Ο ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΗ ΕΣΤΙ

ΤΟ ΑΥΡΙΟ

2011-07-11T11:34:00.000+03:00

Το αύριο κατάντησε ένας εφιάλτης στη ζωή των περισσοτέρων ανθρώπων.

Μας απασχολεί το αύριο, μας φοβίζει το μέλλον.

Πολλοί άνθρωποι το αντιμετωπίζουν με φόβο και αγωνία. Απασχολεί το αύριο τον πατέρα τη μάνα.

Τι να γίνουν τα παιδιά τους;

Θα μπορέσουν να τα ζήσουν και να τα μεγαλώσουν; Θα μπορέσουν να τα μορφώσουν και να τα αποκαταστήσουν;

Τι θα γίνει αύριο, αναρωτιέται ο νέος.

Τι θα γίνει αύριο, αναρωτιέται ο γέροντας και η γερόντισσα.

Αν αρρωστήσω, αν μείνω μόνος, αν με εγκαταλείψουν τα παιδιά μου; Αυτό το αν, απασχολεί τους περισσότερους ανθρώπους.

Ο κάθε άνθρωπος αισθάνεται ανασφαλή τον εαυτό του για το αύριο. Ποιος μας εξασφαλίζει το μέλλον, το αύριο;

Την απάντηση μας τη δίνει εκείνος που έκανε το σήμερα και το αύριο.

Ο Κύριος είπε: «Μὴ οὖν μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ἤ τί πίωμεν ἤ τί περιβαλώμεθα; Πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ· οἶδεν γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων.» (Ματθ. στ', 31-32)

Η ανησυχία μας για το αύριο οφείλεται στην έλλειψη εμπιστοσύνης στο Θεό. Το παράδειγμα του Κυρίου είναι πολύ πειστικό.

Αυτός που μεριμνά για τα άνθη του αγρού, αυτός που φροντίζει για τα πετεινά του ουρανού, είναι ποτέ δυνατό να αδιαφορήσει για τα παιδιά του;

Έχουμε ξεχάσει, έχουμε λησμονήσει, οι περισσότεροι άνθρωποι, ότι έχουμε πατέρα στον ουρανό. Σε απασχόλησε ποτέ εάν αύριο θα βγει ο ήλιος, εάν θα έχει οξυγόνο για να αναπνεύσεις;

Γιατί γνωρίζεις πολύ καλά, ότι αυτός που έβγαλε τον ήλιο χθες και έδωσε το οξυγόνο σήμερα, θα το κάνει και αύριο. Διότι γνωρίζει ότι το έχουμε ανάγκη. Πού οφείλεται η ανησυχία αυτή για το αύριο;
Οφείλεται κατά μέγα μέρος στην έλλειψη εμπιστοσύνης στο Θεό. Είδες ποτέ το παιδί σου να ανησυχεί για το αύριο;

Ποτέ! Γιατί άραγε; Διότι γνωρίζει ότι έχει πατέρα που φροντίζει για αυτό.

Γιατί εμείς λησμονούμε ότι έχουμε πατέρα που μεριμνά και φροντίζει για μας;

Για ρίξε μια ματιά στο παρελθόν της ζωής σου. Δεν πέρασες δυσκολίες, δεν βρέθηκες πολλές φορές σε αδιέξοδο και όμως ο Θεός δεν σε εγκατέλειψε, δεν σε άφησε.

Πόσες φορές δεν είδες το χέρι του Θεού να απλώνεται επάνω σου!

Γιατί τώρα ανησυχείς, γιατί αγωνιάς, γιατί χάνεις τον ύπνο σου; Άλλαξε ο Θεός;

Λιγόστευσε η δύναμη του;

Μη γένοιτο!

Ο Θεός εξακολουθεί να είναι ο πατέρας σου. Σε σκέπτεται, σε αγαπά, σε παρακολουθεί.

Το αύριο ανήκει στο Θεό.

Στα χέρια Του βρίσκεται η ζωή μας, η υγεία μας, τα παιδιά μας. Εμπιστεύσου το Θεό.

Άφησε τη ζωή σου στα χέρια Του.

Μην ανησυχείς για το αύριο, για το μέλλον.

Ο Θεός θα σε αναλάβει κάτω από τη σκέπη του.

Βέβαια εμπιστοσύνη στο Θεό δεν σημαίνει μοιρολατρεία, σταύρωμα των χεριών.

Ο γεωργός θα σπείρει το χωράφι του, αλλά ο Θεός
θα βρέξει για να καρποφορήσει.

Εμείς θα σκεφτούμε, θα σχεδιάσουμε.

Αλλά ο Θεός θα πραγματοποιήσει.

Ο προφήτης λέγει: «Ἐὰν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες» (Ψαλμός 126, 1)

Με αυτό το πνεύμα, με αυτή την πίστη, ο πιστός άνθρωπος εμπιστεύεται το παρόν και το μέλλον στα χέρια του Θεού.

Ανώνυμος
Αντιγραφή από τα Ψήγματα Ορθοδοξίας

ΟΠΟΙΟΣ ΑΓΑΠΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΟΤΕ ΜΟΝΑΞΙΑ...

2011-07-08T09:22:00.000+03:00

Όποιος είναι αληθινά ταπεινός δεν έχει κανένα φόβο.

Αυτός που αγαπά το Θεό και το συνάνθρωπο και όταν είναι

μόνος δεν είναι μόνος.

Ο ταπεινός έχει ασφάλεια, αφοβία, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, πραότητα, αγαθοσύνη, εγκράτεια, ελευθερία, χάρη.

Ένας γνήσιος χριστιανός που αγαπά, προσφέρεται, θυσιάζεται, ζει για τους άλλους, δεν μπορεί να μην είναι ταπεινός.

Ο αληθινά ταπεινός χαίρεται περισσότερο να δίνει παρά να παίρνει.

Δεν έχει απαιτήσεις από τους άλλους.

Τους υπομένει, τους αποδέχεται, τους καλοδέχεται, προσεύχεται γι' αυτούς.

Έτσι δεν στενοχωρείται

.Στενοχωρούμεθα με τους άλλους γιατί έχουμε πολλές απαιτήσεις από αυτούς

.Είμαστε αρκετάα υστηροί μαζί τους, ενώ με τον εαυτό μας είμαστε αρκετά επιεικείς.

Θέλουμε μόνο να μας προσέχουν, να μας ακούν, να μας αγαπούν.

Είμαστε φειδωλοί στην προσοχή, στην ακοή, στην αγάπη απέναντι των άλλων.

Αποζητάμε την εκτίμηση, τον έπαινο, το πλήρες ενδιαφέρον των άλλων.

Εμείς όμως είμαστε τσιγγούνηδες σε προσφορά.

Στεναχωριούνται εύκολα οι άνθρωποι, αποθαρρύνονται, απογοητεύονται, θλίβονται και μελαγχολούν, γιατί η πίστη τους δεν είναι θερμή, η εμπιστοσύνη τους στο Θεό είναι χαλαρή κι η ελπίδα τους απομακρυσμένη.

Ο πιστός έχει πληροφορία βεβαιότητος, ενισχύσεως, εμπιστοσύνης και ελπίδος.

Δεν σημαίνει ότι δεν έχει προβλήματα, αλλά τα προβλήματα τα αντιμετωπίζει ελπιδοφόρα.

Η ελπίδα στον Παντοδύναμο και πανταχού παρόντα Θεό χαρίζει στον πιστό ειρήνη, γαλήνη, ηρεμία, παρηγορία, έλεος.

Η αγιότητα δεν είναι ποτέ αταπείνωτη, υποκριτική, εγωκεντρική, αφιλάδελφη και απομονωμένη.

Οι άγιοι δεν πιστεύουν στον εαυτό τους και στα έργα τους αλλά ελπίζουν και επικαλούνται συνεχώς το άπειρο έλεος του Πανάγαθου Θεού.

Οι άγιοι παρακινούν κι εμάς τους αμαρτωλούς να συγκινηθούμε και να συνετισθούμε από τα παραδείγματα των μεγάλων αμαρτωλών που μετανόησαν και έγιναν άγιοι..

(Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Η εύλαλη σιωπή, Εκδ. Εν πλώ, σ. 56-58. (Αποσπάσματα).

Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΛΙΘΟΣ

2011-07-07T10:29:00.000+03:00

Μια σοφή γυναίκα που ταξίδευε στα βουνά ανακάλυψε τυχαία σε ένα ρέμα έναν πολύτιμο λίθο.
Κοντοστάθηκε, τον μάζεψε και συνέχισε το δύσκολο ταξίδι της.
Την επόμενη μέρα συνάντησε έναν άλλο ταξιδιώτη πεινασμένο και εξαντλημένο.
Η γυναίκα βλέποντας τον έτσι ταλαιπωρημένο, αποφάσισε να μοιραστεί μαζί του το φαγητό της.
Καθώς όμως άνοιξε το σακίδιο της, ο ταξιδιώτης είδε τον πολύτιμο λίθο και εντυπωσιάστηκε.
Παρακάλεσε λοιπόν τη γυναίκα να του τον χαρίσει.
Εκείνη χωρίς δισταγμό ή δεύτερες σκέψεις πήρε τον πολύτιμο λίθο και του τον έδωσε.
Ο ταξιδιώτης έφυγε ενθουσιασμένος , μακαρίζοντας την καλή του τύχη.
Αυτός ο λίθος ήταν ανεκτίμητης αξίας και θα τον εξασφάλιζε για το υπόλοιπο της ζωής του.
Κι άρχισε να κάνει σχέδια για το μέλλον του που διαγραφόταν λαμπρό, γεμάτο ανέσεις και πολυτέλειες.
Μετά από μερικές μέρες όμως επέστρεψε αναζητώντας τη σοφή γυναίκα.
"Σκέφτηκα πολύ αυτές τις μέρες" ομολόγησε μόλις τη βρήκε.
"Ξέρω πόσο πολύτιμος είναι ο λίθος που μου χάρισες.

Θα μπορούσα με τη βοήθεια του να ζήσω μια άνετη, παραμυθένια ζωή.

Παρόλα αυτά δεν τον θέλω.

Αποφάσισα να στον επιστρέψω με την ελπίδα ότι θα μου δώσεις κάτι άλλο, κάτι πραγματικά πολύτιμο.
Δώσε μου κάτι που υπάρχει μέσα σου, δώσε μου αυτό που σε έκανε να μου χαρίσεις το λίθο"

Paulo Coelho

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΑΓΙΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΤΟΥ ΣΤΑΡΕΤΣ (1926-1995) ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ...Εσείς θα τον δείτε τον Αντίχριστο.

2011-07-05T10:05:00.000+03:00

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΑΓΙΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΤΟΥ ΣΤΑΡΕΤΣ (1926-1995) ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ...Εσείς θα τον δείτε τον Αντίχριστο.

Δίδασκε ο στάρετς : "Στους εσχάτους καιρούς τους ανθρώπους θα τους σώσουν η αγάπη, η ταπείνωση και η καλοσύνη.

Η καλοσύνη ανοίγει τις πύλες του Παραδείσου, η ταπείνωση οδηγεί μέσα σ' αυτόν, αλλά η αγάπη εμφανίζει τον Θεό".

Όλους όσους πήγαιναν σ΄αυτόν για ευλογία, τους παρακαλούσε κλαίγοντας:

< Νά κάνετε το καλό για να σας σώσει η καλοσύνη σας.

Η γη κατά το ήμισυ έγινε Άδης.

Ο Αντίχριστος στέκεται στην πόρτα και δεν τη χτυπά απλώς, αλλά ορμά μέσα.

Εσείς θα τον δείτε τον Αντίχριστο.

Θα προσπαθήσει να βασιλεύσει σε όλον τον πλανήτη.

