RO(c)K METALU

Kosmiczna drużyna Simmonsa. KISS

noreply@blogger.com (Martyna) — Mon, 01 May 2017 18:17:00 +0000

Gdzieś tam niedawno czytałam duży artykuł o Kiss i postanowiłam wziąć to na warsztat w jakiejś notce. Ostatnio całkiem niespodziewanie pocztą przyszła mi naszywka Kiss, którą zamówiłam w lutym, więc zdążyłam o niej zapomnieć. Przypisałam to działalności niebios i uznałam za dobry impuls do działania.

Wizerunek z pierwszego rzutu oka przypisałabym do black metalu. Nie wiem, kto zapoczątkował modę na corpse painting, ale myślę, ze Kissowie się do niej przyczynili. Wizerunek nie od początku był ukształtowany - w internetach ostatnio wygrzebałam zdjęcie z pierwszego koncertu grupy. Na załączonym obrazku całkiem umalowani tylko gitarzysta i basista, ale i tak jeszcze w nieostatecznej wersji makijażu scenicznego.

W sumie dziwi mnie, że Paul Stanley, frontman (drugi od lewej), w późniejszych latach z malowniczą gwiazdą na oku, na pierwszym koncercie pomalowany był nie lepiej niż co druga gimnazjalistka, a podobno eksperymentował też z czerwienią na całej twarzy. A i ciuchy w tamtych czasach mniej malownicze niż po uformowaniu wizerunku, który oglądamy dzisiaj. Potem już polecieli, nie wiadomo, czy w kicz, czy oryginalność - buty na platformach, kostiumy nie z tej ziemi i podrasowane instrumenty - bas-topór Simmonsa i rozwalane po każdym koncercie gitary Stanley'a, których kawałkami obdarowywał obecnych fanów.

Przydałoby się kilka suchych faktów, bo w sumie zaczęłam bez wstępu. Pionierzy zespołów typowo koncertowych i glam metalu ( ale z heavy metalem i hard rockiem w repertuarze) założyli na początku lat 70 Gene Simmons - śpiewający basista i Paul Stanley, czyli śpiewający wokalista. Wcześniej występowali razem w Wicked Lester, rockowo-folkowym zespole, którego nawet nie ma w polskiej Wikipedii.

Na pierwszym zdjęciu Simmons i Stanley kolejno drugi z lewej i drugi z prawej, Dołączyli do nich Ace Frehley (pierwszy z lewej), czyli gitarzysta i Peter Criss na perkusji - pierwszy z prawej. Jedna z grup, w których członków poznajemy po makijażu. Od niego też muzycy mają pseudonimy.

Od początku chodziło o zamieszanie wokół KISS. Weźcie logo - w latach 70. (teraz z resztą też) jakoś nie bardzo było brać SS na swój znaczek. Stanley sam potem powiedział, że chodziło też o podobieństwo do błyskawic, a prawie cała rodzina Simmonsa zginęła w obozach koncentracyjnych. i Stanley i Simmons mają żydowskie korzenie. Trudno więc chyba powiązać ich z sympatią do nazistów. W niektórych krajach zmieniają to na odwrócone ZZ. Niektórzy też próbowali tłumaczyć sobie samą nazwę jako skrót od Knights In Satan Service - Rycerze Na Usługach Szatana. Skądś to znamy, nie? AC/DC też to przerabiało.

Styl tego, co machina KISS z siebie wypuszczała na przestrzeni lat, układa się w piękną parabolę. Początek, rozdział Lata 70., jest mocno inspirowany twórczością The Beatles, ale z ciężkimi gitarami. Potem poszli trochę w pop, pogrywając radośnie pod gusta mas. Połowa lat 80., to powrót do korzeni. Na szczęście od tamtej pory wracają do ciężkiego brzmienia.

Plany budżetowe, o ile takie mają, muszą się prezentować równie zamaszyście jak kostiumy sceniczne. KISS jest pierwszym zespołem, który na scenę zaczął wprowadzać show (początkowo byli zespołem stricte koncertowym, dopiero po jakimś czasie nagrali płytę w studiu). Koszt jednego koncertu to niebotyczna suma 300 tys. dolarów, czego większość idzie na pirotechnikę. To czego się spodziewać po takich kosztach? Wysięgniki hydrauliczne, dwie tony konfetti (na hymnowym Rock N' Roll All Nite) i temperatura od sztucznych ogni i petard. Albo wybuchające pałeczki perkusyjne Crissa, które jakiegoś razu rozwaliły ręce technicznego...

Dyskografia liczy czterdzieści dwie płyty z takimi tytułami jak Hotter Than Hell, Alive!, Animalize czy Lick It Up. Wydawane z niezłym tempem - przeważnie jedna na rok, powiedzmy, że średnio jedna na rok. Co jakiś czas przerwa 2-3 lata, ale epickim numerem było wydanie jednego dnia czterech płyt - cztery solowe każdego muzyka.

Zespoły często rozpadają się, kiedy jeden z członków nagle robi solówki, a tu Amerykanie to obeszli. Z drugiej strony, patrząc z mojej osobistej perspektywy, nie wybrałabym jednej z nich i połasiłabym się na wszystkie cztery - daje to poczwórny nakład, a jeszcze lepiej - poczwórny zysk. Na dwa fronty.

Słuchanie KISS zaczęłam od nieśmiertelnego I Was Made For Loving You i każdego, kto się nie poznał na KISS tą ścieżką pokieruję. Dziki bas Simmonsa w intrze jest boski, a całość wypada na tyle chwytliwie, że przyczepia się na cały dzień.

Piosenka na dziś: Booze and Glory - London Skinhead Crew

Robert Trujillo. Od Black Sabbath do Metalliki.

noreply@blogger.com (Martyna) — Sun, 16 Apr 2017 20:15:00 +0000

Rob Trujillo, jedyny basista latynoskiego pochodzenia, jakiego znam, dołączył do Metalliki w ciężkich czasach, bo przed samym wydaniem feralnego St. Angera (2003). Nie zaczął dobrze, bo rzeczony Anger jest podawany jako najgorszy album Mety. Chociaż do płyty się nie dołożył, bo trio Hetfield-Ulrich-Hammet przygarnęło go już po nagraniu, w miejsce Jasona Newsteda.

Jason drugim basistą był, zastąpili nim legendarnego Cliffa Burtona, którego historia jest dosyć znana. Po kilku latach zawodowej kariery (które wystarczyły, by obwołać go jednym z najlepszych basistów), już po wydaniu (równie legendarnego jak on) Kill 'Em All, zginął 1 połowie lat 80 w czasie trasy po Szwecji.

„Burton […], był na scenie trashmetalowej czymś w rodzaju anomalii. Ów niepozorny muzyk nosił dzwony, mimo, że jego rówieśnicy woleli opięte czarne dżinsy – a ponadto solował na scenie jak gitarzysta prowadzący. Na debiutanckim albumie Metalliki miał szansę wykazać się swoimi umiejętnościami w szalonym utworze instrumentalnym „(Anesthesia) Pulling Teeth”.”
Źródło: heavy rock.eu

"'Weterani metalu z Metalliki w końcu wypełnili
dziurę w line-up'ie zapraszając basistę Roba Trujillo [...]"

Chyba tyle słowem wstępu. Obok źródło mojej inspiracji, czyli dlaczego akurat o Trujillo - artykuł z Rolling Stone'a. Ale spójrzcie na datę: 25 lutego 2003, czyli ten oto pamiętny rok dołączenia Roba, o którego mi się rozchodzi, do Metalliki. Nie wiem, jak udało mi się do tego dokopać. Kiedy człowiek bardzo się nudzi, dociera do tak zapomnianych rubieży internetów, jak chociażby artykuły Rolling Stone'a z 2003 roku.

Tym pamiętnym wydarzeniem ustanowiony został skład Mety, jaką znamy dziś. W moim przypadku (też tak macie?) na basistę z całego składu zwykłam zwracać najmniej uwagi. No, z wyjątkiem Iron Maiden i może kilku innych, gdzie basista jest liderem. Zwykle to frontman robi show, gitarzysta (okazjonalnie perkusista) popisuje się solówką. A solo na basie? Wedle stereotypu, basista cały utwór plumka sobie tą samą partię, a gdy inne instrumenty cichną, nagle słychać tylko jego i każdy sobie o nim przypomina. Publika szaleje - "Wow, mają basistę!".

Robert Trujillo jest dosyć ciekawą postacią. Poczytałam o nim dopiero przy okazji powyższego artykułu. Tak naprawdę długo po tym, jak zaczęłam słuchać metalu (Iron Maiden i Metallica właśnie poszły na pierwszy ogień) nawet nie wiedziałam, jak się wymawia jego nazwisko. Szło go najłatwiej rozpoznać po tych charakterystycznych warkoczykach i bardzo żywej mimice. Naprawdę żywej.

Wracając, w tekście zaintrygowały mnie słowa "...Suicidal Tendencies i basista Ozzy'ego". O grupach jak i o solowej twórczości Ozzy'ego i tak za wiele nie wiem ("absolutne podstawy"), a do hardcore punku u Suicidal Tendencies jeszcze nie dojrzałam. Ale nie powiem, że nie mam w planach...

Tak więc Rob staż zaliczył w Black Label Society, Suicidal Tendencies i u Ozzy'ego (stamtąd charakterystyczna postwa podczas grania, "crab walk") i w Metallice. Pod różnymi szyldami - w Metallice wołają go normalnie, posługiwał się pseudonimami Stymee, Satanic Hispanic i Gorilla. Sory, Rob, ale Gorilla chyba najlepiej pasuje. Nie znalazłam, z której grupy pochodzi które pseudo. Ale coś mi mówi, że Satanic Hispanic to od Ozzy'ego - to jego klimaty.

Z social mediów tego pana, jak i członków jego rodziny wynika, ze talent się nie zmarnuje. Syn muzyka, Tye Trujillo, już jest wziętym basistą. Internety obiegła wieść, że dwunastolatek (tak, dwunasto-) zastąpi basistę Korna, Fieldy'ego, na przyszłej trasie!

Widzę, ze mój tekst niebezpiecznie się wydłuża. Ale jeśli ktoś dotrwa, mam jeszcze historię o przesłuchaniu do Metalliki...

Całość była dziełem przypadku, jak bywa w najlepszych historiach. Rob miał być tylko obserwatorem, dotarł do metallikowego kompleksu i czuł się trochę zagubiony, bo nie bardzo wiedział, co ma ze sobą zrobić. Dopiero następnego dnia dane mu było zagrać (Battery). Ciężka próba była to, albowiem na kacu-mordercy - poprzednią noc pił z Larsem, jak skończyli w studiu. I widać, kto ma mocniejszą głowę, bo podobno po perkusiście nie było widać. Do tego napięta sytuacja w zespole, jak Trujillo sam mówił: "James miał za sobą swoje problemy, oczywiście był trzeźwy, i ostatnią osobą, jaką chciał widzieć w pobliżu, był jakiś pijany Meksykanin. Czyli ja.".

Znalazłam też dla Was filmik z rzeczonego przesłuchania. Widać, jak prestiżowa była ta posada - w szranki z dziś w Metallice obecnym stanęli m. in. Twiggy Ramirez, znany ze współpracy z Marylin'em Manson'em czy Scott Reeder z Kyuss.

Piosenka na dziś: Moskwa - Nigdy

Kombajn Do Zbierania Kur Po Wioskach

noreply@blogger.com (Martyna) — Wed, 12 Apr 2017 15:36:00 +0000

Wiecie, jak brzmi coś takiego? Otóż brzmienie Kombajnu do Zbierania Kur Po Wioskach utrzymuje się w stylistyce rocka alternatywnego. Dużo tam basu, sporo przesteru, ale w żadnym wypadku nie jest agresywnie. W niektórych kawałkach alternatywny rock schodzi w klimat z lekka progresywnego. Muzyka Kombajnu jest dosyć mroczna, jak na szerokie kanony alternatywy rocka.

Zespół założyło kilku muzyków z okolic Świebodzina, jak podaje Wikipedia. Nic mi to nie mówiło, a już zaczęłam rozważać ewentualny wypad na koncert. Nie zdążyłam sprawdzić, a tu nagle z tejże strony dowiaduję się, że "niespodziewanie zakończyli działalność w 2014 r. odwołując wszystkie zaplanowane koncerty". No nic. Ale szkoda. Wystarczy spojrzeć na reakcje fanów pod screenem posta z ich Facebooka. "Smutne" i "No eeeeeeej" mówią same za siebie.

