Ελεύθερη Σκέψη

Φωνάζω ελληνικά κι ούτε που μ’ αποκρίνεται κανείς

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 11 Apr 2020 15:54:00 +0000

«Τ΄αγγειά γινήκαν θυμιατά
και τα σκατά λιβάνι

οι γύφτοι γίναν δήμαρχοι

κι οι κλέφτες καπετάνιοι»

Γ. Σουρής

“Φωνάζω ελληνικά κι ούτε που μ’ αποκρίνεται κανείς”

Γυρίζεις σαν άνθρωπος το μεσημέρι, το βράδυ στο σπίτι σου. Λαχταράς την γαλήνη, την θαλπωρή, την ανάπαυση του ιδιωτικού σου κάστρου. Καταπώς συνηθίζεται, μαζί με τους οικείους, σε «υποδέχεται» το ανύστακτο και ακάματο τηλεοπτικό μάτι. Συν γυναιξί και τέκνοις στυλώνεις, ασυναίσθητα, το βλέμμα σου στο μεσημεριανό – βραδινό πρόγραμμα των καναλιών. (Οι δημοσκοπικές έρευνες κατατάσσουν την μεσημεριανή ζώνη, σ’ αυτήν με τις υψηλότερες θεαματικότητες).

Την ώρα, λοιπόν, της ευλογημένης οικογενειακής σύναξης, επιλέγουν οι κερδέμποροι του θεάματος για να προβληθεί ό,τι ευτελές και βορβορώδες κυκλοφορεί στην ελληνική τηλεόραση. Όλα σχεδόν τα ιδιωτικά κανάλια, μιμούμενα φτηνιάρικες, κουτσομπολίστικες «αμερικανιές» (εκπομπές), ανέλαβαν εργολαβικά να παιδαγωγήσουν την ελληνική οικογένεια στην χυδαιότητα και την προστυχιά. Το σκηνικό ίδιο και απαράλλαχτο παντού.
Μία παρουσιάστρια-εμπόρευμα γυναικείο, οπισθοτεταμένο και ημίγυμνο, για να θωπεύει τις καταχωνιασμένες φαντασιώσεις των απανταχού στερημένων, πλαισιωμένη από ένα παρδαλό ανθρώπινο συνονθύλευμα. Το συνονθύλευμα αυτό, υπακούοντας στην λογική των ποσοστώσεων, αντιπροσωπεύει όλη την ελληνική κοινωνία. Απαραιτήτως δύο ή τρεις θηλύγλωσσοι, που διαφημίζουν κορδωμένοι το «κουσούρι» τους. Καναδυό φτιασιδωμένα και ψιμυθιωμένα γραϊδια, κάτι σαν «ανακομιδή λειψάνων» της πάλαι ποτέ καλής ελληνικής τηλεόρασης. Νεαρές με μισοανασηκωμένες μικροφούστες, που ονειρεύονται χρυσή, γρήγορη καριέρα –όνειρο ζωής- ελεύθερες από αναστολές και λοιπές… μικροαστικές αρετές. Και ένα-δύο ξεθυμασμένα,παλιμπαιδίζοντα γερόντια, τύπου Κωστόπουλου, που υποδύονται, αξιογέλαστα ή αξιοδάκρυτα, τους μοσχόμαγκες.
Όλο αυτό το τιποτολόγο κράμα, χωρίς πολλή προσπάθεια, διασκεδάζει την ελληνική οικογένεια, χρησιμοποιώντας, ως πρώτη ύλη, λάσπη και σπέρμα ανακατωμένα, καλλιεργώντας στον κοινωνικό βίο τον κυρακατινισμό . Χαρακτηριστικό του αγοραίου ήθους και του παρδαλογενούς ύφους είναι ο τίτλος των σκουπιδο-εκπομπών. (Παρελαύνουν οι Ζήνες, οι Τατιάνες, οι… labires,oι menioi ).

Κατανοείς αμέσως ότι το όλο εγχείρημα, εκείνο που προπαγανδίζει συστηματικά, είναι το πνεύμα μιας καθημερινότητα, συνοψιζόμενης σε ευχάριστες «μαλακιούλες», κατά την αποκαλυπτική διατύπωση ενός βαθυστόχαστου «σχολιαστή». Οι τηλεοπτικές αυτές εκπομπές-εκκενώσεις (για να δικαιολογηθεί και το τετράστιχο του Σουρή στον πρόλογο του άρθρου) μετατρέπουν τον κόσμο σε κλειδαρότρυπα. Κλειδαρότρυπα κοσμικού παρουσιολογίου, κακεντρεχών υπονοουμένων, εκχαυνωτικού χαβαλέ για την μόδα, τον πλούτο, την καλλιτεχνία, όλα καρυκευμένα με σεξοπικάντικα αρτύματα και τετριμμένες φαντασιώσεις για όλα τα γούστα.

Οι συνέπειες όλης αυτής της αισχρότητας είναι καταστρεπτικές. Εθίζονται βαθμιαία μικροί και μεγάλοι στην μικροπρέπεια, την κατάκριση, και το κουτσομπολιό, κατηχούνται στον καταναλωτισμό και την απληστία. Εγκληματικές, κυριολεκτικά, είναι οι συνέπειες για τα παιδιά (κι αυτό λόγω της απουσίας ή της ανοχής των γονέων).

Μια όμως παραπομπή στο «αρχαίο πνεύμα» κρίνεται απαραίτητη. Ο Πλάτωνας στην «Πολιτεία» του κατέκρινε ποιητές και πεζογράφους που εκθείαζαν την βία, την παραλυσία, την ανηθικότητα. Τους καταδικάζει ως διδασκάλους της νεότητας, γιατί παρουσιάζουν στα έργα τους ανθρώπους άδικους και όμως ευτυχισμένους, και αντίθετα χρηστοήθεις αλλά δυστυχείς που ισχυρίζονται πως η αδικία ωφελεί, όταν δεν αποκαλύπτεται («…ότι εισίν άδικοι μεν ευδαίμονες πολλοί, δίκαιοι δε άθλιοι και ως λυσιτελές το αδικείν, εάν λανθάνη». 392 β). Βάζει στο στόμα του Σωκράτη να λέει στον Αδείμαντο πως όταν οι νέοι ακούνε –σήμερα βλέπουν- αφηγήσεις για ελεεινή συμπεριφορά θεών και ηρώων –τα σημερινά τηλεοπτικά νούμερα- και δεν αγανακτούν «θα καταντήσουν να μην θεωρούν ανάξιο να διαπράττουν τα ίδια και εκείνοι, που στο κάτω-κάτω είναι άνθρωποι».

Κι αν αυτό δεν είναι εμφανές, ο άμεσος επηρεασμός από την τηλεοπτική αθλιότητα καταφαίνεται στην γλώσσα. («Πού έμαθε να βρίζει;» ρωτούν πολλές φορές εμβρόντητοι οι γονείς). Η γλώσσα της τηλεόρασης είναι ανάπηρη, ανεξέλεγκτη, κακοποιημένη και πολλές φορές υβρεοβωμολοχική. Και αυτή η γλώσσα περνάει στα παιδιά. Στην πιο ευαίσθητη περίοδο της γλωσσικής του εκπαίδευσης το ανυπεράσπιστο και απομονωμένο μπροστά στην τηλεόραση παιδί, «διδάσκεται» κατακρεουργημένο τον ελληνικό λόγο.

Έχει ειπωθεί πολύ εύστοχα πως για το παιδί σήμερα η τηλεόραση έχει γίνει τρίτος γονέας και μητρική του γλώσσα δεν είναι πια η γλώσσα της μητέρας αλλά της τηλεόρασης. Μία γλώσσα φτωχή και φτηνή σε λέξεις αλλά πλούσια και ελκυστική σε εικόνες. Ίσως αυτά φαίνονται κάπως χιμαιρικά. Ίσως. Όσοι όμως είμαστε μέσα στην τάξη μιλούμε «εκ πείρας». Και αυτή η «ιδίοις όμμασι» πείρα είναι αποκαρδιωτική.

(Τούτη την εποχή, που κάθε βράδυ τα μυαλά των Ελλήνων «παιδαγωγούνται»-αλέθονται στην “πατάω επί πτωμάτων”, αγωγή του «Survivor», με αυτό το κρανιοκενές κοπάδι των γυμνοσάλιαγκων «παικτών» και απολαμβάνουν την κνίσσα της απύθμενης ανοησίας, τα παιδιά στο σχολείο -«ον μιμητικότατο» κατά τον Αριστοτέλη, το παιδί- στους αύλειους χώρους χωρίζονται σε μαχητές και διάσημους και διαγωνίζονται με έπαθλο το κολατσιό τους. Ποιος φταίει; Από γενιά σε γενιά κληροδοτείται η παρακμή και η αποσύνθεση της πάλαι ποτέ ελληνικής κοινωνίας).

Και γιά επανέλθουμε στην γλώσσα.

«Ο άνθρωπος», λέει ο Μπρεχτ, «για να νιώσει άνθρωπος πρέπει να τον φωνάξεις». Να τον πεις άνθρωπο. «Το παιδί αν δεν ακούσει να μιλάνε για αγάπη, δεν θα νιώσει αγάπη. Αν δεν ακούσει να του μιλάνε γιά αξίες, δεν θα αισθανθεί την ανάγκη να αγωνιστεί γιa αξίες. Κι έτσι ποτέ δεν θα γίνει παιδί με αξία». (Σ. Καργάκος, «Αλεξία», σελ. 142).

«Μία-μία σβήνουν από την γλώσσα μας λέξεις μεγάλες, όπως η τιμή, η αξιοπρέπεια, η αγνότητα, η αρετή, η φιλία και δεν αισθανόμαστε πως το να λείπουνε από το στόμα μας οι τέτοιες λέξεις, σημαίνει πως σβήσανε από μέσα μας οι ευγενέστερες φλέβες του ανθρώπινου μεγαλείου» γράφει ο Κόντογλου στην «Βασάντα». (Έχω γράψει και το ξαναγράφω πώς ποτέ δεν άκουσα μαθητή μέσα στην τάξη να μεταφέρει εξωσχολικές εμπειρίες ή γνώσεις, χωρίς να αρχίζει τον λόγο του με την εξής στερεότυπη πια φράση «κύριε, είδα στην τηλεόραση»).

Θα κλείσω με μια παρατήρηση. Θα θυμούνται οι παλαιότεροι αναγνώστες πώς στα παλιά αναγνωστικά κυριαρχούσε το κείμενο και η εικόνα ήταν δευτερεύουσας σημασίας. Στα νέα αναγνωστικά, επικρατεί η εικόνα και υποσκελίζεται το κείμενο, ο λόγος. Αυτή η αλλαγή δεν έγινε τυχαία. Η σημερινή γενιά της εικόνας, της τηλεόρασης, δυσανασχετεί με τον γραπτό λόγο, γιατί αυτός απαιτεί σκέψη και μόχθο για κατανόηση. Η εικόνα είναι εύκολη, αλλά «τρώει», ακρωτηριάζει τον λόγο. Ίσως στο μέλλον αντικατασταθεί ο δάσκαλος, από μία τεράστια οθόνη στην θέση του πίνακα, όπου θα «παίζεται» το μάθημα. («Φωνάζω ελληνικά κι ούτε που μ’ αποκρίνεται κανείς», κραυγάζει προφητικά ο Ελύτης).

Ανδρώνεται μια γενιά, που βλέπει το… Survivor, αλλά δεν θα ξέρει πώς να επιβιώνει…

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

πηγη

Ορκίζομαι

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 24 Dec 2017 13:44:00 +0000

Ιατρόπουλος: Ορκίζομαι

Ορκίζομαι,
Στο Ξεχωριστό και στο Ιδιαίτερο,
Αυτής εδώ της Πατρίδας.
Στις πανάρχαιες πεδιάδες της.
Στα ζωντανά βουνά και στα ιερά ποτάμια της.
Στις Αρχαίες κολώνες.
Στα γεμάτα σοφία και υπομονή βράχια
Του Αρχιπελάγους της.
Στα χαρακωμένα πρόσωπα των γερόντων της.
Στα παραμύθια της γιαγιάς
Και στο πρώτο σκίρτημα της άνοιξης.
Στα ματωμένα ρούχα των ηρώων,
Και στις στολές των πολεμιστών
Που θάφτηκαν στο χιόνι..

Ορκίζομαι
Στον Έρωτα που ποτέ δεν ρωτάει,
Και στην Αγάπη που απαντάει σε όλα..

Ορκίζομαι
Στο αιώνιο κάλεσμα των ανέμων
Που περνάνε τραγουδώντας
Πάνω απ τα νησιά μας,
Στην περικεφαλαία της Αθηνάς
Που την χάρισε στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη,
Στα αγόρια που παίζανε αμπάριζα και πρωτελιά,
Στα κορίτσια που παίζανε κουτσό και σχοινάκι,
Στις ασβεστωμένες πέτρες
Που στολίζανε τα πεύκα στην κατασκήνωση,
Στο Σωτήρη Πέτρουλα
Και στον Αλέκο Παναγούλη,
Στα πανάρχαια τραγούδια μας,
Και στους χιλιάδες ποιητές μας.

Ορκίζομαι
Στους Θεούς και στον Θεό,
Στον προστάτη Χριστό
Και στο Χρήστο που έλιωσε στη φυλακή
Χωρίς προστάτη,
Στη Μαρία που την σακάτεψε η ηρωίνη,
Και στην Κατερίνα που κοιμήθηκε για πάντα
Μέσα στα ποιήματά της,
Στον Παύλο που στήθηκε στο απόσπασμα Τραγουδώντας
Και στο τελευταίο χαμόγελο του Ευαγόρα
Μπροστά στο ικρίωμα..

Ορκίζομαι
Στους χιλιάδες αδελφούς μου,
Που αυτοπυροβολήθηκαν,
Πνίγηκαν, κρεμάστηκαν, και φεύγουν Καθημερινά,
Τούτες τις ύπουλες μέρες,
Επειδή οι προδότες, τους βουλιάξανε
Στο βρομερό παιχνίδι τους..

Ορκίζομαι
Στους Αγέννητους ΄Ελληνες,
Στα παιδιά και στα εγγόνια μας,
Που περιμένουν με υπομονή να κατεβούν Ανάμεσά μας
Για να βρούνε μια πατρίδα καθαρή
Και προκομμένη.

Ορκίζομαι
Στα όνειρα που ακόμη δεν πήραν εκδίκηση
Όπως το ζήτησεν ο Ποιητής,
Στο σκονισμένο εικονοστάσι
Και στον ερειπωμένο καφενέ,
Στους χιλιάδες περήφανους συμπατριώτες μου,
Που ανοίγουν στα συσσίτια το στόμα τους,
Σαν τα πρωτόβγαλτα χελιδόνια
Για μια μπουκιά ψωμί..

Ορκίζομαι τέλος,
Στο πανάγιο αίμα και στο άγριο βλέμμα
Των ανθρώπων της φυλής μου
‘Ότι αυτήν εδώ την Πατρίδα:

Δεν θα τη χαρίσω σε κανέναν ξένο
Δεν θα την εκχωρήσω σε κανέναν προδότη
Δεν θα την υποθηκεύσω σε κανέναν τοκογλύφο
Δεν θα την ξευτιλίσω για χατίρι κανενός
Πουλημένου πολιτικού καθάρματος...

Και θα πράξω ότι περνάει απ το χέρι μου
Μέσα από τους Νόμους και τους Θεσμούς
Της Δημοκρατίας μου,
Που Εγώ ίδρυσα εδώ και χιλιάδες χρόνια
Για λογαριασμό όλης της Ανθρωπότητας,
Ώστε να ξανασηκωθεί όρθια
Και να προκόψει ξανά.

Όμως, αν οι εχθροί μου,
Οι ντόπιοι προδότες κι οι ξένοι εισβολείς,
Δεν ακούσουν τη φωνή μου μέσα από το Νόμο,
Τότε θα τραβήξω την κουρτίνα της Ιστορίας μου
Και θα σύρω για μιαν ακόμη φορά,
Το παλιό μαχαίρι απ το θηκάρι.

Ορκίζομαι να ζήσω
Σε μιαν ελεύθερη Ελλάδα
Και να πεθάνω όπως μου ταιριάζει,
Όταν έρθει η ώρα μου,
Σαν ελεύθερος Έλληνας...

πηγη: https://kostasxan.blogspot.gr/2012/05/blog-post_6466.html

Κι εσύ τους πίστεψες…

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 04 Aug 2016 06:29:00 +0000

Κι εσύ τους πίστεψες…

A ρε Άνθρωπε…Όλα σου τα ‘μαθαν ανάποδα τελικά…
Σου είπαν ότι τα χαρτονομίσματα γεμίζουν το εσωτερικό κενό, κι εσύ τους πίστεψες…
Σου είπαν ότι η εξουσία και η δόξα είναι σημαντικότερες από την Αγάπη, κι εσύ τους πίστεψες…
Σου είπαν να ζεις με ανταγωνισμό αν θες να επιβιώσεις, όχι με αλληλεγγύη, κι εσύ τους πίστεψες…
Σου είπαν να δίνεις έμφαση στην εξωτερική λάμψη, όχι στην εσωτερική, κι εσύ τους πίστεψες…
Σου είπαν ότι η Ειρήνη διεκδικείται με πόλεμο, κι εσύ τους πίστεψες…
Σου είπαν ότι η τηλεόραση και οι πολιτικοί νοιάζονται για το καλό σου, κι εσύ τους πίστεψες…
Σου είπαν ότι είσαι αμαρτωλός εκ γενετής, κι εσύ τους πίστεψες…
Σου είπαν ότι ένα χάπι προσφέρει περισσότερη ηρεμία από μια βόλτα στη θάλασσα, κι εσύ τους πίστεψες…
Σου είπαν ότι είσαι ανώτερος από άλλους ανθρώπους διαφορετικής φυλής ή θρησκείας, κι εσύ τους πίστεψες…
Σου είπαν ότι οι πάσης φύσεως εξαρτήσεις θα σου λύσουν όλα τα προβλήματα και θα σου δώσουν την ευτυχία που ψάχνεις, κι εσύ τους πίστεψες…
Σου είπαν ότι θα αποκτήσεις αξία μέσα στη κοινωνία αν θα γίνεις λαμπρός επιστήμονας, όχι λαμπρός Άνθρωπος, κι εσύ τους πίστεψες…
Σου είπαν ότι πάνω σε αυτό τον πλανήτη βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας, όχι κρίκος μιας αλυσίδας, κι εσύ τους πίστεψες…
Σου είπαν ότι η ζωή είναι ένας ακατάπαυστος αγώνας επιβίωσης, κι εσύ τους πίστεψες…
Σου είπαν ότι τα Όνειρα είναι μόνο για τους φαντασμένους, κι εσύ τους πίστεψες…
Σου είπαν ότι είσαι ένα αδύναμο, ανίσχυρο πλάσμα, κι εσύ τους πίστεψες…
Και τι δεν σου είπαν… Ένα βουνό από ακαθαρσίες… Και στην κορυφή στέκεσαι εσύ σαστισμένος, ευνουχισμένος, φοβισμένος. Τρέμεις.
Βλέπεις παντού εχθρούς.
Ξέρω δεν φταις, σε παραμύθιασαν.
Άκουσέ με όμως. Δεν είναι αργά. Γιατί τώρα είσαι πιο ανάλαφρος κι ελεύθερος, δεν σε βαραίνουν πια οι ψευδαισθήσεις.

Τώρα ανακαλύπτεις τα πάντα από την αρχή.
Τώρα είναι η ώρα να βρεις τη δική σου προσωπική Αλήθεια και να την ζήσεις !
Δεν έχεις πλέον άγνοια.
Έχεις όμως Ευθύνη:
Για τις επιλογές, τις αποφάσεις και την πορεία που θα πάρεις.

Γεώργιος Βασιλορεϊζης – Κοινωνιολόγος
Πηγή: enallaktikidrasi.com

Πώς οι σκέψεις μας αλλάζουν τον εγκέφαλο, τα κύτταρα και τα γονίδιά μας

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 04 Aug 2016 06:18:00 +0000

Πώς οι σκέψεις μας αλλάζουν τον εγκέφαλο, τα κύτταρα και τα γονίδιά μας

Κάθε λεπτό της ημέρας, το σώμα σας αντιδρά με φυσικό τρόπο και αλλάζει κυριολεκτικά, ως απάντηση στις σκέψεις που επεξεργάζεστε στο μυαλό σας.

Έχει αποδειχθεί ξανά και ξανά ότι οι σκέψεις προκαλούν το μυαλό να απελευθερώσει νευροδιαβιβαστές, οι οποίοι είναι χημικοί αγγελιοφόροι που τους επιτρέπεται να επικοινωνούν με τα μέρη του οργανισμού και του νευρικού σας συστήματος. Οι νευροδιαβιβαστές ελέγχουν σχεδόν όλες τις λειτουργίες του σώματός σας, από τις ορμόνες μέχρι την πέψη, μέχρι την αίσθηση χαράς, της λύπης ή του άγχους.
Μελέτες έχουν δείξει ότι οι σκέψεις από μόνες τους, μπορούν να βελτιώσουν την όραση, τη φυσική κατάσταση και τη δύναμη. Το φαινόμενο placebo, όπως παρατηρείται στη «ψεύτικη» χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής, για παράδειγμα, λειτουργεί λόγω της δύναμης της σκέψης. Οι προσδοκίες και οι μαθημένες συνδέσεις παρουσιάζουν ισχυρές ενδείξεις ότι αλλάζουν τη χημεία του εγκεφάλου και το κύκλωμα που οδηγεί σε πραγματικά σωματικά και γνωστικά αποτελέσματα, όπως λιγότερη κόπωση, μειωμένη αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος, αυξημένα επίπεδα ορμονών και μείωση του άγχους.

