังกับโลกมากนัก เปิดใจกว้างรับความคิดใหม่ๆ พิจารณาโทษของความโกรธต่อความเสื่อมโทรมของร่างกาย

โมหะจริต

ลักษณะ ง่วงๆ ซึมๆ เบื่อๆ เซ็งๆ ดวงตาดูเศร้าๆ ซึ้งๆ พูดจาเบาๆ นุ่มนวลอ่อนโยน ยิ้มง่าย อารมณ์ ไม่ค่อยเสีย ไม่ค่อยโกรธใคร ไม่ชอบเข้าสังคม ไม่ชอบทำตัวเป็นจุดเด่น เดินแบบขาดจุดมุ้งหมาย ไร้ความมั่นคง

จุดแข็ง ไม่ฟุ้งซ่าน เข้าใจอะไรได้ง่ายและชัดเจน มีความรู้สึก มักตัดสินใจอะไรได้ถูกต้อง ทำงานเก่ง โดยเฉพาะงานประจำ ไม่ค่อยทุกข์หรือเครียดมากนัก เป็นคนดี เป็นเพื่อนที่น่าคบ ไม่ทำร้ายใคร

จุดอ่อน ไม่มีความมั่นใจ มองตัวเองต่ำกว่าความเป็นจริง โทษตัวเองเสมอ หมกมุ่นแต่เรื่องตัวเองไม่สนใจคนอื่น ไม่จัดระบบความคิด ทำให้เสมือนไม่มีความรู้ ไม่มีความเป็นผู้นำ ไม่ชอบเป็นจุดเด่น สมาธิอ่อนและสั้นเบื่อง่าย อารมณ์อ่อนไหวง่ายใจน้อย

วิธีแก้ไข ตั้งเป้าหมายชีวิตให้ชัดเจน ฝึกสมาธิสร้างพลังจิตให้เข้มแข็ง ให้จิตออกจากอารมณ์ โดยจับการเคลื่อนไหวของร่างกาย หรือเล่นกีฬา แสวงหาความรู้ และต้องจัดระบบความรู้ความคิด สร้างความแปลกใหม่ให้กับชีวิต อย่าทำอะไรซ้ำซาก

วิตกจริต

ลักษณะ พูดเป็นน้ำไหลไฟดับ ความคิดพวยพุ่ง ฟุ้งซ่านอยู่ในโลกความคิด ไม่ใช่โลกความจริง มองโลกในแง่ร้ายว่าคนอื่นจะเอาเปรียบกลั่นแกล้งเรา หน้าจะบึ้ง ไม่ค่อยยิ้ม เจ้ากี้เจ้าการ อัตตาสูงคิดว่าตัวเองเก่ง อยากรู้อยากเห็นไปทุกเรื่อง ผัดวันประกันพรุ่ง

จุดแข็ง เป็นนักคิดระดับเยี่ยมยอด มองอะไรทะลุปรุโปร่งหลายชั้น เป็นนักพูดที่เก่ง จูงใจคน เป็นผู้นำหลายวงการ ละเอียดรอบคอบ เจาะลึกในรายละเอียด เห็นความผิดเล็กความผิดน้อยที่คนอื่นไม่เห็น

จุดอ่อน มองจุดเล็กลืมภาพใหญ่ เปลี่ยนแปลงความคิดตลอดเวลา จุดยืนกลับไปกลับมา ไม่รักษาสัญญา มีแต่ความคิด ไม่มีความรู้สึก ไม่มี วิจารณญาณ ลังแล มักตัดสินใจผิดพลาด มักทะเลาวิวาท ทำร้ายจิตใจ เอารัดเอาเปรียบผู้อื่น มีความทุกข์ เพราะเห็นแต่ปัญหา แต่หาทางแก้ไม่ได้

วิธีแก้ไข เลือกความคิด อย่าให้ความคิดลากไป ฝึกสมาธิแบบอานาปานัสสติ เพื่อสงบสติ อารมณ์ เลิกอกุศลจิต คลายจากฟุ้งซ่าน สร้างวินัย ต้องสร้างกรอบเวลา ฝึกมองภาพรวม คิดให้ครบวงจร หัดมองโลกในแง่ดี พัฒนาสมองด้านขวา

ศรัทธาจริต

ลักษณะ ยึดมั่นอย่างแรงกล้าในบุคคล หลักการหรือความเชื่อถือและความศรัทธา คิดว่าตัวเองเป็นคนดี น่าศรัทธา ประเสริฐ กว่าคนอื่น เป็นคนจริงจัง พูดมีหลักการ

จุดแข็ง มีพลังจิตสูงและเข้มแข็งพร้อมที่จะเสียสละเพื่อผู้อื่น ต้องการเปลี่ยนแปลงตัวเองและสังคมไปสู่สภาพที่ดีกว่าเดิม มีพลังขับเคลื่อนมหาศาล มีลักษณะความเป็นผู้นำ

จุดอ่อน หูเบา ความเชื่ออยู่เหนือเหตุผล ถูกหลอกได้ง่าย ยิ่งศรัทธามาก ปัญญายิ่งลดน้อยลง จิตใจคับแคบ ไม่ยอมรับความคิดที่แตกต่าง ไม่ประนีประนอม มองโลกเป็นขาวและดำ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่ตนคิดว่าถูกต้อง สามารถทำได้ทุกอย่างแม้แต่ใช้ความรุนแรง

วิธีแก้ไข นึกถึงกาลามสูตร ใช้หลักเหตุผลพิจารณาเหนือความเชื่อ ใช้ปัญญานำทาง และใช้ศรัทธาขับเคลื่อน เปิดใจกว้างรับความคิดใหม่ๆ ลดความยึดมั่นในตัวบุคคลหรืออุดมการณ์ ลดความยึดมั่นในตัวกูของกู

พุทธิจริต

ลักษณะ คิดอะไรเป็นเหตุเป็นผล มองเรื่องต่างๆ ตามสภาพความเป็นจริงไม่ปรุงแต่ง พร้อมรับความคิดที่แตกต่างไปจากของตนเอง ใฝ่เรียนรู้ ช่างสังเกตุ มีความเมตตาไม่เอาเปรียบคน หน้าตาผ่องใส ตาเป็นประกาย ไม่ทุกข์

จุดแข็ง สามารถเห็นเหตุเห็นผลได้ชัดเจน และรู้วิธีการแก้ไขปัญหาต่างๆได้อย่างถูกต้อง อัตตาต่ำ เปิดใจรับข้อเท็จจริง จิตอยู่ในปัจจุบัน ไม่จมปลักในอดีต และไม่กังวลในสิ่งที่จะเกิดในอนาคต พัฒนาปรับปรุงตัวเองอยู่เสมอ เป็นกัลยาณมิตร

จุดอ่อน มีความเฉื่อย ไม่ต้องการพัฒนาจิตวิญญาณ ชีวิตราบรื่นมาตลอด หากต้องเผชิญพลังด้านลบ อาจเอาตัวไม่รอด ไม่มีความเป็นผู้นำ จิตไม่มีพลังพอที่จะดึงดูดคนให้คล้อยตาม

วิธีแก้ไข้ ถามตัวเองว่าพอใจแล้วหรือกับสภาพความเป็นอยู่ในปัจจุบัน เพิ่มพลังสติสมาธิ พัฒนาจิตใจให้มีพลังขับเคลื่อนที่แรงขึ้น เพิ่มความเมตา พยายามทำให้ประโยชน์ให้กับสังคมมากขึ้น

ขอขอบคุณ : ข้อมูลจาก ธรรมะไทย และหนังสือ "จริต ๖ ศาสตร์ในการอ่านใจคน" โดย ดร. อนุสร จันทพันธ์ และ ดร. บุญชัย โกศลธนากุล

ธรรมะน่ารู้

คาถาบูชาพระสยามเทวาธิราช

noreply@blogger.com (admin) — Thu, 30 Jun 2011 09:01:00 +0000

บทสวดมนต์ง่ายๆ ในเรียนรู้ธรรมะไปกับแหมอ ขออินเทรนด์เทศกาลเลือกตั้งกับเค้าหน่อยแล้วกันนะคะ ..... การเมืองบ้านเราหลายครั้งที่ร้อนแรง และน่ากลัวจนเพื่อนๆหลายๆคนอาจเคยนึกแบบแม่หมอ ก็คือนึกถึงองค์เทพที่ปกปักษ์รักษาบ้านเมือง ขอพรให้ท่านคุ้มครองประเทศไทยของพวกเรา .... และองค์เทพที่พวกเรามักจะนึกถึงก็คือพระสยามเทวาธิราชนั่นเองค่ะ

พระสยามเทวาธิราช มีประวัติมาจาก องค์รัชกาลที่5...... ทรงโปรดการศึกษาประวัติศาสตร์ ทรงมีพระราชดำริว่าประเทศไทยมีเหตุการณ์ที่เกือบจะต้องเสียอิสรภาพมาหลายครั้ง แต่เผอิญให้มีเหตุรอดพ้นภยันตรายมาได้เสมอ คงจะมีเทพยดาที่ศักดิ์สิทธิ์คอยอภิบาลรักษาอยู่ สมควรที่จะทำรูปเทพยดาองค์นั้นขึ้นสักการบูชา จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ปั้นหล่อเทวรูปสมมุติขึ้น ถวายพระนามว่าพระสยามเทวาธิราช ค่ะ

พระสยามเทวาธิราชเป็นเทวรูป หล่อด้วยทองคำสูง ๘ นิ้ว ประทับยืนทรงเครื่องกษัตริยาธิราช......... ทรงฉลองพระองค์อย่างเครื่องของเทพารักษ์ มีมงกุฎเป็นเครื่องศิราภรณ์ พระหัตถ์ขวาทรงพระแสงขรรค์ พระหัตถ์ ซ้ายยกขึ้นจีบดรรชนีเสมอพระอุระ องค์พระสยามเทวาธิราชประดิษฐานอยู่ในเรือนแก้วทำด้วยไม้จันทน์ ลักษณะแบบวิมานเก๋งจีน มีคำจารึกเป็นภาษาจีนที่ผนังเบื้องหลัง แปลว่า "ที่สถิตย์แห่งพระสยามเทวาธิราช" เรือนแก้วเก๋งจีนนี้ประดิษฐานอยู่ในมุขกลางของพระวิมานไม้แกะสลักปิดทอง ตั้งอยู่เหนือลับแลบังพระทวารเทวราชมเหศวร์ ตอนกลางพระที่นั่งไพศาลทักษิณ ในพระบรมมหาราชวัง....... พระวิมานไม้แกะสลักปิดทองนี้ เรียกว่า พระวิมานไม้แกะสลักปิดทองสามมุข ด้านหน้าขององค์พระสยามเทวาธิราชตั้งรูปพระสุรัสสวดี หรือพระพราหมี เทพเจ้าแห่งการดนตรีและขับร้อง มุขตะวันออกของพระวิมาน ตั้งรูปพระอิศวรและพระอุมา มุขตะวันตกของพระวิมาน ตั้งรูปพระนารายณ์ทรงครุฑค่ะ

และวันนี้แม่หมอก็มีคาถาบูชาพระสยามเทวาธิราชมาฝากเพื่อนๆด้วยนะคะ ลองนำไปสวดกันดูนะคะ

คาถาบูชาพระสยามเทวาธิราช

สะยามะเทวาธิราชา เทวาติเทวา มะหิทธิกา เทยยะรัฏฐัง อะนุรักขันตุ อาโรคะเยนะ สุเขนะ จะ เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ สุวัตถิ โหตุ สัพพะทา สะยามะเทวานุภาเวนะ สะยามะเทวะเตชะสา ทุกขะโรคะภะยา เวรา โสกา สัตตุ จุปัททะวา อะเนกา อันตะรายาปิ วินัสสันตุ อะเสสะโต ชะยะสิทธิ ธะนัง ลาภัง โสตถิภาคยัง สุขัง พะลัง สิริ อายุ จะ วัณโณ จะ โภคัง วุฑฒิ จะ ยะสะวา สะตะวัสสา จะ อายุ จะ ชีวะสิทธี ภะวันตุ เม

บทสวดมนต์ง่ายๆ

การฝึกสมาธิโดยใช้แสงสว่าง

noreply@blogger.com (admin) — Mon, 27 Jun 2011 08:06:00 +0000

ฝึกสมาธิในเรียนรู้ธรรมะไปกับแม่หมอ ...... วันนี้จะพาเพื่อนๆมารู้จักวิธีการฝึกสมาธิ โดยการใช้แสงสว่างตามแนวทางของ สัตยาไสบาบา ..... การฝึกสมาธิเป็นสิ่งที่ดีนะคะ แล้วก็สามารถฝึกได้หลายแนวทาง แต่ละคนอาจใช้วิธีการที่แตกต่างกัน .... การฝึกสมาธิโดยการใช้แสงสว่างก็เป็นอีกวิธีการหนึ่งที่น่าสนใจทีเดียวละค่ะ เพื่อนๆลองอ่านดูนะคะ

