शब्दांच्या पलिकडले शब्द.....

एक कृष्ण जाहला रे

2012-03-17T14:00:00.000+05:30

अज्ञात या प्रेमाचा उलगडा न लागला रे !
मनी माझ्या जणू तूची एक कृष्ण जाहला रे !!

एकाच कडेचा मनी परी द्वंद का लागला रे !
तुज मोहणे जड मज मनी असंख्य बंध का रे !
प्रेमे आनंदे नाहि मी एकतर्फी जाहले रे !!
मनी माझ्या जणू तूची एक कृष्ण जाहला रे !!

आठवणीत तुझ्या अंगी माझ्या शहारे भारले रे !
एक झलक पाहताची मनी या तारे बरसले रे !
तुटलेले प्रेम जरी तुझ्या प्रेमरंगी रंगले रे !!
मनी माझ्या जणू तूची एक कृष्ण जाहला रे !!

डोळ्यात माझ्या तुझे रूप कसे साठवू रे !
जरी अनामिक नाते हे तुवा कसे जोडू पाहू रे !
नक्षत्रे परी ओघळली, नयनी अश्रू तरळले रे !!
मनी माझ्या जणू तूची एक कृष्ण जाहला रे !!

अस्ताव्यस्त स्वप्ने, उध्वस्त का ते वादळ रे !
ओळख कुठली माझी मी तुझ्यात हरले रे !
एक सावली जणू मी नाही तुझी राधा रे !!
मनी माझ्या जणू तूची एक कृष्ण जाहला रे !!

प्रेम न मिळले जरी, जन्म पडला भाळी रे !
आरंभ तूची म्हणोनी, दिन-रात्र माझी काळी रे !
प्रेम का ते दैन्य पदरी मी ना तुझी मीरा रे !!
मनी माझ्या जणू तूची एक कृष्ण जाहला रे !!

का मृत्यू आजी ना विचारी मजसी रे !
शांती या मनीची कैशी क्षणात विझली रे !
सखा का प्रेम माझा सांग तू कान्हा रे !!
मनी माझ्या जणू तूची एक कृष्ण जाहला रे !!

सावज झाली मने

2012-03-14T15:42:00.000+05:30

गर्द कोवळ्या मनाची हा कुठे श्वास कोंडला!
काळोखाच्या उंबऱ्यात का जीव असा सोडला!!
धुंद विश्वात जगणे आतुर भेटी बहु पाहुणे!
काळोखी जणू मनुचीया हि सावज झाली मने!! धृ.!!

हृदयी प्रेमे, चेहरे अनामिक काळजात ठासले!
एकलाची जणू जीव जगी या जगण्यास फेकले!!
प्रश्नाच्या या जंजाळातून उत्तरे ना स्तवने!!१.!!
काळोखी जणू मनुचीया.....

तव धनुष्या टोकावरची धार पुनः बोथटली!
सप्त रंगांच्या आयुष्यात हि काळरात्र पसरली!!
मन हे आतुर, वेडे फिरुनी लक्ष जाळी हि हवने!!२.!!
काळोखी जणू मनुचीया.....

रात्र दिव्यांची, दिन अंधारी तुटते रे आतडे!
गर्दीत जणू चिरडले रे दुखी-व्याधीत कातडे!!
पाषाणाच्या प्रेमापोटी खंडित हृदय अन मने!!३.!!
काळोखी जणू मनुचीया.....

संसाराचा हा रे पसारा क्षणभंगुर न वाटे!
दुख एकीचे वाटुनी सगळे शंका मनी का दाटे!!
विश्वासाचा धागा तोडूनी नाती न जोडणे!!४.!!
काळोखी जणू मनुचीया.....

कास लक्ष्मीची, आर्त भुकेची पापांची माऊली!
ओसाड पडती मग पुण्ये हि फोडती रे टाहोळी!!
अश्रूंच्या त्या हिंदोळ्यावर आटती हि स्पंदने!!५.!!
काळोखी जणू मनुचीया.....

ठाणे-पुणे-ठाणे

2011-12-27T17:33:00.000+05:30

प्रवास !!!, हा प्रवास आपल्या सारख्या सामान्य माणसांना कधी चुकलाय का? जीवनाचा प्रवास असो किंवा बैलगाडी-घोडागाडी, चालत वैगेरे कसाही प्रवास असो, आपल्या नशिबी प्रवास कधीही येऊ शकतो. ह माहिती आहे कि हे जरा अतीच होतंय पण माझा तुम्हाला एक प्रवास वर्णन सांगण्याचा हा एक प्रयत्न आहे.

माझा प्रवास होता ट्रेनचा!! नॉर्मली आपण तो रोजच अनुभवतो पण त्यात आजू बाजूला घडणाऱ्या काही बारीक घडामोडींवर आपले कधी लक्ष जात नाही. मागे गुगल प्लस आणि मेल द्वारे मी आणि माझे नेट वरील जमलेले मित्र मिळून पुन्हा एकदा भेटण्याचा विचार मनात आणतच होतो. आमची मागची पहिली बझ्झ भेट अतिशय आठवण जागवणारी होती. म्हणून पुन्हा एकदा भेटण्याचे आम्ही ठरवू पाहत होतो. कारण मैत्रीची ओढ काही वेगळीच असते आणि तसच मैत्रीचा आमच्या प्रवासाशी जरा घट्टच संबंध आहे बर का मंडळी!

                     तर आमची दुसरी बझ्झ मंडळ भेट म्हणजेच स्मरणीय भेट जीच्या प्रवासाचे कौतुक जरा सांगण्यासारखे आहे. आम्ही पुण्या - मुंबईतल्या सर्व बझ्झ-मित्रांनी ठरवले कि पुन्हा एकदा भेटायचे जसे ठरवले तशी आमची तयारी जोशात सुरु झालेली होती, मुंबईहून कोण? पुण्यातून कोण? स्वागत कस करणार? कोण कोण भेटणार? काय काय कार्यक्रम करायचे? कस भेटायचे? वैगेरे वैगेरे अस सर्व काही आम्ही ठरवून
२५-१२-२०१२ ला पुन्हा भेटण्याचे निश्चित करून तयार झालो. आणि त्याप्रमाणे तो दिवस ठरवून आम्ही मोकळे सुद्धा झालो.
                      बझ्झ भेटीच्या प्रवासाचा तो दिवस नाही नाही म्हणता उजाडलाच..... पहाट झाली. आम्ही सर्व मुंबईतले मित्र एकमेकांच्या सानिद्ध्यात फोन वरून होतोच. सकाळ झाली, थंडीही खूप होती मी आणि भांडुपचे तिघे तयारी करून घरातून निघाले. रस्त्यात गाडीची वेळ, पोहोचण्याचा वेळ इत्यादींचा अभ्यास करत करत आम्ही ठाणे स्टेशनला भेटलो, रम्य पहाट, गुलाबी थंडी अश्या सुंदर वेळेचा स्टेशन वर अनुभव काय सांगावा. एरव्ही कर्णकर्कश्य वाटणारी ती अनाउन्समेंट जराशी मृदुल वाटत होती, समोर दूर रेल्वे पटरीवर पसरलेले पांढरे शुभ्र धुके, आणि त्या धुक्यातून हळूंच किंवा धाडधाड बाहेर येणाऱ्या-जाणाऱ्या गाड्या असे वाटत होते. कि ढगांतून रेल्वे ये-जा करतीये कि काय? पण दृश्य मात्र सुंदरच वाटत होते. आम्ही सर्वच भेटलो खरे पण त्यात हि एकजण उल्हासनगर वरून येणार होता. ७.३० वाजता आमच्या इंटरसिटी एक्स्प्रेसची यायची वेळ ठरलेली आणि आमच्या उल्हासनगरीय प्रवाश्याचा पत्ताच नव्हता.(तसा तो पण मध्य रेल्वेचा प्रवासीच शेवटी) त्याने कल्याणहून पाचारण केल्या केल्या कळविले होते, पण ७.०० वाजे पर्यंत तरी त्याचा आम्हाला पत्ता नव्हता. सात चे सव्वा सात झाले पण पोहोचलेला नव्हता, "उगाच काढलेलं तिकीट फुकट जायचे!" (पक्का पुणेरी विचार माझ्या मनात चुकचुकला), शेवटी २-३ मिनिटांनी फोन आला कि कळव्याला गाडी पोहोचते आहे म्हणून पण इथे ७.३० ची गाडीची वेळ जवळ येऊ लागली होती. समोर कल्याण बाजू ने एक गाडी येताना दिसली तशी ती जरा घाईतच होती जणू पटापट आली काम उरकून निघून गेली, आम्ही मित्राला विचारले त्या गाडीत आहेस का म्हणून पण तो तिच्या मागच्या गाडीत होता इथे वेळ झटपट निघून चालली होती. थोड्याच वेळात समोरच्या धुक्याच्या दुलईतून हळूच पडदा बाजूला सारून एक गाडी पुढे सरकतीये अस दिसलं पण इथे आमच्या गाडीची अनाउन्समेंट चालू झाली. आणि लागलीच समोर भोंगा वाजला. लगेच आम्ही मित्राला फोन लावला आणि तो त्या समोरच्या ट्रेन मध्ये होता हे कळल.

इथे आमची गाडी स्टेशनात शिरायची आणि त्याची गाडी हळू हळू तिकडून स्टेशनात शिरण्याची एकाच वेळ झाली. आम्ही तटस्थ मतांनी होतो कि या शर्यतीत आमचा मित्र येतो पुढे कि आमची गाडी आणि आमची गाडी झटपट आली. मित्राची गाडी जणू रात्रभर काम करून थकली होती बिचारी अर्ध्या वाटेतच थांबली.(सिग्नल दिला हो तिला), आम्ही पटपट ट्रेन मध्ये चढलो. आणि उभ राहायला जागा शोधू लागलो. मित्र तर मागेच राहिला आम्ही त्याला फोन वरून बाय बाय करून पुढे निघालो तो मागच्या गाडीने येणार होता. माझा पुणेरी विचार खरा ठरला. फुकट तर फुकट जाऊ दे म्हणून मुंबैकरांसारखा शांत झालो, जनरल डब्ब्याचे तिकीट काढून आम्ही आरक्षित डब्यात चढायचे साहस केले. पुढे इथे फक्त बसलेल्यांना तिकीट विचारले जाते उभ राहणाऱ्यांना कुणीही, काहीही, कधीही बोलत नाही हे तेव्हा समजल! खाली जागा शोधण्यासाठी आम्ही एका मेकाच्या मागे ट्रेन मध्ये झुक झुक गाडी खेळत होतो पण शेवटी एका जागी शांत उभे राहून पुढचा प्रवास सुरु ठेवला. पुण्यात उतरतांना मात्र गम्मत का बार फुट गया आमच्या मधला एकजण (नाव घेणे करू शकत नाही) रेल्वेच्या डब्ब्यातल्या बाथरूमचा आवर्जून उपयोग करायला विसरला नाही तो बाथरूमात गेला खरा पण बाहेरून कुणीतरी कदीच घातली, आमची फलाटावर शोधाशोध पण चौथा काही सापडेना नंतर फोन खणखणला आणि आम्हाला समजले आमच्या बंदिवान मित्राची सद्यस्तीथी मग त्याच्या बाहेर आल्यावर आम्ही स्टेशनातून बाहेर पडलो. वेळेवर पुण्यात पोहोचून आम्ही पुण्याच प्राध्यापिक स्वागत सहन केले. आणि नंतर सर्व मित्रांसकट आमच्या बिछडलेल्या मित्रालाही भेटलो.

दिवसभराची भेट आवरून आम्ही सायंकाळी पुण्याहून मुंबईच्या परतीच्या प्रवासाला तयार झालो. पुणे स्टेशनला आल्यावर तिकिटे काढून आमच्या प्रवासाला सुरुवात केली ते पण इंद्रायणीचे प्रवासी म्हणून, आत आल्यावर गाडी आमच्या स्वागताला उभीच होती. आम्ही खान पानाची तयारी जय्यत केली होती. गाडीत शिरल्यावर उभे राहण्यास सुद्धा जागा भेटत नव्हती आणि दिवसभर भटकल्याने पायांत त्राण उरले नव्हते. पुन्हा एकामागे एक असे ट्रेन मध्ये आमची झुक झुक गाडी सुरु झाली आणि आम्ही ५-६ डबे पुढे गेलो त्यात मध्येच बसलेल्या आय बाया आमच्या नावाने शिव्या घालत होत्या. पाठीवर ब्यागा आणि धडा धडा पुढे चालताना कुणाच्या पायावर पाय तर कुणाला धक्का लागत होता. पण इंग्रजांच्या कृपेने आम्ही सोर्री सोर्री चा सूर करत पुढे पुढे सरकलो, पुढ पर्यंत जाऊन हि आम्हाला साधी उभ राहायला जागा मिळाली नाही. शेवटी पुन्हा आल्या पाऊली पुन्हा मागे फिरून पुन्हा ६ डबे ओलांडून, शेकडो लोकांना ओलांडून आणि शेकडो लोकांच्या करोडो शिव्या जश्या येताना खाल्ल्या तश्या जाताना खायची तयारी दाखवून आम्ही पाच साहसी मुलांनी पुन्हा आमची झुक झुक गाडी चालू केली..... आणि पोहोचलो शेवटच्या महिला वर्ग आरक्षित डब्यात..... डब्यात मोजून १० - १२ बायका पण पुरुषांनी बायकांच्या डब्ब्यात जायचं म्हणजे अनर्थच!!!!! तरीही आम्ही बिचारे गरीब दरवाज्याच्या बाजूला दबा धरून बसल्यासारखे बसलो आणि प्रवासाची मजा लुटून घेत होतो. थंडीने गार पडलेले आमचे नाक आणि गार वाऱ्याने शरीराची होणारी कुडकुड सहन करत आम्ही एक एक स्टेशन पार करत ठाण्याला उतरलो.

