Πανος Πικραμενος

Δοξάζω τον άνθρωπο που είμαι θεός ή περί χιούμορ διάλογος

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Sun, 25 Mar 2018 08:59:00 +0000

Είναι το αρχέγονο παιγνίδι που σε μεταφέρει σε σημεία απρόσιτα για τις γραμμικές ακολουθίες της καθημερινότητας. Σημεία που συνδέουν έννοιες ασύμβατες μεταξύ τους για να σου προσφέρουν μία άλλη οπτική, χωρίς να δίνουν και πολύ σημασία στην τρέχουσα και πολλές φορές απατηλή πραγματικότητα.

Αγγίζεις με το μαγικό ραβδί του χιούμορ χαρακτηριστικά και ιδιότητες, γεγονότα και λέξεις, σιωπές και χειρονομίες και τότε αυτά παραβιάζουν ασύστολα όλες τις αναμενόμενες προσδοκίες και αραδιάζονται εμπρός σου σε συνδυασμούς απρόσμενους.

Γιατί; Γιατί είναι ένα πνεύμα που ζει ανάμεσα στις λέξεις και τα πράγματα, μπορεί να στρεβλώνει τον Χώρο και τον Χρόνο και να μας κάνει να δίνουμε στους άλλους και στον εαυτό μας τα χαρακτηριστικά που θέλουμε.

Το ανθρώπινο DNA καταδικασμένο να εξελίσσεται στις τέσσερις γνωστές διαστάσεις, ανταπεξέρχεται την λαίλαπα αυτού του ταξιδιού παράγοντας γέλιο, χαμόγελο αλλά και Γνώση.

Γιατί άραγε χαμογελάμε όταν κάποιος σκοντάφτει; Γιατί μας φαίνεται αστείο όταν ο βασιλιάς των Λίλιπουτ φέρεται τόσο υπεροπτικά στον Γκιούλιβερ και γιατί ο Γκιούλιβερ φαίνεται τόσο γελοίος όταν αισθάνεται ανώτερος στο νησί των γιγάντων;

Πόσο σχετικά είναι όλα και πόσο η αντιστροφή τους βγάζει το ίδιο αποτέλεσμα κάπου σε ένα άυλο αλλά υπαρκτό συνεχές…

Γεννήτρια εκπλήξεων, βαλβίδα εκτόνωσης στην χύτρα των υπερεντάσεων, ρεβόλβερ για τους οργίλους, καθαριστικό παρασίτων στους λαβύρινθους της επικοινωνίας, το χιούμορ τρώει σαν μετροπόντικας τα χαρακώματα που μας χωρίζουν σπάζοντας τα φράγματα της δυσπιστίας.

Θεραπευτικό όταν αναδεικνύει αφανείς όψεις των πραγμάτων, μάλλον το καλύτερο αγχολυτικό και αντικαταθλιπτικό, μεταμορφώνει τον πόνο σε χαμόγελο, την απελπισία σε προοπτική, την οργή σε γέλιο.

Μπορεί να είναι έξυπνο και αθώο, μαύρο ή πειρακτικό, κωμικό ή καυστικό, γαργαλιστικό, κυνικό, σαρκαστικό ή ερεθιστικό, αιχμηρό, φλεγματικό ή σκέτη φάρσα. Μπορεί να γελοιοποιεί ή να εξυψώνει, να γίνει αποδομητικό ή εποικοδομητικό, να προσβάλει ή να κολακεύει, μπορεί να γίνει και εχθρικό, ειρωνικό, όμως πάντα το χιούμορ προκαλεί ευχαρίστηση. Είναι γνήσιο τέκνο της Ευεστώς του Δημόκριτου.

Παίζοντας σαν σκανταλιάρικο παιδί με το Είναι και το Φαίνεσθαι δημιουργεί μία απόσταση από τον εαυτό μας και τους άλλους. Μας δίνει το δικαίωμα να κάνουμε ότι θέλουμε. Να κρίνουμε και να αποφασίσουμε για την εικόνα του κόσμου και των άλλων αλλά και για εκείνη του εαυτού μας.

Τι χιούμορ μας κάνει Θεούς.

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Thu, 15 Mar 2018 10:16:00 +0000

Η πολιτική της Αριστεράς και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις

«Το πνεύμα της κατάκτησης το οποίο άνοιξε τις πόρτες

της Ανατολίας στο Ισλάμ και την Τουρκία

αποτελεί και σήμερα το μεγαλύτερο κεφάλαιό μας»

πρώην Πρωθυπουργός της Τουρκίας Ερμπακάν

στον λόγο που εκφώνησε

για την επέτειο της μάχης Μάτζικερτ (1071 μ.χ.)

γράφει ο Πάνος Πικραμένος

Οι στρατηγικές επιλογές στην πολιτική της αριστεράς στην Ελλάδα, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, έχει σχεδόν σ΄ όλες τις τάσεις της μερικά κοινά χαρακτηριστικά. Ο αντιεθνικισμός, ο αντιρατσισμός, η αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών, η προστασία των μειονοτήτων, η έμφαση στην προστασία του περιβάλλοντος, η ευαισθησία στον αυταρχισμό της εξουσίας είναι σήμερα τα κυριώτερα συνθήματα, το «προφίλ» ή η αιχμή του δόρατος της σημερινής αριστεράς όταν απευθύνεται στους πολίτες. Και ίσως θα συμφωνούσαμε χωρίς πολλές ουσιαστικές αντιρρήσεις με τα περισσότερα από αυτά, τα οποία άλλωστε κάθε άλλο παρά αντίκεινται στις βασικές αιώνιες ανθρώπινες αξίες, αν σε όσα αφορούν την εξωτερική πολιτική δεν υπήρχε το φλέγον πρακτικό -και όχι ιδεολογικό ή φαντασιακό- πρόβλημα στις σχέσεις της χώρας μας με την Τουρκία.

Θα περίμενε κανείς ότι οι ιδεολογικές και ακόμη περισσότερο οι πολιτικές προτάσεις οποιουδήποτε πολιτικού χώρου διαμορφώνται λαμβάνοντας υπ όψη τις αντικειμενικές συνθήκες και τις ανάγκες που επικρατούν σε κάθε χώρα. Ή τουλάχιστον προσαρμόζονται σε αυτές, ώστε να δίδονται πρακτικά εφαρμόσιμες λύσεις και πειστικές απαντήσεις σε υπαρκτά προβλήματα. Είναι κοινώς παραδεκτο΄ότι μία μηχανιστική μεταφορά πολιτικών προτύπων από άλλες χώρες ή εποχές στην τρέχουσα πραγματικότητα τις περισσότερες φορές οδηγεί σε λάθη.

Εδώ όμως παρατηρούμε ένα φαινόμενο, το οποίο αποδεικνύει ότι η αριστερά δεν διδάσκεται εύκολα από τα λάθη της: την υποκατάσταση της επιστήμης με την ιδεολογία ή για να το πούμε αλλιώς, την μετατροπή της πραγματικότητας σε μεταφυσική, ένα λάθος που ιστορικά πάντα καταδίκαζε η αριστερά, αλλά συχνά η ίδια περιέπιπτε σε αυτό.

Πρόσφατο κλασσικό και τραγικό συνάμα παράδειγμα υπήρξε η αποτυχημένη προσπάθεια να εφαρμοστούν στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, οικονομικά συστήματα και προτάσεις τα οποία στηρίζονταν σε έννοιες οι οποίες προέρχονταν καθαρά από την σφαίρα της ιδεολογίας. Όσο και αν η μαρξιστική οικονομία εξήγησε πολλά οικονομικά φαινόμενα, τελικά η πραγματικότητα δεν έγινε αντιληπτή σε όλη της την έκταση και σύρθηκε βίαια για να προσαρμοστεί στον άυλο κόσμο των ιδεών. Η ουτοπία και η πίστη σε κάποια ευγενή ιδανικά, στοιχεία απαραίτητα για την οποιαδήποτε εξέλιξη της κοινωνίας μεταβλήθηκαν σε ωμό καταναγκασμό.

Αυτή η τάση διακρίνεται και σε αρκετά σημεία των κυριότερων θεωρητικών έργων του Μαρξ και του Έγκελς. Ο προλετάριος-«υπόδειγμα» του Μαρξ είναι ένα πλάσμα αφηρημένο και μονόπλευρο χωρίς σαφή χαρακτήρα, χωρίς τόπο καταγωγής, θρησκεία, ιστορία ή πολιτιστικά χαρακτηριστικά. Λες και όλα αυτά δεν εππηρέαζαν την κοινωνική συμπεριφορά του, την διαθεσή του να επαναστατήσει ή όχι. Απομονώθηκε και τονίστηκε ένα μονάχα χαρακτηριστικό του, η έλλειψη ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, το ότι έπρεπε να πουλάει την εργατική του δύναμη για να επιβιώσει. Ο προλετάριος για λόγους κατά βάθος ιδεολογικούς, ή και των τότε πολιτικών σκοπιμοτήτων, κατά την γνώμη του γράφοντος, έπρεπε να είναι διεθνιστής. Το επαναστατικό υποκείμενο του Μαρξ έπρεπε να είναι ένα πλάσμα «μπαλαντέρ». Να ταιριάζει σε οποιαδήποτε χώρα, θρησκεία ή πολιτισμό. Βέβαια αυτή η αντίληψη είχε και μία πρακτική σημασία αφού η επιταγή «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε» μόνο έτσι θα ήταν πραγματοποιήσημη.

Οι εθνικές, θρησκευτικές, πολιτιστικές ή άλλες διαφορές μπορεί να εμπόδιζαν την παγκόσμια επανάσταση, η οποία όμως για διάφορους λόγους δεν έγινε μέχρι σήμερα. Το παράδοξο είναι ότι αυτό ακριβώς το πλάσμα που οι διεθνιστές-μαρξιστές εξιδανίκευσαν, εμφανώς προσπαθεί να δημιουργήσει σήμερα ο μεγαλύτερος εχθρός τους, η παγκόσμια Νέα Τάξη πραγμάτων. Έναν εργαζόμενο ο οποίος δεν θα έχει ιδιαίτερα πολιτιστικά χαρακτηριστικά, θρησκεία, ιδιαίτερη συλλογική ιστορία, γιατί όλα αυτά είναι εμπόδια στον παγκόσμιο οικονομικό σχεδιασμό. Έναν «μαζάνθρωπο»-«μπαλαντέρ» απόλυτα προσαρμοστικό ο οποίος θα πουλάει την εργατική του δύναμη εκεί όπου το απαιτεί η παραγωγή, και θα στερείται των χαρακτηριστικών εκείνων τα οποία μπορούν να προκαλέσουν τριβές, απρόβλεπτες αντιθέσεις, ή παράλογες απαιτήσεις.

Ανάλογη υποκατάσταση της επιστήμης με την ιδεολογία, γίνεται αυτήν την στιγμή από το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς στην Ελλάδα, μία χώρα με συγκεκριμένα και πολύ επικίνδυνα εξωτερικά προβλήματα. Ενώ στην εποχή μας η μελέτη και η εφαρμογή των Διεθνών Σχέσεων έχει αναδειχθεί τυπικά και ουσιαστικά σε μία ανεξάρτητη επιστήμη η οποία διδάσκεται και μελετάται σε ανώτατο Πανεπιστημιακό επίπεδο, ενώ είναι αδιανόητο για οποιαδήποτε κυβέρνηση ή ακόμη και πολυεθνική εταιρεία να μην συμβουλεύεται και να μην χρησιμοποιεί τα συμπεράσματα και τις εκτιμήσεις της, ποτέ δεν έτυχε να δούμε μία πρόταση της αριστεράς που να αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, και να βασίζεται στην προσεκτική επιστημονική μελέτη των δεδομένων.

Αυτό που ακούμε μέσω των ΜΜΕ, αλλά κυρίως σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις, οι οποίες είναι ίσως πιό ενδεικτικές για το ποιά είναι η κυρίαρχη ιδεολογία στον χώρο της αριστεράς, είναι ότι πίσω από τις ελληνοτουρκικές διαφορές κρύβεται «το μεγάλο κεφάλαιο», οι «πολυεθνικές» η «μεγαλοαστική τάξη που έχει συμφέρον από την σύγκρουση», οι «αμερικανοί», οι «εταιρείες όπλων που οξύνουν τις αντιθέσεις για να πουλάνε όπλα», η «αδιαλαξία φανατικών υπερεθνικιστικών κύκλων και από τις δύο πλευρές» και άλλες τυποποιημένες, αόριστες, και ανυπόστατες κατά την γνώμη μας απόψεις.
Η δε λύση στις ελληνοτουρκικές διαφορές -οι οποίες σύμφωνα με αυτή την άποψη είναι επίπλαστες και δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα- βρίσκονται περισσότερο στην σφαίρα της ψυχολογίας και όχι της γεωπολιτικής, όπως η καλλιέργεια κλίματος φιλίας με τον τουρκικό λαό, η αποδοκιμασία των εθνικιστικών στοιχείων και από τις δύο πλευρές και η «καταγγελία των σκοτεινών συμφερόντων τα οποία συμβάλουν στην όξυνση των αντιθέσεων».

Ποτέ δεν ακούσαμε όμως κάποιον να τεκμηριώνει με ικανοποιητικό τρόπο τις απόψεις αυτές με αποτέλεσμα να γεννώνται αναπάντητα ερωτήματα. Από που προκύπτει ότι το μεγάλο κεφάλαιο επιθυμεί σήμερα την όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων ή ακόμη την σύρραξη με την Τουρκία; Ποιό είναι το κεφάλαιο αυτό, και τι ακριβώς έπραξε για να επιτύχει τους σκοπούς του; Οι πολυεθνικές εταιρείες στο σύνολό τους επιθυμούν τον πόλεμο ή ειρηνικές σχέσεις οι οποίες εξασφαλίζουν τις επενδύσεις τους, διευκολύνουν την επικοινωνία και ευνοούν το εμπόριο; Από που προκύπτει ότι οι Αμερικανοί επιδιώκουν την σύγκρουση Ελλάδας-Τουρκίας;

Για όποιον παρακολουθεί και στο ελάχιστο την ειδησεογραφία είναι νομίζουμε παραπάνω από οφθαλμοφανές ότι οι Αμερικανοί το μόνο που επιθυμούν είναι η σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο, η οποία βέβαια εξυπηρετεί την pax-americana. Ποιά είναι αυτή η ελληνική μεγαλοαστική τάξη η οποία επιθυμεί τον πόλεμο; Για ποιό λόγο να επιθυμεί κάτι τέτοιο και τι συγκεκριμένο έκανε τέλος πάντων προς αυτήν την κατεύθυνση που να μπορούμε να το εκλάβουμε ως επιχείρημα; Μήπως αυτή η μεγαλοαστική τάξη έχει συμμετοχή στην πολεμική βιομηχανία και θέλει να μεγιστοποιήση τα κέρδη της; Μα, δεν υπάρχει ελληνική πολεμική βιομηχανία ή είναι εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων υποτυπώδης. Επίσης είναι γνωστές οι κοινές «πρωτοβουλίες» ομάδων Ελλήνων και Τούρκων μεγαλοεπιχειριματιών για την βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Πρόσφατα κάποια εφημερίδα ανήγγειλε μία συνάντηση Ελλήνων και Τούρκων επιχειρηματιών για την ειρήνη γράφοντας ότι «επιτέλους οι επιχειρηματίες παίρνουν στα χέρια τους τις ελληνοτουρκικές σχέσεις». Οι εταιρείες όπλων έχουν βέβαια κάθε συμφέρον να οξύνονται οι αντιθέσεις και οι διαμάχες, αλλά έχουν άραγε την δύναμη να προκαλέσουν συγκρούσεις εκ του μη όντος; Αν είναι έτσι γιατί δεν προκαλούν έναν πόλεμο Γαλλίας-Ιταλίας, ας πούμε, που θα είναι και πιο κερδοφόρος αφού και οι δύο αυτές χώρες είναι πολύ πιο πλούσιες από την Ελλάδα και την Τουρκία; Το ίδιο ισχύει και με την «αδιαλλαξία των υπερεθνικιστικών κύκλων». Αυτοί οι «κύκλοι» υπάρχουν σε όλες τις χώρες, χωρίς να αποτελούν όμως αιτία στρατιωτικής σύγκρουσης και ας συμβάλλουν κάποιες φορές στην όξυνση των τόνων...

Ειδικά στην Ελλάδα οι «κύκλοι» αυτοί είναι από περιθωριακοί έως ολιγάριθμοι και οπωσδήποτε αδύναμοι να επηρεάσουν καθοριστικά τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Αλλά ακόμη και αν υποθέσουμε ότι το «ιστορικό μίσος που χωρίζει τους δύο λαούς» είναι η αιτία της έντασης, πότε στην ιστορία το μίσος ανάμεσα σε δύο λαούς υπήρξε αιτία πολέμου, χωρίς να υπάρχουν άλλες πρακτικές αιτίες; Δηλαδή, οι αιτίες ενός πολέμου πρέπει να αναζητηθούν στο γνωστικό πεδίο της ψυχολογίας ή σε κάποια άλλα πεδία όπως η οικονομία ή γεωπολιτική ή η γεωστρατηγική;

Το συμπέρασμα που βγαίνει από όλα αυτά είναι ότι η αριστερά αρνείται να δει τα πραγματικά υπαρκτά προβλήματα τα οποία υπάρχουν στις σχέσεις των δύο χωρών με αποτέλεσμα να μην έχει ρεαλιστικές προτάσεις. Έτσι ίσως παραμείνει συνεπής στην ιδεολογία της, αλλά ουδέποτε θα μπορέσει να δώσει πειστικές και όχι τυποποιημένες απαντήσεις, και να αποκαταστήσει την χαμένη επικοινωνία της με τον ελληνικό λαό σε μία εποχή που ο λαός αυτός ανησυχεί βαθειά και διακατέχεται από άγχος για τα εξωτερικά προβλήματα της χώρας. Οι στερεότυπες απαντήσεις του τύπου «το διεθνές κεφάλαιο προκαλεί πολέμους για να δίνει διέξοδο στις αντιφάσεις του» δεν διέπονται από καμία διαλεκτική αντίληψη, είναι έννοιες αποκομμένες από την πραγματική εξέλιξη των γεγονότων. Ίσως να ταιριάζουν σε κάποιες άλλες γεωπολιτικές πραγματικότητες, αλλά σίγουρα δεν καλύπτουν και δεν εξηγούν ικανοποιητικά σε όλες τις περιπτώσεις το φαινόμενο «πόλεμος».