การฝึกสมาธิ

สมาธิที่แท้จริงคือการที่จิตใจของเราอยู่กับพุทธะ หรือจิตที่บริสุทธิ์อยู่ตลอดเวลา คือสภาวะที่จิตใจของเราผูกพัน นึกถึงแนบแน่นจนเป็นหนึ่งเดียวกับจิตที่บริสุทธิ์ สภาวะที่ว่านี้เราทุกคนสามารถฝึกฝนให้บรรลุได้ด้วยความเพียรพยายาม ในกรณีของการฝึกนั่งสมาธิ ท่านไสบาบาแนะนำว่า

๑. เราควรฝึกในตอนเช้า เวลาระหว่าง ๐๓.๐๐ – ๐๖.๐๐ นาฬิกา จะเป็นเวลาที่ดีที่สุด

๒. ไม่จำเป็นต้องไปอาบน้ำก่อน แต่ถ้าง่วงมาก ก็ให้ไปอาบน้ำเย็นให้หายง่วง

๓. ควรนั่งในท่าที่สบายและให้แผ่นหลังตรงและนั่งบนผืนผ้ารองระหว่างพื้นกับตัวเรา เพราะขณะที่ฝึกปฏิบัติจะมีพลังงานที่สำคัญไหลผ่านตัวเรา การที่ต้องนั่งหลังตรง ก็เพื่อให้พลังงานถ่ายเทขึ้นลงโดยสะดวก และการที่ต้องนั่งบนผ้ากั้นตัวเรากับพื้น ก็เพื่อให้ผ้าทำหน้าที่เป็นฉนวนมิให้พลังงานไหลลงสู่ดินไปหมด

ตอนนี้ขอให้เตรียมเทียนไขหรือตะเกียงแล้วจุดไฟให้เทียนหรือตะเกียงสว่าง

ก่อนที่จะเริ่มต้นนั่งสมาธิต่อไป ท่านไสบาบาแนะนำให้เราภาวนาหรือสวดมนต์สักเล็กน้อยด้วยบทสวดอะไรก็ได้ที่จะทำให้จิตใจสงบ จากนั้นให้เฝ้าดูลมหายใจเข้าออกของเราแล้วภาวนา ถ้าเป็นชาวพุทธอาจภาวนาคำว่า “พุทโธ” หายใจเข้า “พุท” หายใจออก “โธ” เราอาจภาวนาคำว่า “โซ-ฮัม” ซึ่งแปลว่า เราคือจิตที่บริสุทธิ์ โดยหายใจเข้า “โซ” หายใจออก “ฮัม” ภาวนาเช่นนี้ ประมาณ ๒-๓ นาที

เมื่อจิตใจสงบลงแล้ว ให้จ้องแสงเทียนหรือตะเกียงสักครู่หนึ่ง จนหลับตาก็สามารถนึกภาพแสงเทียนนี้ได้ ท่านไสบาบาแนะนำให้ใช้แสงเทียนจะดีกว่าการจินตนาการถึงแสงสว่างที่ไร้รูปร่างท่านสอนว่า จะเป็นการยากกว่ามากที่จะนึกถึงแสงสว่างที่ไร้รูป การนึกถึงแสงสว่างที่มีรูปร่างจะง่ายกว่า

ต่อไปนี้จะเป็นขั้นตอนการฝึก หลังจากที่เราหลับตานำภาพแสงเทียนเข้ามาในศรีษะของเราโดยผ่านเข้ามาที่หน้าผากระหว่างคิ้วทั้งสองข้าง

๑.เมื่อแสงสว่างอยู่ในศรีษะของเราให้บอกกับตนเองในใจว่า เราจะคิดแต่สิ่งที่ดี

๒.นำแสงสว่างเคลื่อนลงมาจากศีรษะมาที่บริเวณหัวใจของเรา และให้จินตนาการว่าตรงบริเวณหัวใจของเรามีดอกบัว เมื่อดอกบัวได้รับแสงสว่างดอกบัวก็บานออกมาสวยงาม แสงสว่างชำระล้างความคิด ความรู้สึกต่าง ๆ ในหัวใจของเรา ในหัวใจของเราไม่มีความมืดอีกต่อไป มีแต่ความสะอาดและสว่าง

๓.นำแสงสว่างจากหัวใจไปที่แขนและมือทั้ง ๒ ข้าง ให้มือทั้ง ๒ ข้างเต็มไปด้วยแสงสว่าง บอกกับตนเองในใจว่า เราจะใช้มือทั้ง ๒ ข้างในการทำแต่สิ่งที่ดี เราจะรับใช้ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์เสมอ

๔.นำแสงสว่างไปที่ขาและเท้าทั้ง ๒ ข้างให้เท้าทั้ง ๒ ข้างเต็มไปด้วยแสงสว่าง บอกกับตนเองในใจว่า เราจะเดินก้าวหน้าไปในทางที่ดี ไปสถานที่ที่ดี และไปพบคนดี

๕.นำแสงสว่างกลับขึ้นมาที่ปากและลิ้นของเรา ให้ปากและลิ้นเต็มไปด้วยแสงสว่าง บอกกับตนเองในใจว่า เราจะพูดแต่สิ่งที่ดี พูดแต่ความจริง และพูดเท่าที่จำเป็น

๖.นำแสงสว่างไปที่หูทั้ง ๒ ข้าง ให้หูทั้ง ๒ ข้างเต็มไปด้วยแสงสว่าง บอกกับตนเองในใจว่า เราจะฟังแต่สิ่งที่ดี

๗.นำแสงสว่างไปที่ตาทั้ง ๒ ข้าง ให้ตาทั้ง ๒ ข้างเต็มไปด้วยแสงสว่าง บอกกับตนเองในใจว่า เราจะมองแต่สิ่งที่ดี เราจะเห็นแต่สิ่งที่ดีในทุกสิ่ง

๘.นำแสงสว่างกลับมาที่ศีรษะอีกครั้งหนึ่ง ให้นึกว่าศีรษะของเราเต็มไปด้วยแสงสว่างมากขึ้น เจิดจ้าขึ้น

ในตอนนี้ เราจะกระจายแสงสว่างไปให้กับคุณพ่อ คุณแม่ ครู อาจารย์ เพื่อน แม้กระทั่งศัตรูของเรา ....... ให้สิ่งมีชีวิตทุกชีวิต ไม่ว่าจะเป็นพืชหรือสัตว์ ให้ทั้งโลกเต็มไปด้วยแสงสว่าง ขอให้เห็นแสงสว่างว่าครอบคลุมทุก ๆ คน ทุก ๆ ชีวิตให้ทุกชีวิตเต็มไปด้วยแสงสว่าง ขอให้เห็นว่าแสงสว่างที่อยู่ในตัวเราก็อยู่ในตัวทุกคนด้วย เป็นแสงสว่างเดียวกัน บอกกับตนเองว่า เราอยู่ในแสงสว่าง แสงสว่างอยู่ในตัวเรา เราคือแสงสว่าง

ถึงตอนนี้เราจะจบการนั่งสมาธิโดยการแผ่เมตตา............ จากนั้นก็เก็บความรู้สึกที่สะอาด สว่าง ของแสงสว่างในหัวใจไว้กับตัวเราตลอดวัน หรืออาจนึกถึงรูปหรือนามของพระเจ้าที่เราบูชา ให้ปรากฏอยู่ในแสงสว่างในหัวใจของเรา แล้วเก็บภาพและความรู้สึกนี้ไว้กับเราตลอดวัน ตลอดเวลา ......... ลำดับของแสงสว่างตั้งแต่ที่หัวใจไปยังส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย จะเป็นอย่างไรก็ได้ แต่ขอให้จุดสุดท้ายนั้น เป็นแสงสว่างที่ศีรษะของเราอีกครั้งหนึ่ง ....... ถ้าเราฝึกเช่นนี้ทุกวันอย่างจริงจังและเป็นระบบแล้ว วันนั้นจะมาถึง คือวันที่เราไม่สามารถมองไม่ดี ฟังไม่ดี พูดไม่ดี ทำไม่ดีได้เลย เพราะเราได้ปลูกฝังแสงสว่าง ซึ่งเป็นตัวชำระล้างส่วนต่าง ๆ ของเรา จนกระทั่งเราไม่สามารถทำในสิ่งไม่ดีได้

การนึกถึงแสงสว่าง และนำแสงสว่างไปยังส่วนต่าง ๆ ของร่างกายนั้นเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของการฝึกสมาธิ ...... เพราะสมาธิที่แท้จริงนั้นอยู่เหนือการคิด ถ้าเรายังคิดอยู่ก็ไม่ใช่สมาธิที่แท้จริง แต่การนำแสงสว่างไปตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย เป็นอุบายที่ให้จิตใจคิดไปในทางที่ถูกต้องก่อนจนกระทั่งจิตใจสงบขึ้นและตอนที่กระจายแสงสว่างออกไปจากตัวเรา ตอนนั้นเองที่เรามักจะลืมร่างกายของตนเอง และจมลึกไปอยู่กับแสงสว่างที่กระจายและปรากฏอยู่ในตัวทุกชีวิต ตอนนั้นเราจะเริ่มดิ่งลงสู่สมาธิที่แท้จริงมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเราลืมร่างกายของเราโดยสิ้นเชิง และตระหนักถึงแต่แสงสว่างเท่านั้น สภาวะนั้นเป็นสภาวะของความปีติ มีแต่แสงสว่าง และปัญญาก็จะเกิดขึ้นเองโดยปราศจากการคิด เป็นสภาวะที่ไม่สามารถบังคับให้เกิดขึ้นตามใจเองได้

ขอขอบคุณ http://www.oknation.net/

ฝึกสมาธิ

เสด็จกรุงกบิลพัสดุ์

noreply@blogger.com (admin) — Thu, 23 Jun 2011 06:28:00 +0000

สิทธัตถบรมศาสดาทรงแสดงพระธรรมเทศนาสั่งสอนประชาชนในแคว้นมคธจนเกิดความเลื่อมใสและปฏิบัติตามคำสอนของพระองค์ .... ซึ่งก็มีทั้งออกบวชในพระธรรมวินัย และคงอยู่ในฆราวาสธรรม ตลอดจนเข้าเป็นพุทธบริษัท4เหล่า พระองค์ได้ประกาศพระศาสนาให้แพร่หลายตามพระปณิธาณที่ตั้งไว้..... พระเกียรติคุณของพระพุทธเจ้าระบือไปทั่ว จนเป็นที่กล่าวถึงในเมืองกบิลพัสดุ์อันเป็นชาติภูมิของพระองค์ พระเจ้าสุทโธทนะทรงทราบข่าวพระโอรสที่จากไปนานถึง7ปีเต็ม ก็ดีพระทัยเป็นอันมาก จึงรีบจัดส่งราชทูตมาอาราธนาพระพุทธเจ้าให้เสด็จกลับเมืองกบิลพัสดุ์ ด้วยต้องการให้พระโอรสกลับมาครองราชสมบัติ

ขณะนั้นพระพุทธเจ้าประทับอยู่ที่วัดเวฬุวัน พระเจ้าสุทโธทนะส่งราชทูตมาทั้งสิ้น9คณะ..... แต่ละคณะมีจำนวน 1000 คน รวมมหาอำมาตย์ที่เป็นหัวหน้าอีก1คน เมื่อแต่ละคณะได้มาเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้ากลับทูลขอออกบวชหลังจากได้ฟังพระธรรมและบรรลุอรหัตตผล โดยยังไม่มีใครได้ทูลอาราธนาพระองค์กลับกรุงกบิลพัสดุ์เลย

ครั้งที่10 พระเจ้าสุทโธทนะจึงจัดส่งราชทูตไปอีกคณะหนึ่ง..... โดยมีอำมาตย์กาฬุทายีเป็นหัวหน้ามุ่งหน้าไปยังวัดเวฬุวันอีกครั้งหนึ่ง เมื่อมาถึงวัดพระพุทธเจ้ากำลังแสดงธรรม อำมาตย์กาฬุทายีได้พาคณะมานั่ฟังอยู่ท้ายแถว เละมื่อฟังจบได้บรรลุอรหัตตผลกันหมดทุกคน ก็ได้เข้าไปทูลขอบวชเช่นเดียวกับคณะก่อนหน้านี้ ซึ่งพระพุทธเจ้าได้ทรงบวชให้แบบเอหิภิกขุอุปสัมปทา