Ένα αρκετά μεγάλο σώμα της έρευνας που διεξάγεται για περισσότερα από τριάντα χρόνια σε επιστημονικά ιδρύματα υψηλού κύρους σε όλο τον κόσμο, διερευνά τη φύση της συνείδησης, δείχνοντας ότι οι σκέψεις είναι ικανές να επηρεάσουν τα πάντα, από τις απλούστερες μηχανές μέχρι τα πιο σύνθετα έμβια όντα. Αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι οι ανθρώπινες σκέψεις και οι προθέσεις, αποτελούν ένα πραγματικά φυσικό «κάτι» με εκπληκτική δύναμη να αλλάξει τον κόσμο μας. Κάθε σκέψη που έχουμε είναι απτή ενέργεια με δύναμη να μεταμορφώνει. Μια σκέψη δεν είναι μόνο ένα πράγμα˙ μια σκέψη είναι ένα πράγμα που επηρεάζει και άλλα πράγματα.

Οι σκέψεις σμιλεύουν τον εγκέφαλό σας
Κάθε σκέψη που κάνετε προκαλεί νευροχημικές αλλαγές, κάποιες προσωρινές και κάποιες μόνιμες. Για παράδειγμα, όταν οι άνθρωποι είναι συνειδητά ευγνώμονες, λαμβάνουν ένα κύμα επιβράβευσης από τους νευροδιαβιβαστές, όπως η ντοπαμίνη και βιώνουν ένα γενικό συναγερμό και μία τόνωση του μυαλού, που κατά πάσα πιθανότητα συσχετίζεται περισσότερο με την νορεπινεφρίνη.
Μια μελέτη, μόλις παρουσίασε σε φοιτητές που ανέφεραν ότι ήταν βαθιά ερωτευμένοι, φωτογραφίες του/της συντρόφου τους, έδειξε ότι το μυαλό τους έγινε πιο ενεργό στον κερκοφόρο πυρήνα, ένα κέντρο ανταμοιβής, δίνοντάς τους αυτή την αίσθηση λιποθυμίας από τον έρωτα. Όταν σταμάτησαν να κοιτάζουν τις φωτογραφίες, τα κέντρα ανταμοιβής τους, αποενεργοποιήθηκαν.
Ό,τι ρέει μέσα στο μυαλό σας, το σμιλεύει επίσης με μόνιμο τρόπο. Σκεφτείτε το μυαλό σας, σαν μία ροή πληροφοριών μέσω του νευρικού συστήματος, που σε φυσικό επίπεδο αποτυπώνεται με ηλεκτρικά σήματα που κινούνται αμφίδρομα στο εσωτερικό σας και τα περισσότερα από τα οποία διαδραματίζονται με συνειδητό τρόπο σε εσάς. Όταν μια σκέψη ταξιδεύει μέσα από το μυαλό σας, οι νευρώνες δίνουν όλοι μαζί σήμα με διαφορετικούς τρόπους, με βάση τις συγκεκριμένες πληροφορίες που διακινούνται και τα πρότυπα της νευρωνικής δραστηριότητας αλλάζουν πραγματικά τη νευρωνική δομή σας.
Οι ενεργοποιημένες περιοχές του εγκεφάλου, αρχίζουν να κάνουν νέες συνδέσεις η μία με την άλλη και οι υπάρχουσες συνάψεις, οι συνδέσεις μεταξύ των νευρώνων, που βιώνουν περισσότερη δραστηριότητα, γίνονται ισχυρότερες, πιο ευαίσθητες και αρχίζουν την οικοδόμηση περισσότερων υποδοχέων. Σχηματίζονται επίσης νέες συνάψεις.
Ένα παράδειγμα αυτού που αναφέρουμε παραπάνω, είναι οι γνωστές μελέτες των οδηγών ταξί του Λονδίνου, οι οποίες έδειξαν ότι όσο περισσότερο διάστημα είχε οδηγήσει κάποιος ένα ταξί στο Λονδίνο, τόσο μεγαλύτερος ήταν ο ιππόκαμπός του, μέρος του εγκεφάλου που εμπλέκεται στην οπτική-χωρική μνήμη. Οι εγκέφαλοί τους ουσιαστικά επεκτάθηκαν για να μπορέσουν να φιλοξενήσουν τις γνωστικές απαιτήσεις πλοήγησης στο κουβάρι των δρόμων του Λονδίνου.

Οι σκέψεις προγραμματίζουν τα κύτταρά σας
Μια σκέψη είναι μια ηλεκτροχημική εκδήλωση που λαμβάνει χώρα στα νευρικά κύτταρα, παράγοντας μια σειρά από φυσιολογικές αλλαγές.
Υπάρχουν χιλιάδες και χιλιάδες υποδοχείς σε κάθε κύτταρο στο σώμα μας. Κάθε υποδοχέας είναι ειδικός για ένα πεπτίδιο ή πρωτεΐνη. Όταν έχουμε συναισθήματα θυμού, θλίψης, ενοχής, ενθουσιασμού, ευτυχίας ή νευρικότητας, κάθε ξεχωριστό συναίσθημα απελευθερώνει τη δική του «μάζα» νευροπεπτιδίων. Αυτά τα πεπτίδια κατευθύνονται ορμητικά μέσα στο σώμα και συνδέονται με αυτούς τους υποδοχείς που αλλάζουν τη δομή του κάθε κυττάρου στο σύνολό της. Το σημείο που αποκτά ενδιαφέρον είναι όταν τα κύτταρα στην πραγματικότητα διαιρούνται. Εάν ένα κύτταρο έχει εκτεθεί σε ένα συγκεκριμένο πεπτίδιο περισσότερο από τα άλλα, το νέο κύτταρο που παράγεται μέσω της διαίρεσης θα περιέχει περισσότερο από τον υποδοχέα που ταιριάζει με αυτό το ειδικό πεπτίδιο. Παρομοίως, το κύτταρο θα έχει επίσης λιγότερους υποδοχείς για πεπτίδια στα οποία το μητρικό ή αδελφικό κύτταρο, δεν είχαν εκτεθεί τόσο συχνά.
Έτσι, εάν έχετε βομβαρδίσει τα κύτταρά σας με πεπτίδια από αρνητικές σκέψεις, κυριολεκτικά προγραμματίζετε τα κύτταρά σας για να λαμβάνουν περισσότερα από τα ίδια αρνητικά πεπτίδια στο μέλλον. Αυτό που είναι ακόμα χειρότερο είναι ότι μειώνετε τον αριθμό των υποδοχέων των θετικών πεπτιδίων στα κύτταρα, καθιστώντας τον εαυτό σας να τείνει περισσότερο προς την αρνητικότητα.

Οι σκέψεις σας ενεργοποιούν τα γονίδιά σας
Γνωρίζετε ότι «μιλάτε» στα γονίδιά σας με κάθε σκέψη που κάνετε; Ο ταχέως αναπτυσσόμενος τομέας της επιγενετικής, αποδεικνύει ότι αυτό που είστε είναι το προϊόν από όσα συμβαίνουν σε εσάς στην ζωή σας, τα οποία αλλάζουν τον τρόπο που λειτουργούν τα γονίδιά σας. Τα γονίδια στην πραγματικότητα ενεργοποιούνται ή απενεργοποιούνται ανάλογα με τις εμπειρίες της ζωής σας και τα γονίδια και ο τρόπος ζωής σας σχηματίζουν έναν ανατροφοδοτικό κύκλο. Η ζωή σας, δεν αλλάζει τα γονίδια με τα οποία γεννηθήκατε. Αυτό που αλλάζει είναι η γενετική δραστηριότητα σας, δηλαδή οι εκατοντάδες των πρωτεϊνών, ενζύμων και άλλων χημικών ουσιών που ρυθμίζουν τα κύτταρά σας.
Μόνο περίπου το 5% των μεταλλάξεων των γονιδίων πιστεύεται ότι είναι η άμεση αιτία των προβλημάτων υγείας. Αυτό αφήνει το 95% των γονιδίων που συνδέονται με διαταραχές να ενεργούν ως επιδραστικοί παράγοντες, οι οποίοι μπορούν να επηρεαστούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ανάλογα με τους παράγοντες της ζωής. Φυσικά, πολλά από αυτά είναι πέρα από τον έλεγχό σας, όπως τα γεγονότα της παιδικής ηλικίας, αλλά ορισμένα άλλα είναι εντελώς ελεγχόμενα, όπως η διατροφή, η άσκηση, η διαχείριση του άγχους και οι συναισθηματικές καταστάσεις. Οι δύο τελευταίοι παράγοντες εξαρτώνται άμεσα από τις σκέψεις σας.
Η βιολογία δεν καθορίζει το πεπρωμένο σας και δεν ελέγχεστε από τη γενετική σύνθεσή σας. Αντί αυτού, η γενετική δραστηριότητα σας καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις σκέψεις σας, τις στάσεις και τις αντιλήψεις. Η επιγενετική αποδεικνύει ότι οι αντιλήψεις και οι σκέψεις σας, μπορούν να ελέγξουν τη βιολογία σας, κάτι που σας τοποθετεί στη θέση του οδηγού. Αλλάζοντας τις σκέψεις σας, μπορείτε να επηρεάσετε και να διαμορφώσετε τη δική σας γενετική ανάγνωση.
Έχετε τη δυνατότητα επιλογής όσον αφορά στον καθορισμό των εισροών που λαμβάνουν τα γονίδιά σας. Όσο πιο θετική η εισροή, τόσο πιο θετική η εκροή των γονιδίων σας. Η επιγενετική επιτρέπει στις επιλογές της ζωής μας, να συνδέονται άμεσα με το γενετικό επίπεδο και αποδεικνύει την αδιάψευστη σύνδεση νου-σώματος. Ταυτόχρονα, η έρευνα στην επιγενετική, τονίζει επίσης, πόσο σημαντικές είναι οι θετικές πρακτικές ψυχικής αυτοφροντίδας και προαγωγής της ψυχικής υγείας μας επειδή επηρεάζουν άμεσα τη σωματική υγεία μας.

Χρησιμοποιήστε τις σκέψεις σας για εσάς
Έχετε πολύ περισσότερη δύναμη από ό, τι πιστευόταν κάποτε, η οποία μπορεί να επηρεάσει τη σωματική και την ψυχική πραγματικότητα σας. Ο τρόπος πρόσληψης της ζωής σας, αναγνωρίζεται από το σώμα σας, μέχρι τον πυρήνα γενετικού επιπέδου και όσο περισσότερο βελτιώνετε τις ψυχικές σας συνήθειες, τόσο πιο επωφελής θα είναι η απάντηση που θα πάρετε από το σώμα σας. Δεν μπορείτε να ελέγξετε τι συνέβη στο παρελθόν, το οποίο διαμόρφωσε τον εγκέφαλο που έχετε σήμερα, προγραμμάτισε τα κύτταρα σας και προκάλεσε ορισμένα γονίδια να ενεργοποιηθούν.
Ωστόσο, έχετε τη δύναμη αυτήν την στιγμή να προχωρήσετε μπροστά επιλέγοντας πώς θέλετε να προσλαμβάνετε τα πράγματα και να ορίζετε τη συμπεριφορά σας, η οποία θα αλλάξει το μυαλό, τα κύτταρα και τα γονίδιά σας.

thebestbrainpossible.com
Συγγραφέας: Debbie Hampton
Πηγή: psychologynow.gr

Οι άθικτοι άνθρωποι

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 30 Dec 2015 10:57:00 +0000

Είναι κάποιοι άνθρωποι που χαράζουν μια πορεία στην ζωή τους, επιμένοντας να ακολουθούν αξίες που μπορεί να μην εκτιμούνται πια .. κάποιοι μπορεί να τους βλέπουν «μικρούς», μα μέσα τους να ζηλεύουν την δύναμή που αυτοί δείχνουν.

Άλλοι όμως, κρυφά τους θαυμάζουν, και τους θυμούνται για πάντα, ως φάρους που τους ενέπνευσαν, που δεν άφησαν τις ανθρώπινες αξίες να χαθούν όταν υπήρχε τρικυμία…

Έλεγε κάποτε ένας τέτοιος «άθικτος» άνθρωπος, μάρτυρας σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ότι ενώ προσπαθούσε να απεγκλωβίσει τον κόσμο από τα άμορφα σίδερα…κοίταξε για μια στιγμή γύρω του, είδε αρκετούς να παρακολουθούν διστακτικά… τον παραξένεψε γιατί απλά κοιτούσαν…ίσως να δίσταζαν, ίσως να «μάθαιναν» από το παράδειγμά του.. Μακάρι να ήταν αυτό…να «μάθαιναν»…
Ο ίδιος ντρεπόταν που φαινόταν «ήρωας», δεν ήθελε να «ξεχωρίζει»… Μου είπε την φράση… «ίσως πρέπει να έχεις βιώσει τον ανθρώπινο πόνο, για να μπορείς να τον καταλάβεις και να θες να τον σταματήσεις, όπου υπάρχει…»

Οι περήφανοι άνθρωποι λοιπόν είναι αυτοί που δεν ζητούν χάρες για να διακριθούν, δεν θυσιάζουν τον εαυτό τους για να πάρουν εύκολα μία θέση που θα τους δώσει αξία, αναγνώριση των ικανοτήτων τους… Αντίθετα δίνουν οι ίδιοι αξία στην θέση που έχουν, όποια και αυτή να είναι, βοηθώντας τους γύρω τους… Οι τίτλοι ξέρουν, δεν δίνουν αξία. Αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν «μέσα» στους ανθρώπους, τον πυρήνα τους, αυτός τους ενδιαφέρει.

Θέλουν ότι επιτυγχάνουν να οφείλεται στην αξία τους και μόνο και δεν τους ενδιαφέρει πόσο σπουδαίοι δείχνουν στους άλλους. Ξέρουν ότι μπορεί ποτέ να μην αναγνωριστεί το καλό που κάνουν, προσφέρουν για να βλέπουν το χαμόγελο στα πρόσωπα των άλλων, και συνήθως τους βρίσκεις μέσα στον «απλό» κόσμο…

Ένας από αυτούς τους ανθρώπους δούλευε υπάλληλος μεταμεσονύχτια βάρδια σε ένα περίπτερο. Μία σοκολάτα να έτρωγε, θα άφηνε τα χρήματα στο ταμείο…Οι γνώσεις του πολλές, γενικές όχι εξειδικευμένες, καλύτερες από σαράντα πτυχία. Πάντα με το χαμόγελο, παρότι δεν προλάβαινε να δει το παιδί του… Κι ο κόσμος έκανε ουρά για να μιλήσει μαζί του όταν, νιώθοντας μοναξιά, έβγαινε να αγοράσει κάτι, ζητώντας ουσιαστικά, άνθρωπο για να μιλήσει… Κι εκείνος, αν και είχε κιβώτια να τακτοποιήσει, ντρεπόταν πάντα να τους διακόψει ενώ του μιλούσαν…

Έχουν δοκιμαστεί καιρό στα δύσκολα αυτοί οι άνθρωποι, μπορεί μέσα στην οικογένειά τους, μπορεί πιο μετά στη ζωή… Μπορεί να στηρίχτηκαν κι αυτοί από κάποιον Δον Κιχώτη να παλέψουν, και μετά αυτός έγινε το πρότυπό τους στη ζωή… Γι αυτό και ζητάνε πολύ λίγα για να περάσουν καλά στη ζωή, ανθρώπινα πράγματα, όχι υλικά, μια Δουλτσινέα ίσως…

Έχουν ισχυρή αυτοεκτίμηση γιατί δεν μετράνε τον εαυτό τους και τους άλλους με το τι έχουν στην τσέπη, μα συγκρίνονται με το χειρότερο, και νιώθουν πάντα πολύ πλούσιοι…

Κι έτσι αντέχουν πολύ καιρό σε κακουχίες γιατί είναι ολιγαρκείς, κι έτσι, πάντα ελεύθεροι στην σκέψη… Είναι πάντα ελεύθεροι γιατί δεν ασχολούνται με το τι θα μπορούσαν να κατέχουν… Αυτό τους δίνει ένα εντυπωσιακό πείσμα να παλεύουν για την αξιοπρέπεια, την δική τους ή των άλλων.

Οι άθικτοι άνθρωποι λοιπόν είναι θεματοφύλακες ιδεών και ιδανικών, ακόμη και όταν αυτά κατακτηθούν, και πολλοί τα ξεχάσουν γιατί τα νόμισαν δεδομένα…Στους δύσκολους καιρούς θα είναι εκεί όταν χρειαστεί να τα ξαναθυμίσουν…και θα ξεκινήσουν πρώτοι για τους ανεμόμυλους…

Οι Ανυπάκουοι

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 30 Dec 2015 10:44:00 +0000

«Η πιο θαρραλέα πράξη είναι να σκέφτεσαι μόνος σου, φωναχτά».

Αυτοί που είναι τσαλακωμένοι ή που δεν φοβούνται να τσαλακώσουν το είναι τους.
Οι άνθρωποι με σημάδια στο σώμα τους, με χαρακιές στη ψυχή τους.
Οι άνθρωποι που είναι πληγωμένοι, πονεμένοι, ραγισμένοι και απόκληροι απ’ τη ζωή αλλά παρόλες τις δυσκολίες και τις πίκρες τους, δεν εγκαταλείπουν την προσπάθεια της επιβίωσης. Ψήνονται μαζί με τις ανάγκες τους και γίνονται πιο δυνατοί. Συνεχίζουν να ζουν έχοντας το κεφάλι ψηλά και δεν βάζουν τη ψυχή τους στα πόδια.

Οι άνθρωποι που δεν φοβούνται να λυγίσουν και να κλάψουν. Ξέρουν ότι πάλι θα βγουν κερδισμένοι απ’ την πτώση και την εσωτερική ταπείνωση. Αυτοί που είναι μόνοι και μοναχικοί επειδή επέλεξαν τη μοναχικότητα τους ως την καλύτερη συντροφιά και μπορούν και μόνοι τους να είναι καλά.
Αυτοί που δεν φοβούνται ν’ αφεθούν και να φανερώσουν τα συναισθήματα τους και να επικοινωνήσουν δυνατά τις σκέψεις τους. Αυτοί που αφήνονται να δεθούν με τον σύντροφο που έχουν δίπλα τους και δεν χτίζουν τείχη και δεν υψώνουν άμυνες.

Αυτοί που βλέπουν γέφυρες και όχι εμπόδια στις ανθρώπινες σχέσεις και θέλουν να εστιάζουν σ’ αυτά που τους ενώνουν και όχι σ’ αυτά που τους χωρίζουν με τους ανθρώπους. Αυτοί που αγκαλιάζουν τους φόβους και τις ανασφάλειες τους για να μπορέσουν έτσι να τις παλέψουν και να τις ξεπεράσουν.

Οι άνθρωποι που παραμένουν πιστοί στα πιστεύω τους και δεν κάνουν εκπτώσεις. Αυτοί που ρίχνουν λάδι στη φωτιά και ας καούν. Αυτοί που παίρνουν ρίσκα και δεν μένουν αδρανείς. Οι άνθρωποι που βγαίνουν δυνατά προς τα έξω, είναι στην πρώτη γραμμή και σπρώχνουν τα πράγματα μπροστά.
Αυτοί που δεν περιμένουν τις κατάλληλες συνθήκες για να ενεργήσουν, αλλά που δημιουργούν οι ίδιοι τις συνθήκες για να στρώσουν το έδαφος που θέλουν να πατήσουν και αναζητούν τις ευκαιρίες με πείσμα. Και αν δεν βρουν αυτές που τους ταιριάζουν, πάλι μόνοι τους θα τις δημιουργήσουν και θα βρουν τον τρόπο.

Αυτοί που είναι πολυμήχανοι και ευφάνταστοι και με την φαντασία τους σε πάνε παντού. Αυτοί που δεν πατούν στη γη, που χάνονται στα όνειρά τους και βλέπουν τον κόσμο από ψηλά. Αυτοί που πιστεύουν πως μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.

Αυτοί που ταράζουν τα νερά και δημιουργούν κυματισμούς. Τα άλλα νερά, στάσιμα είναι! Απλοί αντιγραφείς και επαναλήπτες ενός επιβεβαιωμένου μοντέλου. Ο ανυπάκουος δημιουργεί νέο μοντέλο.

Οι άνθρωποι που είναι επαναστάτες, καλλιτέχνες, αντιδραστικοί, ανυπάκουοι και αντισυμβατικοί.

Αυτοί που δεν κουράζονται να ελπίζουν και επιμένουν και κάνουν ευχές.

Στην ιστορία της ανθρωπότητας η αντίσταση και η ανυπακοή οδήγησαν σε όλες τις ελευθερίες που θεωρούμε δεδομένες. Η απελευθέρωση των δούλων, η καθολική ψήφος, βασικές προστασίες της εργασίας, η κατάργηση των διακρίσεων κατά των γυναικών, των φυλετικών και άλλων μειονοτήτων, για να αναφερθούμε μόνο στα βασικά, δεν θα υπήρχαν χωρίς τις «παράνομες» ενέργειες των ανυπάκουων. Αφαιρέστε από την ιστορία την αντίσταση κατά του ισχύοντος νόμου και θα βρισκόμασταν ακόμη σε δαντική Κόλαση.