Παντού θα γίνονται διωγμοί...

Μη μένετε χώρια. Κρατηθείτε μαζί, δέκα- δεκαπέντε μαζί.

Βοηθείτε ο ένας τον άλλο.

Στους έσχατους χρόνους να μην κοιτάτε τον ουρανό :

Μπορεί να πλανηθείτε από τα ψευδοσημεία πού θα παρουσιάζονται εκεί.

Θα εξαπατηθείτε και θα απωλεσθείτε...

Θα βάλουν τό χάραγμά του Αντιχρίστου στο χέρι και το μέτωπο.

Τα διάφορα προϊόντα δεν μπορούν να σας προκαλέσουν βλάβη.

Έστω κι αν βάζουν σ' αυτά τον αριθμό του Αντιχρίστου, αυτό δεν είναι ακόμη το χάραγμα.

Πρέπει να λέτε το "Πάτερ ημών¨, να κάνετε το Σταυρό σας και η τροφή σας θα αγιάζεται.

Στα χρόνια του Αντιχρίστου οι άνθρωποι θα περιμένουν τη σωτηρία από το Διάστημα.

Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο τέχνασμα του Διαβόλου.

Η ανθρωπότητα θα ζητεί βοήθεια απότους εξωγήινους, χωρίς να γνωρίζει ότι αυτοί στην πραγματικότητα είναι δαίμονες.

Ρώτησαν το στάρετς αν μπορεί κανείς να κλέψει τροφή, όταν δε θα μπορεί να την αγοράσει.

Απάντησε έτσι : < Αν κλέψεις, θα παραβείς μία από τις δέκα εντολές.

Όποιος ενεργεί έτσι, ακόμη κι έτσι δέχεται τον Αντίχριστο.

Ο πιστός άνθρωπος πρέπει να ελπίζει στο Θεό.

Ο κύριος στους εσχάτους χρόνους θά ενεργεί τέτοια θαύματα, ώστε ένα φυλλαράκι από το δέντρο θα φθάνει για τροφή ενός μηνός. Στ΄αλήθεια.

Ο πιστός άνθρωπος θα σταυρώνει τη γη και εκείνη θα του δίνει ψωμί.

Αν βιάσουν ένα κορίτσι, το διακορεύσουν χωρίς τη θέλησή του, αυτό ενώπιον του Θεού θα παραμείνει παρθένος.

Έτσι θα γίνει και με το χάραγμα του Αντιχρίστου.

Αν δώσουν το χάραγμα ενάντια στη θέληση του ανθρώπου, αυτό δεν θά ενεργεί πάνω του.

Στο Ευαγγέλιο ειναι γραμμένο ότι παντού θα γίνονται διωγμοί αλλά και θλίψη σε όποιον προδίδει το Ευαγγέλιο.

Θα έρθει καιρός που θα είναι απαραίτητο να φύγετε στα βουνά, μόνο να μην το κάνετε ένας-ένας.

Ομαδικά να φεύγετε στα βουνά και τα δάση.

Για τους πιστούς χριστιανούς η μεγαλίτερη θλίψη θα είναι ότι αυτοί θα φεύγουν στο δάσος αλλά οι κοντινοί τους άνθρωποι θα δέχονται το χάραγμα του Αντιχρίστου.

Στους εσχάτους χρόνους οι οπαδοί του Αντιχρίστου θα πηγαίνουν στην εκκλησία, θα βαπτίζονται, θα κηρύττουν για τις ευαγγελικές εντολές.

Ομως μην τους πιστεύετε.

Αυτοί δεν θα έχουν τα καλά έργα.

Μόνο με τα καλά έργα μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει τον αληθινό χριστιανό>.

Όσα γράφει ο Γέροντας δεν πρέπει να μας δημιουργούν άγχος και υπερβολική ανησυχία αλλά να μας οπλίζουν με πίστη και υπομονή να μας ενθαρύνουν σέ περισσότερη προσευχή και προσοχή στη ζωή μας.

Και, εννοείται, δεν πρέπει να παραιτηθούμε, όσο ακόμη μας παίρνει, από τα δικαιώματά μας, την εργασία μας και τη φροντίδα των παιδιών μας.

ΑΠΟ: http://www.pentapostagma.gr/2011/05/blog-post_8997.html#ixzz1NTvVN6im

ΠΟΤΕ ΘΑ'ΡΘΕΙ;

2011-07-02T22:05:00.001+03:00

"Δεν βραδύνει ο Κύριος την υπόσχεσιν Αυτού, ως τινές λογίζονται τούτο βραδύτητα, αλλά μακροθυμεί εις ημάς, μη θέλων να απολεσθώσι τινές, αλλά πάντες να έλθωσιν εις μετάνοιαν."
Β΄ Πέτρου γ΄ 9

Έγινε μια σφυγμομέτρηση σε μια Δυτική χώρα. Σφυγμομέτρηση αρκετά διαφορετική από τις γνωστές. Πήραν αντιπροσωπευτικό δείγμα ανάμεσα στους εκκλησιαζόμενους χριστιανούς όλων των δογμάτων. Και υπέβαλαν δυο ερωτήματα:

«Εσείς πιστεύετε ότι βρισκόμαστε στους τελευταίους καιρούς;»

«Περιμένετε τον ερχομό του Χριστού;»

Σε έναν μέσο όρο, μόνο το 47% των ανθρώπων αυτών πιστεύουν πως διανύουμε τους έσχατους καιρούς και προσδοκούν τον ερχομό του Χριστού.

Δηλαδή ούτε ένας στους δύο.

Δεν είναι άσχετοι οι ερωτηθέντες.

Είναι άνθρωποι που μπαινοβγαίνουν σε εκκλησίες, ασπάζονται αρκετές, αν όχι όλες, από τις αρχές του Ευαγγελίου και μάλλον θα έδιναν μάχες για το δόγμα που ακολουθούν.

Δεν είναι χριστιανοί της ταυτότητας, ούτε χριστιανοί των Χριστουγέννων και του Πάσχα.

Παρ' όλα αυτά δεν πιστεύουν αυτά που ο Λόγος του Θεού σε τόσα σημεία διακηρύσσει και αφορούν την ιδιαιτερότητα της εποχής μας και τις υποσχέσεις του Κυρίου μας. Αλήθεια περιμένουμε το Χριστό;

Αν όχι, ας σκεφτούμε σοβαρά.

Μήπως η ζωή μας είναι χτισμένη πάνω στην ύλη, μήπως αποβλέπουμε στα φθαρτά, τα γήινα;

Τα γνήσια παιδιά του Θεού ζουν με τη λαχτάρα πως η ώρα που θα δουν το Λυτρωτή τους είναι κοντά.

Οι αναγεννημένοι από το Πνεύμα του Θεού χριστιανοί γνωρίζουν καλά πως οι μέρες μας έχουν όλα τα χαρακτηριστικά του Τέλους και ετοιμάζονται, σαν τη νύφη που περιμένει το γαμπρό, για να συναντήσουν το Χριστό.

Κύριέ μου, καθάρισε κι ετοίμασε την καρδιά μου, να περιμένω με χαρά την ένδοξη παρουσία Σου. Κι όσο οι μέρες μας γίνονται πιο δύσκολες κι η αμαρτία πληθαίνει, τόσο πιο κοντά μου να νιώθω το πρόσωπό Σου και τόσο πιο άγια να γίνεται η ζωή μου.

ΟΛΗ ΣΟΥ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ!!

2011-06-06T10:57:00.000+03:00

"Τα πάντα δύναμαι διά του ενδυναμούντος με Χριστού."
Φιλιππησίους δ΄ 13

Όλη σου τη δύναμη!

Ένα αγοράκι προσπαθούσε σκληρά να σηκώσει ένα βαρύ κιβώτιο.

Μα όλο ξεφυσούσε και το κιβώτιο του έπεφτε.

Κάποια στιγμή μπήκε ο πατέρας του στο δωμάτιο και βλέποντάς τον να παιδεύεται, του είπε:

«Βάζεις όλη σου τη δύναμη;»

«Μα και βέβαια»,

απάντησε το παιδάκι ανυπόμονα.

«Όχι», είπε ο πατέρας, «δεν την βάζεις όλη, γιατί δεν μου ζήτησες να σε βοηθήσω, να βάλω κι εγώ τη δική μου δύναμη...»

Μέσα στις δυσκολίες, μέσα στις θλίψεις και τις δοκιμασίες αυτής της ζωής, μήπως ξεχάσαμε να βάλουμε στο λογαριασμό τον Κύριο;

Μήπως σηκώνουμε μόνοι μας το φορτίο μας, και γι’ αυτό λυγίζουμε;

Μήπως παλεύουμε σαν ορφανά, χωρίς να υπολογίζουμε τη δύναμη και τη φροντίδα του Πατέρα μας, και απελπιζόμαστε και πέφτουμε;

Οι δυνάμεις του Ουρανού είναι στη διάθεσή μας.

Όποιος ανήκει στο Χριστό, έχει τη δική Του δύναμη μαζί του, μέσα του.

Με τη δύναμη αυτή μπορεί και αντέχει.

Με τη δύναμη αυτή την ανεξάντλητη μπορεί και στέκεται και νικάει και προχωρεί.

Δεν είναι ποτέ κακομοίρης ο χριστιανός και δεν απογοητεύεται στη ζωή του, γιατί δεν στηρίζεται στον εαυτό του, αλλά στον Παντοδύναμο Κύριό του!

Μέσα από τη δική μας ζωή και μαρτυρία, ο Θεός θέλει να δείξει τη δύναμή Του στους γύρω μας.

Και γι’ αυτό μέσα στην αδυναμία μας η δική Του η δύναμη εκδηλώνεται και θριαμβεύει με τρόπο θαυμαστό.

ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ...

2011-06-01T10:13:00.000+03:00

"Αγαπητοί, ας αγαπώμεν αλλήλους, διότι η αγάπη είναι εκ του Θεού, και πας όστις αγαπά, εκ του Θεού εγεννήθη, και γνωρίζει τον Θεόν."
Α΄ Ιωάννου δ΄ 7

Η δασκάλα στο Κατηχητικό Σχολείο προσπαθούσε να διδάξει τα παιδάκια προσχολικής ηλικίας για την αγάπη προς τους γύρω μας:

«Αυτός παιδιά μου, είναι ο χρυσός κανόνας. Να θυμάστε: Είμαστε εδώ, για να βοηθάμε τους άλλους».

Τότε ένα κοριτσάκι ρώτησε με αφέλεια:

«Και οι άλλοι, γιατί είναι εδώ;»

«Αγάπη είναι ν’ αγαπάς», έλεγε κάποιος και μάλλον είναι ο πιο απλός αλλά και ο πιο εκφραστικός ορισμός της αγάπης.

Ο φυσικός άνθρωπος δεν ξέρει, παρά να αγαπά τον εαυτό του.

Όλοι και όλα στρέφονται γύρω από αυτόν.

Οι άλλοι «είναι εδώ» για να τον βοηθούν.

Πόσα παράπονα στα ανδρόγυνα, πόση πίκρα στις ανθρώπινες σχέσεις και φιλίες, πόσα ανεκπλήρωτα όνειρα στα παιδιά, στους γονείς, οφείλονται ακριβώς σ’ αυτήν την τάση: να θέλουμε οι άλλοι να μας αγαπούν, να ενδιαφέρονται για μας, να ασχολούνται μαζί μας, να μας φροντίζουν.

Όταν έρθει ο Χριστός στην καρδιά μας, μας γεμίζει με τη δική Του αγάπη.

Εκπληρώνει όλους τους πόθους μας για αγάπη και ενδιαφέρον.

Είναι το παν για μας.

Κι έτσι γεμάτοι από Εκείνον, έχουμε πολλά να δώσουμε στους άλλους.

