BkkGlampgirl

Toscana เขาใหญ่ เหมือนได้ไปอิตาลี ว้าว!!

2020-09-06T19:53:00.003-07:00

ประเด็นมันเกิดจาก อยากไปเที่ยวเมืองนอกเหมือนทุกที แต่เงินหด ออกนอกประเทศไม่ได้ อยากหาเรื่องไปเที่ยวกับแก๊ง กับแม่ ก็เลย เอาเหอะ ไปเที่ยวที่นี่ก็ได้ เห็นคนถ่ายรูปมาแล้ว สวยดี

พอไปถึง แล้วได้สัมผัสอย่างใกล้ชิดสนิทชิดเชื้อ เหยยยย มันสุดยอด เพื่อนๆ ไม่ได้โม้ เพราะตัวเราเคยไปอิตาลีมาแล้ว กลิ่นอายของที่นี่จะเป็นแนวทัสคานี ดินแดนทางตอนใต้ของอิตาลี เราไปเที่ยวฟลอเรนซ์มา แล้วเราได้กลิ่นอารมณ์แบบนั้นที่นี่ อย่างแรงมากด้วย เราชื่นชมคนที่สรรค์สร้างที่นี่มากๆ ว่า

เออ คนไทย เราไม่ต้องไปเสียตังให้ประเทศอื่นเพื่อที่อยากจะไปเห็นของจริง เพราะเขาสามารถสร้างสิ่งที่เว่อวังแบบนั้นออกมาให้เราได้ฟิลนั้นเช่นกันในเมืองไทย สร้างงาน สร้างเงินให้เกิดขึ้นในเมืองไทยได้

ตัวเรา พอไปเที่ยวมาเสร็จ เราตกลงกับแม่เลยว่า จะต้องหาซื้อที่ดิน สร้างบ้านที่แถบนี้ให้ได้ เพราะอากาศเขาดี สิ่งแวดล้อมดี เราเป็นโรคภูมิแพ้ แต่ไปแล้ว ตลอดสองวัน เราไม่จามเลยอ่ะ ตัวเราเป็นคนชอบป่าเขาอยู่แล้ว อยากหาที่ดินผืนเล็ก ชื่นชมธรรมชาติในบ้านสไตล์ฝรั่งที่เราชอบ ฝันๆๆๆ

Toscana valley แบ่งเป็นหลายส่วน หลายฟังก์ชั่นมาก มีทั้งคอนโดปล่อยขาย เช่าพัก บ้านใหญ่มหึมาเป็นหลังๆให้คนมาจับจอง

พวกเราขับรถเข้าไปลึกมากกกกก จนแบบ เฮ้ยยย เราต้องไปถึงไหนอ่ะ สุดท้าย ที่พักเราที่เป็นตึกเหมือนบ้านแบบสไตล์อิตาลี พื้นหินๆ ตัวตึกเหลืองเข้มสลับกับส้ม กอดกันเป็นกลุ่มก้อนด้านที่เกือบติดภูเขา ด้านในสุด คือ ที่พักของเรา ที่เรียกว่า hotel la casetta

พระเจ้า มันสวยมาก มันเหมือนเป็น community เป็นหมู่บ้านเล็กๆที่แจกเป็นเลนซ้ายขวา น่ารักมากๆ

แค่เข้าไปถึง reception ก็สวยแล้ว แถมมีนำ้มะตูมไว้ต้อนรับเราด้วย วันที่เราไปถึงต้องนั่งรอ เพราะคนมาเยอะมาก น่าแปลก เพราะเราอุตส่าห์เลือกไปกันวันจันทร์ คงเป็นการหนีตายวันหยุดยาวมาเที่ยวของนักท่องเที่ยวเช่นเรา ลืมบอกว่า ช่วงที่เรามาเที่ยวคือต้นเดือนกันยายนค่ะ

เรามากันหกคน ต้องจองสองห้อง แป้งนอนกับแม่ที่ห้องแบบสองคน สไตล์ pano จะแพงหน่อยสำหรับราคาห้องสองคน เพราะได้วิวสูง ต้องขึ้นลิฟท์ไปชั้น 4

ของอีกสี่คน เป็นสไตล์ลอฟท์ มีเตียงนอนอยู่ข้างบนลอฟท์ด้วย ให้นอนสองคนล่าง และอีกสองนอนด้านบน ไม่งงใช่ไหม ฮ่าฮ่า เขาเดินขึ้นบันไดกันไปชั้น 2 มีแอบเหนื่อยเล็กน้อย ถ้าเกิดต้องขนกระเป๋ากันหนัก

ห้องก็สวยมาก วัวตายควายล้มค่ะ เพื่อนๆ

อันนี้คือ ชั้นลอยของห้องสี่คน

นี่คือ ห้องแป้งกับแม่ค่ะ มีที่นั่งเล่น น่านั่งมากกกก

ทุกห้องมีระเบียงเปิดออกไป ให้ทักทายกัน ห้องของพวกเรา เขาจัดให้อยู่คนละตึก แต่ตรงข้ามกันพอดี รถสองคันมาจอดหน้าตึกได้สะดวก

หลังจากเดินชมห้องทั้งสองห้องจนหนำใจ เกลือกกลิ้งกันตามโซฟา เตียงสักพัก ก็ตกลงว่าไปเดินเล่นที่สระว่ายน้ำ ขนชุดว่ายน้ำไปถ่ายรูปเล่นกันดีกว่า โดยมีคนเสนอว่าไปจตุรัส หรือ piazza ของเขาก่อน ซึ่งตรงจุดนั้นจะใกล้กับ club house ที่มีสระว่ายน้ำ infinity edge ที่ใครๆเขาชอบไปถ่ายรูปกัน

แต่แม่เจ้า แค่ตรงจตุรัสเขาเนี่ย เราก็ต้องใช้เวลาร่วมหลายชั่วโมงในการเดินเก็บรายละเอียด ถ่ายรูป โพสท่ากันจนตากล้องเริ่มหอบเหนื่อย เหงื่อตกกันทั้งนางแบบตากล้อง เพราะอากาศก็ร้อนเหมือนกัน ไม่ได้เย็นสดชื่นลมพริ้วไรผมอะไรแบบนั้น

เสร็จแล้วเราถึงได้ move กันไปที่ Club house กัน คนที่ร้างๆตรงจตุรัส มารวมตัวกันที่ริมสระใหญ่กันหมด จนตอนแรกเรามองหน้ากันแล้วสงสัยว่าจะได้รูปสวยๆที่ไม่ติดหัวใครบ้างไหม แต่สุดท้าย พอคนอื่น เขาถ่ายกันหนำใจแล้ว ก็เป็นสิทธิ์ของเราในการเข้ายึดพื้นที่ ตะวันก็เริ่มคล้อยแล้ว ชาวบ้านชาวช่องเขาก็คงเตรียมไปหาข้าวกิน แต่เราก็ยังอยู่กันจนเกือบมืด

อาหารค่ำของเรา เริ่มมีการล็อบบี้กันเกิดขึ้นว่า กินกันที่ในตัว toscana valley นี่แหละ อยากใช้เวลาที่นี่ให้คุ้ม ไม่ต้องไปสรรหาอะไรที่ไหนไกล และที่สำคัญ ตอนกลางคืน จะคลำทางกลับกันลำบาก ขนาดขามายังแทบงม

เราเช็ดตัวกันพอหมาดๆ ก็กลับมาที่ตรง town square ใกล้จตุรัส เหลือบเห็นถนนด้านข้าง เรียงรายไปด้วยร้านอาหารเป็นเส้นยาว ประดับประดาไปด้วยไฟสไตล์คริสต์มาสสวยงามมาก แป้งพุ่งตัวไปอย่างไว และบอกว่า เราควรทานกันที่นี่ สรุปเลือกได้ร้าน caffe del museo ร้านอาหารอิตาเลียน ที่พนักงานผู้หญิงแนะนำอาหารและต่อบทสนทนาเราได้อรรถรสดี ขนาดก้อย หนึ่งในแก๊ง ที่ป่วย เพราะนอนน้อย ยังเอ็นจอยบรรยากาศ และทานอาหารได้เยอะกว่าที่คิด

เรานั่งเมาท์มอยกันอยู่นาน ก็กลับมานั่งปาร์ตี้ที่ห้องแก๊ง 4 คนอย่างสนุกสนาน ก่อนแยกย้ายกันไปนอน แป้งซัดไวน์ไปแก้วนึงก็เริ่มมึนๆ คลำทางกลับเข้าห้องตัวเอง รีบหมกตัวในผ้าห่ม ข่มตาหลับ พยายามไม่เบนสายตาไปทางตู้เสื้อผ้าที่ดูยังไงก็เหมือนอุปกรณ์ประกอบฉากในหนังเรื่อง The conjuring

ตื่นเช้ามาอย่างงัวเงียเล็กน้อย เพราะนอนไม่ค่อยสนิท ทุกอย่างในห้องดีงามหมด ยกเว้นเสียงแอร์ท่อที่ดังครางกระหึ่มมาก แม่ก็บ่นปัญหานี้เช่นกัน และคิดว่า จะเอาไปบ่นให้พนักงานฟังตอน check out

แป้งหาแม่ออกไปถ่ายรูปรอบๆบริเวณที่พักของเรา เพื่อฆ่าเวลาที่นัดกันไว้กับเพื่อนคนอื่นว่าจะไปทานข้าวเช้ากันตอน 8โมงครึ่ง

ข้อดีของที่นี่คือ มีสระว่ายน้ำเยอะมาก ไม่ว่า ใครจะพักที่ไหน บริเวณใด จะมีสระว่ายน้ำให้ลงไปแช่ไปว่ายได้หมด และสระที่เราชอบกันสุดๆเลยคือ สระว่ายน้ำสไตล์โรมัน ที่แป้งถ่ายรูปกับแม่อย่างเมามันส์ และรีบไปบอกต่อคนอื่นๆ จนสุดท้ายพวกเราทุกคนก็ลงมติว่าจะมาลงเล่นน้ำ และถ่ายรูปกันอีกที่นี่

พวกเราเสียเวลาถ่ายรูปกันที่นี่จนเกือบลืมเวลาว่าจะต้องไปเช็คเอาท์แล้วตอนเที่ยง

น่าเสียดายที่เพื่อนคนหนึ่ง เมื่อเช็คเอาท์เสร็จ บอกว่า จริงๆเราสามารถขอเขาต่อไปจนถึงบ่ายสองได้ เพราะวันนี้คนไม่เยอะ โธ่ถัง

และแม่ก็ลืมที่จะคอมเมนท์เขาเรื่องแอร์อีกด้วย ว้าาา

เราไปทวง welcome drinks ที่สามารถมารับได้ก่อนกลับที่ห้องทานข้าวตอนเช้าที่เรียกว่า club lago

ถ่ายรูปต่ออีกนิดหน่อย เพราะที่จุดทานข้าวก็ถ่ายรูปได้สวยอีก โอ๊ยยยย มันถ่ายได้ทุกจุดจริงๆนะ ไม่ได้โกหก

ลองไปกันนะคะ และจะหาว่าคุยเกินราคา

เพื่อนๆสามารถเข้าไปชม vlog ของเราที่ถ่ายทำการไปเที่ยวกับแก๊งที่ toscana valley นี้ได้นะคะ ที่นี่ค่ะ

https://youtu.be/ENIgzvJz8ss

ทริปฮ่องกงหลังปีใหม่ พาแม่เมื่อย

2019-02-01T20:53:00.004-08:00

ก่อนอื่นขอออกตัวว่า ไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องการเที่ยวฮ่องกงเลยนะคะ ไปครั้งที่แล้วกับเพื่อนก็เดินตามเขาต้อยๆ ไม่มีการจดจำใดๆทั้งสิ้น ครั้งนี้ พาแม่เที่ยวก็ค่อนข้างเครียด เพราะระลึกชาติไปก็ไม่ได้ช่วย เกาลูนกับฮ่องกงเป็นอย่างไร ก็ Blank สุดๆ
ใช้เวลาเรียบเรียงอยู่นานถึงหนึ่งอาทิตย์ ถึงได้ความว่า ควรซื้อ pass ตั๋วรถไฟเข้าเมืองรวมตั๋วรถไฟใต้ดิน MTR 3 วันไปเลยกับเว็บเพจ Klook ที่เคยใช้ซื้อตั๋วเข้ายูนิเวอร์แซลที่โอซาก้า สะดวกดี ประกอบกับเราจะไปเที่ยวฮ่องกง 3วัน 2 คืนพอดิบพอดีเสียด้วย คนละ 1,400 หรือเปล่า จำไม่ได้แล้ว ขอโทษด้วยค่ะ แล้วมันก็เป็นโปรโมชั่นที่ป๊อบอัพขึ้นมาถาม ก็เลยคลิกตัดสินใจซื้อไป สะดวกดีนะ ง่าย ไม่ต้องไปเติมเงินวุ่นวาย และเราก็ใช้คุ้มสุดๆ เพราะไปเปลี่ยนรถไฟไปนู่นนี่ หลายที่อยู่ เวลามาถึงสนามบิน ก็เดินออกมาตรงชั้นขาเข้านั่นแหละค่ะ มาแลกรับบัตร Pass ได้ที่เคาน์เตอร์ A13 วันกลับ ก็มาคืนบัตร เพื่อรับแลกเงินคืน 50เหรียญฮ่องกงด้วยนะ ที่เคาน์เตอร์ตรงสถานีรถไฟ airport express

ขอเตือนนิด ว่าพาแม่เมื่อยอย่างที่เกริ่นไว้ นั่นคือ เมื่อยจริงๆนะ เราเดินๆกันทั้งวัน ฮ่องกงเป็นพื้นที่ๆมีเนินมีขั้นบันไดเยอะ โดยเฉพาะที่เกาะฮ่องกง โอ้โห ขั้นบันไดและเนินชันๆก็เยอะ แต่มีมุมให้ถ่ายรูปดี มีกลิ่นอายความเป็นนิวยอร์ก ก็เลยต้องทนไต่ไปเรื่อยๆ
เกาลูน ให้อารมณ์ของความเป็นฮ่องกงจริงๆมากกว่า หลายจุด เดินๆอยู่ก็นึกถึงหนังฮ่องกง ซีรีย์ฮ่องกงสมัยก่อนที่ครอบครัวอยู่กันในห้องตึกแถวประตูลูกกรง บ้านเดี่ยวๆแบบจัดสรรไม่มีให้เห็น ถูกใจเราดีแท้ เพราะส่วนตัวเป็นคนชอบการอยู่อาศัยในรูปแบบคอนโด เปิดประตูมา เจอเพื่อนร่วมตึกเยอะๆ อยู่วุ่นดี (ประหลาดคนเนาะ)
ขอรีวิวที่เที่ยวที่ไปโดนมาเป็นที่ๆไปละกันนะคะ ตามสไตล์ของเรา ว่าที่ไหนดีงามบ้าง
วันนี้กว่าจะมาถึงที่เที่ยวที่วางแผนได้ ก็น่วม เพราะเอาของไปไว้โรงแรมซึ่งอยู่บนเกาะเกาลูนนี้แหละ แต่อยู๋ไกลมากบนสายเขียวอ่อน สถานี Ngau Tau Kok คนทำทางออกก็ใจดำแท้ ไม่ทำบันไดเลื่อนให้เลย อีทางออกที่เราต้องออก ลิฟท์ก็ไม่มี มีแต่บันไดขึ้นและลงหลายซับหลายซ้อน ออกมาก็เดินหาโรงแรมกันอีก เพราะอยู่หลังตึกหนึ่งที่เราต้องเดินอ้อมมาด้านหลังถึงจะเจอ แต่พอมาถึงโรงแรม ก็ไม่ผิดหวัง ดีงาม พระรามแปดมาก เพราะเป็นโรงแรมสี่ดาวที่มาแอบหลบอยู่นอกเมือง ราคาสองคืน แปดพันกว่าบาท ถ้าไปตั้งอยู๋ที่ใกล้รถไฟในเมืองคงล่อไปเป็นหมื่นๆ

โรงแรมชื่อ hotel L’Elan มันดีมากเลย ห้องที่เราได้เป็นห้อง twin กว้างขวาง อยู่บนชั้น 26 โดยรีเซปชั่นของที่นี่จะอยู่บนชั้นบนสุด ซึ่งแปลกมาก เหินไปเช็คอินแล้วค่อยกดลิฟท์ลงมาที่ห้องด้านล่าง ใครที่ไม่ได้แบกกระเป๋าหนักมากมาย และไม่ได้มากับคนสูงอายุ ก็แนะนำนะคะ ใกล้ๆมีร้านแฟรนไชส์ขายอาหารจีนฟิวชั่น อร่อยชื่อ Tsui Wah มีอาหารเซ็ตมื้อเช้า ราคา 40 เหรียญฮ่องกง ไม่แพงเลย แบ่งกันสองคนได้ด้วย มีเมนูให้จิ้มๆเป็นภาษาปะกิต

วัดหวังต้าเซียน หรือหวังต่ายซิ้น

คือเราไปช่วงปีใหม่ใช่ไหม ก็เลยต้องไปไหว้พระขอพรกันนิดนึง แล้วที่นี่ก็ได้ชื่อว่า ฮิตมากของคนไทยและทัวร์ทั้งหลาย ทัวร์ญี่ปุ่นก็มานะ
วัดนี้โด่งดังเรื่องขอพรด้านความรักที่เขามาผูกด้ายแดงกันด้วยท่าภาษามือแปลกๆนั่นแหละ แต่เราสนใจเรื่องความสำเร็จและความร่ำรวยมากกว่า จึงขอเริ่มตั้งแต่ทางเข้า ก็มีมังกรหรือปี่เซี้ยะ (ไม่แน่ใจ) สองตัวอยู่บนแท่นหินตรงหน้าประตู สูตรเขามีว่าต้องลูบที่อุ้งเท้าและจมูก (ซึ่งอยู่สูงมาก ต้องกระโดดกันเลยทีเดียว) แล้วเอามือมาตบกระเป๋าตัง แล้วจะรวยเฮงเด้งระเบิด จริงหรือเปล่า ไม่ทราบได้ แต่ก็ทำไปก่อนแล้ว
เดินตามทางที่มีป้ายบอกว่าเป็นทางเข้า ปีนบันไดมา มีรูปปั้นนักษัตรทั้งสิบสองอยู่ทางซ้ายมือให้เราได้มาขอพรตามนักษัตรของแต่ละคน ใครอยากขออะไร ก็ลูปไปตามองค์นักษัตรประจำตัว ไม่รู้ว่าต้องลูบตรงไหน ก็ไม่ต้องไปกลัว เพราะร่องรอยของการลูบของคนอื่นๆ เขาทิ้งไว้เพียบ ตรงไหนมันเลื่อมๆ สีเพี้ยนๆ ก็ลูบไปตามนั้น
ตอนแรกว่าจะไม่ไหว้พระจุดธูป เพระาไม่อยากงุนงงกับการจุดธูป แต่เห็นหลายคนเขาก็มาไหว้พระจุดธูปกัน ก็เลยเดินกลับออกไปซื้อ แล้วกลับมาไหว้ตามๆเขาไป เทพไหนมีป้ายภาษาอังกฤษบอกว่า ให้พรด้านไหน ก็ไหว้แล้วปักธูปไป เป็นอันจบ เราเดินเล่นแล้วนั่งพักกันสักพัก ก็ไปเดินเล่นหาของกินกันในเมืองดีกว่า
ตัววัดถือว่าสวยงามดี แลดูจี๊นจีน ล้อมรอบไปด้วยคอนโดและตึก ได้วิวแปลกพิลึกดีค่ะ คนเยอะแต่ก็ไม่ได้รู้สึกแออัด
ลืมบอกว่า ก่อนที่จะเดินมาที่วัด เราไปแวะทานก๋วยเตี๋ยวสไตล์ฮ่องกงกันที่เพิงข้างวัด ถัดจากที่จอดรถบัส รถเมล์ที่มาส่งคนลงวัด มีเพิงร้านขายของกินข้างถนนอยู่สองสามร้าน ฉันเลือกร้านหนึ่งที่มีคนนั่งอยู่หลายโต๊ะ แล้วก็ไปบุ้ยใบ้สั่งก๋วยเตี๋ยวเต้าหู้กับลูกชิ้นมาสองชาม รสชาตินั้นแสนจะธรรมดา แต่ตอนนั้นหิวมาก สามารถล้มหมูกินได้หลายตัว ก็เลยกินกันตายไป ขอบอกว่า สองชาม แพงมาก ไม่รู้อีตาคนขายฟาดหัวนักท่องเที่ยวอย่างเรารึเปล่า เสียหายกันไป 200กว่าบาทกับอาหารข้างถนน อะไรเนี่ย
คำเตือนข้อที่สองคือ อาหารการกินและน้ำดื่มของฮ่องกง แพงมาก อย่างกับไปเที่ยวอยู่ญี่ปุ่น ซึ่งคุณภาพบางอย่างไม่สมราคาเอามากๆ
การเดินทาง สถานี Wang tai sin ทางออก A