मित्रांनो एक प्रवास पण असंख्य गोष्टी ज्या पुरतात आपल्या आयुष्याच्या प्रत्येक क्षणाला त्या अनुभवायला आपण फक्त एक मजेदार प्रवास करायला पाहिजे असतो. आमचा प्रवास सुखकर झाला नसला तरी सुखद, शुभ झाला म्हणून आम्ही तृप्त होतोच आणि त्यासाठी मध्य रेल्वेचे आभार हि तेव्हडेच होते...... मग तुम्ही कधी करणार आहात प्रवास?

स्मरणीय भेट!!!

2011-12-26T17:17:00.000+05:30

नयनी अश्रूंनी घर केले!! कारण फक्त मैत्रीचा खेळ!!

बझ्झ भेटीची येता आठवण!! परी निभवला वेळ!!

आठवतो का तो एक दिवस उनाडकीचा..., खर तर आठवणी कधीही निघून जात नाही. किंवा पुसून जात नाहीत. रक्तात वसलेल्या असतात त्या कश्या निघणार?

मैत्रीचे विश्व म्हणजे वेड्यांचे जग!! अशीच झालेली ती पहिली भेट पुन्हा खुणावत होती. आपल्या सर्व बझ्झकरांना, गेले महिना भर तसाच हो, नाही, नक्की, पक्का, माहित नाही चा तो सूर, भेटण्यास पुन: आतुर झालेले ते मन, आणि रक्तात वसलेल्या त्या घट्ट आठवणी उसळून आल्या आणि पुन्हा बझ्झ भेट पुणे यथे करायची ठरले. गणरायाची कृपा सदैव राहिलीच आहे सर्वांवर! आणि झालेही तसेच, पुण्याला मुंबईच्या आम्हा पाच जणांची ठाणे - पुणे - ठाणे स्वारी निघाली, त्यात घडलेल्या असंख्य पराक्रमांनी तर प्रवास गाजवला. तो सांगायला विसरणार कसे?

बझ्झ मित्र मंडळ आणि त्याचे हे सर्व मित्रगण पुन्हा एकमेकांच्या भेटीला उत्सुक होऊन सज्ज झाले. पुण्यात पुणेकरांनी सकाळपासूनच तयारी लावली होती आणि क्रिसमसच्या शुभ मुहूर्तावर भेट झालीच. मुंबई ठाण्याचे ४ महारथी आणि १ रणरागिणी सकाळ सकाळ सिंहगडाच्या गाडीत आरक्षित बोगीत (जनरलचे तिकीट काढूनहि) स्वर झाले. आणि पुणे वारीस निघाले. अधांतरी अवस्था कशी असावी हे तेव्हाच समजले. आपण आपल्या मित्रांना भेटणार पुन्हा! ते सुद्धा इतक्या कालावधीने! यानेच जीव सोकावला होताच.. अगदी मागच्यावेळी जसे भेटायला आतुर कि उतावीळ झालेले ते कासावीस मन पुन्हा नजरेस पडले. अवघ्या १२ - १३ जणांसोबत मित्रांची हि भेट सुद्धा पूर्ण केली. वास्तविक पाहता मागील वेळीस ठरवलेल्या २० - ३० जणांपैकी जसे १२ - १५ लोक जमले तसेच या वेळी देखील झाले. पुणेकरांनी एक एक करून स्वागत केले. मुंबईला रस्ता दाखविणे कठीण मग पुणे स्थानकात पाय टेकवल्या टेकवल्या कुणी घ्यायला आले आहे का? अशी भिरभिरती शाळेच्या लहान मुलाची नजरच फिरत होती. पण इथे थोड स्वतःच ओझ पुण्यात स्वतःनेच ओढावे ची जाणीव झाली आणि आम्ही पुढच्या रस्त्यास लागलो रस्ता विचारत विचारत (मुख्य:त प्रत्येकाने "कसे जावे?" चे उत्तर सरळ दिले) चालत स्वारगेट गाठायचे ठरले. पण थोडा रस्ता पुढे गेल्यावर उमगू लागले कि चालत जाणे हा यावर उपाय नाही (मुंबईची सवय शेवटी धावत जग) म्हणून सरळ समोरच्या बसमध्ये आम्ही चढलो. काही माहित नाही कि हि बस कुठे जाते? नी कुठे नाही? अगदी मुंबईत पहिल्यांदा आलेला भैय्या आठवला मला तर! पण हळू हळू "पी एम टी" ने आम्हाला स्वारगेट दाखवले. रस्त्यात किती गोष्टी आम्ही मिस केल्या देव जाणे! शेवटी लाले लाल स्वारगेट समोरच होता. पुढचा प्रवास करायच्या आधी आमचे परम मित्रांत शर्यत लागली होती जणू एक बाजूने अलोक आणि एक बाजूने वैशाली कुणीतरी पंधरा मिनिटात येयील या आशेने आम्ही लाल लाल बस आडून पाहत होतो. सशक्त पहारा लावल्या सारख्या सर्व यष्टीच्या बसेस समोर उभ्या पण त्यातल्या त्यात पिवळ्या पिवळ्या रंगाच्या रथातला आमचा पाहीला कृष्ण दिसला.

पहिला कृष्ण अलोक आला आणि आम्हाला पुण्यात पहिला आनंद झाला. त्याने आमचे स्वागत केले तेही काहीही माहित नसताना कारण त्याने महिनाआधी पासून चालेली भेटीची पोस्ट आणि मेल पाहिलेच नव्हते. फक्त माझ्या सकाळच्या फोन वरून तो तयार होऊन पळत पळत आपली बाइक घेऊन आला. आणि आमच्या स्वागताला लागला. पुण्याच्या प्रसिद्ध हॉटेलात आम्ही न्याहारी उरकली तिथेच आम्ह्चे स्वागत पूर्ण करायला एक मराठी तारका उगवली आणि ते हॉटेल पंचताराकिंत भासू लागले. त्या तारकेने आम्हाला पुढचा सारस बागेचा रस्ता दाखवायला सुरुवात केली तसे आम्ही सर्व त्या दिशेला निघालो. कृष्ण तरी रथ घेवून पळाला. बागेत पोहचून आम्ही जगस्वामी गणरायाच्या दर्शनाला गेलो सिद्धिविनायकाचे दर्शन आणि समोर आमच्या मित्रांचा घोळका पाहून आमचा जीव सुखांतिक झाला आणि प्रवासातला सर्व थकवा निघून गेला. तिथे सर्वांचा परिचय तसेच जुळलेल्या नवीन नात्यांची ओळख झाली आणि बझ्झवर आमच्या मंडळाला झालेले फायदे सुद्धा कळले.

रंजक सोहळा भासला, मज ऐसा मैत्रगण मिळाला !!!

स्वामि निष्ठेस राही मन तैसा भेटीचा सोहळा जाहला !!!

तृप्त झालेल्या मनाला विश्रांती दिली. आणि सगळ्यांचा पुढचा प्रवास चालू झाला. त्यात पुण्याच्या आमच्या मित्र मैत्रिणीनी खूप मोलाचा सहभाग दिला. त्यात एक नवा आणि मानाचा चेहरा होता तो म्हणजे श्री. राज जैन आणि श्री. चैतन्य जोगदेव यांचा त्यांनी आम्हा सर्वांना खडकवासलाच्या निसर्गरम्य ठिकाणाचा आस्वाद लुटण्यास नेले त्यात महत्वाची भेट ठरली ती होती आमच्या धावत्या निखीलची!!!!!!!!!!!!!! खूप प्रसन्न असे त्याचे स्वगतातिथ्य अप्रतिम होते. नाम मात्र नसलेली हि मैत्री किती महत्वाची आहे ते चैतन्य आणि विनिताच्या त्यांच्या स्वतःच्या कामाला सोडून काढण्यात आलेल्या वेळेचे महत्व जाणून समजले. निवेदिता पाटील - जैन आणि राज जैन यांनी सुद्धा आपल्या महत्वाच्या वेळेचा भाग सुद्धा या भेटीला दिला, धावत पळत आलेले निखील, अलोक आणि वैशाली यांनी आम्हाला अगणित आनंद दिलाय, भेटीत शांतता बाळगलेल्या भरतचे कौतुक करावे तेव्हडे कमी एरव्ही फेसबुक, गुगल+, बझ्झ आपल्या सगुणरुपी जोक्स आणि पोस्टने खिदळवून सोडणाऱ्या या भरतने मागच्या वेळी शांतीस्वरूप वैशालीची आठवण करून दिली हे नक्कीच! निलेश कुलकर्णीचा तोल जबरदस्तीने आठवावा असा आठवला! खडकवासल्याच्या छोट्या दगडांनी सुद्धा त्याला हुलकावणी दिली होती.

पुणे भेट मध्यावर पोहोचली आणि खडकवासल्याच्या तलावाशेजारी मस्त भजी,वडे, शेव-पुरी, चाट, यांचा मनसोक्त आनंद घेवून आणि तलावाची मनमोकळी हवा खावून सुप्रसिद्ध टमटम गाड्या पुन्हा सज्ज झाल्या आमच्या पुढच्या प्रवासाला साथ द्यायला. आम्ही टमटमने डोणगे फाट्यावर उतरलो समोरच्या हॉटेल मध्ये चहाचा आस्वाद घेवून आम्ही सिंहगड सर करायचा कि नाही याची वाट पाहू लागलो, सिंहगड सर करावा कि नाही याची जवाबदारी शेवटी राजेंवर येवून ठेपली, वेळेच्या बंधनाने सिंहगड रद्द केला आणि पुन्हा टमटममध्ये बसून पुण्याच्या सारसबागेचा रस्ता धरला. सर्वजण हळू हळू येऊन तिथे पोहोचले. आमची मंडळी बागेत जाऊन बसली स्नेहा आणि अतुल फोटोशूटच्या निम्मित्ताने त्यांच्या सोबतच गेले, पण जरा अजून थोडी रंगत चढविण्याकरिता मी आणि गणेशने थोडा वेगळा कार्यक्रम आखला. निवेदिता आणि राजे तसेच विनीत आणि चैतन्य साठी आणि क्रिसमसचे औचित्य साधून दोन केक आणले. ते आणण्यातही आमच कसब पाहणे नाही सोडले पुण्याने, तरीही आमच्या मित्रांच्या खुशिमे आम्ही अजून चार चांद लावले. केक कापून आणि त्याचा आस्वाद घेवून फोटो शूट जोरात रंगले, आम्ही दोघे नसतांना बाकीच्या मोठ्यांनी लहान मुलांसारखे वागून चेंडू सोबत मस्त खेळ रंगविला होता. खूप खूप मज्जा केली त्यांनी सुद्धा, केक साफ झाल्यावर

निघण्याच्या तयारीत असलेले मुंबईकर (अगदी धावपळ) धावत्या भेटीच्या तयारीला लागले. २५-१२-२०११ ची हि भेट सुद्धा अतिशय मस्तच झाली. अत्यंत महत्वाचा क्षण आणि त्यात आणखीन एका पुणेकराची भेट अगदी वेळेच्या काठावर जावून झाली. आणि ती भेट होती स्वानंद मारुलकरची....

स्वानंदच्या परम भेटीच्या आणि छोट्याश्या ओळख समारंभात १५ - २० मिनिट बुडाल्यावर मात्र निघण्याची तयारी वाढली. आणि मुंबईकरांनी पुणे स्टेशनची वाट धरली. तिकीट काढून पुढच्या प्रवासाची तयारी करून सिंहगड एक्स्प्रेस ने आम्ही पुणे सोडले आणि प्रेमाचे, मायेचे, मैत्रीचे ते गोड प्रसंग मनाशी धरून आम्ही मुंबईकर आमच्या घरी परतलो.

या सर्वच गोष्टीत आमचा पुणे प्रवास खूप मजेदार होता. तो पण जरा वाचून पहा... (ठाणे-पुणे-ठाणे)

महत्वाचे : मध्यंतरी कामात अडकल्यामुळे पोस्ट टाकण्याचे राहून गेले म्हणून आज तुमच्या समोर मी सदर करीत आहे. तरी मागच्या वर्षीच्या भेटीची कथा तुम्हाला एकविणे महत्वाचेच न म्हणून तरी उशीर केल्या बद्दल क्षमस्व.