หลังจากที่อำมาตย์กาฬุทายีบวชได้7วัน ได้นึกถึงภารกิจที่ได้รับมอบหมายมา.......... จึงได้เข้าไปกราบทูลองค์พระศาสดาพรรณนาถึงเส้นทางเสด็จกลับกรุงกบิลพัสดุ์เป็นบทกวีที่ไพเราะถึง64บทและทูลเชิญเสด็จไปกรุงกบิลพัสดุ์ .... พระพุทธเจ้าจึงรับนิมนต์และทรงกำหนดการเสด็จเดินทาง ซึ่งระยะทางระหว่างกรุงราชคฤห์กับกรุงกบิลพัสดุ์ห่างกันถึง60โยชน์จึงทรงพาพระสาวก 20000รูปเดินทางไปวันละ1โยขน์ โดยมีพระกาฬุทายีตามเสด็จไปด้วย

วันรุ่งขึ้นหลังจากตามเสด็จพระพุทธเจ้ามาได้1วัน...... พระกาฬุทายีได้ขอพระพุทธานุภาพพระพุทธเจ้าให้เหาะไปแจ้งข่าวแก่พระเจ้าสุทโธทนะ ซึ่งเมื่อได้รับอนุญาตแล้วก็ได้กลับไปเฝ้าและแจ้งข่าวของพระพุทธเจ้าแก่พระเจ้าสุทโธทนะ .... ครั้งแรกพระเจ้าสุทโธทนะจำพระกาฬุทายีไม่ได้ในครั้งแรก แต่พอจำได้ก็นึกแปลกใจที่กลับมาหาพระองค์ได้ไม่เหมือน9คณะแรกที่ไป จึงทรงนิมนต์ให้นั่งบนอาสนะและทรงรับสั่งให้เจ้าหน้าที่ราชสำนักจัดภัตตาหารและประเคนถวายอาหารนั้นด้วยพระองค์เอง ..... แล้วพระองค์ก็ทรงแปลกใจอีกครั้งที่เห็นพระกาฬุทายีไม่ฉัน แต่กลับแสดงท่าทีจะลุกขึ้น แต่เมื่อได้ทราบว่าจะนำภัตตาหารนั้นไปถวายพระพุทธเจ้า ซึ่งบัดนี้กำลังพาพระสาวก20000 รูปมาเยี่ยมพระองค์ ทรงดีพระทัยมาก จึงนิมนต์ให้พระกาฬุทายีฉันก่อนแล้วให้เจ้าหน้าที่จัดเตรียมภัตตาหารอีกชุดไปถวายพระพุทธเจ้า

พระกาฬุทายีรับบาตรภัตตาหารที่จะถวายให้พระพุทธเจ้ามาแล้วได้โยนขึ้นบนอากาศ และอธิษฐานจิตให้บาตรนั้นลอยออกหน้าไปก่อน ..... แล้วท่านจึงเหาะตามไปจนถึงสถานที่ที่พระพทธเจ้าประทับ ซึ่งพระกาฬุทายีได้แสดงอิทธิฤทธิ์ให้ชาวเมืองกบิลพัสดุ์เห็นกันอย่างทั่วถึง .... เมื่อถึงที่ประทับของพระพุทธเจ้า ทั้งบาตรและพระกาฬุทายีก็หยุด และพระกาฬุทายีก็นำบาตรนั้นไปถวายแด่พระพุทธเจ้า ซึ่งพระองค์ทรงตักภัตตาหารไว้และแจกจ่ายแก่พระสาวกทุกรูป ด้วยฤทธิ์อำนาจของพระองค์ ยังผลให้ภัตตาหารเพียงบาตรเดียวแจกจ่ายได้ฉันกันทั่วถึง ... ซึ่งพระกาฬุทายี ก็ได้เหาะไปรับภัตตาหารจากพระเจ้าสุทโธทนะเช่นนี้ทุกวัน พร้อมแจ้งข่าวของพระพุทธเจ้าให้ทราบเป็นระยะ

ทางเจ้าศากยะซึ่งมีพระเจ้าสุทโธทนะเป็นประมุขต่างประชุมหารือกันอย่างเคร่งเครียดเรื่องเตรียมถวายการต้อนรับพระพุทธเจ้าและพระสาวก....... เมื่อตกลงกันได้ว่าจะใช้อุทยานต้นไทรถวายเป็นที่ประทับ จากนั้นก็จัดการสร้างพระคันธกุฏี และที่อยู่ของพระสาวกเป็นจำนวนมาก .... วันที่พระพุทธเจ้าเสด็จมาถึงก็ส่งพระกุมารน้อยๆจำนวนหนึ่งออกไปรอรับเสด็จก่อน และฝ่ายพวกศากยะที่เป็นผู้ใหญ่ต่างก็ถือเครื่องสักการะบูชาตามไปภายหลัง ครั้งพระพุทธเจ้าเสด็จถึงเขตเมืองกบิลพัสดุ์ ก็ทูลเชิญเสด็จไปยังอทยานต้นไทร หรือที่เรียกกันว่า นิโครธาราม

เรื่องเล่าพระพุทธเจ้า

หลวงปู่หล้า

noreply@blogger.com (admin) — Sun, 19 Jun 2011 02:00:00 +0000

หลวงปู่หล้า เขมปัตโต

วัดภููจ้อก้อ อำเภอหนองสูง มุกดาหาร

หลวงปู่หล้า เขมปัตฺโต เป็นสุปฏิปันโน ผู้สืบทอดปฏิปทา ของหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต..... เป็นพระผู้ปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ ปฏิบัติตามหลักพระธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด มีศีลาจาริวัตรอันงดงามน่าเลื่อมใส มีความสามารถในการแสดงธรรมอบรมได้ลึกซึ้งจับใจ เป็นดั่งประทีปธรรมแห่งลุ่มแม่น้ำโขง
หลวงปู่หล้าเกิด เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2454 ณ บ้านกุดสระ ตำบลกุดสระ อำเภอหมากแข้ง อุดรธานี.....บิดาชื่อ คูณมารดาชื่อ แพง ชื่อเดิมคือหล้า เสวตร์วงศ์ ท่านได้บรรพชา เมื่ออายุได้ 18 ปี ณ วัดบ้านกุดสระ ต.กุดสระ อ.เมือง จ.อุดรธานี.... ต่อมาท่านได้ลาสิกขาบทเพื่อไปคัดเลือกทหาร ท่านก็ได้แต่งงานมีครอบครัว จนมีลูกผู้หญิงด้วยกันหนึ่งคน อยู่ด้วยกันหนึ่งปีก็เลิก หลังจากนั้นอีกหนึ่งปี ท่านก็แต่งงานใหม่อีกครั้งหนึ่ง อยู่ด้วยกันเก้าปี มีบุตรด้วยกันสามคน เป็นชายสอง หญิงหนึ่งคน ผู้หญิงนั้นพออายุได้สามปีก็ถึงแก่กรรม ต่อมาภรรยาของท่านเกิดล้มป่วยลง และถึงแก่กรรม พอเสร็จจากฌาปนกิจภรรยาของท่านแล้ว ท่านมีจิตศรัทธาคิดอยากจะบวชอีกครั้ง

หลวงปู่หล้าเมื่ออายุได้ 32 ปี ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุในทางพระพุทธศาสนาอีกครั้งหนึ่ง..... ณ วัดบ้านยาง พระอาจารย์เสาร์เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ครั้นบวชได้สองพรรษาก็สอบนักธรรมชั้นเอกได้.... ต่อมาท่านได้กราบลาพระอุปัชฌาย์อาจารย์จากสำนักเดิม ท่านญัตติเป็นพระธรรมยุตเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2488 ณ วัดโพธิสมภรณ์ อ.เมือง จ.อุดรธานี ครั้นญัตติแล้วท่านเดินธุดงค์ฝึกหัดความกล้า เดินธุดงค์ปฏิบัติธรรมไปตามป่าเขาลำเนาไพรเขตเทือกเขาภูพานจังหวัดสกลนคร นครพนม

หลวงปู่หล้าถวายตัวเป็นศิษย์หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต...... ภายหลังจากออกพรรษาในปีพุทธศักราช 2489 หลวงปู่หล้า เขมปัตฺโต ท่านเดินธุดงค์ปฏิบัติธรรมจากวัดป่าโพธิ์ชัย ตั้งใจว่าจะไปกราบพระธาตุพนม และไปพักภาวนาบนเขาภูพาน จากนั้นประมาณเดือนเมษายน ท่านก็เดินธุดงค์ไปวัดป่าบ้านหนองผือ อ.พรรณานิคม จ.สกลนคร เพื่อเข้าไปฝากตัวเป็นลูกศิษย์หลวงปู่มั่น..... หลวงปู่หล้าตั้งสัจจะต่อหน้าหลวงปู่มั่น และคณะสงฆ์ว่า “ขอมอบกายถวายชีวิตต่อพระอาจารย์ ผูกขาดทุกลมปราณ ตลอดทั้งคณะสงฆ์ในทีนี้ทุกๆ องค์ด้วย” เมื่อกราบถวายตัวเป็นลูกศิษย์หลวงปู่มั่นแล้ว หลวงปู่หล้าตั้งใจศึกษาข้อวัตรปฏิบัติ ตั้งใจทำสมาธิภาวนา หากเกิดสงสัยในข้อธรรมก็เข้าไปกราบเรียนถามหลวงปู่มั่น แล้วท่านก็เมตตาแก้ปัญหาธรรมให้

หลวงปู่หล้าได้เข้าไปเป็นพระอุปัฏฐากหลวงปู่มั่น...... เพราะเป็นช่วงเข้าสู่ปัจฉิมวัยของท่านแล้ว และท่านก็เริ่มอาพาธ หลวงปู่หล้าท่านตั้งใจทำหน้าที่ปฏิบัติบูชาพระคุณของพระอาจารย์ด้วยความเคารพอย่างสูงสุด ทำหน้าที่ทุกอย่าง จนได้รับความไว้วางใจจากครูบาอาจารย์หมู่คณะด้วยกัน โดยหลวงปู่มั่น มอบหมายให้หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน เป็นผู้ดูแลหมู่คณะแทนท่าน ...... หลวงปู่หล้า อุปัฏฐากรับใช้หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต จนกระทั่งท่านเข้าสู่พระนิพพานที่วัดป่าสุทธาวาส ภายหลังจากเสร็จพิธิถวายเพลิงสรีระสังขารองค์ท่านแล้ว หลวงปู่หล้าได้ติดตามเดินธุดงค์ปฏิบัติธรรมไปกับหลวงปู่เทสก์ เทสรังสี ธุดงค์ไปทางภาคใต้ จากนั้นท่านได้ติดตามปฏิบัติธรรมไปกับหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน.....

หลวงปู่หล้าท่านฝึกหัดปฏิบัติจิตภาวนา เดินจงกรม ตามป่าเขาลำเนาไพร ต่อสู้กับกิเลสภายในใจ จนได้รับชัยชนะแห่งธรรม...... คือ สำเร็จเป็นพระอรหันต์ แต่นั้นเป็นต้นมา ท่านก็เริ่มโปรยปรายสายธรรมอันฉ่ำใจ แก่สานุศิษย์ศาสนิกชนทุกหมู่เหล่าทั้งพระสงฆ์สามเณรแลฆราวาส และสร้างสำนักปฏิบัติธรรม คือ วัดบรรพตคีรี หรือวัดภูจ้อก้อ ในปัจจุบันนี้

หลวงปู่หล้า ถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่19 มกราคม พ.ศ.2539...... ณ วัดบรรพตคีรี (ภูจ้อก้อ) สิริรวมอายุได้ 84ปี 11 เดือน 52 พรรษา อัฐิของท่านก็กลายเป็นพระธาตุมีสีสรรวรรณะต่างๆ และได้ทำการสร้างเจดีย์พิพิธภัณฑ์ขึ้น เพื่อบรรจุอัฐิธาตุ อัฐบริขารเครื่องใช้ต่างๆ ขององค์ท่าน ให้เป็นที่สักการะบูชาของพุทธศาสนิกชนทุกหมู่เหล่า

คำสอนหลวงปู่หล้า

"มุ่งดีในโลกีย์เป็นทางวนเวียน มุ่งดีในทางโลกุตตระเป็นทางพ้นทุกข์"

"มองตัวเองให้มากจึงจะกลายเป็นคนดีได้ มัวแต่มองท่านผู้อื่นแล้วไซร้ ก็กลายเป็นคนพาลไป ไม่รู้ตัว เพราะนิสัยคนพาลย่อมเพ่งโทษผู้อื่นเป็นวัตร พุทธศาสนาก็ยืนยันว่า "สอนตนดีแล้ว จึงสอนท่านผู้อื่น" จึงไม่เดือดร้อนในภายหลัง เรื่องอุปสรรคในโลกทั้งปวง และก็เป็นยาวิเศษทั้งปวงไปในตัว เป็นเหตุให้เข็ดหลาบโลกทั้งปวงไปในตัว แบบถี่ถ้วนแยบคายด้วยซ้ำ มุ่งดีในโลกีย์เป็นทางวนเวียน มุ่งดีในทางโลกุตตระเป็นทางพ้นทุกข์"