วัดแชกงหมิวหรือวัดกังหัน

อันนี้ ขอบอกว่า เจอแต่คนไทยเลย คือมาวัดนี้ คิดว่า ตัวเองอยู่เมืองไทย มีแต่ทัวร์คนไทยมาไหว้กันจริงๆจังๆ บางคนเหมือนมาแก้บนจากครั้งก่อนด้วย วัดนี้ คนค่อนข้างโล่ง ต่างจากวัดแรกลิบลับ
และก็ด้วยความโง่ เดินเข้าผิดทางตั้งแต่มาถึง เดินไปเข้าตรงทางออก ทางเข้าวัดจะอยู่ตรงด้านสวนที่มีม้านั่ง ขอเตือน โอ๊ย กะว่าเตรียมงานมาดีแล้วเชียว ที่วัดนี้ มีเจ๊พูดภาษาไทยยืนขายธูปอยู่หน้าปากทาง บอกบทให้เราเขียนชื่อ เขียนแซ่ บนกระดาษม้วนธูปเพื่อเขาจะเอาไปเผาทีหลัง มีใบบอกบทการไหว้เป็นภาษาไทยที่ค้อนข้างซับซ้อน ปักธูปตรงไหนอย่างไร ตัวฉันเองศึกษามาบ้างแล้วจากยูทูป แต่ก็ยังงงๆ เนื่องด้วย เราไม่ใช่คนจีนด้วย ก็เลยค่อน blank อีกแล้ว ฮ่าฮ่า
วัดนี้ เป็นวัดที่ให้เรามาขอพรจากท่านแชกง ซึ่งเคยเป็นแม่ทัพกรำศึกมาเจ็ดย่านน้ำ ศักดิ์สิทธิ์มาก ไม่ได้เป็นเทพเหมือนที่หวังต้าเซียน แต่เราก็รู้สึกถึงความขลังของท่านนะ เอาจริงๆ แม่ฉันกลับมา ถูกหวยสองงวดติดนะ ไม่ได้พูดเล่น
แม่บอกว่า สงสัย ต้องกลับไปไหว้ขอบคุณท่านอีกรอบ นี่ หาเรื่องให้ฉันพาเที่ยวอีกแหงม
มีเคล็ดลับเล็กน้อย ว่า ข้างๆองค์ท่าน มีห้องแยกเล็กๆ ให้เข้าไปทำพิธีขอพร และเสียตังอีก ถังเงินทองตรงจุดนี้ ถ้าเราเตรียมเงินไทยมา เอามาลูบตัวถังนี้ แล้วขอพรพูด เฮงๆรวยๆ นำเงินมาพับเก็บใส่กระเป๋าตัง ก็เป็นอันเสร็จพิธีทั้งหมดทั้งปวงที่จดจำมา เล่นเอาเหนื่อย
การเดินทาง สถานี Tai Wai ทางออก Che Kong temple เดิน 10 นาที

Ngong ping 360 หงองปิง

มาไหว้พระใหญ่กัน ที่เกาะหล่านเถา
ที่นี่เราค่อนข้างประทับใจเลย ตั้งแต่วิธีการเดินทางไปถึงที่ต้องซื้อตั๋วนั่งกระเช้าคริสตัลขึ้นไป ราคาแพงหูฉี่ คนละ 800 บาทได้มั้ง เราเลยซื้อกันแค่เที่ยวเดียว เพราะขากลับอยากสัมผัสการลงแบบเหาะเหินบนรถบัสบ้าง (ข้อแก้ตัว ดูดี จริงๆแล้ว อยากประหยัดตังมากกว่า) แต่ก็ถือว่า นั่งคุ้มเลย เพราะได้ชมวิวบนกระเช้า (ร่วมกับคนอื่นอีก 7-8 คน) ราวครึ่งชั่วโมงได้

ช่างเป็นระยะทางนั่งกระเช้าที่ยาวนาน แต่ก็มีวิวเขียวๆของต้นไม้เบื้องล่างกับทางเดินขึ้นเขาที่น่าอัศจรรย์ให้ก้มลงมองตลอด
หมู่บ้านหงองปิงมีสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ให้คนมาถ่ายรูปเล่นด้วยเป็นที่ระทึกเหมือนที่นาราของญี่ปุ่นด้วยนะ เพียงแต่ไม่ใช่กวางที่นอนทอดหุ่ยสบายใจอยู่ใต้ต้นไม้ แต่กลับเป็นพี่วัวตัวสีน้ำตาลใหญ่ล่ำบึ้ดแทน

เราใช้เวลาอยู่ที่นี่ค่อนข้างนาน เพราะกว่าจะมาถึงได้ ก็นั่งกระเช้ามาตั้งนาน ร้านรวงที่นี่ให้ความรู้สึกแบบจีนแผ่นดินใหญ่ นักท่องเที่ยวฝรั่งมังค่าและคนจีนเดินกันเต็มไปหมด รวมถึงคนไทยด้วย ส่งเสียงเจื้อยแจ้วกันตลอดเวลา ให้หายคิดถึงบ้าน ฉันกับแม่พากันมาต่อคิวไหว้พระขอพรที่จุดเฉพาะด้านล่างที่เขาเสียงลือเสียงเล่าอ้างกันมาว่า ถ้าขอพรตรงจุดนี้ จะได้ยินไถึงองค์พระชัดเจนมาก อาจเป็นกิมมิกที่ล่อตาล่อใจคนขี้เมื่อยและคนชราที่ปีนขึ้นไปเซลฟี่กับท่านถึงด้านบนไม่ไหว ฮ่าฮ่า

The Peak

รถบัสสาย 15 ใครๆก็รู้ว่า เป็นสายที่ใช้นั่งขึ้นมาเดอะพีค จุดชมวิวเมืองที่สวยที่สุดจุดหนึ่งของโลก เสียดายที่วันนี้พาแม่มาเห็นฮ่องกงในม่านหมอกและสายฝน แถมตอนหาจุดขึ้นรถบัสใต้ตึก IFC ก็ทรมานทรกรรม เดินหาเป็นชั่วโมง เล่นเอาต้องถามทางแม่บ้านฟิลิปปินส์ที่แห่กันมาชุมนุมเป็นพันๆคนในวันอาทิตย์ มีทแอนด์กรี๊ดตามวันและเวลาเดิมของพวกนางใต้ตึกที่กระจายทั่วเกาะฮ่องกงตลอดทาง ถือว่า เป็นเครื่องบอกทางชั้นดี เพระาพูดภาษาอังกฤษได้

ลุงคนขับรถบัสที่ขึ้นมาเดอะพีคนั้น คงต้องฝึกหนักหลายปีกว่าจะได้รับใบอนุญาตให้ขึ้นมาขับที่นี่ เพราะเล่นปล่อยโค้งหวาดเสียว เลี้ยวคดไปคดมาแบบสบายอารมณ์ แต่คนนั่งนั้นดมยาดมไปหลายครั้งหลายครา ด้านนอกฝนก็ตก เลยทำให้มองไม่เห็นวิวด้านนอก ทำให้เมารถกันสุดๆไปเลย

แต่ก็ถือว่า รูปที่ถ่ายออกมาก็ไม่เลวร้าย แสงสีฮ่องกงสู้ม่านหมอกไม่ยั้งมือเหมือนกัน

ใครใคร่ชม Vlog ฮ่องกง ของแป้ง เชิญเข้าไปคลิกได้เลยค่ะ

ชมภาพเคลื่อนไหว อาจจะเห็นภาพกว่านะคะ

3วัน 2คืนในฮ่องกงค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ส่วนทริปล่าสุด ก็มีเดินทางยาวอีกครั้งนะฮ้า ไปนิวหยวกมาค่า พาแม่เมื่อยอีกแล้ว
เจาะหลายที่ๆต้องไปโดน ลองตามไปดูใน
Vlog set ล่าสุดอันนี้ได้นะคะ ที่ด้านล่างนี้เลยค่ะ ขอบคุณค่า

Follow me @ Bkkglampgirl Studio
On Youtube Channel!! Thnx ka

บินไปส่องหนุ่มไกลถึงงานแห่กลอง otaiko matsuri

2018-11-03T19:04:00.003-07:00

ชิโกกุ เป็นภูมิภาคที่เข้าถึงยากไปนิด เพราะความที่ไม่มีชินกันเซนเข้าถึง อาจเพราะความที่เป็นเกาะเล็ก
เล็กที่สุดของญี่ปุ่นนั่นแหละ จะไปไหนมาไหนระหว่างจังหวัด ก็ขับรถไปสามสี่ชั่วโมง หรือนั่งรถไฟปกติ ก็ไม่หนักหนา
พวกเรา เลือกที่จะเดินทางไปลงมัตสึยาม่า สนามบินหนึ่งเดียวที่เชื่อมเกาะชิโกกุกับแผ่นดินใหญ่อย่างคันไซ ถ้าริจะ
มาทางเครื่องบินแล้วละก็
งานเทศกาลแห่กลองประกวดประขันกัน ที่ยิ่งใหญ่และถือว่า เป็นการต่อสู้หรือ fight festival ที่ขึงขังและจริงจังสุด
น่าจะเป็นที่นิฮามะ niihama เมืองเล็กๆของจังหวัดเอะฮิเมะนี่ละ

กลองและเครื่องแต่ง พู่ห้อยรอบรถที่มีล้อ หนักร่วม 3 ตันกว่า ต้องใช้ชายฉกรรจ์ถึง 150 คนเป็นลูกหาบ แม้จะมีล้อ
เทียมเกวียนอยู่ด้านล่าง แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องโชว์ความสามารถและความพร้อมเพรียงของลูกหาบทั้งหลาย ก็จะต้อง
ยกแท่นขึ้น โดยหามท่อนไม้ยาวที่มีขนาดใหญ่และหนักมากขึ้นมาบนไหล่ เรียกว่า เป็นกิจกรรมที่ทรมานทรกรรม
สาระร่างมาก แต่ถือว่า เป็นการสรรหาวิธีมาประชันความอึดกันในแต่ละชุมชนแบบสร้างสรรค์และเสริมสร้าง
วัฒนธรรม ว่าแล้ว ก็อยากให้บ้านเรามีกิจกรรมเชิงสร้างสรรค์แบบนี้บ้างจัง

เรามาถึงแผ่นดินญี่ปุ่นทางคันไซ โอซาก้า เอาวันที่ 17 ตุลาคม งานเทศกาลที่มีจัดถึงสี่วันนั้น จะจบอยูมะรอมมะร่อ
โดยวันที่ 18 ถือเป็นวันสุดท้ายกันแล้ว ทางเลือกหนึ่งเดียวของเรา คือการนั่งเครื่องบินภายในประเทศ
อย่างสายการบิน peach ไปลงที่มัตสึยาม่าจากคันไซนั่นเอง ราคาเพียงพันเจ็ดร้อยบาท ภายในห้าสิบนาที เหมือน
เสียเงินนั่งไปเชียงใหม่ จากกรุงเทพ เสียอย่างเดียว เที่ยวบินที่เราเดินทาง ดันดีเลย์ไปเกือบชั่วโมง เพราะการจัดการ
ด้านภาคพื้นของสายการบินทำไปได้อย่างล่าช้า ไม่ฉับไวเด็ดขาด ผู้โดยสารที่ขึ้นมาบนเครื่องแล้ว มีปัญหาเรื่องตั๋ว
แต่จัดการกันไม่ได้สักที นี่ละมั้ง ที่เคยได้ยินมาว่า คนญี่ปุ่น จะจัดการกับปัญหาเฉพาะหน้าได้ยากเย็น อะไรที่หลุด
นอกกรอบ หรือกฎเกณฑ์ ก็จะเอ๋อกันไปเลย
นั่งอุดอู้อยู่ในเครื่องบินลำเล็กอยู่ร่วมชั่วโมง เล่นเอาร่างโทรมๆของพวกเราที่โทรมอยู่แล้วกับการนั่งโขยกมาจาก
กรุงเทพเมื่อคืน แล้วโดนรถไฟโขยกอีกรอบเพื่อเข้าเมืองไปเดินเล่นฆ่าเวลาที่โดตงโบริก่อนที่จะกลับมาสนามบินอีก
ทีเพื่อต่อเครื่อง เหี่ยวแห้งแล้งกันเป็นอีกเท่าตัว คืนนี้ สงสัยต้องเรียกว่า ล้มหมอนนอนเสื่อแทนที่จะเรียกว่า
การนอนธรรมดาๆ

สนใจดูเรื่องราวทั้งหมด คลิกได้ที่ vlog นี้ของผู้เขียนที่แชนแนลยูทูป Bkkglampgirl Studio ด้านล่างนี้เลยค่ะ

เก๊ารัก เกาหลี :สถานที่ฮิปๆ ในโซลที่ต้องไปโดนช่วงปลายใบไม้ร่วง

2017-12-08T03:28:00.010-08:00

จากคลิปยูทูปนี้นะค้า คลิกที่นี่ค่ะ

เก๊ารักเกาหลี ของ Bkkglampgal

โซลเดือนพฤศจิกาปีนี้ หนาวจับใจ แถมหิมะก็ชิงตกลงมาก่อนหน้าที่เราจะมาถึงเพียงสองวัน เราแอบหวังกันเล็กๆว่า เราน่าจะได้สัมผัสบรรยากาศยามหิมะโปรยปรายกันในปลายฤดูใบไม้ร่วงนี้กันซะละมั้ง (แต่เมื่อเกิดความคาดหวัง ความผิดหวังก็ย่อมมีเป็นของคู่กัน)
เครื่องบินของเราแตะพื้นตอนเวลาเช้าตรู่ เราและคนอื่นๆเดินลงจากเครื่องด้วยสีหน้าง่วงงุน โดยเฉพาะฉันที่หน้าจะดูแย่เป็นพิเศษกว่าใครเพื่อน เพราะได้งีบไปเพียงสามชั่วโมงแบบหลับๆตื่นๆ ฉันนัดเจอกับเพื่อนอีกสองคนที่เดินทางมาจากอีกไฟลท์หนึ่งที่มาถึงก่อนหน้าจากกรุงเทพตรงห้องน้ำแถวสายพานกระเป๋า เราล้างหน้าล้างตากันเรียบร้อย ก็ออกมาเดินวนหาทางไปต่อรถไฟเข้าเมือง สภาพเหมือนคนตาบอดคลำหาไม้เท้า ดีที่เจอพี่คนไทยที่กำลังรีบจะไปขึ้นเครื่องกลับ บอกทางให้ว่าต้องลงบันไดเลื่อนไปชั้นล่าง
บริการขนส่งเข้าเมืองของสนามบินมีตัวเลือกเพิ่มมาให้เราอีกหนึ่งออพชั่นคือ รถไฟ ระบบการขนส่งใหม่เอี่ยม จากที่เมื่อก่อน ออพชั่นสะดวกสุดคือ รถลิมูซีนเลขสี่ตัว ที่มีสายหลักๆที่ฉันเคยนั่งอยู่สองสาย โดยจะพาเราฝ่ารถติดน้องๆกรุงเทพ ในช่วงไพรม์ไทม์ เข้าสู่ตัวเมืองและเราต้องคอยส่องให้ดีว่า จุดที่เราจะลงอยู่ตรงไหนแน่ ถ้าใช้บริการรถไฟ ไม่ต้องงมมากค่ะ เพียงแต่คุณต้องกำลังแขน บ่า ไหล่ดี นิดนึง เพราะต้องลากกระเป๋าถูลู่ถูกังขึ้นบนลงล่างตอนต่อสายรถ บางสถานีก็ช่างใจไม้ไส้ระกำ ไม่มีลิฟต์ค่ะ อาจจะเพราะครั้งนี้ เรานึกอุตริ อยากลองพักแถวย่านเมียงดง เพื่อรำลึกความหลัง จากที่ก่อนๆมา พักกันแต่แถวฮงแด ชีวิตเราจะสบายไป เพราะถ้าเป็นสถานีฮงอิก เราไม่ต้องต่อรถไฟไงคะ จากสนามบินก็ถลามาลงที่ฮงอิกกันได้เลย
ต่อไปนี้ คือการแนะนำสถานที่ๆเรามาเที่ยวโซลครั้งนี้นะคะ บางที่เราไม่เคยไปโดนเลย หลงบ้างถามทางบ้างตลอดๆ แต่เดี๋ยวนี้มีกูเกิลแมป ช่วยชีวิตได้ค่า ไม่ต้องกลัวหลง

ฮานึล ปาร์ค Haneul park
การเดินทาง โดยรถไฟสาย 6 ลงสถานี World cup stadium ทางออก 1
เดินตรงตัดลานจอดรถที่อยู่ทางซ้ายมือ ของสเตเดียม จะมีป้ายชี้ทางไปสวนฮานึล เลาะเลียบสเตเดียมมาทางขวามือเรื่อยๆ เราจะมองห็นทางเข้าสวนด้านซ้ายมือและเห็นเนินเขาสูงๆ ข้ามถนนมาเลยค่ะ ตอนที่เรามากัน แสงแดดเริ่มอ่อนลงทุกทีๆ ใกล้พลบค่ำแล้ว เราก็เลยโดดขึ้นรถชัตเติ้ลเล็กๆของที่สวน โดยค่าโดยสารประมาณ สามพันวอน ไปกลับ ซึ่งถือเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง เพราะการเดินขึ้นเขาในช่วงที่เรามา สองข้างทางไม่สวยงามแล้ว หิมะที่ตกลงมาเมื่อสองสามวันที่ผ่านมา ได้คร่าชีวิตชีวาของผลหมากรากไม้แถวนี้ไปเรียบร้อย ทิ้งไว้แต่ความแห้งแล้ง และไม่เหลือร่องรอยความขาวใดๆของหิมะให้เราได้ชื่นชม
พอโดดลงจากชัตเติ้ลได้ เราก็รีบพุ่งตัวไปตามตรอกตามซอยที่เขาจัดให้ไปเลือกมุมถ่ายรูปกันได้ตามอำเภอใจ ใครคิดอยากจะแหวกพงแล้วแทรกตัวเข้าไปจุดไหน เขาก็ไม่ว่า หรือจะว่าก็ไม่รู้ แต่เราไม่เห็นมีใครมาเดินตรวจตราอะไร แบบนี้นี่เอง บางดง ต้นหญ้านี่ล้มคว่ำเป้นแถบๆ เพราะพี่ท่านเข้าไปเหยียบย่ำ เพื่อเอาหน้าไปแทรกกับใบไม้ใบหญ้าให้มาเคลียหน้ามากที่สุด ตามแบบฉบับการถ่ายรูปเพื่ออินสตาแกรมโดยเฉพาะ

ส่วนเราไม่คิดทำเทรลใหม่ ก็เดินตามร่องรอยที่มีคนก่อนหน้าได้ทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลังนั่นแหละ
เอาเข้าจริงๆ กว่าจะได้แต่ละรูป เล่นเอาช่างภาพมือสมัครเล่นอย่างเรา ถึงกับท้อเป้นช่วงๆ เพราะการถ่ายภาพกับต้นไม้ใบหญ้าให้ออกมาสวยไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลย แถมหน้าตาเราตอนนั้นก็ยับแสนยับ คอลลาเจนหลบใน เพราะขาดการนอนหลับมาทั้งคืน รูปที่ออกมาดี ก็เลยมีเพียงเท่าที่เห็นนี่แหละค่ะ ที่พอจะอวดคนอื่นเขาได้

ที่เห็นข้างหลังเรานั่นคือ จุดที่เขาให้ตะกายขึ้นไปถ่ายรูป ได้มุมมองของสวนจากมุมสูงค่า

อ้อ อย่าลืมว่าตอนลงจากชัตเติ้ล ต้องถามเวลารถเที่ยวสุดท้ายจากน้าคนขับให้ดีนะคะว่ามาเวลาใดบ้าง ถ้าเกิดใครมาเวลาเลตอย่างเรา อากาศบนนี้ หนาวดีแท้ เพราะอยู่บนเนินเขา จะรอรถทีก็เย็นเยียบใช้ได้ นอกเสียจาก คุณจะเต้นแร้งเต้นกา ออกท่าออกทางโพสกับกล้องไปเรื่อยๆ ระหว่างรอ

D.D.P Dongdaemun Desigh Plaza
การเดินทาง สาย 2 สถานี Dongdaemun Historic&culture park ทางออก 1
ก่อตั้งขึ้นมาเพื่อการพัฒนาความฝันด้านอาร์ต ดีไซน์ และการละเล่นต่างๆทั้งระดับประเทศและระดับสากล ปัจจุบันเป็นแลนด์มาร์คที่นักท่องเที่ยวหรือแม้กระทั่งคนท้องถิ่นเองก็จะมาแฮงก์เอาต์ ถ่ายรูป หรือนัดพบกัน บางคนก็ถูกแมวมองมาดักซุ่มพกพาไปเป็นดารานางแบบด้วยซ้ำ ใครจะมาที่นี่ แต่งตัวเพลนๆ เชยๆ จะรู้สึกว่าตัวเองขัดกับสถานที่ขึ้นมาทันใด ประหนึ่งไปเดินสยามด้วยชุดป้าท่ามกลางกลุ่มเด็กวัยรุ่นแต่งตัวจัดๆฮิปๆ จะมาที่นี่ ต้องแต่งตัวให้ดีค่ะ ขอเตือน อะไรแปลกๆ ก็โปะๆเข้าไป เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศโลกอนาคตของที่นี่ค่ะ
ท่านผู้อ่านคงคิดว่า แหม ตัวเธอแต่งชุดดูดีมากว่างั้น ไม่ใช่ค่ะ เรามากันก็ดึกดื่นแล้ว แมวมอง เด็กๆ เค้ากลับกันไปหมดแล้ว ความมืดก็ช่วยปิดบังความป้าของพวกเราไปได้บ้าง แถมตอนนี้ก็แสงสวยค่ะ เลยถ่ายรูปมาไม่เห็นริ้วรอยชัดมาก เลยแนะนำว่า มาค่ำๆก็ได้บรรยากาศของโลกอนาคตไปแบบจังๆเลยค่ะ