Δεν τρωγόμαστε πια με τον εαυτό μας.

Είναι πεθαμένος.

Η καινούρια καρδιά που μας δίνει ο Κύριός μας βγάζει αγάπη για όλους.

Όποιοι κι αν είναι, ό,τι κι αν μας έχουν κάνει.

Η χαρά μας βρίσκεται στο να δίνουμε, όχι στο να παίρνουμε.

Στο να υπηρετούμε, όχι να μας υπηρετούν.

Χωρίς συμφέρον.

Χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση.

Κύριέ μου, θέλω να γίνω πηγή αγάπης, της δικής Σου αγάπης, μέσα στο σπίτι μου, στην εκκλησία μου, στο περιβάλλον μου.

Να συμπεριφέρομαι σε όλους όπως θα το έκανα σε Σένα.

Και έτσι να γίνω πηγή ευλογίας στους συναδέλφους μου, στην οικογένειά μου, στους αδελφούς μου.

ΕΝΑ - ΕΝΑ ΒΗΜΑ...

2011-05-27T12:19:00.001+03:00

"Στήριξον τα διαβήματά μου εν ταις οδοίς Σου, διά να μη σαλευθώσιν οι πόδες μου."
Ψαλμός ιζ΄ 5

Ένα-ένα βήμα

Μια γυναίκα είδε ένα όνειρο.

Βρισκόταν, λέει, ανάμεσα σ’ ένα πλήθος χαρούμενων νέων πάνω σ’ έναν καταπράσινο λόφο.

Μπροστά της ξεκινούσε ένα στενό, ανώμαλο μονοπάτι, που πιο πέρα γινόταν χαράδρα.

Όλο ανηφόριζε κι ήταν στρωμένο με μεγάλες, μυτερές πέτρες και άγρια αγκάθια.

Μια φωνή την πρόσταξε:

«Αυτός είναι ο δρόμος της ζωής σου. Περπάτησέ τον!»

Αυτή φοβήθηκε, μαζεύτηκε και αρνήθηκε.

«Ανθρώπινο πόδι δεν μπορεί να πατήσει σ’ αυτό το δρόμο χωρίς να ματώσει. Δεν έχω τη δύναμη να σκαρφαλώσω. Θα ματώσω, θα λιποθυμήσω, θα πεθάνω».

Η φωνή συνέχισε: «Αυτό το μονοπάτι φτιάχτηκε για σένα. Προχώρησε».

Η γυναίκα ξεκίνησε.

Δυο βήματα πιο κάτω άρχιζαν τα’ αγκάθια και οι πέτρες.

Μα ξαφνικά, μόλις σήκωσε το πόδι της, ένα παιδί, σαν άγγελος, βρέθηκε μπροστά της και καθάρισε τόσο τόπο, ώστε να χωράει ακριβώς μια πατημασιά.

Η γυναίκα πάτησε το πόδι της και το παιδί καθάρισε άλλη μια πατημασιά.

Έτσι συνέχισε το δρόμο της.

Σαν γύρισε το κεφάλι της για να δει πόσο είχε προχωρήσει, εκεί, στην αρχή του μονοπατιού, στεκόταν ο Κύριος κι έδειχνε στο παιδάκι με το δάχτυλο πού ακριβώς να κάνει τόπο για το πόδι της.

Αυτό το όνειρο κυριάρχησε στη σκέψη της σ’ όλη της τη ζωή και ανακούφισε κάθε πικρή της στιγμή...

Η ζωή του Χριστού φαίνεται δύσκολη, ο διάβολος την παρουσιάζει ακατόρθωτη.

Μα είναι ο Χριστός, που με την αναγέννηση που μας χαρίζει, την κάνει μπορετή και όμορφη.

Ο δρόμος Του είναι στενός, μα δεν είμαστε μόνοι.

Εκείνος στηρίζει το κάθε μας βήμα.

Κύριέ μου, μάθε με να μην κοιτάζω τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες, μα να κοιτάζω στα μάτια Εσένα με πίστη κι έτσι να παίρνω δύναμη και να προχωρώ με θάρρος και χαρά για την Ουράνια Πατρίδα.

ΕΙΔΙΚΟ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟ

2011-05-26T10:04:00.001+03:00

"Και ο καρπός της δικαιοσύνης σπείρεται εν ειρήνη υπό των ειρηνοποιών." Ιακώβου γ΄ 18

Ειδικό δρομολόγιο

Οι βασιλικοί πιγκουίνοι είναι δυναμικοί και μάλιστα γίνονται ιδιαίτερα επιθετικοί κατά τη διάρκεια του ζευγαρώματος.

Υπερασπίζονται τότε με πάθος την περιοχή που τους αναλογεί, σχεδόν μισό τετραγωνικό μέτρο.

Όλα αυτά δεν σπανίζουν καθόλου στο βασίλειο των ζώων και των πουλιών.

Μόνο που οι βασιλικοί πιγκουίνοι, σε αντίθεση με πολλά άλλα ζώα, αντιπαθούν φοβερά τους διαπληκτισμούς. Προκειμένου λοιπόν να τους αποφύγουν και ειδικά όταν πρέπει να περάσουν ανάμεσα από πληθυσμό όπου υπάρχουν νεογνά ή πιγκουίνοι σε ζευγάρωμα, διαλέγουν με πολλή προσοχή το δρομολόγιό τους.

Προτιμούν συνειδητά να περνούν δίπλα από πιγκουίνους που κοιμούνται, ώστε αμφότεροι να διαφυλάξουν την ειρήνη και να μην δώσουν αφορμές και εναύσματα για τσακωμούς.

Έχουμε παίξει ποτέ αυτό το ρόλο του βασιλικού πιγκουίνου στη ζωή μας;

Το ρόλο δηλαδή του ειρηνοποιού;

Είναι ευλογία του Θεού να σκορπάς ειρήνη με το χαμόγελό σου, το ασυννέφιαστο πρόσωπό σου, το κλειστό σου στόμα. Είναι ευλογία και φανερώνει το πόσο έχει δουλέψει ο Θεός στη ζωή σου, όταν μπορείς να ενώνεις τα αγεφύρωτα με την προσευχή σου, όταν μεταχειρίζεσαι τη σοφία του Κυρίου για να αμβλύνεις τις διαφορές, να κλείνεις πληγές, να επουλώνεις τραύματα.

Ας γίνουμε ειρηνοποιοί αδελφοί μου, γιατί οι ειρηνοποιοί είναι μακάριοι.

Ας φέρουμε ειρήνη με τη συμπεριφορά και την πολιτεία μας στην οικογένειά μας, στην εκκλησία μας.

Ας αποτρέψουμε τον πόλεμο, και τα λόγια που πληγώνουν, με κάθε θυσία.

Κύριέ μου, οδήγησε Εσύ τα βήματά μου σε δρόμους ειρήνης. Φύλαξε την καρδιά μου από πικρίες και παράπονα, και δώσε μου πνεύμα επιείκειας και ευγνωμοσύνης. Να μην βλέπω σε πρόσωπα και καταστάσεις, μα πίσω από όλα να διακρίνω το χέρι της αγάπης Σου, κι έτσι να 'χω πάντα μέσα μου, και να σκορπίζω γύρω μου, ειρήνη.

«ΠΑΤΕΡ ΑΦΕΣ ΑΥΤΟΙΣ ΟΥ ΓΑΡ ΟΙΔΑΣΙ ΤΙ ΠΟΙΟΥΣΙ»

2011-05-25T11:01:00.000+03:00

Όποιος μελετά το ευαγγέλιο μένει ενεός και άναυδος, όχι μόνο ενώπιον της σταυρικής θυσίας του Χριστού, αλλά και ενώπιον του μεγέθους της ανεξικακίας του, της μακροθυμίας και συγγνώμης του και τέλος ενώπιον της απέραντης και απροσδιόριστης αγάπης του.

Ενώ ο Ιησούς ποικίλως και πολυτρόπως ευεργέτησε τον ιουδαϊκό λαό και έδειξε σ’ αυτούς το ενδιαφέρον και την αγάπη του, εν τούτοις «όχλος πολύς μετά μαχαιρών και ξύλων» (Ματθ. 26,47) έρχεται και τον συλλαμβάνει λες και ήταν ληστής (Ματθ. 26,55) και τον παραδίδουν στον Καϊάφα τον αρχιερέα. Εκεί προσπάθησαν με ψευδομαρτυρίες να τον καταδικάσουν σε θάνατο. Τον φτύνανε στο πρόσωπο, τον δίδανε καρπαζιές, και τον ράπιζαν λέγοντας· προφήτεψε Χριστέ ποιος σε χτύπησε.

Μετά τον παρέδωσαν στον Πιλάτο, ώστε να τον δικάσει και εν τέλει να τον τιμωρήσει με την ποινή του θανάτου.

Ο Ιούδας εν τέλει παραδέχεται την αθωότητά του (Ματθ. 27,1-5) χωρίς όμως να ζητήσει το έλεός του·

ο Πιλάτος ανακαλύπτει κι αυτός ότι είναι αθώος και ότι λόγω φθόνου τον παρέδωσαν και προσπαθεί να τον σώσει, βάσει εθίμου που υπήρχε να απολύει ένα κρατούμενο, όποιον ήθελε ο λαός.

Και κείνοι, ακούγοντας τους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους, ζητάνε να ελευθερωθεί ο στασιαστής και δολοφόνος Βαραββάς (Λκ. 23,19) και να σταυρωθεί ο αθώος Χριστός. Ο Πιλάτος υποκύπτει την πίεση του όχλου και ο Χριστός παραδίνεται για να σταυρωθεί. Οι στρατιώτες τον εμπαίζουν σαδιστικά και πρόστυχα και τον οδηγούν στην σταύρωση. Μόλις ανέβηκε στον σταυρό έχοντας και δύο κοινούς ληστές παράπλευρά του αρχίζει η κακία των Εβραίων να οργιάζει.

Το πλήθος γαυριά και αλαλάζει και μαίνεται κραυγάζοντας, βλασφημώντας και εμπαίζοντας· «αυτός είναι (ο έξυπνος) που θα κατέλυε τον ναό και πάλι θα τον οικοδομούσε σε τρεις μέρες! Σώσαι λοιπόν τον εαυτό σου· αν είσαι υιός του Θεού κατέβα από τον σταυρό.

»Όμοια δε ενέπαιζαν και οι αρχιερείς μετά των γραμματέων και πρεσβυτέρων και Φαρισαίων λέγοντας· άλλους έσωσε τον εαυτό του δεν μπορεί να τον σώσει· εάν είναι βασιλεύς του Ισραήλ ας κατεβεί τώρα από τον σταυρό και τότε θα πιστέψουμε σ’ αυτόν· εφ’ όσον έχει πίστη στον Θεό, άς τον σώσει τώρα, εάν βέβαια τον θέλει· διότι αυτός είπε ότι είναι υιός του Θεού.

»Τα ίδια δε έκαναν και οι ληστές που σταυρώθηκαν μαζί του· τον ονείδιζαν» (Ματθ. 27,39-44), άσχετα αν αργότερα ένας απ’ αυτούς μετανόησε και ομολόγησε την θεότητά του (Λκ. 23,40-43).