Είναι κάτι νύχτες...

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 05 Dec 2015 20:34:00 +0000

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΝΥΧΤΕΣ...

Είναι κάτι νύχτες που δε λέει ο ύπνος να σε πάρει... Σε στροβιλίζει σα χιονοστιβάδα που χορεύει στο βοριά, σε πάει απο δώ, σε πάει απο κει και δε λέει ν' αφήσει να σ' ανεβάσει στο άρμα του ο Μορφέας... Κρατιέσαι με μανία απ' το λεπτοδείκτη, παρακολουθώντας την πορεία του απ' την αρχή ως το τέλος δίχως να μπορείς να ξεκολλήσεις το βλέμμα σου απ' το αιώνιο ταξίδι του... Τι να 'ναι στ' αλήθεια εκείνο που τα όνειρα σου βασανίζει και τα στοιχειώνει με οράματα φρικτά κι αγριεμένα; Τι να 'ναι εκείνο που τα φτερά σου πληγώνει και σε κρατάει σφιχτά δεμένο στης γης το κορμί επάνω μ' αλυσίδες που όμοιες τους ανθρώπινο μάτι δεν αντίκρισε ξανά;

Είναι που θέλεις ν' αναπνεύσεις μα τα πνευμόνια μ' αέρα δε γεμίζουν... Είναι που θες να πολεμήσεις, μα σου κρατάνε τα χέρια... Είναι που θέλεις να τεντώσεις το χέρι σου και να πιάσεις τα όνειρα σου, μα σου τα διώχνουν μακριά... Είναι που η καρδιά σου ζητάει ένα να γίνει με τις άλλες, μα δεν τις συναντάς πουθενά... Είναι που πολεμά η ψυχή σου να βάψει τα πάντα γύρω της μ' όλα τα χρώματα τ' ουράνιου τόξου, μα τα καλύπτει όλα το μαύρο... Είναι που θες να πιεις απ' της ζωής το νερό να σβήσεις τη δίψα που σε βασανίζει, μα δε φτάνεις ποτέ σου την πηγή...

Μα όταν μια νύχτα το φόβο θα νικήσεις και τις σκιές θα διώξεις μακριά, θα μπορέσεις το μάτι στη ζωή πονηρά να ξανακλείσεις... Την ψυχή σου ν' ανοίξεις και να παίξεις και πάλι σα παιδί... Να τρέξεις, να γελάσεις, να ερωτευτείς... Και με γλυκά όνειρα τον ύπνο να κεράσεις... Φτάνει να μη διστάσεις να το κάνεις... Και να πάρεις κι άλλους μαζί απ' το χέρι, μαζί να ονειρευτείτε... Τη χαρά και την ελπίδα πίσω να ξαναφέρεις όπως πρώτα...

Να μπορέσεις τελικά τον καθρέφτη ξανά ν' αντικρίσεις και να ζήσεις...
Αρκεί, το φόβο να νικήσεις...

Πηγη

Το σύνδρομο του θηρίου!

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 22 Oct 2015 17:49:00 +0000

Ήταν μια κρύα χειμωνιάτικη μέρα στα μέσα του Φλεβάρη. Ο κάμπος της Θεσσαλίας έγινε απ’άκρη σ’άκρη λευκός με το χιονιά να κρατεί καλά, σχεδόν όλο το 24ωρο. Ο μικρός Ηλίας ξύπνησε πιο νωρίς σήμερα και βγαίνοντας από το δωμάτιο έτρεξε προς το παράθυρο της κουζίνας ζητωκραυγάζοντας για την εικόνα που αντίκρισε. Οι λευκές νιφάδες είχαν σκεπάσει κάθε τι και το τοπίο ήταν πράγματι μαγευτικό. Το ρολόι έδειχνε πια 9.00. Περίπου αυτή την ώρα, όταν δεν έχει σχολείο, περιμένει τον παππού του προκειμένου να του διηγηθεί μια από τις πολλές ιστορίες που γνωρίζει. Είναι τόσο συναρπαστικές αυτές οι συναντήσεις για τον Ηλία που η αγωνία του ακόμη και σήμερα είναι κυρίαρχη.

Μα….σαν να ακούστηκε η πόρτα. Παππούυυυυ… Ο παππούς ευδιάθετος και πρόσχαρος όπως πάντα αγκάλιασε τον εγγονό του και παίρνοντας το τσιπουράκι του έκατσε μαζί του δίπλα στην ξυλόσομπα. Έτσι άρχισε και η σημερινή ιστοριούλα.. …

«Κάποτε λέει σε ένα μικρό αλλά όμορφο ορεινό χωριό ήταν δυο αδελφές.

Τη μια τη λέγανε Υπεροψία. Αυτή έδινε ιδιαίτερη σημασία στην εξωτερική της εμφάνιση , ενώ δεν ένιωθε άνετα αν δεν ήταν στο επίκεντρο της προσοχής. Προσπαθούσε να τραβήξει πάνω της την προσοχή με οποιονδήποτε τρόπο ενώ χαρακτηριστική ήταν η τάση της να επιχειρεί να προσκολληθεί σε άτομα με δύναμη και εξουσία απέναντι στα οποία ήταν απολύτως υπάκουη και πειθαρχημένη. Δε νοιαζόταν πολύ για τους ανθρώπους παρά μόνο για τα πράγματα.

Την άλλη τη λέγανε Αξιοπρέπεια. Αυτή ήταν αρκετά ευαίσθητη, δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την εξωτερική της εμφάνιση ενώ έδειχνε να είναι άνθρωπος των ανθρώπων. Ήταν αρκετά υποστηρικτική προς τους άλλους και ειδικά προς τους αδυνάτους. Ήθελε να ακούει την κάθε άποψη ενώ το δυνατό της σημείο ήταν η ικανότητά της να αναγνωρίζει και να νιώθει τα βιώματα και τις ανάγκες του άλλου.

Οι νεαρές αυτές κοπέλες έτυχε λοιπόν να ζήσουν σε μια ιδιαίτερη για την ιστορία του χωριού τους συγκυρία. Ένα θηρίο το οποίο βρίσκονταν σε ένα κάστρο στο ψηλότερο σημείο του βουνού, είχε στον έλεγχό του όλα τα χωριά της περιοχής. Σε κάθε χωριό είχε τους «δικούς του συνεργάτες» και συνεχώς πίεζε, ζητούσε όλο και περισσότερη παραγωγή, απειλούσε, επιδείκνυε τη δύναμή του, ενώ παράλληλα φρόντιζε να καλλιεργεί κλίμα εξάρτησης και αδυναμίας υπενθυμίζοντας πως χωρίς την παρουσία του δε θα μπορέσει κανείς να ορθοποδήσει.

Έτσι… η πικρία και η απογοήτευση των κατοίκων συνεχώς αυξανόταν.

Αυτή τη στιγμή λοιπόν, βγήκε στην επιφάνεια ένας μύθος που έλεγε ότι το θηρίο ήταν ένας πρίγκιπας που μια μάγισσα τον μεταμόρφωσε σε θηρίο λόγω της απληστίας του….και συνεχίζει.. αναφέροντας πως τα μάγια θα μπορούσαν να λυθούν αν κάποια κοπέλα κατάφερνε να πάει και να δώσει ένα φιλί στο θηρίο!

Ακούγοντας αυτά η Υπεροψία, χωρίς να κάνει δεύτερες σκέψεις ζήτησε την ψήφο εμπιστοσύνης των συγχωριανών της προκειμένου να πάει η ίδια. Η ανοιχτοσύνη και ο ενθουσιασμός της Υπεροψίας έπεισαν τους απελπισμένους κατοίκους να εμπιστευτούν τη μοίρα τους στα χέρια της. Κατευθύνθηκε λοιπόν η νεαρή κοπέλα στο κάστρο για να συναντήσει τον «πρίγκιπά της». Φτάνοντας όμως εκεί και δίνοντας το φιλί συνέβη κάτι παράξενο. Δεν έγινε το θηρίο πρίγκιπας. Έγινε η ίδια θηρίο!!

Από’δω και στο εξής λειτουργούσε ως δεξί χέρι του αφεντικού της ενισχύοντας την εκμετάλλευση και επιχειρώντας να πείσει τους συγχωριανούς της πως ό,τι γίνεται γίνεται για το καλό τους. Επίσης έβρισκε συνεχώς δικαιολογίες για την σημασία της συνέχισης της εξοντωτικής – κακοποιητικής συμπεριφοράς αγνοώντας προκλητικά τις ολέθριες συνέπειές της.

Αυτό όμως δεν μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ. Το αίτημα – ανάγκη όλων, ήταν μια ανάσα αξιοπρέπειας πια. Έτσι η Αξιοπρέπεια ως εκπρόσωπος του χωριού της αποφάσισε να πάει να συναντήσει το θηρίο. Του μίλησε με όρους κοινωνικούς, με λόγια απλά – καθημερινά, ανθρώπινα. Επιδίωξε να παρουσιάσει τον πόνο και την εξαθλίωση που είχαν υποστεί οι άνθρωποι. Να βγάλει στην επιφάνεια το πιο ευαίσθητο κομμάτι του θηρίου το οποίο ήταν καλά κρυμμένο.

Είχε επισκιαστεί προφανώς από τις πολλές και επώδυνες εμπειρίες που βίωσε στο παρελθόν του και τώρα πια επιδίωκε την αναγνώριση και ανακούφιση προκαλώντας πόνο και δυστυχία σε άλλους. Το θηρίο δεν είχε ποτέ καταφέρει να δει μέσα από το παράθυρο του άλλου. Τα λόγια της καρδιάς που τρέφουν την κατανόηση και την αλληλεγγύη, του ήταν ξένα. Δεν έβρισκαν χώρο, αφού όλες οι θέσεις μέσα στην καρδιά του ήταν κατειλημμένες από αριθμούς και νούμερα!

Παράλληλα η Αξιοπρέπεια δεν παρέλειψε να δηλώσει μέχρι που ήταν διατεθειμένη να φτάσει. Αυτά είναι τα πράγματα που θα κάνουμε ή που δε θα κάνουμε για σένα! Αυτά είναι τα πράγματα που δε θα ανεχτούμε από σένα!

Σε αυτό το σημείο το θηρίο σαν να άρχισε να θυμώνει. Η Αξιοπρέπεια έθεσε τα όριά της και πλέον φαινότανε πως τώρα ήταν πιο δύσκολη από ποτέ η εκμετάλλευση!

Έτσι έφυγε η Αξιοπρέπεια με ψηλά το κεφάλι. Το θηρίο ένιωσε πολύ έντονα και πρωτόγνωρα συναισθήματα. Αποσύρθηκε στο δωμάτιό του και για πρώτη φορά στη ζωή του τα μάτια του δάκρυσαν! Σαν κάτι δυνατό να μετακινήθηκε μέσα του. Τώρα πια ήξερε! Κοιτάζοντας στον καθρέφτη….απίστευτο… είδε πως η όψη του είχε αλλάξει!

Έγινε και πάλι πρίγκιπας!! »

Σημειώσεις :

• Οι άνθρωποι που σχετιζόμαστε έχουν ανάγκη να γνωρίζουν ότι έχουμε όρια.

• Από μια άποψη, κανείς δε φταίει. Αυτό που φταίει είναι ο τρόπος. Ο καθένας κάνει το καλύτερο που μπορεί από το επίπεδο της συνείδησής του. Γι’αυτό δεν χρειάζεται κατηγορία αλλά υποστήριξη του ατόμου για αναγνώριση και ικανοποίηση των αναγκών με έναν άλλο καταλληλότερο τρόπο.

• Προκειμένου να επιβληθούμε στους εσωτερικούς μας δαίμονες γινόμαστε θηρία.

• Αν δεν αντιμετωπίσουμε κάποια χαρακτηριστικά μας οι πιθανότητες λένε ότι θα συνεχίσουμε να προσελκυόμαστε από θηρία και να τα φιλάμε.

• Χαράζουν τα πρόσωπά μας και μας μεταμορφώνουν σε θηρία τα δάκρυα που δεν χύσαμε…

Έγράψε ο Δημήτριος K. Στατήρης, Ψυχολόγος

Πηγη

Τα σημαντικά πράγματα της ζωής..

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 22 Oct 2015 17:29:00 +0000

Ο Νικόλας και η αδελφή του Αμαρυλλίδα, είχαν πάει να επισκεφθούν την προ- γιαγιά τους την Μαρίνα και εκείνο το καλοκαίρι στα βουνά της Ηπείρου κάπου κοντά στην ψηλόραχη Μουργκάνα, όπου βρισκόταν το χωριό της μητέρας τους.

Όταν τελείωσαν οι διακοπές και έφτασε η ώρα του αποχωρισμού, η προγιαγιά κάλεσε τα δισέγγονα κοντά της. Τα κοίταξε με αγάπη και με βουρκωμένα μάτια, τα προσκάλεσε να καθίσουν δίπλα από το κρεβάτι της, το οποίο βρισκόταν κοντά στο σβηστό μαυροκαπνισμένο τζάκι.

«Παιδιά μου τους είπε, σας αγαπώ πολύ, αυτό να μην το ξεχάσετε ποτέ. Ο χρόνος μου όμως τελειώνει, πολύ φοβάμαι πως δεν θα σας ξαναδώ. Να είστε πάντα δυνατοί, ευγενείς, και περήφανοι άνθρωποι. Από καιρό τώρα, έχω γράψει κάποια πράγματα που θεωρώ σημαντικά στην ζωή ενός ανθρώπου, θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας. Η προγιαγιά ξετύλιξε το προσεκτικά διπλωμένο χαρτί, και διάβασε με τρεμάμενη φωνή:

Κάποια ημέρα παιδιά μου θα φτάσετε στην ηλικία μου. Η ζωή είναι μπροστά σας, αλλά ο καιρός περνάει γρήγορα, για αυτό μην σπαταλάτε ζωή σας . Να θυμόσαστε πως το ότι ζούμε είναι ένα εξαιρετικό δώρο του Θεού, το να ζούμε όμως αξιοπρεπώς είναι τέχνη. Η τέχνη αυτή δεν διδάσκεται, μόνο βιώνεται.

Επενδύστε την πολύτιμη ενέργεια σας στην καλλιέργεια των ταλέντων που σας χάρισε η φύση. Μοιραστείτε τις σκέψεις σας με τον κόσμο γύρω σας. Μην τις μοιράζεστε επειδή θα αλλάξετε την σκέψη των ανθρώπων που σκέπτονται διαφορετικά από εσάς. Μοιραστείτε τις σκέψεις σας για να δείξετε στους ανθρώπους που σκέπτονται σαν και εσάς πως δεν είναι μόνοι…!!

Μην ξεχνάτε πως η καλύτερη χρήση της ζωής είναι να την αφιερώσετε σε κάτι που θα διαρκέσει περισσότερο από αυτή. Κάποια στιγμή το σώμα χάνει την ζωτικότητα του το πνεύμα όχι. Το σώμα σας θα επιστρέψει στα στοιχεία εκ των όποιων συνετέθη, οι σκέψεις και το πνευματικό σας έργο όμως, θα μείνει ως πνευματική παρακαταθήκη για επόμενες γενιές.

Κάνετε θετικές σκέψεις, είναι πολύ σημαντικό. Οι σκέψεις είναι κάτι άυλο για τα μάτια, αλλά έχουν ενέργεια, δύναμη και διάρκεια ζωής, πλανώνται γύρω μας σε μια νοητική αύρα και εξαπλώνονται αναζητώντας παρόμοιες σκέψεις. Όπως και τα συναισθήματα, δονούν και αποτυπώνονται γύρω μας, επηρεάζουν εμάς αλλά και τους άλλους ολόγυρα με ανάλογα αποτελέσματα κάθε φορά.

Η ατμόσφαιρα είναι γεμάτη με αναρίθμητες σκεπτομορφές οι οποίες είναι φορτισμένες με διαφορετικό είδος ενέργειας και κινητήριας δύναμης και είναι τρομερά ενεργητικές. Εάν κάποιος πολώνεται στα υλικά αγαθά, αρχίζοντας από μία σκέψη η οποία ολοένα αυξάνει, θα έλκει γύρω του αντίστοιχες σκέψεις φτιάχνοντας ένα πεδίο, ένα πλέγμα συγκεκριμένων σκέψεων ωθώντας τον να είναι αυτό ακριβώς που σκέφτεται.

Υπάρχει πληθώρα σκέψεων γύρω μας, σκέψεις που ψάχνουν όμοιές τους για να ενοποιηθούν ή για να ‘φυτρώσουν’ για πρώτη φορά και έτσι οι σκέψεις της Αγάπης τραβούν Αγάπη, οι σκέψεις της Ειρήνης έλκουν Ειρήνη. Με αυτό τον τρόπο αλλάζουν κοινωνίες ολόκληρες.

Να είστε μέσα στον κόσμο αλλά όχι αυτού του κόσμου. Ζήστε με την ψευδαίσθηση αλλά όχι μέσα στην ψευδαίσθηση. Όμως μην την απαρνηθείτε, μην αποσυρθείτε από τον κόσμο, ακόμα και εάν είναι άδικος και κακός. Δεν είναι αυτός ο τρόπος να δημιουργήσετε έναν καλύτερο κόσμο, και δεν είναι αυτός ο τρόπος να βιώσετε την υψηλότερη πλευρά σας.

Να θυμόσαστε πως ο κόσμος δημιουργήθηκε και για σας, προκειμένου να την δυνατότητα να γνωρίσετε βιωματικά τον εαυτό σας, να μάθετε Ποιος Πραγματικά Είναι.

Το σώμα σας κάποια στιγμή θα σας προδώσει και θα πεθάνει, αλλά ο Θεϊκός σπινθήρας μέσα σας δεν μπορεί να πεθάνει. Για αυτό λοιπόν φροντίστε η ζωή σας να είναι σαν την νιφάδα του χιονιού, να αφήσετε δηλαδή σημάδι και όχι λεκέ. Μην ανησυχείτε για τα ασήμαντα στην πραγματικότητα πράγματα στην ζωή, όπως η εξωτερική ομορφιά, χρήματα και υλικά αγαθά.

Αυτά κάποια στιγμή τελειώνουν μαζί με τον σωματικό θάνατο. Μην ανησυχείτε για το τι σκέπτονται οι άλλοι για εσάς. Να αγαπάτε την ευθύνη, να λέτε : 'Εγώ, μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γη, αν δε σωθεί, εγώ φταίω.'

Μην κάνετε τους άλλους ανθρώπους να πονούν. Τα λόγια μπορεί να ξεχαστούν οι πράξεις όχι. Το παρελθόν δεν μπορεί να 'ξεχαστεί', να αλλάξει, ή να διαγραφεί, μπορούμε μόνο να μάθουμε από αυτό. Να σκέπτεστε πριν κάνετε μία πράξη.

Μια πράξη δεν είναι όπως συχνά νομίζουμε, σαν μια πέτρα που κάποιος σηκώνει την πετάει, και πετυχαίνει ή αστοχεί, και αυτό είναι όλο. Όταν σηκώνεις αυτή την πέτρα η Γη είναι ελαφρότερη, και το χέρι που την κρατά βαρύτερο. Όταν την πετάς, εκεί που χτυπά ή πέφτει το σύμπαν μεταβάλλεται. Κάθε πράξη μας έχει ένα αποτέλεσμα. Είμαστε κατ’ αυτό τον τρόπο συνδημιουργοί του κόσμου μας..!

Επενδύστε στον εαυτό σας, ρωτήστε, μάθετε, μην σταματήσετε να διαβάζετε ... Δημιουργήστε εσείς τον κόσμο σας. Μην αρκείστε στις γνώμες και στις πράξεις άλλων. Δοκιμάστε τις δυνάμεις σας, μην φοβόσαστε την αποτυχία. Μάθετε να χρησιμοποιείτε τις δικές σας δυνατότητες. Βιώστε την ζωή και τις εμπειρίες της με όλη σας την ψυχή και το πνεύμα. Οι άλλοι μπορούν να σας δείξουν τον δρόμο, αλλά δεν μπορούν να τον περπατήσουν για εσάς.

Οι άλλοι, μπορούν να σας δείξουν που υπάρχει το νερό, μα δεν μπορούν να σας κάνουν να πιείτε..

Οι άλλοι, μπορούν να σας πουν τι είναι έμπνευση, μα δεν μπορούν να σας κάνουν να σκεφτείτε ..

Οι άλλοι, μπορούν να σας τραγουδήσουν για αγάπη, μα δεν μπορούν να σας κάνουν να την νιώσετε..

Οι άλλοι, μπορούν να σας τραγουδήσουν για φως, μα δεν μπορούν να σε κάνω να το δείτε να το βιώσετε ...

Όλα υπάρχουν μέσα σας αν ψάξετε θα τα βρείτε ....!

Πιστέψτε εκείνους που ψάχνουν την αλήθεια και αμφισβητήστε εκείνους που τη βρήκαν.

Η γνώση έρχεται από την εμπειρία. Και η εμπειρία έρχεται με τον χρόνο. Ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος δάσκαλος και ο μεγαλύτερος κριτής.

Έχει όμως ένα μεγάλο ελάττωμα, σκοτώνει όλους τους μαθητές του ….!!»