Καμία ιδεολογία δεν μπορεί να πείσει π.χ. τους κατοίκους των παραμεθόριων περιοχών της Ελλάδας να αποβάλλουν το άγχος τους όταν σχεδόν καθημερινά τα τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα περνούν πάνω από τις στέγες των σπιτιών τους, ούτε -ακόμη και τον υψηλού μορφωτικού επιπέδου τηλεθεατή ο οποίος δεν ενδίδει εύκολα σε λαϊκίστικα συνθήματα- ότι ήταν αμερικανικός ο δάκτυλος που πάτησε την σκανδάλη του όπλου που δολοφόνησε τον Σολωμού στην Κύπρο, επειδή διανοήθηκε να θίξει την τουρκική σημαία. Όλοι μας είδαμε το άδοξο τέλος της περίφημης συμφωνίας της Μαδρίτης, όταν μία εβδομάδα μετά την υπογραφή της ο τουρκικός στόλος επισκέφθηκε επίσημα την κατεχόμενη Κύπρο και τα τουρκικά αεροσκάφη συνέχισαν να παραβιάζουν τον ελληνικό εναέριο χώρο.

Η «πάση θυσία» εμμονή στην ιδεολογία του αντιεθνικισμού υπήρξε ιστορικά χρήσιμη και μάλλον απαραίτητη σε χώρες με έντονο πρόβλημα κοινωνικού και πολιτικού φασισμού, όπως η Γερμανία όπου ο φασισμός και ο ρατσισμός θεσμοποιήθηκαν, έγιναν η επίσημη κοσμοθεωρία του κράτους και μοχλός ενός πολύ επικίνδυνου επεκτατισμού. Στην χώρα μας όμως δεν είναι αυτά τα κυρίως προβλήματα.

Η Ελλάδα είναι μία χώρα, η οποία βρίσκεται στην Ανατολική Μεσόγειο δηλαδή σε μία περιοχή όπου γίνονται ακόμη συνοριακές ανακατατάξεις, και συχνά υπάρχουν εδαφικές διεκδικήσεις από διάφορες πλευρές. Επιπλέον συνορεύει με την Τουρκία, μία χώρα ολοκληρωτική, μιλιταριστική, με στρατιωτικά δόγματα καθαρά επιθετικά τα οποία στοχεύουν προς την δύση, όπου ο επεκτατισμός είναι ενσωματωμένος στην κρατική ιδεολογία και όπου η «Μεγάλη Ιδέα» όχι μόνο είναι ακόμη ζωντανή αλλά καλλιεργείται συστηματικά.

Η αμυντική και εξωτερική πολιτική του τουρκικού κράτους χαρακτηρίζεται κυρίως από τον ρεαλισμό της και τον μακροχρόνιο σχεδιασμό της.

Είναι μεγάλο λάθος να εξομοιώνεται το τουρκικό κράτος με το ελληνικό, μία συγκαλυμμένη δικτατορία με μία αστική δημοκρατία, βάσει του τυποποιημένου ιδεολογήματος ότι «όλα τα κράτη είναι από την φύση τους αυταρχικά, επεκτατικά, ιμπεριαλιστικά κ.τ.λ» όταν π.χ. στην Τουρκία αυτή την στιγμή βρίσκεται υπό εξέλιξη η γενοκτονία των Κούρδων ή εκατοντάδες δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές και υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν δολοφονηθεί ή απλώς εξαφανιστεί. Εδώ η ιδεολογία υποκαθιστά όχι μόνο την επιστήμη της στατιστικής αλλά ακόμη και την απλή αντίληψη της πραγματικότητας.

Ο οποιοσδήποτε αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης από τα πραγματικά εξωτερικά προβλήματα της και η καλλιέργεια κλίματος εφησυχασμού μειώνει την αποτρεπτική ισχύ της χώρας μας. Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν επιθυμεί τον πόλεμο ούτε και συμπαθεί φαινόμενα υπερεθνικιστικής υστερίας. Ο καλύτερος όμως τρόπος για να αποφευχθεί ένας πόλεμος είναι η με κάθε τρόπο αύξηση της αποτρεπτικής ισχύος.

ΥΓ Το παραπάνω κειμενο γράφτηκε τον Οκτώβριο του 1997 και δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο στο περιοδικό «Στρατηγική» . Θεωρήθηκε τότε από κύκλους του σημιτικού ΠΑΣΟΚ του ΣΥΝ ως «εθνικιστικό» , «υπερπατριωτικό» με αποτέλεσμα ο συγγραφέας να δεχθεί προσωπικές επιθέσεις από έντυπα όπως η «Ελευθεροτυπία» κ,ά, με μεγάλο αντίκτυπο στην επαγγελματική και προσωπική ζωή του. Σήμερα 21 χρόνια αργότερα το κείμενο παραμένει επίκαιρο μέρχι κεραιας.

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Mon, 19 Dec 2016 14:46:00 +0000

Περί Έρωτα διάλογος - από τους ΕΝΝΕΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ

Ο κύριος Ασχετίδης με το μούσι αεροπλανόφτερο και το παλιό παλτό αλεξίπτωτο αναβάσεως, φαρδιά παντελόνια και σαγιονάρες, ανεβασμένος στην καμινάδα του Κτιρίου να κοιτάει με το κιάλι, βράδυ, παρανοϊκός σαν πάντα, μάλλον κάποια γυμνή γυναίκα απ’ το παράθυρο.

- Βλέπεις τίποτα; ρώτησε λίγο πιο κάτω από την ίδια καμινάδα ανεβασμένος ο Δοκησίσοφος. Κι αυτός δεν πάει πίσω, χοντρός με παντελόνι εκστρατείας, τα γυαλιά και τα γκρίζα μαλλιά τηλεόραση.

-     Αρχίζεις να μου τη δίνεις μ’ αυτή την ερώτηση, τσαντίστηκε ο κύριος Ασχετίδης. Φαίνεται σαν να προσπαθείς να μου θυμίζεις ότι δεν έχω απάντηση.
-     Βλέπεις τίποτα; επέμεινε ο Δοκησίσοφος.
-     Ναι, βλέπω.
-     Τι;
-     Μια διαφήμιση μπύρας.
-     Ε;

Ο Δοκησίσοφος του άρπαξε το κιάλι από τα χέρια και κοίταξε μέσα. Στο μάτι του κιαλιού, τώρα έχει σχηματιστεί η εικόνα της υπέροχης γυμνής γειτόνισσας, ξαπλωμένης στον καναπέ, να ξεφυλλίζει ένα περιοδικό ανάμεσα στις κόκκινες κάλτσες της -το μόνο πράγμα που φορούσε, κλεισμένη σ’ ένα καλοκαίρι δωματίου, μέσα σε μια γειτονιά άλλου χρόνου, απ’ το σκοτεινό κτίριο, με τους σκαρφαλωμένους τύπους στην ταράτσα. Ένας με χάρτινο καπέλο «βλέπεις τίποτα;» και ο άλλος με χωνί για καπέλο, χωνί μάλλον για να ρέουν ομοιόμορφα οι σκέψεις απ’ το μυαλό του προς το σύμπαν. Η διαφήμιση στο περιοδικό, έδειχνε ένα βάτραχο με κορώνα πρίγκιπα κι έλεγε: «Τι νόημα έχει ο έρωτας, αν δεν σου αλλάζει τη ζωή;»

-     Περίεργο! Δίκιο έχεις. Σου ταιριάζει απόλυτα, είπε ο Δοκησίσοφος.
-     Εννοείς ότι χρησιμοποιώ τον έρωτα για ν’ αλλάξω τη ζωή μου;
-     Όχι, ότι μοιάζεις με βάτραχο.
-     Εσύ τι μοιάζεις, με πρίγκιπα; Πρόσεχε μη σε φιλήσουν και γίνεις βάτραχος.

Φαινόταν χυδαίο, δύο τύποι να μπανίζουν μια γυναίκα στο αδιάκριτο, επίσης ηλίθιο, ποιητικό, ένα χαζό φεγγάρι γέλαγε κι ασήμιζε στα κεφάλια τους και μια διαφήμιση, αυτό κυρίως, να ρωτάει ακόμα μέσα σε δύο υπέροχα γυμνά πόδια. Απάντηση καμία.

- Ο έρωτας είναι επιθυμία ενός πράγματος που δεν έχεις. Μόλις το αποκτήσεις, τελείωσε. Επειδή δεν τρέχουμε πίσω από κάθε περαστική γυναίκα, νομίζεις ότι δεν ξέρουμε κιόλας, ρε χαμένε; Ο πραγματικός έρωτας συμβαίνει για πράγματα που δεν έχεις, είπε αποφθεγματικά ο Δοκησίσοφος.

- Δηλαδή για πράγματα που δεν είναι πραγματικά;
- Όλο εκεί το γυρίζεις, ότι η πραγματικότητα δεν υπάρχει. Δεν είπα ανύπαρκτα, ότι δεν τα κατέχεις είπα…

- Έτσι κι αλλιώς ο έρωτας μεταβάλλεται, είναι το πιο δυνατό κίνητρο ν’ αλλάζεις τη ζωή σου, μόνιμη ένταση μεταξύ της επιθυμίας και του αντικειμένου, δήλωσε ο Ασχετίδης.

- Και όταν αποκτήσεις το αντικείμενο του έρωτα;

- Μπορεί να υπάρχει απάτη, οπότε εξαφανίζεται. Η εικόνα της γειτόνισσας, αντί για τη γειτόνισσα. Ο Έρωτας είναι η τρεχάλα, είναι η προσπάθεια. Γι’ αυτό οι αρχαίοι πίστευαν ότι είναι γιος του Πόρου, -πέρασμα, πλούτος, όπως λέει και ο Πλάτωνας-, και της Πενίας. Ήταν μεθυσμένος ο Πόρος και κοιμόταν στην αυλή της Αφροδίτης, όταν πήγε η Πενία και τον βίασε, την ώρα που κοιμόταν. Αποτέλεσμα: γεννήθηκε ο Έρωτας.

-Ερωτευόμαστε εικόνες, αυτό που νομίζουμε για κάποιον, συμφώνησε ο Δοκησίσοφος. Αυτό που φτιάχνουμε μόνοι μας γι αυτόν. Μπορεί ο άλλος να έχει τις ιδιότητες που φανταζόμαστε και τις θέλουμε τόσο πολύ, μπορεί και όχι. Αυτό θα φανεί αργότερα. Μέχρι τότε ζούμε με την ιδέα που έχουμε φτιάξει για τον άλλον. Ωστόσο τι γίνεται όταν αποκτήσεις το αντικείμενο του έρωτα; επέμεινε.

- Λογικά, όταν το αποκτήσεις, πρέπει να σταματάει, γιατί έτσι κι αλλιώς την έδεσες τη γαϊδούρα σου.

- Εκτός κι αν σου γίνει έμμονη ιδέα, μ’ ένα άπιαστο αντικείμενο του πόθου που δεν φτάνει ποτέ. Δες και το «Κόκκινο και Μαύρο» του Σταντάλ. Ο ήρωας με κίνητρο τον έρωτα, καταφέρνει ν’ αλλάξει τον εαυτό του και τη ζωή του ολόκληρη και να φτάσει από την ασημαντότητα στο μεγαλείο. Βέβαια, στο τέλος τον καρατόμησαν, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία, είπε περήφανος ο χοντρός.

- Από την άλλη η Άννα Καρένινα καταστράφηκε από έναν έρωτα, που για χάρη του συγκρούστηκε με ολόκληρη την κοινωνία και μάλιστα για έναν άνθρωπο που δεν το άξιζε, συνέχισε...

- Εγώ λέω ότι αν ο έρωτας είναι ιδανικό, δεν μπορεί να σταματάει πουθενά. Άρα αλυσιδωτά, θ’ αλλάξει όλο το περιβάλλον του, σαν μια κηλίδα που απλώνεται, θα το κάνει ίδιο μ’ αυτόν, θα προσαρμόζει τον κόσμο σ’ αυτόν. Αλλιώς δεν έχει νόημα. Έχει; ρώτησε ο Ασχετίδης

- Ε, ναι. Αποκτώντας το αντικείμενο μπαίνετε σε μια κοινή διαδικασία μετάλλαξης για μορφές διαρκούς έρωτα, όπως λέμε διαρκής επανάσταση. Γινόσαστε υποκείμενα και το κοινό αντικείμενο του πόθου απογειώνεται. Ίσως μέσα σας, πάντως πάντα αμφίδρομα.

- Μόνο τότε θα μπορούσες να σκεφτείς αυτό που λες. Σ’ όλες τις άλλες περιπτώσεις, ένας απ’ τους δύο τραβιέται. Ένας φεύγει κι ο άλλος τρέχει ακολουθώντας. Το μόνο που τους συνδέει είναι η εικόνα. Κι αυτό μπορεί να βγάλει αίσθημα, αλλά δεν περιέχει νόημα.

- Λες η γειτόνισσα απέναντι να’ χει μούσι και να πετάει υστερίες; είπε σκωπτικά ο Δοκησίσοφος.

- Δηλαδή τελικά, δεν υπάρχει νόημα; απάντησε ο Ασχετίδης.

- Κοίτα, και να μην έχει, εγώ του δίνω ένα νόημα θετό, δικό μου. Όταν αισθάνομαι σαν αραχνιασμένο σπίτι, ανοίγω τα παράθυρα, μπαίνει ο αέρας και τ’ αλλάζω όλα. Ν’ αρχίσει δηλαδή η τρεχάλα για το αντικείμενο του έρωτα, κι ας μη φτάνει πουθενά, είπε θριαμβευτικά ο Δοκησίσοφος.

- Α, έχει!

Μόλις είχε αρχίσει να χιονίζει. Οι δύο συγκάτοικοι μάζεψαν τις χιονισμένες φαλάκρες τους και το κιάλι και μπήκαν πάλι στο κτίριο. Είχε αρχίσει να το στρώνει στην ταράτσα και ήταν παγωμένοι. Στον σκοτεινό διάδρομο φάνηκε η μουσάτη φιγούρα του Βασίλη του ναύαρχου (ή φιλοσόφου, ή πρύτανη, ή άγιου). Περπατούσε μονολογώντας κι έλεγε: «ο θεός έπλασε θηλυκόν, αρσενικόν και υλικόν, Αδάμες και Εύες και παράδεισο και έρχεται ο δαίμονας και ενικά τον νουν και την σκέψιν αυτήν και γίνεται εν γη και λαοί το κολαστικόν».

- Έχει εκδοθεί σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων. Η αναδημοσίευση επιτρέπεται με γραπτή συγκατάθεση των συγγραφέων. Το σκίτσο είναι πρωτότυπο του Χρύσανθου...

Απόπειρα στοχοποίησης και συκοφάντησης εναντίον μέλους του Δ.Σ. της ΕΣΠΗΤ

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Mon, 19 Dec 2016 14:34:00 +0000

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί στο ΔΣ της ΕΣΠΗΤ η απόπειρα στοχοποίησης του μέλους του ΔΣ Πάνου Πικραμένου μέσω ψευδών δημοσιευμάτων και άλλων αναφορών στον Τύπο.

Για λόγους άδηλους, το όνομά του αναφερόταν στην ταυτότητα του περιοδικού «Pronews» χωρίς ουδέποτε αυτός να έχει υπάρξει συνεργάτης του, με αποτέλεσμα, όπως καταγγέλλει, να δέχεται υβριστικά και επικριτικά σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Και ενώ οι διαδικασίες για την αντιμετώπιση του περιστατικού βρίσκονταν σε εξέλιξη, λίγες ημέρες αργότερα, σε ανυπόγραφο άρθρο της εφημερίδας «Μακεδονία» ο κ. Πικραμένος δέχθηκε συκοφαντική επίθεση με τρόπο που θίγει βάναυσα την προσωπική και επαγγελματική τιμή του.

Σε μία εποχή εξαιρετικά δύσκολη για τον κλάδο, και ενώ μεγάλα επαγγελματικά ζητήματα παραμένουν ανοιχτά, το ΔΣ της ΕΣΠΗΤ δηλώνει ότι δεν θα ανεχτεί άδικες επιθέσεις εναντίον οποιουδήποτε συναδέλφου δημοσιογράφου και ότι οι νομικές διαδικασίες έχουν ήδη κινηθεί.

Ιδιαίτερα επιθέσεις κατά συνδικαλιστών οι οποίοι καταβάλλουν κάθε προσπάθεια ώστε να περισωθεί ότι είναι δυνατόν από τα κεκτημένα μας και έχουν συμβάλλει στην προσπάθεια για άρση των κακώς κειμένων στον χώρο του Τύπου.

Για τo Δ.Σ. της ΕΣΠΗΤ

Ο Πρόεδρος Ο Γεν. Γραμματέας
Θέμης Κ. Μπερεδήμας Θανάσης Αλατάς

Δημοσιεύθηκε από ΕΣΠΗΤ / 1 Νοεμβρίου 2016

http://www.espit.gr/?p=5564

Η Στρατηγική των μειονοτήτων

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Thu, 10 Mar 2016 12:18:00 +0000

To άρθρο είχε δημοσιευτεί το 2001 στο περιοδικό "Άμυνα & Διπλωματία" και σε προγενέστερη μορφή (αλλά με ίδια κεντρική ιδέα) δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Στρατηγική" το 1997 ή 1998.

Πιστεύω ότι όχι μόνο είναι επίκαιρο, αλλά όσα αναφέρει δικαιώνονται . Δυστυχώς η τότε αρθρογραφία μου, πάντα στο ίδιο πνεύμα, απετέλεσε αντικείμενο σφοδρής και κακόπιστης κριτικής, από τμήματα της "Αριστεράς" ( ΣΥΝ, Δίκτυο κλπ), χαρακτηριζόμενος εμμέσως και σε επίπεδο φημολογίας ως "ακροδεξιός", "εθνικιστής" κλπ.