Ποια ήταν η αντίδραση του Χριστού σ’ όλη αυτή τη λυσσαλέα, σιχαμερή και δαιμονική εκστρατεία εναντίον του;

Μήπως κατέβηκε από το σταυρό εγκαταλείποντας μια για πάντα το έργο της σωτηρίας μας, όπως επιθυμούσαν οι ανόητοι και ασύνετοι και άπιστοι Ιουδαίοι, που ενώ είδαν τόσα φοβερά θαύματα, και αναστάσεις νεκρών ακόμα, εξακολουθούν να ζητούν σημείο κατά τα γούστα τους;

Μήπως οργίσθηκε; Μήπως τους καταράστηκε; Μήπως διέταξε να τιμωρηθούν παραδειγματικώς και να κονιορτοποιηθούν ολοσχερώς οι εχθροί του; Τίποτα απ’ όλα αυτά. Έχοντας γαλήνη και ηρεμία, προσευχήθηκε με πόθο σφοδρό, όχι για τον εαυτό του αλλά για τους εχθρούς του.

«Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λκ. 23,34). Πατέρα μου συγχώρα τους και μη καταλογίζεις ενοχή στην κτηνώδη και εγκληματική συμπεριφορά τους. Δεν ξέρουν τι κάνουν. Έχουν τυφλωθεί εντελώς.

Αυτό που είπε στην επί του όρους ομιλία του διορθώνοντας το νόμο της Παλαιάς Διαθήκης αυτό πράττει τώρα. Είχε πει τότε· «Ακούσατε ότι έχει λεχθεί, ν’ αγαπήσεις τον πλησίον σου και να μισήσεις τον εχθρό σου. Εγώ όμως σας λέγω, ν’ αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευλογείτε αυτούς που σας καταριόνται, να φέρεσθε καλά σ’ αυτούς που σας μισούν και να προσεύχεσθε γι’ αυτούς που σας δημιουργούν προβλήματα και σας διώκουν. Κι όλα αυτά να τα κάνετε για να γίνετε αληθινά και γνήσια παιδιά του επουράνιου πατέρα σας, που τον ήλιο τον ανατέλλει για όλους, πονηρούς και αγαθούς, και βρέχει σε δικαίους και σε αδίκους. Διότι αν αγαπήσετε αυτούς που σας αγαπούν, ποιος θα είναι ο μισθός σας; Και οι τελώνες (που είναι οι χειρότεροι άνθρωποι) το ίδιο κάνουν. Να γίνετε λοιπόν τέλειοι όπως ακριβώς ο επουράνιος πατέρας σας είναι τέλειος» (Ματθ. 43-48).

«Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι».

Ο ιερός Χρυσόστομος αναπτύσσοντας το ρητό αυτό θέτει δύο ερωτήματα και δίνει ο ίδιος τις αντίστοιχες απαντήσεις (Ε.Π.Ε. τόμ. 36, σσ. 29-35 και 63-69).

α΄) Συγχωρέθηκε η φρικτή αμαρτία των σταυρωτών; Ναι για όσους μετανόησαν. Μετανόησαν και πίστεψαν στον Χριστό 3.000 (Πρξ. 2,41) και μετά 5.000 (Πρξ. 4,4) και μετά μυριάδες (Πρξ.21,20). Επίσης ο Παύλος, ο Πέτρος που τον αρνήθηκε, αλλά ύστερα έκλαψε πικρά, και τόσοι άλλοι.

β΄) Μπορούμε εμείς να μιμηθούμε τον Χριστό σ’ αυτήν την θαυμαστή και θεϊκή ανεξικακία του;

Ναι μπορούμε! Διαφορετικά δεν θα έλεγε ο Χριστός «άρατε τον ζυγόν μου εφ’ υμάς και μάθετε απ’ εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών· ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστίν»

(Ματθ. 11,29-30).

Δεν θα έλεγε ο Παύλος «μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστού» (Α΄ Κορ. 11,1).

Και δεν το λέγει μόνο αλλά μας το δείχνει και στην πράξη. Ενώ υπέστη τα πάνδεινα από τους Εβραίους (πρβλ. Β΄ Κορ. 11,24-25), εν τούτοις μας λέγει ότι έχει μεγάλη και συνεχή οδύνη για την τύχη των ομοεθνών του και εύχεται, αν ήταν δυνατόν, να γίνει ανάθεμα, να χωριστεί δηλαδή από τον Χριστό, αν μπορούσε αυτό να τους σώσει (Ρωμ. 11,24-25).

Δεν θα έλεγε ο διάκονος και πρωτομάρτυς απόστολος Στέφανος «Κύριε μη στήσεις αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην» (Πρξ. 7,60) και μάλιστα « θεις τα γόνατα».

Προσευχήθηκε όχι εική και ως έτυχεν αλλά γονατιστός και με φωνή ισχυρή, φανερώνοντας έτσι τον πόθο και την επιθυμία που τον κατείχε να μη τιμωρηθούν αυτοί που τον λιθοβολούσαν.

Αλλά και στην Παλαιά Διαθήκη, τότε που υπήρχε ο νόμος «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» και «οδόντα αντί οδόντος» υπήρξαν δίκαιοι που ζήσανε κατά το πνεύμα της Καινής Διαθήκης.

Ο Μωυσής, ο οποίος υπέστη τα μύρια όσα από τους ομοεθνείς του, προσεύχεται στον Θεό που είχε αποφασίσει να τους καταστρέψει και λέγει· «Εάν τους συγχωρέσεις την αμαρτία συγχώρεσέ την· διαφορετικά, σβήσε και μένα από το βιβλίο που με έγραψες (Εξ. 32,31-32). Ο άγιος δεν μπορεί να ευτυχεί όταν οι άλλοι υποφέρουν ή χάνονται. Γι’ αυτό προκρίνει τη σωτηρία των άλλων από τη δικιά του.

Ο Δαυίδ, όταν ο Θεός έστειλε άγγελο και αποδεκάτιζε τους Ισραηλίτες, είπε· «Εγώ ο ποιμένας αμάρτησα και εγώ ο ποιμένας έκανα κακό. Ας πέσει η τιμωρία σε μένα και την πατρική μου οικογένεια» (Β΄ Βασ. 24,17). Νωρίτερα ο Δαυίδ, όταν έμαθε

το θάνατο του υιού του Αβεσσαλώμ, ο οποίος είχε επαναστατήσει εναντίον του, παρασύροντας μέγα μέρος του λαού και του στρατού και δημιουργώντας απίστευτη αναστάτωση και ταλαιπωρία στο Ισραήλ αλλά και στον πατέρα του, ο οποίος φάνηκε να πνέει τα λοίσθια σαν βασιλιάς, είπε γεμάτος πόνο και οδύνη· «Παιδί μου Αβεσσαλώμ, παιδί μου, παιδί μου Αβεσσαλώμ, γιατί να μη πεθάνω εγώ για σένα; Εγώ έπρεπε να πεθάνω, Αβεσσαλώμ, υιέ μου, υιέ μου» (B΄ Βασ. 18,33)!

Αλλά και ο Σαμουήλ ο προφήτης περιφρονήθηκε από τους Ιουδαίους, οι οποίοι του ζήτησαν να τους εγκαταστήσει βασιλιά όπως έχουν τα ειδωλολατρικά έθνη και δεν αρκέσθηκαν στους Κριτές, μέσω των οποίων διοικούσε ο Θεός. Ο Σαμουήλ λοιπόν, που ο Θεός για να τον παρηγορήσει του είπε· «Δεν περιφρόνησαν εσένα, αλλά εμένα (Α΄ Βασ. 8,7), όταν αργότερα τους ήλεγξε σφοδρά για την κακοήθειά τους και για την ανταρσία τους απέναντι στον Θεό και κείνοι, αντιλαμβανόμενοι το λάθος τους, τον παρακάλεσαν να προσεύχεται γι’ αυτούς, για να μη τιμωρηθούν με θάνατο, εκείνος απάντησε· «Μακάρι να μη πέσω ποτέ σε τέτοια αμαρτία, να παύσω να προσεύχομαι για σας. Αντίθετα θα συνεχίσω να υπηρετώ τον Κύριο και να σας δείχνω τον καλό και ευθύ δρόμο του Κυρίου» (Α΄ Βασ. 12, 23).

Τα προαναφερθέντα παραδείγματα των αγίων όπως και διδασκαλία της αγίας Γραφής μας τονίζουν ξεκάθαρα ότι όλοι μπορούμε και οφείλουμε να μιμηθούμε την ανεξικακία του Χριστού και των αγίων του. Αμήν· γένοιτο.

ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ

ΠΗΓΗ: http://www.pmeletios.com/ar_meletios/agaph_elehmosynh/pater_afes_aytois.html

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΜΑΘΑΝ...

2011-05-21T19:59:00.000+03:00

Κάποτε υπήρχε ένα πανέμορφο ελεφαντάκι το οποίο είχε εγκαταλείψει η μητέρα του για άγνωστους λόγους.

Άγνωστους σε εμάς που καλούμαστε να ερμηνεύσουμε ένα γεγονός που δε ζήσαμε και δεν γνωρίζουμε το βάθος της υπόθεσης.

Πάντως όπως και να έχει το ελεφαντάκι βρέθηκε μόνο του να περιπλανιέται μέσα στην ζούγκλα.

Κάποιοι ακτιβιστές επιστήμονες που μελετούσαν την περιοχή της ζούγκλας όπου είχε εγκαταλειφτεί το μικρό ζώο, το είδαν και πήραν την απόφαση να το πάρουν μαζί τους, έτσι ώστε να το περιθάλψουν στην πρόχειρη επιστημονική βάση που είχαν κατασκευάσει προσωρινά ως εφαλτήριο των ερευνών τους.

Έτσι και έγινε.

Για λόγους ασφαλείας αλλά και για πρακτικούς καθαρά λόγους αφού ο χώρος τους ήταν πάρα πολύ μικρός, έδεσαν στο ελεφαντάκι με ένα μικρό μαλακό σχοινάκι από το ποδαράκι του έτσι ώστε να μην μπορεί να φύγει και να χαθεί αλλά και για να έχουν το γενικότερο έλεγχο του.

Το μικρό ελεφαντάκι έκανε αρκετές προσπάθειες να τραβήξει τον πάσαλο, προσπάθησε πολλές φορές να σπάσει το σχοινί με το οποίο το είχαν δεμένο αλλά είδε ότι δεν ήταν δυνατόν να τα καταφέρει.

Καθότι μικρό ακόμη και αδύναμο δεν είχε αυτή την δυνατότητα.

Πέρασαν οι μέρες και οι μήνες και συμπληρώθηκε ένας χρόνος.

Το ελεφαντάκι ήταν πλέον ένας ολοκληρωμένος μεγάλος και δυνατός ελέφαντας. Μεγάλος και δυνατός, έτοιμος μονάχα με την φωνή του, με μια κίνηση του να σκορπίσει τον τρόμο και τον πανικό και να ισοπεδώσει τα πάντα στο πέρασμα του.

Όμως παρόλη αυτή την σωματική και μυϊκή εξέλιξη του εκείνος ήταν ακόμη δεμένος και σκλαβωμένος από το μικρό αδύναμο σχοινάκι, την μικρή κορδελίτσα και το μικρό ξύλινο πάσαλο που του είχαν βάλει την πρώτη μέρα που ακόμη μωρό τον είχαν βρει οι επιστήμονες στην ζούγκλα.

Ποτέ μα ποτέ εκτός από τις πρώτες εκείνες στιγμές- μωρό ακόμη- δεν προσπάθησε να κόψει το σχοινί και να ελευθερωθεί.

Να φύγει, να τρέξει προς την ζωή, την ζωή της ζούγκλας, της πραγματικότητας μέσα στην οποία ανήκε.

Και τούτο γιατί είχε πιστέψει απόλυτα ότι δεν μπορεί. Ότι δεν γίνεται.

Ότι θα είναι πάντα δέσμιος και φυλακισμένος.

Δούλος στις επιθυμίες των άλλων και κυρίως σε αυτό που οι άλλοι όρισαν γι αυτόν να είναι.

Είχε αναπτύξει από μικρός την σκεπτομορφή, ότι η ελευθερία δεν είναι δυνατή.