* Η προγιαγιά υπήρξε. Η ιστορία άρχισε κάπως έτσι πριν από πολλά χρόνια, στην Καλλιθέα Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας, μόνο που στην θέση του Νικόλα και της Αμαρυλλίδας, ήταν ο Βασίλης και η Μάρθα... Ήταν όντως η τελευταία φορά που είδαμε την προγιαγιά, το ήξερε... Η αγάπη της ήταν δεδομένη, οι συμβουλές της πολύ πιο απλές όχι όμως λιγότερο σημαντικές.....!

Πρέπει να γίνεις εσύ ήλιος για να φωτίσεις τους σβησμένους ήλιους των άλλων

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 22 Oct 2015 17:22:00 +0000

Πρέπει να γίνεις εσύ ήλιος για να φωτίσεις τους σβησμένους ήλιους των άλλων. Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.Πού να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ;

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι ...
Να μην αρνιέσαι τη νιότη σου ως τα βαθιά γεράματα, να μάχεσαι σε όλη σου τη ζωή να μετουσιώσεις σε κατάκαρπο δέντρο την εφηβική σου άνθηση, αυτός, θαρρώ, είναι ο δρόμος του ολοκληρωμένου ανθρώπου.

Έχουν να πουν πως άνθρωπος είναι το ζώο που συλλογιέται το θάνατο. Όχι, σου λέω εγώ. Άνθρωπος είναι το ζώο που συλλογιέται την αθανασία.

Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα. Πολλά κεφάλια θα σπάσουν. Μα κάποια στιγμή, θα σπάσουν και τα σίδερα.
Άσφαλτα κατέχει η χωματένια αυτή μήτρα την αξία του κάθε παιδιού της· κι όσο ανώτερη η ψυχή που έπλασε, τόσο και δυσκολότερη της αναθέτει εντολή: να σώσει τον εαυτό του ή τη ράτσα του ή τον κόσμο· από την πρώτη, τη δεύτερη, την τρίτη εντολή που σου αναθέτει διαβαθμίζεται η ψυχή σου.

Άστρα, πουλιά, σπόροι μέσα στο χώμα, όλα υπακούουν. Και μόνο ο άνθρωπος σηκώνει κεφάλι και θέλει να παραβεί το νόμο και να μετατρέψει την υπακοή σε ελευτερία. Γι' αυτό κι απ' όλα τα πλάσματα του Θεού αυτός μονάχα μπορεί κι αμαρταίνει. Τι θα πει αμαρταίνει; χαλνάει την αρμονία.

Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει.

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι ...
Δέν διαλέγεις αυτά που πιστεύεις. Αυτά διαλέγουν εσένα.
Πιστεύω στα αναρίθμητα, εφήμερα προσωπεία που πήρε ο Θεός στους αιώνες και ξεκρίνω, πίσω από την άπαυτη ροή του, την απόλυτη ενότητα.
Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα τ'ανθρώπου, να σπας τα σύνορα! Ν' αρνειέσαι οτι θωρούν τα μάτια σου!

Να πεθαίνεις και να λες:
Θάνατος δεν υπάρχει
Ένας δρόμος, ένας μονάχα οδηγάει στο Θεό, ο ανήφορος.
Αν δε δει ο Θεός χέρι ανθρώπου, δε βάζει μήτε κι αυτός το δικό του.
Σκύβω απάνω στο μερμήγκι, θωρώ μέσα στο γυαλιστερό μαύρο μάτι του το πρόσωπο του Θεού.
Θεός είναι η ακατάλυτη δύναμη που μεταμορφώνει την ύλη σε πνέμα. Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του ένα κομμάτι από το θεϊκό αυτό στρόβιλο και γι' αυτό κατορθώνει να μετουσιώνει το ψωμί και το νερό και το κρέας και να το κάνει στοχασμό και πράξη.

Δεν είναι νερό δροσερό ο Θεός, όχι, δεν είναι νερό δροσερό, να το πιεις, να δροσερέψεις. Είναι φωτιά, και πρέπει να περπατάς απάνω της. Κι όχι μονάχα να περπατάς, παρά, κι αυτό 'ναι το πιο δύσκολο, παρά και να χορεύεις!

Σίγουρα, ευτύς ως μπορέσεις να χορέψεις, η φωτιά γίνεται νερό δροσάτο, μα ώσπου να φτάσεις ως εκεί τι αγώνας, τι αγωνία, Θεέ μου!
Νίκος Καζαντζάκης

Οι άθικτοι άνθρωποι

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 22 Oct 2015 17:19:00 +0000

Γενναιοδωρία είναι να δίνεις περισσότερα απ όσα μπορείς… Περηφάνεια είναι να παίρνεις λιγότερα από αυτά που χρειάζεσαι…

Άλλοι όμως, κρυφά τους θαυμάζουν, και τους θυμούνται για πάντα, ως φάρους που τους ενέπνευσαν, που δεν άφησαν τις ανθρώπινες αξίες να χαθούν όταν υπήρχε τρικυμία...Έλεγε κάποτε ένας τέτοιος «άθικτος» άνθρωπος, μάρτυρας σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ότι ενώ προσπαθούσε να απεγκλωβίσει τον κόσμο από τα άμορφα σίδερα…κοίταξε για μια στιγμή γύρω του, είδε αρκετούς να παρακολουθούν διστακτικά… τον παραξένεψε γιατί απλά κοιτούσαν…ίσως να δίσταζαν, ίσως να «μάθαιναν» από το παράδειγμά του.. Μακάρι να ήταν αυτό…να «μάθαιναν»…Ο ίδιος ντρεπόταν που φαινόταν «ήρωας», δεν ήθελε να «ξεχωρίζει»… Μου είπε την φράση… «ίσως πρέπει να έχεις βιώσει τον ανθρώπινο πόνο, για να μπορείς να τον καταλάβεις και να θες να τον σταματήσεις, όπου υπάρχει…»

nvakondios

Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 22 Oct 2015 17:15:00 +0000

Απόσπασμα από ένα γράμμα του Αντόν Τσέχωφ στον αδερφό του Νικολάι.

Αναδημοσίευση από τη σελίδα Thessaloniki Arts and Culture

“Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι σέβονται την ανθρώπινη ατομικότητα και γι’ αυτό είναι πάντοτε συγκαταβατικοί, γελαστοί, ευγενικοί, υποχρεωτικοί.

Δεν χαλούν τον κόσμο για το σφυρί ή για τη γομολάστιχα που χάθηκαν. Δεν αγανακτούν για τους θορύβους ή το κρύο. Δέχονται με καλοσύνη τα χωρατά και την παρουσία ξένων ανθρώπων στο σπιτικό τους. Δεν συμπονούν μονάχα τους κατώτερους, τους αδύναμους και τις γάτες. Πονάει η ψυχή τους και για κείνο που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι.

Είναι ντόμπροι και φοβούνται το ψέμα σαν τη φωτιά. Δεν λένε ψέματα ακόμα και για τιποτένια πράγματα. Το ψέμα προσβάλλει εκείνους που το ακούνε και ταπεινώνει στα μάτια τους εκείνους που το λένε. Δεν παίρνουν ποτέ πόζα, στο δρόμο είναι όπως και στο σπίτι τους, δεν ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κατώτερου τους.

Δεν είναι φλύαροι και δεν αναγκάζουν τον άλλο να ακούει τις εκμυστηρεύσεις τους όταν δεν τους ρωτάει. Δεν ταπεινώνονται για να κεντήσουν τη συμπόνια του διπλανού. Δεν παίζουν με τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής των άλλων για να κερδίζουν σαν αντάλλαγμα αναστεναγμούς και χάδια.

Δεν λένε “εμένα κανείς δεν με καταλαβαίνει”, ούτε “πουλήθηκα για πέντε δεκάρες”, γιατί αυτά δείχνουν πως αποζητάν τις φτηνές εντυπώσεις. Είναι πρόοστυχα τερτίπια, ξεθωριασμένα, ψεύτικα. Δεν είναι ματαιόδοξοι. Δεν τους απασχολούν τέτοια ψεύτικα διαμάντια όπως οι γνωριμίες με εξοχότητες.

Όταν κάνουν δουλειά που δεν αξίζει ένα καπίκι, δεν γυρίζουν με χαρτοφύλακα των εκατό ρουβλιών και δεν καμαρώνουν πως τάχα τους άφησαν να μπουν εκεί που δεν επιτρέπουν στους άλλους. Κι ο Κριλώφ ακόμα λέει πως το άδειο βαρέλι ακούγεται πιο πολύ από το γεμάτο.

Αν έχουν ταλέντο, το σέβονται. Θυσιάζουν γι’ αυτό την ησυχία τους, τις γυναίκες, το κρασί, την κοσμική ματαιότητα. Είναι περήφανοι για την αξία τους και έχουν συνείδηση της αποστολής τους. Αηδιάζουν από την ασχήμια και καλλιεργούν μέσα τους την ομορφιά.

Δεν μπορούν να κοιμηθούν με τα ρούχα, δεν μπορούν να βλέπουν στο τοίχο κοριούς, να πατούν σε φτυσιές. Δαμάζουν όσα μπορούν και εξευγενίζουν το ερωτικό ένστικτο. Δεν κατεβάζουν βότκα όπου βρεθούν. Πίνουν μονάχα όταν είναι ελεύθεροι και τους δίνεται ευκαιρία. Γιατί τους χρειάζεται “γερό μυαλό σε γερό κορμί”.

Ρίσκαρε αν θες να αλλάξεις τη ζωή σου. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει...

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 08 May 2015 21:36:00 +0000

Αν πλήττεις, αν φοβάσαι, αν δεν σ’αρέσει το σκηνικό σου, άνοιξε την πόρτα και φύγε!
Ποιος είπε, ότι πρέπει να μείνεις εδώ; Όσο η καρδιά και το μυαλό σου δουλεύουν και το ηθικό είναι ακμαίο, μπορείς να μπεις σε όποιο σκηνικό θελήσεις.
Μπορείς να φτιάξεις το δικό σου. Να δημιουργήσεις ένα νέο. Από αύριο κιόλας τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Κάνε τα διαφορετικά γιατί μόνο η πράξη αλλάζει. Οι κουβέντες είναι καλές μόνο στην αρχή. Η συνειδητοποίηση είναι μόνο η μισή λύση. Τα υπόλοιπα είναι πράξη…
Διάλεξε το δρόμο της ζωής. Διάλεξε το δρόμο της αγάπης. Διάλεξε τον δρόμο του ενδιαφέροντος. Διάλεξε το δρόμο της ελπίδας. Διάλεξε το δρόμο της πίστης στο αύριο. Διάλεξε το δρόμο της εμπιστοσύνης. Διάλεξε το δρόμο της καλοσύνης. Από εσένα εξαρτάται. Εσύ θα διαλέξεις.

Μπορείς να διαλέξεις την απελπισία, την δυστυχία. Μπορείς να κάνεις τη ζωή δύσκολη για τους άλλους. Μπορείς να διαλέξεις την θρησκοληψία. Γιατι όμως; Δεν έχει νόημα. Είναι και πάλι αυτομαστίγωμα.
Σε προειδοποιώ όμως ότι, αν αποφασίσεις να πάρεις την πλήρη ευθύνη για τη ζωή σου, δεν πρόκειται να είναι εύκολο πράγμα και θα πρέπει να μάθεις ξανά να ρισκάρεις. Το ρισκάρισμα – αυτό είναι το κλειδί για την αλλαγή.

«Όταν γελάς, διακινδυνεύεις να περάσεις για ηλίθιος»
Και λοιπόν; Και λοιπόν; Συχνά λέω πως ο κόσμος βλέπει τον Μπουσκάλια σαν ενα είδος τρελού. Είναι πραγματικά τρελό! Εγώ όμως το γλεντάω αφάνταστα,ενώ χιλιάδες γνωστικοί πεθαίνουν από ανία.

«Όταν κλαις, κινδυνεύεις να περάσεις για συναισθηματικός»
Δε φοβάμαι να κλάψω. Κλαίω συχνά. Κλαίω από, από απελπισία. Μερικές φορές κλαίω διαβάζοντας τις εργασίες των μαθητών μου. Κλαίω όταν βλέπω ευτυχισμένους ανθρώπους. Κλαίω όταν βλέπω ανθρώπους να αγαπιούνται. Δε με νοιάζει μήπως φανώ συναισθηματικός. Δεν πειράζει. Μ’αρέσει. Μου καθαρίζει τα μάτια.

«Όταν ανοίγεσαι στους άλλους, κινδυνεύεις να μπλεχτείς»
Και τι πιο σημαντικό υπάρχει στην ζωή; Δεν έχω καμιά διάθεση να ζήσω μόνος μου σ’ενα νησί. Το γεγονός ότι βρισκόμαστε μαζί εσείς και εγώ, σημαίνει πως έτσι είμαστε φτιαγμένοι. Ας βρούμε τρόπους να κάνουμε την κατάσταση αυτή μια ευκαιρία χαράς.

«Όταν δείχνεις τα συναισθήματα σου, κινδυνεύεις να αποκαλύψεις την ανθρωπιά σου»
Εγώ χαίρομαι να αποκαλύπτω την ανθρωπιά μου. Μπορείς να αποκαλύψεις πολύ χειρότερα πράγματα απο την ανθρωπιά σου.

«Όταν εκθέτεις τις ιδέες και τα όνειρά σου στο κόσμο, κινδυνεύεις να τα χάσεις»
Τι να γίνει. Δεν μπορείς να κερδίζεις τα πάντα. Κι ούτε είναι δυνατόν να σε αγαπούν όλοι. Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα πει «Είναι απατεώνας. ‘Ελα ,Μέιμπελ,αρκετά ακούσαμε. Πάμε σπίτι ». Κι αυτό είναι πολύ καλό, ξέρετε, και σωστό. Δεν είναι δυνατόν να σε αγαπούν όλοι.

«Όταν αγαπάς, κινδυνεύεις να μην έχει ανταπόκριση η αγάπη σου»
Δεν είναι κακό αυτό. Αγαπάς για να αγαπάς, και όχι για να πάρεις ανταπόκριση – αυτό δεν είναι αγάπη.

«Όταν ελπίζεις, κινδυνεύεις να πονέσεις» και «’Όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις να αποτύχεις»
Κι όμως πρέπει να ρισκάρεις, γιατί η μεγαλύτερη ατυχία στη ζωή είναι να μην ρισκάρεις τίποτε. ‘Οποιος δεν ρισκάρει τίποτε δεν κάνει τίποτε, δεν έχει τίποτε και δεν είναι τίποτε. Μπορεί ν’αποφεύγει τον πόνο και την λύπη, άλλα δεν μαθαίνει, δε νιώθει, δεν αλλάζει, δεν αναπτύσσεται, δεν ζεί και δεν αγαπά.

Είναι δούλος αλυσοδεμένος με τις βεβαιότητες και τους εθισμούς του. ‘Εχει ξεπουλήσει το μεγαλύτερο αγαθό του, την ατομική του ελευθερία. Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει είναι ελεύθερος.
Το να κρατάς κρυμμένο τον εαυτό σου, να τον χάνεις με τις αυτομειωτικές σου ιδέες, είναι θάνατος. Μην αφήσεις να σου συμβεί αυτό.
Η μεγαλύτερή σου υποχρέωση σου είναι να γίνεις όλα όσα είσαι όχι μόνο για δικό σου όφελος, άλλα και για δικό μου…

Απόσπασμα από το βιβλίο του Leo Buscaglia ”Να ζεις, ν’αγαπάς και να μαθαίνεις”

Σώπα μη Μιλάς

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 24 Mar 2015 22:58:00 +0000

ΣΩΠΑ ΜΗ ΜΙΛΑΣ
Ένα συγκλονιστικό όσο και διαχρονικό ποίημα του Αζίζ Νεσίν.

Με μια συγκλονιστικη απαγγελία η Μαριέττα Ριάλδη από την συναυλία για τους πυροπαθείς στο Ηρώδειο στις 29-9-2007.

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή κόψ” τη φωνή σου σώπασε επιτέλους κι αν ο λόγος είναι αργυρός η σιωπή είναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε: «σώπα».
Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή, μου λέγανε : «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!».
Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε: «κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ….σώπα!».
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε. Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσι μου χρόνια.
Ο λόγος του μεγάλου η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο, «Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε, «θα βρεις το μπελά σου, σώπα». Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι «Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα».
Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και ήξερε να σωπαίνει. Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε «Σώπα».
Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε : «Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα». Μπορεί να μην είχαμε με δ’αύτους γνωριμίες ζηλευτές, με τους γείτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.
Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω, σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο. Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε. Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα». και μαζευτήκαμε πολλοί μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!
Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα, τα πάντα κι όλα πολύ. Εύκολα , μόνο με το Σώπα. Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα».
Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου,στην πεθερά σου κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου και κάν’την να σωπάσει. Κόψ’την σύρριζα. Πέτα την στα σκυλιά. Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά. Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες. Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς , χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο,είμαι σαν κι εσάς».
Αχ! Πόσο θα “θελα να μιλήσω ο κερατάς. και δεν θα μιλάς , θα γίνεις φαφλατάς , θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς . Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’την αμέσως. Δεν έχεις περιθώρια. Γίνε μουγκός. Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμήσεις Κόψε τη γλώσσα σου. Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου, γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο , με έναν ψίθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λέει: ΜΙΛΑ!….

με επιμέλεια κάθε σεβασμό και τιμή στους μοναδικούς
ΑΖΙΖ ΝΕΣΙΡ - ΜΑΡΙΕΤΤΑ ΡΙΑΛΔΗ

Ψυχικές εκπομπές - Τηλεπάθεια

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 17 Jan 2015 19:49:00 +0000

Ψυχικές εκπομπές - Τηλεπάθεια

Είναι κοινή γνώση το γεγονός ότι τα συναισθήματα ταξιδεύουν από άτομο σε άτομο, ακριβώς όπως είναι αυτονόητο ότι οι προθέσεις μας ασκούν άμεσες επιδράσεις σε εκείνους που βρίσκονται κοντά μας. Δεν έχει σημασία αν αναφερόμαστε ή όχι σε αυτά τα φαινόμενα ως "ψυχικά". Η σημαντική αλήθεια είναι ότι οι διαπροσωπικές επιρροές είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Η ψυχική ευαισθησία δεν είναι η ιδιότητα κάποιου εξαιρετικά προικισμένου ατόμου.

Όλοι στην πραγματικότητα κατέχουν κάποιο βαθμό ψυχικής ευαισθησίας με την οποία γεννήθηκαν και την οποία δεν μπορούν να καταστείλουν αληθινά, ανεξάρτητα από τις δογματικές δομές που υιοθετούνται στην πορεία της ενηλικίωσης. Ο βαθμός της ψυχικής ευαισθησίας και δύναμης ποικίλλει από άτομο σε άτομο –από ημέρα σε ημέρα στην πραγματικότητα- εξαιτίας αρκετών παραγόντων. Υλιστικές ή άλλες σχετικές δομές, ενεργούν περιοριστικά εμποδίζοντας τις ψυχικές δυνατότητές μας σε κάποιο μεταβλητό βαθμό.

Η ψυχική δύναμη επηρεάζεται επίσης από συναισθηματικές καταστάσεις και τη διανοητική δύναμη της θέλησης. Όσο πιο έντονα αισθανόμαστε ή σκεφτόμαστε κάτι, τόσο ισχυρότερη γίνεται η «εκπομπή» του εσωτερικού μας περιεχομένου. Τούτος ο φυσικός νόμος μπορεί να συγκριθεί με έναν ραδιοπύργο που αυξάνει την ισχύ μετάδοσής του, χρησιμοποιώντας περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια και σταθερή συχνότητα εκπομπής. Στην περίπτωση του ανθρώπινου σώματος/νου, η ηλεκτρική ενέργεια είναι γνωστή ως "τσι", (αρχικά κινεζικός όρος, γνωστός επίσης ως "κι" στην Ιαπωνία, "πράνα" στην Ινδία και "οργόνη" στη Δύση) ή ζωική ενέργεια, η ένταση εκπομπής της οποίας αυξάνεται κατά τη διάρκεια περιόδων ισχυρής συγκίνησης και διανοητικής εστίασης.

Κάθε τι που αντιλαμβανόμαστε με την βοήθεια των πέντε αισθήσεων - και όχι μόνο - «αποθηκεύεται» σε ένα χώρο όπου υπάρχουν όλες οι εμπειρίες, μνήμες ζωντανές, η ζωή μας ολόκληρη σαν κινηματογραφική ταινία που περιέχει το παραμικρό μας βίωμα, με την λεπτομέρεια που ούτε υποπτευόμαστε ούτε φανταζόμαστε. Ο χώρος αυτός είναι ξεχωριστός για κάθε άνθρωπο και δεν είναι εύκολο να «δεις» τα τρίσβαθά του, χωρίς όμως να είναι και αδύνατο!

Το ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ.