Τώρα όλοι, πλην όσων έχουν ειδικούς λόγους, καταλαβαίνουμε ότι η σύγχυση του "φιλελεύθερου με το ελευθεριακό" και του νεοφιλελεύθερου "κοσμοπολιτισμού με τον διεθνισμό" οδήγησε στην πλήρη ενσωμάτωση της Αριστεράς στο φιλελεύθερο μοντέλο.
Για την Ιστορία των Ιδεών στην Ελλάδα λοιπόν, με μικρές πολύ μικρές διορθώσεις...

Τα τελευταία χρόνια και κατά περίεργο τρόπο το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από αντικείμενο ανθρωπιστικών –και πολλές φορές περιθωριακών- οργανώσεων παίρνει πρωτεύουσα θέση στις επιδιώξεις και τα ενδιαφέροντα των υπερδυνάμεων. Για τα ανθρώπινα δικαιώματα έγινε η εισβολή στο Κόσοβο, για τον «λαό του Κουβέιτ» ο Πόλεμος του Κόλπου, δήθεν για την προστασία των Κούρδων στον Βορρά και των Σιιτών στον Νότο οι νεκρές ζώνες στο Ιράκ… Οι Αμερικανοί αυτοαναγορεύονται σε υπερασπιστές των αδύνατων και των αδικημένων… Βεβαίως επιλεκτικά και χωρίς αυτό να έχει να κάνει με ανθρώπινα δικαιώματα…

Όπως είναι φυσικό οι εθνικές –και όχι μόνο- μειονότητες και τα προβλήματά τους γίνονται ζήτημα υψίστης σημασίας. Από αντικείμενο των πάλαι ποτέ Αριστερών κομμάτων και οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς οι μειονότητες μπήκαν στην «ατζέντα» των εξουσιαστών αυτού του κόσμου. Ανακαλύψαμε άγνωστες μειονότητες, στο Τιμόρ, στις Δημοκρατίες της Πρώην Σοβιετικής Ένωσης, στην Αφρική και στην Ευρώπη. Όμως δεν τις ανακαλύψαμε στην Τουρκία, οι Βρετανοί ενοχλούνται ιδιαίτερα από τις αποσχιστικές τάσεις στην Σκωτία και βιάζονται να ξεμπερδέψουν με το πρόβλημα της Β. Ιρλανδίας και φυσικά κανείς δεν ομιλεί για τους Ινδιάνους της Αμερικής και την μεγαλύτερη ίσως γενοκτονία κατά την διάρκεια των τελευταίων αιώνων.

Στην Ελλάδα θυμηθήκαμε τους «Μακεδόνες», τους Τσάμηδες κ.ά. και πολλοί βιάστηκαν να ονομάσουν Τούρκους τους μουσουλμάνους της Θράκης, μία μειονότητα πραγματική, χωρίς όμως εθνική ομοιογένεια αφού αποτελείται από τρεις διαφορετικές μεταξύ τους εθνολογικές ομάδες.

Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί μετά από 50 σχεδόν χρόνια οι μειονότητες και τα αναμφισβήτητα δικαιώματά τους επανέρχονται στο προσκήνιο; Γιατί οι ισχυροί της γης ενδιαφέρονται για το δίκαιο των αδυνάτων;

Αναμφίβολα κάθε εθνική μειονότητα η οποία με την χάραξη συνόρων βρέθηκε να φιλοξενείται από ένα κράτος όπου επικρατούν άλλες εθνολογικές ομάδες, έχει τη δική της συμπεριφορά και δικές της επιθυμίες όσον αφορά το ζήτημα των εδαφικών διαφορών με κράτη όπου επικρατούν συγγενικές προς αυτήν μειονότητες.

Από τι καθορίζεται όμως η συμπεριφορά των μειονοτήτων; Και πότε μία μειονότητα μπορεί να αποτελέσει πρόβλημα για την χώρα που την φιλοξενεί; Πότε μπορεί να γίνει υποκείμενο καταπίεσης και διακρίσεων; Και κυρίως πότε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μοχλός στρατηγικής; Οι παράγοντες που επηρεάζουν την συμπεριφορά των μειονοτήτων, σύμφωνα με ειδικούς, είναι οι εξής:

1. Το κατά πόσο συνορεύει η χώρα που φιλοξενεί την μειονότητα, με συγγενικό προς αυτήν κράτος. Δηλαδή, αν υπάρχει συνοριακή συνέχεια. Π.χ. μία μεγάλη μειονότητα οικονομικών προσφύγων που ζει σε μία μακρινή χώρα δεν είναι δυνατόν να δημιουργήσει συνοριακό πρόβλημα στην χώρα όπου φιλοξενείται. Ακόμη και όταν η μειονότητα δεν έχει τάσεις αφομοίωσης με την ντόπια κοινωνία ή η κοινωνία δεν την αποδέχεται, όπως π.χ. οι Τούρκοι της Γερμανίας, ποτέ δεν μπορεί να προκαλέσει εδαφικές διεκδικήσεις και είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνει αιτία προστριβών μεταξύ δύο χωρών.

2. Κατά πόσο το συγγενικό της μειονότητας κράτος είναι αναθεωρητικό των Διεθνών Συνθηκών. Είναι πολύ πιθανόν ότι δεν θα υπήρχε κανένα εδαφικό πρόβλημα αν η Ελλάδα συνόρευε π.χ. με την Ελβετία και φιλοξενούσε στο έδαφός της μία μεγάλη μειονότητα Ελβετών.

3. Η συμπεριφορά της χώρας που φιλοξενεί την μειονότητα. Αν στην χώρα αυτή οι αρχές της δημοκρατίας είναι σεβαστές και εφαρμόζονται η ισονομία και ισοπολιτεία, αν εφαρμόζονται οι κανόνες του διεθνούς δικαίου ή όχι.

4. Η ποιότητα των διμερών σχέσεων μεταξύ των όμορων κρατών, που φιλοξενούν την μειονότητα. Οι τυχόν κακές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι πιθανό να επηρεάσουν την συμπεριφορά μίας χώρας έναντι μίας μειονότητας που φιλοξενεί και αντίστροφα μπορεί να οδηγήσει την άλλη χώρα στο να δημιουργεί προβλήματα μέσω της μειονότητας.

5. Τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων. Για παράδειγμα η προώθηση της ενεργειακής θέσης μίας ισχυρής χώρας έναντι των ανταγωνιστών της μπορεί να εξυπηρετείται από την αποσταθεροποίηση κάποιας περιοχής. Μία μειονότητα μπορεί να αποτελέσει ιδεώδη μοχλό αποσταθεροποίησης της χώρας όπου ζει.

Θα προσέθετα ότι η γεωοικονομία και η σχέση του βιοτικού και οικονομικού επιπέδου μεταξύ των δύο κρατών είναι ακόμη ένας καθοριστικός παράγοντας. Για παράδειγμα οι Μολδαβοί, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, δεν θέλησαν να ενωθούν με την Ρουμανία λόγω κυρίως της καλύτερης οικονομίας της Μολδαβίας σε σχέση με την Ρουμανία, αν και πρόκειται για τον ίδιο λαό.

Στέκομαι όμως στην τελευταία περίπτωση, αντλώντας από το βιβλίο του Β΄Αντιπρόεδρου της Βουλής και βουλευτή Ξάνθης Παναγιώτη Σγουρίδη, όπου εξηγείται επαρκώς το όψιμο διεθνές ενδιαφέρον για την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης.

Είναι γνωστό ότι οι ΗΠΑ αυτή τουλάχιστον την στιγμή αδυνατούν να ελέγξουν τις πηγές πετρελαίου του Καυκάσου και της Κασπίας θάλασσας. Είναι πολύ φυσικό να θέλουν να ελέγξουν τις οδούς διακίνησης του πετρελαίου ώστε να μπορούν να διασφαλίσουν την ροή του προς την Δύση. Οι οδοί διακίνησης είναι δύο: ο ένας δια μέσου της Θράκης και του Αιγαίου και ο άλλος δια μέσου των κουρδικών περιοχών της Τουρκίας καταλήγοντας στο Τσεϊχάν, απέναντι ακριβώς από την Κύπρο. Μετά την αιχμαλωσία του αρχηγού των Κούρδων Α. Οτσαλάν και την στάση του έναντι της Τουρκίας και της Δύσης, φαίνεται επί τέλους να διασφαλίζεται η οδός αυτή, αφού η τρίτη αν και πιο οικονομική θεωρήθηκε επισφαλής αφού διασχίζει το Ιράν. Η πρώτη οδός, δηλ. ο αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης διασφαλίζεται μέσω της πιθανής αποσταθεροποίησης των περιοχών απ’ όπου διέρχεται. Έτσι μπορούν να εξηγηθούν οι «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο, η εξίσωση των μικροπταισμάτων της Ελλάδας έναντι των εγκλημάτων της Τουρκίας όσον αφορά τις μειονότητες και οι επιλεκτικές ευαισθησίες στην προστασία της μειονότητας της Θράκης σε αντίθεση με την εξόντωση των «τρομοκρατών» Κούρδων της Τουρκίας.

Άποψη του γράφοντος είναι ότι η ξαφνική ευαισθησία της Δύσης και του ΝΑΤΟ για την προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων και της απόφασης να επεμβαίνουν γι αυτό, δεν έχουν καμία σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις παραδοσιακές ανθρωπιστικές διακηρύξεις που κατά το πρόσφατο παρελθόν τα γνωρίζαμε μόνο από τις διακηρύξεις κάποιων τμημάτων της Αριστεράς.

Κατά την γνώμη μου οι Μεγάλες Δυνάμεις κατά κανόνα αδιαφορούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις μειονότητες και ενδιαφέρονται μόνον όταν υπάρχουν κάποιοι συγκεκριμένοι λόγοι, οι οποίοι πιθανόν να διαφέρουν μερικώς από περίπτωση σε περίπτωση, αφού μία μειονότητα αποτελεί ιδανικό μοχλό αποσταθεροποίησης ή διάλυσης μίας χώρας. Αυτό θα πρέπει να το γνωρίζουν και κάποιοι καλόπιστοι υπερασπιστές των απανταχού της γης μειονοτήτων που βιάζονται να στηρίξουν ή να επικροτήσουν την κάθε Νατοϊκή επέμβαση που γίνεται εν ονόματι του Ανθρωπισμού…

Βεβαίως θα πρέπει να τονίσουμε ότι όλα τα παραπάνω σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρηθούν ως απορρέοντα από κάποιο μένος εναντίον των μειονοτήτων ή από κάποια «υπερεθνικιστική» διάθεση, ή ακόμη περισσότερο να καθορίσουν την συμπεριφορά μας έναντι των μελών κάποιας μειονότητας. Το αντίθετο μάλιστα. Θα λέγαμε ότι απορρέουν από ανάγκη να εξηγηθεί μία αντίφαση –το ξαφνικό ενδιαφέρον των ισχυρών για τους αδύνατους- γιατί η γνώση και η κατανόηση της πραγματικότητας είναι και όπλο στα χέρια των αδύναμων.

Η προσπάθεια της Νέας Τάξης για παγκοσμιοποίηση της αγοράς και για κατάργηση των συνόρων εξηγεί επαρκώς την «ανακάλυψη» των μειονοτήτων και κατ’ επέκταση την «ευαισθησία» για τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Η παραδοσιακή στρατηγική του «διαίρει και βασίλευε» στην εποχή μας ονομάζεται «στρατηγική των μειονοτήτων».

«Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος»

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Sat, 22 Oct 2011 03:24:00 +0000

Η καταστολή υπήρξε πάντα απαραίτητη προϋπόθεση για την επιβολή νεοφιλελεύθερων κοινωνικών συστημάτων. Ακριβώς επειδή ο νεοφιλελευθερισμός δεν εξυπηρετεί το ωφέλιμο για το σύνολο, αλλά αποκλειστικά το συμφέρον της ολιγαρχίας που το στηρίζει, είναι από την φύση του ολοκληρωτικός και παράγει αυταρχικές δομές.

Σε ένα κοινωνικό μοντέλο που ο πολίτης αποκλείεται όλο και περισσότερο από την λήψη αποφάσεων, το αρχικό όπλο για τον πειθαναγκασμό της κοινωνίας είναι η προπαγάνδα και η ελεγχόμενη πληροφόρηση μέσω επικοινωνιακών μηχανισμών.

Την ζήσαμε στο έπακρο επί κυβερνήσεων Σημίτη, αρχής γενομένης από την εποχή του Μητσοτάκη. Η δαιμονοποίηση του δημόσιου τομέα, ο ιδεολογικός καθαγιασμός των αυτοματισμών της αγοράς και της ιδιωτικής οικονομίας, η απαξίωση του συνδικαλισμού και της πολιτικής, (με την «ενσωμάτωση» των συνδικαλιστών και την διαφθορά των πολιτικών), η επιβράβευση του ακραίου ατομικισμού, η «μπλόφα» του «λιγότερου κράτους», ήταν οι βάσεις στις οποίες στηρίχθηκε αποδιοργάνωση του συστήματος Υγείας, της Παιδείας, η ιδιωτικοποίηση της Ασφάλειας, των Επικοινωνών κλπ, και η λεηλασία του δημόσιου πλούτου που στις μέρες μας κορυφώνεται.

Σε ιδεολογικό επίπεδο, ο ανταγωνισμός, η ιδιοτέλεια και η απληστία, καλλιεργήθηκαν παράλληλα με τις «αξίες» της πολιτικής σκοπιμότητας, της υποταγής, της δουλοπρέπειας, την αποδοχή της φτώχειας και της διαφθοράς και την αντιπάθεια προς την πραγματική πολιτική.

Η ώρα της βίας

Όταν φθάνει όμως η ώρα που ο νεοφιλελευθερισμός δείχνει ωμά το αποτρόπαιο πρόσωπό του, η φτώχεια πλήττει μεγάλα κοινωνικά στρώματα και η προπαγάνδα παύει να αποδίδει. Τότε η αντίδραση της κοινωνίας εκλαμβάνεται ως ο κύριος εχθρός, και έρχεται η σειρά της ωμής καταστολής.

Οι μιλιταριστικοί μηχανισμοί των νεοφιλελεύθερων αυταρχικών «δημοκρατιών» αναλαμβάνουν δράση, για να καθυποτάξουν την κοινωνική αντίδραση που εκλαμβάνεται, ως ο κύριος εχθρός του συστήματος.
Ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας, στρατιωτικοποίηση της Αστυνομίας, πιο αυστηρή ποινική νομοθεσία, «τρομονόμοι», γενίκευση της ηλεκτρονικής παρακολούθησης, σταδιακή εξομοίωση του «εξωτερικού και εσωτερικού» εχθρού, είναι μερικά από τα βέλη στην φαρέτρα της Καταστολής.

Άλλωστε τα ίδια και χειρότερα δεν έγιναν κατά το πρώτο νεοφιλελεύθερο πείραμα στη Χιλή του δικτάτορα Πινοσέτ; Ας θυμηθούμε την βίαιη καταστολή των απεργιών των ανθρακωρύχων από την Θάτσερ, στην Βρετανία, όπου μετά από 9 μήνες απεργία, η κυβέρνηση δέσμευσε ακόμη και τις τραπεζικές καταθέσεις των σωματείων τους; Ο Ρήγκαν το ίδιο δεν έκανε με τις απεργίες των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας που απειλούσαν την νεοεμφανιζόμενη τότε νεοφιλελεύθερη λαίλαπα; Ποίος μπορεί να ξεχάσει την αγριότητα των κατασταλτικών μηχανισμών στις ΗΠΑ τον καιρό της μεγάλης κρίσης; Ας ξαναδούμε όλοι μας τους ανεπανάληπτους «Μοντέρνους Καιρούς» του μεγάλου ξεχασμένου Τσάρλι Τσάπλιν…

Τα ίδια βέβαια γίνονταν στον πρώιμο καπιταλισμό του 19ου αιώνα, της «φιλελεύθερης» αστικής τάξης. Ας μην γελιόμαστε. Μορφή του καπιταλισμού είναι ο νεοφιλελευθερισμός…

Τώρα που οι Έλληνες εργαζόμενοι κατεβαίνουν όλο και συχνότερα στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων, προκαλώντας ένα πρωτοφανές μεταπολιτευτικά κύμα αντίδρασης κατά της ολοκληρωτικής άλωσης κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, θα αναλάβουν δράση τα κλομπ και τα δακρυγόνα.

Έφοδοι μοτοσικλετιστών στο συγκεντρωμένο πλήθος, ξυλοδαρμοί και βαρείς τραυματισμοί δημοσιογράφων και πολιτών, βίαιη απομάκρυνση «αγανακτισμένων» αλλά ειρηνικών διαδηλωτών, τρομοκρατικού χαρακτήρα συλλήψεις, είναι ίσως το πρελούδιο όσων ζοφερών πρόκειται να ζήσουμε κατά τον επερχόμενο διαρκή πόλεμο με την ελληνική κοινωνία, που κήρυξε η διεθνής και ντόπια ελίτ της χρηματοοικονομικής ολιγαρχίας.

Όταν ο ιδεολογικός κατευνασμός δεν επαρκεί, «το αόρατο χέρι της αγοράς δεν μπορεί ποτέ να λειτουργήσει αποτελεσματικά χωρίς την κρυμμένη γροθιά…», ομολογούσε κυνικά ο «γκουρού» της νεοφιλελεύθερης Οικονομίας, Τόμας Φρίντμαν το 1999. («The Lexus and the Olive Tree» σ.373)

Οι δεκάδες νεκροί της Αργεντινής κατά τις άγριες συγκρούσεις με τον Στρατό και την Αστυνομία, μας προϊδεάζουν για το πόσο μακριά μπορεί να φθάσει η καταστολή, αλλά δυστυχώς και τι είναι αυτό που φοβάται και υπολογίζει η διεθνής ολιγαρχία που επιχειρεί να ελέγξει τον πλανήτη.

zougla.gr

Την παρέμβαση Βενιζέλου ζητά η Ένωση Συντακτών

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Mon, 23 May 2011 12:36:00 +0000

Δεν πρόκειται να ανεχτεί την καλλιέργεια κλίματος κατά δημοσιογράφων, τονίζει σε ανακοίνωσή της η Ένωση Συντακτών Ηλεκτρονικού και Περιοδικού Τύπου, σχετικά με την υβριστική επιστολή λίβελο του Διευθυντή Ενημέρωσης του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας Ηλία Βεργίτση, κατά της zougla.gr

H ΕΣΠΗΤ ζητά από τον υπουργό Ευάγγελο Βενιζέλο να παρέμβει, ώστε να ανακληθούν οι υβριστικές δηλώσεις ή να δοθούν στην δημοσιότητα στοιχεία που να αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς του κ. Βεργίτση, περί «αργομισθίας» και «εκβιασμών» του δημοσιογράφου Πάνου Πικραμένου, τον οποίο ο Διευθυντής Ενημέρωσης του ΥΠΕΘΑ επιχειρεί να συσχετίσει με την υπόθεση των αποκαλύψεων για τις διαδικτυακές και κοινωνικές δραστηριότητές του.