ตรงทางออก นี้เป็นจุดที่เราชอบกันมาก ใช้เวลานานในการนั่งเล่นที่จุดนี้ เพื่อซึมซับบรยากาศก่อนขึ้นยานกลับดาว

เดินทะลุไปด้านหลังจะเจอสวนกุหลาบฉบับนอกโลก Led Rose garden นะคะ ตอนที่เราเดินเนี่ย ฝนเริ่มตกปรอยๆลงมาแล้ว เลยไม่มีเวลาหามุมสวยๆกับสวนกุหลาบมากนัก รูปเลยออกมาให้เลือกไม่มาก

รอบนอกของที่นี่มีห้างใหญ่ๆเพียบเลยค่ะ นักช้อปทั้งหลายมาถ่ายรูปเสร็จ ก็เดินเข้าไปช้อปตามห้างต่างๆได้เลยค่ะ

Common ground ตลาดตู้คอนเทนเนอร์
การเดินทาง สาย 2 สถานี Konkuk university ทางออก 6
เป็นแนวคิดที่ตั้งใจสร้างสถานที่ใหม่ๆให้กลุ่มวัยรุ่นและอาร์ติสต์ได้มาเจอกัน ร้านรวงที่นี่จะไม่ใช่แบรนด์ขายของยี่ห้อดังเท่าไร จะเน้นไปทางงานอาร์ตๆของกลุ่มศิลปินรุ่นใหม่มากกว่า คาเฟ่ก็จะเป็นร้านแนวๆเก๋ๆ มีฟู้ดทรักมาขายชั้นล่างบ้าง ตรงลานกว้างที่คนฮิตมาถ่ายรูปกัน มีร้านอาหารไทยด้วย แต่เราไม่ได้เข้าไปลอง
เอาเข้าจริงๆ ที่นี่ไม่ได้มีอะไรให้ดูมากหรอก สำหรับนักท่องเที่ยวที่เวลามีค่าสำหรับเรา แต่ว่าการได้มาถ่ายรูปและเดินตามร้านเล็กๆบนชั้นสองของที่นี่ก็ถือว่าไม่ได้มาเสียเวลาไปเปล่าๆปรี้ๆ แถมรูปที่ถ่ายตรงลานยอดฮิตก็ถือว่า ทำให้เราไม่ตกเทรนด์ค่ะ

สีตู้คอนเทนเนอร์คือดี

คาเฟ่นี้ขึ้นชื่อเรื่อง เค้กสีรุ้ง อยู่ชั้นสามค่ะ ใครไม่รู้จะทำอะไร มานั่งทานเค้กที่นี่ก็ได้ค่ะ

ร้านดอกไม้ชั้นล่างเป็นร้านที่มีสาขาหลายแห่ง ชื่อ Able มีที่นั่งหน้าร้านให้เรานั่งพักถ่ายรูป และคิดแผนว่าจะเอางัยต่อ

คือนั่งของเขาซะนาน เพิ่งรู้ว่าเป็นที่นั่งของร้านเขาค่ะ ว้ายยยย

ซัมชองดง Samcheondong
การเดินทาง สาย 3 สถานี Anguk ทางออก 6
ย่านที่ความเก๋ากับความใหม่มาเคล้าและบรรจบกัน จนออกมากลมกล่อม ครบเครื่อง เดินย่านอินซาดงที่สะท้อนวัฒนธรรมด้านความบันเทิงสมัยโบราณฉบับเกาหลี ก็เดินข้ามถนนมา เลาะเลียบกำแพงของวังเคียงบก ก็จะมาเจอถนนสายหนึ่งที่ขึ้นกล้องซะไม่มี

สองข้างทางมีร้านขายของ เสื้อผ้าเต็มไปหมด แต่ไม่ใช่ของที่เห็นกันดาษดื่นทั่วไปนะคะ เพราะแถวนี้ เหมือนผ่านการคัดสรรมาแล้ว ว่าถ้าไม่แนวไม่ฮิปก็มาอยู่ที่นี่ไม่ได้จ้า ขนาดร้านขายถุงมือ ยังเป็นถุงทอไหมพรมตุ๊กตุ่นตุ๊กตาขายคู่เป็นพันบาท พระเจ้า แต่ที่ถูกเลยก็มี เพื่อนเราสองคนได้เสื้อหนาวแบบไม่หนามาก เนื้อดี ในราคาที่สองตัว สามร้อยบาทเท่านั้น เพราะอยู่ในช่วงเซลส์พอดิบพอดี ลดกระหน่ำมาก
เดินมาเรื่อยๆ เข้าซอยร้านแฟลกชิพคีลส์ ร้านใหญ่ๆ เดินมาอีก ก็จะผ่านร้านขายของต่างๆอีกมากมาย จะมาเห็นถนนเส้นที่มีรถวิ่งไปมาเพียบ ถนนเส้นนี้สวย มีต้นไม้ขนาบข้างสองข้างทาง และจุดไฮไลต์อย่างหนึ่งคือ กำแพงค่ะ ที่มีงานกราฟฟิติ รูปพระอาทิตย์หน้ายิ้มใหญ่ๆเลย กับท้องฟ้า แต่ที่แย่หน่อยคือ ตากล้องที่จะถ่ายรูปให้นางแบบเห็นวิวข้างหลังเป็นพระอาทิตย์เนี่ย ต้องข้ามฝั่งไปอีกฟากหนึ่ง ซึ่งก็หมายถึงการงัดสกิลการข้ามถนนที่กรุงเทพมาใช้ให้เป็นประโยชน์ค่ะ รอจังหวะรถร้างถนนสักคันสองคันก็พุ่งเลย เหนื่อยกันนิด แต่ก็คุ้มค่าความเสี่ยง

นอกจากรอจังหวะรถแล้ว ก็ต้องรอจังหวะคนเดินผ่านไปผ่านมาอีก

ภาพไม่ค่อยสวยหรอกค่ะ แต่อยากให้เห็นว่าถนนเป็นแบบนี้

ออกแนวญี่ปุ่นมากกว่าเกาหลีใช่มั้ยคะ เดี๋ยวนี้ เกาหลีให้ความสำคัญกับการแต่งร้านเอามากๆ

แถวนี้ เราจะได้ความรู้สึกเหมือนเดินอยู่ในโตเกียวย่านชิโมคิตะซาว่าเอามากๆ

บางซอยก็จะมีทางขึ้นไปบ้านคน หรือคาเฟ่บนยอดดอยแบบนี้ให้เรามาถ่ายรูปบ้าง
เดินมาเรื่อยๆ จะเจอตรอกบันไดหินที่อยู่ทางขวามือนะคะ จะมีป้ายชี้ให้ไปทางขวา ถ้าเห็นคนเดินเลี้ยวเข้าไปทางนี้เยอะๆก็ใช่เลยค่ะ จะเป็นเส้นทางยอดฮิตที่เราต้องปีนขึ้นไปประมาณสามสิบกว่าขั้นเพื่อไปย่านหมู่บ้านฮันอก ย่านที่อยู่อาศัยแบบโบราณที่เขาอนุรักษ์ไว้ และมีคนอยู่อาศัยจริงๆค่ะ เวลาเดิน ก็เงียบๆหน่อยนะคะ อย่าินทาเป็นภาษาไทยดังๆให้คนเขาจับได้ แล้วไปบอกต่อกันว่า คนไทยเสียงดัง ไม่เกรงใจชาวบ้านชาวช่อง

มุมยอดฮิต เสียดายที่มีก่อสร้างบ้านด้านขวามือ ทัศนียภาพเสียไปเล็กน้อย แต่ดีที่นางแบบดี ฮ่าๆๆ

ถ่ายจนเริ่มรู้สึกว่า แต่ละหลังก็คล้ายกันหมด ก็หยุดแล้วเข้าร้านไปซื้อของต่อดีกว่า
ร้านนี้ชื่อ แกรนแฮนด์ Granhand ขายเครื่องหอม เทียนหอมทั้งหลายแหล่ที่มีกลิ่นเฉพาะโดยทางร้านเป็นผู้ผลิตเอง เราสามารถซื้อเวิร์กช้อป ทำน้ำหอมเองได้ด้วยค่ะ แต่เสียดายที่เราไม่มีเวลา และที่สำคัญ ไม่มีเงิน

ได้ของติดไม้ติดมือ ก็สบายใจ เดินต่อได้ละ

ตัวอย่างถุงเครื่องหอมแบบแฮนด์เมด

อีกกิจกรรมหนึ่งที่เมื่อทำแล้วจะเข้ากับสถานที่มาก คือ การเช่าชุดฮันบกมเดินเฉิดฉายแถวย่านนี้ค่ะ ออกจะดูเป็นกิจกรรมนักท่องเที่ยวมาก แต่ก็ทำเถอะค่ะ เพราะมันอินเทรนด์และถ่ายรูปออกมาได้สวยดี โดยเช่าจากที่อินซาดงเลยค่ะ แล้วเดินมาที่ฝั่งซัมชองดง น่าจะประมาณ หนึ่งหมืนวอนต่อคน ไม่แพงมากค่ะ แต่ถ้าเป็นที่ร้านที่ฮันบกสวยมากๆ อาจแพงกว่านี้หน่อย

กาโรซุกิล Garosugil
เราเองเคยมาถนนเส้นนี้เมื่อนานมาแล้ว ตอนที่ร้านยังเปิดอยู่ไม่กี่ร้าน จะเดินไปร้านบางร้านก็ต้องเดินเข้าซอยไปเรื่อยๆ แต่สมัยนี้ กาโรซุกิล เปลี่ยนไปมาก คึกคักไปด้วยร้านๆๆ คาเฟ่หรูๆ ดรักสโตร์ แฟลกชิพสโตร์ใหญ่ๆและคนๆๆ ที่นับวันจะเยอะขึ้นๆ แม้ไม่ใช่วันเสาร์อาทิตย์
การเดินทาง จากสถานีซินซาSinsa ออกทางออก 8 แล้วเดินเลียบถนนมาเรื่อยๆ ผ่านร้านโอลิฟยัง Olive youngที่เป็นตึกใหญ่สามสี่ชั้น จะเห็นคนเดินเลี้ยวซ้ายเข้ามาซอยหนึ่ง มีป้ายบอกว่า เป็นถนนกาโรซุค่ะ

เข้าถนนกาโรซุมาแล้ว ต้องเข้าตามตรอกหน่อยนะคะ ถึงจะเจอพวกร้านน่ารักเก๋ๆแบบนี้

ร้านขายยาร้านนี้ เลิฟมาก เพราะมีสกินแคร์ที่เราตามหาแถวโอลิฟยังแล้วไม่มีเลย

มีร้านไลน์เฟรนดส์ที่ใหญ่โตมาก เดินได้หลายชั้น แต่ขอโทษที่เก็บภาพบรรยากาศมาได้ไม่ดี เพราะกล้องก็คงหนาวเหมือนกัน เบลอตลอดๆ

ขนาดร้านสกินฟูด Skin food สาขานี้ยังน่าเดินกว่าสาขาอื่นแถวเมียงดง การแต่งร้านต้องประชันกันสุดฤทธิ์ที่นี่ค่ะ
ถนนแปะก๊วยของเขายิ่งสวยใหญ่ แม้เรามา ใบไม้จะร่วงโรยไม่เหลือซากแล้วก็ตาม แต่ความพยายามสร้างให้ถนนสายแลนด์มาร์กนี้ยังดูสวยงามได้ก็ยังไม่ลดละ คือเขาเอาผ้าห่มไหมพรมมาห่อหุ้มให้ความอบอุ่นกับต้นไม้อ่ะค่ะ จริงๆก็เพื่อต้อนรับเทศกาลคริสต์มาสที่กำลังมาถึงแหละค่ะ แต่เราว่ามันเป็นไอเดียที่เก๋ดี ว่าขนาดต้นไม้ ก็คงหนาวเหมือนเราที่ตอนนี้เดินตัวห่อช้อปปิ้งบนถนนสายนี้อยู่

ขอจบการรีวิวสถานที่น่าโดนในโซลไว้แค่นี้ก่อนนะคะ พบกับรีวิวเรื่องของกินและคาเฟ่เก๋ๆในบล็อกหน้า
ผู้เขียนมีvlog เรื่องเที่ยวที่เกาหลีออกมาด้วยเช่นกันในแชนแนลของเรานะคะ

แต่ถ้าใครสนใจvlogเรื่องการเดินทางที่อื่นไปก่อน ก็เข้าไปดูได้ทางแชนแนลของเราบนยูทูป ที่เราลงเรื่องการขับรถบ้านที่แคลิฟอร์เนียกับเพื่อนๆตอนเดือนตุลาคมไปพลางๆก่อนนะคะ หาคำว่า Bkkglampgirl หรือ Bkkglampgirl studio ค่ะ ขอบคุณค่า

2017-10-31T12:01:00.003-07:00

My California RV trip 2017

คลิปโปรโมตสั้นๆนี้นะคะ

Vlog เที่ยวซานฟรานซิสโก Day 1 ⬇

https://www.youtube.com/watch?v=D314sPPOhJs

Vlog เที่ยวซานฟรานซิสโก Day 2 กินแหลก ไปทุกที่ๆsearch มาว่าดีงาม

Vlog เที่ยวซานฟรานซิสโก Day 3

ไป Blue Coffee, Boba guys และก้ไปรับรถบ้านค่า

การผจญภัยเราเริ่มขึ้นแล้ว!!!

Vlog Day 1: กินนอนบนรถบ้านมาแล้นค่าา Yosemite อุทยานที่สุดแห่งขุนเขา

Vlog Day 2: กินนอนในรถบ้าน Motorhome trip เราไป อุทยานต้นไม้ยักษ์ Sequoia

ตามหาเอ็ดเวิร์ดในป่าแวมไพร์

Vlog Day 3: กินนอนรถบ้าน Motorhome trip วันนี้ออกจากแคมป์ที่พักกันสองวัน

ไปแหล่งอนุรัษ์วัฒนธรรมอินเดียนแดง Indian grinding rock

Vlog Day 4 Lake Tahoe secret cove หรือก้คือ Nude beach

Vlog Day 5: สองทะเลสาบในวันเดียวกัน มาแล้วค่า Tahoe กับ June

Vlog Day 6 ค่า ออกตัวไป Death Valley part 1 ค่ะ

Death Valley Part 2

Death Valley Part 3

Final Episode | Half Moon Bay

คลิปเที่ยวอเมริกาตะวันออก นิวยอร์กค่า

ขอให้สนุกไปกับพวกเรานะคะ หวังว่าจะได้แรงบันดาลใจในการออกผจญภัยแบบพวกเรากันไม่มากก็น้อย

ไทเป Little Tokyo แบบฮิปสเตอร์สไตล์เซอร์กับฉัน part 2

2017-08-22T04:02:00.013-07:00

Taipei ไทเป Part 2

Treasure Hills Artist Village

เกิดขึ้นได้จากความร่วมมือขององค์กรอนุรักษ์ผลงานอารต์ๆองค์กรหนึ่งกับรัฐบาลไต้หวันในการพัฒนาชุมชนทิ้งร้างที่เกิดจากการรวมตัวแบบผิดกฏหมายในอดีตของกลุ่มทหารพรรคก๊กมินตั๋งที่ลี้ภัยการเมืองจากจีนแผ่นดินใหญ่มาอาศัยอยู่ที่นี่ โดยมีสถาปนิกชาวฟินนิชเข้ามาช่วยเหลือในการออกแบบฟื้นฟูปรับปรุงโครงสร้างของบ้านหลังเก่าๆทรุดโทรมหลายหลัง พร้อมเชื่อมต่อบันไดในหลายๆจุดให้เดินถึงกัน แลดูเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ที่เด็ดกว่านั้นคือที่นี่จะเป็นต้นแบบความเป็นอยู่ร่วมกันแบบพอเพียง มีแปลงเกษตรในตัว การรักษาระบบนิเวศเพื่อความยั่งยืนในอนาคตของลูกหลานสืบไปด้วย
สำหรับเราที่ตอนแรก รู้จักที่นี่แบบผิวเผิน ว่าเป็นที่ๆบรรดาอาร์ติสต์ตัวแม่เขามาบรรเลงแปรงสีบนกำแพงและผนังตามบ้านแต่ละหลัง ทำให้เป็นไฮไลต์ของการท่องเที่ยวไทเปอีกจุดหนึ่งแล้วนั้น
เมื่อมาถึงที่นี่จริงๆแล้ว ผลงานศิลปะเหล่านี้ มันมากกว่าการสร้างความจรรโลงใจในด้านงานศิลป์แก่นักท่องเที่ยว แต่ยังเป็นแรงขับดันที่สะท้อนให้คนรุ่นหลังได้ตระหนักถึงคุณค่าของการพัฒนาความเป็นอยู่แบบพอเพียงและยั่งยืน การพึ่งพากันในชุมชน เริ่มได้จากจุดเล็กๆ
เราว่าแนวความคิดนี้ของรัฐบาลไต้หวันมันสุดยอดจริงๆ ให้ตายเถอะ เขาจริงจังกับการพัฒนาชาติไปกับความคิดสร้างสรรค์ที่ไม่หยุดนิ่ง โดยอาศัยความร่วมมือจากคนในชาติ พัฒนาไปพร้อมกันอย่างแท้จริง

การเดินทางมา สถานี MRT Gongguan exit 1 เดินตรงมาเลียบถนนมาเรื่อยๆจะผ่านร้านรวงต่างๆทางขวามือ เจอแยก ให้เลี้ยวขวาเข้าถนน Luosifu จะเห็นทางเดินขึ้นเนิน ให้เดินตามทางนี้ เหนื่อยหน่อย แต่ถ้าเห็นว่ากำแพงข้างๆทางขวามือ เริ่มมีภาพอาร์ตบนกำแพงเหมือนผลงานเด็กอนุบาล แปลว่า ใกล้ละค่ะ
ใช้เวลาเดินราวๆ1กิโลค่ะ วันนี้ อากาศร้อน เลยรู้สึกเหนื่อยเร็ว

กำแพงคาเฟ่ Poetry coffee เป็นร้านแรกที่ทำเลดีงาม เดินเข้ามาถึงตัวชุมชน ก็เห็นร้านนี้ร้านแรกเลย
ฉันกับแม่ ขอมานั่งพักเหนื่อย (เพิ่งมาถึงนะ ได้ข่าว) เดือนที่เรามาเป็นเดือนตุลาคม แต่วันนี้ อากาศครึ้มๆ อากาศร้อนเหนอะหนะยังไงชอบกล

บาริสต้าเป็นผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ในร้านเล็กๆ รวมลูกค้าซึ่งมีแค่ฉันกับแม่ เป็นสามคน
พักให้เหงื่อแห้งสนิท ก็ออกมาเดินเล่นกันรอบๆ ฉันเป็นคนชอบพื้นที่เล่นระดับ เดินทะลุตรงนั้นตรงนี้ สนุกดีค่ะ

จะเห็นว่า บ้านแต่ละหลังมีเลขที่บ้าน นี่มีคนอยู่จริงๆนะคะ แต่เรามาตอนช่วงบ่ายๆ เจ้าของบ้านไม่น่าอยู่บ้านกัน

ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจทาสีแบบให้ดูไม่เสร็จ หรือมันไม่เสร็จจริงๆ

เราใช้เวลาวนถ่ายรูปตามซอกเล็กซอกน้อย โดยโพสท่าถ่ายแบบไม่เกรงสายตาใคร อยู่ชั่วโมงกว่าๆ นอกจากได้รูปถ่ายสวยๆมาอวดเพื่อนให้งงงวยว่า นี่ฉันไปไทเปมานะ หลายที่ ดูไม่น่าเชื่อว่าเป็นแบคกราวนด์ของเมืองไทเป เรายังได้รับแรงบันดาลใจอีกเพียบในเรื่องของการดำรงชีวิตยังไงให้สร้างสรรค์ แม่ฉันอยากปลูกสวนครัวที่มุมหนึ่งในบ้าน ส่วนฉันก็เริ่มกลับมาวาดรูปเพนต์กำแพง ผนังในบ้าน ที่ไหนว่าง เสร็จฉันหมด อันนี้ ไม่รู้ว่า ดีมั้ย 55

ถนนหย่งคัง Yongkang Street อยู่ในเขต Daan ใจกลางเมืองซึ่งมีเนื้อที่ค่อนข้างใหญ่ ถือเป็นย่านไดกันยามะของไทเปกันเลยทีเดียว ร้านอาหาร คาเฟ่ ร้านขายขนมเค้ก น้ำแข็งใสกระจัดกระจายปนเปไปกับอาคารบ้านเรือนอยู่อาศัย ฉันเผลอเรียกที่นี่อยู่นานว่า ตงเหมิน ตามชื่อสถานีรถไฟใต้ดินที่ใช้เดินทางมา. การเดินทางมาที่นี่ง่ายๆ แค่ขึ้นจากสถานีรถไฟ MRT ตงเหมิน Dongmen ออกexit 5 เดินตรงมาเรื่อยๆ เลียบถนนมา เลี้ยวเข้าถนนหย่งคังที่ร้าน Sunmerry ร้านขายขนมของฝากชื่อดังตรงหัวมุม

เราเลือกฝากท้องกับร้านติมซำดั้งเดิม Kao Chi ที่เปิดร้านเช้ามาก คือ 9 โมงเช้า นักท่องเที่ยวตื่นเช้าแบบเราเลยได้มีโอกาสไปอุดหนุนร้ามติ่มซำต้นตำรับที่เก่าแก่กว่าติ่นไทฟงที่อยู่ถัดไปตรงหัวมุม