Zespół znałam wcześniej, pewnie zwróciłam na niego uwagę przez nazwę. Widzicie, ten marketing, pewnie rzesza takich jak ja ma się za fanów KDZKPW. Ostatnio znowu, przeglądając sobie stare koncerty na stronie mojego najbliższego klubu muzycznego trafiłam na tą nazwę (na liście rzucała się w oczy, była zdecydowanie najdłuższa, wpisana pomiędzy Cree i Voo Voo). Powiem

Wam, że gdybym wykładała na jakimś wydziale studiów marketingu to bym ich przytoczyła. Genialne w swej prostocie.

Dyskografia moim zdaniem wartościowa jak na niespełna trzynaście lat grania. Pięć albumów. I tu znowu Nobel dla tego, kto nazwy wymyślał. No najlepszy jest - "Dziś polecamy kotlet szlachecki", "Lewa strona literki M", toż to czysty kunszt copywriterski. Jako debiut Kombajnu podaje się Ósme Piętro, album z 2005 r. Stamtąd pochodzą moi faworyci, czyli kompozycje Warszawa, Waniliowe Niebo i Połączenia. Tu już mniej finezji w nazewnictwie, ale dajmy im szansę:

W Warszawie przyciągnął mnie prosty beat z intra. Potem jest czysta melodia, trochę tłusta w brzmieniu, a klip hipnotyzuje, chociaż nie powala. Jest prosty. Jak zawsze, przy pierwszym odsłuchu trudno mi było zrozumieć słowa, ale tego nie potrzeba, bo barwa wokalu i sposób śpiewania, niepokojące przeciąganie trzyma przy kawałku.

Połączenia zaczyna się surowo, wokalista ciągnie intrygującą, kontrolowaną nutkę fałszu. Śpiewa tak kwadratowo, chropowato jakoś. Dreszczyk powoduje "nie wiem co jeeeest dla mnie dobree". Z naciskiem na "JEST". Skoczyło mi to na zwoje w mózgu, jakoś tak przygniotło i chwile nie wiedziałam, co się stało w tej piosence. Ale wychodzi nieźle. "Uśmiechnij się i zabij mnie".

Ósme Piętro dopisane do listy pożądanych płyt. Tak, to by był dobry prezent.

Piosenka na dziś: Riot V - Thundersteel

Recenzja #2. Red Hot Chilli Peppers - Californication

noreply@blogger.com (Martyna) — Sat, 08 Apr 2017 19:51:00 +0000

Red Hot Chilli Peppers - Californication (1991)

Płyta-prezent, te są najlepsze. Dobrze, bo funk-rockowego albumu w życiu nie kupiłabym sama, chociaż Redhotów zdarza mi się słuchać. Do tej pory właśnie tylko się zdarzało, ale od czasu Californication nad niektórymi kawałkami często się rozpływam. Redhotami idzie zakleić mózg rozbełtany przez godziny metalu, poważnie.

Na stanie:

1. Around The World
2. Parallel Universe
3. Scar Tissue
4. Otherside
5. Get On Top
6. Californication
7. Easily
8. Porcelain
9. Emit Remmus
10. I Like Dirt
11. This Velvet Glove
12. Savior
13. Purple Stain
14. Right On Time
15. Road Trippin'

Płyta zarówno otwiera i zamyka się interesująco. Zaczyna przesterowany bas All Around The World, który niepokojąco tłucze po uszach, tak znienacka. Końcówka, Road Trippin' jest bardziej zaskakująca, bo po koło pięćdziesięciu trzech minutach dostajemy wisienkę, niczym małą buteleczkę z próbką boskiego balsamu. Akustyczne dzieło, nadziane - ubogo bo ubogo, ale efektownie - partiami smyczków (anielskich?). I naprawdę, musiałam się zastanowić i spytać siory, bardziej otrzaskanej w smyczkowych patosach, żeby wyrobić sobie zdanie o Road Trippin'. Ale żeby było jasne, muzycy patosem nie skalali żadnej z kompozycji.

Tytułowe Californication jest chyba kultowe. Jeden z tych nielicznych rockowych numerów, które ktoś przemycił do popularnych stacji radiowych i zapisały się w kanonie. Pięknej ballady chyba nie muszę przedstawiać.

Najbardziej zaskoczyło mnie Porcelain. Samo intro składa się z dwóch pojedynczych dźwięków, dalej pod tym względem wcale nie bardziej bogato. Ale to jest masteria kompozycji. Tu już nic nie dało się bardziej dograć. Fakt, że to ostatnie, co bym wybrała w głośnym miejscu, gdzie właśnie najczęściej słucham, bo po prostu hałasy by mi przeciekały. Mało słychać, ale Porcelain nic nie ujmuje, świetnie wykorzystany minimalizm.

Żeby nie było za cicho, zaraz po Porcelain wchodzą przestery z intra Emit Remmus. Muzycy tu też nie szaleją, ale jest żywo. Refren ma swoją magię. Świetna jest jakby dygocząca gitara w tle, grająca swoją partię bite cztery minuty. Emit ma surowe brzmienie, planowe uporządkowanie słychać tylko jak zawsze w perkusji, reszta jest mistrzowsko poskładana z muzycznych odłamków.

Oprócz powyższych szczególnie przypadły mi do gustu jeszcze bardzo redhotowe Easily i Parallel Universe. Refreny pierwszego są niesamowicie melodyjne po prostu. To coś z tego, co mogę śpiewać cały dzień. Razem z solówką, bo gitarze dali tam naprawdę ciekawe brzmienie. Parallel Universe jest urzekające, fajne jest to drapanie gitary na początku, a perkusja trafia idealnie w mój klimat. Solo jest kosmiczne.

Na album wrzucone jest w sumie piętnaście kompozycji. W sumie w ogóle dużo, ale Redhoci nie poszli w megalomanię. Nic dodać, nic ująć. Dużo, by zająć sobie wieczór. I to będzie na pewno dobry wieczór.

Piosenka na dziś: System Of A Down - Cigaro

Ołowiane miasto

noreply@blogger.com (Martyna) — Mon, 03 Apr 2017 13:26:00 +0000

Heavy metal z ang. metal ciężki (np. ołów)

Heavy metal z ang. ciężki metal - muzyka (jedyna słuszna)

Królestwo postępu, oaza polskich imigrantów, czekolady, Jaguara i heavy metalu. Birmingham, o którym na Wikipedii czytamy w definicjach Black Sabbathu, Judas Priest, Napalm Death i Led Zeppelin jako miejsce założenia. Oprócz nich początek w Birmingham miała Electric Light Orchestra i popowe Duran Duran, ale nie o nich mi się rozchodzi.

Tak więc w tej ponad milionowej mieścinie w centrum Wlk. Brytanii za sprawą Ozzy'ego Osbourna, Tony'ego Iommi'ego w końcu lat 60. powstał heavy metal. Rok po Sabatach utworzyło się Judas Priest. I tak to się zaczęło. Pewnie, że nie tak od razu, pomijam całą ewolucję przez blues, rock, hard rock... Jako dolną granicę metalu a górną hard rocka rozpatrzamy równie birminghamowe Led Zeppelin.

Na czym polegał fenomen długowłosych satanistów, jak postrzegać zaczęła ich gawiedź? Ich styl opierał się na wprowadzanych przez lata przesterach w gitarach, brudnym i głośnym brzmieniu. Do ciężkich riffów i wspomnianych przesterów przyzwyczajać zaczęli już m. in. Rolling Stonesi z początku lat 60.

Charakterystyczne brzmienie Black Sabbatu w metalowych kręgach jest bardziej niż kultowe. Gitara Iommi'ego jest strojona bardzo nisko, nadaje tą oryginalną ciężkość. W sumie było to dziełem przypadku. Tony Iommi stracił opuszki palców (!) prawej ręki. Struny musiały mieć niższe naprężenie, stąd to charakterystyczne strojenie. Powszechnie znany jest chyba sabatowy Iron Man, z tegoż filmu, który doczekał się też coveru Metalliki. Zastanawiam się, czy wśród kobiet moda na cieniowanie włosów nie przyszła właśnie od Ozzy'ego.

Judas Priest grali (stworzyli!) heavy metal a inspirowali pokolenia trash metalu i NWOBH. Harley wokalisty, Roba Halforda, którym wjeżdżał na scenę, przeszedł do historii. W samym Birmingham na początku grupy działały dwa Judas Priest. Mało znana historia połączona jest z równie mało znanym pierwszym wokalistą Judas Priest (nie, nie był nim Rob Halford!)

Mało kto pamięta o Alanie Atkinsie, pewnie dlatego, że z Priest nie nagrał żadnej płyty. Ale zespół własnie jemu zawdzięcza nazwę. Kiedy wywalili go z pierwszego Judas Priest, zebrał Downinga (gitara), Hilla (bas) i Ellisa (perkusja). Trzech ostatnich grywało razem, bez zespołu ćwicząc umiejętności.

Jednak Ellis i Atkins opuscili zespół, wtedy zaczął się formować zespół, jaki znamy dziś. Halford, legendarny frontman trafił na nich w podobny sposób, co poprzednik, jego grupa po prostu się rozpadła. A los chciał, że była tą właśnie lokalną gwiazdą, która stała na drodze Judasów do kariery. Poniżej moje uwielbione Breaking The Law. Możliwe, że następne kilka dni będzie Wam chodziło po głowie kultowe "BRIKIN DE LO!!!"

Wspomniałam jeszcze o Napalm Death, ale brytyjskich grindcorowców nie słucham, to się nie będę wysilać na jakieś wywody jak się nie znam. Posłuchajcie, jak Napalm znajduje Jim Carrey.

Piosenka na dziś: Midnight Oil - Beds Are Burning

Röck Döts

noreply@blogger.com (Martyna) — Wed, 29 Mar 2017 13:10:00 +0000

///(154 duże u, 129 małe u, 153 duże o, 148 małe o, ÿ ë)///

Haha, ale głupi tytuł. Tylko ja się zastanawiałam czy mi się mucha na ekran nie zesrała? Nie no, to te niemieckie kropeczki, przegłosy czy inne umlauty.

Mötorhead. Püdelsi. Blue Öyster Cult. Hüsker Dü. Mötley Crüe.

Wszelkie twory skandynawskie/germańskie czy stylistyką swą nawiązujące do wyżej wymienionych. Na kartce jeszcze jakoś, ale z klawiatury nikt nie umie napisać. Wszędzie widzi się okaleczone "Motorhead", "Queensryche" i powyższych "Pudelsów". Nie patrzcie teraz na zakładkę Etykiety (na pasku po lewej), bo u mnie Motörhead w obydwu wersjach. Haha, dziesięć minut mi zajęło żeby się nauczyć robić te kropki. Kiedyś trzeba było.

To po co se utrudniać żywota? Można wstawiać to schematem Kopiuj->Wklej. Polecam raczej skróty z klawiatury, ale o tym za kawałek.

Ano ktoś to wymyślił i w sumie nie wiadomo po co. Jeden z krytyków nazwał to aspektem wagnerowskim - toż Wagner Niemiec. Pewna jestem, że więcej tego przypadku grup, którym bliżej klimatem czy siedliskiem do Lodowatej Północy niż Otyłego Zachodu.

Iście metalowa procedura ma się kojarzyć z wikingami, północną mitologią (Thor, Odyn & Partnerzy sp. z.o.o.). Bardzo brutalnie, dziedzictwo kultury germańskiej, siła i potęga.

Napiszcie, jak z Wami, ale dla mnie jakoś te nazwy wyglądają mocniej. I są spoko, odkąd wiem, jak to czytać.

Otóż, jak to NIE NIEMIECKOJĘZYCZNA grupa (albo rodowita z północy, wiecie, coby używali umlautów), to NORMALNIE. Kropeczki mają cel czysto graficzny. Ü to U. Ö to O. Tu przestroga, jako starzec rzecze. Nie próbujcie z "motYrhed" albo inny "hYsker dY". Wiecie, w ogóle wyznaję taką zasadę, że jak nie wiem, jak czytać nazwę grupy, to publicznie nie mówię, że jej słucham. Albo mówię tak, jak piszą, bo wsłuchując się w wieść wiejską więcej usłyszycie "iron majden" albo "ganzes rozes" niż "motyrhed".

Pierwszy wers to zwykła ściąga - pisząc powyższe nie chciałam ciągle przerzucać karty na spis skrótów do wpisywania umlautów. Jak publikowałam, nie wycięłam tego, żeby Wam pokazać, jak sobie ułatwić. Rzecz jest prosta.