Σε διαφορετική περίπτωση η Ένωση Συντακτών Ηλεκτρονικού και Περιοδικού Τύπου «επιφυλάσσεται για τις επόμενες ενέργειές της που έχουν στόχο την προστασία του συναδέλφου και του λειτουργήματος», όπως αναφέρει στην ανακοίνωση.

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Αθήνα, 23 Μαΐου 2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η διοίκηση της ΕΣΠΗΤ παρακολουθεί με πολλή προσοχή την υπόθεση που έχει ανακύψει με τις χθεσινές αποκαλύψεις του zougla.gr για υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Τίθενται καίρια ζητήματα και ερωτήσεις κομβικής σημασίας που επιβάλλεται να απαντηθούν από τους υπευθύνους.
Σε αυτή την αντιπαράθεση η ΕΣΠΗΤ δεν έχει άμεσο ρόλο και αρμοδιότητα.

Διαπιστώνεται, όμως, ότι στην απόπειρα απάντησης του στελέχους του υπουργείου -με την ιδιότητα πλέον του Διευθυντή Ενημέρωσης του υπουργείου, κατηγορείται ως «ηθικός αυτουργός» των αποκαλύψεων και «εκβιαστής» συνάδελφος του Περιοδικού Τύπου, μέλος της ΕΣΠΗΤ. Στην ίδια απάντηση μεταξύ άλλων αναφέρεται, ότι η όλη υπόθεση …στήθηκε προκειμένου να διατηρηθεί η αργομισθία του συναδέλφου, που εργαζόταν 9 χρόνια ως αρχισυντάκτης και επιμελητής δημοσιογραφικής ύλης σε μια εκπομπή, όπου ο καταγγέλλων έχει την ευθύνη της λειτουργίας της και κατά συνέπεια έχει και τον έλεγχο του έργου των συντακτών, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Αδικεί πιστεύουμε τον εαυτό του όποιος χρειάζεται τόσο διάστημα να ανακαλύψει ή και γενικά να καλύπτει αργόμισθους.

Με αφορμή, λοιπόν, τις αόριστες χωρίς καμιά τεκμηρίωση σε βάρος του συναδέλφου μας, δημοσιευμένες αναφορές η ΕΣΠΗΤ:

• δηλώνει ότι δεν πρόκειται να ανεχθεί και δεν επιτρέπει την καλλιέργεια ενός κλίματος που επιχειρείται σε βάρος γενικά των δημοσιογράφων και της δημοσιογραφίας,

• ζητά από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας την άμεση παρέμβασή της στην υπόθεση, την ανάκληση των δηλώσεων ή αμέσως την δημοσιοποίηση των στοιχείων που να αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς του Διευθυντή Ενημέρωσης και

• επιφυλάσσεται για τις επόμενες ενέργειές της που έχουν στόχο την προστασία του συναδέλφου και του λειτουργήματος.

Για την ΕΣΠΗΤ
Ο Πρόεδρος Ο Γεν. Γραμματέας
Γιάννης Πλαχούρης Σπύρος Κρίκος

Η απάντηση του Πάνου Πικραμένου στον λίβελο του Ηλία Βεργίτση

Διαβάστε επίσης:

Ύβρις και Νέμεσις στη Φουκουσίμα

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Tue, 12 Apr 2011 15:30:00 +0000

Όταν ο άνθρωπος υπερεκτιμούσε τις δυνάμεις του έναντι του άγραφου θεϊκού νόμου και προσπαθούσε να υπερβεί την θνητή φύση του, τότε διέπραττε «Ύβριν».

Κατά την αρχαιοελληνική κοσμοθεωρία, η ασεβής, αυθάδης και αλαζονική δράση οδηγούσε πάντα στην πτώση και την καταστροφή του υβριστή.

Οι θεοί του προκαλούσαν αρχικά την «Άτην», αδελφή της Έριδας και της Δυσνομίας κατά τη μυθολογία, δηλαδή την τύφλωση του νου. Αυτή οδηγούσε σε περισσότερες ύβρεις, ώσπου τελικά ο υβριστής διέπραττε την μεγάλη α-νοησία.

Τότε, οι θεοί οργισμένοι του έστελναν την «Νέμεσιν», κόρη της Νύχτας και του Ερέβους, που με την σειρά της επέφερε την «Τίσιν», δηλαδή την συντριβή του υβριστή.

Έτσι τιμωρήθηκε ο Αίαντας που πίστεψε ο δόλιος ότι μόνο με την δική του δύναμη, μπορεί να κατακτήσει την νίκη στον τρωικό πόλεμο.

Ακριβώς έτσι, προκλήθηκε και το πυρηνικό ατύχημα στην Φουκουσίμα.

Μεθυσμένη η Επιστήμη από τα επιτεύγματα της Τεχνολογίας, τυφλωμένη η Εξουσία από την ιδεοληψία της «οικονομίας της αγοράς», πίστεψαν ότι μπορούν να γίνουν Θεοί, και έκαναν την μεγάλη α-νοησία.

Χωρίς να διαθέτουν την σοφία για να διαχειριστούν την αποκάλυψη του Προμηθέα, με γνώμονα την μεγιστοποίηση του κέρδους και μακριά από κάθε κοινωνικό έλεγχο, προσπάθησαν να τα έχουν όλα: φτηνή ενέργεια, μεγάλα κέρδη αλλά και ασφάλεια.

Μόνο μετά την συμφορά, κατάλαβαν όλοι ότι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις οικοδομήθηκαν σε λάθος τοποθεσία, δίπλα στη θάλασσα και ακριβώς πάνω στο γεωλογικό ρήγμα της πιο σεισμογενούς χώρας, ότι η λειτουργία του πεπαλαιωμένου εργοστασίου υπερέβαινε τις δυνατότητές του και ότι η εταιρεία απέκρυπτε στοιχεία για την ασφάλεια των αντιδραστήρων και το μέγεθος της καταστροφής.

Τίποτε από αυτά δεν έγινε τυχαία ή από έλλειψη γνώσης. Οι εγκαταστάσεις χτίστηκαν εκεί για πολιτικούς λόγους, αφού η Κίνα και η Ρωσία δεν το ήθελαν στην δυτική ακτή της Ιαπωνίας, το εργοστάσιο υπερλειτουργούσε για να αυξάνονται τα κέρδη της εταιρείας Τepco και αυτή απεδείχθη ότι δεν ενημέρωνε σωστά τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και την κυβέρνηση της Ιαπωνίας για να μην υποστεί τις συνέπειες.

Γνώση δίχως Χαρακτήρα, Εμπόριο δίχως Ηθική, Επιστήμη δίχως Ανθρωπιά, Πολιτική χωρίς Αρχές, έλεγε ο Μαχάτμα Γκάντι, μιλώντας για τα σφάλματα αυτού του κόσμου…

Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι η εξέλιξη της τεχνολογίας δεν σταματάει ποτέ. Και δεν πρέπει να σταματήσει.

Όμως, αν η καταστροφή που μπορεί να προκληθεί από την α-νόητη χρήση της πυρηνικής ενέργειας, γίνεται γρήγορα αντιληπτή και προκαλεί άμεσα αυτοκριτική, δεν ισχύει το ίδιο για την κακή χρήση άλλων τεχνολογιών.

Άραγε τι τέρατα θα προκύψουν από την γενετική τεχνολογία και πως θα επηρεάσει το μέλλον του ανθρώπινου είδους; Πως θα απεμπλακεί η ανθρωπότητα από τον ολοκληρωτισμό που σταδιακά επιβάλλουν οι εξουσίες μέσω της πληροφορικής; Πως θα σταματήσει η μόλυνση του πλανήτη που δείχνει να φθάνει στα όρια του;

Με μία κοινωνική κοσμοθεωρία σε εμβρυακή μορφή, με καταρρακωμένες κοινωνικές αξίες, στον πρωτόγονο πολιτισμό της Ιδιοτέλειας, του Ολοκληρωτισμού και της Βίας όπου πισωγυρίζουμε, ποία δύναμη μπορεί να προφυλάξει τον πλανήτη από τους μαθητευόμενους μάγους και τους «υβριστές» στον άγριο καπιταλισμό του 21ου αιώνα;

zougla.gr

Ο μύθος του Έλληνα «κηφήνα»

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Sat, 12 Mar 2011 18:07:00 +0000

«Σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι για αυτό που είστε. Πρόκειται για μια τακτική κοινωνικής παθολογίας, η οποία δεν περιορίζεται μόνο στην Ελλάδα…» λέει η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ναόμι Κλάιν, σε συνέντευξή της, για τα οικονομικά μέτρα, την τρόικα και τα όσα συμβαίνουν τελευταία στη χώρα μας.

H Αμερικανίδα δημοσιογράφος, στο βιβλίο της «Το Δόγμα του Σοκ», περιγράφει λεπτομερώς τις τεχνικές του «καπιταλισμού της καταστροφής», όπως η ίδια τον ονομάζει, που χρησιμοποιούνται από νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις σε πολλές χώρες του κόσμου, για τον πειθαναγκασμό των πολιτών να δεχθούν μεταρρυθμίσεις ενάντια στα συμφέροντά τους.

Με άμεσο στόχο τις ιδιωτικοποιήσεις, την απορύθμιση του κρατικού τομέα και τις περικοπές των κοινωνικών δαπανών, μία κατά μέτωπο επίθεση κατά της συλλογικής συνείδησης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και στην Ελλάδα.

Πανίσχυροι επικοινωνιακοί μηχανισμοί έχουν εξαπολύσει μία γιγάντια προπαγανδιστική εκστρατεία και βομβαρδίζουν τον πολίτη με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, επιδιώκοντας να του επιβάλλουν την άποψη, ότι είναι αυτός που έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την οικονομική κρίση.

Χρησιμοποιώντας πολύ συχνά ψευδή στοιχεία και εκμεταλλευόμενοι τα -δυστυχώς υπαρκτά- παθογενή στοιχεία του ελληνικού δημόσιου και οικονομικού βίου, προσπαθούν να εκμηδενίσουν την αυτοεκτίμησή του, ώστε να τον πείσουν να δεχθεί τα μέτρα της τρόικας και το νεοφιλελεύθερο μοντέλο ως «μονόδρομο» και υποχρεωτική λύση.

Ψέμα 1ο: οι Έλληνες εργάζονται λιγότερο

Πρόκειται για ένα στερεότυπο, πολύ διαδεδομένο στη Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη, το οποίο όμως δεν επιβεβαιώνεται από τα επίσημα στοιχεία της Ε.Ε..

Αντίθετα, σύμφωνα με άρθρο της «Wall Street Journal» (14-2-2011), οι Έλληνες βρίσκονται στην πρώτη θέση της κατάταξης στην Ε.Ε., εργαζόμενοι κατά μέσο όρο 42 ώρες την εβδομάδα, και ακολουθούν οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι με 39 ώρες την εβδομάδα.

Λιγότερο απ' όλους, εργάζονται οι Ολλανδοί με 31 ώρες, ενώ οι Γερμανοί δουλεύουν 36 ώρες την εβδομάδα.

Όμως, πρέπει να σημειωθεί ότι οι Έλληνες παράγουν λιγότερο από 18,5 ευρώ κάθε ώρα εργασίας, οι Ισπανοί 24,4 ευρώ και οι Πορτογάλοι 13,8 ευρώ, ενώ οι Ολλανδοί παράγουν 39,5 ευρώ και οι Γερμανοί 38,7.

«… Ένας Έλληνας υπάλληλος με την ίδια εκπαίδευση με έναν Γερμανό θα είναι λιγότερο παραγωγικός, εξαιτίας της ανώτερης τεχνολογίας που έχει ο Γερμανός και των υποδομών» σημειώνει η εφημερίδα.

Ψέμα 2ο: οι Έλληνες βγαίνουν νωρίς στη σύνταξη

Έρευνα του Ο.Ο.Σ.Α., που δόθηκε στη δημοσιότητα τον Ιούνιο του 2010, αποδεικνύει ότι στην πραγματικότητα οι Έλληνες βγαίνουν αργότερα στη σύνταξη από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.

Έτσι, ενώ ο νόμος επέτρεπε μέχρι πρότινος τη σύνταξη στα 58 χρόνια για την Ελλάδα, και το όριο ήταν τα 60 για τη Γαλλία και τα 65 για τη Γερμανία, την Αγγλία, την Ιταλία, την Ισπανία και την Αυστρία, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική.

Οι Γάλλοι βγαίνουν στη σύνταξη νωρίτερα, κατά μέσον όρο στην ηλικία των 58,7 ετών, οι Αυστριακοί παρά την αυστηρή νομοθεσία τους στα 58,9, οι Ιταλοί στα 60,8, οι Ισπανοί στα 61,4 και οι Γερμανοί στα 62,1, αναφέρει ο Ο.Ο.Σ.Α. μετά από επεξεργασία των στατιστικών στοιχείων που αφορούν στην πραγματική έξοδο από την εργασία.

Οι Έλληνες, παρά το χαμηλό όριο των 58 ετών που προέβλεπε ο νόμος, βγαίνουν στη σύνταξη στα 62,4 χρόνια τους, δηλαδή 4,4 χρόνια παραπάνω από το νόμιμο όριο, αργότερα ακόμη και από τους Γερμανούς.

Ψέμα 3ο: το υπεράριθμο των δημοσίων υπαλλήλων

Ενώ ορισμένα δημοσιεύματα μιλούσαν για αριθμούς δημοσίων υπαλλήλων της τάξεως των… εκατομμυρίων, η «Έκθεση Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής», σε κείμενο εργασίας με τίτλο «The size and performance of public sector activities in Europe», αποδεικνύει ότι η Ελλάδα είναι μεταξύ των χωρών με τους λιγότερους δημοσίους υπαλλήλους στην Ε.Ε..

Στον πίνακα όπου καταγράφεται το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων επί του συνόλου των εργαζομένων κάθε χώρας, η Ελλάδα βρίσκεται στη 14η θέση μεταξύ των 17 κρατών που εξετάζονται στην έρευνα, με ποσοστό 11,4%.

Στις πρώτες θέσεις φιγουράρουν οι «προηγμένες» Σουηδία (30%) και Δανία (29%). Αλλά η Ελλάδα υπολείπεται πολύ και από τη Γαλλία (21,2%) και τη Μεγάλη Βρετανία (17,8%) και ξεπερνά μόνο την Ιρλανδία (11,0%), την Ολλανδία (10,7%) και τη Γερμανία (10,2%). Όπως σημειώνεται στη μελέτη, η θέση της Ελλάδας στην κατάταξη αυτή παραμένει σταθερή τις τελευταίες δεκαετίες.

Η απογραφή του 2010 απέδειξε ότι στην Ελλάδα υπηρετούν 768.009 δημόσιοι υπάλληλοι, συμπεριλαμβάνοντας τους μόνιμους υπάλληλους, τους δικαστικούς και τους δημόσιους λειτουργούς (625.738), τους υπαλλήλους ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου (53.833), τους υπαλλήλους ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου (44.811), τους συμβασιούχους έργου (14.345), τους αιρετούς (12.609) και άλλες πιο ολιγάριθμες κατηγορίες.

Η κυβέρνηση, οι «μόνιμοι» επικριτές του δημόσιου τομέα και οι λάτρεις του μνημονίου απέφυγαν να τοποθετηθούν και να σχολιάσουν το αποτέλεσμα.

Οι δε αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων απορροφούν το 11,1% του Α.Ε.Π., τοποθετώντας την Ελλάδα στις τελευταίες θέσεις της κατάταξης, με πρώτη τη Δανία (18,1%) και δεύτερη την Ισπανία (17,5%).

Ορθώς λοιπόν, η ΑΔΕΔΥ κάνει λόγο για «συστηματική και χρόνια παραποίηση, διαστρέβλωση της πραγματικότητας με τα περί ενάμισι, δύο, ακόμη και δυόμισι εκατομμύρια δημοσίων υπαλλήλων».

Στόχος το σύστημα αξιών της κοινωνίας

Βραχυπρόθεσμος στόχος αυτής της προπαγανδιστικής εκστρατείας είναι να τροφοδοτηθούν οι χρηματοπιστωτικές αγορές, που βουλιάζουν από την παγκόσμια «φούσκα», με χρήματα από τη φορολογία και όχι από τους «έχοντες και κατέχοντες», δηλαδή τις τράπεζες και τους μεγαλοκεφαλαιούχους.

Η μακροπρόθεσμη όμως επιδίωξη αυτής της επίθεσης, που δεν περιορίζεται στο οικονομικό σύστημα και τα εργασιακά, είναι να πλήξει το σύστημα αξιών της ελληνικής κοινωνίας. Μύθοι, Σύμβολα και Αξίες, Ιστορία, Θεσμοί και Παραδόσεις, απαραίτητα συστατικά κάθε ανθρώπινης συλλογικότητας, πρέπει να απαξιωθούν και να αντικατασταθούν από άλλα.

Έτσι μόνο μπορεί να διαμορφωθεί ένα νέο είδος συνείδησης και σκέψης, ένα διαφορετικό σύστημα αξιών και τελικά ένας διαφορετικός πολιτισμός, προς όφελος της οικονομίας της αγοράς, των «ομάδων συμφερόντων» που λυμαίνονται τον δημόσιο πλούτο και τελικά της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας.