"พระนิพพานไม่ใช่ผู้รู้ เหนือผู้รู้ไปจนไม่มีที่หมาย ถ้าหมายอยู่ยังไม่ใช่พระนิพพาน เป็นเพียงความหวังและเจตนากำลังเดินทางใจมรรคใจเท่านั้น ธรรมชั้นนี้เป็นธรรมชั้นสูงมาก มอบให้เจ้าตัวแต่ละรายเป็นผู้มีสิทธิ์เห็นเองรู้เอง จึงเป็นของไม่นอกเหนือ ถ้านอกเหนือไปกว่านี้แล้ว เป็นธรรมหาพรรคหาเสียงภายนอกเหมือนชาวโลกที่อลหม่านกันอยู่ "

"การดักจิตดักใจของตนเอง ย่อมเป็นภาวนาอยู่ในตัว ทวนกระแสเป็นจิตตานุปัสสนาสติปัฏฐาน เพราะจะได้รู้ว่าเดี๋ยวนี้มีกามวิตก พยาบาทวิตก วิหิงสาวิตกหรือไม่ล่ะ ถ้ามีหรือไม่มีจะได้รู้ เมื่อรู้ว่ามีจะละด้วยวิธีใดก็จะได้รู้ด้วยวิธีนั้น บรรเทาหรือไม่ก็จะรู้ได้ ขาดไปแล้วไม่กำเริบด้วยวิธีใดก็จะได้รู้ด้วยวิธีนั้น กำเริบขึ้นด้วยวิธีใดก็จะได้รู้ด้วยวิธีนั้น การพิจารณาจิตในจิตนี้ จะปฏิเสธไม่ได้ถ้าปฏิเสธแล้ว การพิจารณาจิตก็ไม่บริบูรณ์จะเป็นจิตบริสุทธิ์ไปได้ยาก เพราะขาดจิตตานุปัสสนาสติปัฏฐานย่อมไม่สมบูรณ์"

"พระพุทธศาสนาเป็นธรรมคุ้มครองสรรพโลกอยู่โดยตรงๆ แล้ว ผ่านการบ้านการเมืองไปแล้ว ข้ามไปเป็นการคุ้มครองโลก เหนือไปกว่าการบ้านการเมืองไปอีก พระบรมศาสดาจึงยืนยันว่าธรรมเป็นโลกบาล คือคุ้มครองโลกได้ มีอยู่ ๒ ข้อ หิริ ความละอายต่อบาปทุจริต โอตตัปปะ ความสะดุ้งกลัวต่อบาปทุจริต"

"อดีต อนาคตย่อมเป็นเมืองขึ้นของปัจจุบัน เพราะปัจจุบันเป็นผู้ส่งส่ายเอามาใช้ให้รู้ความหมาย เมื่อปัจจุบันเป็นโลกิยวิสัย อดีตอนาคตก็พลอยเป็นโลกิยวิสัยไปด้วย แต่อดีตอนาคตไม่มี มีแต่ชื่อและบัญชี เพราะล่วงไปแล้ว เพราะยังไม่มาถึง ดีก็ดีไปแล้ว ชั่วก็ชั่วไปแล้ว อนาคตเล่า ถ้าจะดี ก็ยังไม่มาถึง ถ้าจะชั่ว ก็ยังไม่มาถึง ปัจจุบันจิต ปัจจุบันธรรม เท่านั้น จะละเว้นได้ในทางที่ไม่ชอบ และก็จะปฏิบัติได้ในทางที่ชอบ ถ้าหากว่าคอยไปบดเอื้องอยู่แต่อดีต อนาคตเท่านั้น ก็ลืมโอปนยิโกมาในปัจจุบัน จิตใจก็ห่างเหินจากสมาธิและปัญญา "

"ศรัทธา เชื่อสิ่งที่ควรเชื่อเช่น เชื่อว่าทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เชื่อว่าบาปมีบุญมี มรรค ผล นิพพานมี เป็นต้น เชื่อว่าศีล ๕ ศีล ๘ ศีล ๑๐ ศีลมาในพระปาฏิโมกข์ หรือพุทธบัญญัติ และอภิสมาจาร ย่อมเป็นประโยชน์แก่ท่านผู้รักษาและประพฤติได้ ย่อมเป็นได้ทั้งโลกีย์และโลกุตระ ต้องขึ้นอยู่กับแต่ละรายของบุคคลตามเหตุผลเฉพาะส่วนตัวเป็นรายๆ ไป แม้ศรัทธาเชื่อสิ่งที่ควรเชื่อก็เหมือนกัน เป็นได้ทั้งโลกีย์และโลกุตระ ขึ้นอยู่แต่ละรายของบุคคลอีก "

"การขีดๆ เขียนๆ เป็นเอกสารและตำรา ดีหรือชั่วขึ้นอยู่กับท่านผู้เลือกเฟ้นพิจารณาเอง กฎของการข่มเหงให้ยอมเชื่อไม่มีในทางธรรมของพระพุทธศาสนา แม้จะยอมเชื่อด้วยการแก้รำคาญก็ไม่นานย่อมขบถคืน จิตใจก็ไม่ชื่นเหมือนศรัทธาที่ประกอบด้วยปัญญาอันเป็นเอง "

"มนุษย์จะเป็นผู้บริสุทธิ์เป็นชั้นๆ ของจิตใจได้ก็ด้วยใจอันเห็นชอบ ปฏิบัติชอบ ประกอบกรรมอันดีเป็นลำดับ สูงส่งขึ้นไป ความดีและไม่ดี ไม่มาจากดินฟ้าอากาศภายนอกที่ชาวโลกแสวง ถ้าหากว่า มาจากดินฟ้าอากาศภายนอกแล้ว ปีไหนฟ้าฝนแล้งหรือท่วม พระอริยเจ้าก็ต้องลดตำแหน่งมาเป็นปุถุชนคนหนาก่อน ปีไหนฟ้าดีฝนดี จึงสวมมงกุฎเป็นพระอริยเจ้า"

"อารมณ์วู่วามนั้น หากบุคคลใดรู้ตัวก็ต้องถือว่าเป็นคนมีปัญญาแล้ว และหากถ้ามันเห็นว่าไม่มีประโยชน์มันก็จะวางไปเอง แต่ถ้าหากเห็นว่ามีประโยชน์มันก็วางไม่ได้ อย่างไรก็ตาม มันจะถึงกับฆ่าหรือตีเขาหรือไม่ ข้อนี้ก็เป็นส่วนที่จะต้องรู้อีก ถ้ามันหมายจะฆ่าจะตีเขาก็ส่อแสดงให้เห็นว่ามันยังมีกิเลสมากอยู่ เรื่องนี้เราต้องพิจารณา "

"ใครๆ ในโลกนี้ก็เหมือนกัน ถ้าหากเห็นว่าโลภ โกรธ หลง มันเป็นของอร่อยอยู่ มันก็ลดละไม่ได้ มันต้องไปสังเวยเป็นอาหารของกิเลสต่อไป เรื่องความวู่วามโผงผางนี้ พระบรมศาสดากล่าวว่า เป็นตามนิสัยก็มี เพราะบางคนอุปมาเหมือนน้ำใสกลางขุ่นขอบ คือมารยาทไม่งามพูดจาโผงผาง แต่จิตใจเป็นธรรมอยู่ บางคนเหมือนน้ำใสทั้งขอบทั้งกลาง หมายความว่าจิตใจก็เป็นธรรม มารยาทก็เป็นธรรม ส่วนบางคนที่เหมือนน้ำขุ่นทั้งกลางทั้งขอบ ก็หมายความว่าจิตใจก็ไม่เป็นธรรม คำพูดก็ไม่เป็นธรรม "

"เรื่องของธรรมะของพระพุทธศาสนา ความจริงแล้วเราควรจะต้องปฏิบัติให้ควบคู่กับอารมณ์ของเราไป ดีกว่าที่จะปล่อยให้อารมณ์ไหวไปทางอื่น ยกอุทาหรณ์ คนเราจะสะอาดหรือไม่สะอาดขาดตัวก็ตาม แต่ก็ต้องได้อาบน้ำอยู่นั่นเอง ถ้าไม่อาบน้ำก็ยิ่งไปใหญ่ เข้าสังคมใดๆ ก็ไม่ได้ ฉันใดก็ฉันนั้น ถ้าเราไม่ประพฤติศีลประพฤติธรรมแล้ว ก็ไม่มีอะไรจะมาล้างหัวจิตหัวใจให้สะอาดได้"

คำสอนหลวงพ่อ

อกุศลมูล 3

noreply@blogger.com (admin) — Thu, 16 Jun 2011 06:37:00 +0000

เรียนรู้ธรรมะไปกับแม่หมอ ในหัวข้อ ธรรมะน่ารู้ วันนี้แม่หมอจะพาเพื่อนๆมารู้จักกับคำว่า อกุศลมูล ........ อกุศลมูล คือ รากเหง้าของความชั่ว รางเหง้าหรือต้นตอของความชั่วทั้งปวง เมื่อความชั่วเกิดขึ้นในตัวเรา และเมื่อกำเริบขึ้นมาก็จะแสดง ออกมาเป็นสิ่งที่ทุจริตทางกาย วาจา ใจ รวมเป็นเหตุให้เกิดกิเลส มี 3 ประการ คือ ...... 1. โลภะหรือความอยากได้ ...... 2. โทสะ หรือ ความคิดประทุษร้ายคนอื่น ........ 3. โมหะหรือ ความหลงไม่รู้จริง ซึ่งสามารถขยายความได้ดังนี้ค่ะ
1. โลภะ ความอยากได้....... โลภะ คือ ความอยากได้ของคนอื่นมาเป็นของตน อยากให้ตนมีเหมือนคนอื่น หรือมีมากกว่าผู้อื่น ความอยากมีหลายรูป แบบซึ่งจะก่อให้เกิดรากเหง้าของความชั่วทั้งปวง เช่น อิจฉา ความอยาก ปาปิจฉา- ความอยากอย่างชั่วช้า มหิจฉา- ความอยากรุนแรง อภิชฌาวิสมโลภะ -
ความอยากได้ถึงขั้นเพ่งเล็ง ความอยากที่เกิดมากขึ้น จะก่อให้เกิดความชั่วในตัวเองตามมา....... วิธีแก้ไขความอยากคือการใช้สติ ระลึกรู้ในตน

2. โทสะ ความคิดประทุษร้าย ...... โทสะ คือ ความคิดประทุษร้าย ได้แก่ การอยากฆ่า การอยากทำลายผู้อื่นๆ ความคิดประทุษร้ายเป็นรากเหง้าให้เกิดกิเลสได้หลายอย่าง เช่น ปฏิฆะ -ความหงุดหงิด โกธะ- ความโกรธ อุปนาหะ - ความผูกโกรธ พยาบาท ความคิดปองร้าย ถ้าปล่อยให้มีโทสะมาก ผู้นั้นจะเป็นคนชั่ว คนพาล และเป็นภัยต่อสังคม ....... วิธีแก้ไขโทสะ คือการใช้สติระงับตน และฝึกตนให้เป็นผู้มีอโทสะ

3. โมหะ ความหลงไม่รู้จริง......... โมหะ คือ ความหลงไม่รู้จริง ได้แก่ ความไม่รู้ไม่เข้าใจ ความมัวเมา ความประมาท เป้นรากเหว้าให้เกิดกิเลสได้ต่างๆมากมาย เช่น มักขะ- การลบหลู่คุณท่าน ปลาสะ - ตีเสมอ มานะ ถือตัว มทะ- มัวเมา ปมาทะ- เลินเล่อ โมหะทำให้ขาดสติ ไม่รู้ผิดชอบร้ายแรงกว่าโลภะ และโทสะ รวมทั้งส่งเสริมให้โลภะและโทสะมีกำลังมากขึ้นยิ่งด้วย .......วิธีที่จะทำให้โมหะลดลงนั้นจะต้องปฏิบัติตนเป็นผู้ที่มี อโมหะ ความไม่หลงงมงาย

เมื่อเรารู้ว่าอกุศลมูล3 หรือต้อนตอของความชั่วทั้งปวงมีอะไรบ้างแล้ว เราลองมาดู กุศลมูล3 กันบ้างนะคะ ........ กุศลมูล 3 หมายถึง รากเหง้าหรือต้นตอของความดีทั้งปวง ซึ่งเป็นหลักธรรมที่ตรงกันข้ามกับ อกุศลมูล มี 3 ประการดังนี้