Θέλουμε δε θέλουμε υπάρχει με την απεριόριστη χωρητικότητά του, από τότε που είμαστε στην κοιλιά της μάνας που μας έφερε σε αυτή τη ζωή, της οποίας έχει οριστεί ανελέητος καταγραφέας. Στην αποθήκη του εκτός από την εμπειρία έχει φυλακισμένα τα συναισθήματά μας που δημιουργήθηκαν όταν βιώναμε αυτή την εμπειρία. Όσο φόβο λύπη ή χαρά νοιώσαμε τότε που έγινε το συμβάν, τόσο ίδια με «τα τότε συναισθήματα», πηγάζουν μέχρι και σήμερα από το συγκεκριμένο σημείο του εσωτερικού αυτού «μνημοχάρτη» μας. Αυτός ο χώρος ομαδοποιημένων μνημών τακτοποιεί-αρχειοθετεί κάθε εισερχόμενη πληροφορία Όσο αδιάκριτος και σκληρός είναι, άλλο τόσο έξυπνος και πονετικός γίνεται όταν χρειαστεί. Όταν αντιληφθεί ότι δεν αντέχουμε τον πόνο-αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο βιώσαμε το γεγονός, ένας «μηχανισμός λήθης» καταχωνιάζει στο πιο βαθύ, στο πιο απροσπέλαστο μέρος του την πηγή του πόνου και την «κρύβει» τόσο καλά που μας την καθιστά αόρατη για χρόνια ολόκληρα μπορεί και για όλη την υπόλοιπη ζωή μας.

Σε όλες τις στιγμές, στη δουλειά, το παιχνίδι, τη συζήτηση, τον έρωτα, τη διαφωνία, τη συμφωνία, τον ύπνο κ.ά. αυτή η σύνδεση παραμένει ανοικτή και στην πραγματικότητα δε διακόπτεται ποτέ. Αυτός ο νόμος της φυσικής, όπως συμβαίνει και με όλους τους άλλους, είναι σταθερός και αμετάβλητος. Όπως συμβαίνει με τη διάδοση ραδιοκυμάτων, η ανθρώπινη ψυχική αλληλεπίδραση λειτουργεί μέσω τέτοιων αρχών όπως είναι η δύναμη συχνότητας, αντήχησης, και ραδιοφωνικής μετάδοσης. Όταν διάφοροι πομποί μεταδίδουν ραδιοφωνικά ταυτόχρονα στην ίδια συχνότητα και θέση, η εμβέλειά τους επεκτείνεται γεωμετρικά. Η ίδια αρχή ισχύει για ομάδες ανθρώπων που στρέφονται διανοητικά στον ίδιο στόχο.

Τηλεπάθεια και καθημερινότητα

Ταξινομούσε τις σημειώσεις του όντας χαλαρός, νοιώθοντας όμορφα εκείνο το ήσυχο μεσημέρι. Ξαφνικά τρύπωσε στη σκέψη του η εικόνα του παλιού του φίλου και συμμαθητή. Τι να κάνει άραγε ο Τάκης! Παραξενεύτηκε όταν κτύπησε το τηλέφωνο, το σήκωσε και άκουσε από την άλλη άκρη της γραμμής τη χαρούμενη φωνή. Με τον Τάκη είχαν να επικοινωνήσουν τουλάχιστον δυο χρόνια!

Χρόνια «περνούσε» με το αυτοκίνητο από το μικρό σταυροδρόμι. Γνώριζε ότι τα δρομάκια είναι μονόδρομοι και ότι έχει προτεραιότητα. Συνήθως περνούσε γρήγορα αλλά χωρίς να προλάβει να σκεφτεί «γιατί» αυτή τη φορά σταμάτησε. Πάγωσε το αίμα στις φλέβες του καθώς ένα αυτοκίνητο που ερχόταν από το δρόμο στα αριστερά του πέρασε από μπροστά του με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Η μητέρα του γείτονά του η κυρία Κατερίνα είδε στο όνειρό της ότι έπρεπε να προφυλάξει το γιο της Γιάννη, ξύπνησε με αγωνία και προσπάθησε να τον εμποδίσει να φύγει εκείνη την ημέρα από το σπίτι, αυτός επέμεινε να πάει στην εργασία του όπου έσπασε το χέρι του!

Τηλεπάθεια είναι η λήψη και η εκπομπή ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων του περιβάλλοντος- μέσα στο οποίο και το σύνολο των ανθρώπων της κάθε περιοχής που βρισκόμαστε-, της ανθρώπινης «αύρας», που έχει ήδη φωτογραφηθεί με τη μέθοδο Κιρλιάν, αλλά και των διαφόρων ακτινοβολιών του σύμπαντος.

Σήμερα είναι παραδεκτό ότι ακόμη και όλες οι άλλες γνωστές πέντε αισθήσεις έχουν σχέση με τα ηλεκτρόνια. Η ηλεκτρονική ατμόσφαιρα ενός ατόμου μιας ύλης (περιπυρηνικά ηλεκτρόνια) παίζει ουσιώδη ρόλο στη χημική συμπεριφορά του ατόμου.

Η χημική αυτή συμπεριφορά εξαρτάται από τον αριθμό των ηλεκτρονίων (αλλαγή οσμής, γεύσης κ.λ.π.).

Όλα τα όργανα των αισθήσεων είναι χημικοί αναλυτές, αφού ξεχωρίζουν τις οσμές και τις γεύσεις, δηλαδή αναγνωρίζουν τον αριθμό των ηλεκτρονίων. Ιδιαίτερα θα πρέπει να τονίσουμε την ιδιότητα του κυττάρου να αντιδρά στο φως και τον ηλεκτρομαγνητισμό, θετικά όταν εκδηλώνεται σαν έλξη του πρωτοπλάσματος, κατά την πρόσπτωση των ακτινοβολιών, και αρνητικά όταν αυτές απομακρύνονται.

Κάθε μια τάση δίνει διαφορετικά μηνύματα στον εγκέφαλο με τους νευρώνες του δέρματος. Η συνηθισμένη φωτεινή ακτινοβολία, που μας περιβάλλει καθημερινά, αποτελείται από φωτόνια διαφόρων μηκών κύματος και συχνότητας. Η ακτινοβολία αυτή, ως γνωστόν, δεν είναι η ίδια όλες τις ώρες της ημέρας.

Το περιβάλλον μας διαχέεται από σωρεία ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων. Πολύ συχνά - συχνότατα ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να τα αντιλαμβάνεται, να τα ξεχωρίζει, να τα συνειδητοποιεί. Βέβαια δεν έχουν όλα τα άτομα την ίδια «τηλεπάθεια». Αλλά κι αυτά τα άτομα που έχουν, δεν έχουν τις ίδιες ικανότητες όλες τις ώρες.

Ο άνθρωπος είναι και αυτός μια πολύπλοκη ηλεκτρική μηχανή.Κάθε μέλος του σώματός μας παράγει ηλεκτρικό ρεύμα και το εκπέμπει. Κατά τον ίδιο τρόπο εκπέμπονται και οι επιθυμίες μας και οι σκέψεις μας. Κάποια άλλα μέλη του συλλαμβάνουν αυτές τις εκπομπές. Είναι δηλαδή ένας πομπο-δέκτης.

Εκτός από αυτά τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα, "συλλαμβάνει" και τα κύματα του περιβάλλοντός του. Αλλα στο ένα περιβάλλον, άλλα στο άλλο.

Και μη μου πείτε ότι δεν σας έτυχε, το πιο απλό, να σκεφθείτε κάποιον και να τον δείτε ξαφνικά μπροστά σας.

Η να θέλετε να πείτε κάτι, και να προλάβει να το πει κάποιος άλλος και να του πείτε: από το στόμα μου το πήρες.

Η τηλεπάθεια είναι το μέσο επικοινωνίας του Θεού με τα πλάσματά του και σ' αυτό στηρίζονται τα μυστήρια της Θρησκείας μας.
Είναι ενεργητικής μορφής ή παθητικής: ανάλογα με την επίδραση που την δημιουργεί. Δηλαδή, σε εκείνη που επιβάλλει και σε εκείνη που υποβάλλει. 'Ετσι υπάρχουν οι υπερέχοντες και οι υποβαλλόμενοι.
Η τηλεπάθεια είναι η έκτη αίσθηση, η πνευματική ακοή, και είναι εντονότατη όταν κανείς βρίσκεται σε πεσμένη ψυχική κατάσταση.

Η τηλεπάθεια περιλαμβάνει:

Τη διαίσθηση: την ικανότητα, δηλαδή, του να αντιληφθούμε ένα γεγονός χωρίς να παριστάμεθα σ' αυτό και χωρίς να μας το έχουν περιγράψει με οποιονδήποτε τρόπο άλλοι.
Τη διόραση, δια της οποίας «βλέπει» κανείς αντικείμενα ή συλλαμβάνει ιδέες, μη «ορατά» υπό των άλλων. Εκπομπή ακτίνων και επιστροφή στο είναι μας όπου γίνεται η διαπίστωση( ένα είδος ραντάρ ) που μπορεί να συλλαμβάνει και το μέλλον.
Την τηλεκίνηση: την ικανότητα δηλαδή να κινούμε αντικείμενα, χωρίς να έχουμε την παραμικρή υλική επαφή μ' αυτά. 'Η να τα λυγίζουμε μόνο με την εκπομπή ραδιοκυμάτων.
Την πρόρρηση. Την ικανότητα να μαντεύουμε γεγονότα που πρόκειται να γίνουν. Κάθε γεγονός, οφείλεται στην προδιαγεγραμμένη κίνηση των πλανητών. Σε αυτή οφείλονται τα προφητικά γεγονότα.

Δηλαδή, το σώμα μας είναι ένα είδος ραντάρ, που επισκοπεί τα πάντα στο διάστημα και συλλαμβάνει μηνύματα και βγάζει συμπεράσματα. Με την τηλεπάθεια δεν μεταδίδονται μόνο ιδέες, αλλά και συναισθήματα και κινήσεις. Πώς παραδείγματος χάρη καταλαβαίνει ένα μωρό λίγων μηνών ότι του λέμε "¨ελα", κινώντας ανάλογα τα χέρια μας. Γιατί να μη νομίσει ότι του λέμε "κάνε" και συ έτσι", όπως συμβαίνει με άλλες κινήσεις μας. Συμπέρασμα: το μωρό μαθαίνει τηλεπαθητικά, με εικόνα, λόγο συναίσθημα. Μεταδίδονται πολλά στοιχεία όπως συμβαίνει και με την τηλεόραση. Σε αυτή βασίζεται και το πεπρωμένο. Τα μηνύματα του σύμπαντος, οδηγούν το άτομο στην πορεία του.

ΤΗΛΕΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Δεδομένης της τηλεπάθειας, δηλαδή της ηλεκτρομαγνητικής επικοινωνίας των ανθρώπων, είναι δυνατή η μετάδοση ιδεών, σκέψεων, συναισθημάτων ( αγάπης, μίσους, θυμού, άγχους, νευρικότητας, θλίψης, κατάπτωσης, μελαγχολίας, κλπ ) με ανάλογο επηρεασμό του δέκτη από τον πομπό, και με ανάλογες επιπτώσεις στο ενδοκρινολογικό του σύστημα, και τη δημιουργία νέων συναισθημάτων στο δέκτη.

Συχνά αν απομακρυνθούμε από τον πομπό, η κατάσταση αλλάζει. Π.χ. Αν αγαπάμε κάποιον και δεν βρίσκουμε ανταπόκριση φεύγουμε μακριά για να ξεχάσουμε. Αλλάζουμε πνευματικό κύκλωμα.

Ακόμη μπορεί να συμβεί απόλυτη «μετάγγιση» συναισθημάτων, ιδεών και απόψεων από τον πομπό στο δέκτη, ώστε ο δέκτης να τελέσει ακόμα και αξιόποινες πράξεις, βρίσκοντάς τες σωστές, όπως τις βρίσκει και ο πομπός. Παράδειγμα ο φύλακας του γκαράζ που πυροβόλησε τη φίλη του οδοντίατρο Γιόλα Βαγενά για να πεθάνει, επειδή εκείνη το επιθυμούσε. Τη « μετάγγιση» είχε δεχτεί και το δικαστήριο.

Ο χρόνος ξεκινά από... τώρα

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 17 Jan 2015 19:46:00 +0000

Υπάρχει ακόμη χρόνος… για όλους εμάς που καθίσαμε στο πεζούλι της ιστορίας κοιτώντας τα παπούτσια μας.
Την πίκρα της ήττας την γευτήκαμε και την απογοήτευση για ακόμη ένα στημένο παιχνίδι στο οποίο αν και δεν παίξαμε γίναμε θεατές της εξ αρχής χαμένης κερκίδας.

Την ζήσαμε την νύχτα εκείνη που αγνοούσαμε ότι υπάρχει, κι όμως φθάσαμε κι εμείς να μετράμε τα σανίδια του ταβανιού για να διώξουμε την οργή που έκλεψε ακόμη και τον ύπνο μας.
Όμως, υπάρχει ακόμη χρόνος για όλους εμάς που γνωρίζουμε ότι όλα τελείωσαν σε αυτόν τον τόπο.
Αρκεί να σκοτώσουμε άνευ ελέους όλες τις φωνές όλων των τεράτων που θέλουν να μας πείσουν ότι κρεμόμαστε από τις ανορθόγραφα ραγιάδικες υπογραφές τους.

Υπάρχει χρόνος να λύσουμε και να καθαρίσουμε τα όπλα του μυαλού μας, να τοποθετήσουμε τις σφαίρες της συνείδησής μας στην θαλάμη, να στοχεύσουμε στις φλύαρες γλώσσες των άνανδρων υπεροπτών και να πατήσουμε την σκανδάλη χωρίς τρέμουλο στο χέρι μας.
Να σιωπήσουν εντελώς μέσα μας.
Να τους αψηφήσουμε βάζοντας στην δική μας κάλπη τα χρεόγραφα της αξιοπρέπειας που μας στέρησαν δίχως σταγόνα οίκτου.
Χωρίς ομάδες, χωρίς καταστατικά, χωρίς γελοίες ψηφοφορίες, χωρίς συζητήσεις επί συζητήσεων, χωρίς αναλύσεις επί αναλύσεων, χωρίς ούτε μία σταγόνα αίμα να πέσει.

Αναίμακτα μας σκοτώνουν, αναίμακτα να σιωπήσουν.

Υπάρχει ακόμη χρόνος… για όλους εκείνους που δεν είδαν την Ελλάδα ως δικαίωμα αλλά ως υποχρέωση. Για εκείνους που μέχρι σήμερα έχουν διανύσει την ζωή τους ως στόχοι ανάλγητων πολιτικάντηδων οι οποίοι κρύβουν την δειλία τους μέσα στα χάρτινα κάστρα πολιτικών κομμάτων με σημαία την δημοκρατία.

Κοίτα τους, λοιπόν, εκείνους, πώς επιβίωσαν από τις σφαίρες της αναξιοκρατίας, της αδικίας, της προδοσίας, της σκληρής επίγνωσης του τι είναι για τους ασήμαντους θνητούς αλλά εκλεγμένους αθανάτους. Μια χαρά αναπνέουν δίπλα μας ακόμα και αν τώρα κοιτάνε σιωπηλοί τα παπούτσια τους.

Υπάρχει ακόμα χρόνος όσο ο καθρέπτης που αντικρίζουμε το πρωί έχει την φάτσα μας ως αντικατοπτρισμό.

Υπάρχει χρόνος…για όλους τους ήρωες που κρύβουμε μέσα μας. Τους σιωπηλούς μικρούς μας εαυτούς που θέλουν να πάρουν την θέση μας μα εμείς τους καταπιέζουμε είτε από στιγμιαίο φρενάρισμα της δήθεν ηθικής, είτε από την χρόνια εκπαίδευσή μας να οριζόμαστε και όχι να ορίζουμε.
Να μένουμε σιωπηλοί μη και διακόψουμε τον πολυλογά πολιτικό από τις εξαγγελίες του σχεδίου που σκοπό έχει να μας καταδικάσει στον ρόλο του ανυποψίαστου εύκολου στόχου ή του ήσυχου απείθαρχου στημένο στον τοίχο.

Υπάρχει χρόνος για αυτούς που δεν χωράνε σε γραμμάτια και εικονικά χρέη.

Υπάρχει χρόνος να ορίσουμε το δικό μας μέγεθος απλώνοντας την ψυχή μας σαν χάρτη.
Να γίνουμε εμείς Ελλάδα, στέλνοντας σιωπηλώς τα μαντάτα ότι ο χρόνος για τους ατσαλάκωτους μαλθακούς ανελέητους εκτελεστές μας, μόλις τελείωσε.

Αιθέρας: 0 μέγας ενδιάμεσος μεταξύ ψυχής και ύλης

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 17 Jan 2015 19:40:00 +0000

Αιθέρας: ″0 μέγας ενδιάμεσος” μεταξύ ψυχής και ύλης

Το εν λόγω πρότυπο, από τους αρχαίους προγόνους μας, τους Κοσμικούς Έλληνες, είχε όνομα. Ονομαζόταν Αιθέρας από τον Αριστοτέλη και Αείζωον Πυρ από τον Ηράκλειτο. Στον δε Τίμαιο του Πλάτωνα γίνεται μία ακριβής, συμβολική αλλά και ακραία ταυτόχρονα περιγραφή του πώς αυτός ο Αιθέρας παράγει τη ζωή και τη Φύση, όπως την παρατηρούμε και τη γνωρίζουμε εμείς οι άνθρωποι που είμαστε μέρος της. Στον Τίμαιο ήδη γίνεται σαφής αναφορά για το DNA, το οποίο περιγράφεται ως τα εκατομμύρια «καρφιά» που στηρίζουν τις μίξεις από τη μεριστή και την αμέριστη ουσία του Σύμπαντος, η οποία σε συνδυασμό με τον νου παράγει τον άνθρωπο και τα ζωτικά του κέντρα.

ΑΙΘΗΡ, Ο ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΩΝ

Η πέμπτη αυτή ουσία, ο Αιθέρας, είναι το επωνομαζόμενο πράνα της ινδικής φιλοσοφίας, που διαπερνά όλη τη Δημιουργία. Πρόκειται για τη vis vitalis (ζωτική δύναμη) της αλχημικής Δύσης που κρυφά, κάτω από καθεστώς συνεχών διώξεων στους «μελανούς» αιώνες του χριστιανικού μεσαίωνα, ενέπνεε τους διακόνους της έρευνας και της γνώσης. Είναι η καθοριστική δομή από την οποία παράγεται το Παν.

Ο Αιθήρ ή Αιθέρας ήταν για τους Αρχαίους Έλληνες ότι πιο σημαντικό για την ύπαρξη του Σύμπαντος. Στον αιθέρα κρυβόταν λοιπόν το μυστικό της ύπαρξης του κόσμου μας και καθ’ επέκταση και της δικής μας.
Στην αρχαιότητα πίστευαν πως όλος ο κόσμος ήταν γεμάτος από ένα υλικό λεπτό, αέρινο, σχεδόν άυλο, που οι Έλληνες ονόμαζαν Αιθήρ. Ο Πυθαγόρας πίστευε στην ύπαρξη του αιθέρα ως «πέμπτο στοιχείο» της Φύσης,(εξού και η λέξη πεμπτουσία).
Ο Αιθήρ δεν ήταν γνωστός μόνο στην Αρχαία Ελλάδα , αλλά συναντάται σε όλους τους μεγάλους αρχαίους πολιτισμούς. Οι Κινέζοι τον ονόμαζαν «Κι» , οι Ιάπωνες «Τσι» και οι Ινδοί «Πράνα». Ο Αιθέρας, είναι το μοναδικό κλειδί , που ανοίγει τη πόρτα για τη πλήρη κατανόηση της ύπαρξης και της προέλευσης του κόσμου μας.
Υπάρχει διάχυτη η εντύπωση στους φυσικούς, αλλά και σε όλους εκείνους που ασχολούνται με το ζήτημα ότι η σύγχρονη επιστήμη έχει ρίξει για τα καλά τον αιθέρα στο χρονοντούλαπο τής Ιστορίας προχωρώντας σε ανακαλύψεις και εξελίξεις που απέχουν έτη φωτός από τις απόψεις ύπαρξης τού αιθέρα. Ωστόσο οι ανακαλύψεις τής σύγχρονης επιστήμης στην πραγματικότητα επιβεβαιώνουν κάθε τόσο ότι ένα φάντασμα συνεχίζει να δρα εκεί έξω.

Το κείμενο που μεταφράστηκε και ακολουθεί γράφτηκε από τον επιστημονικό συνεργάτη των «Νιου Γιορκ Τάιμς» Μάλκολμ Μπράουν και αναφέρει το απρόσμενο. Παντού εκεί έξω και παντού μέσα συνεχίζει να υπάρχει κρυμμένο στους νόμους τής φυσικής το φάντασμα τού Αιθέρα.
«Κανένας δεν μπορεί να τον δει, να τον μυρίσει και να τον αγγίξει, ωστόσο η ανθρωπότητα φαίνεται ότι νιώθει την ύπαρξή του σχεδόν από τότε που υπήρχε η γραφή».

Τι είναι όμως ο αιθέρας και πώς μπορούμε να τον προσεγγίσουμε;
Ο Αριστοτέλης ορίζει για τον Αιθέρα τα εξής: «Η ύλη εμφανίζεται με τη μορφή των πέντε στοιχείων ή σωμάτων (γη,ύδωρ,αήρ, πυρ και αιθήρ) πάνω από τον υπερσελήνιο χώρο. Αυτό το πέμπτο στοιχείο είναι και η πεμπτουσία του Σύμπαντος.» O Αριστοτέλης ορίζει λοιπόν τον αιθέρα, ως τη Πεμπτουσία του Σύμπαντος. Ως δηλαδή το πέμπτο στοιχείο που ενώνει τα άλλα τέσσερα στοιχεία, λειτουργώντας σαν μία κόλλα θα λέγαμε σήμερα, αλλά και που ταυτόχρονα είναι μια ουσία που αποτελεί τη γενεσιουργό αιτία των άλλων τεσσάρων στοιχείων. Στην Ακαδημία του Πλάτωνα όπου μελετήθηκαν τα πέντε στερεά πολύεδρα, τα οποία συμβόλιζαν τα πέντε παραπάνω δομικά στοιχεία του σύμπαντος, ο αιθέρας συμβολιζόταν ως δωδεκάεδρο.
Η επιστημονική κοινότητα ορίζει τον αιθέρα ως το ρευστό του κενού που είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία της ύλης και διάδοσης του φωτός.