Είχε μέσα του αυτοματοποιηθεί η σκέψη ότι αυτόν τον πάσαλο δεν μπορεί να τον κουνήσει.

Δεν μπορεί να κερδίσει την λευτεριά του.

Είμαι δέσμιος έλεγε και έτσι θα πεθάνω.

Και όμως όλα ήταν τόσο απλά, αλλά και τόσο δύσκολα χωρίς την επιθυμία να σπάσει την σχέση του με το παρελθόν και τους κανόνες που άλλοι έβαλαν στην ζωή του για να τον κάνουν σκλάβο τους. Η λευτεριά, η γεύση μιας άλλη ζωής, είναι η κατανόηση των δυνατοτήτων μας.

Η συμφιλίωση με τον εαυτό μας.

Η γνωριμία την αληθινή μας φύση, με αυτό που πλαστήκαμε να είμαστε και όχι με εκείνο που η οικογένεια μας, η φυλή μας, τα σχολεία μας, και η κοινωνία μας είπε πως πρέπει να είμαστε μοιράζοντας μας ρόλους που εξυπηρετούν την " κοινωνική ηρεμία" και συμβατικότητα, είναι μια δυνατότητα πραγματική και όχι ουτοπική.

Άλλωστε το πάθος για την λευτεριά είναι δυνατότερο από όλα τα κελιά….

Αρκεί να το πιστέψουμε, να το ποθήσουμε, να το θελήσουμε, να αγωνιστούμε να φύγουμε μακριά από την κόλαση της συνήθειας.

ΠΗΓΗ: http://plibyos.blogspot.com/2009/10/blog-post.html

ΟΙ ΘΥΣΑΥΡΟΙ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΟΥ.

2011-05-19T10:53:00.002+03:00

Ο Κέπλερ ήταν ο πρώτος που παρατήρησε πως οι νιφάδες του χιονιού έχουν έξι πλευρές.

Δε γνώριζε, βέβαια, πως η κάθε μια τους είναι διαφορετική από τις άλλες.

Πράγματι, η νιφάδα σχηματίζεται από συνένωση μορίων νερού.

Με τα 1018 μόρια νερού που περιέχει, λοιπόν, οι δυνατοί συνδυασμοί τοποθέτησης των μορίων ξεπερνούν σε αριθμό τη φαντασία μας.

Υπολογίζοντας στατιστικά, καμία από τις νιφάδες που έχουν πέσει πάνω στη φλούδα της γης μας δεν έχει το ίδιο ακριβώς σχήμα με κάποια άλλη.

Κι αν μια νιφάδα ζυγίζει μόνο ένα εκατομμυριοστό του γραμμαρίου, τότε πάλι με υπολογισμούς θεωρείτε πως η μάζα του χιονιού που έχει πέσει ανά τις χιλιετίες πάνω στη γη είναι πενήντα φορές μεγαλύτερη από τη μάζα της.

Πόσο αξιοπερίεργο!.

Θα σχολιάσουν κάποιοι.

Πόσο αξιοθαύμαστο!.

Θα πουν κάποιοι άλλοι.

Πόσο δυνατές μαρτυρίες της δημιουργίας του ζωντανού Θεού, θα πουν κάποιοι τρίτοι.

Όλοι μένουν εκστατικοί μπροστά στα θαύματα του Κυρίου, μα λίγοι αναγνωρίζουν, λιγότεροι ευχαριστούν και ακόμη λιγότεροι παραδίδουν τη ζωή τους στον άπειρο Θεό.

Στο Θεό που μας διεκδικεί, γιατί με μεράκι μας έπλασε, δεν είπε κι έγινε για τον άνθρωπο, μα έσκυψε και πήρε λάσπη και φύσηξε το Πνεύμα Του πάνω σ’αυτόν.

Στον Θεό , που με απόλυτη τελειότητα έφτιαξε τους μηχανισμούς και τους νόμους του σύμπαντος και μας έβαλε μέσα σε αυτό.

Πέρα από το θαυμασμό για την υπέροχη φύση που μας περιβάλει, αξίζει να αναζητήσουμε τον Μοναδικό, τον Αγιο Κύριο.

Να γνωριστούμε προσωπικά μαζι Του, να γονατίσει η καρδιάμας στο Γολγοθά, να γίνουμε οι λυτρωμένοι του Ιησού Χριστού, οι μαθητές, οι φίλοι του.

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, ΜΕΡΑ ΑΓΑΠΗΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΝΑ...

2011-05-08T22:14:00.001+03:00

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΑΝΟΥΛΕΣ

Πάντα ήθελα να σου μιλήσω μανούλα μου. Απλά δίσταζα τόσο καιρό. Με αφορμή τη σημερινή Γιορτή της Μητέρας όμως, την βρήκα την ευκαιρία.

Μανούλα μην παρεξηγηθείς τέτοια μέρα που γιορτάζεις, αλλά δεν αντέχω, θα το πω:

Πως σε αντέχει τόσα χρόνια ο μπαμπάς;

Τι νόμιζες;

Επειδή δεν μιλάω έχω νοητική στέρηση και είμαι ανάπηρος, δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει γύρω μου;

Από τότε που ήμουν μέσα στην κοιλιά σου καταλάβαινα τι συμβαίνει, σε εσένα, αλλά και στο περιβάλλον σου.

Τις αγωνίες σου, το άγχος σου, τις χαρές σου, όλα.

Θυμάσαι μια μέρα που «έπρηζες» για άλλη μια φορά τον μπαμπά, για να καταφέρει να βάλει τα ρούχα του στο ανάλογο μέρος τακτοποιημένα;

Εγώ ξεκαρδιζόμουν από τα γέλια μέσα στην κοιλιά σου, και εσύ νόμιζες ότι απλά κουνιέμαι.Μανούλα μου ξέρεις τι σημαίνει άντρας; Ένα αιώνιο ανώριμο παιδί που θέλει συνεχώς ιδιαίτερα μαθήματα παντού:

Α) Υποχρεωτικά μαθήματα: Απεξάρτηση από τη μαμά (300 ώρες).

Δεν σκέφτομαι μονίμως το σεξ, το φαί, τις γκόμενες, να παίξω στοίχημα, να πάω γήπεδο ή καφενείο (2.000 ώρες).

Β) Πολύ χρήσιμα μαθήματα: Δεν κατουράω έξω από τη λεκάνη (100 ώρες σε συνδυασμό με προβολή βίντεο και πρακτική εξάσκηση. Τα παπούτσια δεν πάνε μόνα τους στη ντουλάπα (50 ώρες).

Γ) Μαθήματα επιλογής: Κουζίνα για αρχάριους: Οικιακές συσκευές ΟΝ ανοίγουν, OF κλείνουν(αυτό σε συνεργασία με πανεπιστήμιο Μακεδονία (40 ώρες).

Πως θα βρούμε το δρόμο χωρίς να χαθούμε, για το καλάθι με τα άπλυτα (100 ώρες συν προβολή σλάιντς).

Για σένα όμως ήθελα να μιλήσω μανούλα μου, και ξέφυγα πάλι. Δυστυχώς για εσένα, ποτέ δεν θα φανώ αντάξιος των προσδοκιών σου.

Πάντα θα υστερώ, πάντα θα χρειάζομαι την προστασία σου, πάντα η ύπαρξή μου θα πληγώνει την ψυχή σου.

Oύτε μπορώ να περπατήσω, ούτε να μιλήσω, αλλά ούτε και να εκφράσω στα περισσότερα πράγματα την άποψή μου, τα πιστεύω μου, τις σκέψεις μου, τα όνειρά μου, τι με χαροποιεί, τι με στεναχωρεί, η οτιδήποτε άλλο.

Τι να κάνουμε.

Το «τράβηξες το λαχείο».

Έχεις ένα ανάπηρο παιδί. Καλά θα μου πεις γιατί απευθύνομαι μόνο σε εσένα, και όχι και στο μπαμπά;

Ξέρεις γιατί;

Επειδή παρόλο που είμαι αγόρι, ξέρω ότι κάθε θηλυκή ύπαρξη στη φύση, έχει ένα και μοναδικό σκοπό:

Να βγάλει από τα σπλάχνα της το ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ. Ένα υγιές πλάσμα που θα είναι η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ.

Στην αρχή βέβαια όλες οι γυναίκες δηλώνουν ανεξάρτητες, ότι θέλουν να δουλέψουν, να ερωτευθούν, να προσφέρουν στην κοινωνία.

Όλα αυτά φαίνονται ανούσια και μάταια, διότι στο τέλος ΟΛΕΣ, αποφασίζουν να φτάσουν στην ΚΟΡΥΦΩΣΗ της προσωπικής τους ΚΑΤΑΞΙΩΣΗΣ: Να γίνουν ΜΑΝΕΣ δηλαδή.

Έλα βρε μανούλα μου.

Δε μπορώ να σε βλέπω έτσι.

Σε τόσες πίκρες δε λύγισες. Και θα λυγίσεις τώρα που σου μιλάω ντόμπρα;

Χαλάρωσε και απόλαυσε τη συζήτησή μας.

Που λέει ο λόγος συζήτηση, βέβαια.

Να πω ότι λυπάμαι που έγινα αιτία να γκρεμιστούν τα όνειρα σου;

Το τραγούδι του Τζιμάκου δίνει την απάντηση σε όλα.

Μου αρέσει και του Χατζηγιάννη όμως: «Ποιο πολύ από όσο φαντάζεσαι, ποιο πολύ από όσο φοβάσαι, ποιο πολύ από εμένα ΣΕ ΑΓΑΠΩ». Υπερβολές ε;

Υπερβολή είναι η ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ στάση που κρατάς τόσα χρόνια.

Χαζός μπορεί να φαίνομαι, αλλά δεν είμαι.

Σε παρατηρώ συνεχώς.

Προχθές σε έβλεπα να κοιτάζεις στην τηλεόραση, την βράβευση των γυναικών της χρονιάς.

Πλάκα δεν έχει;

Να λείπεις όλη μέρα από το σπίτι, να σου μεγαλώνουν τα παιδιά 2-3 νταντάδες, να σε υπηρετούν ψυχολόγοι, μακιγιέρ, διαιτολόγοι, κομμωτές κτλ, και να κλαίγεσαι κι από επάνω ότι είσαι κουρασμένη και δεν έχεις χρόνο…

Και να βραβεύεσαι και από επάνω.

Και εσύ χαμογελούσες πικρά. Και να σε κοιτάζουν οι άλλες υποτιμητικά, όταν δηλώνεις επάγγελμα: «Οικιακά».

Παρόλο που σπούδασες. Κι όλα αυτά για χάρη μου.

Σε θαύμαζα εκείνη τη στιγμή, και ας μην το καταλάβαινες.

Για την αρχοντιά σου, την αξιοπρέπεια σου, την περηφάνια σου, τη σιωπή σου.

Το ξέρω, το ξέρω.

Ούτε βραβεία θέλεις, ούτε να σε λέμε ηρωίδα και άλλες κολακείες, να ΄χαμε να λέγαμε.

Εγώ όμως μανούλα το μόνο που θέλω είναι να σε ευχαριστήσω. Μανούλα θέλω να σε ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου για ότι έκανες για μένα, από τη στιγμή που γεννήθηκα, μέχρι τώρα που είμαι ήδη 10 χρονών.

Για μένα εσύ είσαι η βασίλισσα μου.

Να θυμηθώ που μετά το αρχικό σοκ με αποδέχθηκες γεμάτη αγάπη, παρόλο που ήσουν συγκλονισμένη, παγωμένη, ψυχικά νεκρή, μέχρι να συνειδητοποιήσεις και να αποδεχθείς ότι έχεις ένα γιο μη φυσιολογικό;

Και εγώ να κουρνιάζω στη ζεστή σου αγκαλιά ήρεμος και γαλήνιος; Πόσο με «ζεσταίνει» η θαλπωρή που μου προσφέρεις.