Z klawiatury naciskasz lewy alt, potem z klawiatury numerycznej (po prawo, ja miałam problem) kod znaku. Nie mogłam tych skrótów zapamiętać, więc lepiej je gdzieś mieć.

Piosenka na dziś: Motörhead - Ace Of Spades

Teraz Słucham #4 - Marzec 2017

noreply@blogger.com (Martyna) — Wed, 22 Mar 2017 20:01:00 +0000

No to się tłumaczę. RO(c)K METALU znowu zmarniał, gwoli szczerości muszę przyznać, że to moja wina, bo ani nauka mnie nie przywaliła, internety chodziły zadowalająco ani nie zaprzęgnięto mnie do ciężkich robót. Przesyt jest niewskazany, dlatego zrobiłam sobie przerwę i skupiłam się na unicestwianiu narządu słuchu. Słuchałam prawie 24/7, więc mam trochę materiału do opowiedzenia. Jak się zrobi przerwę, można robić swoje bardziej wartościowo.

Accept - Fast As A Shark

Po koncercie Acceptu nie potrafię Niemców słuchać ciszej niż na fulla. Accept musi sprawiać, że głuchnę, a słuchawki i tak nie dają już tego, co w grupa na żywo. No nic, zostają perfidnie kradzione wersje mp3 z joutuba. Kilka momentów w acceptowym Fast As..., Metal Heart i Final Journey uważam za jedne z piękniejszych w metalu w ogóle. Akurat tutaj jest tym moment, w którym wokalista malowniczo wykrzykuje (falsetem czy innym skrzeczkiem) właśnie tytuł piosenki. Dreszczyki.

Hunter - RiPosta DrugoKlasisty, NieWolność

Hunter pojawiwszy się ostatnio w Gomunicach (Klub Bogart, całkiem niedaleko mnie) nieoczekiwanie ściągnął moją uwagę, albowiem samego Huntera gdzieś tam widywałam w jakichś zakamarkach Wybranych Dla Mnie na jutubie. Niegdyś nazywany Polską Metallicą w sumie chyba wzbudza sprzeczne uczucia, bo niektórych denerwuje sposób śpiewania wokalisty, a mnie, podobnie jak rzeszę fanów, jakoś porwał... Drugi z proponowanych w pewnym momencie kompozycją, układem ciagniętych słow skojarzył mi się z kolędą. Tylko mi?

RUSSKAJA - Energia

Z poniższą grupą totalnie nic m,nie nie łączy. Wspominałam, ze w związku z wszechobecnym ostatnio u mnie przesytem próbowałam całkiem randomowych dziwadełek jutuba? Oto jedno z nich. W życiu na poważnie nie słuchałam niczego po rosyjsku. A i zespołów wytwórni Napalm Records, do której należą, nie wybieram często. RUSSKAJA jest niczym głupia komedia z Jimmem Carriem zaraz po perełce kina kanibalistycznego na przykład.

Rammstein - Haifisch

Rammsteina nieprzeciętnie ostatnio polubiłam. Obserwuje się nawet niepokojącą nadwyżkę klimatów industrialnych na moich plejlistach, która wypierać zaczyna wszelkie szlachetne i wielce święte heavy i trash metale. Ale jestem pewna, że na pewno nie przestawię się całkiem na industrial. No co Wy, tak naprawdę to techno. Wy co myślicie? Intrygujący jest pomysł na klip, swoista inscenizacja pogrzebu wokalisty. Co by było, gdyby...?

System Of A Down - Deer Dance

System nabrał podobnych właściwości, co Rammstein. Nie to, żeby zaczęli parać się industrialem, ale jakoś coraz częściej ich wrzucam na odtwarzacz. Są po prostu oryginalni. Jakby robili egzaminy z metalu, zwaliłabym klasyfikację Systemu. Pod co ich podpiąć? W Deer Dance dostrzegam trochę metallikowych wpływów, ale co piosenka, źródło inspiracji wydaje się inne. Oni grają tylko po swojemu, trudno określić rodzaj ich oryginalności. Jeden z wartościowszych zespołów lat dziewięćdziesiątych.

Leo Moracchioli - The Final Countdown (metal cover)

Piękna idea - gościu coveruje to, co wszyscy znamy do tej jedynej słusznej wersji, formy zwanej "metal cover" ( ;) ). Interpretacje są świetne, a ma ich pełno. Kurde, gra tak, że coś, na dźwięk czegoś ma się ochotę rozwalić radio, brzmi mega! Jedyne, co bym zarzuciła to dosyć monotonny sposób śpiewania, ale głos ma naprawdę dobry i myślę, że z jakąś grupą by się wybił.

Piosenka na dziś: Nocny Kochanek - Piosenka O Niczym

Accept z Sabatonem w Tauron Arenie!

noreply@blogger.com (Martyna) — Wed, 08 Mar 2017 19:11:00 +0000

Wow. Mam za sobą chrzest bojowy, pierwszy koncert i chyba mogę zacząć nazywać się metalem. Trochę nie wiedziałam, jak się tam odnajdę, ale było świetnie!

Na Sabaton i Accept czekałam od końca poprzednich wakacji. W końcu zagrali, 3 marca w Tauron Arenie w Krakowie. Kasa, jaka poszła na bilet to najlepiej zainwestowane pieniądze mojego życia.

Zanim Accept jako gość specjalny i Sabaton w roli headlinera, zobaczyliśmy Twillight Force, czyli młody zespół z miasta rodzinnego Sabatonu - Falun. Jako support świetnie sobie poradzili. W półgodzinnym show nie zabrakło mojego ulubionego Power Of The Ancient Force, na którym przeszły mnie dreszcze, chociaż miałam wrażenie, ze wokalista nie do końca wyciągał ten majestatyczny falset, którym normalnie szokuje w nagraniach.

Acceptowi przysłużyła już cała godzina. O ile na Twillight Force siedzieliśmy na trybunach, na Accept podeszliśmy bliżej sceny, co za tym idzie, bliżej nagłośnienia. Wyszliśmy głusi. Niemcy zaczęli od Stampede, mojej ulubionej piosenki od pastowania glanów. Dzień wcześniej o tym marzyła

m, nakładając nową, śmierdzącą pastę na buty, uprzednio zeskrobawszy całe błoto.

Niesamowicie stało się na Metal Heart, które zagrali jako ósme, przed samym końcem (setlista liczy 10 piosenek). Metal Heart to ten szczególny kawałek, fenomen polega na tym, że zamiast solówki jest Dla Elizy Beethovena. W wersji na żywo coś tak szczególnego, że od razu ryje się w pamięć.

Poza klasycznym Metal Heart były jeszcze m. in. Fast As A Shark, Stalingrad, Teutonic Terror i Balls To The Wall na zakończenie. Metal bardzo. Pirotechnika i scenografia niczym z piekieł dopełniły dzieła i tego występu nie będzie dało się zapomnieć.

Krótka przerwa i z powrotem na arenę. Nie wystarczyło, by w pełni odzyskać słuch, ale wszystko przestało mi przeszkadzać przy historycznym zdaniu "WE ARE SABATON. WE PLAY HEAVY METAL".

Miałam to szczęście, że i Accept i Sabaton zaczęły występy od moich ulubionych kawałków. Jak przy Accept było Stampede, tak przy Sabatonie Ghost Division. Lepiej nie mogło trafić. Potem Sparta i dopiero w tym momencie zaczęłam śpiewać razem z wokalistą, chociaż do końca koncertu wystarczyło, żeby zedrzeć gardło.

Setlista liczyła sobie 17 kawałków, w tym Blood Of Bannockburn, Night Witches czy w Polsce obowiązkowe Uprising i 40:1. Joakim nie szczędził komentarzy co do wspaniałości polskiej publiczności ("my crazy friends...!"), co w sumie w przypadku innych zespołów traktuje się jako okazjonalne podlizywanie. Tu jestem pewna, że mówił prawdę - osobny tekst by się przydał na związek Sabatonu z Polską.

The Final Solution jako opowieść o Holocauście zagrali z należytym obrządkiem. Nie było pirotechniki, numer poszedł akustycznie, a wokalista poprosił o zapalniczki i światełka. Było pięknie.

Piosenka na dziś: System Of A Down - Spiders

Ostrożnie z tą siekierą, Eugeniuszu

noreply@blogger.com (Martyna) — Tue, 28 Feb 2017 19:59:00 +0000

Poślijcie sługi swe po słuchawki z dobrą izolacją od otoczenia, albowiem posyłam Wam dzisiaj perłę nie z tej ziemi. Perłę prosto z Anglii, z wielkim "Pink Floyd" wygrawerowanym z jednej strony.

Pink Floyd jako ikona rocka psychodelicznego/progresywnego nie podchodzi mi w ogóle. Do Careful With that Axe Eugene (dosłownie jak w tytule - Ostrożnie z Tą Siekierą, Eugeniuszu) zaprowadził mnie artykuł w Teraz Rocku z poprzedniego miesiąca.

Swoją drogą naprawdę dobry, to stary tekst Tomasza Beksińskiego, legendarnego dziennikarza tegoż szlachetnego czasopisma, gdzie opisywał swoje ulubione kawałki grupy. Pewnie gdyby nie niesamowicie żywy obraz, w jakim piosenka została ukazana, przeszłabym po prostu do kolejnego akapitu.

Więc jest tak. Na początku delikatny, monotonny bas wprowadza atmosferę oczekiwania, napięcia i niepokoju. Zostaje on na resztę kompozycji cały czas taki sam. Dołączają kolejne instrumenty, w którymś momencie klawisze. Jeszcze kilka elementów i jest motyw, który w częściach na początku i końcu mało się zmienia. Nie jest nudno, bo chwilami przygasają poszczególne partie.

Dziwnie robi się, kiedy włączają się ciche chórki ze swoimi wyjącymi partiami. Napięcie rośnie, a kiedy do trzech minut nic powalającego się nie dzieje, macie ochotę włączyć w końcu coś lepszego.

I na trzech minutach koniec spokoju. Bas z każdym szarpnięciem robi się mocniejszy, okazuje się, ze napięcie jeszcze nie było na maksymalnym poziomie. TERAZ jest maksymalne.

A może nie? Przekonuje Was o tym szept. Careful with that axe Eugene... I wrzask. Co się stało z Eugenem?

Piosenka całkiem zmienia tory. Pojawia się mocna (jak na Pink Floyd) partia, wszystko gra równocześnie, wrzask trwa, potem się urywa i wszystko zwalnia. Muzyka "chudnie", powili wszystko się wyłącza i do końca słyszymy coś jakby spokojny oddech (no, pewnie Eugena), aż zostaje tylko to, co na początku.

Może to jest piosenka, która w założeniu miała wstrząsać, a może to ja się nie znam na rocku psychodelicznym. Mną wstrząsnęło.

No to co się stało z Eugenem?

Piosenka na dziś: Red Hot Chilli Peppers - Parallel Universe

65 piosenek - podróż przez Rock N' Rolla

noreply@blogger.com (Martyna) — Thu, 23 Feb 2017 20:06:00 +0000

Post miał być kompletnie o czym innym (pisze się recenzja). Może to dobrze, że zamiast dokonywać ostatnich odsłuchów przed recenzowaniem postanowiłam pokrzepić się na YouTube.Okazuje się, że metale też mają swoich ulubionych jutuberów. Moim jest Anthony z Ten Second Songs, który potrafi zaśpiewać wszystko w stylu kogokolwiek. Ale tym filmem położył wszystkie "100 Years Of Rock" i inne "History of Rock" na łopatki. To jest ten rodzaj filmu, dzięki którym wraca mi wiara w youTube. Zobaczcie:

No gość powiedział wszystko. Kiedyś, na samym początku mojej podróży przez rocka tez widziałam ten filmik, ale tak naprawdę kojarzyłam ze trzy zespoły na krzyż, wiedziałam bardziej w teorii, kto jest kim. Dobrze do tego wrócić po paru latach i stwierdzić, że to już ten level - rozpoznać 99% to już nieźle.

Bill Halley jako pierwszy to podstawa, nie spodziewałam się nikogo innego, bo Rock Around The Clock to kompozycja mieniąca się tytułem historycznego początku rocka. Nie brakło też Elvisa czy Buddy'ego Holly'ego. Beatlesi, Rolling Stonesi oczywiste. Na The Doors w 1:13 momencie filmu przeszły mnie dreszcze, nie inaczej na Steppenwolf. Nie spodziewałam się Iron Mana z kobiecych ust. A już w ogóle Run To The Hills Iron Maiden zwaliło mnie z krzesła.