Η εργασία του φιλοσόφου και φυσικού ερευνητή του 19ου αιώνα Μαρσελίνου Μπερτέλο, με τίτλο Οι Έλληνες και η ιστορία της Αλχημείας, αποκαλύπτει σε όλη της την έκταση αυτή τη γνώση που πάντα υπήρχε.

Ο ίδιος ο Νεύτων και όλοι οι μεγάλοι θεμελιωτές των σύγχρονων Φυσικών Επιστήμων συνέχισαν αυτή την παράδοση και τη μελέτη γύρω από τον Αιθέρα. Ηταν δε τόσο κρίσιμης σημασίας για όλα τα επιστημονικά μοντέλα, με βάση τα οποία χτίστηκε ο σημερινός μας κόσμος έτσι όπως τον γνωρίζουμε, που σιγά-σιγά η φύση του Αιθέρα άρχισε να συγκεντρώνει ολοένα και περισσότερους μελετητές.Τέτοιες μελέτες πραγματοποίησαν ο Tesla, ο Βίλχεμ Ράιχ με την Οργόνη, και πολλοί άλλοι, οι οποίοι παρήγαγαν άμεσα τεχνολογικά επιτεύγματα τεράστιας σημασίας για την πρόοδο της Ανθρωπότητας,προσιτά στον κάθε άνθρωπο αυτής της γης.
Ωστόσο, αυτό σήμανε και το τέλος του Αιθέρα.

Ανάμεσα στους επιστήμονες του 19ου αιώνα που υπεράσπιζαν τη θεωρία του Αιθέρα ήταν και ο μεγαλοφυής Σερβοαμερικάνος Νίκολα Τέσλα, ο εφευρέτης των επαγωγικών κινητήρων εναλλασσόμενου ρεύματος, που έφεραν επανάσταση στην ηλεκτρομηχανική, καθώς και άλλων 700 πρωτοποριακών ευρεσιτεχνιών. Ο Τέσλα υποστήριζε πως: «Ένας ασύρματος πομπός δεν παράγει ερτζιανά κύματα, τα οποία είναι ένας μύθος, αλλά ηχητικά κύματα στον αιθέρα, που συμπεριφέρονται με κάθε τρόπο σαν αυτά στον αέρα, εκτός από το ότι, λόγω της μεγάλης ελαστικής δυνάμεως και εξαιρετικά μικρής πυκνότητας του μέσου, η ταχύτητα τους είναι αυτή του φωτός».

Η υπόθεση ήταν ότι καθώς η Γη κινείται διαμέσου τού συμπαντικού αιθέρα, θα έπρεπε να υπάρχει μια ανιχνεύσιμη διαφορά μεταξύ τής ακτίνας τής ταχύτητας τού φωτός που είναι προς τη φορά στροβιλισμού τής κίνησης της Γης από μια ακτίνα φωτός αντίθετης κατεύθυνσης προς αυτή. Ακριβώς όπως συμβαίνει με την ταχύτητα που διαφέρει όταν κολυμπά κάποιος ακολουθώντας το ρεύμα τού ποταμού ή αντίθετα σε αυτό.

Οι επιστήμονες που υποστήριζαν τη θεωρία του Αιθέρα είχαν αποδειχθεί τις εξής αξιωματικές ιδιότητες του: Ο Αιθέρας υπάρχει παντού, γεμίζει όλο το σύμπαν, διαπερνά κάθε ύλη, είναι η πηγή κάθε ενέργειας, μεταβάλλεται σε ύλη ή μάζα. Εκπέμπει φως, αλλά είναι διαφανής. Δεν υπάρχει θερμότητα στον αιθέρα, δεν υπάρχει απώλεια ενέργειας. Ο Αιθέρας είναι ακίνητος, στάσιμος και αναπόδεικτος.
Το παγκόσμιο εξουσιαστικό «εγκατεστημένο», βλέποντας αυτή την τροπή της επιστήμης που θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στη διάλυση της ίδιας του της εξουσιαστικής δομής, σταμάτησε άμεσα ή, σε άλλες περιπτώσεις, διαβάθμισε επί ποινή προδοσίας, όλες αυτές τις έρευνες. Όπου δεν τα κατάφερε άμεσα, χρησιμοποίησε τον χλευασμό για την ηθική εξόντωση των ερευνητών.

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν ήταν ένας από αυτούς που εργολαβικά ανέλαβαν να απαξιώσουν τον Αιθέρα, αντιμετωπίζοντας τον ως αντίπαλο ή εχθρό επιστήμονα. «Κατασκεύασε», λοιπόν, τη θεωρία της Γενικής και Ειδικής Σχετικότητας, η οποία ουσιαστικά δεν ισχύει, παρά μόνο μέσα στο πλαίσιο ιδεατών και ανεδαφικών προσεγγίσεων της Φύσης.

Ενώ ο ίδιος ο Αϊνστάιν χρησιμοποίησε κατά κόρον τις θεωρίες και τα εργαλεία επιστημόνων που παρήγαγαν επιστημονική γνώση με βάση την υπόθεση της ύπαρξης του Αιθέρα, στη συνέχεια τον απέρριψε,με βάση μία σειρά συνειρμών που, ουσιαστικά, καταργούν την αιτιοκρατία στη Φυσική και εκδιώκουν τη λογική από την έρευνα.

Παρόλα αυτά, έχει ήδη αρχίσει σε παγκόσμιο επιστημονικό επίπεδο η αποκαθήλωσή του, ενώ ήδη υλοποιούνται πειράματα τεράστιου κόστους για να καταδείξουν την ανεδαφικότητα των Θεωριών της Σχετικότητας.

Το 1948 ένας Ολλανδός φυσικός ο Hendrick B.G. Casimir προέβλεψε ότι ένα ζεύγος μεταλλικών πλακών τοποθετημένες η μια πολύ κοντά στην άλλη σε κενό χώρο θα εμποδίσουν οποιαδήποτε εικονικά κύματα που έχουν μέγεθος μεγαλύτερο από το μεταξύ τους υπάρχον διάστημα. Θα έχουμε λοιπόν λιγότερα κύματα (ενέργειας) μεταξύ των πλακών από όσα θα υπήρχαν σε ένα κενό χώρο. Το αποτέλεσμα θα είναι η εξωτερική (των πλακών) μικρή δύναμη να ωθεί τις πλάκες να ενωθούν.

Σχηματική αναπαράσταση τής πειραματικής διάταξης με την οποία ανιχνεύεται η δύναμη Kasimir, δηλαδή η οργόνη ή ο αιθέρας.

Για περίπου μισό αιώνα κανένας δεν είχε εξετάσει πειραματικά αυτή την πρόβλεψη, αν και οι φυσικοί θεωρούσαν τον ισχυρισμό ως αναπότρεπτο συμπέρασμα. Τελικά, το 1996 ο Δρας Steve K. Lamoreaux που εργαζόταν τότε στο Πανεπιστήμιο Washington στο Seattle δημιούργησε μια υπερβολικά ευαίσθητη συσκευή η οποία περιείχε δύο πλάκες Kasimir κι ένα σύστημα ζυγοστάθμισης, ολοκληρώνοντας έτσι το δύσκολο πείραμά του.
Η ελκτική δύναμη που διαπιστώθηκε ήταν γύρω στο 5% τής δύναμης που είχε προβλεφθεί θεωρητικά από την κβαντική ηλεκτροδυναμική, ένα γεγονός που συνιστούσε κολοσσιαία επιτυχία.
Το Νοέμβριο δύο ακόμα φυσικοί, οι Δόκτορες Unar Mlundeen και Anushree Roy από το πανεπιστήμιο τής Καλιφόρνιας στο Riverside εκτέλεσαν ένα πείραμα πολύ μεγαλύτερης ευαισθησίας, το οποίο έδειξε αποτέλεσμα στο όριο τού 1% τής τιμής που προέβλεπε η θεωρία.
Και άλλα κομμάτια δεδομένων έχουν βρεθεί στο Σύμπαν για την ύπαρξη ενός κενού πηγμένου από τον αόρατο αιθέρα – ή όπως αλλιώς ονομάζεται -. Οι αστροφυσικοί γνωρίζουν εδώ και καιρό ότι υφίσταται πολύ λιγότερη ”ορατή ύλη” – που είναι άμεσα ανιχνεύσιμη – από αυτή που απαιτείται για να εξηγήσει πλήρως τις βαρυτικές δυνάμεις των γαλαξιών, των γαλαξιακών clusters και άλλων σωμάτων μεγάλης έκτασης. Η φύση των βαρυτικών δυνάμεων παραμένει άγνωστη, αλλά ένα γεγονός είναι σαφές. Το ”κενό” διάστημα είναι οτιδήποτε άλλο από κενό. Ο αιθέρας εξακολουθεί να ζει».

Τελικα στοχεύουν την ψυχή;

Μεγαλύτερη προσέγγιση στο θέμα έχουν οι οπαδοί και οι ερευνητές φυσικοί των Κβαντικών Θεωριών και ειδικά εκείνων των Μη Τοπικών Πεδίων. Μέσα από την προσέγγιση του «κβαντικού συμπαντικού αφρού», με δειλά βήματα, η σύχρονη Φυσική τείνει να επανανακαλύψει τον Αιθέρα.
Το ουσιαστικό από τις παραπάνω έρευνες είναι ότι, μέσα από αυτές τις επονομαζόμενες Κβαντικές Θεωρίες Μη Τοπικών Πεδίων, αναδύονται σταδιακά όλες οι λύσεις σε εκείνα τα προβλήματα, τα οποία για αιώνες η κατεστημένη επιστήμη ονόμαζε μετάφυσικά.

Το σημαντικό δε είναι, ότι ο άνθρωπος ως μέρος της Δημιουργίας αλλά και ως δημιουργός ο ίδιος των συστημάτων παρατήρησης της, φαίνεται ότι αλληλεπιδρά αρμονικά τόσο με την ίδια τη Φύση που μελετά, όσο και με τη συλλογική νοοσφαιρική κατάσταση των συνανθρώπων του, οι οποίοι αποτελούν μέρη αλλά και συμμέτοχους της ίδιας Φύσης…

Αιθέρας,αιθέρες,θεωρία του Αιθέρα,πέμπτο στοιχείο,Αιθήρ,Ακάσα,Πράνα,φωτοβόλος αιθέρας,Ενεργειακά Κύματα Τέσλα,Αείζωον Πυρ,vis vitalis,η φύση του Αιθέρα,Tesla,Βίλχεμ Ράιχ,Οργόνη,Κβαντικές Θεωρίες Μη Τοπικών Πεδίων,κβαντικού συμπαντικού αφρού,φωτοφόρος αιθέρας,Aether,πεμπτουσία,
Ο αιθέρας είναι αυτός που γεμίζει απόλυτα το χώρο και το χρόνο στο σύμπαν. Είναι ακίνητος, πυκνός, σταθερός και η δομή του μοιάζει κρύοιαλλική.
Αιθέρας σύμφωνα με την αρχαία και την μεσαιωνική αντίληψη ήταν το υλικό που γέμιζε τον χώρο του σύμπαντος γύρω από την γήινη σφαίρα.

Ο δρόμος της επιτυχίας

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 17 Jan 2015 19:35:00 +0000

Γιατί κάποιοι τα καταφέρνουν με ό,τι καταπιάνονται,
ενώ άλλοι, παρόλο που βάζουν τα δυνατά τους,
δεν παίρνουν σχεδόν ποτέ αυτό που θέλουν;
Σίγουρα ο καθένας από εμάς έχει διαφορετικές ικανότητες και ταλέντα, αλλά μήπως αυτό που φέρνει τελικά το ποθητό αποτέλεσμα είναι η στάση μας απέναντι στις προκλήσεις;
Αν και γεννιόμαστε γεμάτοι εμπιστοσύνη και έχοντας την πεποίθηση ότι μπορούμε να πετύχουμε οτιδήποτε επιθυμούμε, στην πορεία της ζωής χάνουμε σε μεγάλο βαθμό την πίστη στον εαυτό μας.
Γιατί; Τι συμβαίνει και πώς μπορούμε να ξανακερδίσουμε το θάρρος μας και να νιώσουμε πάλι νικητές της ζωής;

Το κοινό χαρακτηριστικό των επιτυχημένων ανθρώπων είναι ότι αναλαμβάνουν την ευθύνη για όσα συμβαίνουν στη ζωή τους και ακολουθούν μερικούς απλούς, αλλά σπουδαίους κανόνες.
Δεν δικαιολογούν τον εαυτό τους ρίχνοντας το φταίξιμο στους άλλους και δεν αφήνουν το χρόνο να τους προσπερνά, παγώνοντας το μέλλον τους και περιμένοντας καρτερικά να συμβεί κάτι που θα αλλάξει τη ζωή τους.
Δημιουργούν μόνοι τους τις ευκαιρίες για αλλαγή.

Μα τι είναι η επιτυχία;
Η επιτυχία δεν είναι τίποτε άλλο από την πραγματοποίηση των στόχων μας, και αυτό δεν είναι θέμα τύχης, αλλά σχεδιασμού.
Ένας άνθρωπος που δεν έχει στόχους δεν μπορεί να νιώθει επιτυχημένος.
Οι άνθρωποι που βγαίνουν κερδισμένοι στη ζωή δεν έχουν περισσότερες ευκαιρίες από τους άλλους ούτε το τυχερό τριφύλλι στο τσεπάκι τους.
Αντί να περιμένουν πώς θα τους τα φέρει η ζωή, φέρνουν τη ζωή εκεί που τη θέλουν. Όποια και αν είναι τα όνειρά μας, μπορούν να πραγματοποιηθούν, αρκεί να βρίσκονται στη σφαίρα του εφικτού.
Η δύναμη για να πετύχουμε, βρίσκεται στον τρόπο που σκεφτόμαστε και στη στάση που έχουμε απέναντι στη ζωή. Είναι δική μας ευθύνη, κανενός άλλου και όσο νωρίτερα το καταλάβουμε, τόσο το καλύτερο για εμάς.
Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να κατηγορούμε τους γονείς μας, τον εργοδότη, το γείτονα, το σύντροφο ή τα παιδιά μας για κάθε αναποδιά που μας συμβαίνει, και ας σκεφτούμε πώς θα αλλάξουμε τα πράγματα.

Ίσως όλα αυτά να μας φαίνονται πολύ απλοϊκά ή ανέφικτα, είναι όμως οι βασικές αρχές που μοιράζονται οι επιτυχημένοι άνθρωποι και που είναι δοκιμασμένες και αποτελεσματικές.
Όσο αυτοί υλοποιούν τα σχέδιά τους, κάποιοι απλώς παρατηρούν παθητικά τη ζωή να περνάει, ενώ άλλοι αναρωτιούνται τι συνέβη.
Ας επιλέξουμε σε ποια κατηγορία θέλουμε να ανήκουμε...
Βρίσκοντας τον προορισμό μας
Οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να πουν τι δεν θέλουν, αλλά όχι τι θέλουν.
Αυτό που κάνει τους επιτυχημένους να διαφέρουν είναι ότι έχουν ξεκάθαρους στόχους.
Για να φτάσουμε στον προορισμό μας, πρέπει να γνωρίζουμε πού ακριβώς θέλουμε να πάμε. Αν δεν μπορούμε να αποφασίσουμε τι θέλουμε, τότε είμαστε σε μειονεκτική θέση.
Είναι σαν να μπαίνουμε σε ένα ταξί και να δίνουμε στον οδηγό δύο διαφορετικούς προορισμούς. Ο οδηγός δεν θα ξέρει σε ποιον από τους δύο να κατευθυνθεί και θα ακινητοποιήσει το ταξί, περιμένοντας να πάρουμε μια απόφαση.
Θέλουμε να συμβεί αυτό στη ζωή μας;

Σχεδιάζοντας με ακρίβεια
Πολλοί ισχυρίζονται ότι δεν τους αρέσει να σχεδιάζουν τη ζωή και προτιμούν να έχουν την ελευθερία να απολαύσουν και να χαρούν ό,τι βρεθεί στο δρόμο τους.
Στην πραγματικότητα, όμως, ο ακριβής σχεδιασμός είναι αυτός που δίνει την ελευθερία και τη δυνατότητα να είμαστε ευέλικτοι.
Φανταστείτε ότι θέλετε να πάτε ένα ταξίδι.
Έχετε καθορίσει τον προορισμό σας και έχετε χαράξει τη διαδρομή σας στο χάρτη.
Καθώς ακολουθείτε το δρόμο σας, μπορείτε να σταματήσετε όπου θέλετε για να φάτε, να ψωνίσετε, να χαζέψετε.
Αυτό σας δίνει ελευθερία επιλογής, χωρίς όμως να ξεφεύγετε από τον τελικό προορισμό σας. Το ίδιο συμβαίνει και στη ζωή: αν έχουμε έναν ξεκάθαρα προσδιορισμένο σκοπό, μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τις φαινομενικά τυχαίες ευκαιρίες.
Στον καθορισμό των στόχων μας θα μας βοηθήσουν πολύ δύο ερωτήσεις:
1. Πού θέλω να πάω;
2. Πότε θέλω να φτάσω;
Η απάντηση θα ξεκαθαρίσει επίσης πώς θα φτάσουμε εκεί που θέλουμε.
Ίσως χρειαστεί να αποκτήσουμε νέες γνώσεις ή δεξιότητες ή να κάνουμε αλλαγές στην καθημερινότητά μας. Και επειδή όλες μας οι πράξεις έχουν συνέπειες, ανεξάρτητα από το αν κάποιες δεν τις βλέπουμε ή δεν τις μαθαίνουμε ποτέ, να προσπαθούμε να ενεργούμε πάντα για το καλό το δικό μας και των άλλων.

Βάζοντας στόχους
Πρώτα απ’ όλα πρέπει να καταγράψουμε το στόχο μας.
Όσο πιο ξεκάθαρος είναι, τόσο το καλύτερο.
Γιατί θέλουμε να τον κατακτήσουμε; Τι θα κερδίσουμε;
Απαντώντας σε αυτή την ερώτηση, θα έχουμε βρει το κίνητρο που θα μας οδηγήσει στη δράση.
Πρέπει να σιγουρευτούμε όμως, ότι ο στόχος που έχουμε θέσει είναι δικός μας και όχι κάποιου άλλου.
Στη συνέχεια χωρίζουμε το στόχο μας σε μικρότερους, που πρέπει να πραγματοποιήσουμε κατά τη διαδρομή μας προς την επίτευξή του.
Κάθε σχέδιο πρέπει να είναι ευέλικτο, ώστε να μπορούμε να το αναπροσαρμόζουμε, όταν είναι απαραίτητο, στις συνθήκες.
Είναι πολύ σημαντικό να καταγράφουμε το σχέδιό μας και να ανατρέχουμε καθημερινά σε αυτό για να διαπιστώνουμε την πρόοδο που έχουμε κάνει προς τον τελικό μας σκοπό.Ξεπερνώντας τα εμπόδια
Πάντα μπορεί να υπάρχουν εμπόδια που κάνουν πιο δύσκολο το δρόμο προς την επιτυχία.
Αν όμως είμαστε αρκετά αποφασισμένοι, δεν υπάρχει εμπόδιο που δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε.
Να χρησιμοποιούμε τις δυσκολίες σαν μια ευκαιρία για να μάθουμε.
Να μην αναστατωνόμαστε για πράγματα στα οποία δεν μπορούμε να ασκήσουμε κανενός είδους έλεγχο.
Σημασία δεν έχουν αυτά που μας συμβαίνουν, αλλά πώς αντιδρούμε εμείς σε αυτά. Να αλλάξουμε τρόπο σκέψης και να δούμε τη θετική πλευρά σε καθετί.
Να επιλέξουμε να ζούμε κρατώντας θετική στάση απέναντι στη ζωή και να αποφεύγουμε τα αρνητικά άτομα που κάθε φορά που τους λέμε τα σχέδιά μας κατσουφιάζουν ή μας αποθαρρύνουν.
Είναι καλύτερα να μην τα μοιραζόμαστε με εκείνους που μπορεί να μας χλευάσουν ή να προσπαθήσουν να μας πείσουν ότι δεν πρόκειται να τα καταφέρουμε ποτέ.
Συνήθως οι άνθρωποι αυτοί συμπεριφέρονται έτσι από φόβο μήπως μείνουν πίσω ή επειδή η δική μας επιτυχία θα κάνει πιο φανερή τη δική τους αποτυχία.
Αν σκεφτόμαστε αρνητικά για τον εαυτό μας και για την πραγματοποίηση των στόχων μας, θα αποτύχουμε σίγουρα.
Όσο πιθανό είναι να αποτύχουμε, άλλο τόσο είναι και να πετύχουμε.
Εμείς επιλέγουμε.