เสี่ยวหลงเปาเขาดีงามมาก เราเพิ่งเคยลองทานเสี่ยวหลงเปาแท้ๆก็จากที่นี่ แต่ที่เราประทับใจอีกอย่างคือ เครื่องเคียงแตงกวาดอง เย็นชื่นใจมาก หอมกลิ่นน้ำมันงา ติ่นไทฟงก็มีเมนูจานนี้นะ แต่อร่อยไม่เท่าค่ะ

ร้านขายของแบบออร์แกนิกมีให้เลือกซื้อ เลือกเดินชมของชิลๆหลายร้านเลยค่ะ ร้านนี้ เด่นเลย อยู่ทางขวามือ จะเห็นเขียวๆ โดดเด่น เป็นสปอตถ่ายรูปที่ขึ้นกล้องอีกที่หนึ่งเลย เขามีชาข้าวให้ชิม อร่อยดี แต่พอชิมฟรีเสร็จ ก็ออกมาถ่ายรูป 55

แอบถ่ายข้างร้านกาแฟเล็กๆค่ะ มีสวนที่ดูรกๆไม่ตั้งใจอยู่ข้างร้าน แต่จริงๆเรารู้ว่าเขาตั้งใจจัดวางรูปแบบให้เป็นแบบนี้แหละ

ร้าน Pet Shop ดึงดูดสายตากันสุดๆด้วยกำแพงสีหวาน

ไทเปจะมีพื้นที่ๆเป็นสวนสาธารณะเล็กๆของชุมชนประปรายทั่วเมือง ทำให้เรามองไปทางไหน ก็จะเห็นแต่สีเขียวๆค่ะ ร้อนขนาดไหน ก็มีที่ร่มครึ้มให้เดินแทรกตัวได้ตลอด
น่าเสียดายที่คาเฟ่หลายร้านเปิดเลตสุดๆ เราว่ามาบ่ายๆ จะดีที่สุดค่ะ สำหรับย่านหย่งคัง

Huashan 1914 Creative Park

สวนสร้างสรรค์สไตล์สยามสแควร์บ้านเรานี้ได้รับการปลุกให้ฟื้นคืนชีพอีกครั้ง และอีกแล้วจากทางการไต้หวัน จากเดิมที่นี่เคยเป็นโรงงานผลิตเหล้าบุหรี่ บ่มไวน์ แต่เนื่องจากปัญหาด้านมลพิษ จึงถูกย้ายออกไปนอกเมืองเสีย และถูกทิ้งร้างมาเป็นเวลาถึงสิบปี ปัจจุบัน ที่นี่ถือเป็นจุดที่ศิลปินจะได้แสดงออกถึงพลังทางด้านความคิดสร้างสรรค์ ไม่ว่าจะผลงานด้านดนตรี ภาพยนตร์หรือเพลง เขาจะมีลานกิจกรรม ห้องโชว์ผลงานที่เปลี่ยนนิทรรศการโชว์ผลงานกันไปเรื่อยๆ เจ๋งสุดๆไปเลย

การเดินทาง ออก exit 1 จาก สถานี MRT Zhongxiao Xinsheng ก็เดินเลียบถนนมาเรื่อยๆตามคลื่นมหาชนเลยค่ะ ข้ามแยกตรงสี่แยก จะเห็น ตึกเก่าๆสไตล์วินเทจอินดัสเตรียลตรงร้าน Fujin tree ชัดเจน ทางขวามือ

คาเฟ่ฟูจินทรี สาขานี้ ใหม่เอี่ยม และคึกคักมาก มีเนื้อที่กว้างขวางด้วยสไตล์การตกแต่งให้เข้ากับสไตล์อินดัสเตรียลของสถานที่ ข้างในตกแต่งได้เท่แต่สดชื่น อุดมไปด้วยดอกไม้ ต้นไม้หลากสีตัดสีเขียว ดูสบายตามาก

อาคารหลังเก่านี้เป็นไฮไลต์ถ่ายรูปของที่นี่ ในหน้าร้อนจะปกคลุมไปด้วยเถาไอวี่สีเขียว ตอนช่วงที่เรามา เป็นช่วง ปลายหนาว เก๋ไปอีกแบบ เถาไม้เลื้อยเปลี่ยนสีไล่จากเขียวเป็นส้ม เตรียมแห้งเหี่ยวเต็มที

VVG Thinking เป็นร้านในเครือ VVG Family ที่เป็นสาขาที่ใหญ่ที่สุด มีสองชั้นด้วยกัน โซนล่างเป็นร้านอาหาร ข้างบนขายของจิปาถะแนววินเทจ ไม้จิ้มฟันยันเรือรบ ร้านตกแต่งได้หรูหรามาก ดูแพงมากจนเราไม่กล้าเข้าไปเหยียบ 55 คราวที่แล้ว มีแม่มาด้วย กะว่าจะอาศัยบารมีนาง แต่โต๊ะเต็ม มั้ง ต้องจอง คือไม่เข้าใจภาษาเด็กเสิร์ฟ เลยคุยกันไม่รู้เรื่อง ครั้งนั้นอด ครั้งนี้ ก็อดอีก เพราะ คอนเซปต์การเที่ยวต่างกัน ครั้งนี้ เน้นประหยัด

อาคารเก่านี้ เขายังคงสภาพเดิมไว้มาก แต่ละห้อง ก็สามารถเดินเข้าไปเดนชมนิทรรศการงานศิลป์ บางห้องก็เป็นที่ให้เด็กมหาลัยอาร์ตมาเปิดแผงขายของทำมือ ให้ความรู้สึกวุ่นวายและวึ่นวือดีแท้

ตรอกนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนเดินอยู่ในนิวหยวก ตอนพลบค่ำ
เราเดินเล่นกันจนพอใกล้แสงลับ ก็กลับไปย่านอื่นต่อ กะว่าจะไปโดนของอร่อยๆที่ตลาดกลางคืน ประหยัดเงินและได้ทานอาหารหลากหลายด้วยค่า จบการรีวิวสถานที่ฮิปเตอร์ที่ไทเปเพียงเท่านี้นะค้า พบกันใหม่ ในเมืองอื่นๆต่อไปค่า
หรือลองชมทริปที่เราไปญี่ปุ่นกันนะคะ ขอบคุณค่า คลิกด้านล่างนี้เล้ยยยย

ทริปญี่ปุ่นสไตล์ครอบครัว มีสองสาวชราร่วมด้วย มาดูกันว่ารอดมั้ย งานนี้ไปต่างจังหวัดมากๆ ขับรถเช่าด้วยค่ะ

ทริปเก๊ารัก เกาหลี

ทริปเที่ยวHogwartsที่ Universal โอซาก้า
https://youtu.be/pB20aJ0fKEE

ทริปเที่ยวนิวยอร์ก ล่าสุดเลยค่า

บล็อกขับรถเที่ยวบิเอ ฮอกไกโด หน้าหนาว
https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=276193659334372665#editor/target=post;postID=2947790874596790193;onPublishedMenu=publishedposts;onClosedMenu=publishedposts;postNum=7;src=postname
บล็อกเที่ยวสวนสัตว์อะซาฮิยามะ,ศาลเจ้าสวยหน้าหนาว หิมะท่วมจอ
https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=276193659334372665#editor/target=post;postID=8212394832161699691;onPublishedMenu=allposts;onClosedMenu=allposts;postNum=8;src=postname

บล็อกเที่ยว Lower Antelope อเมริกา
สวยสะท้าน ช็อกกับพื้นผิวใต้แคนยอนสุดอลังการ
https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=276193659334372665#editor/target=post;postID=6636216510333975625;onPublishedMenu=publishedposts;onClosedMenu=publishedposts;postNum=12;src=postname

เที่ยวไทเป Little Tokyo แบบ ฮิปสเตอร์ สไตล์เซอร์กับฉัน part 1

2017-08-16T19:04:00.022-07:00

ไทเปมีย่านฮิปๆหลายจุดให้แฮงก์เอาต์ แต่ไม่แฮงก์ โอเวอร์ หนุ่มสาวฮิปสเตอร์ตามมาเลยค่ะ!!!

เราไม่จำเป็นต้องเริ่มสำรวจเมืองเช้ามากหรอกนะคะ ออกสัก 9โมงกว่าๆ ไม่ได้ขี้เซา แต่จะบอกว่า ร้านรวงฮิปๆหลายร้านเปิดกันเลตมากเลย คาเฟ่บางร้าน เปิด10หรือ 11 โมงเช้า นอกจากว่า เราจะไปตามร้านโจ๊ก หรือไปไหว้พระที่วัดที่ออกเช้าๆได้ แล้วค่อยไป

ที่แรกเลยคือ Bo Pi Liao ปัวผีเหลียว เป็นที่ๆเราเดินต่อมาจากสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่วัดหล่งชาน Long Shan แล้ว โดยการเดินทางก็คือ รถไฟmrt สายสีเงิน ลงที่สถานี Long Shan temple exit 1 จากหน้าประตูใหญ่ทางเข้าวัด ให้เดินเลาะกำแพงวัดตรงมาเรื่อยๆ ไม่ไกลเลยค่ะ แต่ตอนฉันไปครั้งแรก ก็ต้องอาศัยถามหนุ่มหล่อขายบ๊ะจ่างแถวนั้นว่า ไปยังไง (เลือกคนถามทางนิดส์ ถ้าหล่อก็พุ่งเข้าไปเลย ) ออกเสียงเหน่อๆถามไป อายเหมือนกัน บ่อปี้เหลียว บ่อผีเลี่ยว จนน้องขายบ๊ะจ่างสองคนอมยิ้มแล้วชี้ๆมาบอกว่าตรงไป ไม่ไกล

เริ่มเห็นความเก่าแก่ของตึกเก่าแบบนี้ ก็ใกล้เคียงกับความเป็นจริงละค่า
Bo pi liao old street เป็นย่านร้านขายยาในอดีตค่ะ แบบในปัจจุบันแหละค่ะที่พอมีคลินิกตรงนี้ ข้างๆกันก็เปิดตามๆกันไป แต่อันนี้คือเป็นซอยซ่อกแซ่กในตึกที่เป็นที่เฉพาะให้เภสัชทั้งหลายเลย ทางการของไต้หวันต้องการเก็บสถานที่ประวัติศาสตร์หลายที่เพื่อให้เป็นมรดกเชิงอนุรักษ์ให้ลูกหลานได้มาเอนจอย ดื่มด่ำกับอดีตของปู่ย่าตาทวด และการเพิ่มความอาร์ตลงไป ก็สามารถดึงดูดวัยฮิปได้ดีที่เดียว เพราะเด็กสมัยนี้ รักการถ่ายรูปค่ะ

ที่นี่โด่งดังขึ้นมามากมายจากการที่หนังย้อนยุคเรื่องหนึ่งใช้สถานที่นี้เป็นโลเกชั่นค่ะ ชื่อเรื่องคือ Monga

ถ้าเดินมาเรื่อยๆ แล้วเจอทางเดินใต้ตึกแบบนี้ ใช่แล้วค่ะ!! ฉันและเพื่อนตื่นเต้นมาก เพราะพอมาดูจริงๆแล้ว มันเก๋มากเลยค่ะ อะไรที่มันเป็นไม้ๆแบบเรโทรเนี่ย ขึ้นกล้องทุกมุมเลยจริงๆ

นี่แค่มุมหน้าห้องน้ำค่ะ ยังอยู่ในไทเปนะคะ ไม่ใช่ไปบ้านทรงไทยที่ไหน ทำไมมุมนี้ เหมือนโลเกชั่นฉากบ้านท่านหญิงอุ่นเรือนมากเจ้าคะ

งานกราฟิตี บนผนังอิฐแนวสุดๆ

ประตูหน้าต่างนี่ มุมโปรดฉันเลย ภาพนี้เหมือนเรากำลังจะเข้าห้องเรียน (ศึกษาผู้ใหญ่)

หน้าต่างน่ารักมากกกกก คิดถึงแม่เลย นางคงชอบมุมนี้เหมือนกัน

เราโพสท่ากันหลายมุมจนเหนื่อยเลยค่ะ ที่นี่เต็มไปด้วยคนรักการถ่ายรูป ไม่ว่ามุมไหน ก็เพิ่มเสน่ห์ให้กับรูปถ่ายเราได้หมดเลยค่ะ ลองมากันนะคะ

คาเฟ่ Good Cho's bagel ที่หมู่บ้านทหารเก่าในสมัยสงครามโลก ซึ่งยังคงสภาพเดิมๆไว้อยู่มาก และrenovate ใหม่ในบางจุดให้เป็นร้านขายเบเกิล สุดเก๋ ที่ไม่ใช่แค่ภายในร้านจะน่านั่งแล้ว เบเกิลเขายังอร่อยมากด้วย ฉันเอง ไม่ค่อยชอบทานเบเกิลเท่าไหร่ แม้จะเรียนจบมาจากถิ่นที่คนชอบซัดเบเกิลเป็นอาหารเร่งด่วนที่ขาดไม่ได้อย่างบอสตันก็ตาม ไม่รู้ว่าฝรั่งมีฟันแข็งแรงกว่าเราหรืออย่างไร ถึงกัดขนมปังแข็งๆแบบนั้นเข้าไปได้ แต่เบเกิลที่นี่ ไม่ใช่อย่างนั้นเลยค่ะ ไม่น่าเชื่อว่า มันอร่อยมากกกกจริงๆ

วิธีการเดินทางก็คือ ลงรถไฟmrt ที่ป้าย ไทเป 101 ออกทางออก 2 เดินตรงไป ขวามือของเราเป็นจุดยืมจักรยาน U bike ที่มีให้เห็นอยู่ทั่วเมือง ซ้ายมือเป็นสนามเล่นกีฬาที่มีคำว่า Adidas

ตามแผนที่นี้เลยค่ะ สิ่งก่อสร้างแรกที่บอกว่าเรามาถูกทางคือ ศูนย์แม่และเด็ก Taipei city Xinyi parent-child center
เราถึงกันเช้ามากเกินไปจนได้ ร้านยังไม่เปิดเลย เหลืออีก 10นาที (ร้านเปิด 1000-2000) เราเลยเดินเล่นถ่ายรูปด้านนอกกันก่อน พอได้เวลา เอ๊ะ เข้าร้านยังงัย มองจากหน้าต่างด้านหน้า มีลูกค้าเดินอยู่ในร้านแล้วด้วย งง อ้อ ป้ายร้านอยู่ตรงนี้ เข้าด้านข้างนี่เอง

มีเตาติ๊งเล็กๆให้อุ่นข้างๆเคาน์เตอร์ค่ะ บิดไปถึงลูกศรเขียวที่เขามาร์คไว้ ออกมา แป้งข้างนอกกรอบๆ นุ่มใน อร่อยหอมสุดๆไปเลยค่ะ เตานี้มีขายที่ไหนอ้ะ น่ารักมาก

เค้าจะทำแบบห่อเสร็จมาแล้วเอาวางเรียงๆให้ตรงตามป้าย อยากลองไส้อะไร ก็หยิบมาจ่ายเงินก่อนนะคะ
เราเลือกไส้ ที่จำได้น่าจะเป็นไส้ที่มี basilและ pepper กับอีกอันนึง ที่มีงาดำค่ะ กลิ่นของงาหอม อร่อยมากมาย

นี่น้ำลำไย อร่อยมากกก ตอนนี้ คนไทเปฮิตใส่ลำไยในเมนูเครื่องดื่มหลายอย่าง

ด้านหลังเชลฟ์นั้นคือ ครัวค่ะ

ของที่นี่เป็นแบบโฮมเมด บ้าง นำสินค้าข้างนอกมาขายบ้าง เหมือนร้านขายของOtop ของญี่ปุ่น

วันนี้ แดดไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะ วิวตึกไทเป 101 เห็นพอเลือนราง แต่ก็ให้เสน่ห์อีกแบบ

กว่าผู้กำกับจะสั่ง คัต!!! ฉันกับพี่น้อย เดินออกจากจุดสตาร์ทหลายเทคมาก

เราสามารถสั่งเบเกิลมาแบบเทคเอาต์มานั่งทานข้างนอกได้ค่ะ กินไปถ่ายรูปไป เสียดายที่วันนี้แดดไม่ค่อยเป็นใจ เราก็เลยรีบออกตัวไปติ่นไท่ฟงที่ตึกไทเป 101 ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่นี่ ก่อนที่คิวที่ร้านจะยาวรอเป็นชั่วโมงเหมือนที่ได้ยินเขาเล่ามา

Fujin Street ชิโมคิตาซาว่าเล็กๆของไทเป หรือซอยอารีของบ้านเรา ถนนนี้ยาวไม่ถึงกิโลเมตร มีร้านคาเฟ่ ร้านขายดอกไม้ เรียงรายสองฝั่งถนน แต่การเดินทางมาของเราช่างลำบากลำบน เพราะไม่มีสถานีใต้ดินที่ใกล้เคียง โดยต้องเดินเท้ามาใช้เวลาราวๆ 20นาที

เราตั้งต้นด้วยการเรียกแท็กซี่ไปลงที่สถานี Songshan airport จากตลาดปลาฮิปๆ AAD ที่เราไปมาตอนเช้า ซึ่งฉันคิดว่า แพงเกินไป ไม่คุ้มค่ากับการไปอีกครั้ง แม้จะถ่ายรูปออกมา บรรยากาศทำให้เราดูสวยและรวยมากก็ตาม
ลุงแทกซี่พาเรามาส่งหน้าสนามบินพอดีเป๊ะ เหมือนส่งผู้โดยสารขึ้นเครื่อง จากนั้นเราก็ไปต่อไม่เป็น เลยเดินไปถามน้ายาม ที่งงอยู่พักหนึ่งก็ยกมือถือมากดกูเกิล แล้วไล่เรียงคำบอกเล่าจากอากู๋มาบอกเราว่า ยูหันหน้าออกแบบนี้จากสนามบิน เดินเลาะด้านตึกจอดรถทางซ้ายมือของยูไปนะ แล้วถนนฟูจินจะอยู่ทางซ้ายมือ โดยจะมีสวนใหญ่ๆก่อนถึง เราขอบคุณน้ายาม แต่ก่อนอื่น มาแล้ว ก็เข้าไปปลดปล่อยที่ห้องน้ำในสนามบินเขาก่อนละกัน เพราะดูท่า งานนี้ อีกยาวไกล

ตอนนั้น เราไม่มีกูเกิล และอินเตอร์เนตในมือ เราแค่เดินคลำๆมาตามที่ลุงบอก แถมคลำต่ออีก เมื่อเจอสาวไต้หวันสองสามคนที่ไม่รู้ว่า ถนนนี้ไปทางไหน ??!! อ้าว ฟูจินนี่ฮิตในหมู่ใครในไทเป เราเริ่มไม่แน่ใจ

เดินกันอย่างเดียว ดีที่อากาศเย็น ลมเย็นพัดเฉื่อยฉิว แต่ใจเราร้อนรุ่มเล็กๆ มาถูกรึเปล่าว้า

และแล้ว เราก็เห็นป้ายถนนว่า Fujin street!!
เรารีบเลี้ยวซ้ายเข้าไปตามถนนนั้นเลย ขวามือมีสวนผัก ในพื้นที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กมาก ติดๆกันเป็นบ้านเรือนที่อยู่อาศัยทั้งตึกทรงเตี้ยสองสามชั้นถึงสิบๆชั้นแบบคอนโด คาดว่า แปลงผักพวกนี้คงเป็นของชาวบ้านแถวนี้ ตามแปลงแต่ละแปลงมีป้ายชื่อ และเลขที่ที่บอกว่า แปลงนี้เป็นแปลงของใคร บ้านเลขที่อะไร สุดยอดเลย!!!