Poważnie z każdym kolejnym filmikiem Anthony'ego zastanawiam się, jak jemu się to udaje. W ciągu pięciu minut i dwudziestu sekund był Axlem, Brucem Dickinsonem, Jimem Morrisonem, Ozzym, Janis Joplin i jakimiś pięćdziesięcioma innymi (bo niektórzy się powtarzali). Do tego niesamowicie fajnie zgrane kawałki. Jak już marnować czas na internety, to najlepiej w YouTube wpisać "ten second songs".

Poniżej jeszcze lista wszystkich piosenek, jakie tu usłyszeliście po kolei, jakby ktoś szukał do zapoznania/przesłuchania:

1. Rock Around the Clock ~ Billy Haley & His Comets 2. Tutti Fruitti ~ Little Richard 3. Jailhouse Rock ~ Elvis Presley 4. That'll Be the Day ~ Buddy Holly & His Crickets 5. Johnny B. Goode ~ Chuck Berry 6. She Loves You ~ The Beatles 7. Satisfaction ~ The Rolling Stones 8. Good Vibrations ~ The Beach Boys 9. Piece of My Heart ~ Janis Joplin (originally Erma Franklin) 10. Light My Fire ~ The Doors 11. Born to Be Wild ~ Steppenwolf 12. Helter Skelter ~ The Beatles 13. Whole Lotta Love ~ Led Zeppelin 14. Iron Man ~ Black Sabbath 15. Smoke on the Water ~ Deep Purple 16. Sweet Home Alabama ~ Lynard Skynyrd 17. Rock and Roll All Nite ~ KISS 18. Don't Eat the Yellow Snow ~ Frank Zappa 19. Walk This Way ~ Aerosmith 20. We Will Rock You ~ Queen 21. More Than A Feeling ~ Boston 22. Jaime's Crying ~ Van Halen 23. Carry On My Wayward Son ~ Kansas 24. I Wanna Be Sedated ~ Ramones 25. Who Are You? ~ The Who 26. Another Brick in the Wall ~ Pink Floyd 27. Back In Black ~ AC/DC 28. Living After Midnight ~ Judas Priest 29. Crazy Train ~ Ozzy Osbourne 30. Ace of Spades ~ Motorhead 31. I Love Rock N Roll ~ Joan Jett & the Blackhearts 32. Don't Stop Believin' ~ Journey 33. Run to the Hills ~ Iron Maiden 34. Pour Some Sugar On Me ~ Def Leppard 35. I Wanna Rock ~ Twisted Sister 36. Livin' On A Prayer ~ Bon Jovi 37. Paradise City ~ Guns N Roses 38. EPIC ~ Faith No More 39. Enter Sandman ~ Metallica 40. Smells Like Teen Spirit ~ Nirvana 41. Man In the Box ~ Alice In Chains 42. Outshined ~ Soundgarden 43. Dead and Bloated ~ Stone Temple Pilots 44. Even Flow ~ Pearl Jam 45. Are You Gonna Go My Way ~ Lenny Kravitz 46. Machinehead ~ Bush 47. You Oughta Know ~ Alanis Morissette 48. Song 2 ~ Blur 49. Monkey Wrench ~ Foo Fighters 50. Keep Away ~ Godsmack 51. Schism ~ Tool 52. Outside ~ Staind 53. Get Free ~ The Vines 54. Numb ~ Linkin Park 55. Seven Nation Army ~ The White Stripes 56. Bring Me To Life ~ Evanescence 57. No One Knows ~ Queens of the Stone Age 58. 45 ~ Shinedown 59. The Pretender ~ The Foo Fighters 60. Uprising ~ Muse 61. Nightmare ~ Avenged Sevenfold 62. Howlin' For You ~ The Black Keys 63. I Miss the Misery ~ Halestorm 64. Radioactive ~ Imagine Dragons 65. Psycho ~ Muse

Piosenka na dziś: Rammstein - Rosenrot

Teraz Słucham # 3 - Luty 2017

noreply@blogger.com (Martyna) — Wed, 15 Feb 2017 20:03:00 +0000

Nauka mnie trochę przywaliła, ale jestem. Ja jakoś nie czuję potrzeby uczenia się dwadzieścia pięć godzin na dobę z powodu jakiegoś egzaminu (tak tak, trzecia klasa :) ). No ale nauczyciele mają inne zdanie, poza tym jakąś dzienną normę trzeba wyrobić.

W lutym realizuję misję. Ograniczam sobie muzykę, bo jakoś dopada mnie przesyt. W założeniu było odciąć dopływ nutek na minimum dwa tygodnie, ale to jest jakoś niemożliwe... Znalazło się coś nowego, co dorzuciłam do playlisty i chciałabym Wam pokazać.

Rammstein - Ich Tut Dir Weh

O niemieckiej grupie pisałam już w poprzednim poście. Nie wiem, czy chwilowo, ale na tą chwilę znajduje się na absolutnym szczycie mojej top listy. Stąd aż dwa tytuły tutaj. Akurat ten mnie normalnie porwał refrenami, cały dzień miałam go w głowie, niestety nie było jak zaśpiewać, bo skala głosu Lindemanna dla mnie jest poza zasięgiem.

Shinedown - Enemies

Zespół, z którym do tej pory nie miałam kompletnie nic wspólnego. Pewnie nie znajdzie się w moim topie, ale wokal jest warty uwagi. Chyba miejscami wspomagany elektroniką, ale z dobrym rytmem to jest coś bardzo dobrego.

Rammstein - Engel

Nie lubię do postów wstawiać nagrania z tekstem albo zdjęciami, a skoro już udało mi się pewnie kwestie obejść z hakerską wprawą, chciałam wszystko Wam pokazać z klipem takim chociaż w miarę. Do Engela jednak "wprowadzono ograniczenie wiekowe", a tego na razie nie potrafię obejść :P. Poza tym Engel jest boski na żywo, nie, żebym widziała, ale nagrania powalają... Tutaj intrygujące jest gwizdanie na początku i w środkowych partiach, do tego elektroniczny bas i chóry, które dają jakiś specjalny charakter i po prostu dobrze się tego słucha.

Black Sabbath - Iron Man

Świetna opcja, bo słuchają równo fani filmu jak i samej muzyki. Sabbathowe brzmienie w każdej sekundzie, niska gitara Iommy'ego i lekko skrzeczący wokal Ozzy'ego. Trafiłam też na cover Metalliki, zastanowiło mnie, czy Hetfield będzie próbował podrabiać Osbourna. Powiem Wam, że nie bardzo - śpiewał bardzo podobnie, ale nie wyszło wymuszenie. To była kwintesencja - Black Sabbath w aranżacji Metallica. Prosimy więcej takich.

ACDC - Thunderstruck

Po prostu AC/DC. Intro jest ponadczasowe, do tego koncertowe nagranie - to, co tygryski lubią najbardziej. Uwielbiam kawałek na początku, gdzie kamera przejeżdża przed ścianą ludzi. Zaraz potem Bon Scott z jednym z lepiej rozpoznawalnych wokali na świecie. Sceny z Angusem Youngiem od dołu sceny podczas jego "duck dance" rozwalają system.

Slipknot - Psychosocial

Slipknot to nie jest coś, czego słucham na co dzień. Grupy Coreya Taylora po prostu nie lubię, są jak dzieci, które odkryły krzyk i nim się posługują, zamiast normalnie śpiewać. Nie słyszałam growlu Taylora, ale wrzask w dużym procencie płytowego materiału nie brzmi dobrze - jakby nie do końca nad tym panował. Podoba mi się, że image mają inny, wyróżniający się, ale tu wali komercją i widać, że to przebieranki dla fejmu. Co nie zmienia faktu, że sam Psychosocial ma coś w sobie, coś, że zapuszczę nawet podczas świętego rytuału pastowania glanów. A to już coś znaczy.

Piosenka na dziś: Iron Maiden - Can I Play With Madness?

Rammstein - jak Niemcy wstrząsnęli metalem

noreply@blogger.com (Martyna) — Wed, 08 Feb 2017 19:44:00 +0000

Rammstein to nie jest nowy zespół, ale od 1994 roku sporo osiągnął. I ja go niby tam słuchałam, ale co można mówić o grupie znając z jej historii tylko kilka płyt, połowę składu i parę piosenek z debiutanckiego albumu. Niemieckiego nie lubię i pewnie nigdy nie będę, Rammsteina tak naprawdę z powodu germańskiego rodowodu nie dopuściłam do siebie jako tego na szczycie listy ulubionych, nawet na chwilę. Nic dziwnego, bo przyjęte na dużej scenie zespoły poszły w globalizację i wszystkie po angielsku...

No, do tego momentu. Jakoś jak obejrzałam całą tą strefę jutuba, która mnie interesowała, trzeba było eksplorować tereny, które dla mnie pozostały niszowe. Nie pamiętam, jak trafiłam na Niemców, ale pamiętam, że słyszałam ich już kiedyś. Może jakieś trzy-cztery lata temu, kiedy metalu było we mnie ile w "złotych" kolczykach z bazarku. I wtedy nie dość, że niemiecki, to jeszcze jakaś dziwna gałąź metalu, którego nie sposób było pojąć.

To jeden z tych zespołów, które trudno zaliczyć do konkretnego rodzaju (że metal, to wiadomo, ale jaki?). Internety podają industrial metal (ku tej wersji się skłaniam), Neue Deutsche Harte (tego nawet nie tłumaczę) i rock industrialny (to już pewnie pomniejsze tytuły). Sami określają swój gatunek jako tanz metal (metal taneczny? może do headbangu...).

Z zainteresowaniem przesłuchałam Sonne. Tutaj teledysk jeszcze nie wzbudza wątpliwości co do ideologii zespołu. Jak powiedzieli w pewnym wywiadzie, "Śpiewają o tych zwyrodniałych sferach życia. Reszta jest po prostu nieciekawa". Rzeczywiście. W Sonne mamy jakże zwyrodniałą wersję Królewny Śnieżki. Chociaż teledysk nie ma tego niepokoju, jak w Mein Teil, który swoją drogą opowiada prawdziwą historię. Poniekąd rozchodziło się o kanibalizm i te rzeczy, ale tego tu nie będę opisywać - zainteresowani googlować :).

Wokalista ma ciekawy, bardzo mocny głos. Wyśpiewywane frazesy brzmią niesamowicie twardo, może ze względu na język. Język z resztą chyba nadaje tego charakteru. Wydaje mi się, że jednak głos by zmarnował używając języka innego niż germańskiego. Poza tym w mojej opinii niemiecki jest na tyle brzydki po prostu, że pasuje tylko do metalu...

Może coś powinnam powiedzieć o wizerunku. W tym temacie niewiele muszę - wszystko widać na załączonych obrazkach.

Rammstein ma szokować. Jeżeli wcześniej pisałam o koncertowym przepychu u Iron Maiden, oni to w porównaniu z Niemcami nic. Spalić klawiszowca, dlaczego nie? Może maszyny górnicze? Płonące skrzydła, fontanny ognia kilka centymetrów nad gitarzystą albo wokalista - rzeźnik? Przecież to Rammstein. A w ogóle dlaczego klawiszowiec nie miałby grać na bieżni?

Powinnam jeszcze powiedzieć, że do kin trafia niedługo film z koncertu w Paryżu. W Polsce w Multikinach m. in w Gdańsku, Jaworznie, Katowicach, Krakowie czy Poznaniu.

Piosenka na dziś: Shinedown - Enemies

Czy Beatlesi to zło wcielone?

noreply@blogger.com (Martyna) — Thu, 02 Feb 2017 19:51:00 +0000

Fajnie jest mieć swoją teorię. Niefajnie, jak zahacza o fanatyzm i autor wciska ją każdemu, kto pragnie słuchać.

Cofnijmy się do lat sześćdziesiątych/siedemdziesiątych. Elvis Presley i Jailhouse Rock (o którym coś pisałam - tutaj). Pewnie mówiłam o tym, jaki bulwers wywołał w ówczesnych rodzicach. Dla kontrastu poniżej film z muzyką, w cieniu jakiej szalał Elvis, to, czym jarali się współcześni trzy lata po Jailhouse Rock (to pewnie znacie z reklamy?)

No dobra. A w Was Elvis chyba nie wzbudza skrajnych reakcji? No. Sympatyczny gość, ale w porównaniu ze scenograficznym przepychem np. na koncertach Kiss (zmienili koncerty rockowe w show), Rammsteina dziś czy w latach osiemdziesiątych na Iron Maiden to chyba nic szalonego.

Tymczasem prawie dekadę po Elvisie - 1967-9 - początki Black Sabbath, Judas Priest i Led Zeppelin. Ojcowie metalu przecież. Czy ta prawie dekada to wystarczająco, by aż tak zmienić muzykę? Ledwo rock się rozwinął, no!