*τα στατιστικά και οικονομικά στοιχεία προέρχονται από εκθέσεις της Ε.Ε. και του Ο.Ο.Σ.Α., τις εφημερίδες «Wall Street Journal», «Stuttgarter Zeitung», «Έθνος» και «Ελευθεροτυπία». Η συνέντευξη της Ναόμι Κλάιν δημοσιεύτηκε στο «Βήμα».

zougla.gr

Όσα δεν μας είπαν για την Αίγυπτο

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Tue, 15 Feb 2011 12:12:00 +0000

Κατά την κυρίαρχη άποψη, που κατέκλυσε τα ΜΜΕ του δυτικού κόσμου, οι Αιγύπτιοι εξεγέρθηκαν για να διεκδικήσουν «ανθρώπινα δικαιώματα» και «δημοκρατικούς θεσμούς». Η πλειοψηφία των Δυτικών αναλυτών, έδωσε μικρή έκταση ή και αποσιώπησε τα βαθύτερα κίνητρα της εξέγερσης.

Στην πραγματικότητα, ήταν η ένδεια, η αλματώδης αύξηση των τιμών, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η οργή των πολιτών και των νέων κατά της διαφθοράς, οι οποίοι αδυνατούν να ζήσουν αξιοπρεπώς, που οδήγησε στην έκρηξη.

Το 40% των Αιγυπτίων αμείβεται για την εργασία του με λιγότερο από δύο δολάρια την ημέρα. Με έναν πληθωρισμό να τρέχει στο 16%, ο κατώτερος μισθός του δημοσίου υπαλλήλου είναι 240 δολάρια και του ανειδίκευτου εργάτη στις πόλεις 170. Μεγάλες μάζες του πληθυσμού αναγκάζονται να τρέφονται κυρίως με ψωμί, ρύζι και όσπρια αφού η τιμή ενός κιλού κρέατος κοστίζει πλέον όσο 5 ημερομίσθια.

Επιπλέον φαίνεται ότι οι Αιγύπτιοι και οι Άραβες γενικότερα, για πρώτη φορά, αγανακτούν όχι μόνο για την εκμετάλλευση και τη φτώχεια, αλλά εισβάλλουν με ηχηρό τρόπο στο προσκήνιο της πολιτικής απαιτώντας μεγαλύτερη συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων, που καθορίζουν τη μοίρα τους.

«Παιδί-θαύμα» του νεοφιλελευθερισμού

Όπως και η Τυνησία του Μπεν Αλι, ή παλαιότερα η Αργεντινή του Κάρλος Μένεμ, η Αίγυπτος εμφανιζόταν ως επιτυχημένο πρότυπο των νεοφιλελεύθερων συνταγών, παράδειγμα προς μίμηση για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Με ετήσια οικονομική μεγέθυνση της τάξης του 5% και τις ξένες επενδύσεις να υπερδιπλασιάζονται, η Αίγυπτος κατέλαβε την 10η θέση, μεταξύ 181 χωρών, ως προς την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων για την διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας…

Τους καρπούς όμως αυτής της οικονομικής μεγέθυνσης, σφετερίζονταν οι περίπου χίλιες οικογένειες της αιγυπτιακής πλουτοκρατίας, λίγες εκατοντάδες χιλιάδες της μεγαλομεσαίας επιχειρηματικής τάξης με τους υπαλλήλους τους, οι ξένοι επενδυτές και οι πολυεθνικές, εγκαταλείποντας τη μεγάλη μάζα του πληθυσμού στην ανέχεια.

Παρά την ευημερία των αριθμών, στην πραγματικότητα η Αίγυπτος των 85 εκ κατοίκων, βυθιζόταν στο έλεος του παγκόσμιου επιχειρηματικού καρτέλ, το οποίο λυμαίνεται τα οικονομικά όλων των χωρών, και ρυθμίζει τα εσωτερικά τους.

Ελάχιστοι ανέφεραν, και ειδικά στην Ελλάδα, την παρουσία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Αίγυπτο, που εδώ και είκοσι χρόνια έχει επιβάλλει την πώληση του 75% των εταιρειών του δημόσιου τομέα.

Σχεδόν ουδείς πληροφόρησε, ότι μόλις μία εβδομάδα πριν τις ταραχές, το ΔΝΤ διά στόματος κ. Άλαν Μακ Άρθουρ, επικεφαλής της μόνιμης αντιπροσωπείας του οργανισμού στο Κάιρο, ζήτησε την δραματική συρρίκνωση της ήδη ισχνής κοινωνικής πολιτικής, με την κατάργηση της κρατικής επιδότησης των καυσίμων, που αποτελεί το 15% των κοινωνικών δαπανών στην Αίγυπτο.

Η φευγαλέα εικόνα του Μίδα

Πάνω απ΄ όλα, αυτό που εξόργισε τους Αιγυπτίους, ήταν η εικόνα του πλούτου που έβλεπαν να γιγαντώνεται δίπλα τους, χωρίς να μπορούν να τον αγγίξουν. Η εκρηκτική, αλλά μονομερής ανάπτυξη, του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, μπορεί να εξαθλίωσε τις μεγάλες μάζες των πόλεων, γιγάντωσε όμως την εύπορη τάξη των μεγαλομεσαίων επιχειρηματιών και υψηλόβαθμων μισθωτών, που ζει στην χλιδή.

Οι χίλιες οικογένειες της πλουτοκρατίας με τα μυθικά πλούτη τους, ήταν μέχρι σήμερα ένα όνειρο μακρινό και άφθαστο, που οι «άθλιοι» του Καΐρου, δεν μπορούσαν ούτε να αντικρίσουν. Τώρα όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά.

Στο Νέο Κάιρο, δεκάδες χιλιάδες πολυτελείς κατοικίες και συγκροτήματα, με πισίνες και πάρκα, ξεφυτρώνουν συνεχώς από την άμμο της ερήμου, βυθίζοντας σε απελπισία τους πληβείους, σε μία πόλη όπου 2 εκ. άνθρωποι αναγκάζονται να ζουν στους σε εγκαταλειμμένους τάφους των ισλαμικών νεκροταφείων.

Η εικόνα των πετρόκτιστων τάφων που θυμίζουν μικρά σπιτάκια, με τις κεραίες τηλεόρασης και την μπουγάδα να κρέμεται έξω από την πόρτα, είναι γνώριμη σε όσους έχουν δει από κοντά την «άλλη» Αίγυπτο, και όχι την γραφική εικόνα που διαφημίζεται από τα τουριστικά γραφεία.

Με την ανάπτυξη του κατασκευαστικού τομέα να φθάνει το 14,8% και των επικοινωνιών 14,2% μόνο για το 2008, η Αίγυπτος αποκτούσε πολυτελείς μεζονέτες, πισίνες, ίντερνετ και κινητά τηλέφωνα, όχι όμως μέλλον για τους πολίτες της.

Το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα του Μουμπάρακ διατηρούσε την εξουσία χάρη σ’ ένα κράμα καταστολής, διαφθοράς και υποστήριξης από ισχυρούς ξένους παράγοντες. Ωστόσο, η κατάσταση αυτή δεν εμπόδισε την Ευρωπαϊκή Ένωση να συνάψει το 2001 συμφωνία σύνδεσης με την Αίγυπτο, με συναλλαγές που τα τελευταία 10 χρόνια ξεπερνούν τα 2 τρις ευρώ.

Ούτε στάθηκε εμπόδιο για την αμερικανική βοήθεια, που ανέρχεται στα 1,2 δις δολάρια τον χρόνο και μαζί με αυτή που χορηγείται στο Ισραήλ, φτάνει το 20% της συνολικής βοήθειας που δίνουν οι ΗΠΑ στο εξωτερικό, λόγω της υψηλής γεωστρατηγικής αξίας που έχουν οι δύο αυτές χώρες για την Δύση.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται

Όλα αυτά συμβαίνουν σε μία χώρα που είναι στην κυριολεξία η γενέτειρα του ισλαμικού κινήματος. Η Χαμάς, η Αλ Κάιντα και πολλές άλλες οργανώσεις, έλκουν την καταγωγή τους από το ευρύ κοινωνικοθρησκευτικό δίκτυο των «Αδελφών Μουσουλμάνων», ενός μορφώματος που διατρέχει όλη την κοινωνική πυραμίδα της Αιγύπτου. Από τους κόλπους του έχουν ξεπηδήσει επίφοβοι εξτρεμιστές, ιερωμένοι, αλλά και διανοούμενοι και θεωρητικοί του Ισλάμ, χωρίς ωστόσο να αποκτήσει ποτέ την δύναμη να διεκδικήσει αποτελεσματικά την εξουσία.

Ο ίδιος ο Αϊμάν αλ-Ζαουάχρι, ο επονομαζόμενος «Γιατρός», το δεύτερο σημαντικότερο πρόσωπο στο πάνθεον της Αλ Κάιντα, είναι Αιγύπτιος και είναι αυτός, που ως μέλος των «Αδελφών Μουσουλμάνων», σχεδίασε την δολοφονία του προέδρου της Αιγύπτου Ανουάρ Σαντάτ, το 1981. Όταν αποφυλακίστηκε έγινε ιδρυτικό στέλεχος της Αλ Κάιντα.

Δικαιολογημένη λοιπόν η βαθιά ανησυχία της Δύσης, όπως και η ρήση του γεν. γραμματέα του ΝΑΤΟ Α. Φ. Ράσμουσεν, ότι στην Αίγυπτο δεν κρίνεται η τύχη μόνο της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά και της παγκόσμιας τάξης…

Προβληματισμένα τα δυτικά επιτελεία, βλέπουν την εξέγερση σαν «μεταδοτική ασθένεια» και επιχειρούν να την ερμηνεύσουν με όρους… επιδημιολογίας. Άραγε αυτή «μεταδόθηκε» από την γειτονική Τυνησία; Υπάρχει κίνδυνος «μετάδοσης» σε όμορες αραβικές χώρες, επειδή και αυτές δεν διαθέτουν επαρκείς «δημοκρατικούς θεσμούς» και δεν σέβονται τα «ανθρώπινα δικαιώματα»;

Για μία ακόμη φορά, η έννοια «ανθρώπινα δικαιώματα», αποκτά σχεδόν μαγικές ιδιότητες, και μεταβάλλεται σε κλειδί, κατάλληλο για την ερμηνεία κάθε είδους φαινομένου. Έτσι όμως παραπλανούν, αποδίδουν στην εξέγερση μεταφυσικά κίνητρα και βεβαίως προσβάλουν την νοημοσύνη όσων κατανοούν τι συμβαίνει στις χώρες του Ισλάμ.

Πρέπει να θεωρείται βέβαιο, ότι αν οι Σταυροφόροι του Μεσαίωνα, και αργότερα οι αποικιοκράτες, χρησιμοποιούσαν σημερινή ορολογία, κατά τις αιματηρές εκστρατείες τους στην Ανατολή, αντί για την «αυταπόδεικτη» αλήθεια της χριστιανικής πίστης, θα επέσειαν την εξ ίσου «αυταπόδεικτη» ορθότητα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και των «δημοκρατικών θεσμών».

Τα κίνητρα εξακολουθούν όμως να παραμένουν τα ίδια και τα πραγματικά Ανθρώπινα Δικαιώματα ανύπαρκτα… Ο http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=258030&cid=21σταυροφόρος απλώς άρπαζε τους θησαυρούς της Ανατολής και σκλάβους, ο αποικιοκράτης εκμεταλλευόταν τον φυσικό πλούτο της και την ανθρώπινη εργασία, ενώ σήμερα οι πολυεθνικές καρπώνονται τα υπερκέρδη των επενδύσεών τους και την φθηνή εργατική δύναμη, αδιαφορώντας για την τύχη των λαών της…

*Τα στοιχεία για την Οικονομία, προέρχονται από έκθεση της ελληνικής πρεσβείας στο Κάιρο και δημοσιεύματα της «Καθημερινής» και του «Ριζοσπάστη».

zougla.gr

Σόλων, Σεισάχθεια και Ελλάδα της παρακμής

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Tue, 15 Jun 2010 19:19:00 +0000

Όταν ο Σόλων έγινε άρχων της Αθήνας το 594 π.χ., ο πλούτος, η δύναμη και η εξουσία, ανήκαν σε λίγους. Οι φτωχοί ήταν τόσο χρεωμένοι, που πολλοί από αυτούς είχαν γίνει δούλοι ή πωλούσαν τα παιδιά τους για να εξοφλήσουν τα χρέη.

Ο Σόλων, άνθρωπος σοφός και δίκαιος, αφού αρνήθηκε να γίνει τύραννος και να στηρίξει την ολιγαρχία, θέσπισε τον νόμο Σεισάχθεια για να απαλλάξει τους φτωχούς από τον φόρτο των χρεών (σσ. σείω + άχθος, δηλ. αποσείω το χρέος).

Με τη Σεισάχθεια, ο νομοθέτης ακύρωσε όλα τα συμβόλαια των φτωχών που ενεχυρίαζαν τον ίδιο τον εαυτόν τους και απαγόρευσε το δικαίωμα του πιστωτή να υποδουλώνει ή να φυλακίζει. Επίσης, απελευθέρωσε τη γη της Αττικής από τις πολυάριθμες υποθήκες, καταργώντας τες.

Ο Σόλων περιόρισε τον αριθμό των στρεμμάτων γης τα οποία μπορούσε να κατέχει ένα άτομο και θέσπισε μεγάλα πρόστιμα για όσους μεγαλοκτηματίες εξήγαγαν σιτηρά, ανατρέποντας την οικονομική ζωή της Αθήνας.

Δεν έθεσε όρια στα επιτόκια, όμως καταπολέμησε την τοκογλυφία, θεσπίζοντας κατώτατες τιμές στα βασικά είδη και εισήγαγε μία νοοτροπία, η οποία διατυπώθηκε αργότερα με σαφήνεια από τον Αριστοτέλη, ότι το χρήμα δεν είναι εμπόρευμα αλλά αποκλειστικά δημόσιο μέσο συναλλαγής. Ο Αριστοτέλης θεωρούσε την τοκογλυφία αμάρτημα, ως ένα είδος κλοπής, αφού το χρήμα δεν μπορούσε να γεννάει άλλο χρήμα, (σ.σ. τόκος από το τίκτω).

Αν και η νομοθεσία του Σόλωνα δεν εμπόδισε λίγα χρόνια αργότερα τον Πεισίστρατο να γίνει τύραννος, έθεσε τις βάσεις για τον «χρυσό αιώνα» της Αθήνας, ο οποίος της προσέδωσε λάμψη που διαρκεί μέχρι σήμερα και ο ίδιος θεωρήθηκε από τις επόμενες γενιές πατέρας της Δημοκρατίας.

2604 χρόνια αργότερα

Στη νεοφιλελεύθερη Ελλάδα της εξάρτησης και της παρακμής τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.

Στο μέγα ζήτημα, που θέτει η εποχή μας, αν τα έθνη θα διοικούνται από τους πιστωτές τους ή από δημοκρατικές διαδικασίες με σκοπό την ανάπτυξή τους, σχεδόν το σύνολο πολιτικό σύστημα, με προεξάρχοντα, τον «σοσιαλιστή» πρωθυπουργό της Ελλάδας Γ. Παπανδρέου, επέλεξε χωρίς δισταγμό το πρώτο.

Δέχθηκαν την μετατόπιση των ευθυνών από τις οικονομικές ολιγαρχίες στις πλάτες των εργαζόμενων, έχοντας από καιρό διαλέξει στρατόπεδο στον ακήρυκτο πόλεμο που μαίνεται διεθνώς μεταξύ του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των κοινωνιών.

Επέλεξαν τον δρόμο της οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης διασφαλίζοντας, αντί μίας «Σεισάχθειας», τα κέρδη των «Σάυλωκ» της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας, με τίμημα την επερχόμενη κοινωνική εξαθλίωση.

Την δε κάθαρση, υποτίθεται ότι θα φέρουν πρόσωπα που βλέπουμε στη Βουλή, στην Οικονομία και στα τηλεοπτικά παράθυρα, τα οποία όμως είναι σε γενικές γραμμές τα ίδια που μας οδήγησαν στην καταστροφή.

Πάνω απ όλα όμως, το πιο ανησυχητικό είναι ότι ουδείς δείχνει να προβληματίζεται για το αν ο στρατηγικός προσανατολισμός της χώρας είναι τελικά λανθασμένος.

Θα έπρεπε κάποια στιγμή, η πολιτική και οικονομική ελίτ, να διερωτηθεί το πώς η χώρα θα εισέλθει σε τροχιά πραγματικής οικονομίας και ανάπτυξης, και κατ΄ επέκταση κοινωνικής και πολιτιστικής ακμής, χωρίς να διαδραματίζει ρόλο «κολαούζου», της -ήδη κλονισμένου κύρους- ευρωπαϊκής νομενκλατούρας.

Το ζήτημα που τίθεται, αφορά το αναπτυξιακό και κοινωνικό μοντέλο και την κουλτούρα που αυτά συνεπάγονται. Το προηγούμενο μοντέλο, ωρίμασε και έχει ήδη παρακμάσει.

zougla.gr

Μαθήματα πατριδογνωσίας

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Sun, 09 May 2010 20:52:00 +0000

Μεγάλη ζήτηση έχει η λέξη «πατρίδα» τελευταίως...

Μετά τον πρόσφατο εμπλουτισμό του λεξιλογίου του Γιώργου Παπανδρέου με τις λέξεις «πατρίδα μας», «πατριωτισμός», «Ελλάδα» κλπ, μαθήματα πατριδογνωσίας έδωσε από το βήμα της Βουλής και ο Αλέξης Τσίπρας, κατά την ψήφιση του νομοσχεδίου για τα οικονομικά μέτρα.