ลักษณะการจัดสรรแบ่งแปลงสวนผักในเมืองแบบนี้ ทำให้เราคิดถึงญี่ปุ่นและยุโรปชนบทที่เขามีพื้นที่น้อย แต่ต้องการมีไร่สวนเล็กๆของตัวเอง
นี่คือสวนที่ลุงพูดถึงมั้ย เราไม่ทราบได้ แต่ที่รู้คือ เราขอถ่ายรูปหน่อยละกัน (จริงๆก็ไม่หน่อยนะ ถ่ายนานเลย)

เรายกนิ้วโป้งชื่นชม คุณลุงที่น่าจะรับผิดชอบดูแลแปลงผักทั้งหมดที่นี่ แกยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

ไม่ใช่ก้อยคนเดียวที่ดูบ้ากับการถ่ายรูป สาวๆไต้หวันที่ผ่านแถวนี้ ก็เข้ามาถ่ายรูปเช่นกัน ได้ยินนางพูดว่า เพี่ยวเลี่ยงๆ ตลอด ที่แปลว่า สวย

เราใช้เวลาที่นี่นานมาก จนก้อยพูดว่า อ้ะ มาถึงแล้ว ฟูจิน กลับได้ 555
ถนนฟูจิน เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ขึ้นเขียวครึ้มสองข้างทาง อยู่ในเขตชุมชน หมินเฉิง มีร้านค้า คาเฟ่น่ารักๆเก๋ไก๋ เปิดกระจายตัวกันทั่วเขต เวลาจะเดินไปร้านนี้ๆ เราต้องเดินนิดนึงค่ะ เพราะร้านไม่ได้กระจุกตัวกัน
ถนนนี้ เริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมา เพราะเคยเป็นโลเกชั่นถ่ายหนังเรื่องดังที่ดัดแปลงมาจากงานเขียนภาพอาร์ตของจิมมี่ เลี่ยว ที่ฉันชื่นชอบนักหนา (หมายถึงผลงานจิมมี่เลี่ยวนะ ที่ฉันชอบ)คือเรื่อง Turn Left Turn Right ผู้หญิงซ้าย ผู้ชายขวา นางเอกคือเหลียงหย่งฉี พระเอกคือจินเฉิงอู่ กว่าสองคนจะเจอกัน ลุ้นกันตัวโก่ง จริงๆอยู่ห้องเช่าติดกันเลย แต่เดินออกจากบ้านคนละทาง

คาเฟ่ฟูจิน ทรี 353 Fujin Tree 353 (เปิด 0900 -2100) เป็นหนึ่งในการสรรค์สร้างพัฒนาตึกเก่าในชุมชนแล้วนำมาตกแต่งใหม่ให้ไฉไลโดย ฟูจินทรีกรุป ในเขตนี้ มีร้านหลากหลายสไตล์แต่อยู่ภายใต้การพัฒนาของกลุ่มนักธุรกิจหัวก้าวหน้านี้ อีกสาขาที่ไปง่าย อยู่ที่ Huashan 1914 Creative park แต่ร้านนี้ เป็นสาขาแรก มายากเลยรู้สึกเท่กว่าเมื่อได้มาถึง

วันนี้ ร้านคนไม่แน่น เราได้เลือกที่นั่งด้านหน้าเคาน์เตอร์อย่างที่หมายมั่นปั้นมือ

และแล้วก็สั่งโกโก้ร้อนอีกตามเคย เมนูเดิมๆของเรา ก็เข้มข้นดีนะคะ

ก้อยสั่งกาแฟลาเต้กล้วยปั่น อร่อยเลย!!! เค้กพอใช้ได้ แต่มีที่อื่นดีกว่านี้ แต่ที่อยากแนะนำยิ่งกว่า คือ
บาริสต้าที่นี่แซ่บมากกก ดูเฟรนด์ลี่ยิ้มเก่ง พูดภาษาปะกิตเก่งอีกต่างหาก เสียอย่างเดียว พอฉันถามทางไปห้องน้ำ คุณน้องหน้าขาวใส หุ่นนายแบบ สะบัดข้อมือและผายนิ้วชี้แรงมาก โอเค เราเพศเดียวกัน จบข่าว

ร้านข้างๆกัน ถ่ายแล้วให้อารมณ์อยู่แถว Diagon alley มั้ยคะ พอดีก้อยใส่เสื้อลายนี้ เลยเข้ากับสถานที่มาก

ยิ่งกว่าการ window shopping ก็ window posing นี่แหละ โพสท่าถ่ายรูปฟรี ทุกจุด

หลังที่เราเดินวนๆถ่ายรูปกันอยู่ในสวนเล็กๆของชุมชนนี้จนเกินหอมปากหอมคอ เราก็หันรีหันขวาง ดูแผนที่ ไปสถานีรถไฟยังไงล่ะทีนี้ เราไม่เดินทางเก่าแล้ว เปลี่ยนบรรยากาศดีกว่า อยู่ดีๆ คุณป้าเสื้อนวมชมพูก็เดินเข้ามาคุยๆกับก้อย ซึ่งส่วนใหญ่ก้อยจะเป็นคนหน้าตาชวนแขกคุยอยู่แล้ว ไปไหนจะมีคนเข้ามาคุยกับเราบ่อย เพราะนาง
เราคุยกันเรื่องต้นไม้ ซากุระและสวนแถวนี้ สักพัก คุณป้าก็บอกว่า ยูจะไปร้านพายสับปะรดหรอ ฉันรู้จักที่หนึ่ง ดังมากเลย อร่อยสุดในไทเป คนญี่ปุ่นชอบมาก เป็นร้านพายแรกๆเลย ไม่ไกล จะพาไป เรามองหน้ากันสักพัก ก็ตกลง เอาวะ ไหนๆเราก็ไปไม่ถูกอยู่ละ ที่ๆป้าชี้ในแมพ ก็ดูใกล้สถานีรถไฟ ป้าท่าทางดูดีมีสกุลกว่าเราอีก คงไม่เอาเราไปทำอะไร

เราเดินตามป้า ลัดเลาะสวนสาธารณะ หลายสวน ร่มรื่นสุดๆไปเลย ฉันเดินรั้งท้าย ถ่ายรูป จนตอนหลังเกรงใจป้า เพราะนางต้องรอฉันถ่ายรูป

ในขณะเดินตาม ฉันมองในแผนที่ เอ สงสัย ป้าจะต้องพาเราไปที่นี่แน่ๆ Sunny Hills ร้านที่ฉันเคยอ่านในรีวิว ว่าแพงและบางคนบอกว่า โอเค แต่ไม่ได้อร่อยเว่อวัง

พอมาถึง ก็ใช่จริงๆ แต่หน้าร้านเขาสวยมากเลย ป้ากุลีกุจอพาเราเข้าไป ติดต่อคนในร้านให้ เรารู้สึกขอบคุณป้ามาก ในร้านคนแน่นในระดับนึงเลย ส่วนใหญ่เป็นป้าๆญี่ปุ่นมาเป็นกรุปทัวร์ พนักงานพูดส่งภาษาญี่ปุ่นกันโนะเนะดังทั่วร้าน
ที่นี่ เขาให้เราทดลองทานฟรีโดยนำมาเสิร์ฟเป็นเซ็ตในถาดไม้ ซึ่งมีพาย 1 ชิ้น พร้อมน้ำชา 1ถ้วย ก้อยบอกว่า เขาไม่ได้ขาดทุนเลยกับการทำแบบนี้ เพราะ แทบทุกคน ซื้อติดไม้ติดมือไปคนละ1กล่องเป็นอย่างน้อย อย่างน้อย คนหน้าบางก็ต้องซื้อสักเล็กน้อย เพราะเข้ามาทานฟรี และคนญี่ปุ่นก็ขึ้นชื่อว่าหน้าบางมาก
ในสามคน ฉันหน้าหนาสุด เฉพาะวันนี้นะ เพราะฉันหมายมั่นปั้นมือกับร้านพายอีกสองร้านที่ฉันคิดว่าต้องขนกลับไปให้ได้ และพี่น้อยกับก้อยก็ซื้อคนละกล่องแล้ว เราไม่ได้ทำให้ร้านเขาขาดทุนกับการแจกฟรี 555
คุณป้ามาส่งเราแล้วนั่งคุยพอเป็นพิธี นางบอกว่าเกษียณแล้ว ตอนนี้เป็นประธานสมาคมส่งเสริมอาชีพสตรีของไต้หวัน โหหห ฟังดูยิ่งใหญ่และเก่งกาจมาก คุณป้าบอกว่า วันนี้ ต้องไปห้องสมุดต่อ เพราะยืมหนังสือมาอ่าน ต้องค้นคว้าศึกษาเรื่องน่าสนใจในปัจจุบัน ช่างน่าอิจฉาชีวิตคุณป้า ดูเป็นลูกผู้หญิงที่หาวิถีชีวิตที่ไม่ทำให้ตัวเองหยุดนิ่ง
บางครั้ง การเดินทาง ก็ทำให้เราได้พบเจอสิ่งเล็กๆที่เป็นแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิต ไม่จากสถานที่ วัตถุ ก็จากผู้คนที่เราพบเจอนี่แหล่ะค่ะ น้ำใจและเรื่องราวของคุณป้า พร้อมพายกับชาถ้วยฟรี วันนี้ คุ้มค่ากับการเดินหลงๆมาจากสถานี Songshan มากเลยค่ะ

Sunny Hills เปิด 1000-2000ทุกวัน

เซ็ตทดลองฟรี ชิ้นหนึ่งเต็มๆ
ราคาจะแพงกว่าที่ร้านอื่นนิดหน่อยเพราะแพคเกจด้วยส่วนหนึ่ง
35-40 บาทต่อชิ้น จำได้คร่าวๆ

เจอกันต่อใน part 2 ค่ะ ไทเป ยังมีที่ฮิปๆให้ฮิปเตออย่างเราได้ไปโดนอีกเยอะเลยค่า
https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=276193659334372665#editor/target=post;postID=1255968958883704882;onPublishedMenu=allposts;onClosedMenu=allposts;postNum=2;src=postname

บล็อกเที่ยวที่ฮิปๆในโซล
https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=276193659334372665#editor/target=post;postID=8008220689598824168;onPublishedMenu=allposts;onClosedMenu=allposts;postNum=0;src=postname
บล็อกเที่ยว Lower Antelope อเมริกา
สวยแบบช็อก ตื่นตาตื่นใจสุดๆ
https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=276193659334372665#editor/target=post;postID=6636216510333975625;onPublishedMenu=publishedposts;onClosedMenu=publishedposts;postNum=12;src=postname
บล็อกเที่ยวคลองโอตารุ ฮอกไกโด หน้าหนาว
หิมะท่วมสวยสุดๆ
https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=276193659334372665#editor/target=post;postID=6250080173318272713;onPublishedMenu=allposts;onClosedMenu=allposts;postNum=7;src=postname

หรือ ติดตามการขับรถในญี่ปุ่นของฉันและทริปเกาหลีหรืออเมริกา บนยูทูปแชนแนล BkkGlampgirlค่ะ ขอบคุณค่ะ

คลิปเที่ยวยูนิเวอร์แซล สตูดิโอ โอซาก้า

ขับรถเช่าไปบ้านนอกญี่ปุ่น

คลิปเที่ยวฮ่องกง

หรือทริปเที่ยวโซลแบบฮิปๆที่นี่
เก๊ารัก เกาหลี

ทริปรถบ้านเที่ยวโยเซมิติ 2017

เที่ยวนิวยอร์ก 2019

ขอบคุณค้าาา

เรื่องเล่าเสียวๆ บนถนนสุดเปลี่ยวในอเมริกา/ โลเกชั่นหนัง Texas Chainsaw Massacre

2017-08-16T00:25:00.007-07:00

ฉันเป็นโรคประหลาด ความรกร้าง ความโดดเดี่ยว ความรู้สึกว่า เราอยู่ตัวคนเดียวในที่ๆหนึ่ง มักปลุกสัญชาตญาณความเป็นนักสู้ ในตัวฉันเสมอ นั่นคือ เหตุผลที่ฉันชอบ หนังเรื่อง I am Legend ของวิล สมิธมาก
ว่าแต่มันเกี่ยวกันมั้ย!??
-ถุงแป้ง-

ก่อนอื่น ขอโปรโมททริปรถบ้านที่หลังจากทริปนี้ แป้งมาลองดีขับรถบ้านกับสาวๆ ตะลุยอเมริกาตะวันตกกันค่ะ สนุกม้าาากกก มาชมกันนะคะ

https://youtu.be/qgnpgAlqgMc

ไฮเวย์สาย12และ 24 คือ ความประทับใจของฉันอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันมีต่อทริปขับรถทางแถบ southwest ของอเมริกาในปี 2559 นั้น ที่แม้ฉันจะกลับมาแล้วหนึ่งปีก็ตาม แต่ความทรงจำตอนขับรถบนเส้นทางสายนั้นในช่วงฤดูหนาวยังคงทำให้ฉันอมยิ้มเสมอ เมื่อนึกถึง (ดูออกโรคจิตนิดๆ)
ทางหลวงสาย 12 เป็นทางหลวงที่ถูกขนานนามว่า เป็นเส้นทางอเมริกันแบบดั้งเดิมขนานแท้ ในเขต Garfield และ Wayne ในรัฐยูทาห์ ที่มีความยาวเพียง 198 กิโลเมตร ตัดผ่านพื้นที่อุทยานBryce canyon และ Grand Staircase Escalante จริงๆเราจะสามารถเลือกที่จะออกจากBryce canyon แล้วเข้าทางหลวงเชื่อมรัฐ I-89 ได้ แต่ขึ้นชื่อว่า สายโหดอย่างฉันแล้ว ฉันไม่ชอบเดินทางบนถนนใหญ่ แต่กลับเป็นสายแคบๆ เล็ก ๆ เท่านั้น ที่ฉันนิยม ถ้าเช่ารถแบบโฟร์วีล ออฟโรดได้ละก็ ดินแดงๆ ถนนกรวด ฉันก็ไม่พลาด
ดังนั้น ถ้าดูจากแผนที่แล้ว ทางเลือกของฉันก็ไม่พ้นออกจาก Bryce เข้าถนนสาย 12 ต่อ 24 ค่ะ ท่านผู้อ่าน
จุดมุ่งหมายของเราคือ พักนอนที่ Green River เวลาขณะนี้คือ ราวๆบ่ายสอง เราต้องรีบทำเวลาก่อนที่จะมืดค่ำ เราไม่ได้จองที่พักสำหรับคืนนี้เสียด้วยสิ เพราะอยากลองสักวันหนึ่ง มาหาเอาดาบหน้าดูบ้าง ตื่นเต้นดี

จากวิวข้างทางที่เป็นแคนยอน เราเริ่มขับไต่ขึ้นที่สูงไปเรื่อยๆ วิวในระดับสายตาของเราเริ่มทำมุมเฉียง โดยต้องมองลงไปยังวิวโดยรอบ เหมือนเราขับอยู่บนสันขอบของแคนยอน ที่อยู่สูงกว่า จุดอื่น
ที่พีคสุดๆคือ ช่วงหนึ่งถนนย่อขนาดลงเล็กมาก จากสองเลนสวนกัน เล็กขนาดที่รวมกันแล้วเหมือนเลนเดียว มองลงไปรอบตัวเราเป็นพื้นที่ๆเป็นหุบเหวกว้างๆ ทั้งสองฝั่ง ไม่มีรั้วกั้นใดๆ นอกจากต้นไม้พุ่มเล็กและโขดหิน เทือกเขาใหญ่น้อยสีออกขาวแกมเหลืองแปลกตา แซมด้วยต้นไม้พุ่มเขียวๆขึ้นเป็นหย่อมๆ ดูแห้งแล้ง แต่แฝงไปด้วยมนต์ขลัง เราไม่มีเพื่อนร่วมเดินทางสักคันเดียว หญิงกับฝ้ายส่งเสียงตื่นเต้นปนกลัวเล็กๆอยู่บ่อยครั้ง
สุดท้าย ฉันทนไม่ไหว เห็นที่เหมาะเลยถือวิสาสะจอดรถแนบไหล่ทาง ยังไงก็ไม่มีรถคันอื่นอยู่แล้ว ตำรวจก็คงไม่มาซุ่มบนที่สูงแห้งๆแบบนี้ (มั้ง)

Grand staircase Escalante NP ในมุมสูง (ทราบชื่ออุทยานทีหลัง เราก็ว่าน่าจะเป็นอุทยาน ส่วนใหญ่ ที่ไหนสวยๆในอเมริกา เขาไม่ปล่อยผ่านนะคะ จัดเป็นอุทยานหมด) นักไต่เขานิยมมาเดินเทร็ก มาไต่เขากัน มีบางส่วนถ่ายรูปออกมาคล้ายแกรนด์แคนยอนและ Antelope ด้วย

ใครจะมองว่า แห้งว่าแล้งยังไงก็ช่าง สำหรับฉัน วิวนี้ ฉันขอซื้อจองทำรีสอร์ท ฉันนั่งดูเขาลูกนั้นได้ทั้งวัน

มีแม่น้ำข้างล่างด้วยค่ะ และมีโพรงลักษณะเหมือนถ้ำอยู่ด้วย

จุดนี้ ต่อจากที่เราหยุดถ่ายประมาณ20นาที แต่วิวรอบข้างเปลี่ยนเห็นได้ชัด มาถึงที่นี่ เราต้องขับไต่เขาขึ้นเนินสูงมาเรื่อยๆค่ะ ต้นไม้ข้างทางก็เริ่มมีต้นสน และหิมะกองใต้ต้นเป็นหย่อมๆ ถ้ามองไปด้านหลัง จะเห็นวิวที่คล้ายๆที่เราจากมาค่ะ เพิ่งมาทราบทีหลังว่า นั่นแหละคืออุทยาน Grand staircase escalante

เราสามารถมองเห็นไปได้หลายอุทยานเลยจากจุดนี้ Bryce canyon ก็อาจเป็นที่เราเห็นแดงๆข้างหลังโน้น มั่วเอา

จุด look out อันนี้ เขามีที่จอดรถให้จริงจัง เพื่อให้คนมาชมทัศนียภาพในมุมพาโนรามา เขาเรียกถนนสายนี้ที่เราวิ่งมากันว่า เป็น million dollar road เพราะใช้เงินลงทุนที่อลังการมากในสมัยนั้น เพราะความลำบากของเส้นทางในการก่อสร้าง แต่เพื่อนำความเจริญมาสู่พื้นที่ก็ต้องยอมค่ะ สมัยก่อน คนจะเดินทาง ต้องใช้เกวียณเทียมม้า ลำบากมากค่ะ

ขับมาเรื่อยๆ เริ่มกลับเข้าสู่โหมดถนนปกติ
เราผ่าน Boulder เมืองเล็กๆ เมืองหนึ่งบนถนนเส้นนี้ คาดว่าน่าจะมีคนอาศัยไม่ถึงพันคน

บ้านคนซึ่งมีรั้วไม้แบบจะพังมิพังแหล่ ที่ไม่น่าจะกันขโมย แต่กันสัตว์เล็กสัตว์น้อยเสียมากกว่า อยู่ดีๆ หญิงก้กรี๊ดกร๊าดขึ้นมาว่า ฝ้ายๆ นั่นไง อัลปาก้า ๆๆ เราเลยเดินไปส่องสัตว์คอยาวขนแข็งนี้ โดยมีรั้วกั้นพอแยงตาไม่ให้เห็นกันชัดมาก ยืนถ่ายคลิปถ่ายภาพนิ่งกันอยู่สักพักก็รีบขึ้นรถ เพราะคนแถวนี้น่าจะเริ่มปรึกษากันว่าจะโทรแจ้งตำรวจดีมั้ย อยู่ดีๆมีสาวหัวดำหน้าดำมายืนชะเง้อชะแง้หน้าบ้านเขา แถมถ่ายรูปด้วย

Supermarket ที่นี่ดู brokeback เอ๊ย backcountry มาก เราเดินเข้าไปในร้าน มีพนักงานหนึ่งคนถ้วน ซึ่งน่าจะเป็นเจ้าของร้านนั่นแหละ ยืนอยู่ที่เครื่องคิดเงิน เราเดินซื้อน้ำผลไม้แบบเนียนๆ จริงๆอยากมาเข้าห้องน้ำ ไม่มีแฮะ ตาลุงบอกว่า ห้องน้ำหรอ ยูลองไปเข้าที่ city hall สิ เอิ่มมมม... ไม่ละ ไม่ได้ปวดขนาดนั้น
คนโลคอลเดินเข้ามาซื้อของสองคน เราอยากถ่ายรูปด้วยมาก สองแม่ลูกเป็นฝรั่งผมสีเข้ม ถักเปียสองข้างแบบโพคาฮอนทัส สวมรองเท้าบูทหัวแหลม พระเจ้า อยากออกไปดูว่าพาหนะนางคือ ม้า รึเปล่า!!! ลูกสาวมองเราตาไม่กะพริบ เพราะคงไม่เคยเห็นผุ้หญิงหน้าตาดีหัวดำผมฟูยุ่งแบบเราเข้ามาเหยียบเขตเมืองมาก่อน แหม่ หล่อนก็ประหลาดสำหรับฉันเหมือนกันย่ะ แต่เราก็ยิ้มให้กันนะ คนที่นี่ดูหน้าดุแต่ก็เฟรนด์ลี่แหละ จริงๆแล้ว

ภาพนี้ จะบอกว่า จริงๆแล้ว แฝงด้วยอารมณ์ระทึกระคนเสียวเล็กน้อย เพราะบนท้องถนนสายเปลี่ยวช่วงบ่ายแก่ มีแต่เรากับพี่กระบะคันนี้ ขับตามกัน แถมพี่แกขับได้ช้า ชมวิวไปเรื่อย เราเริ่มนึกถึง คนขับรถออกตระเวนฆ่าคนที่ยืนโบกรถหรือพวกรถเสียข้างทางขึ้นมาตะหงิดๆ
ดีที่น้ำมันยังครึ่งถัง ไม่ต้องมากังวลรถจะดับข้างทาง สุดท้าย ทนไม่ไหว ขอขับแซงไปดูหน้ากันหน่อย เป็นผู้ชายสองคน เมาท์กันออกรส ไม่ได้สนใจสามสาวที่ลุ้นบ้าบอกันอย่างเราแต่อย่างใด
55555

ขอบคุณผู้อ่านนะคะ ไว้เจอกันใหม่โอกาสหน้า

แนะนำบล็อกเที่ยวบิเอ ฮอกไกโด
https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=276193659334372665#editor/target=post;postID=2947790874596790193;onPublishedMenu=publishedposts;onClosedMenu=publishedposts;postNum=7;src=postname

Vlogทริปรถบ้าน ห้าสาวในแคลิฟอร์เนีย
Vlog: BkkGlampgirl Studio

Vlog เที่ยวอเมริกาตะวันออก นิวยอร์กค่ะ

Vlog สาว สาว สาวเที่ยวเกาหลี

Vlog ขับรถเที่ยวญี่ปุ่น

คลอง(โอตารุ Otaru) แสนแซ่บ ไม่ไปไม่ได้

2017-08-14T20:48:00.010-07:00

ความหม่นมัวของฤดูหนาว ไม่สามารถทำร้ายมนต์เสน่ห์ของคลองนี้ได้ ยิ่งกลับขับเน้นความเก่าขลังของตึกอิฐสีตุ่นๆให้โดดเด่นมากขึ้นและมากขึ้น
-ถุงแป้ง-