Φοβερό ε;

Μια παγωμένη ψυχή να εκπέμπει τόση ζεστασιά.

Μόνο εσύ θα μπορούσες να το καταφέρεις αυτό μανούλα μου.

Πάντα σε «ένιωθα», κι ας μην το καταλάβαινες.

Τα ερωτηματικά σου για το τι έφταιξε, τις ενοχές σου, τη ντροπή σου, τις τυχόν ευθύνες σου, την αγωνία σου για τον τρόπο που θα με παρουσίαζες στην κοινωνία των «τέλειων».

Αυτό μανούλα ποτέ δεν το κατάλαβα.

Όλοι εσείς, γιατί προσπαθείτε να δείχνετε μονίμως, μια τέλεια και ψεύτικη εικόνα μεταξύ σας;

Αφού ξέρετε, ότι πίσω από τα αστραφτερά χαμόγελα, φιλιά, αγκαλιές, φιλοφρονήσεις, ευγένειες και τόσα άλλα, κρύβεται μια άλλη κοινωνία.

Μια κοινωνία νεύρων, υποκρισίας, κουτσομπολιού, κατινιάς, διαζυγίων.

Δεν ξέρω τι λένε οι άλλοι, αλλά εγώ μανούλα υποκλίνομαι στη δύναμη της ψυχής σου.

Έφτασες στον πάτο, για να πάω εγώ ψηλά.

Έκλαψες βουβά, ταπεινώθηκες, για να τους κάνεις να ΑΠΟΔΕΧΘΟΥΝ εμένα στην κοινωνία σας.

Σιώπησες, για να μπορώ εγώ να φωνάξω με δύναμη: «Είμαι και εγώ εδώ μαζί σας».

Μέχρι που στέρεψε το δάκρυ σου, και έφερες την κάθαρση σε εσένα, εμένα, αλλά και πολλούς άλλους άθελά σου.

Μου δόθηκες ολοκληρωτικά χωρίς καν να ζητήσεις αντάλλαγμα.

Σε εσένα οφείλω εγώ την ύπαρξή μου.

Σε εσένα οφείλουν πολλοί, την ευαισθησία τους στον ανθρώπινο πόνο.

Προχθές το βράδυ, που νομίζατε ότι κοιμάμαι εγώ κρυφάκουγα μανούλα.

Άκουσα τον αγαπημένο μου αδερφό να σας ζητάει ένα αδερφάκι. Γιατί αδελφούλη μου;

Επειδή δε μιλάω και δε μπορούμε να παίξουμε μαζί;

Όλο το βράδυ έκλαιγα βουβά, αλλά δεν ήθελα να σας στεναχωρήσω. Τόσες πίκρες τραβάτε για μένα.

Να σας προσθέσω άλλη μία;

Επειδή πιστεύω ότι σε κούρασα, τελειώνοντας θα ήθελα να σου ξαναθυμίσω για άλλη μια φορά, τα υπέροχα λόγια μιας άλλης μητέρας παιδιού με ειδικές ανάγκες, της Emily Rearl Kingsley:

Όταν περιμένεις παιδί , είναι όπως , όταν ετοιμάζεσαι για ένα θαυμάσιο ταξίδι διακοπών στην Ιταλία .

Αγοράζεις ένα σωρό βιβλία-οδηγούς και κάνεις τα όμορφά σου σχέδια … το Κολοσσαίο ,οι γόνδολες της Βενετίας , η εκκλησία του Αγίου Πέτρου .

Μπορεί ακόμα να μάθεις και 2-3 χρήσιμες φράσεις στα Ιταλικά .

Όλα αυτά σου προξενούν ενθουσιασμό.

Μετά από ανυπομονησία μηνών, η μέρα του ταξιδιού φτάνει τελικά. Ετοιμάζεις τις βαλίτσες και ξεκινάς.

Μετά από μερικές ώρες το αεροπλάνο προσγειώνεται.

Η αεροσυνοδός ανακοινώνει: «Καλώς ήλθατε στην Ολλανδία».

-«Ολλανδία; Τι εννοείτε Ολλανδία; Εγώ αγόρασα εισιτήριο για την Ιταλία. Προορισμός μου είναι η Ιταλία. Όλη μου τη ζωή ονειρευόμουν την Ιταλία…»

Όμως έχει γίνει μια αλλαγή στην πτήση.

Το αεροπλάνο έχει προσγειωθεί στην Ολλανδία κι εκεί πρέπει να μείνεις.

Το ποιο σημαντικό είναι ότι δε σε έχουν μεταφέρει σε μια αηδιαστική, φοβερή, ακάθαρτη χώρα.

Απλά είναι μια διαφορετική χώρα.

Πρέπει να πας έξω, να αγοράσεις καινούργια καθοδηγητικά βιβλία, να μάθεις μια νέα γλώσσα και να γνωριστείς με μια νέα ομάδα ανθρώπων που διαφορετικά δε θα γνώριζες ποτέ.

Είναι απλά μια διαφορετική χώρα.

Δεν είναι τόσο αστραφτερή, όσο η Ιταλία.

Όταν όμως, μείνεις εκεί για λίγο και πάρεις μια ανάσα, κοιτάς γύρω σου και αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι η Ολλανδία έχει ανεμόμυλους, η Ολλανδία έχει τουλίπες, έχει ακόμα και πίνακες του Rembrandt.

Παρόλα αυτά, αυτοί που γνωρίζεις πηγαινοέρχονται στην Ιταλία και υπερηφανεύονται για το θαυμάσιο ταξίδι τους εκεί. Και για το υπόλοιπο της ζωής σου θα λες….

Κι εγώ στην Ιταλία θα πήγαινα, αυτό σχεδίαζα πάντα.

Ο πόνος δε θα φύγει ποτέ, ποτέ, ποτέ, γιατί το χάσιμο αυτού του ονείρου είναι πολύ σημαντικό.

Αν περάσεις όμως τη ζωή σου θρηνώντας για το χαμένο ταξίδι στην Ιταλία, δε θα μείνεις ποτέ ελεύθερος να απολαύσεις τα πολύ ιδιαίτερα, πολύ όμορφα πράγματα που έχει να σου προσφέρει η Ολλανδία.

Χρόνια πολλα μανούλα...

ΠΗΓΗ:ΤΟ ΒΡΗΚΑ, ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΥ , ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΥΟ....

Ίσως…σήμερα

2011-05-07T20:48:00.000+03:00

Δια τούτο και σεις γίνεσθε έτοιμοι διότι καθ’ήν ώραν δεν στοχάζεσθε, έρχεται ο Υιός του ανθρώπου…

Ματθαίος κδ’ 44

Ίσως…σήμερα

Στην όχθη μιας όμορφης λίμνης ήταν χτισμένη μια βίλα με ένα θαυμάσιο κήπο τριγύρω της.

Το σπίτι το περιποιόταν ένα ζευγάρι: ο άντρας ήταν κηπουρός και η γυναίκα οικονόμος.

Οι ιδιοκτήτες έλειπαν για πολλά χρόνια σε ξένη χώρα.

Ένας φίλος του ζευγαριού τους επισκέφτηκε κάποια μέρα κι έμεινε λίγες μέρες μαζί τους.

Καθώς ο κηπουρός τον ξεναγούσε ένα πρωί στον κήπο, ο ξένος παρατήρησε πως όλα ήταν περιποιημένα και τέλεια.

<<Μοιάζει σαν να περιμένεις τον κύριο σου να’ρθει αύριο κιόλας>>, είπε ο φίλος του.

<<Λείπει πολλά χρόνια το αφεντικό>>, απάντησε ο κηπουρός.

<<Ο μως εμείς περιποιούμαστε το σπίτι, ώστεόταν έρθει να είναι όλα τέλεια.Ποιος ξέρει,αν δεν έρθει αναπάντεχα σήμερα;>>

Όσοι φοβούνται και τρομάζουν στη σκέψη του δεύτερου ερχομού του Κυρίου Ιησού Χριστού, είναι γιατί δεν τον περιμένπουν, δεν έχουν κάνει τίποτα για να ετοιμαστούν, δεν ασχολούνται με τις υποθέσεις της Βασιλείας Του, παρά μόνο ερασιτεχνικά και όποτε τους περισεύει όρεξη και χρόνος.

Το βασικότερο:δεν Τον έχουν σαν Κύριο, έστω κι αν τον αποκαλούν έτσι.

Θέλουν να είναι οι ίδιοι κύριοι του εαυτού τους, να αποφασίζουν και να ενεργούν από μόνοι τους, να ασχολούνται με ότι οι ίδιοι νομίζουν.

Αφησαν τον κήπος της καρδιάς τους να γεμίσει αγκάθια και τσουκνίδες, που έχουν πνίξει το σπόρο του Θεού, και πώς να εμφανιστούν τώρα μπροστά Του με τέτοια χάλια;

Αν Τον αγαπάς, αν λαχταράς να τον συναντήσεις, με χαρά ετοιμάζεσαι να και τον περιμένεις μέρα τη μέρα: ίσως σήμερα…ίσως τώρα…Αμήν

Κύριε μου, να ζω την κάθε μου ημέρα σαν να ήταν σήμερα που θα ερχόσουν να με πάρεις, να με βρεις έτοιμο, καθαρό, υπάκουο, πρόθυμο.

Φύλαξέ με από τημ αναβολή, από την απροθυμία, το συμβιβασμό, από την πονηρή καρδιά.

ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΑ ΣΕ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΕΙ ΕΚΕΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙΣ ΕΣΥ ΕΔΩ ΚΑΤΩ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ;

ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ!

2011-05-04T09:45:00.003+03:00

Σας λέγω ότι ούτω θέλει είσθαι χαρά εν τω ουρανό δια έναν αμαρτωλό μετανοούντα,μάλλον παρά δια ενενηκονταεννέα δικαίους,οίτινες δε έχουσι χρείαν μετανείας.

. . . . . . .Λουκάς ιε’ 7

Ετσι όπως είσαι!

Ενας καλλιτέχνης ήθελε να ζωγραφίσει έναν πίνακα του ασώτου γιού, όπως περιγράφεται στο Ευαγγέλιο κατά Λουκα ιε’ 11-32.

Βρήκε στο δρόμο έναν ταλαιπωρημένο ζητιάνο και του ζήτησε να έρθει την επόμενη στο ατελιέ του για μοντέλο.

Ο νεαρός λοιπόν εμφανίστηκε την επόμενη μέρα καθαρός και ξυρισμένος.

Μόλις τον είδε ο καλλιτέχνης, απογοητευμένος του είπε: <<Τι κρίμα! Δεν μπορώ να σε χρησιμοποιήσω τώρα, έτσι όπως είσαι!>>

Ο Θεός μας ζητάει να έρθουμε σ’ Αυτόν όπως είμαστε.

Να παραδεχτούμε ότι είμαστε αμαρτωλοί, που αξίζουμε τη δίκαιη κρίση Του.

Αυτό είναι ταπεινωτικό για μας, που θα θέλαμε να παρουσιαστούμε φτιασιδωμένοι και καθαροί, ηθικοί και καλοί άνθρωποι.

Αλλά αν θέλουμε να λάβουμε τη συγχώρηση που εξασφάλισε ο Χριστός για μας στον Σταυρό, δεν μπορούμε να παριστάνουμε τους δίκαιους.

Οι αμαρτωλοί είναι οι μόνοι άνθρωποι στον κόσμο που μπορούν να σωθούν!

Οι Φαρισαίοι την εποχή του Χριστού νόμιζαν πως ο Θεός θα τους δεχόταν, επειδή ήταν καθαροί.