«Πατρίδα για σας μπορεί να είναι οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές, το Χρηματιστήριο και το κεφάλαιο, πατρίδα για μας είναι οι εργαζόμενοι, ο κόσμος της δουλειάς και της επιστήμης, η δημόσια υγεία και παιδεία», είπε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Εντελώς διαφορετική προσέγγιση έχουν βέβαια οι εξπέρ της πατριδολαγνείας, οι βουλευτές του ΛΑΟΣ με προεξάρχοντα τον Άδωνι Γεωργιάδη. Όμως ούτε ο Μεγαλέξανδρος και ο Αριστοτέλης, ούτε τα «ιερά χώματα της Βασιλεύουσας» και η Παναγιά η Βρεφοκρατούσα, τους εμπόδισαν να παραδώσουν με την ψήφο τους ότι απέμεινε από την δύστυχη Ελλάδα στα νύχια του ΔΝΤ... Η διατήρηση της κομματικής ιδιότητας, με όσα αυτή συνεπάγεται, αποδείχθηκε ισχυρότερο κίνητρο...

Σε «πατριωτικό αγώνα» θυμήθηκε να μας καλέσει και η Αλέκα Παπαρήγα εν όψει της επίσκεψης Ερντογάν και των συμφωνιών για το Αιγαίο...

Για «νέο πατριωτισμό» μιλούσε ακόμη και ο πρωθιερέας του νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού Κ. Σημίτης, εννοώντας μάλλον την... «ισχυρή Ελλάδα» του και τις επιχειρήσεις στα Βαλκάνια που θα μας πλούτιζαν, αλλά και ο Κ. Καραμανλής....

Ο απλός άνθρωπος, τα παρακολουθεί όλα αυτά ζαλισμένος και φυσικά δεν πιστεύει κανέναν... Όταν οι έννοιες και οι λέξεις χάνουν το νόημά τους, όπου και να κοιτάξεις η Ελλάδα σε πληγώνει...

zougla.gr

Στον καιρό του Δαρβίνου

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Tue, 20 Apr 2010 19:00:00 +0000

«Η Ελλάδα δεν είναι άξια να ψηφίζει στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης», δήλωσε Γερμανός αξιωματούχος, με αφορμή τη βαθύτατη κρίση που μαστίζει την ελληνική οικονομία και τα Μέτρα Σταθερότητας, που, πρόσφατα, ανακοίνωσε η κυβέρνηση.

Οι δηλώσεις αυτές θυμίζουν έντονα κάποιες απόψεις, οι οποίες, εδώ και καιρό, διακινούνται στους κόλπους της ελίτ των Βρυξελλών, οι οποίες υποστηρίζουν ότι το δικαίωμα ψήφου των συνταξιούχων πρέπει να καταργηθεί. Το επιχείρημα είναι ότι οι συνταξιούχοι δεν συμμετέχουν στην παραγωγική διαδικασία και αποτελούν βάρος για την Οικονομία.

Είναι προφανές ότι ο πυρήνας των παραπάνω απόψεων, δηλαδή ότι «δικαιώματα έχει μόνο ο ισχυρός και όχι ο αδύναμος», διέπεται από έναν φασίζοντα δαρβινισμό, για τον οποίο πολλοί συμφωνούν, πλέον, ότι αποτελεί την πεμπτουσία της νεοφιλελεύθερης λογικής και του εξ αυτής προερχόμενου ιδεολογήματος.

Ο Κάρολος Δαρβίνος διατύπωσε την επαναστατική θεωρία του περί της εξέλιξης των ειδών, παρατηρώντας τη Φύση. Ο νόμος της επιβίωσης του ισχυρότερου και της εξαφάνισης του ασθενέστερου, επιβεβαιώνεται από επιστήμονες και μη, κάθε μέρα. Στη Φύση όμως. Γιατί, αν τον υιοθετήσουμε ως θεσμική κοινωνική Αξία και τον εφαρμόσουμε στην Κοινωνία, δηλαδή, αν τον μετατρέψουμε σε πολιτικό και κοινωνικό δαρβινισμό, τότε έχουμε επιλέξει ως μοντέλο διακυβέρνησης τον πιο ολοκληρωτικό νεοφασισμό.

Δυστυχώς, ο Γερμανός αξιωματούχος με τη δήλωσή του αυτή δεν διατυπώνει απλώς μία προσωπική άποψη, αλλά εκφράζει ένα γενικότερο κλίμα, που υφέρπει στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και γενικότερα στις ελίτ της εξουσίας των χωρών της Δύσης.

Το κλίμα αυτό καλλιεργείται συστηματικά από όσους επιχειρούν να «νομιμοποιήσουν» πολιτικά, ιδεολογικά και φιλοσοφικά, τη φτώχεια που προκαλούν οι «ελεύθερες αγορές», την αποδόμηση του κοινωνικού ιστού, την πολιτιστική και εθνική ισοπέδωση και εν τέλει τη συρρίκνωση της Πολιτικής προς όφελος μίας ιδιοτελούς Οικονομίας των ισχυρών, η οποία τροφοδοτεί το έλλειμμα Δημοκρατίας, που διογκώνεται, όλο και περισσότερο, στις χώρες της Δύσης και φυσικά και στην Ελλάδα.

Η θέση αυτή ενισχύει ένα αυταρχικό κοινωνικό μοντέλο που επιβάλλεται σταδιακά, κατά το οποίο οι αποφάσεις που αφορούν όλους μας λαμβάνονται από «ομάδες συμφερόντων», διάφορα λόμπυ, συντεχνίες και ειδικούς, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η βούληση των πολιτών και το ωφέλιμο για το κοινωνικό σύνολο.

Τις επιπτώσεις από την εισαγωγή αυτού του μοντέλου, τις βιώνουμε, ήδη, στην Ελλάδα, με τα αποτελέσματα της ασυδοσίας του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και των ντόπιων «ομάδων συμφερόντων», που λεηλάτησαν τον δημόσιο πλούτο, αδιαφορώντας για την τύχη των πολιτών.

zougla.gr

Στο ίδιο έργο θεατές...

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Tue, 13 Apr 2010 15:46:00 +0000

Ζούμε για μία ακόμη φορά το τελετουργικό υπερθέαμα της εξάρθρωσης μίας ένοπλης οργάνωσης.

Στην αρένα των εντυπώσεων, ο σκηνοθέτης έριξε τη σύλληψη έξι αντιεξουσιαστών και άλλαξε την ατζέντα της καταθλιπτικής ειδησεογραφίας.

Ξεχάσαμε για λίγο την επερχόμενη οικονομική καταστροφή, τις (μη) παραπομπές των υπουργών, τους μισθούς και τις συντάξεις που συρρικνώνονται, τα λαμόγια που μας οδήγησαν στην φτώχεια, την κόλαση που έχει γίνει η ζωή μας…

Το πλήθος, διψασμένο για θέαμα, παρακολούθησε μαγνητισμένο στο τηλεοπτικό Colosseum όλη την παράσταση: από τα μαύρα Grand Cherokee με τις σειρήνες αναμμένες να διασχίζουν τρέχοντας την γνωστή διαδρομή, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια της προσωπικής ζωής των πρωταγωνιστών...

Μας έχουν τρελάνει…

Κεντρικό πρόσωπο του έργου ένας πασίγνωστος συνήθης ύποπτος, «καμένο χαρτί» για οποιοδήποτε παράνομο εγχείρημα, που όμως η Αντιτρομοκρατική χαρακτηρίζει ως «κεντρικό πρόσωπο» στο new age του αντάρτικου πόλης.

Έτερος εκ των συλληφθέντων, επίσης γνωστός αντιεξουσιαστής, λέγεται ότι ανήκει στο κίνημα συμπαράστασης των φυλακισμένων για την 17Ν, και όπως διοχετεύουν κύκλοι της ΓΑΔΑ, είναι και τηλεφωνικός… συνομιλητής των εγκλείστων στον Κορυδαλλό.

Αυτά, χωρίς ουδείς να δώσει μία επαρκή εξήγηση για το πώς είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να δρουν τόσα χρόνια ανενόχλητοι, πώς γίνεται να έχουν στον υπολογιστή του… σπιτιού τους τις προκηρύξεις της οργάνωσης! Πώς γίνεται κάποιος να μιλά τηλεφωνικά με τον Δ. Κουφοντίνα και μετά να βάζει βόμβες; Πώς γίνεται επί δεκαπέντε χρόνια να βρίσκονται στο μικροσκόπιο της Αντιτρομοκρατικής και ταυτόχρονα να ξεκινάνε αντάρτικο πόλης;

Η Αντιτρομοκρατική, αφού ερευνά σπίτια και διαμερίσματα, φεύγει και τα αφήνει ορθάνοιχτα στο έλεος των τηλεοπτικών συνεργείων, ίσως και του κάθε περαστικού, προκαλώντας εύλογη απορία για το κατά πόσο τα ίδια τα στελέχη της πιστεύουν στην αξία των ευρημάτων τους…

Από τη μία, οι «γνωστοί-άγνωστοι» κύκλοι της ΓΑΔΑ διοχετεύουν προς όλες τις κατευθύνσεις ότι οι συλληφθέντες ήταν εξαιρετικά προσεκτικοί και τηρούσαν σχολαστικά τους συνωμοτικούς κανόνες, από την άλλη μας λένε ότι μιλούσαν για βομβιστικές επιθέσεις στα τηλέφωνα και ότι κρατούσαν αρχείο των προκηρύξεων του «Επαναστατικού Αγώνα» στα σπίτια τους.

Τι από τα δύο ισχύει τελικά;

Μόνο θεάματα και όχι άρτο…

Το σενάριο ήταν φτιαγμένο για όλα τα γούστα. Είδαμε με λεπτομέρειες το εσωτερικό των σπιτιών που ερεύνησε η Αστυνομία, την κουζίνα, το μπάνιο…

Ακούσαμε τους γείτονες να λένε ότι οι κατηγορούμενοι ήταν μια χαρά παιδιά και ποτέ δεν έδωσαν αφορμή, μάθαμε τα οικογενειακά τους, ακούσαμε σχόλια για την εμφάνισή τους, είδαμε τις φωτογραφίες τους τώρα και πριν δέκα χρόνια…

Αισθανθήκαμε την αδρεναλίνη να τρέχει στις φλέβες μας, ακούγοντας το πόσο «αδίστακτοι και σκληροί ήταν οι τρομοκράτες», ότι είχαν γυμναστήρια στα σπίτια τους και μας προκάλεσαν ρίγη οι ιστορίες ότι έκαναν, λέει, σκοποβολή με Καλάσνικοφ στον Υμηττό, όπου, μάλιστα, πριν λίγες ημέρες, έριξαν 40 σφαίρες, υπό τα όμματα των αστυνομικών που τους παρακολουθούσαν! Είδαμε και φωτογραφίες από κάτι σκουριασμένους κάλυκες, που… μίλησαν, όμως, και υποστηρίζουν ότι βρίσκονται χρόνια εκεί ψηλά στον Υμηττό…

Μέχρι και μαθήματα Φυσικής Ιστορίας πήραμε για τις ιδιότητες ενός σπάνιου είδους του ζωικού βασιλείου που λέγεται «τρομοκράτης».

- Η σύζυγος του Μαζιώτη είναι 6 μηνών έγκυος, λέει με νόημα γνωστή παρουσιάστρια σε πρωϊνάδικο ιδιωτικού καναλιού.
- Άντε βρε! Έγκυος; Μα πώς είναι δυνατόν κάτι τέτοιο; Ρωτάει με ανοιχτό το στόμα η συνομιλήτριά της.
- Ε… Φαίνεται ότι το ένστικτο της αναπαραγωγής ισχύει και για τους τρομοκράτες… Γιατί όχι; απάντησε αμήχανα η άλλη…

Όλα ήταν μια περίληψη της άλλης υπερπαραγωγής, που παίχθηκε το 2002…

Μόνη αλλαγή, ο Γ. Οικονονόμου. Τότε έκανε τις ανακοινώσεις, σήμερα είναι αρχηγός της ΕΛΑΣ…

«Μπορεί να γίνει ακόμη και πρωθυπουργός…»

Η σταθερά των δύο υποθέσεων είναι ο υπουργός, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι είναι ο πιο ικανός, κατ’ άλλους πρόκειται για τον… Γκαστόνε Ντακ, τον «τυχεράκια» της αντιτρομοκρατίας. Την πρώτη φορά έσκασε η βόμβα στα χέρια του Σάββα Ξηρού, τώρα σκοτώθηκε ο Λάμπρος Φούντας και το κουβάρι ξετυλίχτηκε…

Αν τελικά η υπόθεση δεν καταρρεύσει, όπως πολλοί πιστεύουν, τότε αυτός θα είναι ο μεγάλος κερδισμένος. «Τώρα μπορεί να γίνει ό,τι θέλει, ίσως ακόμη και πρωθυπουργός», λένε με νόημα άνθρωποι του περιβάλλοντός του. «Την πρώτη φορά έλεγαν ότι στάθηκε απλώς τυχερός, η δεύτερη, όμως, δεν μπορεί να είναι σύμπτωση»…

Βεβαίως, κερδισμένη είναι και η κυβέρνηση. Εν μέσω της χειρότερης μεταπολεμικής κρίσης, επιδεικνύει, έστω και επικοινωνιακά, αστυνομικό έργο, προσπαθώντας να πείσει ότι αντιμετωπίζει επαρκώς την εγκληματικότητα, που μαστίζει τον μέσο πολίτη.

Τα μεγάλα θύματα της παράστασης είναι η Ενημέρωση και οι πολίτες, που για μία ακόμη φορά έχουν μεταχείριση ιθαγενή τριτοκοσμικής χώρας, καλούμενοι να λησμονήσουν την ένδεια και τα προβλήματά τους, παρακολουθώντας αντιτρομοκρατικά reality…

Όσο για τους συλληφθέντες… ουδείς μπορεί να καταλάβει τι είναι αυτό που δίνει στην Αστυνομία τόση βεβαιότητα για την ενοχή τους, χωρίς να βρεθούν όπλα, εκρηκτικά, γραφομηχανές και άλλα πειστήρια.

Αν και η Αστυνομία επιμένει ότι έχει εξαρθρώσει τον «Επαναστατικό Αγώνα» και η πολιτική συγκυρία δεν λειτουργεί υπέρ τους, ήδη οι συνήγοροι των κατηγορουμένων φωνάζουν σε όλους τους τόνους ότι δεν υπάρχουν στοιχεία που να στοιχειοθετούν παραπομπή ή καταδίκη.

Αν τελικά αποδειχθούν αθώοι, τότε ποιος θα σώσει τη χαμένη τιμή της Κατερίνας Μπλουμ;

zougla.gr

Επιτέλους… ας πτωχεύσουμε!

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Fri, 09 Apr 2010 18:55:00 +0000

Όλα δείχνουν ότι η ελληνική Πολιτεία σύντομα θα βρεθεί εμπρός στο δίλλημα, να αναλάβει τις ευθύνες της ή προς τους πολίτες της ή προς τους δανειστές της.

Είναι πλέον τοις πάσοι οφθαλμοφανές ότι ο βρόγχος του δημόσιου χρέους αντί να χαλαρώνει, σφίγγει ολοένα και περισσότερο.

Οι περιβόητες «αγορές» αγνόησαν τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ και επιβάλλουν τοκογλυφικά επιτόκια στην ήδη «ζωντανή-νεκρή» ελληνική οικονομία.

Η ελληνική κυβέρνηση θεωρητικά έχει δύο λύσεις για να βγει από το αδιέξοδο: ή να πρέπει να ζητήσει την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης ΕΕ-ΔΝΤ ή να καταφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Όλοι συμφωνούν ότι και οι δύο αυτές λύσεις, που δεν διαφέρουν και πολύ μεταξύ τους, και ειδικά η δεύτερη, θα επιφέρουν τα μέγιστα δεινά στην ελληνική κοινωνία.

Θα περικοπούν οι κοινωνικές δαπάνες, θα χαθούν εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, και το εθνικό εισόδημα θα συρρικνωθεί σε επίπεδα που θα θυμίζουν τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Αποτέλεσμα θα είναι να δυναμιτιστεί η κοινωνική συνοχή και να κλονιστεί το πολιτικό σύστημα, ίσως ακόμη και η ήδη προβληματική, ελληνική Δημοκρατία. Άδηλη δε, θα καταστεί η μοίρα όσων εθνικών θεμάτων βρίσκονται ανοικτά και υπό διαπραγμάτευση.

Όλα αυτά θα συμβούν για να πληρωθούν κατά προτεραιότητα οι δανειστές του ελληνικού Δημοσίου.

Ωστόσο, υπάρχει και μία τρίτη λύση που η ιστορική πείρα έχει αποδείξει ότι είναι η πλέον συμφέρουσα για το κοινωνικό σύνολο: η στάση πληρωμών και η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με στόχο την διαγραφή τουλάχιστον ενός μεγάλου μέρους του. Με δύο λόγια: η κήρυξη πτώχευσης.

Να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Αργεντινής

Μέχρι το 1999 η Αργεντινή ήταν το «παιδί-θαύμα» της νεοφιλελεύθερης οικονομικής ορθοδοξίας.

Είχε καταργήσει τους προστατευτικούς φραγμούς, είχε εκποιήσει πάνω από 400 κάθε είδους κρατικές επιχειρήσεις, που αποτελούσαν την ραχοκοκαλιά της οικονομίας της (χαλυβουργίες, πετροχημικές βιομηχανίες, τηλεπικοινωνίες, αερομεταφορές, τράπεζες, ασφαλιστικές κ.ά.) και είχε συνδέσει το πέζος με το δολάριο.

Στα τέλη του 2001, η κρίση οδήγησε την αργεντίνικη κοινωνία σε σημείο ανάφλεξης. Το ξέσπασμα ήλθε όταν ο κεντροαριστερός Φερνάντο ντε λα Ρούα, πνευματικό τέκνο των Τόνι Μπλερ και Μπιλ Κλίντον, απαγόρευσε την ανάληψη μετρητών από τις τράπεζες, πέραν του ποσού των 250 δολαρίων.
Ενώ εργάτες, υπάλληλοι και αγρότες μάχονταν στους δρόμους των μεγαλουπόλεων, ο ντε λα Ρούα αναγκάστηκε να διαφύγει με ελικόπτερο από την ταράτσα του προεδρικού μεγάρου για να γλυτώσει από την οργή του όχλου.