เราคืนรถที่เช่ามาไปเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อวาน แม้จะทุลักทุเลที่ต้องขับไปคืนที่สนามบินชินชิโตเสะ แล้วต่อรถเมล์กลับมาซับโปโร่หน่อยก็ตาม (ปกติ ก็ไม่เคยทำอย่างนี้ คืนรถที่สนามบิน ก็บินกลับเลย ใครใช้ให้ทำแบบนี้!!! โกรธตัวเอง)
อากาศเช้านี้ ค่อนข้างมัว มีหิมะปรอยๆแต่เช้า พยากรณ์อากาศทำให้ใจเราห่อเหี่ยวขึ้นไปอีกว่า จะมีหิมะตกทั้งวันประปราย สงสัยภาพเราที่โอตารุจะไม่งามละ งานนี้

ข้างนอกหน้าต่างเป็นไอความร้อนจากฮีตเตอร์ในตัวรถกระทบกับความเย็นข้างนอก ซึ่งตอนนี้ หิมะกำลังตกลงมาอีก

ฉันไม่ค่อยคุ้นกับการนั่งรถไฟ หาข้อมูลแบบคลำๆ ว่า ไปสถานีเจอาร์ โอตารุ ได้ง่ายๆเลย จากสถานี ซับโปโรใช้เวลาเดินทางเพียง 30-40นาที ขึ้นอยู่กับขบวนรถที่เราจับพลัดจับผลูมาทันขบวนไหน ถามคนขายตั๋วไปเลยก็ได้ค่ะ ว่าขบวนไหนใช้เวลาน้อย ถึงไว ก็ไปรอที่ชานชาลานั้นๆ เวลานั้นๆ
มารู้จักกับโอตารุ กันแบบคร่าวสุดๆคือ

โอตารุ เป็นเมืองแห่งของหวาน อาหารทะเลอร่อย เพราะที่นี่ก็เคยเป็นเมืองท่าสำคัญ รองจากฮาโกดาเตะ ในตัวเมืองเล็กๆนั้น มีตึกทางการเก่าๆที่นำมาปรับปรุงเป็นร้านอาหาร ร้านขายของให้นักท่องเที่ยวได้มาเดินชมหรือเข้าใช้บริการมากมายเลย เช่น ที่คนไทยรู้จักกันเป็นอย่างดีก็คงเป็นร้านขนมชีสเค้ก Le Tao เจ้าดัง ร้านขายเครื่องแก้ว และพิพิธภัณฑ์หีบเพลง
อ่านแล้วไม่มาไม่ได้แล้วใช่มั้ยคะ?
พอลงจากรถไฟ ก็ได้รับการต้อนรับจากม่านหิมะกันเลย ยืนมองออกไปจากชานชาลา แล้วสูดหายใจคนละหลายเฮือก เราสามคน แม่และน้องชาย ก็รีบจ้ำๆตามกลุ่มนักท่องเที่ยวคนอื่นๆไป ความกลัวในการเที่ยววันนี้ คงก่อเกิดในใจของทุกคนเช่นกัน

เบื้องหลังนั้น คือ ปมชีวิต (ผ้าคลุมผืนใหญ่มาก ไม่รู้จะทำยังไงกับมันดี)

ด้วยความที่หิมะเริ่มตกหนักขึ้น เราเลยตัดสินใจเข้าไปฆ่าเวลาในร้านซูชิร้านแรกที่เราประสบพบเจอหลังจากข้ามถนนออกมาจากสถานีเจอาร์ มันเป็นร้านเล็กๆบนถนน Chuo อ่ะค่ะ มีโคมแดงห้อยระย้า ประตูไม้แบบบานเลื่อน น่าจะเป็นร้านแรกๆเลย ถ้าเดินมาจากสถานี
ภายใน มีคนนั่งอยู่เกือบเต็มแล้ว ด้วยความที่ร้านเล็กมาก มีเก้าอี้ตรงเคาน์เตอร์บาร์ 5-6ตัว และชุดโต๊ะเก้าอี้แยกติดหน้าต่าง 3โต๊ะถ้วน ร้านจึงดูคนแน่นมาก ข้อเสียของร้านเล็กคือ กลิ่นบุหรี่อบอวลถ้วนทั่ว ประหนึ่งเข้าไปในห้องสูบบุหรี่ตามสถานีรถไฟ
คุณป้ากุลีกุจอจัดที่นั่งให้ตรงเคาน์เตอร์บาร์ ให้เรานั่งเรียงกัน ในร้านมีแค่เราหัวดำหน้าเหลืองจัด นอกนั้นเป็นคนของเขาหมด ท่าทางการสั่งอาหาร ต้องใช้บอดี้แลงเกวจ ค่อนข้างเยอะ เราเอาเมนูภาษาต่างดาวที่พอรู้งูๆปลาๆมาชี้โบ๊ชี้เบ๊ ผสมชี้ไปเมนูของโต๊ะข้างๆบ้าง พอป้า haiiiiii ! เราก็โล่งใจ รอดไปอีกมื้อ อยากทานแบบโลคอล ก็ต้องเมื่อยมือนิดส์


อร่อยทุกอย่างงงงง ไม่เสียใจที่บุกเข้ามานั่งรมควันบุหรี่ตลอดทั้งมื้อ
ฟ้าสวรรค์ช่างมีตาและใจที่เมตตากรุณา พอเราทานกลางวันกันเสร็จ เดินออกมาจากร้าน ฟ้าเปิด วิวสะเดิดมากค่ะ
เรารีบจ้ำอ้าวตรงไปตามถนนสายหลักนี้ เพื่อไปที่จุดตั้งต้นของคลองโอตารุ ตรงจุดที่เขาขึ้นเรือ ซึ่งเป็นมุมถ่ายรูปยอดฮิตของที่นี่ สังเกตว่าฮิตไม่ฮิต ดูจากขนาดกลุ่มก้อนของคณะทัวร์จีน

กว่าคณะล้งเล้งทัวร์ จะสาแก่ใจกับมุมถ่ายรูปบริเวณนี้ เล่นเอาเรายืนรอหน้าแข็งไปพร้อมๆกับขา

ร้านรวงที่นี่ตกแต่งน่ารักสดใส สไตล์ยุโรปผสมญี่ปุ่น และราคาของก็แพงตามระดับความยากง่ายในการตกแต่งร้าน

โพสท่าเหมือนจะซื้อ ร้าน Kitaichi นี้เป็นร้านขายเครื่องแก้วขนาดใหญ่ที่คนน่าจะต้องเข้ามาดูทุกคน

มาถึง Le Tao Pathos แล้ว เขาว่า ทานคาว ไม่ต่อหวาน สันดานไพร่ (แต่เราคือ ทาส)

มุมนั่งรอ คิวในร้านชั้นสอง โต๊ะเยอะจริง แต่ลูกค้าเยอะกว่า

สั่งมาครบคน เลี่ยนเกินบรรยายหลังจากคำที่4

จากหน้าต่างร้าน มองออกไปข้างนอก ที่นี่มีฟรีไวไฟให้ด้วย คนเลยนั่งกันนานนิดนึง

ถ่ายวนไปค่ะ วินโดว์ช้อปสนุกแล้ว ถ่ายรูปสนุกเข้าไปอีก

ตุ๊กตาแอนนาเบล เวอร์ชั่น หลอนน้อยในพิพิธภัณฑ์กล่องดนตรี

ร้านชาเขียวนี้ อยู่เยื้องกับ Le Tao ฝั่งตรงข้ามค่ะ เขียวได้ใจ ถ่ายรูปแล้วภาพออกมาดูพุ่งมาก ไอติมมัตฉะอร่อยเข้ม เต็มรสชา มีม้านั่งให้ข้างใน พร้อมเตาผิงไฟฟ้าเล็กๆให้คลายหนาว

เราเลือกเดินกลับทางเดิม ฟ้าเริ่มมืด ทิวทัศน์เปลี่ยน สวยจับใจไปอีกแบบ ดีนะที่กลับทันเห็นเค้าเปิดไฟ

มุมนี้ ไม่มีใครคาดคิดที่จะมาโพสท่าถ่ายกับเจ้าป้ายชื่อเมืองเก่าๆนี้ พอเราเข้าไปถ่ายกันสักพัก คนอื่นๆเริ่มไหวตัว มายืนต่อคิวถ่ายบ้าง
ฉันควรไปทำงานฝ่ายหาโลเกชั่นในกองถ่ายละคร ท่าจะดี

ขากลับ ลมสงบ หิมะหยุดตกไปนานแล้ว
ทริปหนึ่งวันในโอตารุก็จบลงเช่นกัน แต่ภาพโกดังอิฐเก่าทอดยาวไปตามคลองญี่ปุ่นเล็กๆสายนี้ ท่ามกลางบรรยากาศหนาวเย็น และลำแสงรำไรจากเสาตะเกียงโคมต้นนั้น จะติดตรึงในใจของเราสามคนไปอีกยาวนาน

ลุยหิมะชมศาลเจ้า Kamikawa และมุ้งมิ้งส่องสัตว์ที่ Asahiyama Zoo

2017-08-13T20:38:00.011-07:00

ฉันเป็นคนชอบไปศาลเจ้า ฉันไปมาหลายจังหวัดในญี่ปุ่น เพื่อไปเดินเล่นและสักการะศาลเจ้า และจนถึงตอนนี้ ฉันได้ค้นพบศาลเจ้าที่ฉันโปรดปรานมากที่สุดอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งก็คือที่นี่

-ถุงแป้ง-

เราตื่นมาพร้อมความสดชื่น เตียงนอนนุ่มสบายมาก ขอโปรโมตโรงแรมนี้ ดีงามพระรามยุ่นมาก

นี่คือสภาพรถตอนเข้านำจอดเมื่อคืน

ฉันออกไปรับรถที่ฝากไว้กับโรงแรม (มีค่าใช้จ่ายนะแจ๊ะ) โดยยื่นบัตรแข็งเล็กๆที่แสดงว่าเราได้รับการสแตมป์กับโรงแรมแล้ว ให้ลุงที่ดูแลจุดจอดรถแบบใช้ลิฟต์ รอสักพัก รถเราก็ลงมากับลิฟต์ฝั่งขวา (มีสองฝั่งสลับกัน) แต่ไม่ใช่ว่ามันจะไถตัวออกมาได้โดยเครื่องมือใดๆนะ เราต้องเข้าไปขับออกมาเอง โดยมีลุงคอยบอก ว่าให้ระวังอะไรซ้ายขวา ยังงัย ตอนออกง่ายกว่าตอนเข้า ซึ่งต้องตั้งลำให้ดี หุบกระจกข้าง และมองกระจกที่เค้าแปะไว้ข้างในว่า รถเราตั้งองศาตรงมั้ย

และอีกตามเคยที่ฉันขับออกมา ก็จะเลี้ยวออกผิดด้าน เพราะในเมืองใหญ่ในญี่ปุ่น หลายที่เดินรถทางเดียว คนที่เดินผ่านแถวนั้น มองงงๆ แล้วชี้ว่า ทางนี้ๆ โอเค ป้ายลูกศรก็มี บ้านนอกแท้

ฉันเซ็ตเบอร์โทรของศาลเจ้าคามิคาว่าแล้วออกเดินทางกันเลย ตอนเช้าๆ ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ดันเจอซุปเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่กันซะก่อน ก็รีบแวะเข้าซื้อซูชิ ไก่คาราเกะ ผลไม้ ไว้เป็นอาหารเช้า เราตื่นเต้นกับแผงขายของที่นี่มาก หยิบกันมือไม้พันกันเป็นพัลวัน

การขับไปศาลเจ้านี้ที่ตั้งอยู่บนเนินเขาภายในส่วนของสวนคากุระโอกะ ทำให้เรารู้สึกว่าเหมือนขับออกไปนอกตัวเมืองเล็กน้อย แต่จริงๆ ถ้ามาโดยรถไฟ ให้ลงที่สถานี คากุระโอกะจากสถานีอะซาฮิคาว่าแค่1 stop แล้วเดินเท้ามาประมาณ 10 นาที ชมนกชมไม้มาเรื่อย ก็ดูไม่น่าไกลค่ะ

เบอร์โทร ศาลเจ้าเพื่อจีพีเอส คือ 0166 65 3151

ฉันเลี้ยวเข้าทางขึ้นวัดที่มีลูกศรชี้ แต่มันผิดอีกแล้วค่ะ!! นี่เบอร์ที่ให้ไปคือส่วนสำนักงาน ! ต้องเข้าไปในทางเลี้ยวที่ใหญ่ๆดูเป็นเนินๆขึ้นไปนั่นแหละค่ะ เราดูกันตอนแรก ไม่แน่ใจเลยขับเลย งานนี้ต้องออกมา แล้วไปกลับรถไกลเลย แล้วเลี้ยวเข้ามาที่จุดตั้งต้นตรงแยกไฟแดงใหม่

ลุงที่คอยบอกตรงที่จอดรถ ทำงานแข็งขันมาก โบกไปพร้อมใช้เสียงพูดลุ้นตลอดเวลา แกดูมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่มาก น่าอิจฉาลุง พอเราลงจากรถ เราขอบคุณลุงกันใหญ่ที่ลุ้นให้เราเอารถเข้าจอดแบบสวยงาม ลุงยิ้มแล้วโค้งให้เรา เราก็โค้งกลับ โค้งกันไปมาอยู่นั่น

พอเดินมาถึงซุ้มประตูทางเข้าก็ฮือฮากันเลย สวยมากๆ และบริเวณที่นี่กว้างใหญ่มาก ขั้นบันไดที่นี่ใหญ่และกว้าง แถมปกคลุมด้วยหิมะนุ่มผสมเปียก เลยต้องเดินระวังกันดีๆ

นี่ทางเข้าที่ต้องเดินขึ้นมาค่ะ บันไดหลายขั้นเลย แต่เราลักไก่ 55 เราเดินมาจากที่จอดรถ

ตัวศาลเจ้าใหญ่ อลังการมาก ยิ่งในหน้าหนาว ดูน่าเกรงขามสุดๆไปเลย ดูเหมือนจะมีแค่เรา กับคนโลคอล2-3คน ในตอนเช้าๆแบบนี้

บริเวณสวนจะอยู่ด้านข้าง บรรยากาศเงียบสงบ เราหลุดลืมตัวกรี๊ดกร๊าดออกมา พอเดินมาเห็นวิวตรงจุดนี้

มองเห็นวิวเมืองอะซาฮิคาว่าเบื้องล่างพอวับๆแวมๆ

เราใช้เวลาในสวนข้างวัด นานกว่าอยู่ในบริเวณวัดอีก ก็มันสวยจริงๆนะ

น้องชายบอกว่า คันหน้ามาก เมื่อไหร่จะถ่ายเสร็จ

โทริอิเล็กๆ ให้รู้ว่า นี่ เป็นทางเข้าศาลเจ้าจากสวนตรงนี้นะ

เห็นมันๆตรงไหนก็ลูบตามเขาไป วัวเป็นสัญลักษณ์แห่งความสมบูรณ์พูนสุข

ต่อจากศาลเจ้า ก็ขับออกไปนอกเมืองซึ่งไม่ไกลเกินชั่วโมงก็ถึง สวนสัตว์อะซาฮิยาม่า

ที่มีคำว่า ยามะ แปลว่า ภูเขา สวนสัตว์นี้อยู่บนภูเขาอาซาฮีล่ะ

เราขับเลยทางเข้าอีกแล้วอ้ะ อายจัง....

ป้ายทางเข้า เหมือนจะเป็นเพนกวินหรือบรรดาสัตว์ชี้ทางให้เลี้ยวขวาไป แต่เรามัวแต่คุยและมองวิวทางซ้าย จีพีเอสบอกว่าเราเลย ถึงรู้ตัว ไปหาทางกลับกันยาวอีกละ

เราจอดรถที่ลานกว้างๆด้านนอก เราสามารถมองเห็นวิวของเมืองอะซาฮิคาว่าเบื้องล่างที่อยู่ไกลลิบๆ

ที่น้องชายถือของพะรุงพะรังก็คือ ถุงใส่ของกินที่ซื้อมาจากซุปเปอร์ก่อนหน้า เร่จะเข้าไปจัดการของที่ซื้อด้านใน มันคงมีจุดให้เรานั่งกินอาหารก่อนเข้าดูล่ะน่า

ซื้อตั๋วซึ่งไม่ถือว่าแพงเลย คนละ 300กว่าบาทแล้วก็เดินเข้ามาข้างใน เป็นห้องทานอาหาร จุดขายของที่ระลึก และบริเวณเล็กๆให้นั่งรอตรงหน้าห้องน้ำ เราทานอาหารกลางวันของเราแบบลวกๆ ตรงแถวนี้ ไม่เน้นอร่อย เอาให้อิ่มท้อง แล้วเข้าห้องน้ำ

เสร็จแล้วก็เดินลงตามบันได ไฟสลัวๆ บิลด์อารมณ์แบบเข้าพิพิธภัณฑ์ ตามฝาผนังมีรูปสัตว์ ตัวการ์ตูนสัตว์น่ารัก บอกรายละเอียดเล็กๆน้อย เพื่อโปรโมตก่อนการเข้าชม

สวนสัตว์ที่นี่จะสร้างทางเดินลาดเอียงลดหลั่นกันลงไปตามเนินเขา ที่จอดรถอยู่ด้านบน แล้วเดินลงตามทางลาดหรือบันไดก็ได้ ไปตามจุดชมสัตว์ในกรงที่จัดไว้เป็นหมวดหมู่ สวนสัตว์เป็นแบบoutdoor ซะส่วนใหญ่ค่ะ ทรมานดีแท้ เพราะวันนี้ อากาศหนาว แม้จะมีแดด รองเท้าผ้าใบบางๆของน้องฉันเริ่มชุ่ม เพราะหิมะเปียกๆ

นางมองกล้อง

ไฮไลท์อย่างหนึ่งของที่นี่ แพนด้าแดง !!!

ทานุกิ ซึ่งก็คือ แรคคูนชนิดหนึ่ง

หมาป่าขาว นอนรับแสงแดด ประหนึ่งล้มตาย

ขณะรอชมพาเหรดเพนกวิน เขามีเป็นรอบๆ ต้องศึกษามาให้ดีว่า วันนี้เขามีรอบไหน เหมือนจะเช้ารอบหนึ่ง บ่ายรอบหนึ่ง เรามาทันรอบบ่ายสอง มาสแตนด์บายรอก่อนสัก 10นาทีเพื่อจองที่ แต่ต้องอยู่หลังเส้นกั้นสีแดงที่เขาพ่นไว้

นางแตกแถวออกมาทักทาย ด้วยการโค้งแบบญี่ปุ่น

เดินกลับแล้ว โดยเส้นทางของพวกนางจะเป็นลูป ใครไม่ทันช่วงแรกๆ ก็ไปรอดูตอนเดินกลับได้

การจัดให้เพนกวินออกมาเดินพาเหรดไม่ใช่การทรมานสัตว์เพื่อการโชว์ แต่เพื่อให้เพนกวินได้ออกกำลัง ยืดเส้นยืดสายค่ะ

ทริปวันนี้ จบลงที่บั้นท้ายของหมีขาวนะคะ

สวนสัตว์นี้ ในหน้าร้อนและหน้าหนาว สัตว์ที่นำมาแสดงจะมีแตกต่างบ้างตามชนิดความเป็นอยู่ของสัตว์

ก็เป็นที่ๆให้เดินเพลินๆ แชร์ช่วงเวลาแห่งความสุขกับครอบครัวได้ดีอีกที่หนึ่งค่ะ มาแล้วไม่เสียดายเงินค่า ลองมากันนะคะ

Hokkaido Fast & Furious ซิ่งทะลุ พายุหิมะเพื่อ บิเอ

2017-08-12T06:19:00.013-07:00

ทันใดนั้น! เกล็ดหิมะที่โปรยลงมาหวอยๆ พลันเร่งสปีดเร็วและแรงขึ้น เกล็ดเล็กๆรวมพลังกันโหมตามกระแสลมเทียบเท่าพายุหิมะ หรือ blizzard นั่นเอง! ฉันเริ่มมองไม่เห็นทางข้างหน้าในระยะ10เมตร หรือแม้กระทั่งไฟท้ายรถของคันหน้า..