A jednak. Do tego dołączyło dosyć niepokojące (i muzyków i słuchaczy) zjawisko. "Nowa" muzyka, jakoż co nowe, to nieznane i tego gawiedź się lęka. Już wspomniani Rolling Stonesi posądzeni zostali o uprawianie okultyzmu, podobnie jak Beatlesi czy inne tuzy rocka klasycznego czy później progresywnego. Prawda, że co do niektórych zespołów mieli rację.

Ale wieść wiejska głosi, że metal, rock i pochodne to w ogóle szatańskie gatunki, pełno podejrzeń o na przykład przemycanie podprogowych treści (od tyłu czy też w niesłyszalnych rejestrach) mających demoralizować, buntować czy zwerbować do sekt czy nawet zmuszać do zabójstw/samobójstw/gwałtów itd.

I ludzie akurat te przekazy podprogowe brali całkiem serio serio. Judas Priest wytoczono proces o spowodowanie samobójstwa nastolatka. To było dawno i dziś to już raczej nie możliwe - sami muzycy proces wygrali, ale nie spodziewali się innego wyniku. Jak sami później mówili, gdyby chcieli do muzyki dodać przekaz podprogowy, to kazaliby kupować swoje płyty, a nie popełniać samobójstwa...

Nie mówię, że metal jest całkiem czysty. Ale kurde, no! Nie popadajmy w paranoję! To tak, jak z płytą Iron Maiden - Number Of The Beast, o której pisałam w poprzednim poście. W rzeczywistości większość zespołów, wobec których te zarzuty okazałyby się słuszne pozostaje w tej undergroundowej sferze - nic o nich nie słychać, bo opinia publiczna zajęta jest akurat piętnowaniem tych znanych własnymi teoriami... Pomijając już zespoły, które w ten sposób po prostu starały się o szum wokół siebie. W morzu takich podejrzeń łatwo wpaść w fanatyzm i doszukiwanie się złego wszędzie. Tu przypadek z całkiem poza-rockowej sceny. Sławomir Hawryszczuk tak interpretuje teledysk do radiowego Umbrella:

Liczbę 666 znajdujemy w trzech zestawieniach obrazu, gdzie każda sekwencja ma sześć elementów umownych. Pierwszy segment szóstek to pierwiastek żeński w postaci sześciu tancerek, drugi - pierwiastek męski: sześciu tancerzy, trzeci - sześć charakterystycznych gestów wokalistki

No tak to ja też mogę! Kurde, w ten sposób to sobie można wszystko tłumaczyć. Wiecie, bo suma cyfr z mojej daty urodzenia (9) razy liczba liter mojego ulubionego miesiąca (8) to 72. Jeśli podzielimy to na liczbę miesięcy w roku otrzymujemy 6. Jak to pomnożymy razy 9 (tyle mam liter w nazwisku) dostajemy 54. Wystarczy dodać 46 i mamy 100. Dwa kółka oznaczające zera w tej liczbie niezaprzeczalnie symbolizują plasterki mielonki mojej kanapki. to znaczy, ze dziś wieczór zjem właśnie dwa plasterki, co niezawodnie, rozpatrując skutki długofalowe, doprowadzi mnie do otyłości. Z tego wniosek, że umrę na nadciśnienie.

Na przyklad Doyle'a się tam nie mogę dopatrzeć...
Pewnie nie można było ująć wszystkich, ale mogłabym kogoś dopisać.
Najepiej w miejsce większej połowy...

Do tego mogę chyba jeszcze dodać broszurkę ks. Sawy, która swego czasu obiegła internet. Nie podoba mi się w niej "lista zespołów zakazanych", które mają promować satanizm, okultyzm lub inne obce kulty. Ta lista sama przez siebie pokazuje, jak dobrze autor zorientowany jest w tym, o czym próbuje pisać. Połowa zespołów wcale nie powinna się tam znaleźć, a druga napisana jest z błędami - Death Leopard zamiast Def Leppard, Guns N' Ross zamiast Guns N' Roses, Mettalica zamiast Metallica, The Cue zamiast The Cure, Hammerfail a nie Hammerfall. I co to jest muzyka gothes?!

Dokłada jeszcze tytuł płyty Black Sabbath jako osobny zespół i "zespoły techno" zamiast konkretnych grup. Slayer jest dwa razy. Poniżej, w prawym dolnym rogu są jeszcze filmy... Żółwie Ninja to chyba tytuł, który bardziej mnie tam zastanawia, ale napisali też Imperium Kontratakuje. Jak śmiem nazywać się fanką Gwiezdnych wojen, wiem, że to tylko jedna część całej sagi. Tak naprawdę zobaczywszy to pierwszy raz myślałam, ze to żart. A jednak...

Piosenka na dziś: Rammstein - Sonne

Up The Irons! Iron Maiden i ironowy fenomen

noreply@blogger.com (Martyna) — Fri, 27 Jan 2017 13:23:00 +0000

Ostatnio recenzowałam dla Was album Iron Maiden - Powerslave. To dla mnie jedna z najbardziej szczególnych grup. Wśród słuchaczy alternatywnych, cięższych brzmień nie wiem czy jest ktoś, kto o nich choćby nie słyszał. Niby nie chciałam się powtarzać, bo o ironach w internecie, nawet w samej blogosferze powiedziano już dużo. Ale pomyślałam, że o nich naprawdę warto coś napisać, przedstawić starego przyjaciela, bo Iron towarzyszy mi od początku przygody z metalem. Może przeczytacie coś, co już wiecie, może uda mi się kogoś zaskoczyć...

Zespół założył Steve Harris w połowie lat siedemdziesiątych. To sprawiło, że przyszła legenda kształtowała się w cieniu takich jak Deep Purple, Led Zeppelin czy Judas Priest. Skład zmieniał się wiele razy. Zmienił się też styl - hard rock zastąpił klasyczny heavy metal. Tak naprawdę tylko Steve, jako założyciel jest w Iron Maiden od zarania, nie licząc gitarzysty Dave'a Murray'a, który dołączył niedługo po powstaniu i gra, z krótką przerwą jakoś na początku, do teraz.

Przez Iron przewijali się bardzo różni ludzie. Steve, od początku dowodzący, chciał jak najlepszych ludzi dla swojej grupy. W ten sposób mieliśmy na przykład showmana zafascynowanego Kiss, który wyleciał co prawda za narkotyki, ale glam metalowy image też nie sprzyjał pozostaniu w grupie.

Pionierzy NWOBHM - Nowej Fali Brytyjskiego Heavy Metalu. Dołożyli trzecią gitarę w składzie. Bo im wolno. Niby czemu nie? Janick Gers jako ten trzeci nie musiał czuć się jak piąte koło u wozu - schemat trzech, a nie dwóch gitar nic im nie ujął. Od tego mają ten charakterystyczny styl - jedna gitara coś ciszej, druga z trzecią wyraźnie prowadzi. Wszystko tonują tyle, ile potrzeba. Ironowy styl jest do końca ukształtowany, chociaż jak u wszystkich, ewoluował przez lata. Jeszcze przed erą Iron Maiden kilku aktualnych członków było skinheadami. Wczesny Iron to rasowy hard rock z Paulem Di'Anno na wokalu, dzisiaj prawdziwa ikona heavy metalu:

Liczbę albumów nagranych w hołdzie dla Iron Maiden szacuje się na ponad sto, a reprezentują one takie warianty stylistyczne jak metal, rock, soul, pop, klasyka, muzyka symfoniczna, alternatywna, elektro, techno, industrial, pianistyczna, smyczkowa czy wykonania akustyczne. Wikipedia

Nie ugięli się pod falą punka. Nie ścięli włosów - przyłączyli się do wspomnianego NWOBHM, chociaż Szlachetni Doradcy chcieli zmiany wizerunku pod publikę. Nic z tych rzeczy.

Skład w roku wydania Number...
Od lewej: Adrian Smith, Clive Burr, Bruce Dickinson,
Dave Murray, Steve Harris

Kontrowersje w pewnych fazach twórczości też się ich trzymały. Posądzani byli o megalomanię - lasery, wielkie reprodukcje i ogromna postać Eddiego (sama w sobie kontrowersyjna) - maskotki zespołu. Sprzęt, który pobierał energię średniej wielkości miasta. Ale trzeci album, pierwszy z udziałem mistrza Dickinsona, z początku lat 80 wstrząsnął publiką. Number Of The Beast, tłumacząc: Liczba Bestii, z samym szatanem na okładce. No toż to szok. Serio, samemu zobaczywszy okładkę i tak dalej zastanowiłam się nad ironową ideologią. Reakcje współczesnych były dużo bardziej skrajne - akcja masowego palenia płyt, nawoływanie do ignorowania grupy, odwoływanie koncertów. Pewnie, że nikt nie słuchał, co do powiedzenia mają muzycy...

Pomysł na płytę wyszedł od Harrisa. Było nie inaczej, niż w przypadku innych albumów, bo głównie on zajmuje się tekstami. Jak sam podawał, pisząc tytułowy singiel zainspirował się filmem (Omen II) i swoim snem. Dzieła dopełniła okładka. Ironi nigdy nie byli i pewnie nie będą czcicielami jakichś ciemnych mocy, co próbowano im wmówić. Ale trzeba sobie radzić, zespół nie pozostawił zamieszania bez odzewu - na następnej płycie umieścili nagranie od tyłu (typowe dla zespołów ukrywających szatańskie treści). To po prostu głos pijanego perkusisty - "Nie dotykaj czegoś, czego nie rozumiesz". Odpowiedź na bezpodstawne podejrzenia, z których nie dano szansy się wytłumaczyć.

Dorobek płytowy tego zespołu liczy 16 albumów studyjnych, 10 koncertowych, epki i kompilacje. Moje ulubione to Powerslave, Fear Of The Dark (z tytułowym singlem, który stał się legendą), Killers (drugi studyjny, okładka na zdjęciu u góry) i Piece Of Mind, czyli twórczość do lat dziewięćdziesiątych. Jak na razie z powyższych

mam tylko Fear... I Powerslave, ale moim życiowym celem jest zebrać pozostałe...

Piosenka na dziś: The Offspring - You're Gonna Go Far Kid

Recenzja #1. Iron Maiden - Powerslave

noreply@blogger.com (Martyna) — Mon, 23 Jan 2017 20:28:00 +0000

Iron Maiden - Powerslave (1984)

1. Aces High
2. 2 minutes To Midnight
3. Losfer Words (Big 'Orra)
4. Flash Of The Blade
5. The Duellist
6. Back in The Village
7. Powerslave
8. Rime Of The Ancient Mariner

Na dziale z płytami spędziłam z pół godziny. Po tym czasie miałam około dziesięciu albumów, których kupienie poważnie rozważałam. Wiecie, co rozwiało wątpliwości? POWERSLAVE. Poweslave od Iron Maiden. Jednakże poprawność konsumencka zobowiązuje i to, co dotąd trzymałam musiałam odłożyć. Dobrze, że w miarę pamiętałam, co gdzie leżało, tak więc w jakieśpieć minut mogłam iść do kasy (no dobra, nie tak od razu, bo po kolejnych pięciu minutach miałam jeszcze biografię Sabatonu). Wychodząc delektowałam się tym uczuciem - znacie to, kiedy macie w rękach nowy album, jeszcze zafoliowany nieporysowany i nie możecie się doczekać, aż go w końcu usłyszycie z tego jedynego słusznego nośnika - CD?

Maideni w 1984. Jedyne, co pozostawia
wątpliwości to grzywka wokalisty (drugi od prawej).

Płyta wydana w 1984, a więc dziewięć lat od założenia zespołu. Skład Dickinson-Murray-Smith-Harris-McBrain (oprócz Gersa, który dołączył w 1990 jako trzeci gitarzysta) to skład, w jakim grają do dzisiaj. W najlepszej formie.

Absolutny ewenement. Wskażcie mi jeszcze jeden album tak metalowy, inspirowany literaturą i nawiązujący do starożytnej kultury. Będę bardzo zaskoczona.

Moje ulubione tytuły to Aces High (klasyk gatunku), The Duellist i tytułowe Powerslave. Najbardziej maidenowe, jakie znam, kwintesencja maidenowości normalnie. Pierwsza ma coś takiego, że od początkowych riffów sama przez siebie zauracza, podobnie Powerslave. Więcej w tym energii niż kalorii w Waszej pizzy. I to ostre intro w 2 Minutes To Midnight...