1. อโลภะ ความไม่อยากได้ ......อโลภะ คือ ความเป็นผู้ไม่มีความทะยานอยาก เป็นผู้ที่มีสติระลึกรู้ตัวอยู่เสมอไม่ว่าจะกระทำสิ่งใดๆ มีแต่ความยินดีและพอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่เท่านั้น .......การปฏิบัติตนเป็นผู้มีอโลภะนั้น จะต้องปฏิบัติธรรมที่ตรงกันข้ามกับโลภะ เช่น สันโดษ - ความพอใจ ทาน- การบริจาค จาคะ- การเสียสละ อนภิชฌา -ความไม่โลภไม่อยากได้ของผู้อื่น เป็นต้น

2. อโทสะ ความไม่คิดประทุษร้าย....... อโทสะ คือ การไม่คิดประทุษร้าย ไม่โกรธ ไม่ผูกพยาบาท จะทำอะไรก็มีสติรู้สึกตัวอยู่เสมอใช้ปัญญาในการประกอบการตัดสินใจต่างๆ ...... การปฏิบัติตนเป็นผู้มีอโทสะนั้น จะต้องปฏิบัติธรรมที่ตรงกันข้ามกับโทสะ เช่น เมตตา - ความปรารถนาให้ผู้อื่นเป็นสุข กรุณา- ความ
สงสาร อโกธะ- ความไม่โกรธ อพยาบาท -ความไม่ปองร้ายผู้อื่น อวิหิงสา -ความไม่เบียดเบียน ตีติกขาขันติ- ความอดทนต่อความเจ็บใจ เป็นต้น

3. อโมหะ ความไม่หลง ..... อโมหะ คือ ความไม่หลงงมงาย ไม่ประมาทอันเป็นสาเหตุให้เกิดความชั่วทั้งปวง ให้เป็นผู้มีสติปัญญามั่นคงใช้ปัญญา พิจารณาไตร่ตรองโดยยึดหลักเหตุผล เมื่อมีอโมหะเกิดขึ้นกับตัวแล้ว โลภะ โทสะ และโมหะ ก็มิอาจเกิดขึ้นได้ ..... การปฏิบัติตนเป็นผู้มีอโมหะนั้น จะต้องปฏิบัติ ธรรมที่ตรงกันข้ามกับโทสะ เช่น พาหุสัจจะ- ความเป็นผู้ศึกษารับฟังมาก วิมังสา- หมั่นตรึกตรองพิจารณา สัทธา เชื่อในสิ่งที่ควรเชื่อ โยนิโสมนสิการ- การรู้จักตรึกตรองให้รู้จักดีชั่ว ปัญญา รอบรู้ในสิ่งที่เป็นประโยชน์และไม่เป็นประโยชน์ เป็นต้น

เพื่อนๆก็รู้จักทั้ง อกุศลมูล3 และกุศลมูล3 แล้วนะคะ .... ชีวิตเราแม้จะเลือกเกิดไม่ได้ แต่เราก็เลือกทำความดีได้ ในเมื่อเรารู้ต้นตอของทั้งความชั่ว และต้นตอของความดี ถ้าเพียงแต่เราเลี่ยงที่จะทำสิ่งที่เป็นอกุศลซะ และพยายามทำสิ่งที่เป็นกุศล ชีวิตเราก็จะพบแต่ความสุขและความสบายใจ เชือ้หรือไม่เชื่อก็ต้องลองดูหละค่ะ

ธรรมะน่ารู้

พุทธมังคลคาถา

noreply@blogger.com (admin) — Sun, 12 Jun 2011 11:21:00 +0000

เรียนรู้ธรรมะไปกับแม่หมอวันนี้ ในบทสวดมนต์ง่ายๆ แม่หมอขอนำเสนอ บทสวดพุทธมังคลคาถา .......... ซึ่งถือเป็นอีกหนึ่งบทคาถาหนึ่งของท่านสมเด็จพระพุฒาจารย์โต นอกเหนือจากพระคาถาชินะบัญชรที่รู้จักกันแพร่หลาย ............ คำว่าพุทธมังคลคาถานี้ คือการนมัสการบูชาพระอรหันต์แปดทิศซึ่งล้วนแต่เป็นพระมหาเถระที่ยิ่งใหญ่ทั้งสิ้น ล้วนแต่มีฤทธิ์ทุกองค์ เป็นมหาเถระผู้ใหญ่ในทางพระพุทธศาสนา เมื่อทำการสวดบูชาแล้ว ย่อมจะมีลาภผล เป็นมิ่งมงคลและปราศจากอันตราย ......... โดยถ้าจะสวดแบบ ธรรมดาก็ได้ โดยหัวหน้ากล่าวนำ หันทะ มะยัง พุทธะมังคละคาถาโย ภะณามะเส)

พุทธมังคลคาถา

สัมพุทโธ ทิปะทัง เสฏโฐ นิสินโน เจวะ มัชฌิเม

โกณฑัญโญ ปุพพะภาเค จะ อาคเณยเย จะ กัสสะโป

สารีปุตโต จะ ทักขิเณ หะระติเย อุปาลิ จะ

ปัจฉิมเมปิ จะ อานันโท พายัพเพ จะ คะวัมปะติ

โมคคัลลาโน จะ อุตตะเร อีสาเนปิ จะ ราหุโล

อิเม โข มังคะลา พุทธา สัพเพ อิธะ ปะติฏฐิตา

วันทิตา เต จะ อัมเหหิ สักกาเรหิ จะ ปูชิตา

เอเตสัง อานุภาเวนะ สัพพะโสตถี ภะวันตุ โน

อิจเจวะมัจจันตะนะมัสสะเนยยัง

นะมัสสะมาโน ระตะนัตตะยัง ยัง

ปุญญาภิสันทัง วิปุลัง อะลัตถัง

ตัสสานุภาเวนะ หะตันตะราโยฯ

บทสวดมนต์ง่ายๆ

วิธีฝึกสมาธิแบบ๑๐วันเห็นผล

noreply@blogger.com (admin) — Wed, 08 Jun 2011 14:43:00 +0000

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ฝึกสมาธิกับเรียนรู้ธรรมะไปกับแม่หมอวันนี้ แม่หมอมีวิธีการฝึกสมาธิง่ายๆ แบบ๑๐วันเห็นผลมาฝากเพื่อนๆค่ะ ........ไปอ่านเจอมา เป็นวิธีฝึกสมาธิแบบธรรมชาติ (เหมาะสำหรับผู้ที่ไม่ค่อยมีเวลา) ๑๐ วัน เห็นผล ผู้เขียนชื่อ คุณธนิตศักดิ์ อุ่นตา วัฒนธรรมจังหวัดนครพนมค่ะ เพื่อนๆลองอ่านและลองปฏิบัติกันดูนะคะ

หากท่านเป็นผู้หนึ่งที่กำลังแสวงหาวิธีฝึกสมาธิแบบง่าย ๆ ได้ผลเร็วและเหมาะกับท่าน....... เราขอเสนอวิธีการ “ฝึกสมาธิแบบธรรมชาติ” ที่ง่ายในการฝึกและได้ผลเร็วในการรวมใจเป็นหนึ่ง สงบ เยือกเย็น มั่นคง ตั้งมั่นเป็นสมาธิเหมาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่ไม่ค่อยมีเวลา เพียงแต่ท่านพยายามทนฝึกติดต่อกันอย่างต่อเนื่องเป็นเวลา ๑๐ วันก็จะบังเกิดผลดีกับท่านเมื่อครบ ๑๐ วันแล้วหากท่านเห็นว่าวิธีฝึกสมาธิแบบนี้เหมาะกับท่านเราก็ขอแสดงความยินดีกับท่านด้วยและขอเป็นกำลังใจให้ท่านฝึกต่อเนื่องไปจนครบ ๓ เดือน เมื่อครบ ๓ เดือน แล้วจึงค่อยไปฝึกในขั้นที่สูงขึ้น

ขั้นแรกของการฝึกสมาธิแบบธรรมชาติ ปฏิบัติตามลำดับขั้นตอนดังนี้

วันแรกของการฝึก

๑. ควรเข้านอนแต่หัวค่ำโดยไม่ควรนอนดึกมากนัก

๒. ตื่นนอนตามเวลาปกติของท่าน

๓. ตื่นนอนแล้วทำกิจส่วนตัวให้เรียบร้อย เพื่อความสบายเนื้อสบายตัว

๔. หากมีห้องพระก็เข้าไปฝึกที่ห้องพระ หรือห้องอื่นใดตามที่ท่านสะดวก

๕. ก่อนการฝึกให้สวดมนต์ไหว้พระอย่างย่อก่อน แล้วลงมือฝึกโดยนั่งในท่าขัดสมาธิหลับตา ตั้งกายให้ตรง ขาขวาทับขาซ้าย มือขวาทับมือซ้ายหงายมือขึ้นวางท่าทางให้สบาย ๆ สง่าผ่าเผยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสอมยิ้มนิด ๆ บอกกับตัวเองว่าเวลานี้เป็นเวลาที่เราสบายที่สุดในรอบวันและเป็นเวลาที่เราจะให้รางวัลกับชีวิต อากาศสดชื่นเย็นสบายเราจะไม่คิดเรื่องภายนอก ใด ๆ จากนั้นให้ท่านกำหนดความรู้สึกทั้งหมดไว้ที่ปลายจมูกดูลมหายใจเข้าออกโดยหายใจเข้าลึก ๆ อิ่ม ๆ ช้า ๆ แล้วค่อยผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ ผ่อนคลายสบาย ๆ ไม่รีบเร่ง พร้อมนึกในใจโดยใช้คำบริกรรมภาวนาตามแต่ท่านถนัดหรืออาจจะลองใช้คำบริกรรมภาวนาว่า

“พุทโธ” โดยหายใจเข้าบริกรรมภาวนาว่า “พุท” หายใจออกบริกรรมภาวนาว่า “โธ” พร้อมกับการนับจำนวนเที่ยวของลมหายใจเข้าออก หายใจเข้าออก ๑ เที่ยว นับเป็น ๑

(พุท..โธ..๑) หายใจเข้าออกเที่ยวต่อไปนับเป็น ๒ (พุท..โธ..๒) นับเรื่อยไปจนครบ ๑๐ เที่ยว ในวันแรก เมื่อครบ ๑๐ เที่ยว แล้วให้นับย้อนคืนหลังจาก (พุท..โธ..๑๐) จนถึง พุท...โธ..๑ แล้วแผ่เมตตาให้ตนเอง ญาติมิตร ผู้มีพระคุณ เจ้ากรรมนายเวรตลอดจนสรรพสัตว์ทั้งหลาย โดยน้อมนึกด้วยน้ำใสใจจริงการนับเที่ยวลมหายใจเป็นอุบายที่สำคัญ เพื่อดึงจิตให้อยู่กับลมหายใจไม่ให้จิตไปสนใจคิดปรุงแต่งเรื่องวุ่นวายภายนอก ตามความเคยชินของจิต เงื่อนไขที่สำคัญในการฝึกคือหากท่านนับหลงลืมให้เริ่มต้นนับใหม่ เช่น ไม่แน่ใจว่าเมื่อกี้นี้ท่านนับพุท..โธ..๗ หรือ พุท...โธ...๘ แบบนี้ให้นับ พุท...โธ..๑ ใหม่เช่นเดียวกันตอนนับย้อนคืนหลังหากท่านนับหลงลืมก็ให้ท่านเริ่มต้นนับ พุท...โธ..๑๐ ใหม่คราวต่อไปจิตของท่านก็จะระแวดระวังจดจ่ออยู่กับการนับและรับรู้ลมหายใจเข้าออกอย่างเอาจริงเอาจังเพราะจิตของท่านกลัวจะได้เริ่มนับใหม่ และจะไม่กล้าคิดออกไปภายนอกอีก หาก

ท่านหลงลืมแล้วไม่เริ่มต้นนับใหม่จะทำให้จิตของท่านได้ใจและหลงลืมอยู่ร่ำไป จะไม่เป็นผลดีในการฝึก เป็นอันว่าวันแรกของการฝึกก็จบลงเพียงเท่านี้ .......... ตัวช่วยที่สำคัญ ที่จะช่วยให้ท่านฝึกได้ผลเร็วยิ่งขึ้นคือตลอดทั้งวันนับจากเวลาที่ท่านลุกออกจากที่นั่งสมาธิจนถึงเข้านอนให้ท่านพยายามกำหนดความรู้สึกของท่านมาไว้ที่ปลายจมูกรับรู้ว่ากำลังหายใจเข้าออกหากพลั้งเผลอคิดเรื่องอื่นไปบ้าง เมื่อนึกขึ้นได้ให้รีบดึงความรู้สึกมาไว้ที่ปลายจมูกทันทีทำบ่อย ๆ ฝึกบ่อย ๆ ต่อไปอีกไม่นานจิตของท่านก็จะไม่คิดเรื่อยเปื่อยจะมีสติอยู่กับตัวตลอดเวลาแม้นว่าท่านกำลังประกอบธุรกิจการงานใด ๆ อยู่ก็ให้ท่านดึงความรู้สึกนึกคิดมารับรู้การหายใจเข้าออกอยู่ตลอดเวลา ซึ่งอาจใช้คำบริกรรมภาวนา พุท...โธ กำกับด้วยยิ่งดี