जीवन आपले Computer असते,

2011-12-02T15:54:00.000+05:30

अगर जीवन आपले "Computer" असते तर, किती बरे झाले असते

जीवन जगणे चालू करण्या "Start" बटण लागले असते

हृदय आपले "CPU" असते तर विचारांची Print निघाली असती,

हृद्स्पंदने अगर "Pen Drive" असते अन भावनांचा "Backup" घेतला असता,

मनात आपल्या "Bluetooth" असता तर न बोलू शकणाऱ्या गोष्टीना "Transfer" केले असते.

डोळे असते "Webcam" मग दिसणाऱ्या चित्रांना "Receive" केले असते

खरंच जीवन अगर एक "Computer" असते तर त्याला सुद्धा "Restart" केले असते

अन सारे जीवन पुन्हा पुन्हा जागून पहिले असते.

अशी मुंबई !! तशी मुंबई !!!

2011-10-06T13:22:00.000+05:30

मुंबई आमची फक्त नावाची नाही तर अस्सल मुंबई आहे. रोज रोज वाचता ते नाही सांगत आहे काही मी!! अरे गैरसमज नको म्हणून म्हंटले.. परवा आमच्या घरी एक पाहुणे आले, आपले अक्खे कुटुंब घेवून (मुंबईकर आहे.) मग आमच्या घरात आदरातिथ्य घेताना पाहुण्या काकी मध्येच बोलल्या,"क्कॉय बाईSईSS उकडत इथे शी!!! कसला बकाल प्रवास ग हा !!! कस बाई जमत हो तुम्हाला? आता काय म्हणायचं त्यांना पण आपली सवय म्हणजे सवय. नाव ठेवलय तर उत्तर नको का द्यायला? मग देवून टाकले उत्तर, "मग मुंबई आहेच घड्याळाची भागीदारीण आळशी नै कै"!!!, असे किस्से रोजच घडत असतात बघा, मागे आमच्या ऑफिसात एक नवीन पोरग भरती झाल.... अगदी नवख हो मुंबईसाठी. ते असो, आधीच नवीन भरती नंतर मुंबईची काही माहिती नाही पण तरीही रात्रपाळीत पहिला प्रश्न विचारला तो पण इथे पब कुठे असतात. अश्या बऱ्याच गमती जमती घडतंच असतात. पण मुंबई म्हणजे सौंदर्याची खाण, तरुणाईची शान अन बेफाम जगण्याचा आनंद... वैगेरे वैगेरे

मुंबईत आल्यावर कुणाच लक्ष असत ते घड्याळाच्या काट्यावर धावणाऱ्या मुंबईकरांवर, तर कधी लक्ष जात लाईफ-लाईन ठरलेल्या रेल्वे वर, कधी लक्ष केंद्रित होत ते अफाट किनारी धडकणाऱ्या समुद्र किनाऱ्यावर किंवा अंगी रुजलेल्या भिन्न विभिन्न अश्या शैल्लींवर, अनुभव आला कि समजते. आणि नाहीतरी मुंबईवर कित्ती तरी वाक्ये प्रसिद्ध आहेत, जी मनाला भिडतात त्यातल एक म्हणजे "मुंबईत कधी कुणी उपाशी मरत नाही." पण खरच ह! मुंबई म्हणजे अर्ध विश्व आहे इथल्या लोकांसाठी... भ्रष्टी लोक, कष्टी लोक, आनंदी लोक, दु:खी लोक, वेडी लोक, खुळी लोक, गरीब लोक, श्रीमंत लोक, भिकारी लोक, दानी लोक, अभिमानी लोक लिहिता लिहिता अजून एक ब्लॉग बनेल इतकी लोक इथे गुण्या गोविंदाने नांदत असतात. अस चित्र तर दिल्लीत पण दिसत नसेल. वैर असो किंवा मैत्री असो, प्रेम असो किंवा माया असो सर्व काही पुरेपूर भरलेले, तशी मुंबईची व्यावहारिकता सुद्धा वाखाणण्याजोगीच, ती कुणी पहिली आहे कि नाही ते माहिती नाही पण मुंबईला आपण कुठल्या नजरेने पाहतो हे महत्वाचे आहे. आपण मुंबई तर फिरलाच असाल, बरंच काही भेटेल वाचण्यास मुंबई बद्दल परंतु याची देही याची डोळा तिचा अनुभव घेताना मिळणारा आनंद काही औरच आहे. मुंबई माहिती आहे तुम्हाला म्हणजे तीन दिशांनी पाण्याने वेढलेला भू-भाग म्हणून किंवा अजून काही अजून काही तसेच अनंत अश्या गोष्टींनी नटलेली वैगेरे वैगेरे, पण खर तर मुंबई फक्त पाण्याने वेढलेली नाही तर अजून काही गोष्टींनी वेढलेली आहे. त्यात राजकीय, सामाजिक, आर्थिक आणि थरारक गोष्टी सुद्धा आहेत बर का! म्हणजे माझा दृष्टीकोन वेगळा आहे मुंबईकडे पाहण्याचा इतकंच. आणि हो मित्रांनो राग नका मानू पण मला तर बाबा फारच गर्व आहे मुंबईचा, मी महाराष्ट्राचा आणि महाराष्ट्र माझा हे नित्याचेच आहे. पण त्यापरत्वे जावून मी मुंबईचा मुंबई माझी हे बोलतांना खूप वेगळेपण जाणवते.

मुंबई देशाची आर्थिक राजधानी असो किंवा महाराष्ट्राची मुख्य राजधानी असो पण एक महत्वाचे म्हणजे मुंबई सर्वांचीच झालेली आहे.(भावनावश), मतभेद, जातीभेद वैगेरे त्यांच्या त्यांच्या जागी पण इथली माणुसकी ५,५ गल्ल्या सोडली कि बदलणारी, एक उदाहरण अस आहे कि जेव्हा मी कामानिम्मित रात्री किंवा दिवसा बाहेर पडतो तेव्हा मुंबईच्या १०० स्वभावांचे दर्शन होते. दिवसा एक एक क्षण मोजून वापरणारी तर रात्री मोजून मोजून एक एक क्षण घालवणारी, तेव्हा माझ्या मनात असंच आले कि मुंबईला तर श्वास घ्यायलाही वेळ नाही. तिची कार्यक्षमता तिची जशी दिवसा तशीच रात्री पण असते. राजकारणांत गुरफटून सुद्धा स्वतःची ओळख शाबूत ठेवणारी, सामजिक घटकांना एकत्र जपून ठेवणारी आणि आर्थिक उलथापालीत स्वतःचा झेंडा नेहमी वर ठेवणारी अशी माझी नामवंत मुंबई. साधारण जगणे, असाधारण वागणे, परिचित असणे, अपरिचित राहणे. कस जमत असाव तिला हे समजण्यापलीकडे हो, तसेच तिचे रक्षक जितके तितकेच भक्षक पण आहेत. जसा तिचा दिवस रंगबेरंगी आणि असंख्य सणांच्या रणधुमाळीने सजतो. तशी रात्र सुद्धा उच्चभ्रू काय आणि निश्चभ्रू काय सारखीच ताणून रंगते. नाट्यमय जीवन जगणे फक्त मुंबई शिकवू शकते हो.... वैशिष्ट्यपूर्ण पण चकवेदार अश्या जीवनशैलीचे रंग भरलेली आहे. कौतुक करायला जशी पुष्कळ जागा आहे न तिच्याकडे तशीच निंदा करण्यास हि मुबलक मु.भा. आहे बर का! आणि ती सुद्धा होतेच. मुंबई म्हणजे मुंबई नाही तर अष्टपैलू जीवन जगणारी आणि जगवणारी एक कलावंतीण आहे. जिच्यात अमेरिका सुद्धा दिसते आफ्रिका सुद्धा दिसते आणि भारत सुद्धा दिसतो.

मुंबईच्या ठळक बातम्या, मुंबईच्या विशेष घडामोडी, मुंबईच्या वास्तवदर्शी आणि अविश्वसनीय कथा जेव्हा कानी पडतात तेव्हा प्रत्येकाच्या मनात विचित्र विचारांचे घर नक्कीच होते. मुंबईला विनम्रतेने सुख भोगण्याची जशी सवय आहे तशीच उभ्या डोळ्यांनी स्वतःचा जीव जळतांना पाहण्याची सुद्धा सवय आहे. तिच्यासाठी विश्वात काय जागा असेल ते माहिती नाही पण प्रत्येक मुंबईकरांच्या मनात तर खूप आदर आहे हे नक्की, किती तरी घटनांचा आढावा घेतला तरी असे वाटतच नाही कि काही अनभिशिज्ञ असे काही घडले आहे. जसे कधी सकाळी जिथे कुठला छोटासा अपघात दिसतो. संध्याकाळी तिथे नेहमीसारखी वर्दळ असते. सकाळी ज्या गल्ल्यांमधून भांडणे, कलह ऐकू येतात तिथे संध्याकाळी पूर्ण शांतता असते. तिला जितक्या जवळून पहावी तितके तिचे रंग निराळे होत जातात. तिचा रंग कधी दहशतवादाने लाल होतो तर कधी गणपतीच्या गुलालाने गुलाबी होतो. कधी रमजान ने हिरवा तर कधी एकत्रच रंगत न्हावून जातो. जश्या गुलाबाच्या पाकळ्या उमलातांना जितक्या सुंदर वाटतात न तितक्याच मुंबईच्या रंगांची ओळख हळू हळू आतमध्ये शिरतांना होत असते. तिची ओळख म्हणजे तिचे नाव म्हणूनच मला तर वाटते कि परदेशी नागरिक मुंबई याच कारणाने तर नाही न फिरायला येत असावेत.

मुंबई मुंबई करतोय खर पण तुम्हाला काय वाटत मुंबई विषयी हे सुद्धा तितकाच महत्वाच नाही का? मग वाट कसली पाहताय.प्रतिक्रिया द्या....... पुन्हा मुंबईला साद घालायची आहे.....

लेखातील अपात्र किंवा मनाला लागणाऱ्या तसेच काही अक्षम्य चुकीच्या गोष्टी वाटल्यास कृपया पोटात घालाव्यात.

धन्यं जीवन....

2011-09-02T21:00:00.000+05:30

हृदय गुंतले कि प्रेम होते !

मन जुळले कि नाते होते !

विचार जुळले कि मैत्री होते !

परी सर्व जुळले कि दु:ख का येते !!!

शौर्य दाखविण्या युद्ध जमावे

मैत्र मिळण्या वैर्य नसावे

सुख मिळविण्या ध्येर्य हवे

परी दुख शमविण्या क्रौर्य का हवे !!!

माया दाखविण्या वात्सल्य हवे

कौशल्यवतीन बुद्धिवान हवे

पराक्रमाधीन होण्या बाल हवे

परी नसल्यास सारे रंक म्हणे !!!

दाही दिशीस समाज हा सारा

समाज म्हणजे काय जीवन पसारा

जगण्यासाठी स्वकष्ट हवे

घेतल्यास उपकार का नष्ट व्हावे !!!

भास प्रेमाचा..

2011-09-02T19:39:00.000+05:30

भास तुझा तू असल्याचा !

भास तुझा तू नसल्याचा !!

प्रेमात तुझ्या मी असण्याचा कि !

प्रीतीत माझ्या तू नसण्याचा !!

भास खरा कि हि आठवण !

अन प्रेम खरे कि ती साठवण !!

व्यक्त अश्या तुज्या भावना तर,

अव्यक्त असा माझा भास का?

शिथिल होऊनी बघत बसावे !

व्यतीत न होता आठवत राहावे !!

ज्ञात आहे मज डाव हा फासण्याचा !

पण आनंद देतो भास तुझ्या प्रेमाचा !!

प्रेम फक्त काय प्रेम असत....

आठवणी

2011-09-02T10:00:00.000+05:30

मिटलेल्या पापण्यांच्या आड चित्र तुझे उमटले !

अंगावर शहारे अन मनात तुझे रूप दाटले !!

आठवणी येता हृदयी तुझे विश्व मनी नांदते !

ध्यान तुझे येता मनी अश्रू नयनी बळावते !!

प्रश्न येती तरी उत्तर तू एकची सापडे !

अधांतरी जीवन माझे प्रेम तुझे छेडते !!

नियतीचा खेळ

2011-08-19T01:28:00.000+05:30

नियतीचा खेळ बाई बघा कसा काय ?

मोठ्ठ झाल पाखरू अन उडुनी गेली माय !!धृ.!!

रात-दिन पिसांचा तो गाभारा ती सजवला

मात्र पोटी दाणा हो वेळीच तिने निजावला

कष्ट अंगी रुजलेले परी त्रास त्याचा न्हाय !!१!!

नियतीचा खेळ बाई बघा कसा काय ?

मोठ्ठ झाल पाखरू अन उडुनी गेली माय !!

उन, वारा, पाऊस तरी रोजचीच दिनचर्या ती

चालत राही आपल्या पिल्लांसाठी अखंड माय ती

तुटलेल्या धाग्यांत मन तरीपण मनात दावा न्हाय !!२!!

नियतीचा खेळ बाई बघा कसा काय ?

मोठ्ठ झाल पाखरू अन उडुनी गेली माय !!

इवलासा जीव तीन केवढा मोट्ठा केला

हृदयाच्या कोपऱ्यामंदी अपेक्षांचा अंत केला

पंख फुटलं पिलाला अन नियतीची सवय !!३!!