-ถุงแป้ง-

ทุกครั้งที่เดินทางในญี่ปุ่น ฉันจะเช่ารถขับค่ะ เพราะฉันชอบชนบทญี่ปุ่น นอนก็นอนที่ๆไม่ได้มีโลเกชั่นในเมืองใหญ่ๆ และสะดวกแม่ฉันด้วย ไม่ต้องขึ้นรถไฟ ลงรถไฟใต้ดินให้ปวดข้อเข่า

และทุกครั้ง ฉันจะใช้บริการเช่ารถผ่านเว็บ https://www2.tocoo.jp/en/

ซึ่งเป็นเว็บเช่ารถของญี่ปุ่น เราใส่ความต้องการของเราไปว่า เราจะไปภาคไหน เมืองอะไร รับรถที่จุดไหน จีพีเอสภาษาอะไร รถรุ่นใหญ่หรือเล็ก เสร็จแล้ว หน้าจอก็จะแสดงผลว่า มีรถของศูนย์เช่ารถอะไรบ้างที่มีรถว่างช่วงนั้น ส่วนใหญ่ นิสสัน rent a car รถเขาจะมีจีพีเอส ภาษาอังกฤษค่ะ

ทริปนี้เราจะเช่ารถกับ nippon rent a car บนเว็บ tocoo แค่ 4วัน 11ม.ค -14ม.ค (2560) เที่ยวแค่อาซาฮิคาว่าและซับโปโร่ น้อยที่เข้าไว้ คุณน้องชายของฉันจะได้ไม่เหนื่อยจนเกินไป

เรางมหาเคาน์เตอร์รับรถตามป้ายชี้ทางในแอร์พอร์ตชินชิโตเสะ ที่บอกว่า Car rental ให้ลงไปทางนี้ๆ เสร็จก็ต้องไปบอกสาวเจ้าตรงจุด info(ซึ่งกว่าจะตรัสรู้ เล่นเอาเดินวนๆ) ว่าเรามารับรถนี่นะ มีใบจอง สรุปเราคือ คิวแรกและ คิวเดียวของวันนี้!!! หน้าหนาวไม่ค่อยมีใครมาบ้าขับหรอก แต่มันถูกตังดีนา..

รอสัก10นาที คุณพี่จากศูนย์รับรถก็เข้ามา อาโหน่ ฮอนดะ บลา บลา โดโสะ เราก็เดินตามเขาไป ง่ายๆ ไม่ต้องมีทักษะใดมาก แค่ยื่นบัตรแข็งๆที่เจ๊ info ให้ไว้กับพี่แก ก็จบข่าว

ศูนย์รับรถอยู่ด้านนอกออกไปแค่ 10 นาที แต่เราต้องนั่งรถตู้รับส่งของทางศูนย์ไปจากสนามบิน

เราตรวจรับรถกันไม่นาน เพราะคิวน้อย

ออกตัวมาได้ ก็ปรับความคุ้นกับถนนหนทางและป้ายบอกทางของเมืองซักแป๊บ

น่าเบื่อตรงไฟแดงเมืองนี้มีเยอะยังกับเซเว่นบ้านเรา มีได้ทุกแยก แม้กระทั่งซอยเล็กๆ ที่มีรถกะป๊อขับออกมาโดยคุณลุงชราภาพ ที่หนักกว่า ฉันหาจุดหยุดหลังเส้นตรงไฟแดงไม่เจอ แถมปัญหาคือทางม้าลายคนข้ามตรงแยกอีก มันอยู่ตรงไหนเนี่ยยย หิมะเยอะขนาดนี้ !!!

ฉันจอดเลยมาหลายครั้ง จนหลังๆจับจุดได้ว่า หยุดก่อนช่องว่างที่เขาขุดลอกผิวหน้าถนนให้เป็นทางเรียบๆหน่อยนั่นล่ะ คือทางให้คนเดินข้ามม้าลาย

เขาจะเดินไปไหนเนี่ยคนเนี้ยยยย ไปปล้นธนาคาร??

พอเข้าทางหลวง เราขับได้สบายขึ้น ไม่ต้องคอยเหยียบเบรกตามแยกไฟแดงอีกต่อไป ขับต่อไปอีกหน่อย ฉันคงตะคริวจับ

ฉันเลือกเข้า toll way เพราะต้องทำเวลาเพื่อไป Asahikawa เลยต้องยอมเสียค่าทางด่วนแสนแพง (ลิบ) ทางด่วนพวกนี้ ไม่ต้องห่วงเรื่องน้ำและอาหาร เขามีจุดพักข้างทางอย่างดีตลอดสาย (ถึงแพงงัย)

เลนบน toll way เขาจะเป็นแบบนี้ มีสองเลน สำหรับไปทางเดียว ทางสวนจะอยู่อีกฟากหนึ่ง โดยมีเกาะกลางเตี้ยๆ ซึ่งตอนนี้ โดนหิมะทับถมจนสูง จริงๆ ในรูป เกือบเหลือเลนเดียวซะอีก เพราะหิมะตกหนัก เกลี่ยให้ได้เท่านี้ อย่าขอเยอะ (เขาว่ามา)

ขับไปสักพัก ความเหนื่อยล้าเริ่มคืบคลานมาทวงหาเวลาพักผ่อน แม่กับน้องฉันส่งเสียงคร่อกแคร่ก คอพับคออ่อน ส่วนฉันเป็นคนตาค้างอยู่แล้ว ไม่ว่าจะนั่งหรือขับรถ

ขับไป ดูวิวไปเรื่อย ฉันเป็นคนชอบขับรถหน้าหนาว วิวหิมะทับสุมๆกันบนยอดสน ตามกิ่งก้านและใบเขียวสลับขาว สวยดีแท้

เอ๊ะๆ!! หิมะตกนี่นา ตกมาอีกแล้ว มาหวอยๆเลย สวยๆๆ ว้าว ...

เอ เอิ่ม เอ๊ะ อร๊าายยย เม็ดใหญ่ขึ้นเนาะ เห้ย หนักๆ ไปแล้วป้ะ!!

อยู่ดีๆ ความงามตรงหน้าก็แฝงมากับความดุดันของทั้งกระแสลม และหิมะเกล็ดใหญ่ๆ จนกลายเป็นพายุหิมะ หรือ blizzard ดีๆนี่เอง!!

คราวนี้ แม่และน้องฉันก็สะดุ้งตื่นมาช่วยดูทางด้วย ฉันรู้สึกเหมือนมีครูสอนขับรถกระโดดเข้ามาบรีฟๆๆ

เราสามคนเบิกตาโพลง เรียกประสาทสัมผัสทุกอย่างให้ตื่นกว่าปกติ แต่หลักๆที่ต้องเรียกกลับมาให้มากสุด คือ สติ

ฉันไม่กล้าขับขึ้นขวา ขอตามรถคันหน้าที่ฉันขับไล่มาทัน เพื่อความอุ่นใจ ว่ามีเพื่อนร่วมทาง แต่รถคันหลังๆนี่สิ ซิ่งขึ้นขวากันไปหมด แถมขับเร็วด้วย กล้ามากๆ

ฉันขับงมในม่านหมอกและไอหิมะที่มาจากทุกทิศทางหลักๆเลยก็อาจมาจากรถคันหน้าด้วย สุดท้าย ทนไม่ไหว มันมองอะไรไม่เห็นเลยจริงๆ

ฉันลองขับขึ้นขวา แซงหน้าพี่คันหน้า เพื่อลองเป็นอิสระจากไอหิมะของคุณพี่แก และก็จริงแฮะ !!! คันอื่นเขาถึงต้องซิ่งเอาๆ ไม่ให้คันอื่นมาพ่นหิมะใส่ วิสัยทัศน์เราปรับดีขึ้นมาทันที โง่อยู่นานมาก ตอนนี้ กล้ามเนื้อทั่วตัวฉันเริ่มผ่อนคลายจากความตึงเปรี๊ยะ

เราแวะพักที่จุดพักข้างทางเล็กๆ เข้าห้องน้ำ และกดซื้อน้ำจากตู้กดขายน้ำ ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาเรื่อยๆ สวยงามดุจภาพในฝัน

ก่อนเข้าอะซาฮีคาว่า ฉันตั้งใจขับผ่านเมืองบิเอ หน้าร้อนปีก่อน ที่เรามาขับชมเทือกสวนไร่นา ทุ่งนาสีทอง สลับเขียวแม่ชอบมาก

ยิ่งตอนนี้ คงเป็นทุ่งหิมะกว้างๆ คงสวยเข้าไปอีก ฉันเซ็ตจีพีเอสเป็น เบอร์โทรของร้าน Tree Terrace ที่อยู่บริเวณจุดถ่ายรูปยอดฮิต คือต้น Ken&Mary no ki มีทัวร์จีนมาลงก่อนหน้าเรา เลยต้องรอเวลาหาจังหวะถ่ายแพรบบ

ทัวร์จีนลงเพียบ นี่ต้องหุ่นแม่นะ ถึงจะเอาตัวบังสาวจีนกลุ่มข้างหลังที่วิ่งไปวิ่งมา

ต้นไม้ของเรานั้น แห้งกระแดก แต่ก็เอาน่า มาถึงแล้ว

กว่านางจะเข้าร้าน ขอถ่ายตรงนู้นตรงนี้ ชอบอะไรคิขุ

ในร้านอุ่นสบาย ขนาดเล็กกะทัดรัด จริงๆเขาจะมีระเบียงที่เป็นส่วนที่ให้ชมวิวทุ่งนาในหน้าร้อน แต่หน้าหนาวเขาปิดค่ะ เพราะเก้าอี้นั่งไม่ได้ หิมะถมจนมองไม่เห็น

มีเมนูขนมหวานน้อยนิดให้เลือกในช่วงหน้าหนาว โกโก้ร้อนพอช่วยคลายหนาวได้ เข้มข้นใช้ได้

เราขับเวียนไปวนมามั่วซั่ว เพราะไม่รู้จะใส่จีพีเอสจุดชมต้นไม้อื่นๆว่าอะไร แต่บังเอิญมาเจอมุมนี้จนได้

Mild Seven hill จากเนินนี้ เรามองเห็น patchwork road ได้จากมุมสูง ถ้าเป็นหน้าร้อนจะเห็นการตัดกันของทุ่งนาสีเขียวเหลืองได้ชัดเจน แต่วันนี้ ทั่วทุกจุด กลายเป็นสีขาวโพลน

อุตส่าห์มีตู้กดน้ำ!!

The Christmas Tree ทางซ้ายมือนั้น ก็เป็นจุดถ่ายรูปหนึ่งอีกเช่นกัน แต่เราขอไม่ลงไปแล้ว แค่ชมในระยะไกลก็พอ

แดดเริ่มหายอีกแล้ว เหมือนหิมะจะตกอีกรอบ เรารีบเดินทางเข้าอะซาฮิคาว่าดีกว่า ก่อนที่จะถึงเอามืดค่ำ

เจอกันที่บล็อกหน้าค่ะ เราจะไปเที่ยวไหนกันที่อาซาฮิคาว่า ติดตามอ่านกันตอนหน้าค่า

อลังการงานสร้าง Grand Canyon South Rim

2017-08-10T19:40:00.008-07:00

คุณสามารถเข้าชม Vlog ทริปรถบ้านของผู้เขียนเที่ยวโยเซมิติ และอุทยานแห่งชาติสำคัญๆของแคลิฟอร์เนียได้ที่นี่ค่ะ

หรือ vlog ที่นิวยอร์ก ล่าสุดได้เลยค่า

Follow me @ BkkGlampgirl Studio Youtube Channel

แกรนด์ แคนยอน กินอาณาบริเวณกว้างขวางมาก แต่จุดที่เที่ยวหลักที่จะคุ้นหูกันมากคือ

ขอบของแกรนด์แคนยอนฝั่งใต้และเหนือ (South rim และ North rim)

ฝั่งใต้ เป็นที่นิยมสำหรับนักท่องเที่ยวมากกว่า เพราะเดินทางเข้าถึงได้ง่าย มีจุดชมวิวที่น่าตื่นตาตื่นใจหลายจุด เช่น desert view ,Mojave point และ Yaki point ในขณะที่ ฝั่งเหนือ จะสงบเงียบกว่า อยู่สูงกว่า อากาศจะเย็นกว่า (ฉันเคยไปครั้งหนึ่งกับเพื่อนตอนroad trip ช่วงตุลา มองไม่เห็นอะไรเลย เพราะหิมะตกโปรยๆลงมา) นักท่องเที่ยวสามารถเดินทางมาจากลาสเวกัสได้ง่าย และเห็นวิวของแกรนด์แคนยอนจากมุมสูง
เราเดินทางต่อมาที่แกรนด์แคนยอน จากอุทยาน Monument Valley พยายามซิ่งกันเต็มที่ (แต่ก็ต้องอยู่ในลิมิตที่กฏเขาบังคับบนท้องถนน นั่นแน่ ไม่พลาด เดี๋ยวหาว่าเราไม่เคารพกฏ ) เพราะเราออกเดินทางกันต่อเมื่อบ่ายแล้ว จะมาไม่ทันประตูปิดชมวิวที่ Desert View ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นช่วงพระอาทิตย์ตก เรามาหน้าหนาว พระอาทิตย์ตกเร็วด้วย
พอเข้าเขตของอาณาบริเวณแกรนด์ แคนยอนที่กว้างใหญ่ แม้ไม่ถึงจุดชมวิวสำคัญ เราก็แว้บหยุดถ่ายกันก่อน เผื่อไปถึงที่หมายแล้วเขาปิด ตอนนี้ก็เกือบจะ4โมงเย็นแล้ว แดดเริ่มลดน้อยลงเต็มที
ที่แรก เราเห็นมีป้ายชี้บอกว่าเป็นจุดชมวิวแคนยอนได้เหมือนกัน แต่พอจอดรถเสร็จ กำลังเดินไปที่ประตูรั้วทางเข้า ป้าอินเดียนแดง เดินออกมา บ่นกระปอดกระแปดอะไรไม่เข้าใจ แล้วปิดรั้วใส่หน้าพวกเราสามคนแบบไม่ฟังอีร้าข้าอีรมณ์ (สะกดยังงัย) พวกเรามองหน้ากัน และหัวเราะออกมาแก้เก้อ
ว้ายยยย อีป้าหน้ายับ ปิดประตูใส่หน้าเลยนะยะ !! ชิ ไปหาเอาข้างหน้าก็ได้ฟระ!! แต่ในใจแอบคิด นี่ เราจะพลาดได้ถ่ายรูปวิวแกรนด์แคนยอนป้ะเนี่ย!!
แต่ในที่สุด เราก็พบที่ๆเราสามารถจอดรถเข้าไปชม ได้โดยไม่เสียตังด้วย แต่ก็ต้องเดินๆไปนิดนึง อีกตามเคย

พวกเรากึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อทำเวลา พร้อมมองหาป้ายเตือนเรื่องงูหางกระดิ่งไปด้วย ไม่มีแฮะ

วิวจุดนี้ ไม่ได้มองเห็นออกไปกว้างใหญ่มาก แต่ก็ใกล้พอให้เราชะเง้อมองลงไปเบื้องล่าง เห็นโตรกแม่น้ำโคโรลาโดที่ฉวัดเฉวียนไปตามแก่งของแคนยอน น่ากลัวใช่เล่น แถมที่กั้นใดๆ ก็ไม่มี เอื้ออำนวยต่อคนคิดสั้นโดยแท้เชียว

ทัวร์ชะโงกจริง

ฝ้ายดูเครียด กำลังคิดอะไรหนักๆสักเรื่อง

เรามาถึงที่จอดรถของจุดชมวิวใหญ่ Desert view ได้ทันเวลาที่แสงแดดยังแย้มอยู่ ฝ้ายกับหญิงพุ่งไปตรวจ facility ของสถานที่ก่อน ซึ่งก็คือ ส้วมนั่นเอง เสร็จแล้ว ก็ลั่นชัตเตอร์กันแบบทุกมุมที่เราสามารถเบียดตัวไปยื้อแย่งกับทัวร์เกาหลีและครอบครองได้สำเร็จ นี่ถ้ามาหน้าร้อนหรือเช้ากว่านี้ คงต้องมีตบแย่งมุมกันแน่ๆ

Desert view มีหอคอยชมวิวเป็นเอกลักษณ์ แต่มันปิดแฮะ เราก็เลยชมกันจากระเบียงยื่นๆที่เขาทำให้ตามอัตภาพ



เข่าอ่อน

บริเวณของจุดชมวิวนี้ มีพื้นที่กว้าง เราสามารถเดินเลาะๆหาวิวสงบๆได้เอง นอกจากระเบียงชมวิว

มีคู่รักมาถ่ายภาพสวีตหลายคู่ เห็นแล้วพะอืดพะอมยิ่งนัก (แหวะ) แล้วบางมุมก็ถ่ายกันซะนาน

เราเกลียดวิวที่ติดภาพคู่สวีตจัง ชิ!



เราขับรถต่อไปเพื่อไปจุดชมวิว อีกที่หนึ่ง ก็คือ Yaki point ป้ายข้างทางจะมีเตือนเรื่องกวาง Elk และ Mule ตลอด เราแอบเห็น Mule สองสามตัวลัดเลาะอยู่ในป่าโปร่งข้างทางเป็นพักๆ

Elk มีเขาสูง

Mule

Yaki Point เป็นจุดชมวิวแคนยอนช่วงโพล้เพล้ แสงสีส้มก่อนพระอาทิตย์จะลับขอบฟ้า พาดผ่านแคนยอนที่ลาดเอียงลดหลั่นกันในระยะไกลลิบๆ สวยงามแบบหาคำใดๆมาอธิบายไม่ได้ นักท่องเที่ยวนิยมมาชมทะเลหมอกกันตอนเช้าๆด้วยเช่นกัน แต่เสียดายที่เราจะแค่ได้เห็นความงามในช่วงเย็นเท่านั้น



โพสหวาดเสียว ก็ต้องฉันแหละ


เราถ่ายรูปกันจนแสงเริ่มลับขอบฟ้า ก็รีบกลับขึ้นรถ เพื่อออกจากอุทยานทางประตูทิศใต้ เราคงถึงที่พักกันค่ำๆอีกแล้วที่เมือง Williams

ฉันให้หญิงเปลี่ยนขับ โชคดีที่เราเพิ่งออกตัว เลยไม่ได้ขับเร็วมาก เพราะรถคันก่อนหน้าเราเบรกตัวโก่ง !!! กวาง mule ค่ะ เดินสามสี่ตัว ตัดถนนเลย หญิงแชร์ความรู้สึกของคนขับรถคันหน้าออกมาเป็นคำพูดว่า เขาต้องตกใจมากแน่ๆ ดีนะที่เขาเบรกทัน

เราเห็นเป็นเรื่องดี ไม่มีใครรีบร้อน ถ่ายรูปกวางกันแชะๆ เสร็จพอพี่กวางเดินพ้นขอบทางแล้ว คาราวานรถก็เคลื่อนตัว แต่ทุกคนดูหลอน พยายามขับไปแบบระแวงข้างหน้าและด้านข้างมาก

ในที่สุด ชะตาก็มาตกถึงคุณนายหญิง

ข้างหน้าเรามีฝูง เรียกว่าฝูงกันเลยทีเดียว ฝูงกวาง mule ตัวใหญ่มาก หลายตัว กำลังจะเดินข้ามถนน หญิงเบรกรถอย่างนิ่มนวล เพราะเรามาไม่เร็วมาก แล้วหันไปตบไฟฉุกเฉินเผื่อมีพี่วินดีเซลขับตามมาข้างหลัง

เราตื่นเต้นกันทุกคน เอากล้องมาถ่ายรูปเพราะพี่กวางอยู่ระยะใกล้มาก เดินหันรีหันขวาง จะข้ามทางนี้แน่นะ ไรเงี้ย รถข้างหลังเราก็ส่งเสียงอื้ออึง คงถ่ายรูปกันอยู่เหมือนกัน

น่าเสียดายที่ตอนนั้น ใกล้ค่ำแล้ว ผลลัพธ์ที่ได้ ไม่ชัดเจน มัวซัวมาก และหาไม่เจอแล้ว ไม่รู้รูปอยู่ไหน
จบการรายงานเรื่องของแกรนด์แคนยอนไว้ ณ ที่นี้นะคะ ด้วยภาพแคนยอนกับแสงสุดท้ายของวัน

แกรนด์แคนยอน ไม่มีมุมไหนเลย ที่ไม่ขึ้นกล้อง คุณว่าจริงมั้ยคะ??


Vlog channel : Bkkglampgirl Studio

ถนนอื่นเรียกแม่ Route 66 และ เขื่อนยักษ์ Hoover

2017-08-08T22:20:00.010-07:00

ถนนสาย 66 คือ ถนนแห่งมารดร Mother Road

ก่อนอื่น ขอฝากชมทริปรถบ้านของสาวๆตะลุยอเมริกาตะวันตก ที่รกร้างเวิ้งว้าง ตามสไตล์ Bkkglampgirl ด้วยค่า

ตอนนี้ ก็มาเข้าเรื่องกันเลยค่า

ใครมาเที่ยวอเมริกาฝั่งตะวันตก แล้วไม่มาขับบนรถถนนสาย 66 ถือว่าเข้าไม่ถึงความเป็นอเมริกาอย่างแท้จริง
ด้วยความยาวเกือบ4,000 กม. จากจุดเริ่มต้นที่อิลลินอยส์ จวบจุดสุดท้ายที่แคลิฟอร์เนีย การเดินทางบนเส้นทางสายอดีตนี้ อาจต้องใช้เวลาถึง 8 วัน และถ้าท่องไปตามถนนเส้นนี้ทางตะวันตก จะผ่านเขตสงวนอินเดียนแดงหลายเผ่าด้วยกัน. ปัจจุบัน สาย 66 ถูกตัดผ่านด้วยถนนสายใหม่มากมาย เส้นทางดั้งเดิมจริงๆที่ยังคงถูกเรียกว่า เป็นสาย 66 ดั้งเดิมเหลือน้อยลงเต็มที

เราตั้งใจผ่านถนนสาย 66 เพื่อเดินทางไปเที่ยวเขื่อนHoover และลาสเวกัส โดยเน้นว่าต้องผ่านเมือง Seligman ที่ฉันค้นคว้ามาว่า เป็นเมืองที่ยังคงโปรโมตความคลาสสิกของถนนสายนี้ จนเป็นจุดถ่ายรูปสำคัญ ที่นักท่องเที่ยวคนไหนอยากได้ภาพคู่กับสัญลักษณ์ต่างๆที่แสดงความเป็น Route 66 ต้องมากัน เอาเป็นว่า เลข 66 อยู่จุดไหนในเมืองนี้ คนกับกล้องก็ปรี่กันเข้าไปสุดฤทธิ์

แต่ก่อนจะถึง Seligman เราพักกันที่เมือง Williams รัฐอริโซนา หนึ่งในเมืองสำคัญทางประวัติศาสตร์บนถนนสายเก่า 66 โดยWilliams เป็นเมืองหน้าด่านที่คนจะเดินทางไปหรือออกจากแกรนด์แคนยอน Southrim ใช้เป็นจุดพัก แถวที่พักที่ Williams ตัวอักษรตามป้ายจะดูย้อนยุค

วิวด้านหลังดูเงียบเหงา ไร้ผู้คนอีกตามเคย นี่ไม่ได้ปิดเมือง มาถ่ายทำแต่อย่างใด

เราตื่นกันมาเดินเล่นตอนเช้า ซึ่งจำได้ว่า เป็นวันอาทิตย์!!! คนออกมาทำกิจกรรมสายและแล้วร้านไอศกรีม เจ้าดังบนถนนสายนี้ ก็ปิด!!! เพราะเป็นวันอาติ๊ดดด !!! อร๊ายยย เสียงหลงงง อนาจมาก!! นี่ส่องกระจกเข้าไปภายในร้านไอศกรีมนี่แหละ เกร๋ป้ะล่ะ !! เสียดาย-ิบ!!