Szansy nie daję tylko Losfer Words - zbyt lubię Dickinsona, żeby zgodzić się na utwór instrumentalny na tak świetnej płycie. Prawie czternastominutowy Rime Of The Ancient Mariner jest idealnym zwieńczeniem dzieła. Bardzo rytmiczna, bardzo przemyślana suita. Jedyne, czego w niej nie mogę to kawałek (na początku), gdzie wokalista daje cały tytuł jednym tchem.

Na tym albumie wokalista (skoro już o nim mówimy) naprawdę ma się czym popisać. To, co osiąga w Aces High przeczy ludzkim możliwościom i prawom fizyki. Nie potrafię wskazać żadnego innego muzyka, który by wyciągał takie góry.

Całą płytę oceniam bardzo pozytywnie. Jest to jedna z lepszych, jaką ironi w ogóle zaserwowali. Chcąc poznać Żelazną Dziewicę od najlepszej strony polecam zacząć od właśnie tego albumu. A szukających podobnych wrażeń odsyłam do zespołu Praying Mantis. Tak, jak maideni należy do fali NWOBH - tam wokal podobnie niesamowity co tutaj, a samo brzmienie idealne da fanów Iron Maiden.

***

To moja pierwsza recenzja na RO(c)K METALU. Ta i wszystkie następne, które piszą się gdzieś tam w Międzyczasie będą podlinkowane w zakładce Płyty, bo w sumie w zakładce o to chodziło, nie tylko o pochwalenie się rozrastającą się kolekcją, tylko o recenzje tego, co mam. Głównym punktem wyjścia było właśnie to (taa, to ten kłamliwy dopisek "recenzje w przygotowaniu" - tak naprawdę wzięłam się za to dopiero teraz, ale właśnie rzetelnie opisuję dla Was te krążki z mojej półki, tak więc nie bierzcie mnie za wiarołomcę!). Bez odbioru.

Piosenka na dziś: Praying Mantis - Wasted Years

Teraz słucham #2 - Styczeń

noreply@blogger.com (Martyna) — Wed, 18 Jan 2017 11:27:00 +0000

No dobra, znowu mnie nie było. Już wszystko naprawione, raczej następnej przerwy technicznej nie przewiduję. Po tym czasie dopadła mnie blokada twórcza - muszę wrócić do poprzedniego rytmu pisania, odkurzyć wszystkie wersje robocze przyszłych postów :) A tymczasem mam dla Was kilka piosenek, które ostatnimi czasy męczę Tak myślę, że skoro to druga część, to może zrobić z tego jakiś cykl? (Tu pierwsza część). Może coś z poniższego Wam się spodoba...

System Of A Down - B.Y.O.B., Toxicity

Pierwszy tytuł bardziej radykalny - z mniejszą tolerancją trzeba podejść do tego kilka razy. Jest w tym coś mocno intrygującego, jeżeli spojrzeć, z jak wielu elementów składa się ta kompozycja. Tak naprawdę przez kilka dni byłam po jej wpływem, z tym, że śpiewając sobie różne partie w ciągu dnia miałam wrażenie, że pochodzą z różnych piosenek. Podobnie w Toxicity, zmiany tempa, głos Tankiana na przemian w wykrzykiwanych szybko sylabach ("nooow!-some-where-beet-ween-the...!!!") i balladowym zaśpiewem. Miałabym problem, żeby w ogóle zakwalifikować System do jakiegokolwiek konkretnego istniejącego gatunku (chyba, że do "szeroko pojętej muzyki metalowej"), ale oni stworzyli własny -
soil. B.Y.O.B.

Jean Michael Jarre - Oxygene, Pt. 4

Muzyki elektronicznej nie czuję na tyle, żeby któryś z albumów specjalnie wychwalać. Czwarta część Oxygene francuskiego muzyka jest dla mnie jakaś hipnotyzująca. Samego fenomenu Oxygene nie potrafię zrozumieć, chociaż mam jego świadomość. Dwa albumy, siedemnaście piosenek o tym samym tytule. I to jest największy debiut Jarre'a. Czysta elektronika. Część czwarta, podobnie jak pozostałe, jest bardzo zrównoważona, nie ma jakichś powalających punktów kulminacyjnych. Ale tego się słucha zwyczajnie bardzo dobrze. Szczególne są dla mnie części siedemnasta i czwarta właśnie. Może fenomen polega na uniwersalności tego dzieła (bo chyba właśnie nim jest). Muzyka elektroniczna to nie jest pop, coś tak powszechnego, że spokojnie można puścić w powszechnym radiu. Nie podoba się każdemu, a Oxygene usłyszycie nawet na popularnych stacjach muzycznych. Coś w tym jest.

Bullet For My Valentine - Raising Hell

Giganci metalcore'u, mogę ich słuchać bez przerwy (fakt, że tylko na słuchawkach, ale nie można mieć wszystkiego). Ten numer jest szczególny - mam go na dzwonek :). Szkoda, że akurat Bullet to jeden z tych niewielu zespołów, których słucham "na serio", a nie mogę zbyt wiele na ich temat powiedzieć. Ale cóż, do wydania następnego albumu zdążę się dokształcić.

Riot - Metal Warrior

Zespół fali NWOBHM. Zmieniona nazwa - Riot V po śmierci ostatniego z oryginalnych członków zespołu. Po pierwszym odsłuchu (kompletnie nic o nich nie wiedząc) od razu skojarzyli mi się z Iron Maiden. W końcu jeden nurt i tak dalej. Następne dwa określenia, jakie mi się nasunęły to małe oczka (frontmana) i niesamowity głos - po prostu wyrabia w każdym momencie. Te góry same nadrabiają minimalizm ruchów frontmana na scenie. Na niektórych nagraniach ogranicza się do odgarniania włosów. Na innych trochę chodzi, a to i tak już dużo.

Rage Against The Machine - Killing In The Name Of

Musicie wybaczyć nagrania ze słowami do niektórych piosenek, bo nie zawsze jest możliwość dodania dobrego nagrania... Akurat ten tytuł bez teledysku wypada dosyć słabo. Trzeba widzieć Zacka de la Rocha, żeby zobaczyć całą agresję i energię, na której obudowana jest ta piosenka. RATM gra naprawdę doby rapcore.

Piosenka na dziś: Iron Maiden - Weekend Warrior

Dobry film to ten z dobrą muzyką.

noreply@blogger.com (Martyna) — Sat, 07 Jan 2017 22:08:00 +0000

Rozpracowałam spore grono reżyserów. Mają sposób na osnuwanie emocji nawet wokół słabo-przeciętnych fabuł. Sposób bardzo pochwalam, nie powiem. A więc czego używają?

Metalu.

Oj tak. Gdybym miała kiedyś zrobić film, właśnie metalu bym użyła. Od dawna mam już pomysł na życie - mój film o czołgach (i kontynuacje) same zarobią na moje utrzymanie. To będą hity, zobaczycie.

A do rzeczy? Metal po prostu buduje napięcie - to znaczy oczywiście zależy, którą piosenkę akurat wybierzesz - metal progresywny/psychodeliczny nada dramaturgii, zbuduje napięcie, napnie widzów tak, że nie wytrzymają. O ile będzie pasował do sceny, na horror jak znalazł.
Klasyczny heavy metal tworzy emocje, wzmacnia sceny albo pomaga wyczuć moment - filmy akcji, takie np. strzelanki. Oglądaliście kiedyś
chociaż jeden z programów-plag w typie tych o poszukiwaniu złota, licytacjach/ kupowaniu w ciemno schowków albo starych rzeczy, potem wycena i kto ile zarobił? No kurde, co w tym fajnego! A jednak.

Nowe programy wyrastają jak grzyby po deszczu (i nie, nigdy to nie jest nasz krajowy, rodzimy pomysł - wszystko musi być odpowiedzią na komercyjny sukces np. w Ameryce). No nie wiem, może to tylko mój punkt widzenia, ale mnie to obchodzi tyle co zeszłoroczny śnieg. Wszystko na jedno kopyto. Ludzie!

Sukces komercyjny sukcesem, ale to pomysł się liczy. Walić już to, że wszystkie są o tym samym - to samo w sobie mogłoby nudzić. Pomysł właściwie zawsze jest ten sam. Klucz to zbudowanie napięcia. Tu właśnie najprościej i najwygodniej zaprząc muzykę.

Włączcie sobie kiedyś taki program (albo każdy inny, z emocjami na celu), ale nie skupiajcie się na treści (i tak nie warto). Poczekajcie do momentu kulminacyjnego i podgłoście telewizory. Dlatego jedyne, co w nich naprawdę dobrze dograne, to muzyka.

Wasze ulubione filmy? Pewnie każdy z Was mógłby tu sporo wypisać, dzieląc na gatunki, wątki, nastroje i tak dalej. Ja je dzielę na muzykę, jaką wykorzystali - orkiestra albo coś bardziej w moje gusty. To niesamowite, co ci pierwsi potrafią zrobić ze smyczkami, ale coś chyba wolę rockowe aranżacje. Przynajmniej przy żywej akcji, bo śmierci głównego bohatera nie podsumują takim Trooper Iron Maiden (to dzikie intro naprawdę robi swoje!). Ale spokojnie, od czego są ballady rockowe!

Kto oglądał Rocky'ego? Tu jest dopiero dobry podkład, chociaż rockowy, nie metalowy. Przyznaję się, że słucham niektórych ścieżek na co dzień :). Jako oczywiste przykłady pchają się filmy muzyczne, jak Tenacious D: Kostka Przeznaczenia, Metallica: Through The Never czy różne biografie (Koniec Wieku: Historia The Ramones jako jeden z wieeelu przykładów)

Poza tym w prawie każdym filmie, którego reżyser chciał nam zagrać na emocjach można wyhaczyć jakieś metaliczne brzmienia... I wtedy jakoś nikomu to nie przeszkadza, co innego, jak niektórzy lubią metal podkładać sobie pod zdarzenia dnia codziennego...

Piosenka na dziś: Europe - The Final Countdown

Cisza w formacie mp3

noreply@blogger.com (Martyna) — Fri, 06 Jan 2017 21:21:00 +0000

Jak się pisze, trzeba się trochę odciąć. Przy okazji bloga muzycznego to właśnie muzyka wydała mi się najlepszą drogą do absolutu skupienia na tworzeniu. No to dobyłam słuchawek i sru! Wystartowałam z Hardwired Metalliki, dalej Bullet For My Valentine - You Want A Battle?. Dalej co następuje: Iron Maiden, ACDC, klasyka gatunku.Tym tropem do samego końca playlisty.W piosence bulletów zmiany tempa zrobiły swoje, coś łatwiej mi się pisało przy spokojniejszych partiach.

No właśnie. Potem, zanim opublikowałam te teksty, które powstały przy powyższych utworach, no, byłam trochę rozczarowana. Jakby dzikie solówki i ostre wokale wypompowały z nich mój styl. Były widocznie gorsze od tego, co tu już mogliście przeczytać.

Możesz iść się przejść, zalewać zlew mleczkiem od kamienia albo przeglądać Instagrama z ciężkim metalem w uszach, bądź pewien, że inspiracji dostąpisz. Ale jak siadasz przed monitor, odpuść sobie heavy/trash/power/speed metal, bo to ci na pewno nie ułatwi...

Tak jest w moim przypadku, do pisania muszę mieć albo coś lżejszego, albo męczyć się nad lżejszym tekstem po prostu. Wtedy metalcore nawet wskazany, zwłaszcza, jak chcesz to skończyć jak najszybciej, dostajesz przyspieszenia.

Apocalyptica wydaje się dobrym kompromisem.
Metal plus klasyka...

W tym momencie zaczyna się zagwozdka. Gdzie ten złoty środek? Metal bełta w mózgu i prostuje mu zwoje, kiedy chcę się skupić, a przecież nikt nie przebranżowi się na jazz albo klasykę od tak, nawet na same te twórcze godziny (chociaż i klasyka miała u mnie swoje pięć minut). Poza tym skrzypce czy pianino mistrza zwyczajnie nie zdają egzaminu, on mi wyżerają całą wenę!

Trzeba było szukać. Na pierwszy ogień w castingu na ten twórczy gatunek poszedł stoner rock. Muzyka tak ciężka, że aż złowieszcza, ale powolna i nastrajająca. Do tego nie jest tak źle, ale stonera nie lubię na co dzień i nie polubię przy okazji pisania.