नियतीचा खेळ बाई बघा कसा काय ?

मोठ्ठ झाल पाखरू अन उडुनी गेली माय !!

सुरुवात

2011-08-19T01:13:00.000+05:30

आज काय ती सुरुवात मज करावीशी वाटली !

मनात दबलेल्या शब्दांना जागा कारिणी द्यावीशी वाटली !!

थरथरत्या शब्दांनी बडीश अशी काही साधली !

मन झाले तृप्त आणि काय जैसी उजळली !!

वैरी जाहल्या, कि मैत्रीत नाह्ल्या त्या गोष्टी !

शब्दांनी दाखवती माया अन वाक्य राहिली उष्टी !!

मान मिळवाया न व्हावे मग दुनियेत या कष्टी !

जर शब्द आहेत जोडीला अन त्यांची माया उतरी पृष्ठी !!

बंदी विचारांची वाट ती शब्दांनी केली मोकळी !

बंदिस्त मनीचे जग सुटले जणू या गोकुळी !!

अशी शब्दांच्या मायेन बडीश अशी सजली !

अन आज काय ती मज सुरुवात करावीशी वाटली !!

मालिका

2011-07-23T14:37:00.000+05:30

"मालिका" म्हणजे तुम्हाला कळलेच असेल. मला काय म्हणायचं ते! दिवसभराच्या कटकटी, दगदगीतून आपण धावत पळत घरी जातो. मस्त फ्रेश होउन टीव्ही समोर बसतो. आणि चालू होतात मनोरंजनाच्या विविध कहाण्या. १०० पैकी ९९ लोक तर अगदी फॅनच असतात या मालिकांचे आता बघा न मागच्या गुरुवारी मी असंच घरी बसलो होतो. तर शेजारच्या काकू आमच्या आजीसोबत गप्पा मारायला आल्या. सकाळच्या वेळी चहाचा घोट घेता घेता लोक काय विषय काढतील त्याचा नेम नाही. माझी आई आणि त्या काकू तर पिंजरा मालिकेच्या जबरदस्त फॅन झी मराठी ला रात्री ९.०० ला लागणारी हि मालिका आहे तशी जबरदस्त कथानकाची आणि त्यात टाकलेल्या प्रत्येक गोष्टी या दोघी रोज गप्पान मध्ये काढत, तर मी काय सांगत होतो? ह! तर या दोघी चहा पिता पिता चालू झाल्या, "त्या आक्काला जबरदस्त फटका बसलाय हो आता. कसला राग होता हो तिच्या तोंडावर, ते खविसासारखे डोळे कशी वटारून पाहत होती," लगेच काकू आजीला बोलल्या, "काय तरीच बाई ती इरसाल कार्टी शोभत नाही त्या वीर ला, आनंदी कशी मस्त आहे, गरीब पोरगी???, अश्या काहीश्या गप्पा त्यांच्या रंगून गेल्या होत्या, या गोष्टी ऐकतांना मनात भास आला कि, आक्का म्हणजे आमच्या घरातीलच कुणी बाई आहे कि काय? आणि वीर म्हणजे त्या काकूंचा नातू वैगेरे आहे कि काय? असो म्हणजे इतकच कि अत्यंत तळागाळात मालिका पहिल्या जातात आणि त्यावर गॉसिप्स पण रंगतात.

मालिकांचा प्रभाव इतका आहेच अस नाही. चित्रपट, नाटक यांचा सुद्धा तितकाच प्रभाव गाणी तर आज काल पहिली दुसरीची मुल सुद्धा गुणगुणत फिरत असतातच. कुतुहूल आहे त्यांचे आमची एक कविता कधी पाठ होत नाही त्या पुस्तकातल, पण एक अक्ख गाण मात्र धडधडीत गाऊन दाखवू शकतो. इतकाच काय प्रत्येकाच्या विषयात आज मालिका इतक्या रुजल्यात न कि काय सांगाव, इतर गोष्टींचा प्रभाव असो न असो पण गाणी, चित्रपट आणि मालिकांचा खूप प्रभाव पडतो, आजच्या घडीला मालिका सुद्धा मल्लिका झालीये न मग प्रभाव पडणारच. तर मालिकांच्या विषयत रमणारे माझे मित्र तर कित्ती विषय काढून काढून बोलतात बिंदास, कलर्स वरचे गच्चाळ कार्यक्रम काहींना इतके भावतात तर काही जणांना नावडतेच, आज आपल्याला दिवस भरात घडणाऱ्या जगभरच्या गोष्टींची बातमी पुरविणाऱ्या बातम्यांची सुद्धा मालिकाच केली गेली आहे. म्हणजे मालिकेशिवाय पर्यायच नाही न! असो आता काय स्टार प्लस वर तर अधिराज्य गाजवलेल्या कित्येक मालिका येवून गेल्या आणि त्या मालिका प्रेक्षकांच्या मनी सुद्धा रुजल्या.

कलर्स वरच्या सामाजिक घटकावरील आधारित मालिका आपला स्वच्छ संदेश जनतेपर्यंत पोहोचवितात हे खरे, पण त्यांचा राग, रंग, रोष पाहून तो स्वच्छ संदेश कुठेतरी हरवून जातोच न! आपल्यातही असे कितीतरी मालिकाप्रिय लोक आहेतच कि जे स्वच्छ संदेश सोडून इतर गोष्टींमध्ये जास्त रस घेतात, त्याला हि उदाहरण आहे, झी टीव्ही ची मालिका पवित्र रिश्ता माझ्या काही मैत्रीणींना खूप आवडते, फावल्या वेळेत त्यांच्या त्यावरील गप्पा काय सुंदर रंगलेल्या असतात, त्यात मालिकेतल्या पात्रांच्या आयुष्यात घडणाऱ्या गोष्टी सोडून अर्चनाची साडी, मानवची सुंदरता या वर असलेला विलक्षण प्रेम इतक उतू येत म्हणून सांगू अजून काय तर स्वप्नांच्या पलीकडे आणि अश्याच काही जुन्या मालिकांचा विषय घेवून ऑफिस मधल्या मुली जेवण कधी संपवतात ते समजतच नाही. आताची तरुण मुले सुद्धा मालिका वीर बनतात हो कधी कधी, एकदा काय मालिकेत नवीन काही प्रेम विषयक दाखविले कि ते सुद्धा प्रेमासक्त होतातच. तसच राजकारण आणि समाजकारण, भक्ती आणि शक्ती अश्या अनन्य विषयावर आधारित कित्येक मालिका आपण रोज पाहतो आणि रोज त्यांचा आनंद घेतो. आणि त्यांचा आपल्या आयुष्यावर खूप प्रभाव आहे. काही ठिकाणी आपण चांगले उचलतो आणि काही ठिकाणी आपण वाईट सुद्धा उचलतो. सासू - सुनेच्या आधारित असलेल्या मालिका सासवा-सुना एकत्र बसून पाहतात. तर कार्टून आणि लहान मुलांवरील काही सिरियल्स तर इतक्या रंगतदार असतात कि आज्या - नातवांची चिमुकल्या नात्खात भांडणान मध्ये आजोबा आपल्या नातवापासून नेहमीच माघार घेतात. लडिवाळ, प्रेम, माया आणि संस्कृती शिकवणाऱ्या या मालिका बंद झाल्या तर थोडस मन नाराज सुद्धा होणारच कि, शत्रूवर वार, मित्रावर भार या गोष्टी सुद्धातितक्याच महत्वाच्या न!

मालिकांवर असलेले हे प्रेक्षकांचे प्रेम कसे काय दुरावू शकते. मालिकांमुळे रोज रोज घडणाऱ्या या नवीन नवीन गोष्टी आणि त्यांची उदाहरणे तुमच्या सुद्धा डोळ्या समोर उभी राहिली असतील न! मला सुद्धा असंच वाटले, म्हणून आज तुम्हाला सुद्धा सांगितले. पहा आणि आनंद घेतच रहा अश्या नवीन नवीन मालिकांचा..

शब्दांच्या पलीकडले शब्द...

2011-07-20T12:36:00.000+05:30

शब्द म्हणजे काय असतं,

भावनांनी भरलेलं एक गाव असतं,

शब्द म्हणजे व्यक्त होण्याचा संदर्भ असतो,

व्यक्ती आणि विषयाला जोडणारा तो पूल असतो,

स्तुती सुमनांची शब्दांत भरलेली भेळ असते,

राग-रोषांचा जणू शाब्दिक खेळ असतो,

शब्द विचारांचा भक्कम पाया असतात,

शब्द म्हणजे बोलण्यासाठी लागणारे बळ असतात,

शब्द म्हणजे चकाकणाऱ्या तलवारीची धार असते,

शब्द म्हणजे माउलीच्या मायेची पाखर असते.

शब्द जन्म आणि मृत्यूचे मार्मिक वर्णन असतात,

स्वर्गाचे द्वार असे हे "शब्दांच्या पलीकडले शब्द" असतात.

विकली मुंबई!!!

2011-07-19T16:17:00.000+05:30

मानेवरच्या तलवारीची धार का बोथटली

त्या रक्तरंजित दिवसांची आठवण तयांच्या मनी खुंटली,

वाघ गेला लांडगा आला कारभार राज्यास तयांचा कधी न उमगला,

थेंब थेंब रक्त सांडते तरी भ्रष्ट कारभार नाही सुटला,

श्वास तुटला, विश्वास मुकला, बधीर होऊनी किंकाळ्या मात्र ऐकल्या,

येवून थाटती बाजार लाज का मनी नाही उरली,

सोन्याची या माती केली, दगडांवरती पदे कोरली,

पितळ पांढरी मने ज्यांची जाहली. कृतघ्नतेची परिसीमा गाठली,

मरताची रोजची मुंगीपरी माणसे म्हणुनी वाच्यता कशी करुनी सोडली,

पैशांच्या बाजारी विकुनी माय आपुली दान धर्माच्या नावाखाली त्याची दिसे काळी सावली,

मरणाच्या सद्जनाच्या पैशांची देतात जांभई,

श्वानधर्म जणू अंगी त्यांनी खाल्ली विकुनी मुंबई, खाल्ली विकुनी मुंबई.....

राग मुंबईतल्या नागरिकांचा..

2011-07-15T15:42:00.000+05:30

दोन दिवस घरी टीव्ही वरच्या बातम्या पाहून डोक हैराण झालय, किती ते आणि काय होत ते काही समजेना, काल आय बी एन लोकमत वर पण साक्षात चुतीयागिरी पाहायला मिळाली. आणि परवा स्टार न्यूज वाल्यांना तर आपला स्वतःचा काय सत्कार करून घ्यायचा उत आलेला ते समजे ना! मुर्खांचा बाजार म्हणव कि बाजारातले मूर्ख! जाहिराती सोडाच पण यावेळी राजकारण पण बरेच स्वार्थी झालेले होते आणि उलटी गंगा म्हणून वाहायला लागले होते. शब्द बरे होते पण वेळ चुकली हे खर आणि सोनिया गांधीने आपल्या मुलाच्या माकडउड्या आताच थांबवाव्यात. बालपणी बाळकडू दिलेले दिसत नाही. लहान मुलासारखे वक्तव्य चक्क मिडिया समोर तो करत होता. या चिमण्या बाळाला अक्कल यावी हीच सदिच्छा! आता याला एकट्या माकडाला काय तर जनता आता याच्यासारख्या प्रत्येक माकडाला सोडणार नाही आहे.

मुंबईवरचा हल्ला म्हणजे दिवाळी आहे का? जो तो उठतो काहीही बारगळतो आहे ते..... मागच्या कसाबने केलेल्या हल्ल्याला सुद्धा आर आर ने आरारा काय ओकले ते आजपण लक्षात आहे. काय, अश्या मोठ्या मोठ्या शहरात छोट्या छोट्या गोष्टी होतच राहतात. वक्तव्य काही करोत हि लोक, पण नागरिकांनो, मुंबईकरांनो भारत हे एक राष्ट्र आहे. त्याच्या कुठल्याही प्रांतात, गावात, शहरात, गल्ली-बोळात हे गुन्हे घडणे थांबवायचे काम या लोकांचे आहे. आणि तेच काम त्यांनी आजतागायत केलेले नाही आहे.

प्रश्न दहशदवाद नाही, प्रश्न आहे दहशदीचा जी आज लोकांच्या मनात दडली आहे. आणि त्याला जोड देवून त्यावर गप्पा मारणाऱ्या या नेत्यांचा! काय तर म्हणे मुंबईकरांची व्हील पॉवर खूप जास्त आहे. काय स्पिरीट आहे त्यांच्यात? असा कानामागे खणखणात काढावा असे वाटले पण काय करणार आपण त्यातही काही करू शकत नाही. या राजकारण्यांनी आणि मिडियावाल्यांनी मिळून खरच मुंबईकरांना हतबल केलंय का? काम आणि घर इतकेच राहिलेय का? वास्तव चुकवून हे लोक कसल्या परीकथेतल्या जादूच्या गोष्टी दाखवतायत? काहीतरी विचार करावा. याचा संपूर्ण प्रभाव आपल्या सर्वसामान्य जनतेवर होतो आहे. सकाळचीच गोष्ट मी प्रवास करीत असलेल्या लोकल ट्रेन मध्ये सकाळी एक बँग होती. कुणाची होती देव जाणो, लोकांनी दहा वेळा आवाज दिला कुणी उत्तर देत नाही. म्हणून ती बँग सरळ बाहेर फेकून देण्यात आली. कुणाची बँग? कसली बँग? काही विचार करू शकत नव्हतेच ते उगाच कोण अंगाशी घेईल नको ते प्रकरण. म्हणून तिला सरळ बाहेर फेकून देण्यात आले. तिचा छडा लागेपर्यंत बॉम्ब वैगेरे फुटायचा त्यापेक्षा ती बाहेर फेकलेली बरी हे प्रथम त्या व्यक्तींच्या मनात! मग कित्ती लोक सहन करू शकतात. कुठे तरी हा राग व्यक्त होणारच.