Ο νέος πρόεδρος Νέστωρ Κίρτσνερ, απλώς αρνήθηκε να πληρώσει τους δανειστές. Δεν συμπεριέλαβε ούτε έναν νεοφιλελεύθερο οικονομολόγο στο επιτελείο του και απαίτησε τη διαγραφή του χρέους.

Ακλόνητο επιχείρημα του γερμανικής καταγωγής Κίρτσνερ, ήταν οι δεκάδες νεκροί στους δρόμους των μεγαλουπόλεων, οι εργάτες που είχαν καταλάβει τα εργοστάσια και παρήγαγαν προϊόντα για λογαριασμό τους και το πλήθος που πλιατσικολογούσε και αντιμετώπιζε στους δρόμους τις δυνάμεις ασφαλείας.

Δήλωσε ορθά κοφτά στους διεθνείς τοκογλύφους ότι δεν πρόκειται να εξοντώσει τον λαό του για να πλουτίζουν τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Για να πεισθούν, όπως λέγεται, πρότεινε στους τραπεζίτες να τον συνοδεύσουν σε μία βόλτα στις φαβέλες των αργεντίνικων μεγαλουπόλεων.

Μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις, οι δανειστές και το ΔΝΤ διέγραψαν το μεγαλύτερο μέρος της οφειλής και δέχθηκαν την αποπληρωμή των υπολοίπων με χαριστικούς όρους.

Σε ό,τι αφορά τους τόκους των ληξιπρόθεσμων δανείων, αυτοί δεν αναγνωρίσθηκαν ποτέ από την Αργεντινή, παρά το ότι αρχικά είχε συμφωνήσει να τους πληρώσει.

Τα υπέρ και τα κατά

Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί μετά από μία χρεωκοπία είναι ο πρόσκαιρος αποκλεισμός από τις διεθνείς χρηματαγορές και το πλήγμα που θα δεχθεί η αξιοπιστία της χώρας μας. Όμως, η αξιοπιστία αυτή έχει ήδη εξανεμιστεί, όπως αποδεικνύουν τα τοκογλυφικά επιτόκια, που απαιτούν οι «αγορές» από την ελληνική οικονομία.

Επίσης, η πείρα έχει αποδείξει διεθνώς ότι οι «αγορές» διαθέτουν μνήμη λωτοφάγου και αυτό που τις ενδιαφέρει είναι μόνο το κέρδος. Πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι οι τραπεζίτες θα επανακάμψουν με νέες προσφορές για δάνεια, μόλις η ελληνική οικονομία αρχίσει να ανορθώνεται. Η Αργεντινή αλλά και η Ρωσία, δεν θεωρούνται πλέον αναξιόπιστοι πιστωτές, αν και στήριξαν την οικονομική τους άνθηση των τελευταίων χρόνων σε παρόμοιες «χρεωκοπίες».

Το ίδιο το ελληνικό κράτος έχει βρεθεί συχνά σε αυτή την κατάσταση, με πολιτικούς του αναστήματος ενός Ελευθερίου Βενιζέλου και ενός Σπυρίδωνος Τρικούπη να κηρύσσουν πτώχευση, στην οποία στήριξαν τη μετέπειτα ανάπτυξη της χώρας.

Σε ό,τι αφορά τις επιπτώσεις που θα έχει η λύση της πτώχευσης στο μέλλον της Ελλάδας στην ΟΝΕ και την ΕΕ γενικότερα, ας μιλήσουν επιτέλους οι ειδικοί. Κάποιοι πάντως υπογραμμίζουν ότι εφόσον ισοσκελίζεται ο προϋπολογισμός, δεν μπορεί υπάρξουν σοβαρές επιπτώσεις και λένε με νόημα ότι ειδικά η Γερμανία θα πρέπει να σκεφτεί πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο αποπομπής της Ελλάδας, γιατί έτσι θα ρισκάρει τη διάλυση της ευρωζώνης, χωρίς μάλιστα να έχουν ανασχεθεί οι επιθέσεις των κερδοσκόπων κατά άλλων χωρών.

Ο καθηγητής Σπύρος Μαρκέτος, αναπτύσσοντας την επιχειρηματολογία υπέρ της πτώχευσης, ήδη πριν από έναν χρόνο στην εφημερίδα «Αυγή», αναφέρει ότι από νομική άποψη τα κράτη «βρίσκονται σε ριζικά διαφορετική θέση από τις εταιρείες που χρεοκοπούν, καθώς δεν νοείται κατάσχεση σε βάρος τους ούτε υπάρχουν δικαστήρια που να μπορούν να εκδώσουν εκτελεστές αποφάσεις εναντίον τους. Αν αυτοί που κυβερνούν στʼ όνομα του λαού θελήσουν επιτέλους να προτάξουν τις δικές του ανάγκες και να βάλουν σε δεύτερη μοίρα εκείνες των δανειστών, μόνο πολιτικά μπορεί νʼ ανατραπεί η απόφασή τους…».

Όσο για τον comme il faut μικροαστικό εκσυγχρονισμό, δηλαδή τι εντύπωση θα κάνουμε στους Ευρωπαίους εταίρους μας, η απάντηση δίδεται στο ίδιο άρθρο: «Η στάση πληρωμών του δημοσίου δεν επάγεται την ηθική απαξία που επιφέρουν οι χρεοκοπίες των ιδιωτών, καθώς οφείλεται κυρίως σε παράγοντες του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, και κατεξοχήν σε μεταβολές στις τιμές των εμπορευμάτων και τα επιτόκια, αυτό δηλαδή που συνέβη τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει μάλιστα σαφής συσχέτιση, στη μακρά διάρκεια, μεταξύ ελεύθερης διακίνησης των κεφαλαίων και εκδήλωσης καταστάσεων οι οποίες επιβάλλουν στάση πληρωμών του δημόσιου χρέους…».

Άλλωστε, ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται…

zougla.gr

Το Φάντασμα της Δημοκρατίας

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Sun, 14 Mar 2010 07:55:00 +0000

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη...

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται πάντα ως φάρσα -και αν όχι, τότε επαναλαμβάνεται ως τραγωδία.

Όλα δείχνουν ότι η σκοτεινή αλυσίδα των ολιγαρχικών καθεστώτων, ξεκινώντας από τις αυταρχικές αυτοκρατορίες της αρχαιότητας, προχωρώντας στα απολυταρχικά καθεστώτα της Ανατολής και καταλήγοντας στα φασιστικά πολιτεύματα που άνθισαν στον Δυτικό κόσμο, δεν έχει φθάσει ακόμη στο τέλος της.

Στον αιώνα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», της «δημοκρατίας», της υψηλής τεχνολογίας και της «ελεύθερης αγοράς», η Ιστορία τείνει να επαναληφθεί, αυτή τη φορά όμως ως τραγωδία.

Ολοένα και συχνότερα βλέπουμε σημαντικές αποφάσεις που αφορούν στην ζωή όλων μας να λαμβάνονται ερήμην των πολιτών. Εταιρείες, επιχειρηματίες, λόμπυ, κάθε είδους «ομάδες συμφερόντων» και συντεχνίες διαπραγματεύονται και επιτυγχάνουν πολιτικές αποφάσεις προς όφελός τους και εις βάρος της κοινωνίας.

Για παράδειγμα, και σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, η πώληση του ΟΤΕ, πραγματοποιήθηκε προσκρούοντας σε κάθε έννοια λογικής και δημοσίου συμφέροντος, αφού επρόκειτο για μία κερδοφόρα εταιρεία του Δημοσίου, που παρήγαγε πλούτο για το ελληνικό κράτος.

Αντίστοιχα, η συμφερόντων του ελληνικού Δημοσίου Εθνική Τράπεζα κατέβαλε ένα παράλογο, πολλαπλάσιο της αξίας της, ποσό, για να αγοράσει την τουρκική Finance Bank, χωρίς ουδείς να δώσει ποτέ μία πειστική εξήγηση γιατί αυτές οι αγοραπωλησίες ήταν απαραίτητες και ποια ακριβώς συμφέροντα εξυπηρέτησαν.

Το ίδιο έχει συμβεί με μία ατελείωτη σειρά αποφάσεων που δεν αφορούν μόνο στις ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων, αλλά και σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής.

Σε αυτούς τους «γάμους ελεφάντων» η βούληση και το συμφέρον των πολιτών δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν. Τις περισσότερες φορές αυτοί ούτε καν ενημερώνονται, αντιλαμβάνονται δε τις αποφάσεις από τις δυσάρεστες επιπτώσεις τους, όταν αυτές αρχίζουν να υλοποιούνται.

Οι εκλεγμένοι πολιτικοί και τα κόμματα, αντί να προασπίζονται το ωφέλιμο για το κοινωνικό σύνολο, εμφανίζονται κατά κανόνα ενσωματωμένοι σε αυτές τις ομάδες συμφερόντων.

Θα ήταν όμως λάθος να θεωρήσουμε ότι η κατάσταση αυτή είναι απλώς ένα φαινόμενο παραδοσιακής διαφθοράς ή κάτι που συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα της παρακμής και της μιζέριας. Πρόκειται για την σταδιακή εισαγωγή ενός κοινωνικού μοντέλου, το οποίο αφορά στη Δύση στο σύνολό της.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες όχι μόνο δεν ρωτήθηκαν, αλλά ούτε καν ενημερώθηκαν για το τι σημαίνει η «συνθήκη της Λισσαβόνας» που υιοθετήθηκε πρόσφατα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και ποια δεινά αυτή θα επιφέρει στους λαούς της Ευρώπης. Το ζήτημα είχε αποφασιστεί ερήμην αυτών, σε κλειστούς κύκλους της ευρωπαϊκής ελίτ, αποτελούμενους από νεοφιλελεύθερους τεχνοκράτες και ορισμένους ομοϊδεάτες τους πολιτικούς. Τα εκλεγμένα εθνικά κοινοβούλια υποτάχθηκαν σε αυτά τα κέντρα λήψης αποφάσεων και χωρίς πολλές συζητήσεις επικύρωσαν την συνθήκη.

Η ασυδοσία του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και η λεγόμενη «οικονομία του καζίνου», η οποία έχει οδηγήσει σε βαθιά κρίση το διεθνές οικονομικό σύστημα βυθίζοντας στη φτώχεια ολόκληρες χώρες, καταδεικνύουν την αδυναμία της Πολιτικής να ελέγξει αυτές τις ομάδες συμφερόντων και τα λόμπυ που επιβάλλουν απροκάλυπτα τις αποφάσεις τους.

Η νέα αυτή τάξη πραγμάτων τείνει να εκφυλίσει τις Δυτικές κοινωνίες, μεταβάλλοντάς τες σε ένα απλό άθροισμα συμφερόντων, αφού συρρικνώνει την Πολιτική και την Δημοκρατία στο αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης μεταξύ των ομάδων που εκπροσωπούν αυτά τα συμφέροντα, προς όφελος μίας ακραία ιδιοτελούς Οικονομίας.

Πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι και διανοούμενοι έχουν εμπλακεί στην προώθηση αυτών των μεταρρυθμίσεων, με αποτέλεσμα οι φωνές που ασκούν σοβαρή κριτική σε όσα συμβαίνουν γύρω μας να έχουν ελαχιστοποιηθεί.

H μεταπολεμική καπιταλιστική Δημοκρατία παραχωρεί τη θέση της σε ένα ολιγαρχικό κοινωνικό σύστημα, που έχει μεγάλες ομοιότητες με εκείνο που εμφανίστηκε τον 19ο αιώνα, την εποχή του πρώιμου καπιταλισμού στη Βρετανία, και άνθισε στην Γερμανία και την Ιταλία του Μεσοπολέμου. Αυτό το ακραία δεξιό κοινωνικό μοντέλο είναι γνωστό στην Πολιτική Επιστήμη και την Κοινωνιολογία με την ονομασία «κορπορατισμός».

Κύρια γνωρίσματά του είναι η περιφρόνηση της βούλησης του πολίτη, η διαπαιδαγώγησή του ως υπηκόου και η ολιγαρχική διακυβέρνηση από αυταρχικές ομάδες εξουσίας και ειδικούς. Βασικά δε εργαλεία του είναι ο ιδεολογικός κατευνασμός μέσω ισχυρών επικοινωνιακών μηχανισμών και, όταν αυτός δεν επαρκεί, η καταστολή.

Ο κεϋνσιανικού τύπου μεταπολεμικός καπιταλισμός, που δικαίως κάποτε είχε δεχθεί την πιο σφοδρή κριτική, μοιάζει αθώος εμπρός σε αυτό που έρχεται.

«Το πλήθος δεν χρειάζεται να γνωρίζει», έλεγε ο Μπενίτο Μουσολίνι. «Αυτό που χρειάζεται είναι να πιστεύει…».

zougla.gr

Quo vadis...

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Sun, 10 Jan 2010 09:42:00 +0000

Ο Καρλ Μαρξ δίδαξε ότι, αν θέλουμε να κατανοήσουμε την Ιστορία, πρέπει να αναζητήσουμε τη βάση των κοινωνικών σχέσεων στην Οικονομία.

Δίδαξε επίσης ότι το ζήτημα δεν είναι απλώς να ερμηνεύσουμε τον κόσμο, αλλά να τον αλλάξουμε.

Αυτή είναι η αποστολή της Πολιτικής, η οποία, ως η κατεξοχήν τέχνη του εγχειρήματος, οφείλει να κατευθύνει την Οικονομία προς όφελος της κοινωνίας και της ανθρωπότητας.

Εκατόν είκοσι έξι χρόνια μετά από το θάνατο του Μαρξ, ο ακραία δεξιός Νεοφιλελευθερισμός κατόρθωσε να γίνει η κυρίαρχη οικονομική θεωρία και επιχειρεί τώρα να αντιστρέψει αυτή την αλήθεια.

Χρησιμοποιεί τα όσα κατανοήσαμε για τον κόσμο γύρω μας για να τον αλλάξει, όχι όμως με γνώμονα το ωφέλιμο για την κοινωνία, αλλά τα συμφέροντα μίας πανίσχυρης υπερεθνικής ελίτ, αποτελούμενης από χρηματοοικονομικούς κύκλους, πολυεθνικές εταιρείες, διεθνείς οργανισμούς και -ίσως- ορισμένες χώρες.

Για τον λόγο αυτόν η νεοφιλελεύθερη αντίληψη επιχειρεί να επιβάλει την πίστη στην πρωτοκαθεδρία της Οικονομίας, σε αντιδιαστολή με την Πολιτική, την οποία περιστέλλει στη διαχείριση και διοίκηση της κοινωνίας και μόνον, προς όφελος των προαναφερόμενων κύκλων.

Στο μέτρο που η Πολιτική τείνει να υποταχθεί στην Οικονομία, και προκειμένου να διασφαλιστεί το προβάδισμα της τελευταίας, ο Δυτικός κόσμος μεταβάλλεται σταδιακά σε μία ολοκληρωτική κοινωνία, διοικούμενη με απολυταρχικό τρόπο, όπου η Δημοκρατία παίζει όλο και μικρότερο ρόλο.

Όλο και περισσότερο, αποφάσεις για την κοινωνία και τους πολίτες λαμβάνονται ερήμην αυτών -και μάλιστα από τεχνοκράτες και όχι πολιτικούς.

Ο ρόλος του ψηφοφόρου ουσιαστικά περιορίζεται στην εκλογή του κυβερνώντος κόμματος και του πρωθυπουργού. Αυτός, αφού εκλεγεί, ενεργεί ως απόλυτος άρχων. Ορίζει όποιους θέλει για υπουργούς και αποφασίζει για τις πολιτικές που θα επιβληθούν, χωρίς να λαμβάνει πια υπ' όψιν του τις επιθυμίες των ψηφοφόρων. Η συναίνεσή τους είναι επιθυμητή, αλλά όχι και απαραίτητη.

Τις αποφάσεις τις λαμβάνει υποτασσόμενος σε υπερεθνικά κέντρα, στα οποία έχει πλέον μεταβιβαστεί το μεγαλύτερο μέρος της εθνικής εξουσίας. Το 70-80% των αποφάσεων λαμβάνονται από τεχνοκράτες στις Βρυξέλλες και όχι από πολιτικούς στις πρωτεύουσες των κρατών-μελών.

Τις υπερεθνικές και απόμακρες αυτές εξουσίες, ο πολίτης δεν μπορεί ούτε να τις εκλέξει, ούτε να τις επηρεάσει και φυσικά ούτε και να τις ελέγξει. Η παντοδύναμη Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν εκλέγεται, ενώ το Ευρωκοινοβούλιο δεν έχει τις εξουσίες που έχουν τα εθνικά κοινοβούλια. Η δε Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα απαρτίζεται από τεχνοκράτες που διέπονται από μονεταριστική λογική.

Όσο για το εκλογικό σώμα, όλοι επιθυμούν την ψήφο του, ουδείς όμως την γνώμη του. Αυτή αποκτά κάποιο ενδιαφέρον όταν οι αποφάσεις των τεχνοκρατών τείνουν να οδηγήσουν τον πολίτη στα όρια της ανοχής του. Άλλωστε, συνεχώς επιδιώκεται να ελεγχθεί η βούλησή του μέσω επικοινωνιακών μηχανισμών, άμεσα συνδεδεμένων με οικονομικά και πολιτικά κέντρα.

Τα μέσα που είχε κατακτήσει η Δημοκρατία για την προστασία των αδυνάτων έχουν εκφυλιστεί. Ο ανατρεπτικός συνδικαλισμός του '70 και του '80 έχει μεταβληθεί σε ένα κατά κανόνα διεφθαρμένο σύστημα και στον λεγόμενο «συνθετικό συνδικαλισμό», αυτόν δηλαδή που συνυπολογίζει και τα συμφέροντα του εργοδότη…

Ο πολίτης, μόνος και ανυπεράσπιστος, αντικρίζει στον δρόμο με τρόμο τον άστεγο και τον μετανάστη φοβούμενος ότι αυτό μπορεί να γίνει το μέλλον του.