วันที่สอง ของการฝึก

ปฏิบัติเช่นเดียวกับวันแรกเพียงแต่ให้เขยิบการตื่นนอนดึกกว่าวันแรกอีก ๓ นาที

(ควรตั้งนาฬิกาปลุก) และเพิ่มการนับลมหายใจเข้าออกเพิ่มขึ้นอีก ๕ เที่ยว เป็น พุท...โธ..๑ ถึง พุท...โธ..๑๕ แล้วนับย้อนคืนหลังจากพุท...โธ...๑๕ ถึง พุท...โธ..๑ แล้วแผ่เมตตาหากหลงลืมก็เริ่มต้นใหม่ตลอดทั้งวันพยายามดึงความรู้สึกมาไว้ที่ปลายจมูกรับรู้ว่ากำลังหายใจเข้าออกซึ่งเป็นเงื่อนไขสำคัญที่ใช้ตลอดการฝึกของทุก ๆ วัน

วันที่สาม และวันต่อ ๆ ไปของการฝึก

ให้ปฏิบัติเช่นเดียวกับวันที่ ๒ โดยให้เขยิบการตื่นนอนดึกขึ้นอีกวันละ ๓ นาที การนับก็ให้เพิ่มขึ้นทุก ๆ วัน ๆ ละ ๕ เที่ยว จนการนับถึง ๙๙ เที่ยว เมื่อนับถึง ๙๙ แล้วนับย้อนคืนหลังถึง ๑ จากนั้นให้ท่านถือมาตรฐานเวลาในการตื่นนอนและการนับถึง ๙๙ แล้วนับย้อนคืนหลังถึง ๑ เป็นมาตรฐานในการฝึกของแต่ละวันหากท่านมีเวลาอำนวยควรนับพุทโธ ๑ ถึงพุทโธ ๙๙ แล้วย้อนทวนคืนหลังจากพุทโธ ๙๙ ถึงพุทโธ ๑ ให้ได้มากกว่าหนึ่งเที่ยวก็จะยิ่งเป็นผลดีต่อการฝึกของท่าน โดยฝึกต่อเนื่องอย่างสม่ำเสมอทุกวัน

วิธีการฝึกสมาธิแบบธรรมชาตินี้เราได้นำไปทดลองฝึกกับผู้คนจำนวนหนึ่งแล้วนับว่าได้ผลดีมากเหมาะสำหรับ ผู้ที่ไม่ค่อยมีเวลา ........ เพราะหลักการฝึกที่สำคัญของวิธีนี้ก็เพียงแต่กำหนดรับรู้ลมหายใจเข้าออกทุกขณะเท่านั้น ซึ่งคนเราทุกคนก็มีลมหายใจเข้าออกเป็นปกติตามธรรมชาติตลอดเวลาอยู่แล้ว เราจึงขอเชิญชวนท่านพยายามทนฝึกติดต่อกันไปจนครบ ๑๐ วัน...... หากท่านเห็นว่าวิธีนี้ไม่เหมาะกับท่านค่อยแสวงหาวิธีการฝึกสมาธิแบบใหม่ แต่หากเห็นว่าวิธีนี้เหมาะกับท่านขอให้ท่านพิจารณาฝึกด้วยวิธีนี้ตลอดไป ส่วนใหญ่เท่าที่พบในการฝึกด้วยวิธีนี้พบว่าช่วงสามวันแรกเป็นช่วงที่ต้องฝืนใจบ้าง เนื่องจากความไม่เคยชิน โดยเฉพาะจิตที่ชอบคิดปรุงแต่งเรื่องวุ่นวายภายนอกหากผ่านพ้นสามวันไปแล้ว ก็เริ่มเกิดความเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้นกับตัวท่านเอง เมื่อครบ ๑๐ วัน ท่านก็จะเริ่มได้รับรสความสุข สดชื่น ความมั่นคง สงบเยือกเย็น ภายในจิตใจของท่านและจะนับวันเพิ่มพูนทวีมากขึ้นเรื่อย ๆ ตามจำนวนวันที่ท่านฝึกได้ชีวิตท่านก็จะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น อย่างน่าอัศจรรย์

ฝึกสมาธิ

โปรดอนาถปิณฑิกเศรษฐี

noreply@blogger.com (admin) — Mon, 06 Jun 2011 06:05:00 +0000

ก่อนกาลที่พระพุทธเจ้าจะเสด็จสู่กรุงกบิลพัสดุ์เพื่อโปรดศากยะวงศ์นั้น .... สมัยเมื่อพระธรรมของพระองค์แพร่หลายไปในหมู่มหาชนล่วงแล้วได้หลายพรรษา แคว้นมคธมีความเจริญรุ่งเรือง มีการติดต่อค้าขายกับแคว้นอื่นๆ อาทิ แคว้นโกศล ที่มีพระราชาชื่อปเสนทิ และมีนครสาวัตถึเป็นเมืองหลวง ..... ที่นครแห่งนี้มีคหบดีนายหนึ่งนามว่า สุทัตต เป็นขุนคลังของพระราชา เป็นผู้มัธยัสถ์แต่ใจบุญ ชอบที่จะมอบทานแก่คนยากจนทั่วไปไม่เลือกหน้า จนได้ชื่อว่า อนาถปิณฑิก อันมีความหมายว่า เป็นผู้ให้แก่คนอนาถา

อนาถปิณฑิกผู้นี้มีญาติอยู่แคว้นมคธ วันหนึ่งได้เดินทางมาเพื่อประกอบธุรกิจส่วนตัวและแวะเยี่ยมญาติที่กรุงราชคฤห์........ ซึ่งน้องสาวและน้องเขยกำลังจัดหาอาหารไปถวายแด่องค์พระศาสดา พระพุทธเจ้าพร้อมพระภิกษุที่วัดป่าไผ่เวฬุวัน ... ซึ่งอนาถปิณฑิกได้ไต่ถามความ และเคยได้ยินเรื่องราวของพระพุทธเจ้ามาก่อน จึงปราถนาที่จะเข้าเฝ้า จึงได้ตาม น้องสาวและน้องเขยไปยังวัดป่าไผ่เวฬุวัน

เมื่ออนาถปิณฑิกเข้าสู่ที่ประทับและรอจนพระศาสดาเสวยพระกระยาหารเสร็จ ก็ขอเข้าเผ้าและกราบทูลให้พระองค์ทรงทราบถึงปัญหาธรรมที่สงสัย........ เกี่ยวกับผู้สร้าง และผลงานของผู้สร้าง จากความมีอำนาจอย่างยิ่งของเทพเจ้าที่เขานับถืออยู่ .... สิทธัตถะศาสดาทรงมองเห็นอุปนิสัยอันมีเมตตาเป็นรากฐานของเศรษฐีแห่งกรุงสาวัตถี จึงได้มีดำรัสตอบปัญหาที่เขาสงสัย มีความเป็นปฏิปุจฉาธรรมดังต่อไปนี้

"ดูก่อนท่านเศรษฐี หากมีปัญหาขึ้นว่า ใครเป็นผู้สร้างรูปและชีวิตให้แก่เรา เทพเจ้าคือพระพรหมเป็นผู้สร้างนั้นหรือ หากมนุษย์ทั้งหลายพากันเชื่อเช่นนี้ มนุษย์ทั้งหลายก็จำต้องยอมตนให้แก่ผู้มีอำนาจเหนือตน คือผู้สร้างและให้ชีวิตแก่ตน มนุษย์ย่อมมีสภาพเหมือนวัตถุอันสำเร็จมาจากมือนายช่างหม้อ"

"ดูกรท่านเศรษฐี หากมนุษย์เชื่อว่าพระพรหมเป็นผู้สร้างโลก เป็นผู้สร้างสรรพสิ่งในโลก มนุษย์ทั้งหลายจักไม่ต้องมีความทุกข์ใจ เศร้าเสียใจ เพราะสิ่งทั้งหลายเหล่านั้นมาจากพรหม เป็นสมบัติของพรหมผู้สร้าง ไม่ใช่สมบัติที่มนุษย์เป็นผุ้กระทำ บุญบาปย่อมไม่มีแก่มนุษย์เลย"

" ถ้ามนุษย์ทั้งหลายไม่เชื่อพรหม แต่อ้างว่ามีอำนาจอื่นใดที่ยิ่งกว่าพรหม มาเป็นผู้สร้างชีวิตเรา สิ่งเหล่านี้เป็นไปไม่ได้เลย ดูกรท่านเศรษฐี ตถาคตขอบอกว่า ไม่มีสิ่งมีอำนาจอันใดเป็นผู้สร้าง ชีวิตของเรา สรรพสิ่งทั้งหลายโดยรอบตัว มาจากเหตุของมันเอง เหมือนพืชผักออกมาจากเมล็ดผักนั้นเอง ... มีลางคนบอกว่า ตนเป็นผู้สร้างตนเอง แต่มีปัญหาว่าเหตุใดตนจึงไม่สร้างสิ่งที่พอใจให้แก่ตนเอง ความดสมนัสใจ และความน่ารักน่าใคร่น่ายินดีทั้งหลายที่เกิขึ้นนั้น เหตุใดจึงสร้งความโทมนัสใจให้แก่ตนเอง "

" หากคนทั้งหลายยอมรับข้อโต้เถียงอันนี้ว่า ไม่มีใครเป็นผู้สร้างนอกจากพรหม เราก็ค้นคว้าไม่ได้ว่าเหตุใดพรหมจึงสร้างสิ่งอันไม่เป็นที่ปรารถนาให้มนุษย์ด้วย ..... ตถาคตขอบอกว่า ผู้สร้างนั้นไม่ใช่พรหม ไม่ใช่เทพผู้มีอำนาจสูงองค์ใด ไม่ใช่ตัวเอง ไม่ใช่ความเคลื่อนไหวอื่นใด .... ผู้สร้างร่างและชีวิตทั้งหลายคือกรรม ได้แก่การกระทำของเราเอง กรรมเป็นผลให้เกิดความโทมนัส และความยินดี ทั้ง2อย่าง ความดีและความชั่วที่เกิดมาจากเหตุคือการกระทำของเราทั้งหลายเอง "

" ดูกรท่านเศรษฐี โลกแห่งสรรพสัตว์นี้ ตกอยู่ในกฏแห่งความเป็นเหตุผลของกันและกัน วัตถุที่เรียกว่าทองคำเพราะทำสำเร็จด้วยทองคำ จะเป็นเหตุอื่นทำให้เป้นทองคำนั้นเป็นไม่มี"

เทศนาอันเป็นปฏิปุจฉาของศาสดาสิทธัตถะพุทธะอันแสดงแก่เศรษฐีอนาถปิณฑิก โดยสังเขปมาถึงตรงนี้ ........ ท่านเศรษฐีเกิดความโสมนัสในธรรมจึงกราบทูลว่าตัวเขานั้นใกล้จะมองเห็นความจริงในธรรม พระธรรมได้ทำลายความมืดในใจเขาที่เคยมีอยู่ให้เกิดความสว่างไสวขึ้นมาบ้างแล้ว จึงกราบทูลขอให้พระศาสดาทรงแนะนำแก่เขาว่าควรจะดำเนินชีวิตอย่างไรต่อไปจึงจะเป็นสุขอยู่ในเพศแห่งการครองเรือน.......... สิทธัตถะบรมศาสดาจึงมีรับสั่งว่า ความสุขสงบที่พระองค์และสาวกผู้เป็นอรหันต์ของพระองค์ได้ทรงทราบและอาศัยทางดำเนินอันถูกต้อง8ประการ (อัฏฐังคิกมรรค) ทางเหล่านั้นได้เปิดให้คนทั้งหลายเดินไปโดยอิสระ ผู้ใดเดินตามทางเหล่านั้นก็จะพบความสุขสงบที่ปรารถนา