आपल्याला काय या नेते मंडळींचा उपयोग आहे का? आज वाचले कि एटीएस आणि क्राइम ब्रांच मिळून या गोष्टींचा शोध लावणार आहेत. पण काय छडा लावणार आहेत. मागच्या ९/११ च्या रात्री जसे "चू" सारखे वागले तसे आत्ता हि वागतच आहेत न! आज हि मिडिया एक गोष्ट लपवायला तयार नाही. काही धागा लागला कि आली ब्रेकिंग न्यूज यांची न्यूज काय फ़क़्त मुंबईवाले वाचणार आहेत का? इतर लोक नाहीत का? त्यातच हि नेते मंडळी आपली सुंदर तोंड घेवून कॅमेरा समोर जे येतंय ते बरळतायत आणि आपण हे फ़क़्त पाहतोय. किती दिवस हा खेळ चालायचा.

दुनियेच्या पाठीवर उभे राहून राज्य करण्याची शक्ती एकट्या मुंबईत आहे. हे माहिती आहे म्हणून तर मुंबईला सारखे सारखे टार्गेट केले जाते. आणि महत्वाचे या नेत्यांना तिला टार्गेट केलेले पाहावेसे वाटते.आपण भोगतोय त्यासर्व गोष्टी निष्पन्न होत नाहीत बोलल्याशिवाय किंवा केल्याशिवाय आणि हे आपले दुराचारी नेते करीत आहे. मी साधारण माणूस आपला राग व्यक्त करणार तरी कसा हे माहिती आहे न त्याना मग फावते आहे चांगलेच... आय बी एन लोकमत फेमस निखील वागळेच्या मुलाखतीत अडकलेल्या त्या महारथींनी काल घडलेला बॉम्ब स्फोट सोडून १९९४ च्या मुंबई हल्ल्यावर प्रश्न उचलले गेले होते. अजून काय तर ज्या सोई सुविधा पुरविण्यात आलेल्या आहेत. त्या अजून यायच्या बाकी आहेत. एक वर्ष झाले तरी कसब सुळावर चढेना आणि म्हणतायत कि पोलीस दलात आणखीन चांगल्या यंत्रांना आणणार आहे. एक वर्ष काय फ़क़्त प्रयत्न करायचे आहेत का? सरळ सरळ अन्यायी वागणे, बोलणे जणू काही अंगीच बळावले आहे नेत्यांच्या. २६/११ काय? ९/११ काय? १३/०७ काय? छापून आणायला मजा येतेय मिडीयाला आणि पत्रकारितेला!

मुंबईची सहनशक्ती पहिली आहे या नेत्यांनी आणि सर्व जगाने, आता राग पाहण्याची वेळ आलेली आहे. आज नाही तर उद्या हि ताकद तुम्हाला पुरल्याशिवाय राहणार नाही...

सावधान..............

शेवटचे प्रेम

2011-07-07T17:11:00.000+05:30

श्वास आखरीचा हृदयात गुंतला, डोळ्यात अश्रूंचा थेंब हा लपला.

आली जीवनी तिच्या काळरात्र सोसेना भार तरी जड डोईवरी पात्र

क्षणात आठवणीनी कंठ हा दाटे, शेवट उभा सामोरी दुख: मनी वाटे

दैन्य नाही दुख: नाही, आठवणीत प्रियाच्या जीव व्यापला.

श्वास आखरीचा हृदयात गुंतला, डोळ्यात अश्रूंचा थेंब हा लपला.

श्वास तुटतो, मनी तुज पुकारतो, अश्रूंच्या धारातून जीव ओकारतो

आकांत प्रियेच्या कानी पडुनी, शेवटचे पाहू ध्यास एकच राही मनी

वेळ नाही हाती तीच्या, परी तिने ओठी शब्द फोडू पहिला

श्वास आखरीचा हृदयात गुंतला, डोळ्यात अश्रूंचा थेंब हा लपला.

साजण समोर नजरेत वाकलेला , पाहता जीव कासावीस सोकला

ओठात शब्द तुटतो हृदयात प्राण फुटतो, मिठीत प्रेमाच्या सोडूनी जाऊ पाहतो

कसे जावे, कसे राहावे शेवटी जीव सुटला, बंध तोडूनी प्राण झाला मोकळा

श्वास आखरीचा हृदयात गुंतला, डोळ्यात अश्रूंचा थेंब हा लपला.

--- कल्पेश मोहिते --->

चाराण्या चाराण्या साठी जीव वेडा जाहला

2011-06-28T09:55:00.000+05:30

भिक मागुनी सुद्धा पदर नाही भरला.

"दे माय" ची हाक ऐकूनही कुणी काना-डोळा नाही केला.

एक भाकरी शिळी मिळेल का हो पुढ्यात

फाटक्या पदराशी जीव स्वतःचा बांधला,

तरी तिचा चाराण्या चाराण्यासाठी जीव वेडा जाहला.

कशी ती माय दुखाची आसवे काढिते,

रडते परी आपल्या पिलांना आठविते,
मळक्या आयुष्याच्या प्रश्नांचा खेळ हा,
सोडूनी दिली त्या मायेला पिल्लाने भर रस्त्याला
तरी तिचा चाराण्या चाराण्यासाठी जीव वेडा जाहला.

सारी वाढविली पिल तिने मोठा केला गोकुळ,
संसाराच्या गाड्यात तिचा जीव सदा व्याकूळ,
एकटीच्या मरण यातना पिलांना नाही पोचल्या
रंग तिचा भंग परी तिने त्याला ओशळता केला.
तरी तिचा चाराण्या चाराण्या साठी जीव वेडा जाहला.

फुटले पंख पिल्लाला अन उडोनिया गेला आकाशी
माय मागे ठेवोनिया चित्त लावले संसारापाशी
केली फोडणी तत्वांची तिला एकटे केले जगी
परी नाही फोडिला टाहो अन नाही कल्लोळ केला
तरी तिचा चाराण्या चाराण्या साठी जीव वेडा जाहला.

वार्धक्याच्या सरतेवेळी कुणी नाही माझे
अर्ध्यावर राहिले आयुष्य नाही अग्नीस कुणी साझे
माय होती ती तिची आठवण नाही राहिली त्याला
एकटीचा जीव तिचा तीळ तीळ तुटत राहिला
तरी तिचा चाराण्या चाराण्या साठी जीव वेडा जाहला.

कल्पेश मोहिते

एक माहिती आपल्याच भगवतीची...........

2011-06-27T18:30:00.000+05:30

कोल्हापूरचे महालक्ष्मी मंदिर

महालक्ष्मी मंदिर पुराणात लिहिलेल्या १०८ शक्तिपीठांपैकी एक आहे. ते कोल्हापुरात (करवीर) आहे. मंदिराच्या मांडणीवरुन ते चालुक्यांच्या काळात सन ६०० ते ७०० मध्ये बांधले असण्याची शक्यता आहे.

कोल्हापूरची अंबाबाई खऱ्या अर्थाने अखिल महाराष्ट्राची कुलस्वामिनी ठरेल. पुराणे, अनेक जैन ग्रंथ, ताम्रपत्रे व सापडलेली अनेक कागदपत्रे यांवरून अंबाबाई मंदिराचे पुरातनत्व सिद्ध होते. मंदिराचे पहिले बांधकाम राष्ट्रकूट किंवा त्या आधीचा शिलाहार राजांनी सुमारे आठव्या शतकात केले असावे.या देवस्थानाची महाराष्ट्रातील साडेतीन शक्तिपीठांत गणना होते.

मुसलमानांनी देवळाचा विध्वंस केला तेव्हा मूर्ती अनेक वर्षे पुजाऱ्याने लपवून ठेवली होती. पुढे संभाजी महाराज यांच्या कारकीर्दीत इ. स. १७१५ ते १७२२ या कालखंडात मंदिराचे पुनरुज्जीवन करण्यात आले. उत्तम कोरीव काम असलेल्या भिंती व अगदी साधे वरचे शिखर हा कारागिरीतला फरक त्यामुळेच पडला असावा.

महालक्ष्मी ही विष्णूची भार्या व म्हणून समोर गरुडमंडपात विष्णुवाहन गरूडाची स्थापना केली आहे. तर मूर्तीच्या जवळील सिंह व शिरावरील शिवलिंगामुळे देवी अनेकांच्या मते पार्वतीचे रूप आहे.देवीची मूर्ती दगडी असून तिचे वजन ४० किलोग्रॅम आहे. मूर्तीमागे दगडी सिंह आहे. डोक्यावर मुकुट आहे आणि त्यावर शेषनाग आहे.

मंदिराची वास्तू

मंदिर पश्चिमाभिमुख असून महाद्वार पश्चिमेकडे आहे. पारंपारिक मराठा शैलीचा, लाकडी सुरूच्या खांबांचा व इस्पिदार कमानी असलेला, सभामंडप प्रवेश केल्यावर दिसतो. गेल्या दहा शतकांत मंदिराची अनेकदा वाढ झाली. मंदिराचे चार महत्त्वाचे भाग आहेत. पूर्व भागातील गाभारा व रंगमंडप हा सर्वात पुरातन भाग आहे. देवीचा गाभारा येथेच आहे. उत्तरेकडे महाकालीचा गाभारा तर दक्षिणेकडे महासरस्वतीचा गाभारा असून या तीन अंगांना जोडणाऱ्या सभामंडपास महानाटमंडप असे नामाभिमान आहे.

हिंदू धर्मशास्त्राप्रमाणे मूर्तीच्या प्राणप्रतिष्ठेबरोबर मंदिरासही देवपण येते व म्हणूनच देवळाची डागडुजी किंवा वाढ करणे सम्मत असले तरी कोणताही भाग काढून टाकणे किंवा पाडणे मान्य नाही. यामुळे जुन्या देवळांची मोठी वाढ झालेली दिसते. चैत्री पौर्णिमेच्या वेळी एका मागे एक अशा चढत जाणाऱ्या व दीपांनी पाजळेल्या तीन शिखरांचा देखावा अवर्णनीय दिसतो .

देवळाच्या भिंतीवर नर्तिका, वाद्ये वाजविणाऱ्या स्त्रिया, मृदंगी, टाळकरी, वीणावादी, आरसादेखी, यक्ष, अप्सरा, योद्धे व किन्नर कोरलेले आहेत. माघ शुद्ध पंचमीला सूर्यास्ताचे किरण बरोबर देवीच्या मुखावर पडतील असे उत्तम दिग्‌साधन, विनाचुन्याचे जोडीव-घडीव दगडी बांधकाम, व नक्षत्रावर अनेक कोनाचा पाया ही मंदिराचे वास्तुवैशिष्ट्ये होत. देवळाच्या प्राकारात शेषशायी, दत्तात्रेय, विष्णू, गणपती वगैरे अनेक देवतांची देवळे आणि काशी व मनकर्णिका कुंडे आहेत.

महालक्ष्मी हे जागृत देवस्थान व नवसाला पावणारी देवी असल्यामुळे नवस फेडण्यासाठी सर्वकाळ जनतेचा ओघ असतो. बाळाजी बाजीराव पेशव्यांची बायको गोपिकाबाई हिने नवस फेडण्यासाठी पावणेचोवीस तोळे ( जवळजवळ पाव किलो) वजनाचे सोन्याचे चार चुडे वाहिल्याचा उल्लेख सापडतो.

शुक्रवार, मंगळवार हे देवीचेदिवस मानले जातात. दर शुक्रवारी व आश्विन, कार्तिक, मार्गशीर्ष व माघ या चारही पोर्णिमेस व चैत्र वद्य प्रतिपदेस देवीच्या पितळी मूर्तीची पालखीप्रदक्षिणा काढली जाते. पालखीबरोबर देवीचे भालदार-चोपदार व पालखीचे भोई असतात. पूर्वी संस्थान असताना पालखीकरिता हत्ती, घोडे वगैरे सर्व लवाजमा असे. पालखीच्या सर्व टप्प्यांवर नायकिणींचे गाणे व नाच होत असे.