Przestałam tak mocno sugerować się gatunkiem (jak metką przy ubraniu?), zaczęłam patrzeć na zespoły. Guns N' Roses. Płyta leżała na wierzchu i z myślą, że chyba nie znajdę "tego jedynego" przydusiłam przycisk play i dalej w te pędy - dwie linijki, pięć, dziesięć... Zaskakująco pasuje. Zwłaszcza Knockin' On Heaven's Door, za to Welcome To The Jungle normalnie uwielbiam, a tu się nie sprawdziło.

Na mój kolejny wybór wpłynęła gazeta. Szukałam listy z koncertami, ale machnęłam się o parę stron i otworzyłam sobie na dziale z analizami randomowych piosenek - wiecie, tekst, co autor miał na myśli, rys historyczny i te sprawy. Wzięli na warsztat Leonarda Cohena - Suzanne.

Tu znowu mogłabym mówić o dopasowywaniu się różnych sortów muzyki do naszych nastrojów. Suzanne była ostatnią, jaką bym sobie w tamtym momencie zaserwowała. Ale przypomniało mi się o niej w połowie jakiegoś tekstu. I poszło - po piątym odsłuchu przestałam liczyć. Jeeju, to tempo, głos Cohena, niesamowita warstwa tekstowa...

No więc męczyłam powyższe, aż do znudzenia. Ale co potem? Cisza w słuchawkach?

A właśnie ze tak. Jak płyta przeleciała do końca setny raz z kolei, znowu zapadła cisza. (Czy tylko mnie wtedy słuchawki zaczynają uwierać?). Dopiero, gdy ktoś zapytał mnie czego słucham, zdałam sobie sprawę, że NICZEGO.

Tekst został przez mojego Nadwornego Redaktora oceniony na powyżej oc

zekiwań. To było to - słuchawki odcinają od świata zewnętrznego po to, żeby nic nie przeszkadzało muzyce robić w naszych uszach swojego. Ale kto powiedział, że musimy jej przez nie słuchać?

Akurat mój model zapewnia umiarkowane odizolowanie - nikt nie zajdzie mnie od tyłu, ale też nie słyszę, jak tam łażą po salonach. O to chyba chodzi...

Piosenka na dziś: Cool Kids Of Death - Butelki z benzyną i kamienie

Live! Nadchodzące koncerty.

noreply@blogger.com (Martyna) — Wed, 04 Jan 2017 19:24:00 +0000

Jestem! Niestety, dwa tygodnie to na moje "problemy techniczne" za mało. Prawie nie mogę korzystać z internetu i komputera, a jeśli już, to ich prędkość zabija. Dlatego chwilowo nie mogę odwiedzać Waszych blogów i prowadzić swojego tak, jakbym chciała. Wychodzi na to, że posty muszę tworzyć bez internetu (dobra, mam jeszcze gazety i coś w głowie), ale po prostu nie zawsze stan techniki pozwala na samo napisanie ich. To nie powinno potrwać długo, przez ten czas na pewno będę pisać tak często, jak będę mogła, a zaległości na Waszych blogach nadrobię, jak już osprzętowanie pozwoli :)

Stąd też temat poniższej notki, z info o koncertach jestem zawsze na bieżąco :) Tak, jak pisałam w zakładce "Koncerty" nie mogę powiedzieć Wam o tych wszystkich zespołach, które grają w Polsce, nawet samych tych, na które chciałabym pójść - ich jest po prostu za dużo :) Dzisiaj ogranicza mnie tylko przyzwoitość w długości posta, ale długo mogłabym tak wypisywać...

Sabaton, Accept (support - Twillight Force) - 3 marca 2017, Kraków

Sabaton

Może powinnam zacząć od jakiegoś bliższego? Subiektywnie nie, bo na ten najbardziej czekam - bilety grzeją się w szafce, zostaje tylko się opanować i nie sprawdzać ciągle, ile jeszcze

zostało. Liczę, że szwedzki Sabaton mnie nie zawiedzie, w końcu to mój pierwszy koncert, ale co do Accept, niemieckiej legendy mam wyższe oczekiwania. Swoją drogą rzadko się zdarza, że zainteresuje mnie też support, zwłaszcza w obliczu tak dobrych zespołów. Twillight Force powstał w Szwecji, tworzą coś, co nazywają ADVENTURE METALEM. Tak określają swój gatunek, czytałam jeszcze o fantasy czy po prostu power metalu. Do tego ostatniego bym ich właśnie zaliczyła, oprócz niesamowicie-odjechanej oprawy, jaką serwują na koncertach...

Aerosmith - 2 czerwca 2017, Kraków. Deep Purple - 23 maja 2017, Łódź

Dwie pożegnalne trasy. Czyli te koncerty, na których powinno się być, żeby zobaczyć ostatnie krajowe show legend. Szkoda, że te są najdroższe... O Aerosmith już pisałam, zdaje się, że TUTAJ- nie przedłużam, bo nie żeby coś, ale post się wydłuża, a chciałabym, żeby ktoś dobrnął do końca.

Green Day - 21 stycznia 2017, Kraków

O amerykańskich punk rockowcach pisałam przy okazji teledysku do Still Breathing z nowej płyty (tu!). Ale w tej liście nie mogę o nich zapomnieć, bo sam Green Day ma dla mnie wielkie znaczenie, choćby sentymentalne. Do tych pierwszych zespołów w swojej muzycznej podróży chyba zawsze się wraca. Oni do nas też wrócili, po prawie trzech latach, i to z bardzo spoko supportem - The Interrupters to założony dopiero w 2011 r. zespół grający skę, na polskiej Wikipedii nie mający nawet strony. Ja fanką nie jestem, ale jako support Green Day'a jak najbardziej :)

System Of A Down - 15 czerwca, Kraków

(Impact Festival)

SOAD. Moje nowe odkrycie. Dobra, wiedziałam, że istnieje coś jak System Of..., ale tyle osób tego słuchało, że poczułam uprzedzenie - podążyłabym za gustem masy, a chyba nie o to chodzi. Na stronie głównej w moim YT ciągle pojawiały się filmy z interesującym brodaczem, podpisane "System Of A Down - Toxicity", albo "SOAD - Chop Suey". Coś w tym musiało być. I Wielki Jutub się nie mylił. Tak naprawdę wcześniej nie trafiłam na zespół, którego podobałoby mi się dosłownie wszystko. Ale o niesamowitej grupie szykuje się grubszy tekst. SOAD przyjedzie do Polski w czerwcu na Impact Festival razem z Linkin Park.

Rival Sons - 18 lutego 2017, Warszawa

Rival Sons zainteresował mnie Muzyczny Nawracacz Zagubionych Owieczek. I dziękuję Mu za to, bo dzięki Rival odzyskałam wiarę we współczesną scenę. Teraz są w trasie z Black Sabbath jako support, u nas będą promować album Hollow Bones.

Metalmania - 24 kwietnia 2017, Katowice

Po dziewięciu latach przerwy - jak głosi afisz na mojej ścianie - XIII edycja największego festiwalu heayvymetalowego w Europie Środkowej. I to polskiego! Mieliśmy już takie osobistości jak Exodus, Overkill, Helloween, Kreator, Sepultura, Ghost, Judas Priest czy Saxon, w tym roku Moonspel, Sodom, Furia, Tygers Of Pan Tang i inni. Bilety od listopada w sprzedaży,

Apocalyptica - 17 lutego 2017, Warszawa

Dwadzieścia lat od pierwszego studyjnego Plays Metallica By Four Cellos. Zespół niezbyt szeroko znany chyba w naszych kręgach, nazwa może wprowadzać w błąd. Fińska grupa miesza muzykę poważną z metalem. I nieźle im to wychodzi. Na pierwszym studCały album coverów mógłby ich dyskwalifikować, ale musicie przyznać, że tak nikt tego nie zagrał. Moi faworyci to Enter Sandman, Creeping Death i Master Of Puppets, które kocham w oryginale. Podoba Wam się strategia "podrobienia" giganta w taki sposób? W ich przypadku zadziałała...

yjnym krążku znalazły się tylko interpretacje Metalliki.

Hammerfall - 4 luego 2017, Warszawa

Hammerfalla, jak i Rival Sons sama nie odkryłam, ale teraz nie mogę go nie słuchać. Powermetalowa grupa ze Szwecji (bo jakżeby inaczej) tworzy coś świetnego. Może nie wybija się jakoś szczególnie na tle całego mnóstwa szwedzkich grup tego gatunku, ale jest naprawdę nieźle. Jedyne, czego nie mogę zrozumieć, to ich cover My Sharona (oryginalnie grupy The Knack).To znaczy jako piosenka nie jest tragiczna, ale nie mogę zrozumieć, z jakiej racji wzięli się akurat za to.Według mnie strasznie nie na miejscu, ale takie eksperymenty zdecydowanie leżą w kręgu ich specjalności (powermetalowa płyta o zombi? Tylko u Hammerfalla).

Kogo jeszcze chcielibyście zobaczyć? Ja nie pogardziłabym np. Bullet For My Valentine, którzy ostatnim razem koncert odwołali. A i Iron Maiden mogliby powtórzyć występ z lipca tamtego roku. Szkoda też, że Metallica nie chciała promować nowego Hardwired u nas...

Piosenka na dziś: Guns N' Roses - Welcome To The Jungle

***

noreply@blogger.com (Martyna) — Thu, 22 Dec 2016 14:06:00 +0000

Blog zawieszony z przyczyn technicznych! Następny post pojawi sie w ciągu dwóch tygodni :)

Dawid zaszywa się w głuszy, a Lemmy w grobie przewraca cz. 2

noreply@blogger.com (Martyna) — Tue, 13 Dec 2016 12:23:00 +0000

Ok, wczoraj moje wywody na temat indie-rockowego(popowego?) artysty mało były warte. W sumie Dawid Podsiadło to figura znana mi nie lepiej niż pulchna ciotka, którą widuje się tylko w święta. Ale trzeba było posłuchać, żeby móc się wymądrzać, tak samo, jak wypada przywitać się z ciotką, która ciotkuje tylko nazwą.

Także ten.

Pisanie nie daje tej swobody operowania tonem głosu, więc nie wiem, czy udało mi się zaznaczyć niewiarygodny bulwers, pod wpływem którego wczoraj pisałam. Niemniej Dawid podniósł mi ciśnienie.

Cóż to jest, te parę lat gwiazdorzenia, którymi już zdążył się nacieszyć? Ładnie to tak marnować potencjał i to, co już zdołało się osiągnąć? Aha, dobra, wybiłem się, już mnie kochają, to poleżę sobie rok i się poobijam, niech moja wierna rzesza waruje przy scenie, wypiję kawkę i wracam.

No dobra, aż tak to chyba nie było. Ja trochę tak to widzę. Kurde, szoł mast goł on, widzą cię, to się drogi Dawidzie nie chowaj. A skoro już się zaszyłeś, to wróć mi tu ze zdwojoną siła, to ci wybaczę. Moooże.

Dać mu spokój?

Dziadkowie z The Rolling Stones
w pełnej krasie.
Tego roku wydali jeszcze płytę...

Nie. Bo wiecie, o czym wtedy pomyślałam? O muzykach-legendach. Nie mam tu na myśli takich na przykład Guns n' Roses, którzy po reaktywacji grają dalej i na brak fanów nie narzekają. Ale on to nie oni. Poza tym w gdybym wtedy mogła się temu przyglądać, na pewno straciliby w moich oczach.

Mam tu na myśli konkretniej Lemmy'ego. Lemmy'ego Kilminstera, lidera grupy Motorhead. Lemmy umarł w grudniu 2015 r. Ale czy to znaczy, że skończył grać lata temu?

Kurde, on kilka tygodni przed śmiercią nagrał reklamę mleka! Ostatni raz zagrał trochę ponad dwa tygodnie, zanim umarł, a grać chciał do końca. W wywiadach mówił, że nie jest jeszcze gotowy na śmierć nie dlatego, że się jej boi, tylko dlatego, że chce jeszcze grać i nagrać płyty dla ludzi.

Nie będę się rozpisywać już o The Rolling Stones (pięć i pół dekady na karku), Deep Purple (prawie pół wieku), ACDC z czterdziestotrzyletnim stażem. Nie wspomnę już o moim ukochanym Iron Maiden, którzy bez przerwy grają od czterdziestu lat...

Ale nie. Dawid się zmęczył. I tyle w temacie męskiego grania. Jemu po prostu nie starcza siły. A Lemmy może patrzy i nie może się nadziwić...

Piosenka na dziś: Metallica - Murder One

Dawid zaszywa się w głuszy, a Lemmy w grobie przewraca cz. 1

noreply@blogger.com (Martyna) — Mon, 12 Dec 2016 14:00:00 +0000

Dawid Podsiadło, indie-pop, indie-rock. Wokalista, autor tekstów.