" ดูกร ท่านเศรษฐี บุคคลผู้ใดที่ติดอยู่กับสุขสมบัติ จงละทิ้งสุขสมบัตินั้นเสียเพื่อไม่ให้ติดอยู่ เพราะจักเกิดพิษแก่ตนเอง .... ผู้ครองเรือนทั้งหลายย่อมปรารถนาความสุขและสมบัติด้วยกัน แต่อย่าปล่อยให้ใจตกเป็นทาสมัน จงใช้สุขและสมบัติให้ถูกทาง จงมีเมตตา สละสมบัตินั้นๆแก่ผู้อื่นบ้างก็จะมีความสุขที่ตมปรารถนาในฐานะผู้ครองเรือนได้ .... ดูกรท่านเศรษฐี ชีวิตของผู้ครองเรือนจะหาความสงบได้ ต้องเป็นชีวิตที่ขยันหมั่นเพียร การไม่มีความเพียรเป็นมลทินของผู้ครองเรือน ... ชีวิตของคนไม่จำเป้นต้องออกจากบ้านมาอยู่ป่า ดำเนินชีวิตอยู่กับบ้าน อยู่ภายในโลกให้ถูกต้อง ก็จะพบความสุขได้ในฐานะผู้ครองเรือน"

เศรษฐีอนาถปิณฑิกได้กล่าวคำสรรเสริญในธรรมของสิทธัตถะศาสดา........ กราบทูลว่าตนเห็นธรรมตามคำสั่งสอน และขอปฏิเสธธรรมของคณะจารย์อื่นที่เคยฟังมา และกราบทูลเชิญเสด็จกรุงสาวัตถึ แคว้นโกศลหากพระองค์จะกรุณาก็จะยังประโยชน์แก่ชาวโกศลและปเสนทิราชาโดยแท้

เรื่องเล่าพระพุทธเจ้า

โลกธรรม8

noreply@blogger.com (admin) — Wed, 01 Jun 2011 06:44:00 +0000

ธรรมะน่ารู้ วันนี้แม่หมอจะพาเพื่อนๆมารู้จักความหมายของหลักธรรมที่ชื่อว่า โลกธรรม8ค่ะ ...... โลกธรรม 8 หมายถึงสิ่งที่เป็นธรรมดาของโลกนี้ ธรรมชาติของโลกที่ครอบงำสัตว์โลกและสัตว์โลกต้องเป็นไปตามนี้ ....... โลกธรรม8จึงเป็นเรื่องของความเป็นจริงบนโลกใบนี้ที่มีอยู่เป็นประจำชีวิตเรา สังคมเราที่ต้องเจอะเจอ เป็นความจริงที่ทุกคนต้องประสบด้วยกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ชอบก็ตาม ..... ซึ่งโลกธรรมแบ่งออกเป็น 8 ชนิด จำแนกออกเป็น 2 ฝ่ายควบคู่กันและมีความหมายตรงข้ามกัน ดังนี้ค่ะ

โลกธรรมฝ่ายอิฏฐารมณ์ คือ ฝ่ายที่มนุษย์พอใจมี 4 เรื่อง คือ

- ได้ลาภ หมายความว่า ได้ผลประโยชน์ ได้ทรัพย์สินเงินทอง
- ได้ยศ หมายความว่า ได้รับแต่งตั้งให้มีฐานันดรสูงขึ้น ได้ตำแหน่ง ได้อำนาจ
- ได้รับสรรเสริญ คือ ได้ยิน ได้ฟัง คำสรรเสริญคำชมเชย คำยกยอ

- ได้สุข คือ ได้ความสบายกาย สบายใจ ได้ความเบิกบาน ร่าเริง ได้ความบันเทิงใจ

โลกธรรมฝ่ายอนิฏฐารมณ์ คือ ฝ่ายที่มนุษย์ไม่พอใจมี 4 เรื่อง คือ

- เสียลาภ หมายความว่า ลาภที่ได้มาแล้วเสียไป

- เสื่อมยศ หมายถึง ถูกลดความเป็นใหญ่ ถูกถอดออกจากตำแหน่ง ถูกถอดจากอำนาจ

- ถูกนินทา หมายถึง ถูกตำหนิติเตียนว่าไม่ดี มีคนพูดถึงความไม่ดีของเราในที่ลับหลัง

- ตกทุกข์ คือ ได้รับความทุกข์ทรมานกายทรมานใจ

ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ ไม่มีอะไรเที่ยง ไม่มีอะไรแน่นอน ไม่มีอะไรเป็นตัวของเราเอง ...... โลกธรรม8 จึงเป็นความจริง ซึ่งเป็นหลักธรรมที่ช่วยให้เราพิจารณาตามความเป็นจริงว่า อะไรเกิดก็ต้องมีเสื่อมเป็นของธรรมดา มีคนนินทา ก็ต้องมีคนสรรเสริญ มีสุขก็ต้องมีทุกข์ มีลาภย่อมเสื่อมลาภ มียศก็ย่อมเสื่อมยศ ..... ซึ่งถ้าพูดถึงอารมณ์ของคนเราก็มีทั้งอารมณ์ผิดหวังและสมหวัง ในโลกนี้ไม่มีใครที่จะพบแต่ความสมหวังไปตลอดชีวิต เป็นธรรมดาที่ต้องพบกับคำว่าผิดหวังบ้าง ........ โลกธรรม8 จึงเป็นธรรมะที่ช่วยให้ข้อคิด ให้เราวางใจเอาไว้กลาง ๆ เมื่อเวลาเราผิดหวัง เราจะได้ไม่ต้องทุกข์มาก เมื่อมันไม่สมหวัง เราก็จะได้ไม่ต้องมาเสียใจมากมาย

โลกธรรมทั้ง 8 เป็นธรรมชาติของโลกหรือเป็นของธรรมดาในโลกนี้ไม่ว่าสัตว์หรือบุคคลใดก็แล้วแต่ ย่อมหนีสิ่งเหล่านี้ไปไม่พ้น........ เมื่อเราเกิดมาเป็นมนุษย์ เกิดมาเป็นคน เราก็ย่อมหนีสิ่งเหล่านี้ไปไม่พ้นอย่างแน่นอน การพิจารณาโลกธรรมตามความจริง ย่อมเป็นการสร้างภูมิคุ้มกันให้กับจิตใจ เมื่อเกิดความเศร้าความผิดหวังขึ้น ก็ย่อมจะช่วยบรรเทาความเศร้าเสียใจได้ และสามารถฝ่าปัญหาอุปสรรคต่างๆ สร้างสรรค์ชีวิตให้มีความสุขได้

เพื่อนๆละคะ เข้าใจความหมายของโลกธรรม8กันแล้ว อย่าลืมนำไปปรับใช้กับชีวิตประจำวันกันนะคะ ทุกอย่างในโลกนี้ไม่มีอะไรจีรัง และไม่มีอะไรแน่นอนหรอกค่ะ

ธรรมะน่ารู้

หลวงพ่อฤาษีลิงดำ

noreply@blogger.com (admin) — Sun, 29 May 2011 01:03:00 +0000

หลวงพ่อฤาษีลิงดำ

วัดท่าซุง อ.เมือง จ.อุทัยธานี

หลวงพ่อฤาษีลิงดำ หรือ หลวงพ่อพระราชพรหมยาน เกิดเมื่อ วันที่ ๒๘ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๖๐..... เดิมชื่อสังเวียน เป็นบุตรคนที่ ๓ ของนายควง นางสมบุญ สังข์สุวรรณ เกิดที่ตำบลสาลี อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี มีพี่น้อง ๕ คน ....... เข้ารัการศึกษาเบื้องต้นที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และได้ศึกษาวิชาแพทย์แผนโบราณต่อ เมื่ออายุ ๑๙ ปี เข้าเป็นเภสัชกรทหารเรือ สังกัดกรมการแพทย์ทหารเรือ....... พออายุครบบวช อุปสมบท เมื่อวันที่ ๑๖ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๔๘๐ ณ วัดบางนมโค อายุ ๒๑ ปี สอบได้นักธรรมตรี อายุ ๒๒ ปี สอบได้นักธรรมโท อายุ ๒๓ ปี สอบได้ นักธรรมเอก

หลวงพ่อฤาษีลิงดำ ระหว่างปี พ.ศ. ๒๔๘๐-๒๔๘๑ ได้ศึกษาพระกรรมฐาน จากครูบาอาจารย์หลายท่าน........ อาทิเช่นหลวงพ่อปาน โสนันโท วัดบางนมโค, หลวงพ่อจง พุทธสโร วัดหน้าต่างนอก, พระอาจารย์เล็ก เกสโร วัดบางนมโค, พระครูรัตนาภิรมย์ วัดบ้านแพน, พระครูอุดมสมาจารย์ วัดน้ำเต้า, หลวงพ่อสุ่น วัดบางปลาหมอ, หลวงพ่อเนียม วัดน้อย, หลวงพ่อโหน่ง วัดอัมพวัน (วัดคลองมะดัน) และหลวงพ่อเรื่อง วัดใหม่พิณสุวรรณ

หลวงพ่อฤาษีลิงดำ เมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๑ เข้ามาจำพรรษาที่วัดช่างเหล็ก อำเภอตลิ่งชัน ธนบุรี เพื่อเรียนบาลี ..........ต่อมา สอบได้เปรียญธรรม ๓ ประโยค ได้ย้ายมาอยู่ที่วัดอนงคาราม หลังจากนั้นได้เป็นรองเจ้าคณะ ๔ วัดประยูรวงศาวาส เป็นเจ้าอาวาสวัดบางนมโค และย้ายไปอยู่อีกหลายวัด........ พ.ศ. ๒๕๑๑ จึงมาอยู่วัดท่าซุง บูรณะซ่อมสร้างและขยายวัดท่าซุง จากเดิมมีพื้นที่ ๖ ไร่เศษ จนกระทั่งเป็นวัดที่มีบริเวณพื้นที่ประมาณ ๒๘๙ ไร่ .......... พ.ศ. ๒๕๒๗ ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ "พระสุธรรมยานเถร"........ พ.ศ. ๒๕๓๒ ได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์ เป็นพระราชาคณะชั้นราชที่"พระราชพรหมยาน ไพศาลภาวนานุสิฐ มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี"

ที่มาฉายาหลวงพ่อฤาษีลิงดำ ......... เรื่องมีอยู่ว่า ตอนท่านเขียนหนังสือประวัติหลวงพ่อปาน ท่านไม่รู้จะใช้นามปากกาไรดี เพราะถ้าใช้เป็นชื่อพระ คนจะหาว่าท่านอวดอุตริมนุษธรรม กับทั้ง ตอนที่ท่านอยู่กับหลวงปู่ปาน หลวงปู่มักจะเรียกหลวงพ่อกับเพื่อนอีกสองคนว่า ลิงดำ ลิงขาว และลิงเล็กเสมอๆ ท่านก็เลยเอาชื่อที่หลวงพ่อปานเรียกท่านมาเป็นนามปากกา แล้วท่านก็เติมฤาษีเข้าไปข้างหน้า เพื่อให้สื่อถึงการเป็นผู้บำเพ็ญ จึงปรากฎเป้นนามปากกาว่า "ฤาษีลิงดำ" ........ต่อมาคนอ่านหนังสือประติหลวงพ่อปานกันเยอะมาก ก็เลยตามหากันว่า ท่านเป็นใคร เมื่อเจอหลวงพ่อท่าน (จริงๆท่านชื่อว่า พระมหาวีระ) แต่ไม่มีใครเรียกชื่อท่านเลย ต่างกคนก็เรียกแต่ ท่านฤาษีลิงดำ ๆๆ ตอนแรกท่านก็บอกว่าท่านไม่ได้ชื่อนี้ท่านชื่อมหาวีระ แต่ส่วนมากคนก็ชอบเรียกท่านว่าท่านฤาษีลิงดำมากกว่า ท่านก็เลย บอก "เออ.. ฤาษีลิงดำก็ฤาษีลิง" ท่านก็เลยใช้ชื่อนี้เรื่อยมา