नवरात्रात नऊ दिवस देवीची वाहनपूजा बांधतात. घरच्या पूजेत कलश, फुलांची माळ, काळ्या मातीत पेरलेले धान्य वगैरे वापरण्यात येते. अष्टमीला देवीची नगरप्रदक्षिणा होते. नवसाप्रीत्यर्थ मंगळवारी व शुक्रवारी देवीचा जोगवा मागण्याची प्रथा आहे. आश्विन महिन्यात महालक्ष्मी व्रत करण्याची प्रथा आहे. देवीला हळदकुंकू वाहून तांब्यापितळेच्या किंवा मातीच्या घागरी विस्तवावर ऊद घालून उदवायच्या व देवीसमोर फेर धरून फुंकावयाच्या असतात. या घागरी फुंकणाऱ्या काही स्त्रियांचे अंगात प्रत्यक्ष महालक्ष्मीचा संचार होतो. व त्या भविष्याबद्दलच्या प्रश्नांची उत्तरे सांगतात. इच्छा असल्यास पूर्ण होण्याचा उपाय सांगतात, असा समज आहे. एकंदर कोल्हापूरच्या अंबाबाईचा देऊळवाडा आणि संबंधित उत्सव व पूजाअर्चा महाराष्ट्रीय मंदिर-प्रथांचे उत्तम उदाहरण आहे.

अधिक इतिहास व थोडी माहीती

महालक्ष्मीचे देवालय कोणी बांधले हे निश्‍चितपणे सांगता येत नसले तरी ख्रिस्तोस्तर नवव्या शतकापूर्वीच देवीचे महात्म्य प्रस्थापित झाले होते असे दिसते. कारण राष्ट्रकूट नॄपती प्रथम अमोघवर्ष याने काही सार्वजनिक आपत्तीच्या निवार्णार्थ आपल्या डाव्या हाताची अंगुली महालक्ष्मीला अर्पण केल्याचा उल्लेख त्याचा संजान ताम्रपटात आला आहे. हे देवालय हे शिलाहारांपूर्वीच करहाटक (कऱ्हाड) येथील सिंदवंशी राजाने बांधले असावे. त्यापूर्वीच ते शक्‍तिपीठ म्हणून प्रसिद्ध पावले होते. कोल्हापूरचे शिलाहार देवीचे निस्सिम भक्‍त होते. आपणास देवीचा "वरप्रसाद" मिळाला असल्याचा उल्लेख त्यांच्या अनेक लेखांत येतो. काही विद्वानांच्या मते हल्लीच्या देवळाचा जो अतिशय जुना भाग आहे त्याचे बांधकाम उत्तर-चालुक्यांच्या काळात आहे. देवळाच्या मुख्य वास्तूचे दोन मजले आहेत आणि त्याची बांधणी कोल्हापूरच्या आसमंतात मिळणाऱ्या काळया दगडात केली आहे. देवळाचे शिखर आणि घुमट संकेश्‍वर मठाचे अधिपती शंकराचार्य यांनी बांधले असे म्हणतात. या उलट जैन पंथियांचा असा दावा आहे की, हे देऊळ मूळचे जैन देवता पद्‍मावतीचे आहे आणि त्याचे शिखर आणि घुमट हे सनातन धर्मीयांच्या ताब्यात गेल्यानंतर बांधण्यात आले. मेजर ग्रॅहम यांच्या मतानुसार चौदाव्या आणि पंधराव्या शतकामध्ये मुसलमानांनी देवळांची नासधूस केली त्यावेळी या देवळातील महालक्ष्मीची मूर्ती एका खाजगी घरात हलविण्यात आली आणि पुढे १७२२ मध्ये दुसऱ्या संभाजीने त्या मूर्तीची हल्लीच्या देवळात प्रतिष्ठापना केली. ही प्रतिष्ठापना करण्यासाठी संभाजीने सिधोजी हिंदूराव घोरपडेला पन्हाळयाहून कोल्हापूरास रवाना केले होते. हे देवालय आकाराने एखाद्या फुलीसारखे आहे. प्रसिद्ध हेमाडपंती वास्तुशिल्प पद्धतीने या देवळाची बांधणी, दरजा न भरता एकमेकांवर ठेवलेल्या अशा मोठमोठया चौकोनी किंवा आयताकॄती दगडात करण्यात आलेली आहे. देऊळ पश्‍चिमाभिमुख असून मुख्य प्रवेशद्वारावर नगारखाना आहे. पश्‍चिमेला असलेल्या मुख्य दरवाजाशिवाय उत्तर, पूर्व आणि दक्षिणेला प्रवेशद्वारे आहेत. उत्तर दरवाजाला एक मोठी घंटा असून दिवसातून पाच वेळा ती वाजविली जाते. या दरवाजाला घाटी दरवाजा असे म्हणतात. देवळात वारा येण्याला कोठेही गवाक्षे नाहीत. पूर्वेकडे असलेल्या मोठया घुमटाच्याखाली महालक्ष्मीची मूर्ती आहे व उत्तरेकडे आणि दक्षिणेकडे असलेल्या दोन छोटया घुमटांखाली महाकाली आणि महासरस्वतीच्या मूर्ती आहेत. महालक्ष्मीची मूर्ती १.२२ मीटर उंच असून ती एका ०.९१ मीटर उंच असलेल्या दगडी चौथऱ्यावर उभी करण्यात आलेली आहे. देवळाच्या मुख्य इमारतीच्या प्रवेशद्वारातून आत गेल्यानंतर जो मंडप लागतो त्या मंडपाला प्रवेश मंडप किंवा गरूड मंडप असे म्हणतात. आश्‍विन नवरात्रोत्सवात महालक्ष्मीची चांदीची प्रतिमा त्या ठिकाणी तयार करण्यात आलेल्या दगडी चौथऱ्यावर ठेवून तिची पूजा करतात. प्रवेशद्वारानंतर मुख्य मंडप दॄष्टीस पडतो. या मंडपाच्या दोन्ही बाजूला कोनाडे असून त्यामध्ये अतिशय सुंदर कोरीव काम असलेल्या मूर्ती बसविलेल्या आहेत. यापैकी प्रमुख मूर्ती म्हणजे तथाकथित भरत आणि शत्रुघ्न यांच्या होय. या मूर्तीबद्दल विद्वानांमध्ये मतभेद आहेत. या मंडपातून मणि मंडपाकडे जाता येते. या मंडपाच्या पाठीमागील भिंतीच्या दोन्ही बाजूला द्वारपालाच्या दोन सुंदर मूर्ती आहेत. या द्वारपालांना जय आणि विजय अशी नावे असून त्या मूर्ती (३.०५ मी.उंच) लढाऊ पवित्र्यामध्ये कोरण्यात आलेल्या आहेत. मणि मंडपामधून महालक्ष्मीची मूर्ती ज्या आतील गाभाऱ्यात आहे त्या ठिकाणी जाता येते. त्या ठिकाणी बंदिस्त केलेला मार्ग असून पूर्वी तेथे काळोख होता. देवीला प्रदक्षिणा घालण्याऱ्या भाविक लोकांना त्रास होवू नये म्हणून विजेचे दिवे लावलेले आहेत. गाभाऱ्याच्या प्रदक्षिणा मार्गातील भिंतींना तसेच गाभाऱ्यात व मणि मंडपात संगमरवरी फरशी बसविलेली आहे. देवळाच्या मुख्य इमारतीला बरेच मजले असून त्या ठिकाणी महालक्ष्मीची मूर्ती असलेल्या जागेच्या वरच्या बाजूस एक लिंग आहे. मुख्य देवळाच्या बाहेरील बाजूला अप्रतिम कोरीव काम आहे. थोडया थोडया अंतरावर कोनाडे असून प्रत्येक कोनाडयामध्ये काळया दगडात कोरलेल्या स्वर्गीय वादक आणि अप्सरांच्या मूर्ती आहेत. शंकराचार्यांनी या देवळाचे जे वरचे बांधकाम केले त्या बांधकामाला एक लाख रुपये खर्च आला असे म्हणतात. ज्याला गरुड मंडप किंवा सभा मंडप म्हणतात. तो १८४४ ते १८६७ या दरम्यान बांधण्यात आला. महालक्ष्मीच्या मुख्य देवळाभोवती दत्तात्रय, विठोबा, काशीविश्‍वेश्‍वर, राम आणि राधाकॄष्ण अशी इतर लहान मोठी देवळे आहेत. देवळाच्या सभोवारच्या मोकळया जागेत फसरबंदी केलेली आहे. सभामंडपाच्या दोन्ही बाजूला पूर्वी एक एक कुंड होते आणि त्यात कारंजे होते. या कुंडामध्ये भाविक लोक धार्मिक विधी करीत. देवळाच्या निरनिराळया भागात चार देवनागरी शिलालेख कोरलेले दिसतात. दत्त मंदिराच्या पाठीमागे असलेल्या हरिहरेश्‍वराच्या देवळाच्या भिंतीवर शके ११४० मध्ये कोरलेला एक शिलालेख आहे. दुसरा शिलालेख देवळाच्या पटांगणात प्रवेश करताना डाव्या बाजूला असलेल्या एका खांबावर असून तो शके ११५८ चा आहे. तिसरा शिलालेख मुख्य देवळाच्या डाव्या बाजूला असलेल्या नवग्रहांच्या छोटया देवळातील एका खांबावर आहे, आणि चौथा शिलालेख मुख्य देवळाच्या पाठीमागे असलेल्या शेषशायी मंदिराच्या डाव्या बाजूला आहे. हा शिलालेख आपल्याला पूर्वेकडे असलेल्या दरवाजामधून प्रवेश करताना लागतो. महालक्ष्मीच्या दर्शनासाठी दूरदूरच्या अंतराहून शेकडो अनेक भाविक येतात. त्यात पुण्या-मुंबईहून जाण्याऱ्यांची संख्या मोठी असते. मंदिराची आणि पूजेअर्चेची व्यवस्था ठेवण्यासाठी एकंदर २० पुजारी आहेत. प्रत्येक शुक्रवारी देवळाच्या पटांगणात पालखीमधून देवीच्या प्रतिमेची मिरवणूक काढण्यात येते. वर्षातून तीन वेळा उत्सव करण्यात येतो. त्यापैकी पहिला उत्सव चैत्र पौर्णिमेला होतो.या दिवशी महालक्ष्मीची पितळी प्रतिमा पालखी मध्ये घालून तिची मिरवणूक काढण्यात येते. दुसरा उत्सव म्हणजे आश्‍इवन महिन्यातील पंचमीच्या दिवशी. या दिवशी कोल्हापूरपासून ४.८३ कि. मी. वर असलेल्या टेंबलाईच्या देवळापर्यंत महालक्ष्मीच्या मूर्तीची पालखीतून मिरवणूक नेण्यात येते. त्यावेळी कसबा बावडा गावाचा जो प्रमुख असतो त्याच्या अविवाहित मुलीकडून टेंबलाईला कोहळयाचा नैवेद्य दाखवला जातो. आश्‍इवन पौर्णिमेला दिवे आणि ज्योती लावून देवळाची आरास करण्यात येते आणि देवीला महाप्रसाद अर्पण करण्यात येतो. कार्तिक आणि माघ महिन्यात महालक्ष्मीच्या देवळाच्याबाबत एक अतिशय विलक्षण घटना अनुभवास येते.या दिवशी सूर्यकिरणे महाद्वारातून प्रवेश करून गाभाऱ्यापर्यंत पोहचतात आणि तेथून ते महालक्ष्मीच्या प्रतिमेवर परावर्तित होतात. ही किरणे पहिल्या प्रथम महालक्ष्मीच्या पायावर पोहचतात आणि तेथून हळूहळू तिच्या मस्तकापर्यंत जातात. हा चमत्कार जवळ जवळ पाच मिनटांपर्यंत चालतो. या दिवशी देवीला खास प्रार्थना केली जाते. हा चत्मकार पहाण्यासाठी भाविक मोठया संख्येने जमा होतात. हा मुहूर्त पुजारी पंचांग पाहून ठरवितात. देवळाची बांधणीच अशातऱ्हेने करण्यात आलेली आहे की, वर्षातून केवळ दोन दिवशीच सूर्यकिरणे देवीच्या अंगावर पडतात. महालक्ष्मीच्या देवळाच्या परिसरात असलेल्या देवळांपैकी शेषशायी व नवग्रहांचे देऊळ शिल्प आणि प्राचीनत्व या दॄष्टीने महत्त्वाची आहेत. शेषशायीचे देऊळ पूर्व दरवाजाच्या दक्षिणेला आहे. या देवळामध्ये विष्णूची मूर्ती शेषनागाच्या अंगावर पहुडलेली आहे. या देवळामध्ये एक लिंग असून देवळाच्या समोरच सुंदर मंडप आहे. त्याच्या छताच्या आतल्या बाजूला जो घुमट आहे त्याच्यावरील शिल्प आणि कोरीव काम इतके अप्रतिम आहे की, त्याची तुलना अबू येथील विमलसभा या वास्तूच्या छतावरील कोरीव कामाबरोबरच करता येईल. या कोरलेल्या छताच्या खालच्या बाजूला जैन तीर्थकरांच्या दिगंबर मूर्ती कोरलेल्या असून त्यांच्या बाजूला कन्नड भाषेतील शिलालेख आहे. या मंडपाची बांधणी बहुधा एखाद्या भाविक जैन राजाने केली असावी. नवग्रहांच्या देवळालाही दर्शनी बाजूला एक सुंदर मंडप असून त्या मंडपाच्या छताला आतील बाजूवर असलेल्या नऊ तावदानावरून या मंडपाला नवग्रह मंडप म्हणतात. वास्तविक या उत्तर-चालुक्य अथवा होयसाळ काळातील छताप्रमाणे या मंडपाच्या छतावर मुख्य देवतेभोवती अष्ट दिक्‌पालांचे चित्रण आहे. ही मुख्य देवता जैन असावी अशा अनुमानास बराच आधार आहे. आवरातील दोन देवळे (शेषशायी व नवग्रह) जैन आहेत हे अर्थपूर्ण आहे. हा मंडप म्हणजे प्राचीन भारतीय शिल्पाचा एक अतिशय उत्कृष्ट असा नमुना आहे. मंडपाच्या वरच्या बाजूला हंसांच्या प्रतिकृती व टोकाला अप्सरांच्या अतिशय सुंदर मूर्ती कोरण्यात आलेल्या आहेत. उजव्या बाजूच्या एका छोटया देवळात महिषासुराला मारणाऱ्या दुर्गेची प्रतिमा आणि सूर्यदेवाला वाहून नेणाऱ्या सात घोडयांच्या रथाचे उत्कृष्ट कोरीव काम आहे.डाव्या बाजूला असलेल्या देवळात नवग्रहांच्या मूर्ती असून देवळात नवग्रहांच्या मूर्ती असून त्यांची प्रतिष्ठापना अगदी अलीकडे करण्यात आलेली आहे. वरील दोन देवळांव्यतिरिक्‍त आणखी छोटीछोटी पूजेची ठिकाणे मुख्य मंदिराच्या परिसरात असून त्या मध्ये हरिहरेश्‍वर, मुक्‍तेश्‍वरी आदि देवळांचा उल्लेख करावा लागेल. मंदिराच्या उत्तरेकडे पूर्वी काशी आणि मनकर्णिका या नावांची दोन कुंडे होती. ही कुंडे आता मातीने भरून गेलेली आहेत आणि तेथे असलेल्या मूर्ती आणि इतर प्रतिमा वस्तुसंग्रहालयात वा इतरत्र हलविण्यात आलेल्या आहेत. हल्ली महालक्ष्मीच्या देवस्थानाचा सर्व कारभार जिल्हाधिकारी एका समितीच्या मदतीने पहतात.