Ετσι, όταν είδαν τον Ιησού να συντρώγει με κακόφημους και αμαρτωλούς ανθρώπους, δυσανασχέτησαν.

Ο Κύριος κατάλαβε τι γινόταν στις καρδιές τους και τους είπε ότι ήρθε να καλέσει αμαρτωλούς εις μετάνοια.

Οι δίκαιοι αυτοί που μόνοι τους δικαιώνουν τον εαυτό τους, δεν χρειάζονται τον Σωτήρα, δεν είναι για αυτούς η σωτηρία Του.

Ετσι χτύπησε την αυτοδικαίωσή τους.

Είχαν ανάγκη να παραδεχτούν την την αμαρτία τους και να μην κρύβονται πίσω από ένα θρησκευτικό μανδύα τύπων και κανόνων.

Η αγκαλιά του Πατέρα είναι ανοιχτή γιατον αμαρτωλό που μετανοεί, για τον άσωτο γιο που επιστρέφει!

Η ΨΥΧΗ

2011-05-01T22:33:00.003+03:00

Η ανθρωπότητα σήμερα καυχάται για τις θαυμαστές της επιτεύξεις, στη γη, στο φεγγάρι, στο διάστημα.

Αλλά καμιά από αυτές τις επιτεύξεις δεν χάρισε την ειρήνη στον κόσμο.

Ακόμη και στις στιγμές των μεγάλων εξάρσεων για τις κατακτήσεις μας αυτές, πάντοτε θυμόμαστε πως ο άνθρωπος είναι αθεράπευτα δέσμιος προβλημάτων.

Τα προβλήματα της αμαρτίας, του πόνου, του θανάτου διαρκώς μας αγκαλιάζουν.

Πριν μερικά χρόνια ο κόσμος πίστευε πως η επιστήμη θα έδινε απάντηση και λύση σε όλα τα προβλήματα της ζωής.

Σήμερα αυτή η αντίληψη παραχώρησε τη θέση της σε μιαν άλλη, γεμάτη απελπισία.

Η ανθρωπότητα προχωρεί από τη μια κρίση στην άλλη και οι επιστήμονες ομολογούν, πως δεν έχουν τον τρόπο να αντιδράσουν.

Το ανθρώπινο μυαλό τώρα δουλεύει καλύτερα και βοηθείται από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Ο άνθρωπος δεν άλλαξε, μα ούτε και τα βασικά προβλήματά του.

Δεν έχει βρει κάτι, που θα ξεριζώσει τις φυλετικές προκαταλήψεις από τις καρδιές, το μίσος, τα πάθη, τα δράματα.

Ο άνθρωπος έχει ένα σώμα, που μπορεί η επιστήμη να το διαθρέψει.

Έχει ακόμη έναν εγκέφαλο, που μπορεί η επιστήμη να τον μορφώσει.

Μα έχει ακόμη και μια ψυχή, που λαχταράει τον Θεό, και, αν δεν αντιμετωπίσουμε και αυτή την ανάγκη, ο άνθρωπος κινδυνεύει να αφανιστεί.

Μεγάλος αριθμός επιστημόνων έχει συνειδητοποιήσει σήμερα την αντίληψη, πως τα προβλήματα της ανθρωπότητας δεν θα μπορέσουν να λυθούν με μαθηματικές εξισώσεις ή με μηχανικούς τρόπους.

Η λύση όλων αυτών των προβλημάτων βρίσκεται στη χριστιανική πίστη και αυτή αποτελεί το μόνο καταφύγιο ύστερα από το τεχνολογικό αδιέξοδο, στο οποίο περιπέσαμε.

Ο Β. Μπράουν είπε πως «μόνο όταν ο Θεός κατοικήσει στις καρδιές των ανθρώπων, θα μπορέσει η ανθρωπότητα να αποφύγει την απειλή της διαστημικής εποχής μας».

Λόγια Ζωής

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ...

2011-04-15T11:19:00.000+03:00

Μια μέρα σε ένα κουκούλι εμφανίστηκε μια μικρή τρύπα.
Ένας άνθρωπος που πέρναγε τυχαία, στάθηκε και για ώρες παρατηρούσε την πεταλούδα που προσπαθούσε να βγει από τη μικρή αυτή τρύπα.
Μετά από κάμποσες ώρες, η πεταλούδα φάνηκε σαν να εγκατέλειπε τις προσπάθειες, ενώ η τρύπα παρέμενε το ίδιο μικρή.
Ήταν σαν η πεταλούδα να είχε κάνει ότι μπορούσε και να είχε πλέον παραδώσει δυνάμεις.
Τότε ο άνθρωπος αποφάσισε να βοηθήσει την πεταλούδα.

Έτσι, πήρε ένα σουγιά, άνοιξε το κουκούλι και τότε η πεταλούδα βγήκε..
Όμως το σώμα της ήταν αδύνατο και μουδιασμένο.
Τα φτερά της δεν ήταν αρκετά ανεπτυγμένα και μόλις που κουνιούνταν.
Ο άνθρωπος συνέχισε να παρατηρεί, σκεπτόμενος ότι όπου να ήταν, τα φτερά της πεταλούδας θα άνοιγαν και θα μπορούσαν να σηκώσουν το σώμα της για να πετάξει.
Τίποτα όμως δεν έγινε…
Η πεταλούδα πέρασε το υπόλοιπο της ύπαρξης της σέρνοντας το αδύναμο σώμα της και τα καχεκτικά φτερά της.
Ποτέ της δεν μπόρεσε να πετάξει!

Ο άνθρωπος αυτός, θέλοντας να την βοηθήσει θεώρησε πως έκανε μια καλή πράξη.
Δεν καταλάβαινε πως η προσπάθεια της πεταλούδας να περάσει μέσα από τη στενή τρυπίτσα του κουκουλιού ήταν απαραίτητη για να μπορέσει να διοχετεύσει τα υγρά του σώματος της στα φτερά της και έτσι να μπορέσει να πετάξει…
Αυτό της το κουκούλι δεν ήταν παρά το καλούπι μέσα από το οποίο ο θεός την ανάγκαζε να περάσει για να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί.
Καμιά φορά, αυτό ακριβώς που χρειαζόμαστε στη ζωή μας είναι η προσπάθεια.
Αν ο θεός μας επέτρεπε να ζούμε την ζωή μας χωρίς να συναντήσουμε εμπόδια, θα παραμέναμε «μικροί» και περιορισμένοι.
Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε τόσο δυνατοί.
Δεν θα μπορούσαμε να ανοίξουμε φτερά και να πετάξουμε.

Ζήτησα δύναμη..
Και ο θεός μου έδωσε δυσκολίες για να με κάνει δυνατό.
Ζήτησα σοφία….
Και ο θεός μου έδωσε προβλήματα να λύσω.
Ζήτησα ευημερία…
Και ο θεός μου έδωσε εγκέφαλο και μύες για να δουλέψω.

Ζήτησα να μπορώ να πετάω…
Και ο θεός μου έδωσε εμπόδια να περάσω.
Ζήτησα αγάπη…
Και ο θεός μου έδωσε ανθρώπους με προβλήματα να βοηθήσω.
Ζήτησα εύνοια…
Και ο θεός μου έδωσε δυνατότητες.

Δεν έλαβα τίποτα από αυτά που ζήτησα…
Αλλά έλαβα όλα όσα χρειαζόμουνα!

Ζήσε τη Ζωή χωρίς φόβο, αντιμετώπισε όλα τα εμπόδια και απέδειξε ότι μπορείς να τα ξεπεράσεις.

ΑΔΙΚΟΧΑΜΕΝΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ

2011-04-14T11:43:00.000+03:00

Ένας φτωχός εργάτης ήξερε πως είχε ένα θείο, πολύ πλούσιο , στο εξωτερικό.

Κάποτε ο θείος αυτός πέθανε.

Ο φτωχός εργάτης λυπήθηκε σαν το έμαθε, παραξενεύτηκε όμως όταν ο δικηγόρος του θείου του τού είπε ότι τον είχε αφήσει μοναδικό κληρονόμο της πλούσιας περιουσίας του.

<<Μάλλον με κοροιδεύει>>, σκέφτηκε σκέφτηκε ο εργάτης και δεν παρουσιάστηκε στο δικηγόρο για να αποδεχτεί την κληρονομιά.

Έτσι την έχασε άδοξα και εξακολουθούσε να ζει μέσα στη φτώχια και τη στέρηση, ενώ θα μπορούσε να ζει σαν βασιλιάς.

Μικρό το κακό της ιστορίας μας.

Ίσως μάλιστα να ήταν έτσι καλύτερα, γιατί συχνά τα χρήματα φθείρουν τους ανθρώπους.

Όμως πόσο φοβερό είναι να φτάσει η στιγμή που θα συνειδητοποιήσουμε ότι χάσαμε την ευκαιρία μιας πολύ πιο σπουδαίας, αιώνιας κληρονομιάς, μόνο και μόνο επειδή δεν πιστέψαμε στη δωρεά του Θεού.

Να σκεφτόμαστε ότι θα μπορούσαμε όλη μας τη ζωή να την έχουμε ζήσει σαν βασιλόπουλα του Ουρανού, απαλλαγμένοι από φόβους άγχη, και εμείς συνεχίσαμε να ζούμε στα σκοτάδια θεληματικά, μέσα στην αμαρτία και τη φθορά.

Δεν είναι ψέματα, δεν είναι υπερβολή.

Υπάρχει κληρονομιά φυλαγμένη στον Ουρανό για μας, αιώνια.

Υπάρχει διαθήκη σφραγισμένη με αίμα, το αίμα του Γιού του Θεού, του Κυρίου Ιησού Χριστού!

Όπως κάθε διαθήκη, έχει τους όρους της.

Ο βασικότερος είναι η αναγνώριση της αμαρτωλότητάς μας, μετάνοια ειλικρινής και ταπεινή και αποδοχή του έργου του Σταυρού μέσα μας.

Κι έπειτα, ζωή πίστης και υπακοής στον Αγιο Λόγο Του, περπάτημα μαζί Του αγιότητα και καθαρότητα.

ΔΙΨΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ...

2011-04-11T14:35:00.001+03:00

ΔΕΝ ΣΥΝΗΘΙΖΩ ΝΑ ΒΑΖΩ ΜΕΓΑΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ,ΟΜΩΣ ΤΟΥΤΟ ΕΔΩ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΑΦΙΕΡΩΣΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΧΡΟΝΟ ΓΑΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

.........................................................

Διψά ό Χριστός!
«Μετά τούτο ειδώς ό Ιησούς ότι πάντα ήδη τετέλεσται, ίνα τελειωθή ή γραφή, λέγει Διψώ» (Ίωάν. 19,28)

Ο Κύριος μας σήμερα βρίσκεται πάνω στο σταυρό.

Ή φύσις πάσχει.

Ή γη βυθίζεται στο σκοτάδι, φορεί τα μαύρα.

Τα βράχια σείονται, το καταπέτασμα του ναού σχίζεται.

Οι άγγελοι πενθούν και λένε στους ανθρώπους• Κλάψτε κ' εσείς για το Χριστό.

Πέντε ώρες έμεινε πάνω στο ξύλο του σταυρού ό Κύριος. Απερίγραπτο το μαρτύριο του.

Άλλα και την ώρα του πόνου δεν έχασε τη διαύγεια του. Φίλοι και εχθροί, όλοι πέρασαν από τη σκέψη του.

Όλους τους θυμήθηκε με μια αγάπη άπειρη. Θυμήθηκε την Παναγία Μητέρα και την εμπιστεύθηκε στον Ιωάννη με το «Ιδού ή μήτηρ σου» (Ίωάν. 19,27).

Θυμήθηκε και τους σταυρωτάς και είπε το «Πάτερ, άφες αυτοίς• ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. 23,34).