หลวงพ่อฤาษีลิงดำตลอดระยะเวลาที่อุปสมบทอยู่ ได้ทำหน้าที่ของพระสงฆ์ ในพระพุทธศาสนาอย่างสมบูรณ์ กล่าวคือ.......... ทางด้านชาติ ได้สร้างโรงพยาบาล , สร้างโรงเรียน , จัดตั้งธนาคารข้าว , ออกเยี่ยมเยียน ทหารหาญของชาติและตำรวจตระเวณชายแดนตามหน่วยต่างๆ เพื่อปลุกปลอบขวัญและกำลังใจ และ แจกอาหาร , ยา , อุปกรณ์อำนวยความสะดวก และวัตถุมงคลทั่วประเทศ ............ ทางด้านพระศาสนา ได้สั่งสอนพุทธบริษัทศิษยานุศิษย์ให้มุ่งพระนิพพานเป็นหลัก โดยให้ ประพฤติปฏิบัติกาย , วาจา , ใจ , ในทาน , ในศีลและในกรรมฐาน ๑๐ ทัศ และมหาสติปัฏฐานสูตร ได้พิมพ์หนังสือคำสอนกว่า ๑๕ เรื่อง และบันทึกเทปคำสอนกว่า ๑,๐๐๐ เรื่อง นอกจากนี้ยังได้แสดงธรรม-เทศนาทางสถานีวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์เป็นครั้งคราว นอกจากนี้ ยังเดินทางไปสงเคราะห์ คณะศิษย์ในต่างจังหวัดและต่างประเทศทุกๆ ปี ...... ทางด้านวัตถุ ท่านได้ช่วยสร้างพระพุทธรูปและถาวรวัตถุไว้ในพระพุทธศาสนามากกว่า ๓๐ วัด รวมทั้งการบูรณะฟื้นฟูวัดท่าซุงด้วยเงินกว่า ๖๐๐ ล้านบาท ได้สร้างพระไตรปิฎก , หนังสือมูลกัจจายน์ และถวายผ้าไตรแก่วัดต่างๆ ปีละไม่ต่ำกว่า ๒๐๐ ไตร ..... ทางด้านพระมหากษัตริย์ท่านได้สนองพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โดยการจัดตั้งศูนย์สงเคราะห์ผู้ยากจนในถิ่นทุรกันดารตามพระราชประสงค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๙ ศูนย์ฯ นี้ได้ดำเนินการสงเคราะห์ราษฎรในถิ่นทุรกันดารทั่วประเทศมาตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๒๐ งานของศูนย์ฯ รวมทั้งการแจกเสื้อผ้า , อาหาร และยารักษาโรคแก่ราษฎรผู้ยากจน , การช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางธรรมชาติ , การส่งหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ออกรักษาพยาบาลราษฎรผู้เจ็บป่วย , การให้ทุนนักเรียนที่เรียนดีแต่ยากจน , การบริจาคทุนทรัพย์ให้แก่มูลนิธิและโรงพยาบาลต่างๆ ฯลฯ

หลวงพ่อฤาษีลิงดำ เมื่อเดือนตุลาคม ๒๕๓๕ ได้อาพาธด้วยโรคปอดบวมอย่างแรง........... และติดเชื้อในกระแสโลหิต เข้ารักษาที่โรงพยาบาลศิริราช และมรณภาพที่โรงพยาบาลศิริราช เมื่อวันศุกร์ที่ ๓๐ ตุลาคม ๒๕๓๕ เวลา ๑๖.๑๐ น.

คำสอนหลวงพ่อฤาษีลิงดำ

"ความกตัญญู ที่พระพุทธเจ้าสรรเสริญ การสนองความดีของท่านด้วยการนึกถึง หรือกล่าววาจาถึงท่านเป็นการสรรเสริฐความดี ไม่ลืมความดีที่ท่านอุปการะมา เป็นความดีอย่างเลิศ และถ้ายิ่งปฏิบัติตามคำแนะนำของท่านด้วยเช่นกันทั้ง ๒ ประการ พระพุทธเจ้าทรงยกย่องว่า เป็นยอดของคนดี ตามพระพุทธภาษิตตรัสไว้ว่า นิมิตตัง สาธุรูปานัง กตัญญูกตเวทิตา แปลว่า ท่านผู้ใดท่านอุปการะมาในกาลก่อน การตอบสนองท่านด้วยความดี พระองค์ตรัสว่า เราเรียกคนนั้นว่าเป็นคนดี "

"กรรมฐานนั้นรวม ๒ อย่าง คือ สมถกรรมฐาน กับ วิปัสสนากรรมฐาน ตัวที่ทำให้เกิดอารมณ์จิตไม่ฟุ้งซ่าน ทำให้สมาธิทรงตัวเขาเรียกว่า "สมถกรรมฐาน" ตัวที่ใช้ปัญญารู้เท่าทันสภาวะตามความเป็นจริง ไม่หลงสภาวะของโลก นี่เป็น วิปัสสนากรรมฐาน สองอย่างนี้เราเรียกว่า กรรมฐาน "

"ทำยังไงจึงจะไม่มีทุกข์ ที่จะไม่มีทุกข์ได้ก็คือ ๑. ตัดโลภะ ความโลภ โดยการให้ทาน เจริญจาคานุสสติกรรมฐานเป็นอารมณ์....๒. ตัดโทสะ ความถือโกรธให้ทรงพรหมวิหาร ๔ หรือกสิณ ๔ หรือตัดมานะความถือตัวถือตนว่าเราดีกว่าเขา เราสมอเขา เราเลวกว่าเขา..... ๓. ตัดโมหะ ความหลง โดยการใช้ปัญญาพิจารณาและยอมรับนับถือตามความเป็นจริง คือว่าเกิดมาแล้วก็ต้องมีเกิด มีแก่ มีเจ็บ มีตาย มันเป็นธรรมดา ก็เท่านี้แหละ ยากไหม?"

"๑.สักกายทิฏฐิ ๒. วิจิกิจฉา ๓. สีลัพพตปรากมาส สามข้อนี้อาตมาจะสอนญาติโยมพุทธบริษัทปฏิบัติกัน ถ้าตัด ๓ ข้อนี้ได้ อย่างหยาบก็สามารถหลีกนรกได้แน่นอน ไม่พบหน้ากันอีกแล้ว........ . สักกายทิฏฐิ มีความรู้สึกว่าร่างกายนี่มันจะไม่ตาย ร่างกายสะอาด ร่างกายเป็นเราเป็นของเรา เรามีในร่างกาย ร่างกายมีในเรา ......... วิจิกิจฉา มีความสงสัยในพระพุทธเจ้า ในพระธรรมคำสั่งสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า สงสัยในความดีของพระอริยสงฆ์ ไม่ตกลงว่าจะยอมรับนับถือหรือไม่ ....... สีลัพพตปรามาส ไม่ตั้งใจรักษาศีลอย่างจริงจัง รักษาศีลประเภทศีลหัวเฒ่าคือผลุบเข้าผลุบออก ประเดี๋ยวก็ทรงตัวบ้าง ประเดี๋ยวก็ไม่ทรงตัวบ้าง"

"การปฏิบัติตนเพื่อหนีนรก ก็ขอพูดย่อ ๆ ว่า........ ๑. อย่าลืมความตาย อย่าประมาท จงอย่าคิดว่าความตายจะถึงเราในวันพรุ่งนี้ให้คิดว่าเราอาจจะตายวันนี้ไว้เสมอ ๒. เคารพพระพุทธเจ้า พระธรรม พระอริยสงฆ์ให้แน่นอน......... ถ้ามีอารมณ์ทั้ง ๒ ประการนี้ อาจจะหนีนรกได้เพียงแค่ชาติเดียว ในชาติต่อไปยังไม่แน่นอนนัก ถ้าหวังความแน่นอนในการหนีนรกก็ขอบรรดาท่านพุทธบริษัทให้ปฏิบัติใน "ธัมมานุสสติกรรมฐาน" ให้ครบถ้วน"

"ขณะใดที่อารมณ์ความเป็นสุขเกิดขึ้น ขณะนั้นถือว่ารับผลของกุศลเก่า คือบุญเก่าที่เราทำไว้แล้วในชาติก่อน ๆ มาสนองเรา เราก็มีความสุข ...... ผลของทานเป็นปัจจัยให้ได้ลาภสักการะ ผลของการรักษาศีลให้เกิดความสุขหลาย ๆ ประการ ผลของการเจริญภาวนาและศึกษาธรรม เป็นเหตุให้เกิดปัญญามีความฉลาด .......... ถ้าผลของความทุกข์ ผลของปาณาติบาต ทำให้คนมีอายุสั้นพลันตาย ผลของอทินนาทาน ทำให้ทรัพย์สินเสียหาย ผลของกาเมสุมิจฉาจาร ทำให้ลูกหรือบุคคลในปกครองว่ายากสอนยาก ไม่อยู่ในโอวาท แนะนำอย่างไรก็ไม่เชื่อฟัง ผลของมุสาวาท เกิดมาชาตินี้ในระหว่างนั้นให้ผล พูดดีเท่าไรก็ไม่มีคนอยากรับฟัง ผลของการดื่มสุราเมรัย ทำให้เป็นโรคปวดศีรษะไม่หาย หรือเป็นโรคเส้นประสาทหรือว่าเป็นโรคบ้า ........ ทั้งหมดตามที่กล่าวมาแล้วนี้เป็นผลจากความดี หรือความชั่วในชาติก่อน ที่ยังตามมาสนองเรา"

"ถ้าอารมณ์ของทุกคนมีความไม่ประมาทในชีวิต คิดว่ามันอาจจะต้องตาย ในเมื่อความตายนี้ก็ไม่แน่นอนนัก จะตายเมื่อไรก็ได้ พร้อมคิดว่าอาจจะตายวันนี้ไว้เสมอ แล้วก็ทรงความดีเคารพพระพุทธเจ้า พระธรรม และพระอริยสงฆ์ ทรงศีลให้บริสุทธิ์ เป็นปกติ เพียงแค่นี้บรรดาท่านพุทธบริษัท ขึ้นชื่อว่าอบายภูมิทั้ง ๔ ประการ คือการเกิดเป็นสัตว์นรกก็ดี เป็นเปรตก็ดี เป็นอสุรกายก็ดี เป็นสัตว์เดรัจฉานก็ดี จะไม่มีสำหรับเราไปทุกชาติ ทุกสมัย ถ้าจะมีการเกิดอีกเพียงใดก็ตามที ขึ้นชื่อว่าอบายภูมิทั้ง ๔ ไมไปกันแน่ ทางที่จะไปอย่างต่ำก็มนุษย์ อย่างสูงขึ้นไปก็สวรรค์หรือพรหม ถ้าขณะใดเกิดจิตไม่นิยมร่างกายขึ้นมาเมื่อไร ขณะนั้นก็ถึงนิพพานทันที"

"คำว่า "วิญญาณ" นั้นเป็นความรู้สึก และที่เราเรียกกันว่า "ประสาท" ตามที่เขาบอกกันว่า ขันธ์ ๕ มี ๕ อย่าง คือ รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ทั้ง ๕ อย่างนี้เวลาตายมันตายพร้อมกัน คือ ไม่เกาะกับร่างกาย วิญญาณไม่ใช่จิต วิญญาณไม่ใช่อทิสสมานกาย....... สำหรับสิ่งที่ออกจากร่างกายไปคือจิตหรืออทิสสมานกาย จิตมีสภาพคิด อทิสสมานกายคือกายอีกกายหนึ่งที่ซ้อนอยู่ในเนื้อกายนั้น ตามธรรมดาที่เขาบอกว่าคนตายแล้วไปสวรรค์บ้าง ไปนรกบ้าง ไปเกิดที่นั้นบ้าง เราจะเห็นว่าร่างกายถูกเผาบ้าง ถูกฝังบ้าง เอาอะไรไปเกิด? ก็คือเอาความจริงของตัวเราข้างในไปเกิด "

" องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าสอนให้เราเจริญ สมาธิ และ วิปัสสนาญาณ ทำอารมณ์ให้ทรงตัว ที่เรียกว่า สมาธิ คือการตั้งใจ ตั้งใจนึกถึงความดี......... มี พุทธานุสสติ นึกถึงพระพุทธเจ้า เป็นต้น ธัมมานุสสติ นึกถึงพระธรรม สังฆานุสสติ นึกถึงพระอริยสงฆ์ สีลานุสสติ จิตคุมอารมณ์ในศีลห้าให้ทรงตัว จาคานุสสติ นึกถึงทานการบริจาค คือ การให้ เทวตานุสสติ นึกถึงความดีของเทวดา เป็นต้น ...... "ฌาน" คืออารมณ์ชิน การนึกถึงความดีทั้ง ๖ ประการนี้อย่างใดอย่างหนึ่ง ถ้าเวลาจะตายในยามปกติ เราก็นึกได้บ้างนึกไม่ได้บ้าง ลืมบ้าง นึกถึงบ้าง แต่เวลาก่อนจะหลับหรือตื่นใหม่ๆ ควรจะทรงอารมณ์ให้ทรงตัว คือตั้งใจภาวนา โดยนึกถึงให้ทรงตัวสัก ๒-๓ นาทีก็พอให้ชิน และเวลาใกล้จะตายจริงๆ อารมณ์ความดีจะรวมตัว ถ้านึกถึงอารมณ์ความดี ๖ อย่างนี้อย่างใดอย่างหนึ่ง อย่างเลวหรืออย่างอ่อนที่สุด ตายจากความเป็นคนจะไปเป็นเทวดาหรือพรหมทันที"

คำสอนหลวงพ่อ