Może wcześniej. Muzyk trochę rockowy, trochę nie, na rok zawiesza działalność. W sumie po sześciu latach na scenie dorobił się "aż" dwóch płyt... Ma na koncie festiwale Męskie Granie (które trudno mi nazwać męskim), Rocket Festiwal (za co plusik u mnie), Opole...
Mógłby się pochwalić też wystąpieniem jako support 30 Seconds To Mars w Rybniku...

No dobra. Nie mogę powiedzieć, bo czasu, kiedy w radiu cały czas puszczali jego Trójkąty i Kwadraty, nie miałam nic przeciwko, oglądałam, jak śpiewał w X-Factorze zaczynając karierę. Wybił się na talent show, potem jakoś poszło, ale ostatnimi czasy nie było o nim słychać.

Do tej pory to była dobra kariera. Taka poprawna, w sumie bez nie wiadomo jakich fanfar, ale poprawna. Męskim Graniem bym tego nie określiła. Tą łatkę spróbował zetrzeć tym - pożal się Boże! - jakże Bezwstydnym Wąsem!

Na wąsie się skończyło, ale to chyba jedyne, co mogę mu tak naprawdę zarzucić. Ok, ale bez fanfar, łapał się powiedzmy do tej dolnej granicy pomiędzy rockiem a resztą.

Ale w jego wieku i a tym etapie to tak naprawdę nic. Myślicie, że powinien na tym poprzestać? Bo ja nie.

Możecie powiedzieć, że po prostu to mu starczyło, nie odbiło mu się sławą i nie próbował nachapać się ponad stan
. Ale on już sam się wypowiedział...

Więc dlaczego Dawid nas opuszcza?

"Nie tyle zmęczyło, co jeszcze nie wiem, jakie jest inne życie i chciałbym je zobaczyć. Odpocząć, nabrać dystansu, poszukać inspiracji do nowych rzeczy, bo wydaje mi się, że rzeczy, które do tej pory zrobiłem, są pierwszym rozdziałem, albo raczej prologiem. I kiedy odpocznę i zacznę robić muzykę na nowo, to moim zdaniem będzie lepsza i skorzysta na tym sztuka, więc to dobrze"

Ale o co mi się rozchodzi?

Sama pisałam, że do przedstawicieli "męskiej" muzyki trudno go zaliczyć...

No ok, szczytny cel. Niech odpoczywa, się chłop nacieszy rodziną i w ogóle. Ale na co on tak naprawdę liczy? Że za rok wróci sobie, pewnego dnia, wkroczy ot tak na scenę jak Napoleon z Elby i wszyscy przyjmą go z otwartymi ramionami? Nie wiem, czy jest tak sławny, żeby móc sobie na to pozwolić, ale może przypadkiem obudzić się za rok, popatrzeć i zdziwić się, o jejku, a co się stało z jego wierną rzeszą?! Na pewno znajdą się tacy, którzy cały czas będą czekać. Inni zwyczajnie się znudzą.

A co Lemmy Kilminster, lider Motorheada robi w tytule notki? To już jutro w cz. 2.

Piosenka na dziś: Sabaton - Attero Dominatus

Co dać metalowi na święta?

noreply@blogger.com (Martyna) — Fri, 09 Dec 2016 20:07:00 +0000

Follow my blog with Bloglovin

Zastanawiasz się, co dać swojemu metalowi? Krótki poradnik prezentowy (subiektywny, jakby ktoś pytał, i to WCALE nie jest chamska sugestia dla chcących mnie obdarować :) ). A więc cieszymy się z:

Płyt, płyt i jeszcze raz płyt.

Tyle, że tu sprawa nie jest taka prosta. Trzeba się dyskretnie zorientować, co obdarowywany już ma, ale też co dokładnie lubi. Jeżeli tematyka rock/metal jest Ci obca, możesz się pogubić w gąszczu dziwnych nazw, podgatunków i psychodelicznych okładek. Bo sam metal metalowi nierówny - fanowi brudnej, twardej jak otoczak rąbanki nie kupuj albumu soft rockowej kapeli ("bo przecież pisze, że rock!").Dobra, wybrałeś zespół, ale na tytuł za nic nie możesz się zdecydować?
Nie bierz byle czego.

Tutaj dobrze sprawdzają się kompilacje najbardziej znanych, klasycznych przebojów zespołu, który w końcu udało ci się wybrać. Świetnym pomysłem jest też płyta winylowa. Tylko upewnij się, że ma ją na czym odtworzyć!

Loga, loga wszędzie...

Koszulki muzyczne to coś, po czym osobniki pokroju rock/metal się identyfikują. Pokaż mi co masz na koszulce, a ja powiem ci, kim jesteś. Ja sama zrezygnowałam z sieciówkowych koszulek z napisami bez znaczenia, takimi po prostu, żeby coś było. Zostałam w samych muzycznych i noszę je z dumą. Są jeszcze naszywki i przypinki, jeżeli ktoś nie obnosi się z muzyką tak wprost :)

Karwasze i pieszczochy.

Czyli "metalowe bransoletki". Fanom robótek ręcznych polecam kupienie czystego paska i samodzielne nabicie ćwiekami/gwoździami/nitami/śrubami czy co tam jeszcze znajdziecie. Może wyjść dużo taniej, chociaż tu znowu mamy opcję z logami - jednakże piękna ozdoba wariant "Iron Maiden" to już koszt koło 70 zł w sklepach, które sprawdzałam... W ogóle można wybierać spośród bardzo wielu modeli - od jednorzędowych z piramidkami albo kolcami, wiązanych, gładkich, aż do zakrywających ręce do łokci. Chociaż te ostatnie sprawdzą się bardziej u "radykałów", na prezent (zwłaszcza świąteczny) polecam trochę mniej...

Bilety to niesamowity prezent, strony, które sprzedają często oferują wersję Fan Ticket, zapakowany i wydrukowany tak, żeby nadawał się na prezent i był po koncercie najlepszą pamiątką.
Zorientuj się w kalendarzu koncertów.

Jeżeli komuś moje pomysły nie wydają się zbyt oryginalne, polecam przeglądać sklepy z odzieżą alternatywną, albo rockowe sklepy internetowe z różnymi gadżetami dla fanów, np. rocksklep.pl,

rockmetalshop.pl, takt-rybnik.pl, emp-shop.pl, rockzone.pl.

Słuchawki, żeby miał na czym słuchać płyty, którą dostanie. Tutaj też modeli jest sporo, łatwiej, jeśli osobie nie zależy na zarąbistej jakości. Chcąc wybrać najlepsze trzeba trochę poczytać, albo zapytać Pana Ze Sklepu. W stacjonarnych marketach trudno dostać coś powyżej 250 zł (lepsza jakość!), dlatego wolę poczytać i samemu coś wybrać np. na podstawie opinii forumowiczów :) (Ostatnie poszukiwania zaowocowały wyborem Encore Rockmaster OE - podzielę się recenzją, jak już zdobędę :) ).

Piosenka na dziś: Airbourne - Animalize

Teraz Słucham #1 - Grudzień

noreply@blogger.com (Martyna) — Fri, 09 Dec 2016 18:52:00 +0000

A teraz tam dam da ra tam tam! Moje plejlisty, a jakże! Piosenki, którym w ostatnim czasie nabiłam najwięcej wyświetleń na YouTubie (tak trudno się odzwyczaić od starego dobrego YT!) albo które najczęściej męczyłam z nowiutkich, jeszcze pachnących płyt.

Twenty One Pilots - Heathens. Najmniej metalowa piosenka, jaką słyszałam od dawna. Mimo tego do tej mam sentyment - została wykorzystana w subiektywnie najlepszym (bo z Marvela) filmie ostatnich lat - Legionie Samobójców. Od pierwszego odsłuchu (ze szkolnego radiowęzła, sama bym się nie skusiła) od razu do mnie trafiła. Zespół, który w tym roku skończył 6 lat gra coś z pogranicza rocka, hip-hopu i popu. W sumie stał się bardziej znany w kraju nad Wisłą dzięki Stressed Out, które też przypadło mi do gustu i w nim pozostało jakoś do pięćsetnego przesłuchania z radia - no ileż można.

Iron Maiden - Be Quick Or Be Dead. Ironów właściwie słucham nieprzerwanie - zawsze na aktualniejszej playliście coś z ironowego repertuaru się znajdzie. Zwłaszcza, że jest w czym wybierać i długi czas minie, aż wyczerpią się dla mnie ich zasoby. Be Quick obok Fear Of The Dark i łagodnego Age Of Innocence były pierwszymi piosenkami Iron Maiden, z którymi się zetknęłam. Ta mnie wtedy zszokowała, tytuł i szalone wrzaski Dickinsona dla indie-rockowej w tamtych czasach duszyczki brzmiały co najmniej szatańsko. Dla jasności, w piosence chodzi o problem szemranych interesów urzędników za nic mających interesy zwykłych ludzi. W tych interesach, wg autorów trzeba być szybkim i sprytnym ("be quick"), bo można zostać martwym ("or be dead"), też w znaczeniu metaforycznym - martwym finansowo.

Metallica - Murder One. Wspaniały hołd dla Lemmy'ego Kilminstera. Moim zdaniem dlatego właśnie jest to jedna z kompozycji, których w Hardwired nie miesza się z błotem. Na nowym albumie wyróżnia się tempem - sporo wolniejsza od innych, nie wydaje mi się też jakoś superciężka... Spokojne intro, potem mocniejsze uderzenie które mogłoby sugerować, że przedostatni utwór z albumu będzie w klimacie wcześniejszych, bardzo trashowych kawałków. Murder One wydaje mi się po prostu bardzo na miejscu.

Sabaton - For Whom The Bell Tolls. Cover metallikowego Komu Bije Dzwon z albumu Ride The Lightning. Ewidentnie czuć tutaj sabatonowego ducha, ale dużo Szwedzi nie wnieśli. Jakby trochę złagodzili brzmienie oryginału, no i w coverze nie ma żenującego dźwięku dzwonu :). Na moje ucho można by poeksperymentować z interpretacją, wokalem, bo jest prawie identycznie, a roi się od coverów, które trudno poznać i to chyba są dobre covery... Niemniej wysoko w rankingu.

Skillet - Invincible. Do posmakowania Skilleta jakoś zniechęcała mnie obecność aż dwóch kobiet w składzie - w sumie myślałam, ze któraś z nich będzie na wokalu, a to by go dyskwalifikowało - Nightwish i Evanescence zniechęciły mnie do żeńskich głosów w gatunku. Na szczęście okazało się, że mamy gitarzystkę i perkusistkę, a jedna z nich robi tylko "chórki". Invincible ma dużo mocy, może się podobać osobom preferującym bardziej rockowe granie, bez metalicznych akcentów.

Piosenka na dziś: Metallica - Creeping Death

Guns n' Roses w Polsce!

noreply@blogger.com (Martyna) — Mon, 05 Dec 2016 15:52:00 +0000

Muzycy ogłaszają nowe daty trasy Not In This Lifetime. Nie zapomnieli też o polskich fanach. Grupę w odrodzonym składzie zobaczymy w Gdańsku na stadionie Energa 20 czerwca 2017 r.

Przedsprzedaż biletów zacznie się 7 grudnia o 10:00, bilety dla zalogowanych w serwisie Live Nation - gunsów zobaczymy za 227 (trybuny) do 456 zł (Golden Circle EE), a bilety VIP to już 1 072 do 4 756 zł. Oficjalna sprzedaż 9 grudnia.

Trasa zaczyna się 27 maja 2017 r. W 2016 r. sprzedała prawie 2 miliony biletów!
Koncertów będzie osiemnaście, W Wielkiej Brytanii i Europie. Możliwe, że to na europejskiej trasie zaczną promować następną płytę. Tego jednak jeszcze nie wiemy na pewno.

Dodatkowo może zachęcać skład - do formacji powrócili Slash i "oryginalny" basista - McKagan. Należeli do składu od samego początku, kiedy w 1985 r. zespół rozpoczął działalność. Slash opuścił Guns N' Roses w październiku 1996, a basista grał jeszcze dziesięć miesięcy, poszedł w ślady gitarzysty w 1997.

Na temat reaktywacji Slash nie wypowiadał się za dużo. W lipcu tego roku powiedział, że "Wszyscy grają dobrze, wszyscy się dogadują i grają wspaniale, a koncerty są niesamowite...". Wróżę tej grupie jeszcze długą przyszłość.

Piosenka na dziś: Iron Maiden - Be Quick Or Be Dead