Άλλ' ή ώρα του θανάτου πλησιάζει.

Ή ζωή του Χριστού λειώνει σαν το κερί.

Οι σταυρωτοί βλέπουν την αγωνία και με σαδισμό επιχαίρουν για τα παθήματα του.

Τότε ό Χριστός ανοίγει τα χείλη και λέει• «Διψώ» (Ίωάν. 19,29).

Αυτό το λόγο θέλησα να λάβω ως θέμα.

Ελάτε να τον μελετήσουμε. Ζητώ τη βοήθεια του Εσταυρωμένου και τη δική σας προσοχή. Χριστέ, βοήθησε με Χριστιανοί, προσέξτε με.
«Διψώ». Από την ώρα πού συνελήφθη στη Γεσθημανή μέχρι τη στιγμή πού είπε τη λέξη αυτή, ό Χριστός υπέφερε μύρια μαρτύρια.

Για κανένα όμως δεν άνοιξε το στόμα του να παραπονεθεί• έμεινε άφωνος σαν άκακο αρνίο.

Τώρα όμως πού πλησιάζει το τέλος λέει «Διψώ».

Είναι μια ανάγκη του σώματος, Είναι προπαντός ό πόνος της ψυχής του

«Διψώ». Ποιος δίψα;

Εκείνος πού δημιούργησε το νερό και τις δεξαμενές του. Υδρατμοί και νέφη, θάλασσες και ωκεανοί, πηγές και λίμνες, ποταμοί και ρυάκια, όλα Είναι έργα του.

Αν δώσει μια διαταγή, ή θάλασσα θα γίνει ξηρά, οι ωκεανοί θα δείξουν το βυθό τους, οι πηγές θα στερέψουν, οί άνθρωποι θα πεθάνουν. και όμως ό δημιουργός του ύδατος διψά.

«Διψώ». Ποίος το λέει;

Εκείνος πού βρέχει επί δικαίους και αδίκους, εκείνος πού ποτίζει και τον κακούργο.

Εκείνος πού δροσίζει τα άνθη κ αϊ τη χλόη.

Εκείνος πού σε όλους προσφέρει δωρεάν το νερό.

Αυτός τώρα δίψα.

«Διψώ». Και σε ποιους το λέει;

Στους Ιουδαίους, πού μαζί με τους ξένους στρατιώτες κυκλώνουν το σταυρό.

Αυτοί είχαν ιδιαίτερο λόγο να τον ευγνωμονούν.

Δίψασαν κι αυτοί κάποτε, είπαν κι αυτοί «διψώ».

Πού, πότε; Όταν διάβαιναν την έρημο της Αραβίας. Σταλαγματιά νερό δεν υπήρχε.

Τρέχουν στο Μωϋσή «Διψούμε, δός μας νερό, χανόμαστε!».

Ό Μωυσής παρακάλεσε το Θεό, κι ό Θεός τον διέταξε να χτυπήσει με το ραβδί του ένα βράχο.

Κι ό βράχος έγινε βρύση.

Τους πότισε με άφθονο νερό.

Ποιος; Αυτός πού τώρα φωνάζει «Διψώ».

Όταν φώναξαν εκείνοι «διψούμε», ό Χριστός τους έδωσε νερό• τώρα πού ό Χριστός λέει «Διψώ», δέ' βρίσκεται ένας άπ' αυτούς να του προσφέρει λίγη δροσιά.

Ώ της αχαριστίας σας, Ιουδαίοι! «αντί του μάννα χολήν, αντί του ύδατος όξος» (αντίφ. ι6' 1).

«Διψώ». Είναι φυσικό να δίψα ό Χριστός.

Είναι τέλειος άνθρωπος, έχει τις ανάγκες πού έχουμε κ' εμείς.

Το αίμα του έφυγε, ποτίζει τη γη του Γολγοθά.

Σαν τραυματίας, σαν κουρασμένος οδοιπόρος φωνάζει «Διψώ». Άλλ' ή φωνή του «φωνή βοώντος εν τη έρήμω» (Ματθ. 3,3).

Οι σταυρωτοί δεν εννοούν ν' ανακουφίσουν τον πόνο του.

Αντιθέτως• νερό ζητεί, κι αυτοί του προσφέρουν ξίδι με χολή.
Άλλα ή λέξη «Διψώ» δεν εκφράζει ανάγκη σωματική μόνο.

Δέ διψά μόνο το σώμα του Χριστού έχει και δίψα ψυχική.

«Διψώ». τι διψά ή ψυχή του Χριστού μας;

Διψά δικαιοσύνη.

Εκείνος είπε «Μακάριοι οι διψώντες την δικαιοσύνην» (Ματθ. 5,6).

Ποιος άλλος αγάπησε το δίκαιο όσο ό Χριστός; και όμως έπεσε πρώτο θύμα της αγριωτέρας αδικίας.

Ή καταδίκη του μένει αιώνιο στίγμα της ανθρωπινής δικαιοσύνης. «Δικαιοσύνη μάθετε, οι ενοικούντες επί της γης»(Ήσ. 26,9).

Άλλα που δικαιοσύνη;

Πάνω απ' το σταυρό σήμερα ρίχνει το θείο βλέμμα στη γη της αδικίας κι ακούω τη φωνή του «Διψώ».

Διψά δικαιοσύνη, άλλ' οί άρχοντες των λαών βουλώνουν τ' αυτιά τους χειρότερα από τους Ιουδαίους.

Άγγλος πολιτικός είπε, ότι επικρατεί όχι ό νόμος της δικαιοσύνης, άλλ' ό νόμος της ζούγκλας, ό ισχυρός καταβροχθίζει τον αδύνατο.

Το άνθος του δικαιου μαράθηκε από το λίβα της αδικίας.

«Διψώ». Tι διψά; Ειρήνη. Εκείνος είπε «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί» (Ματθ. 5,9) και διέταξε την Εκκλησία του να εύχεται «υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου».

«Διψώ». Tι διψά; Ειρήνη διψά ή μεγάλη καρδιά του.

Και αντί ειρήνης βρίσκει ταραχή, θόρυβο.

Τα έθνη ετοιμάζονται για πόλεμο, τροχίζουν τα μαχαίρια τους πάνω στην ακονόπετρα του μίσους, τρέχουν ακάθεκτοι στο δρόμο του αίματος.

Δέ' βρίσκει ό Χριστός αυτό πού ποθεί, κ' εξακολουθεί να φωνάζει στον μαινόμενο κόσμο• Διψώ την ειρήνη!

«Διψώ». τι διψά; Διψά αγάπη. Άλλα που αγάπη;

Τα λουλούδια της αγάπης σπανίζουν πια στον εγωιστικό μας κόσμο.

Το μίσος απλώνεται, ψυγείο κατήντησε ή γη, παγωνιά επικρατεί.

Και ό Χριστός βλέπει τα παγόβουνα των καρδιών και φωνάζει• Κόσμε, διψώ αγάπη!
«Διψώ». τι διψά; Αγιότητα ψυχών και σωμάτων.

Είναι εκείνος πού είπε «Μακάριοι οί καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεό όψονται» (Ματθ. 5,8).

Άλλα που ή αγιότης, πού ή παρθενία, πού ή καθαρότης των ηθών;

Παντού υψώνονται ναοί της Αφροδίτης και βωμοί του Βάκχου.

Τη σάρκα και όχι το πνεύμα λατρεύει ό κόσμος.

«Πάντες εξέκλιναν, άμα ηχρειώθησαν, ουκ εστί ποιών χρηστότητα, ουκ εστίν έως ενός» (Ψαλμ. 13,3).

Ή νεότης σαπίζει μέσα στη διαφθορά, το πνεύμα τυραννείται, ή σάρκα θριαμβεύει.

Και ό Χριστός, πού βλέπει άπ' το σταυρό αυτό το βούρκο, φωνάζει• Κόσμε, διψώ αγιότητα και καθαρότητα!

«Διψώ». τι διψά; Αλήθεια και ειλικρίνεια στους λόγους και τα αισθήματα μας.

«Εγώ ειμί... ή αλήθεια» και «ή αλήθεια ελευθερώσει υμάς», είπε (Ίωάν. 14,6• 8,32).

Άλλα πού αυτά!

Όλοι σήμερα φορούμε τη μάσκα της υποκρισίας.

Βλέπω γυναίκες πού διαβάζουν θρησκευτικά βιβλία, κάνουν μεγάλους σταυρούς, μιλούν ή μάλλον φλυαρούν περί Θεού, αλλά μένουν μόνο στα λόγια.

Έργα μηδέν άκαρπες συκιές. Λησμόνησαν τα λόγια του Χριστού

«Ου πάς ό λέγων μοι Κύριε, Κύριε, είσελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών» (Ματθ. 7,21).

Το ίδιο ισχύει και για τους άντρες. και ό Χριστός βλέπει τις μάσκες της υποκρισίας και φωνάζει• Κόσμε, διψώ για αλήθεια και ειλικρίνεια!

«Διψώ». τι διψά; Τη σωτηρία της ψυχής σου.

Χρόνια σε περιμένει ό Χριστός μας.

Άλλα συ συνεχίζεις το δρομολόγιο της αμαρτίας.

Στάσου λοιπόν μια στιγμή, άκουσε τον. Σου φωνάζει• Αμαρτωλέ, διψώ τη σωτηρία σου• γι' αυτήν φόρεσα τον ακάνθινο στέφανο, γι' αυτήν ανέβηκα στο σταυρό.

Αδελφέ συναμαρτωλέ! Αν βρισκόσουν κάτω από το σταυρό και άκουγες το Χριστό να φωνάζει «Διψώ», είμαι βέβαιος ότι θα έτρεχες να του φέρεις ένα ποτήρι νερό.

Άλλα και σήμερα το ίδιο φωνάζει•

«Διψώ». Διψά δικαιοσύνη, ειρήνη, αγάπη, αγιότητα, άλήθεια-ειλικρίνεια, σωτηρία ψυχών.

Μη μείνουμε ασυγκίνητοι στη φωνή του.

Όποιος αδικεί, όποιος μισεί και φθονεί, όποιος κυλιέται στη λάσπη της ακολασίας, όποιος ζει στην υποκρισία και το ψέμα, όποιος μένει αμετανόητος στην αμαρτία, ας του προσφέρει σήμερα ένα δάκρυ μετανοίας• αυτό προ παντός περιμένει ό Χριστός, αυτό θα είναι ή καλύτερη δροσιά του.
Ω εσταυρωμένε Λυτρωτά!

Δίψασες, και οί σταυρωτέ σου έδωσαν χολή και όξος• διψάς και σήμερα, αλλά στη γη μας έχουν στερέψει οί πηγές του κάλους.

Μόνο μικρά ποταμάκια καλοσύνης και αρετής υπάρχουν μέσα στη Σαχάρα του κόσμου.

Δως μας τη χάρη σου, ώστε τα ποταμάκια αυτά να γίνουν μεγάλοι ποταμοί, ή Σαχάρα να γίνει κήπος της Εδέμ, να βασιλεύσει παντού ή αγάπη ή δικαιοσύνη ή ειρήνη ή αγιότης ή παρθενία.

Κάνε τη σημαία του σταυρού να κυματίζει παντού.

Κάνε να σβήσουν μέσα μας όλες οι δίψες της αμαρτίας, και ν' ανάψει στην καρδιά μας ή δίψα εκείνη της αγιότητας, πού αισθάνθηκες εσύ όταν από το σταυρό σου φώναξες «Διψώ». ,.

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία , η οποία έγινε σε Ιερό ναό των Αθηνών. Μ. Παρασκευή πρωί των ετών 1958-1967. Καταγραφή και σύντμησης 29-4-2005