सौजन्य विकिपीडिया

भांडणाचा कार

2011-06-27T16:18:00.000+05:30

जीवनात बऱ्याच गमती जमती घडतच असतात. आणि त्यात भाषेवरून झालेल्या गमती जमती तर रोजच्याच हो न! आपल्या भाजीवाली आणि गुजराथी बायकांची एक गोष्ट आठवून पहा. आणि आपली मुंबई तर या वाद विवादांनी खच्चून भरलेली असते. लोकलमध्ये बसमध्ये बऱ्याच ठिकाणी ऐकायला येतेच न.... अशीच एक एक गम्मत पाहून मला सुद्धा हसू फुटतेच....

एकदा असेच माझ्या बँकमध्ये मी काही कामाकरिता गेलो होतो. तिथे एक मराठी बोलणारी बाई आली होती. तशी ती शांत वाटली. आणि लुक म्हणजे अगदी टिपिकल मराठीबाई सारखा साधाच, मी टोकन घेऊन नंबर येईपर्यंत समोर सोफ्यावर बसलेलो.समोरून आलेल्या त्या बाई पासबुक खिडकी वर पासबुक एन्ट्री करण्यासाठी गेल्या. खिडकीत बसलेल्या एका मद्रासी बाई ने पासबुक हातात घेतले. आणि प्रिंटींग मशीन मध्ये टाकले, आणि पटकन त्या मराठी बाईला म्हणाली, "आप का कितना दिन से एन्ट्री बाक्की, अय्यो" अस बोलून ती मागच्या बसलेल्या हेड एकाउन्टट साहेबांना काहीतरी पुटपुटली. आणि पुढे होऊन पुन्हा मराठी बाईला म्हणाली, "अब टाइम लगेगा, आप जाके उदर सोफे पर बैटो! वक्के. जस्ट वेट", "व्हॉट अ वूमन, बोलून तोंडातल्या तोंडात तिच्या भाषेत काहीतरी पुटपुटली." त्यावर ती मराठी बाई पटकन आपल्या अस्सल मराठी मध्ये बोलली, "क्काय? कसला टाइम लगेगा. लवकर एन्ट्री करके दो!" समोरच्या मद्रासी बाईच्या तोंडावर प्रश्नचिन्ह उभे राहिले. दुसरयाच क्षणाला मराठी बाई बोलली,"तुला क्काय प्रोब्लेम हाय ग! गप एन्ट्री कर कि" सगळी लोक अव्वाक झाली आणि तिच्या तोंडाकडे पाहू लागली. तिच्या डोक्यावर आठ्या पडल्या होत्या. घाबरून समोरच्या मद्रास्णीने व्यवस्थापकांना बोलाविले. पण तो पर्यंत मराठी बाईने जणू काही साफ सफाई करायचाच ठरवले होते. एक माणूस त्यांना जाऊन म्हणाला,"काय झालं बाई कशाला चिडता?" त्यावर "न्हाईतर काय, हिला अक्कल हाय का काडीची हिला काय करायचय मी एन्ट्री रोज रोज करीन न्हाईतर महिन्यातून करीन न्हाईतर वर्षातून करीन. हि कोण मल्ला सांगणारी?" असं सटासट उत्तर दिल. कुणाला काही समजेना ती कशावरून इतकी भडकली? का भडकली? सगळी कडे लोक काम थांबवून तिच्या कडे पाहत होते. व्यवस्थापक आले आणि उद्रेकच झाला. "इस बाई को कूच नही कळता है तर कशाल्ला रक्का हिला कामपर, हि मेरकु बोलते" असा काहीस उलटच झालं. व्यवस्थापक सरळ समोरच्या मद्रासणीला माफी मागायला लावली. आणि पासबुक द्यायला लावल. मद्रासणीला रडू कि काय करू असे झाले होते. ती गप्प बसून आपले काम करू लागली. तोपर्यंत माझा टोकन सुद्धा आला होता. मी आपले काम उरकले आणि सरळ बाहेर पडायला निघालो. तर मराठी बाई माझ्या बाजूनेच निघाल्या. त्या थांबून थोडस हसल्या. मग मी पटकन विचारून घेतलचं, "तुम्ही मघाशी इतक्या का भडकल्या त्या मद्रास्णीवर." तर त्या इतक्या स्वच्छ मराठीत बोलल्या कि, " कि ते मी तिला धडा शिकवत होते, मला कन्नड सुद्धा येते. आणि ती मला त्या भाषेत "काय बाई आहे हि! अजून महिन्याभराने यायचं न!" असं म्हणाली म्हणून मी जरा तिला घाबरविण्याकरिता असं बोलत सुटले." असं बोलून त्या मात्र निघून गेल्या. महाराष्ट्राचा अभिमान असल्यागत म्हणजे जो असायलाच हवा असा ती बाई तरा तरा पुढे निघून गेली. पण ती आत खेडी बायकांसारखी का बोलत होती? ते विचारायचं राहिलेच विचार कसा आणि कुठे करावा हे गणितच चुकले. असे बरेच विनोद तुमच्या हि आस-पास सुद्धा घडलेच असणार.

अजून एक गोष्ट हसणे आरोग्यासाठी चांगलेच असते.

बालगंधर्व..... स्मृती दर्शन

2011-06-26T12:54:00.000+05:30

नमन नटवरा विस्मयकारा । नमन नटवरा विस्मयकारा ।।

वरील रंगदेवतेच्या सुश्रोषीत ओळी आज आठवल्या आणि रंगभूमीच्या सुरवातीला नाट्यसंगीताने रंगभूमीला झळाळून काढणाऱ्या त्या महान व्यक्तिमत्वाचे नाव आठवले. लोकमान्य टिळकांच्या स्वरात, "अरे हा तर बालगंधर्व!" या स्तुतीसुमनांनी ज्यांचा गौरव झाला ते आपले बालगंधर्व म्हणजेच नारायण श्रीपाद राजहंस. बालगंधर्वांचा जन्म २६ जून १८८८ मधील सांगलीतील नागठाणे गावी झालेला, त्यांच्या गळ्यात लहानपणा पासूनच सरस्वतीचा आशीर्वाद वसलेला, उत्तम गायकी आणि स्त्री-रंगभूषेत स्त्री-नेपथ्य सादरीकरण हे वैशिष्ट्य तसेच नाट्यगीतांसह ख्याल, ठुमरी, गझल, दादरा, भक्तिगीते अश्या सर्व गायन प्रकारांवर प्रभुत्व, पं. भास्करबुवा बखले यांचे ते शिष्य होते. कारकीर्दीच्या सुरवातीपासूनच त्यांची गाण्याची पद्धत आणि संस्कार लोकान्मुख झालेले होते. आणि तेव्हाच त्यांना बालगंधर्व हि पदवी लोकमान्यांनी बहाल केली होती.
बालगंधर्वांच्या जीवनावर आधारित सुंदर मराठी चित्रपट नुकताच आला हा बालगंधर्व आपण पहिलाच आहे. त्यातच आपल्याला समजते कि बालगंधर्वांचे आयुष्य आपल्या कलेला किती वाहलेले होते. आज त्यांच्या स्मृतीत आपण कितीतरी त्यांची गाणी ऐकतो, वाचतो. आज त्यांचा जीवनपट वाचायला खूप साधने आहेत. त्या थोर कलासेवकाचे आजता गायत कित्ती तरी चाहते झाले असतील. पण त्यांच्या जीवनपटापेक्षाहि अत्यंत खडतर तर तेव्हाचे आयुष्य होते. नितीन चंद्रकांत देसाई कृत बालगंधर्वमध्ये पाहताना त्याच्या त्या खडतर आयुष्याची कहाणी एकदम जवळ येवून जाते. तेव्हाच्या काळी नाटक विश्वात स्त्री-पात्र करण्यासाठी स्त्रिया पुढे येत नसत आणि तशी त्यांना मनाई पण होती. तरीही स्त्री पात्र हुबेहूब रंगमंचावर आणण्याचे काम बालगंधर्वांनी केले. त्यांनी अण्णासाहेब किर्लोस्कर, गोविंद बल्लाळ देवल, श्रीपाद कृष्ण कोल्हटकर, काकासाहेब खाडिलकर, राम गणेश गडकरी आणि वसंत शांताराम देसाई प्रभृतींनी लिहीलेली अनेक संगीत नाटके केली. संगीत सौभद्र, मृच्छकटिक, शाकुंतल, मानापमान, संशयकल्लोळ, शारदा, मूकनायक, स्वयंवर, विद्याहरण, एकच प्याला सह एकूण २५ विविध नाटकांत भूमिका केल्या. शाकुंतल नाटकातील शकुंतला आणि मानापमान या नाटकातील भामिनी मुळे तर बालगंधर्वांनी आपले नाव यश्याच्या उच्च शिखरावर नोंदवले. त्यांची ओळख जगात प्रतिभावंत जाहली. भरजरी साड्या आणि दागिने घालून जेव्हा बालगंधर्व रंगमंचावर अवतरत तेव्हा लोकांच्या डोळ्याचे पारणे फिटायचे. मध्यंतरी काळात त्यांनी बरेच धक्के खाल्ले. बरायचं संकटांना त्यांना तोंड द्यावे लागले. परिस्तिथी कडेलोट होत असतांना सुद्धा त्यांनी रसिकजनाचा विचार केला आणि नाटके गाजवली. पत्र आणि नाट्य रंगमंचावर कसे उठून दिसायला हवे हे बालगंधर्वांच्या नाटकातून वाखाणण्याजोगे होते. बहुतांश मंडळी आजही त्यांचा आदर्श आपल्या समोर ठेवून जगतात. १९५५ साली त्यांनी एकाच प्याला मध्ये साकारलेली सिंधू हि त्यांची शेवटची भूमिका होती. तदनंतर रंगविश्वातून त्यांनी निवृत्ती घेतली. १५ जुलै १९६७ मध्ये बालगंधर्वांचे निधन झाले. आणि रंगभूमीचा मोलाचा आशीर्वाद हरपला.
बालगंधर्व नावातच असलेली एक सुंदर व्याख्या म्हणजे त्यांचे नाव जसे आज अजरामर आहे. त्या पद्धतीने ते संपूर्ण रंगभूमीत सुद्धा वसलेले आहे. रंगशारदेच्या त्या महान व्यक्तिमत्वास माझे शतश: नमन आणि तुम्हा सर्वांना सादर प्रणाम.

मराठी रंगभूमीच्या या दिव्यरत्नाबद्दल माहिती सांगावी तेव्हडी कमीच आहे. तसेच या स्मृतीप्रित्यर्थ लिहिलेला हा लेख गुगल आणि विकिपीडियाच्या सहाय्याने पूर्ण केला आहे आणि तसेच अधिक माहिती करिता खालील दुव्यांवर कृपया टिचकी मारा.

http://mr.wikipedia.org/wiki/नारायण_श्रीपाद_राजहंस

आयुष्य सर्वात महत्त्वाचे..

2011-06-23T12:30:00.000+05:30

एकदा लग्न झालं की, आपलं आयुष्य सुखात जाईल असं आपल्याला वाटत असतं...