Ας αρχίσουμε τώρα
Να μην αναβάλλουμε για αργότερα την επίτευξη των στόχων μας.
Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή. Ο Robin Sieger, συγγραφέας του βιβλίου «Γεννημένοι νικητές», δίνει έναν πρακτικό τρόπο για να ξεπεράσουμε τις αρνητικές σκέψεις:«Προσδιορίστε 3 στόχους:
ένα βραχυπρόθεσμο (κάτι που θέλετε να ολοκληρωθεί σε ένα μήνα ή και λιγότερο),
ένα μεσοπρόθεσμο (μπορεί να χρειαστεί ένα χρόνο)
και ένα μακροπρόθεσμο (μπορεί να πάρει περισσότερο από ένα χρόνο).
Κάτω από τους τρεις στόχους σας σχεδιάστε δύο στήλες.
Στην πρώτη στήλη γράψτε όλους τους λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να προσπαθήσετε για την ολοκλήρωση των στόχων σας.
Στη δεύτερη γράψτε όλους τους λόγους για τους οποίους πρέπει να προσπαθήσετε.
Τώρα πάρτε ένα κόκκινο στυλό, κοιτάξτε τις δύο στήλες και διαγράψτε τους αρνητικούς λόγους».

Μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση
Οι θετικές εμπειρίες ενισχύουν την αυτοπεποίθηση.
Να παίρνουμε κουράγιο από τις επιτυχίες μας.
Να μην μειώνουμε την αξία του εαυτού μας και να μην τον θεωρούμε λιγότερο ικανό από ό,τι πραγματικά είναι.
Ας αρχίσουμε τη δράση τώρα.
Τα αποτελέσματα που θα ακολουθήσουν θα μας κινητοποιήσουν ακόμα περισσότερο και θα μας οδηγήσουν στους επόμενους στόχους μας.
«Όταν πιστεύουμε ότι θα καταφέρουμε κάτι, δημιουργούμε μια θετική εικόνα, την εικόνα της επιτυχίας. Στην αντίθετη περίπτωση, δημιουργούμε την εικόνα της αποτυχίας», λέει ο Robin Sieger.
Ο φόβος ακινητοποιεί
Όποιες και αν είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, πρέπει να θυμόμαστε ότι ο φόβος τις μεγεθύνει και, τελικά, οδηγεί στην αδράνεια.
Οι άνθρωποι που πετυχαίνουν βρίσκουν το κουράγιο να σηκωθούν μετά από μια κρίση, όσο μεγάλη και αν είναι.
Το θετικό στοιχείο των κρίσεων είναι ότι ωθούν στην αλλαγή.
Η κατεύθυνση που θα πάρουμε, βέβαια, και οι αλλαγές που θα αποφασίσουμε να κάνουμε εξαρτώνται αποκλειστικά από εμάς.
Σκεφτείτε πόση ενέργεια σπαταλάμε στα συναισθήματα φόβου και ανησυχίας.
Ο φόβος μπορεί κυριολεκτικά να μας παραλύσει, αν μας απογυμνώσει από την εμπιστοσύνη και την αυτοπεποίθηση που έχουμε ανάγκη για να τα καταφέρουμε. Και το τραγικό είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος του φόβου και της ανησυχίας προέρχεται από πράγματα που ίσως συμβούν στο μέλλον και τα οποία δεν υπάρχουν ακόμα.

Πώς θα λύσουμε ένα πρόβλημα
Για κάθε πρόβλημα υπάρχει και μία τουλάχιστον λύση.
Ο Robin Sieger προτείνει έναν πρακτικό τρόπο που βοηθάει στην επίλυση των προβλημάτων που θα συναντήσουμε στο δρόμο προς την επιτυχία:
1. Προσδιορίστε και καταγράψτε το πρόβλημα με ακρίβεια.
2. Γράψτε όσες περισσότερες λύσεις σας έρχονται στο νου, ακόμα και αν σας φαίνονται απραγματοποίητες.
3. Αφήστε το μυαλό σας να ησυχάσει. Το υποσυνείδητό σας θα συνεχίζει να επεξεργάζεται τις πληροφορίες προσπαθώντας να βρει λύση.
4. Μετά από μερικές ώρες ή μέρες η λύση θα βρεθεί σαν μια λάμψη έμπνευσης!
Να γίνουμε ο... προπονητής του εαυτού μας
Να ενεργούμε σαν να έχουμε ήδη ολοκληρώσει το σχέδιό μας.
Να αρχίσουμε να μιλάμε, να συμπεριφερόμαστε και να σκεφτόμαστε σαν να έχει ήδη πραγματοποιηθεί ο σκοπός μας.
Όσο πιο καθαρά φανταζόμαστε το στόχο μας, τόσο πιο σίγουρο είναι ότι θα τον πετύχουμε.
Η διαδικασία αυτή θα κινητοποιήσει το υποσυνείδητο, το οποίο από τη στιγμή που θα πάρει την πληροφορία που του στέλνουμε, θα αρχίσει να δουλεύει για να την πραγματοποιήσει.

Τα τέσσερα κεριά

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 07 Sep 2014 22:31:00 +0000

Tέσσερα κεριά έλιωναν αργά, αργά. Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους. Το πρώτο κερί είπε:

Εγώ είμαι η Ειρήνη.
Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν.
Πιστεύω πως δεν μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω!!!

Κι έτσι αφέθηκε σιγά, σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά.

Συνεχίζοντας το δεύτερο κερί είπε:

Eγώ είμαι η Πίστη.
Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά.
Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα κι έτσι δεν έχει νόημα να μένω αναμμένο.

Μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του ένα απαλό αεράκι φύσηξε πάνω του και το έσβησε.

Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί λέει με τη σειρά του:

Εγώ είμαι η Αγάπη.
Δεν έχω τη δύναμη να μείνω αναμμένο.
Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι.
Αυτοί μισούν ακόμα κι αυτούς που τους αγαπούν περισσότερο…

Kαι χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει.

Ξαφνικά ένα παιδί μπήκε στο δωμάτιο κι είδε τα τρία κεριά σβησμένα. Φοβισμένο από το σκοτάδι είπε:

Μα τι κάνετε; Πρέπει να παραμείνετε αναμμένα, εγώ φοβάμαι το σκοτάδι!!!

Και ξέσπασε σε κλάματα.

Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια:

Μη φοβάσαι καλό μου, μην κλαίς…
Όσο θα είμαι εγώ αναμμένο θα μπορούμε πάντα να ξανανάψουμε τα άλλα τρία κεριά…
Εγώ είμαι η Ε λ π ί δ α !!!

Με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το παιδί πήρε το κερί της Ελπίδας και άναψε και τα άλλα τρία κεριά που είχαν σβήσει , της Ειρήνης , της Πίστης και της Αγάπης!!!

Ηθικό δίδαγμα:

Ας μην σβήσει ποτέ η ελπίδα μέσα στις καρδιές μας… και καθένας από μας ας θυμάται, να ανάβει ξανά με την Ελπίδα, την Πίστη, την Ειρήνη και την Αγάπη.

_______

Πηγή: panagiaalexiotissa.blogspot.com

Οι δύο λύκοι

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 01 Sep 2014 15:26:00 +0000

Κατηγορία: ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ

Ένα βράδυ ένας γέρος Ινδιάνος Τσερόκι, μιλούσε στον εγγονό του για την αιώνια μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων:

«Γιε μου, η μάχη αυτή γίνεται μεταξύ δυο “λύκων” που υπάρχουν μέσα σε όλους μας.

Ο ένας είναι Το Κακό. Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η ενοχή, η προσβολή, η αυτολύπηση, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία και το Εγώ.

Ο άλλος είναι Το Καλό. Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.»

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:

«Ποιος λύκος νικάει;»

Ο γέρος Ινδιάνος απάντησε απλά: «Αυτός που ταΐζεις.»

Το δίλημμα του φυλακισμένου

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 01 Sep 2014 08:06:00 +0000

Πόσο κοστίζει ο εγωισμός; Γιατί εμείς οι άνθρωποι αργά ή γρήγορα πρέπει να μάθουμε να συνεργαζόμαστε; Ένα μαθηματικό παίγνιο μπορεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα; Και πως σε όλα αυτά εμπλέκονται η οικονομία, το δίκαιο, η πολιτική επιστήμη και η βιολογία;

Καλιφόρνια 1950. Ο ψυχρός πόλεμος στα φόρτε του. Δύο Αμερικανοί μαθηματικοί, ο Merrill Meeks Flood και ο Melvin Dresher εργάζονται στο ερευνητικό κέντρο που τροφοδοτεί με μελέτες τις Αμερικανικές Ένοπλες δυνάμεις, τη RAND Corporation.
Το ερευνητικό κέντρο ήθελε μελέτες στη θεωρία των παιγνίων με σκοπό την χρησιμοποίησή τους σε ενδεχόμενο πυρηνικό πόλεμο.
Κατά τη διάρκεια των ερευνών τους οι Flood και Dresher ανακαλύπτουν ένα απλό μαθηματικό μοντέλο σε μορφή παιγνίου στο οποίο οι δύο παίκτες μπορούν είτε να συνεργαστούν μεταξύ τους είτε να προδώσουν ο ένας τον άλλον.
Τον ίδιο χρόνο, ο μαθηματικός Albert William Tucker (1905-1995), καθηγητής του νομπελίστα John Nash (1928- ) στο Princeton, απευθυνόμενος σε ψυχολόγους στο πανεπιστήμιο του Stanford, χρησιμοποιεί ένα παράδειγμα με φυλακισμένους και ποινές με σκοπό να κάνει πιο κατανοητό στο κοινό το παίγνιο των Flood και Dresher.
Από τη διάλεξη του Tucker και έπειτα το παίγνιο ονομάζεται "Δίλημμα του Φυλακισμένου" και αποτελεί το πιο διάσημο πρόβλημα της θεωρίας των παιγνίων.

Το δίλημμα έχει ως εξής: Δύο άνθρωποι (εμείς θα τους αποκαλούμε Α και Β) είναι ύποπτοι για την τέλεση ενός εγκλήματος. Όμως η αστυνομία δεν έχει επαρκή στοιχεία για την ενοχή τους . Ο ανακριτής καλεί τον Α στο γραφείο του και του λέει τα εξής. Αν επιρρίψει την ευθύνη στον Β και ο Β δεν μιλήσει θα αφεθεί ελεύθερος ενώ ο Β θα κάνει 10 χρόνια φυλακή. Αν όμως και ο Β επιρρίψει την ευθύνη στον Α και οι δύο θα φυλακιστούν για 4 χρόνια. Αν δεν μιλήσει και τον καρφώσει ο Β, οι όροι αντιστρέφονται. Ο Β θα αφεθεί ελεύθερος και ο Α θα μείνει στη φυλακή για 10 χρόνια. Αν όμως και οι δύο δεν ομολογήσουν θα φυλακιστούν μόνο για ένα χρόνο. λόγω έλλειψης στοιχείων. Την ίδια συζήτηση κάνει και με τον ΠαίκτηΒ. Ο Α και ο Β δεν συναντιούνται και δεν επικοινωνούν μεταξύ τους.

Ας έρθουμε λοιπόν στη θέση του Παίκτη Β. Σκέπτεται: "Αν ο Α με έχει καρφώσει, εμένα με συμφέρει να τον καρφώσω γιατί αν το κάνω θα φάω 4 χρόνια ενώ αν δεν το κάνω θα κάτσω στη στενή 10 χρόνια. Αν δεν με έχει καρφώσει, πάλι με συμφέρει να τον καρφώσω γιατί θα αφεθώ ελεύθερος ενώ αν δεν το κάνω θα κάτσω ένα χρόνο στη φυλακή. Άρα ό,τι και να κάνει ο Α εμένα με συμφέρει να τον καρφώσω".

Φωνάζει τον δεσμοφύλακα και του λέει ότι θα ομολογήσει και θα ρίξει την ευθύνη στον Α. Όμως και ο Α σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο και τον καρφώνει. Συνεπώς και οι δύο φίλοι μας θα κάτσουν 4 χρόνια στη φυλακή.

Ήταν όμως λογική η επιλογή τους; Αν σκεφτούμε ότι και οι δύο σκέφτηκαν το συμφέρον τους, ναι. Και οι δύο έλπιζαν ότι ο άλλος δεν θα μιλούσε και θα αφήνονταν ελεύθεροι. Τα ήθελαν όλα για τον εαυτό τους. Να κερδίσουν όσο μπορούν περισσότερα ή έστω να υποστούν όσο το δυνατόν λιγότερη ζημιά. Να όμως που ο εγωισμός τους δεν έφερε το καλύτερο αποτέλεσμα και για τους δύο, δηλαδή να μην καρφώσει ο ένας τον άλλο και να τη γλιτώσουν φτηνά με ένα χρόνο φυλάκισης ο καθένας.

Το Δίλημμα του Φυλακισμένου έγινε ευρέως γνωστό στους επιστημονικούς κύκλους και απασχόλησε επιστήμονες από πολλούς και διαφορετικούς επιστημονικούς κλάδους. Οι οικονομολόγοι είδαν στα πρόσωπα των δύο φυλακισμένων τον homο economicus, τον άνθρωπο που συμπεριφέρεται έτσι ώστε να μεγιστοποιήσει το κέρδος και να ελαχιστοποιήσει το κόστος. Οι φιλόσοφοι ασχολήθηκαν με τα ηθικά διλήμματα των παικτών. Το δίλημμα του φυλακισμένου έχει εφαρμογές στο δίκαιο, την ψυχολογία, ακόμα και τη βιολογία. Πολύ εντυπωσιακό για ένα απλό μαθηματικό παίγνιο.

Ένας από τους επιστήμονες που εντυπωσιάστηκαν από το Δίλημμα του Φυλακισμένου στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήταν ο Αμερικανός μαθηματικός και πολιτικός επιστήμονας Robert Axelrod. Ο Axelrod βρήκε στο Δίλημμα του Φυλακισμένου μία πιθανή απάντηση στο ερώτημα που τον απασχολούσε: υπό ποιες συνθήκες δύο θεμελιωδώς εγωιστικά όντα μπορούν να επιλέξουν να συνεργαστούν;
Για να απαντήσει στο ερώτημα δημιούργησε το Επαναλαμβανόμενο Δίλημμα του Φυλακισμένου, όπου το παίγνιο δεν παίζεται μια φορά αλλά πολλές. Στο Επαναλαμβανόμενο Δίλημμα του Φυλακισμένου οι παίκτες έχουν τη δυνατότητα να μάθουν από τα λάθη τους και να επανορθώσουν, ανοίγοντας έτσι ένα παράθυρο στην αμοιβαία συνεργασία.

Το 1979 καλεί τους σημαντικότερους θεωρητικούς των παιγνίων να υποβάλλουν στρατηγικές, υπό τη μορφή προγραμμάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών, για να παίξουν το Επαναλαμβανόμενο Δίλημμα του Φυλακισμένου. Υποβάλλονται 14 στρατηγικές από ψυχολόγους, μαθηματικούς, κοινωνιολόγους και πολιτικούς επιστήμονες.
O Axelrod βάζει τις διάφορες στρατηγικές να αναμετρηθούν μεταξύ τους. Νικητής του διαγωνισμού αναδεικνύεται ο Αμερικανοεβραίος μαθηματικός και ψυχολόγος Anatol Rapoport (1911- ) με τη στρατηγική Tit for Tat ή αλλιώς Μία Σου και Μία Μου. Η στρατηγική αυτή είναι πολύ απλή: Ο παίκτης ξεκινά συνεργαζόμενος με τον αντίπαλο και κατόπιν πράττει ότι έπραξε και ο αντίπαλος στον προηγούμενο γύρο. Συνεργάστηκε, θα συνεργαστεί. Πρόδωσε, θα τον προδώσει κι εκείνος στον επόμενο γύρο.

Ο Axelrod διοργάνωσε και ένα δεύτερο τουρνουά τον επόμενο χρόνο. Αυτή τη φορά υποβλήθηκαν 63 στρατηγικές. 62 καινούριες και η Μία Σου και Μία Μου. Πολλές από αυτές ήταν παραλλαγές του Μία Σου και Μία Μου. Η πιο πετυχημένη παραλλαγή ήταν η στρατηγική Δυο Σου και Μία Μου (Tit for Two Tats) του Βρετανού εξελικτικού βιολόγου και γενετιστή John Maynard Smith (1920-2004) όπου ο παίκτης προδίδει μετά από δύο συνεχόμενες προδοσίες. Όμως νικητής αναδείχθηκε και πάλι ο Rapoport.

Το 1981 ο Axelrod μαζί με τον Βρετανό εξελικτικό βιολόγο William Donald Hamilton (1936-2000) δημοσιεύουν ένα άρθρο στο περιοδικό Science για την εξέλιξη της συνεργασίας. Σε αυτό μεταφέρουν τις μελέτες του Axelrod στην εξελικτική βιολογία και αποδεικνύουν ότι η συνεργασία είναι μια εξελικτικά σταθερή στρατηγική, δηλαδή μια συμπεριφορά που επιτρέπει να διαχυθούν τα χαρακτηριστικά που κάνουν ένα είδος να επικρατήσει και να επιβιώσει. Οι ζωντανοί οργανισμοί που συνεργάζονται μεταξύ τους έχουν περισσότερες πιθανότητες να αναπαραχθούν και επομένως να περάσουν τα γονίδιά τους στην επόμενη γενιά.
Οι νυχτερίδες, τα ψάρια που ανήκουν στο είδος των γαστερόστεων που επιλέγουν αν θα είναι αρσενικά ή θηλυκά, οι μαϊμούδες ακόμα και οι ιοί και οι βακτηριοφάγοι όπως ο φ6 χρησιμοποιούν κατά κόρον τη στρατηγική Μια Σου και Μία Μου. Το άρθρο των Axelrod και Hamilton αποτελεί ένα από τα πιο πολυσυζητημένα επιστημονικά άρθρα και αναφέρεται συχνά στη σχετική βιβλιογραφία.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι το 1989 ένας από τους πιο διάσημους εκλαϊκευτές της επιστήμης, ο Βρετανός εξελικτικός βιολόγος Richard Dawkins (1941- ), στη δεύτερη έκδοση του βιβλίου του Το Εγωιστικό Γονίδιο αφιερώνει ένα νέο κεφάλαιο στα ευρήματα του Axelrod και στην εφαρμογή τους στην εξελικτική βιολογία (Δυστυχώς αυτό το κεφάλαιο δεν υπάρχει στην ελληνική έκδοση
του βιβλίου).

Ας φύγουμε λοιπόν τώρα από τη θεωρία και να περάσουμε στην πράξη. Όσο κι αν σας φαίνεται παράλογο η Μαφία, ο Ελευθεροτεκτονισμός και οι λοιπές μυστικές οργανώσεις έχουν μια πολύ καλή λύση στο να επιβάλλουν τη συνεργασία μεταξύ των παικτών στο Δίλημμα του Φυλακισμένου. Τον νόμο της σιωπής ή αλλιώς Ομερτά. Όποιος μιλήσει, όποιος προδώσει, πεθαίνει ή πέφτει σε δυσμένεια. Οπότε ο παίκτης δεν έχει να κάνει τίποτε άλλο από το να σιωπήσει, να συνεργαστεί και να αφήσει τον εγωισμό του στην άκρη. Το πρόβλημα λύνεται με την ιδιαίτερα μεγάλη αύξηση του κόστους της προδοσίας. Η προδοσία κοστίζει τη ζωή του παίκτη. Και η ζωή είναι ανεκτίμητη.

Όμως ο νόμος της σιωπής δεν είναι και η καλύτερη εναλλακτική λύση. Ίσως και εμείς οι άνθρωποι όπως και άλλοι ζωντανοί οργανισμοί να είμαστε γενετικά προγραμματισμένοι να συνεργαζόμαστε, πιθανόν με τη μορφή Μια Σου και Μια Μου. Ο Αμερικανός Edward O. Wilson (1929- ), ο βιολόγος που το 1975 θεμελίωσε την Κοινωνιοβιολογία, υποστηρίζει πως όταν οι άνθρωποι συγκρότησαν κοινωνίες και δημιούργησαν πολιτισμό, η αλτρουιστική συμπεριφορά έγινε από ένστικτο κανόνας κοινωνικής συμπεριφοράς (social norm), μετά νομική επιταγή και τελικά ηθική αρχή. Οι κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς μας επιβάλλουν τη συνεργασία. Όμως αυτή η συζήτηση ξεφεύγει από τα όρια της εκλαϊκευμένης επιστήμης και περνά στα χωράφια των κοινωνικών επιστημών και της φιλοσοφίας.

Πηγή :

Το Όνειρο του Σκλάβου

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 01 Sep 2014 07:35:00 +0000

Το Όνειρο του Σκλάβου - Χόρχε Μπουκάι

Βαδίζω σ' ένα μοναχικό δρόμο. Απολαμβάνω τον αέρα, τον ήλιο, τα πουλιά. Απολαμβάνω που τα πόδια μου με πάνε όπου εκείνα θέλουν. Στη μια άκρη του δρόμου βρίσκω ένα σκλάβο που κοιμάται. Πλησιάζω και διαπιστώνω ότι ονειρεύεται. Από τα λόγια και τις εκφράσεις του μαντεύω...

Ξέρω τι ονειρεύεται:
Ο σκλάβος ονειρεύεται ότι είναι ελεύθερος.
Η έκφραση στο πρόσωπο του δείχνει γαλήνη, ειρήνη.