Από την πρώτη κιόλας δεκαετία του 21ου αιώνα, τα όνειρα έχουν ξεθωριάσει. Στο βωμό της Οικονομίας θυσιάζεται η Δημοκρατία, τα εργασιακά κεκτημένα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η κοινωνική γαλήνη, οι ανθρώπινες σχέσεις, ο Πολιτισμός και εν τέλει η ίδια η Ανθρωπιά.

zougla.gr

Το ευκταίο και το εφικτό του Αντώνη Σαμαρά

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Thu, 03 Dec 2009 15:09:00 +0000

Με την εκλογή του Αντώνη Σαμαρά, οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας ουσιαστικά αποδοκίμασαν όσα συμβόλιζε γι' αυτούς η οικογένεια Μητσοτάκη.

Οι δεξιοί απέρριψαν μία από τις πιο ακραίες μορφές της Δεξιάς: τον νεοφιλελευθερισμό. Οι πολιτικώς απόγονοι εκείνων οι οποίοι ανέδειξαν τις δύο από τις τρεις οικογένειες που επί δεκαετίες κυβερνούν την Ελλάδα, έδωσαν ουσιαστικά τέλος στην οικογενειοκρατία.

Δήλωσαν ότι δεν ψήφισαν τη ΝΔ ούτε για τη Siemens, ούτε για το Βατοπέδι, ούτε για τα «νόμιμα και ηθικά» της κυβέρνησης Καραμανλή.

Καταδίκασαν κάποια από τα δεινά αυτού του τόπου, που μεταπολεμικά πρώτη η παράταξή τους εδραίωσε: την ευκαιριακή οικονομία, την εξάρτηση, την αναξιοκρατία, τον πολιτικό αμοραλισμό και την διαφθορά.

Έδωσαν ηχηρό μήνυμα ότι θέλουν μία πολιτική που θα ξαναφέρει στο επίκεντρο την Ελλάδα και τους Έλληνες. Οι ψηφοφόροι της ΝΔ επέλεξαν να διατηρήσουν τις αξίες, τις αρχές και τον τρόπο ζωής τους.

Ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Αντώνης Σαμαράς, αν θέλει να μην απογοητεύσει όσους τον πίστεψαν, θα πρέπει να είναι ελληνοκεντρικός στην εξωτερική πολιτική, να θέτει τον άνθρωπο ως κριτήριο της οικονομίας, να είναι ασυμβίβαστος σε ζητήματα διαπλοκής και διαφθοράς.

Όσο βρίσκεται στην αντιπολίτευση όλα αυτά θα είναι εύκολα.

Αν όμως επιβιώσει από την επερχόμενη εσωκομματική υπονόμευση και αν κατορθώσει κάποτε να γίνει πρωθυπουργός, τότε θα αρχίσουν γι' αυτόν τα δύσκολα.

Τότε θα πρέπει να αποδείξει ότι δεν έλεγε τα «όμορφα τα λόγια τα μεγάλα» και απλώς όσα ήθελαν να ακούσουν οι ψηφοφόροι του.

Με τους επικοινωνιακούς συνειρμούς της επάρατης Δεξιάς και το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» να κρέμονται ήδη επί της κεφαλής του, ο Αντώνης Σαμαράς ούτε λίγο ούτε πολύ υπόσχεται να τετραγωνίσει τον κύκλο.

Μιλάει για «σκληρή γραμμή» στα εθνικά θέματα, η οποία όμως ταυτόχρονα δεν θα είναι ακροδεξιά ή εθνικιστική, αλλά και δεν θα «ξεκόβει από το κοπάδι» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Θέλει να ενισχύσει την οικονομία της αγοράς, όπως άλλωστε θα του επιβάλει το διεθνές σύστημα, αλλά ταυτόχρονα λέει ότι θα απορρίψει την ακραία εκδοχή της και θα σεβαστεί όσα κοινωνικά δικαιώματα συρρικνώθηκαν τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.

Υπόσχεται να επιβάλει την αξιοκρατία και να δώσει τέλος στο καθεστώς των ημετέρων και των ρουσφετιών, σε ένα κόμμα και μία κοινωνία που παραδοσιακά έχει μάθει να επιβιώνει με τον τρόπο αυτό και μόνον.

Ο «κοινωνικός φιλελευθερισμός» του Α. Σαμαρά, που προβάλλεται ως η «νέα ιδεολογία» του κόμματος θα πρέπει να συνθέσει σε ένα ενιαίο λειτουργικό σύνολο έννοιες αντιφατικές: Η Ελευθερία, η Κοινωνική Δικαιοσύνη, η Αξιοπρέπεια, η Πατρίδα θα πρέπει να συνυπάρξουν με έννοιες όπως ο Ανταγωνισμός, η οικονομία των επιχειρήσεων, η Παγκοσμιοποίηση και η Παραγωγικότητα…

Το πώς θα το πετύχει αυτό, ουδείς γνωρίζει. Αν όμως δεν το πετύχει, που είναι πολύ πιθανό, θα μείνει στην Ιστορία ως ένας ακόμη -ίσως ο τελευταίος- μεγάλος δημαγωγός.

zougla.gr

Από τον «βάλτο» του Αφγανιστάν στο Βατερλώ των Εξαρχείων

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Thu, 29 Oct 2009 13:57:00 +0000

Ενώ τα συνεργεία της Αντιτρομοκρατικής εξακολουθούν να μετρούν άδειους κάλυκες στο σημείο της επίθεσης στο Αστυνομικό Τμήμα Αγ. Παρασκευής, στο Μέγαρο της Κατεχάκη λέγεται ότι ακόμη ψάχνονται να καταλάβουν τι ήταν αυτό που οδήγησε στην καταστροφή.

Κι εδώ που τα λέμε, υπουργείο Προστασίας του Πολίτη που δεν μπορεί να προστατέψει τον… εαυτό του δεν νοείται! Ειδικά μετά από τόσες μεγαλόστομες εξαγγελίες περί επιβολής του νόμου και της τάξης στο κέντρο των Αθηνών.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης φαίνεται να έχει πιστέψει και ο ίδιος ότι το ζήτημα των επεισοδίων στα Εξάρχεια, αλλά και της ένοπλης βίας γενικότερα, είναι θέμα εφαρμογής του Ποινικού Κώδικα.

Έτσι, προσπάθησε να λύσει κοινωνικά προβλήματα με αστυνομικά μέσα. Ο υπουργός εφάρμοσε ένα κλασικά αμερικανικό στρατηγικό δόγμα: αν θέλεις να κυριαρχήσεις, πρέπει να έχεις όσο το δυνατόν πιο εκτεταμένη και μακρόχρονη παρουσία στο έδαφος του εχθρού.

Αυτό, άλλωστε, προσπαθεί να κάνει και ο Μπαράκ Ομπάμα στο Αφγανιστάν, όπου -είναι τοις πάσι γνωστό πλέον- τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά... Σκοπεύει να διπλασιάσει τα στρατεύματά του στην χώρα αυτή και ζητάει από τους συμμάχους του να πράξουν το ίδιο.

Έτσι, η «Λωρίδα των Εξαρχείων» κατελήφθη από πολυάριθμες δυνάμεις των ΜΑΤ, οι οποίες εγκαταστάθηκαν μονίμως στην περιοχή.

Όμως οι επιτελείς του Χρυσοχοΐδη, όπως και του Ομπάμα, φαίνεται ότι κάτι δεν κατανοούν σωστά. Ο κλασικός φιλόσοφος και στρατηγός Σουν Τζου, συμβουλεύοντας τον αυτοκράτορα της Κίνας, το λέει ξεκάθαρα: όποιος παραμένει για καιρό στα εδάφη του εχθρού χωρίς προηγουμένως να έχει εξασφαλίσει την ανοχή των κατοίκων, θα φθείρει τα στρατεύματά του, θα γελοιοποιηθεί και στο τέλος θα αποχωρήσει ηττημένος.

«Όταν στην άμμο χτίζεις παλάτια»

Πριν αλέκτωρ λαλείσαι τρις, το πρώτο ρήγμα στους υπεραισιόδοξους σχεδιασμούς του υπουργού ήταν γεγονός: άνδρες των ΜΑΤ συλλαμβάνουν και οδηγούν σιδηροδέσμιους στη ΓΑΔΑ «δι' ασήμαντον αφορμήν» δύο γνωστές προσωπικότητες της Αριστεράς, μεταξύ των οποίων αυτή του εκφωνητή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, και έναν δημοσιογράφο της κρατικής τηλεόρασης.

Προβοκάτσια ή όχι, γεγονός παραμένει ότι οι όποιες συναινέσεις είχε εξασφαλίσει ο υπουργός για την «πάταξη» των Εξαρχείων πήγαν περίπατο δια παντός…

Το δεύτερο πλήγμα ήταν σε στυλ FBI και άφησε αμήχανη την ελληνική κοινωνία. Τρεις γνωστοί αντεξουσιαστές, που κατηγορούνται και για συμμετοχή σε ληστεία, επικηρύχθηκαν με το ποσό των 600.000 ευρώ!

Η απορία όλων ήταν εύλογη: Άραγε ο Μιχάλης Χριστοφοράκος, ως Μέγας Δωροθέτης του σύνολου πολιτικού συστήματος, με τι ποσό θα έπρεπε να επικηρυχθεί; Οι δωρολήπτες; Αυτοί που εδώ και δεκαετίες διασπαθίζουν τα χρήματα των Ασφαλιστικών Ταμείων; Αυτοί που ευθύνονται για την τραγωδία του Χρηματιστηρίου;

Μετά ήλθε και το άλλο περίεργο: ότι ξανανοίγει –λέει- ο φάκελος για τη 17Ν, αφού υπάρχουν στοιχεία για συγκεκριμένα πρόσωπα που δεν είχαν αξιοποιηθεί! Και όλοι κοιτούσαν αμήχανα…

Βίοι παράλληλοι

Στο τέλος, ήταν οι σφαίρες των Καλάσνικοφ που θέρισαν το όνειρο του κ. Χρυσοχοΐδη. Ο πόλεμος έχει ξεσπάσει… Και ο αντίπαλος είναι αόρατος και απρόβλεπτος.

Τι θα απογίνει με τα εξ ίσου αισιόδοξα σχέδια του κ. Ομπάμα, για «μεταφορά» της έντασης από το Ιράκ στο Αφγανιστάν, θα το δείξει το μέλλον…

Συμπέρασμα; Οι αμερικανικές συνταγές ουδέποτε ευδοκίμησαν στο νότιο άκρο της Βαλκανικής, ούτε βέβαια στις χώρες της Κεντρικής Ασίας. Ως απότοκες γραμμικής, Δυτικού τύπου λογικής, πολλές φορές αποδεικνύονται μονόπλευρες, φτωχές και ανεπαρκείς. Ιδίως όταν εφαρμόζονται σε περιβάλλοντα που διαμορφώνονται από χαοτικές, ασύμμετρες παραμέτρους.

Οι γκάφες των αμερικανικών αντιτρομοκρατικών εγκεφάλων έχουν μείνει παροιμιώδεις. Όλοι θυμούνται, άλλωστε, την έμμονη ιδέα των Αμερικανών ότι το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν πίσω από την 17Ν και άλλες ένοπλες οργανώσεις, που έδρασαν στην Ελλάδα.

zougla.gr

Το ανομολόγητο όνειρο των υπουργών

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Tue, 13 Oct 2009 13:53:00 +0000

Όλοι οι υπουργοί Δημόσιας Τάξης τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια έχουν ένα όνειρο: να «πατάξουν» τα Εξάρχεια και τους πάσης φύσεως αντιεξουσιαστές. Ή αλλιώς: να επιβάλουν το νόμο και την τάξη στο κέντρο της Αθήνας.

Οι πιο τολμηροί από αυτούς το δοκίμασαν κιόλας!

Από τον αλήστου μνήμης στρατηγό Αντώνη Δροσογιάννη, μέχρι τον λεξιλάγνο θαυμαστή της Αστυνομίας Βύρωνα Πολύδωρα, ήταν πολλοί αυτοί που πίστεψαν ότι κατείχαν τη φιλοσοφική λίθο της καταστολής.

Το όνειρο όμως αποδείχθηκε άπιαστο!

Οι υπουργοί έρχονταν κι απέρχονταν, οι Εξαρχειώτες… έμειναν! Και όχι μόνο έμειναν, αλλά και διέπρεπαν στα επεισόδια δίνοντας… μαθήματα τακτικής και στρατηγικής που θα τα ζήλευαν επαγγελματίες του είδους!

Όποιος υπουργός τους προκάλεσε και ενεπλάκη σε βεντέτα μαζί τους όχι μόνο ηττήθηκε, αλλά γελοιοποιήθηκε κιόλας. Ειδικά όσοι πήραν το ζήτημα προσωπικά…

Το πολιτικό κόστος της ήττας το πλήρωσαν όλοι, ανεξαρτήτως κόμματος, αφού το μόνο που κατόρθωσαν είναι να μεταβληθεί το κέντρο της πόλης σε πεδίο μάχης, η ζωή των κατοίκων της σε εφιάλτη και οι κουκουλοφόροι σε ήρωες του σιναφιού τους!

Όλοι λοιπόν θέλουν να πατάξουν τα Εξάρχεια, αλλά ουδείς δείχνει διάθεση να τα κατανοήσει.

Πώς άραγε να δημιουργείται ένα τέτοιο φαινόμενο; Για πλάκα και μόνο τα σπάνε οι ταραξίες; Επειδή είναι χουλιγκάνοι, «εγκληματίες» και κακά παιδιά; Επειδή είναι πλουσιόπαιδα που ψάχνονται για περιπέτειες; Ή μήπως επειδή είναι βαλτοί και «πράκτορες» διαφόρων σκοτεινών δυνάμεων συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών, της τρομοκρατίας, της Ασφάλειας κλπ κλπ, όπως τους θέλουν οι συνομωσιολόγοι των άκρων;

Τα κατασταλτικά μέτρα εδώ και τρεισήμισι δεκαετίες όχι μόνο δεν έχουν αποδώσει όσα περίμεναν οι αστυνομικοί εγκέφαλοι που τα εκπόνησαν, αλλά αντιθέτως, οι νέες γενιές γνωστών-αγνώστων γεννιώνται η μία μετά την άλλη...

Ποιο να είναι λοιπόν το μυστικό της συλλογικής «μακροζωίας» αυτών των ιδιότυπων εξεγερμένων; Κανένα στόμα δεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα, που λέει κι ο ποιητής…

Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης όμως διατείνεται ότι την έχει βρει τη λύση. «Σε δύο χρόνια η υπόθεση των επεισοδίων στα Εξάρχεια θα έχει τελειώσει οριστικά», λένε με νόημα συνεργάτες του νέου υπουργού Προστασίας του Πολίτη. Όπως αφήνουν να διαρρεύσει, η αισιοδοξία του βασίζεται μεταξύ άλλων και σε κάποιες άτυπες συμφωνίες με οργανώσεις και άτομα που κινούνται στις παρυφές του Συνασπισμού, αλλά και των Εξαρχείων ταυτόχρονα.

Ο ίδιος το επιβεβαίωσε: «Έχω φίλους αναρχικούς και αντιεξουσιαστές», δήλωνε την ώρα που τα ΜΑΤ καταλάμβαναν τα δρομάκια περί την πλατεία.

Ενώ όμως ο νέος υπουργός τα έλεγε όλα αυτά και επιθεωρούσε τη ΓΑΔΑ, και μέχρι οι γνωριμίες του να... «αποδώσουν», οι γνωστοί-άγνωστοι τα έκαναν… γυαλιά καρφιά στο κέντρο της Αθήνας.

Με το «καλημέρα» της νέας κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, τα μηνύματα και από τις δύο πλευρές είναι σαφή: θα σας πατάξω λέει ο υπουργός, έλα πιάσε μας του λένε οι ταραξίες.

Κι αν λοιπόν τελικά «κλείσουν» τα Εξάρχεια, όπως το θέλει ο υπουργός, μήπως πρέπει να περιμένουμε ότι θα δημιουργηθούν δύο, τρία, πολλά… Εξάρχεια;

zougla.gr

Οι λέξεις και τα πράγματα: πολιτισμός & τουρισμός

noreply@blogger.com (ΠΑΝΟΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ) — Thu, 08 Oct 2009 13:46:00 +0000

Ο πολιτισμός δεν είναι πλέον μία κοινωνική και ιστορική διαδικασία. Δεν είναι ο τρόπος που συν-κινούνται και διεκδικούν την ύπαρξή τους κοινωνίες και άνθρωποι.

Πολιτισμός πλέον είναι οι διάφοροι τουρίστες που φωτογραφίζουν πεσμένους κίονες. Είναι καταστήματα μαζικής εστίασης. Είναι αμφίβολης ποιότητας ξενοδοχεία, όπου δυσαρεστημένοι υπάλληλοι παρέχουν κακές υπηρεσίες. Είναι ένας τρόπος για την εκάστοτε κυβέρνηση να μοιράζει διακριτικά χρήματα εκεί που εκείνη θέλει. Να διορίζει αυτούς, που εκείνη θέλει.

Είναι ο τρόπος που διεκδικεί την ύπαρξή της η τραγική καρικατούρα του Νεοέλληνα. Ένας Homo Consumer, με καταρρακωμένη ταυτότητα, χωρίς οράματα, χωρίς ιστορική μνήμη, που καταναλώνει περισσότερα από αυτά που παράγει: κυρίως ασυνάρτητα προϊόντα Δυτικής υποκουλτούρας με μπόλικα ανατολίτικα κατάλοιπα.

Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού! Αυτό, δεν το σχεδίασε ο πολιτικώς ορθός εγκέφαλος που αφαίρεσε το «Εθνικό» από τα υπουργεία Οικονομίας, Παιδείας κ.λπ. Εδώ, ο ποιητής έχει άλλο σκοπό! Γκρεμίζει και τα τελευταία προσχήματα. Το λέει ξεκάθαρα: τελειώνουν οι κοροϊδίες περί «κουλτούρας», τα ψέματα της μεταπολίτευσης, της αριστεράς και των «λαπάδων» ποιητών.

Τώρα το μαχαίρι φτάνει στο κόκκαλο! Όλα στο βωμό της επιχειρηματικότητας. Εκεί όπου θυσιάστηκε η πολιτική, η συνείδησή μας, η Ιστορία, η Αριστερά, η Δημοκρατία και -τι ειρωνεία!- ακόμη και η ίδια η ευημερία…

zougla.gr