असा वाटण्याची जागा मग ,

मूल झालं की...

मोठं घर झालं की...

अशा अनेक इच्छांच्या अंगाने वाढतच जाते .

दरम्यानच्या काळात , आपली मुलं अद्याप मोठी झालेली नाहीत. ती जरा मोठी झाली की सारं ठीक होईल , अशी आपण मनाची समजूत घालू लागतो .

मुलांच्या वाढत्या वयात, त्यांच्या भवितव्याच्या सुंदर स्वप्नांनी आपण आपले दिवस सजवत असतो. मुलं जरा करती सवरती झाली की सारं कसं आनंदानं भरून जाईल, असं आपल्याला वाटत असतं.

आपला नवरा / बायको जरा नीट वागायला लागला लागली की...

आपल्या दाराशी एक गाडी आली की...

आपल्याला मनाजोगी सुटी मिळाली की...

निवृत्त झालो की...

आपलं आयुष्य कसं सुखानं भरून जाईल, असं आपण सतत स्वतःशीच घोकत असतो .

खरं असंय, की आनंदात असण्यासाठी, सुखात असण्यासाठी आत्ताच्या वेळेपेक्षा दुसरी योग्य वेळ कोणतीही नाही.

आयुष्यात आव्हानं तर असणार आहेतच. ती स्विकारायची आणि ती झेलता झेलताच आनंदी राहायचा निश्चय करायचा हेच बरं नाही का ?

जगायला - खरोखरीच्या जगण्याला - अद्याप सुरुवात व्हायचीये, असंच बराच काळ वाटत राहतं.

पण, मध्ये बरेच अडथळे असतात . काही आश्‍वासनं पाळायची असतात , कोणाला वेळ द्यायचा असतो,

काही ऋण फेडायचं असतं ....

आणि अगदी शेवटी कळतं, की ते अडथळे म्हणजेच जीवन होतं.

या दृष्टिकोनातून पाहिलं की कळतं,

आनंदाकडे जाणारा कोणताही मार्ग नाही.

आनंद हाच एक महामार्ग आहे.

म्हणून प्रत्येक क्षण साजरा करा.

शाळा सुटण्यासाठी ... शाळेत पुन्हा जाण्यासाठी... वजन चार किलोने कमी होण्यासाठी... वजन थोडं वाढण्यासाठी... कामाला सुरुवात होण्यासाठी... एकदाचं लग्न होऊन जाऊदे म्हणून... शुक्रवार संध्याकाळसाठी... रविवार सकाळसाठी ...नव्याकोऱ्या गाडीची वाट बघण्यासाठी... पावसासाठी ... थंडीसाठी... सुखद उन्हासाठी. .. महिन्याच्या पहिल्या तारखेसाठी... आपण थांबून राहिलेले असतो .

एकदाचा तो टप्पा पार पडला की, सारं काही मनासारखं होईल, अशी आपणच आपली समजूत घातलेली असते . पण, असं काही ठरवण्यापूर्वी आनंदी होण्याचं ठरवा.

आता जरा या पुढे दिलेल्या प्रश्‍नांची उत्तरं द्या पाहू -

१ - जगातल्या पहिल्या दहा सर्वांत श्रीमंत माणसांची नावं सांगा पाहू .

२ - गेल्या पाच वर्षांत विश्‍वसुंदरी किताब मिळवणऱ्यांची नावं आठवतायत?

३ - या वर्षीच्या पाच नोबेल विजेत्यांची नावं सांगता येतील?

४ - गेल्या दोन वर्षांतल्या ऑस्कर विजेत्यांची नावं लक्षात आहेत का ?

हं! काहितरीच काय विचारताय? असं तर वाटलं नाही ना तुम्हाला? पण , असं वाटलं नसलं तरी, या प्रश्‍नांची उत्तरं देमं तसं सोपं नाहीच, नाही का ?

टाळ्यांचा कडकडाट हवेत विरून जातो .

पदकं आणि चषक धूळ खात पडतात.

जेत्यांचाही लवकरच विसर पडतो.

आता या चार प्रश्‍नांची उत्तरं द्या पाहू -

१ - तुमच्यावर ज्यांचा प्रभाव आहे अशा तीन शिक्षकांची नावं सांगा बरं.

२ - तुम्हाला अगदी तातडीची गरज असताना मदत करणाऱ्या तीन मित्रांची नावं सांगता येतील?

३ - आपण म्हणजे अगदी महत्त्वाची व्यक्ती आहोत, असं तुम्हाला वाटायला लावणाऱ्या एखाद-दोघांची नावं सांगता येतील तुम्हाला?

४ - तुम्हाला ज्यांच्याबरोबर वेळ घालवायला आवडतो अशा पाच जणांची नावं सांगा बरं.

क्षणभर विचार करा .

आयुष्य अगदी छोटं आहे.

तुम्ही कोणत्या यादीत असाल ? काही अंदाज लागतोय ?

मी सांगतो.

जगप्रसिद्ध व्यक्तींच्या यादीत तुमचं नाव नक्कीच नाहिये . पण, हा मेल ज्यांना आवर्जून पाठवावा असं मला वाटलं, त्यांच्या यादीत तुमचं नाव नक्कीच आहे....

आता एक गोष्ट.

काही वर्षांपूर्वीची. सिएटलच्या ऑलिम्पिकमध्ये शंभर मीटर धावण्याच्या स्पर्धेत सहभागी झालेले नऊ स्पर्धक स्पर्धा सुरू होण्याच्या संकेताची वाट पाहात जय्यत तयार उभे होते. ही सारी मुलं शारीरिक किंवा मानसिकदृष्ट्या अपंग होती.

पिस्तुलाचा आवाज झाला आणि शर्यत सुरू झाली. साऱ्यांनाच पळता येत होतं असं नाही. पण, प्रत्येकाला स्पर्धेत भाग घ्यायचा होता आणि महत्त्वाचं म्हणजे जिंकायचं होतं.

धावता धावता

एकाचा तोल गेला. काही गोलांट्याखाऊन तो पडला आणि रडू लागला. त्याच्या रडण्याचा आवाज ऐकून अन्य आठही जण पळायचे थांबले. सारे मागे फिरले... सारे जण...

"डाउन्स सिन्ड्रोम” ची व्याधी असलेली एक मुलगी त्याच्या जवळ बसली. तिने त्याला मिठी मारली आणि मग विचारलं, 'आता बरं वाटतंय?' मग साऱ्यांनी त्याला उभं केलं आणि अंतिम रेषेपर्यंत सारे खांद्याला खांदा लावून चालत गेले.

ते दृष्य पाहून मैदानावर उपस्थित असलेले सारेजण हेलावून गेले. उभे राहून मानवंदना देत साऱ्यांनी टाळ्यांचा कडकडाट केला. बराच काळ त्या टाळ्यांचा आवाज आसमंतात गुंजत होता...

त्यावेळी तिथे उपस्थित असलेली मंडळी अजूनही त्या घटनेची आठवण काढतात.

का?

कुठेतरी आत खोलवर आपल्याला प्रत्येकाला ठाऊक असतं की आयुष्यातली सर्वांत महत्त्वाची गोष्ट असते ती स्वतःसाठी जिंकण्यापेक्षा कितीतरी मोठी असते .

आयुष्यातली सर्वांत महत्त्वाची गोष्ट असते ती म्हणजे इतरांना जिंकायला मदत करणं. त्यासाठी वेळप्रसंगी आपला वेग कमी करावा लागतो किंवा अगदी शर्यतच बदलावी लागते.

शक्‍य तितक्‍या लोकांना हे सांगा . त्यानं आपलं हृदयपरिवर्तन घडून येईल. कदाचित इतरांचंही...

दुसरी मेणबत्ती लावण्यासाठी वापरल्याने पहिल्या मेणबत्तीचं काहीच कमी होत नाही…. नाही का?

इंग्रजी

2011-06-21T13:45:00.000+05:30

इंग्रजीच्या नादापाई झाला मराठीचा डब्बा गोल
मराठी मानसा आता तरी तू मराठीतून बोल...

इंग्रजीच्या पेपरात होऊन जाते वर्ग सारा पास
पण मराठीचा पोरगा होतो मराठीत नापास...

प्रेम करतो तुझ्याशी म्हटले की पोरगी समजते हेंबाड्या
अन आय लव यु म्हटल्यावर मनात मारते उड्या...

माय झाली मॉम आणि बाप झाला आता डयाड
रेव्ह पार्टीत नाचून श्यान पोर झाली मॅड...

भांडण करते बायको घरात बाबुला इंग्रजी शाळेत टाका
मराठी माणसापासून आहे खरा मराठी भाषेला धोका ...

मराठी इसरत चालल शाळेतले शिक्षण
मराठी औक्सीजनवर अन चालू आहे इंग्रजीचे रक्षण...

ज्ञानोबा तुकोबाची अभंगवाणी, आठवा मराठीचा गोडवा
मराठी माणसाचे नवीन वर्ष म्हणजे असतो गुडी पाडवा...

सावध व्हा मित्रहो, जपा मायबोली मराठी
मराठीतूनच बोला सारे मराठी रक्षणासाठी...!!

नोट : आवडलेल्या कवितांचे कवी/कवियत्री चे नाव माहित नसून फ़क़्त ब्लॉग वर वाटून घेण्यात आलेल्या आहेत.

आई

2011-06-21T13:43:00.000+05:30

जगी माऊली सारखे कोण आहे ।
जिचे जन्मजन्मांतरी ऋण आहे।।

असे ऋण हे की जया व्याज नाही।
ऋणाविन त्या जीवना साज नाही ।।

जिने सोसल्या यातना कोटी कोटी ।
तुला जन्म लाभे तिच्या पुण्य पोटी।।

जिच्या यातनाचे जगी मोल नाही ।
तिच्या सारखा लाघवी बोल नाही।।

जिने लाविला लेकरांना लळा या।
तिच्या दैवी लेखी उन्हाळी झळा या ।।

जिच्या पूजनाला जगी फूल नाही ।
अशा देवतेचे जगी नाव आई।।

मैत्रीच्या पावसात..

2011-06-21T13:41:00.000+05:30

मैत्रीच्या पावसात..
मैत्रीच्या पावसातstudent_group
काल म्हटलं पावसाला,
माफ कर बाबा,
आज भिजायला जमणार नाही.

मैत्रीच्या पावसात भिजून
झालोय ओलाचिंब.

न्हा‌ऊ घालतोय बघ मला
शुभेच्छांचा प्रत्येक थेंब

मित्रांची इतकी गर्दी झालीय
भिजून भिजून बघ मला सर्दी झालीय

पा‌ऊस रिमझिम हसला.
ढगांना घे‌उन क्षितीजावर जाउन बसला.

जाता जाता म्हणाला,
“काळजी नको. भिजून घे खूप.
भिजणं थांबलं की घे पुन्हा मैत्रीचीच ऊब …!

मैत्री म्हटली कीFrnds
आठवतं ते बालपण
आणि मैत्रीतुन मिळालेलं
ते खरंखुरं शहाणपण

कोणी कितीही बोललं तरी
कोणाचं काही ऐकायचं नाही
कधीही पकडले गेलो तरी
मित्रांची नावं सांगायची नाही

मैत्रीचं हे नातं
सगळ्या नात्यांत श्रेष्ठ
हे नातं टिकवण्यासाठी
नकोत खुप सारे कष्ट

मैत्रीचा हा धागा
रेशमापेक्षाही मऊ सुत
मैत्रीच्या कुशीतच शमते
मायेची ती सुप्त भुक

मैत्रीच्या सहवासात
श्रम सारे विसरता येतात
पण खरे मित्र मिळवण्यासाठी
काहीदा कितीतरी पावसाळे जातात

मैत्री म्हणजे
रखरखत्या उन्हात मायेची सावली
सुखाच्या दवात भिजुन
चिंब-चिंब नाहली

मैत्रीचे बंध
कधीच नसतात तुटणारे
जुन्या आठवणींना उजाळा देउन
गालातल्या गालात हसणारे…

मैत्री

2011-06-21T13:39:00.000+05:30

मैत्री म्हटली की
आठवतं ते बालपण
आणि मैत्रीतुन मिळालेलं
ते खरंखुरं शहाणपण

कोणी कितीही बोललं तरी
कोणाचं काही ऐकायचं नाही
कधीही पकडले गेलो तरी
मित्रांची नावं सांगायची नाही

मैत्रीचं हे नातं
सगळ्या नात्यांत श्रेष्ठ
हे नातं टिकवण्यासाठी
नकोत खुप सारे कष्ट

मैत्रीचा हा धागा
रेशमापेक्षाही मऊ सुत
मैत्रीच्या कुशीतच शमते
मायेची ती सुप्त भुक

मैत्रीच्या सहवासात
श्रम सारे विसरता येतात
पण खरे मित्र मिळवण्यासाठी
काहीदा कितीतरी पावसाळे जातात

मैत्री म्हणजे
रखरखत्या उन्हात मायेची सावली
सुखाच्या दवात भिजुन
चिंब-चिंब नाहली

मैत्रीचे बंध
कधीच नसतात तुटणारे
जुन्या आठवणींना उजाळा देउन
गालातल्या गालात हसणारे...