Αναρωτιέμαι...

Πρέπει να τον ξυπνήσω και να του πω ότι είναι μόνο ένα όνειρο;
Πρέπει να μάθει ότι εξακολουθεί να είναι σκλάβος;
΄Η πρέπει να τον αφήσω να κοιμηθεί όσο μπορεί, απολαμβάνοντας, έστω και στο όνειρο του, τη φανταστική του πραγματικότητα;

Ποια είναι η σωστή απάντηση;...πρόσθεσε ο Χόρχε.

Ανασήκωσα τους ώμους.

Δεν υπάρχει σωστή απάντηση, συνέχισε. Ο καθένας πρέπει να βρει τη δική του απάντηση, και δεν μπορείς να την αναζητήσεις έξω από τον εαυτό σου.

Νομίζω ότι θα έμενα άγαλμα μπροστά στο σκλάβο, δίχως να ξέρω τι να κάνω, είπα.

Θα σου δώσω μια μικρή βοήθεια που ίσως μπορεί να σου φανεί χρήσιμη σε ορισμένες περιπτώσεις. Προτού πετρώσεις σαν άγαλμα, πλησίασε το σκλάβο και κοίταξε τον. Αν ο σκλάβος είμαι εγώ, μη διστάσεις:

Ξύπνα με!

Η επανάσταση των σιωπηλών

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 01 Sep 2014 07:19:00 +0000

"Οι Σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιό φοβερό και από το τραγούδι: τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν να γλυτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους."
~ Φράντς Κάφκα, 'Η σιωπή των σειρήνων'

Καθώς η κρίση απλώνει βαριά την σκιά της στην χώρα και τις ψυχές μας, πολλοί προσπαθούν να προδικάσουν το μέλλον. Κάποιοι αναλυτές θεωρούν ότι θα υπάρξουν βίαιες αντιδράσεις, άλλοι πάλι ότι η απάθεια θα εξακολουθήσει να κυριαρχεί.

Ενώ όμως μια κλασική επανάσταση δεν είναι ανάμεσα στα ενδεχόμενα -ούτε οι συνθήκες υπάρχουν, ούτε ο εχθρός είναι ορατός- εγώ οραματίζομαι από παλιά μια άλλη επανάσταση. Μια επανάσταση διαφορετική από όσες περιγράφουν τα βιβλία, από όσες απεικονίζουν στις ταινίες τους οι σκηνοθέτες. Την ανάγκη της μάλιστα διατύπωσα πολλά χρόνια πριν. Kαθώς όμως περνά ο καιρός αυτή η άλλη επανάσταση, που οραματίζομαι, κερδίζει διαρκώς σε περιεχόμενο και ορμή.

Η επανάσταση λοιπόν, που οραματίζομαι, θα είναι μια επανάσταση των σιωπηλών. Δεν θα έχει σημαίες αναπεπταμένες, συνθήματα και ιδεολογικές διακηρύξεις. Θα είναι μια επανάσταση βουβή, που θα στηρίζεται απλώς στην αλληλεγγύη των βλεμμάτων. Θα ξεκινήσει από την απόλυτη, την οργισμένη σιωπή, και θα αποδώσει στον άνθρωπο όσα στερήθηκε, όσα ονειρεύθηκε, ό,τι ζήτησε με κραυγές –πριν επιλέξει την σιωπή.

Γιατί αυτή η σιωπή, είναι η απόγνωση και η προσδοκία του. Δεν είναι αποδοχή, μήτε μοιρολατρία. Η σιωπή είναι το μέτρο της διαψευσμένης του ζωής, η πίκρα για τις επαγγελίες που ακυρώθηκαν, η οργή για την υποκρισία και το ψέμα. Η σιωπή είναι το ανώτερο στάδιο της πολιτικής ωριμότητας. Αν οδηγήσει στην επανάσταση, θα είναι μια επανάσταση αληθινή, αφού για πρώτη φορά δεν θα δεσμεύεται από τα λόγια της. Θα δεσμεύεται μόνον από τα αισθήματα της.

Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν απευθύνεται λοιπόν σε ορισμένες τάξεις κοινωνικές, ούτε υπόσχεται ευημερία και δικαιώματα. Υπόσχεται μόνον μια άλλη γλώσσα: Την ξεχασμένη γλώσσα της ειλικρίνειας και της ευθύνης. Δεν επιδιώκει την εξουσία, αφού όπως απέδειξε η Iστορία, αυτό οδηγεί στην βία και τον εκφυλισμό. Επιδιώκει, όμως, να αποδώσει στον άνθρωπο την εξουσία της ζωής του, να απαντήσει στην βουβή απόγνωση της σιωπής του. «Η επανάσταση» σχολιάζει ένας θεωρητικός της, «συνιστά μια πνευματική αναταραχή, μέσω της οποίας μια ομάδα ανθρώπων επιδιώκει να θέσει νέα θεμέλια για την ύπαρξη της.”

Σε αυτήν λοιπόν την επανάσταση, που αναζητά αιωνίως τα θεμέλια της, δεν έχουν ίσως θέση οι ποιητές, μήτε οι φιλόσοφοι. Έχουν όμως θέση οπωσδήποτε οι άνεργοι. Ο φιλόσοφος προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο, ο ποιητής δημιουργεί τον δικό του. Ο άνεργος όμως τον στερείται εξ ορισμού. Η ανεργία αποτελεί τον παραλογισμό ενός πολιτισμού, που δεν παύει να επαίρεται για τις κατακτήσεις του. Ο παραλογισμός αυτός, αλλού εκδηλώνεται στην πρόκληση της χλιδής, στον άνεργο σε ταπεινώσεις που δεν τελειώνουν. Ο άνεργος κατέφυγε στην σιωπή, επειδή κουράστηκε να ακούει για επενδύσεις και για τη μείωση της ανεργίας·που εξαιρούν ωστόσο πάντοτε τον ίδιο. Ο άνεργος είναι πια σιωπηλός, όχι επειδή θέλει να κρύψει την οργή του, αλλά επειδή δεν αντέχει να μιλήσει άλλο.

Η σιωπή -που κρύβει την απόγνωση- χαρακτηρίζει ακόμα όσους έχουν έγνοια πραγματική για την φύση και το περιβάλλον. Δεν είναι πάντοτε οι «οικολόγοι». Οι οικολόγοι φλυαρούν χωρίς μέτρο, καταφεύγουν σε θεωρίες και αναλύσεις, ενώ συχνά κρυφοκοιτάζουν την εξουσία. Στην επανάσταση των σιωπηλών θα συμμετέχουν οι άλλοι: Όσοι γνωρίζουν ότι η ανάσα της φύσεως είναι το ίδιο σπουδαία με την δική τους ανάσα, ότι τα τραύματά της αποτελούν τραύματα στο δικό τους το σώμα και την ψυχή. Αν σήμερα η μόνη προσδοκία τους είναι η επανάσταση των σιωπηλών, είναι επειδή κουράστηκαν να υπομένουν: Την ασίγαστη μανία καταστροφής ενός ευλογημένου τόπου, τις απάνθρωπες πόλεις που στεγνώνουν τις ψυχές, την θυσία του αιώνιου και του αναγκαίου στο εφήμερο και το ταπεινό.

Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν υπόσχεται νόμους και διατάγματα, που θα αποβλέπουν στην «προστασία» του περιβάλλοντος. Θεωρεί, αντίθετα, ότι είναι ο άνθρωπος που επείγει να προστατευθεί. Εκείνος –που σήμερα σιωπά με απόγνωση- οδηγείται σταθερά στην αποξένωση, επειδή το περιβάλλον μοιάζει να ανήκει πάντοτε σε κάποιους άλλους. Μόνον όμως όπου το περιβάλλον παραμείνει υπερήφανο και ανέγγιχτο, μπορεί να ανθίσει η πραγματική ζωή. Αλλιώς, θα πληθαίνουν οι απομιμήσεις και τα ομοιώματα της.

Στην επανάσταση των σιωπηλών συμμετέχουν και όσοι είδαν τον διαφορετικό κόσμο, που έπλασαν μέσα τους, να διαψεύδεται και να συντρίβεται. Ούτε μετάνιωσαν όμως, επειδή ο δικός τους κόσμος είχε αξίες και ήθος, ούτε μπορούν να τον αλλάξουν. Στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι σημαιοφόροι χωρίς σημαίες, πεζοπόροι χωρίς προμήθειες. Διαθέτουν την τιμιότητα του βλέμματος και μια βαθύτερη αξιοπρέπεια. Ο κόσμος που έπλασαν -που είχε αξίες και ήθος- είναι πάντοτε εκεί. Αυτοί, οι σημαιοφόροι –χωρίς σημαίες- στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι η εγρήγορση και η συνείδηση της.

Όσοι άλλωστε κατέφυγαν στην σιωπή, δεν έπαυσαν να ονειρεύονται: Την δίκαιη συγκρότηση του κοινωνικού ιστού, την αύρα μιας παιδείας ουσιαστικής, την ενίσχυση των δημιουργικών δυνάμεων που εν είδει μικρής φωτιάς υπάρχουν στον καθένα. Αντί όμως, όσοι καταφεύγουν σήμερα στην σιωπή, να κερδίσουν λίγα από τα όνειρα τους, έγιναν αριθμοί και αποδέκτες. Αριθμοί σε πίνακες στατιστικής και σε μετρήσεις θεαματικότητας, αποδέκτες των παραλογισμών μιας ψηφιακής οικονομίας, όμηροι μιας ζωής που διαρκώς αφυδατώνεται. Κι ενώ τα λόγια των πολιτικών επιμένουν να διαγράφουν κύκλους ανούσιους και υποκριτικούς, εκείνοι, στην σιωπή τους, προτιμούν να ακούν τον ήχο των κυμάτων, και την βουή των επερχομένων γεγονότων.

Αυτός άλλωστε –εγώ ή εσείς- που οραματίζεται την επανάσταση των σιωπηλών, δεν ενδιαφέρεται αν επικριθεί ως ρομαντικός, ούτε αν καταταχθεί από τους εχέφρονες στους υπέρμαχους μιας ουτοπίας, από τις πολλές που γνώρισε η ιστορία. Οι επικριτές της επανάστασης των σιωπηλών, συχνά φορτωμένοι με διπλώματα και κοινωνιολογικές περγαμηνές, αγνοούν την αξία της σιωπής, το εν δυνάμει επαναστατικό της περιεχόμενο. Τι άλλο όμως ήταν, η εξέγερση του Πολυτεχνείου –η μόνη που τελευταία γνώρισε η χώρα- από μια κραυγή σπαρακτική, μια στιγμή επαναστάσεως ύστερα από χρόνια σιωπής; Η σιωπή υπήρχε από νωρίς στις διαψευσμένες προσδοκίες των νέων ανθρώπων, σερνόταν στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και τους δρόμους της Αθήνας, μιλούσε με μουσικές και αθέατα δάκρυα. Η βία επιτάχυνε την έκφραση της, τα τάνκς προσπάθησαν να καλύψουν την απειλή της.

Οσοι λοιπόν αμφισβητούν την επανάσταση των σιωπηλών, δεν μέτρησαν ποτέ την αξία της σιωπής, δεν έτυχε ποτέ να αντιληφθούν την εκρηκτική της δύναμη. Μήπως όμως μέσα στην σιωπή δεν ανθίζει ο έρωτας - ή και πάλι σιωπηλά δεν πλάθει ο δημιουργός το έργο του;

«Οι επαναστάσεις είναι τρελές εμπνεύσεις της ιστορίας» έγραψε ένας επαναστάτης, που μάλιστα δολοφονήθηκε από τους πρώην συντρόφους του. Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν θα είναι απλώς μια τρελή έμπνευση της ανθρώπινης ιστορίας. Θα είναι ίσως η συνέχεια και η αποθέωση της.

Γιώργος Γραμματικάκης

Δεν είναι ο κόσμος που σε απογοητεύει

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 01 Sep 2014 07:13:00 +0000

Δεν είναι ο κόσμος που σε απογοητεύει, είναι οι δικές σου προσδοκίες γι'αυτόν...

Οι περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται πληγωμένοι, απογοητευμένοι και προδομένοι από την κοινωνία, τους συνανθρώπους τους, τον κόσμο…
..αυτό όμως δεν είναι αλήθεια…είναι μια παραμόρφωση..
Οι άνθρωποι αυτοί είναι πληγωμένοι από τις δικές τους προσδοκίες για τον κόσμο
και όχι από αυτόν…

Οτιδήποτε κι αν συμβαίνει στον κόσμο είναι αληθινό,
αυτό όμως που αυτοί σκέφτονται ότι θα έπρεπε να συμβαίνει στον κόσμο δεν είναι αληθινό…
δεν απογοητεύεσαι δηλαδή από τον κόσμο αλλά από τις δικές σου προβολές γι αυτόν…
…στην απόσταση που δημιουργείται μέσα στο μυαλό σου ανάμεσα σε «αυτό που είναι» και αυτό «που θα έπρεπε να είναι» δημιουργείται η σύγκρουση.

Γνωρίζεις για παράδειγμα έναν άνθρωπο και λες « Τι υπέροχος άνθρωπος!»
Και μετά από λίγο καιρό λες « Μα πόσο ανόητος, πόσο διεφθαρμένος άνθρωπος ήταν!»
«αγαπάς» κάποιον γι αυτό που νομίζεις ότι είναι,
για την εικόνα που εσύ έχεις φτιάξει γι αυτόν…
Νομίζεις ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος άλλαξε ξαφνικά??
Ήταν οι δικές σου προσδοκίες και προβολές γι αυτόν που σε απογοήτευσαν,
όχι αυτός ο ίδιος.
Άρα, αυτό που έχει πραγματική αξία να παρατηρήσουμε είναι ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο και τους άλλους…
και αυτός ο τρόπος καθορίζεται από τις αξίες μας και όσα έχουμε μάθει…
Από το τι πραγματικά γνωρίζουμε για τον κόσμο και τους άλλους…
Οι αξίες μας διαμορφώνονται κυρίως μέσα στο περιβάλλον που ζούμε.
Αν ζούμε σ ένα κόσμο εχθρικό και ανασφαλή, έναν κόσμο ανταγωνιστικό και βίαιο οι αξίες μας θα έχουν διαμορφωθεί ανάλογα…
…το ίδιο και οι προσδοκίες και οι προβολές μας για τον κόσμο αυτό…
Υπάρχουν χιλιάδες θεωρίες σχετικές με το πώς θα έπρεπε να είναι ο κόσμος μα όλες αυτές οι θεωρίες δεν έχουν λύσει ποτέ κανένα πρόβλημα ουσιαστικά.
Οι άνθρωποι συνήθως ακολουθούν αυτές τις θεωρίες και χάνονται,
χάνουν τον «στόχο» τους.
Ακολουθούν γοητευμένοι τη θεωρία της Μη Βίας και της ειρήνης, για παράδειγμα, εξακολουθώντας να είναι βίαιοι στη ζωή τους.
Όταν ένας συνάνθρωπος σου πεινάει δεν έχει καμία αξία να του περιγράφεις πως είναι ένα πιάτο με φαγητό.
Η κοινωνία μας δεν είναι προσανατολισμένη στο να λύνει προβλήματα.
Η κοινωνία μας κινείται με βάση ένα πολύ περιορισμένο κίνητρο,
το προσωπικό όφελος, το κέρδος
και με ένα τέτοιο κίνητρο, μια τέτοια ψεύτικη αξία δεν θα λύσει ποτέ κανένα πρόβλημα… Είναι ανοησία να πιστεύει κανείς ότι μπορεί το μέρος να ευτυχεί όταν το όλον δυστυχεί…
Όλα είναι ένα στον κόσμο μας και καλό θα ήτανε να το επανεξετάσουμε σοβαρά αυτό αν πραγματικά ενδιαφερόμαστε να αλλάξει ριζικά εικόνα αυτός ο κόσμος.
Για να λύσεις ένα πρόβλημα χρειάζεσαι να έχεις τη μέθοδο και τα «εργαλεία» να το κάνεις.
Ο κόσμος μας σήμερα, μας δίνει ένα πλήθος από εναλλακτικούς τρόπους και μεθόδους για να λύσουμε τα προβλήματά μας, οι γνώσεις μας γι αυτόν και τα «εργαλεία» που διαθέτουμε είναι εξαιρετικά. Το βιοτικό επίπεδο όλων των ανθρώπων της γης θα μπορούσε να είναι πολύ υψηλό.
Και τούτο δεν είναι μια ακόμα προσδοκία ή προβολή γιατί βασίζεται σε πραγματικά και υπαρκτά δεδομένα.
Δυστυχώς όμως, όπως προαναφέρθηκε, ο κόσμος μας δεν είναι προσανατολισμένος στο να λύνει προβλήματα.
Οι άνθρωποι δεν είναι αποφασισμένοι βαθειά και ριζικά να αλλάξουν.
Όλοι οι εναλλακτικοί τρόποι, οι γνώσεις μας και τα «εργαλεία» που διαθέτουμε σήμερα σπαταλούνται για τα περιορισμένα οφέλη της παγκόσμιας ολιγαρχίας που εξουσιάζει τον κόσμο μας.
Ένας άλλος, πιο δίκαιος και ασφαλής κόσμος, υπάρχει μονάχα στις προσδοκίες και τα όνειρά τους και με αυτό τον τρόπο τίποτα δεν αλλάζει ουσιαστικά!!
Κανείς δεν ξέρει πραγματικά το πόσο ακόμα χρειάζονται οι άνθρωποι να δυστυχήσουν και να υποφέρουν για να αποφασίσουν να αλλάξουν ριζικά.

Υ.Γ. Το κείμενο αποτελεί ελεύθερη μετάφραση και ανάπτυξη από σκέψεις του Jacque Fresco

“…ιδιωτικοποιήστε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε…”

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 25 Aug 2014 10:20:00 +0000

Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα,

ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,

ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας,

ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,

ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,

ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο,
ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα
και με τα μάτια ανοιχτά.

Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,
ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,

παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.

Διότι εκεί βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…

Και μια και μπήκατε στον κόπο,
ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε
και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε.

Ζοζέ Σαραμάγκου (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1998)

Privatize-se tudo,

privatize-se o mar e o céu,

privatize-se a água e o ar,

privatize-se a justiça e a lei,

privatize-se a nuvem que passa,

privatize-se o sonho,
sobretudo se for diurno
1e de olhos abertos.

E finalmente, para florão e remate de tanto privatizar, privatizem-se os Estados,

entregue-se por uma vez a exploração deles a empresas privadas, mediante concurso internacional.

Aí se encontra a salvação do mundo…

e, já agora,
privatize-se também
a puta que os pariu a todos.»

José Saramago

info:

Το ποίημα έχει τίτλο: Privatizem a puta que vos pariu

O José de Sousa Saramago, (16 Νοεμβρίου 1922 - 18 Ιουνίου 2010) ήταν Πορτογάλος δημοσιογράφος, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και ποιητής. Το 1995 κέρδισε το βραβείο Camões, και το 1998 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Τις πληροφορίες καθώς και το πορτραίτο, δανειστήκαμε από την Wikipedia.

Ευχαριστούμε τη φίλη Ζωή – Φραντζέσκα Κ. που μας γνώρισε το ποίημα αυτό.

Πηγη

Ελεύθερη Σκέψη

Φωνάζω ελληνικά κι ούτε που μ’ αποκρίνεται κανείς

“Φωνάζω ελληνικά κι ούτε που μ’ αποκρίνεται κανείς”

Ορκίζομαι

Ιατρόπουλος: Ορκίζομαι

Κι εσύ τους πίστεψες…

Κι εσύ τους πίστεψες…

Πώς οι σκέψεις μας αλλάζουν τον εγκέφαλο, τα κύτταρα και τα γονίδιά μας

thebestbrainpossible.com Συγγραφέας: Debbie Hampton Πηγή: psychologynow.gr

Οι άθικτοι άνθρωποι

Οι Ανυπάκουοι

Είναι κάτι νύχτες...

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΝΥΧΤΕΣ...

Το σύνδρομο του θηρίου!

Τα σημαντικά πράγματα της ζωής..

Πρέπει να γίνεις εσύ ήλιος για να φωτίσεις τους σβησμένους ήλιους των άλλων

Οι άθικτοι άνθρωποι

Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι

Ρίσκαρε αν θες να αλλάξεις τη ζωή σου. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει...

Σώπα μη Μιλάς

Ψυχικές εκπομπές - Τηλεπάθεια

Ο χρόνος ξεκινά από... τώρα

Αιθέρας: 0 μέγας ενδιάμεσος μεταξύ ψυχής και ύλης

Αιθέρας: ″0 μέγας ενδιάμεσος” μεταξύ ψυχής και ύλης

ΑΙΘΗΡ, Ο ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΩΝ

Ο δρόμος της επιτυχίας

Τα τέσσερα κεριά

Οι δύο λύκοι

Το δίλημμα του φυλακισμένου

Το Όνειρο του Σκλάβου

Το Όνειρο του Σκλάβου - Χόρχε Μπουκάι

Η επανάσταση των σιωπηλών

Δεν είναι ο κόσμος που σε απογοητεύει

Δεν είναι ο κόσμος που σε απογοητεύει, είναι οι δικές σου προσδοκίες γι'αυτόν...

“…ιδιωτικοποιήστε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε…”

thebestbrainpossible.com
Συγγραφέας: Debbie Hampton
Πηγή: psychologynow.gr