เราเดินถ่ายรูปแถวโรงแรมได้สักพัก พอแน่ใจว่า ร้านไอศกรีม ไม่ง้อลูกค้าหัวดำแซมแดง อย่างเราแน่ๆละ เราก็เลยสะบัดบ๊อบใส่ (อะไรก็ไม่รู้) แล้วขับรถจากมา

ฉันใส่เบอร์โทร ร้านไอศกรีม Snow Cap ที่อยู่ ใน Seligman เพราะกลัวว่า ป้าจีพีเอส จะพาเลยเมืองนี้เพราะนางคงจะบังคับให้เราใช้ถนนสายใหม่ คือ สาย 40 โดยถนนสายเก่า 66 จะเป็นถนนเส้นในที่ตีคู่มากับสาย 40นี่ล่ะ เวลาจะเข้าไปร้านไอศกรีมที่มีจุดถ่ายรูปสำคัญๆ เราเหมือนต้องเบี่ยงเข้าเส้นโลคอลจากเส้นถนนหลัก ไม่งั้นจะเลยไป
กลิ่นอายประวัติศาสตร์ลอยตามลมมาเลย (เพราะเราเปิดหน้าต่างขับ) เมื่อใกล้ถึงที่หมาย เราใจชื้นเพราะมีนักท่องเที่ยวหัวทองมาก่อนหน้าเราคันสองคัน เรามาถูกทางละ แต่ยังงัยซะ Seligman ตอนนี้ ก็ดูประหนึ่งเมืองร้างไร้ผู้คนเช่น ในซีรียส์โปรดของฉัน อย่าง Walking Dead แต่เป็นเวอร์ชั่นย้อนยุคนะ
ขณะที่เราหาที่จอดรถใกล้ๆ ซึ่งไม่ยากเย็น ก็มีนักท่องเที่ยวชาวเกาหลี (อีกแล้ว) มาจอดรถข้างๆเราด้วยเช่นกัน พอนางจอดกันเสร็จ ก็พุ่งไปถ่ายรูปกันเร็วปานวอก เราก็เลยไม่ยอมแพ้ รีบส่องหามุมเจ๋งเพื่อจับจองพื้นที่ถ่ายแบบกันก่อนที่คนอื่นจะไหวตัวทัน

ร้านไอศกรีมนี้ ก็เป็นอีกร้านที่ ทำร้ายจิตใจ พวกเราสามสาวเป็นยิ่งนัก ปิดวันอาทิตย์ค้าาา!!!

นี่คือสภาพถนนที่ยังคงความออริจินัลไว้ให้มากที่สุดค่ะ สังเกตเสาไฟที่เป็นไม้

รถตำรวจคันนี้ขึ้นกล้องมากกกก!!! เป็นจุดขายของที่นี่อีกจุดนึง

นางแบบต้องการโชว์ความเก่าของแบ็คกราวนด์ แต่เสี่ยงจะโดนรถเสยมาก

พนักงานดับเพลิง รับดับไฟ ในใจคุณ

ไหน ?? ใครบอกว่า ไม่มีคน คนเต็มร้านเลย เห็นมั้ยเนี่ยย!!(คิดถึงเพื่อนสาวของฉันคนหนึ่งมาตะหงิดๆ นางคงอยากมาแต่งตัว เข้าเฟรมกับสาวๆพวกนี้ )

ก่อนออกเดินทางต่อ เราไปให้ร้านขายของที่ระลึกร้านสองร้านแถวนี้ตีหัวกันให้เลือดไหลพอซิบๆ ก่อน
แต่ก็นะ แม็กเนตติดตู้เย็นของที่นี่ สวยแปลกตาอยู่เหมือนกัน แต่ราคาแพ้งง แพง ถามว่า ซื้อมั้ย ก็ซื้อนะ สาวฝ้ายได้ของถูกใจ เพราะนางชอบซื้อเสื้อที่สกรีนโลโก้สถานที่ เดินเข้าออกสองสามร้าน (ก็มีอยู่แค่สามร้านนะ) เพื่อเทียบราคา ( นางเป็นเหยื่อการขายเสื้อโลโก้)
จากที่ทำการบ้านเพิ่มมาเมื่อคืน มีสถานที่เที่ยวอีกที่ๆเหมาะกับพวกคลั่งถ่ายรูปอย่างเรา โดยจัดเป็นตีม ให้ เหมือนอู่รถโบราณทิ้งร้าง เราสามารถเข้าไปถ่ายรูปได้ ขออภัยที่จำไม่ได้ค่ะว่าชื่ออะไร ถ้าเราเดินทางบนถนนสาย 40 ออกจาก Seligman อู่นี้อยู่ทางซ้าย เป็นป้ายใหญ่เลย

ข้างในออฟฟิศ ไม่มใครเลยค่ะ เราเป็นสามสาวโสดโดดเดี่ยวที่นี่

เรื่องเล่า เคล้าระทึก!! เกิดขึ้นเมื่อเราออกมาจากจุดนี้ จะขอเล่าว่า เรามีโชว์ ทักษะการขับรถแบบ Asian Drive ด้วยค่ะ คือ ถนนเส้น40เนี่ย กว้างมาก เป็นเลนสวนแต่ว่า แต่ละฝั่งจะมีเลนของตัว คนละ 2 เลน ดังนั้น บนถนนเส้นนี้ นับรวมแล้วมี4เลน แต่เกาะกลางก็มีแบบ เสียไม่ได้ บางจุดไม่มีเกาะกลาง แต่มีป้ายกำกับแค่คำว่า Wrong Way ถ้าเราเกิดขับไปบนเลนที่ผิดฝั่ง
และด้วยความที่ถนนมันโล่งมาก ไม่มีรถคันใดๆมาขับแซมเปิ้ลให้เราดูว่า เลนใครเป็นเลนใคร พอฉันขับออกมาจากอู่ ก็ท่องไว้ว่า ไปต่อทางเดิม รถขับเข้าเลนขวา ขับไปได้เรื่อยๆ ได้นิดเดียว เห็นป้ายขึ้นว่า Wrong way งงอ้ะ ทำไม บอกว่าเรามาผิดล่ะ และแล้ว พระเจ้าก็ประทานเฉลย
ภาพของรถยนต์คันหนึ่งขับมาจากระยะไกลมุ่งหน้ามาทางเรา บนเลนเดียวกัน !! ประหนึ่งในหนังที่มีการซิ่งวัดใจ !! โอ้ววว I got it! คือเราลืมกันไปว่า ถนนเส้นนี้กว้างมาก ถ้าเราออกมาจากอู่เมื่อกี้ และต้องไปเข้าเลนขวานั้น ต้องขับข้ามเลนฝั่งซ้ายที่มีอยู่สองเลนก่อน แล้วถึงจะไปฝั่งขวาได้ เพราะแต่ละฝั่งมีคนละสองเลนงัย ไม่ใช่การขับแบบสวนกันสองเลนเหมือนทางหลวงสายอื่น ของอเมริกา
กรี๊ดดดดด ป้าย wrong way ฉันเข้าใจจุดประสงค์ของเธอละ
ฉันก็ ยูเทิร์นในเลนนั้นคว้าบบบเลย แบบในหนัง ถ้าเป็นถนนดิน คงมีฝุ่นตลบ รถคันนั้นคงงุนงงอยู่เช่นกัน หวังว่าคนขับจะเป็นคนสูงวัย ตาฝ้าฟาง มองไม่เห็นว่าอะไรหมุนๆควงๆ อยู่ข้างหน้าอีก 300 เมตร
ยัยหญิงส่งเสียงดัง สรรเสริญฉัน Asian Drive!!!
พอกลับตัวรถได้ก็ซิ่งไปเข้าจุดกลับรถตรงเกาะกลางล่องหน
แล้วดีดตัวจากไปอย่างรวดเร็ว
เพราะความอายและต้องการรักษาหน้าตาบรรพบุรุษ

เขื่อนฮูเวอร์ คือความภูมิใจของชนชาวอเมริกัน
ว่าตนสามารถสร้างอะไรที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้มาจัดการความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติอย่างแม่น้ำโคโรลาโดสายกว้างใหญ่และเชี่ยวกรากมากๆได้
การมาของเขื่อนฮูเวอร์ เขื่อนคอนกรีตโค้ง ขนาดใหญ่ ในปี 1936 ถือว่า เป็นความสำเร็จเชิงวิศวกรรมโยธาในยุคนั้นกันเลย พื้นที่รอบเขื่อนเป็นทะเลทรายว่างๆ เมืองใกล้สุดคือ ลาสเวกัส จึงต้องสร้างเมืองขึ้นมาใหม่คือ Boulder city เพื่อให้แรง งานก่อสร้างมาพักอาศัย ประเด็นเรื่องชื่อเขื่อนมีดราม่ายาวนานเพราะเดิมตอนแรกชื่อ เขื่อนโบลเดอร์ สุดท้ายได้มติให้ตั้งตามประธานาธิบดีที่ดำรงตำแหน่งสมัยนันคือ Herbert Hoover

การจะมาที่เขื่อน ต้องใช้รถเท่านั้น ก่อนเข้าไป มีการตรวจเข้มหาวัตถุระเบิดตามรถ ตามหน้าคนโดยสาร พวกเรามีแค่หน้าเอเชียน เป็นอาวุธ แต่ไม่ถึงกับพกระเบิด เลยผ่านสบายกว่ารถที่มีหน้าแขกๆ คนผิวสี บางคนโดนเรียกให้ลงจากรถ ตบตามตัวเหมือนในหนังเลยทีเดียว
ลานจอดรถที่นี่มีหลายจุด แต่เป็นการขับขึ้นไปเรื่อยๆตามความชันของเขาโดยรอบ ตอนที่เรามา คนเยอะมาก ที่นี่คงฮอตมากช่วงสุดสัปดาห์ รถเท่ๆแนวๆ จอดเต็มไปหมด พอเราได้ที่จอดซึ่งถือว่าไกลพอสมควร ต้องไต่บันไดลงมาข้างล่างพอให้ข้อเข่ากร๊อบแกร๊บ เรารีบมาถ่ายรูปรอบนอกเขื่อนกันเลย เพราะเริ่มตกเย็นแล้ว

ท่าโพสนี้ ได้รับคำชมจากสาวผมทองที่รอต่อคิวอยู่เป็นสิบว่า น่าร้าากก แหม่ ก็คนอื่นมัวแต่ยืน พอเรานั่ง ก็เลยดูแปลกเด้ะ

วันนี้ จบการเดินทางแต่เพียงแค่นี้นะคะ เพราะสาระเยอะมาก ปวดหัวอีกแล้ว
พบกับทริปต่อไป

แนะนำ
Blog: เที่ยวบิเอ ฮอกไกโดค่ะ
https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=276193659334372665#editor/target=post;postID=2947790874596790193;onPublishedMenu=publishedposts;onClosedMenu=publishedposts;postNum=7;src=postname

Vlogs: เที่ยวแคลิฟอร์เนียด้วยรถบ้าน

ทริปเที่ยวเกาหลีหน้า Falls

ทริปเที่ยวโดตงโบริ โอซาก้า 1 วัน Intensive

ทริปเที่ยวยูนิเวอร์แซล โอซาก้า

เที่ยวชิโกกุ

คลิปฮ่องกง หลังปีใหม่ 3วัน 2 คืน

เที่ยวนิวหยวก ฝั่งตะวันออกของอเมริกา ทริปล่าสุด โคตรเมื่อย jet แหลกมากก

อุทยานที่สุดของรวมมิตรแท่งหิน Bryce Canyon NP

2017-08-07T22:08:00.006-07:00

   ทางใต้ของรัฐ Utah เต็มไปด้วยสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญๆทางธรรมชาติ อย่างภูเขาหินสีที่เกิดจากการกัดกร่อนทางสภาพอากาศและแม่น้ำ
อุทยาน Bryce Canyon เป็นหนึ่งในหลายอุทยานของแถบนี้ ทีขึ้นชื่อลือชาเรื่องความงามของทัศนียภาพ โดยเฉพาะช่วงรอยต่อของหน้าหนาวเข้าร้อน เพราะตามแท่งหินจะยังมีร่องรอยหิมะเก่าๆปกคลุมอยู
นี่คืออีกข้อดีของการมาเยือนอเมริกาแถบ Southwest ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์!!
และเป็นอีกครั้งที่เราเลือกพักที่โรงแรมไม่ไกลจากอุทยานมากนัก เพราะการเข้าชมอุทยานในตอนเช้า จะทำใหเราได้ภาพที่มีผลลัพธ์น่าอัศจรรย์ใจ

ภาพจากโรงแรม Best Western Plus Ruby เมื่อคืนค่ะ ภายในตกแต่งแบบ Log cabin
เดี๋ยวจะรีวิวโรงแรมแยกออกมาอีกทีค่ะ
เราเข้าอุทยานจาก visitor centor แล้วขับออกไปอีกทางเดิมค่ะ แต่ละจุด ต้องอาศัยการขับรถ แล้วไปจอดตามที่จอดรถที่เขากำหนด

วันนี้ เราเตรียมมาเดินกันเต็มที่ แต่สุดท้ายก็ล้มเหลว เพราะความเหลวของพื้นดิน คือพื้นมันแฉะมากอ้ะ บางจุดยังกับดินเหนียว เดินไปแค่นิดเดียว รองเท้าเราเริ่มเปลี่ยนสี อุตส่าห์เตรียมน้ำเตรียมท่ากันสุดฤทธิ์ แต่ก็แพ้ใจกลุ่มคุณป้าเกาหลี ที่แต่งตัวมาพร้อมกว่า พวกนางลุยค่ะ (ส่วนใหญ่ คนอื่นเขาก็พร้อมกว่าเรานะ) ป้าลุงมาพร้อมชุดวอร์มสีๆ และเสียง ประกาศเชื้อชาติกันมาเลยแต่ไกล
ส่วนใหญ่ เราจะเจอกรุปทัวร์เกาหลีญี่ปุ่นค่ะ คนไทยไม่ค่อยเจอเลย ไม่ค่อยได้ say hi กับใครเป็นภาษาไทย แต่ก็ไม่เหงาปาก เพราะต้องตีกับยัยหญิงเป็นระยะอยู่แล้ว

เราเริ่มที่ Sunrise Point ก่อนค่ะ หลังจากซื้อตั๋วเข้าชมอุทยาน วิวยังแบเบาะ แต่ท่าโพส เราไม่เคยเบๆ ค่ะ

ค้อนของเทพเจ้า Thor อันนี้ที่จุด Sunset Point

รูปนี้ ได้มายากมาก การที่ไม่มีขาตั้งกล้อง เราเลยต้องไปห้อยกล้องบนกิ่งไม้ เพราะไม่มีใครผ่านมาอีก
ตามสไตล์ เราไปที่ไหน คนหนีหายหมด ท่าโพสฉันประหลาด เพราะได้รับเลือกเป็น The chosen one who is first to die ต้องวิ่งไปกดชัตเตอร์รีเลย์ 10วินาที แล้วต้องไถลมาเข้าเฟรม ยัยหญิงลองแล้วไม่สำเร็จ กระโดกกระเดกกว่าจะกลับมาได้ ดีที่มิชชั่น คอมพลีทททท !!! ที่ฉันหยุดทันก่อนไถลต่อไปเรื่อยๆ 55
จุดนี้ คือ Inspiration Point มุมโปสการ์ด

Inspiration Point มองออกไปได้กว้างๆ มีลักษณะเป็น amphitheater ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดเสียงสะท้อน
เวทีชีวิต คือจุดที่เรายืนอยู่
เรายืนโหวกเหวกกันอยู่แถวนี้ ค่อนข้างนานเหมือนกัน เพราะคิดว่าเล่นละคร งิ้ว

ได้รับแรงบันดาลใจอะไรกันบ้างมั้ยคะ เมื่อเห็นวิวแบบนี้

ปิดท้าย ด้วย Bryce Point จุดสุดท้ายละค่า หัวเริ่มจะไร้ทรง ไปเรื่อยๆตามสภาพการณ์
จุดนี้ แท่งหิน สีส้มเข้มตัดกับความขาวของหิมะค่ะ

อันนี้ หน้าท่าจะดำจริง ไม่ใช่แสงเงา

ลืมบอกข้อมูลสำคัญว่า Bryce canyon เกิดขึ้นได้ยังงัย ความที่เป็นคนสนใจสาระทีหลัง ขอโทษค่ะ
แท่งหินของที่นี่ เรียกกันว่า Hoodoo ไม่ใช่วูดูนะคะ เกิดจากการกัดกร่อนของฝน การที่อยู่สูง และสภาพอากาศบนนี้หนาวเย็น การแข็งตัวของน้ำและการละลายของน้ำแข็งอีกที ทำให้หินเกิดรูปทรงแบบนี้
พอกลายเป็นแท่ง เราเรียกว่า Hoodoo
ว้าย ดูมีสาระ เริ่มปวดหัวละ พอแค่นี้ละกันค่า

ฝาก vlog ไว้ด้วยนะคะ สำหรับทริปนี้

ถ่ายMVที่ Lake Powell และอึ้งกับความลึกของ Horse Shoe Bend

2017-08-07T20:38:00.004-07:00

ทุกสรรพสิ่งรอบตัวของฉัน ล้วนหยุดนิ่ง เหลือเพียงจินตนาการที่ปล่อยไหลเอื่อยๆ สอดรับกับสายน้ำสีเขียวเข้มมรกตที่ไหลวนอยู่เบื้องล่างของหุบเหวลึก

-ถุงแป้ง -

จริงๆ ก่อนที่เราจะไปร่วมทัวร์ Antelope เราขับย้อนขึ้นไปถ่ายรูปที่โลเกชั่นติดทะเลสาบ Powell ที่ท่าเรือ Wahweap กันก่อน เห็นในรีวิวแนะนำอยู่เหมือนกัน เพราะเมื่อคืนเรามาถึงที่พักดึกๆดื่นๆอีกแล้ว

และก็ไม่ผิดหวัง ทั้งอากาศและบรรยากาศก็เป็นใจอย่างมาก แน่นอน พวกเราไปเยือนที่ไหน มนุษย์มนาก็พากันหลบลี้หนีหน้าไปหมด เหลือแต่เรา อาจจะเช้าไปสำหรับฝรั่งมังค่าละมัง (คำโบ มาก)

อากาศตอนเเช้าริมน้ำแบบนี้ หนาวไม่ใช่เล่น ลมพัดมาทีก็แรงในระดับที่พาเอาเยือกไปถึงไส้ใน แต่แดดก็แอบแรง ก็เลยคลุมตั้งแต่หัวถึงหู กันทั้งแดดทั้งลม

เดินโต้ลมหนาว สู้ว้อย

รับแดดให้หน้าดำขึ้นอีก พอถ่ายภาพนี้เสร็จ หน้าเกือบขะมำลงน้ำ

ขอขอบคุณ accesory ผ้าพันคอเอนกประสงค์นี้ของอ้อแอ้ เพื่อนเลิฟจากเดนเวอร์

ไม่งั้นการพันหูพันคอคอ คงไม่ง่ายแบบนี้

ฝ้ายเนี่ย แค่นางยืน นางก็เท่ เราเลยต้องเอาอินเนอร์สู้นาง

เรามาถ่ายเอ็มวีกันจริงๆนะ ไม่ได้ล้อเล่นแต่อย่างใด นักแสดงน่าจะเข้าใจกันคนละตีม

เพราะผู้กำกับอธิบายไม่เคลียร์

จากทัวร์ชม Antelope กับ Ken's tour แล้ว เราก็ไปที่ๆเป็นไฮไลต์อีกที่นึง ที่ไม่ไปไม่ได้

นั่นคือ Horse Shoe Bend

ใครที่มีเวลาน้อย ไม่สามารถซื้อทัวร์ที่Antelope ได้ ก็จะมาที่เกือกม้ากันเลย

เราเดินทางมาถึงโดยใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ป้ายมีกำกับเรียบร้อย ไม่หลงแน่ งานนี้ รถจอดเพียบ จากที่จอดรถดินแดงเถือก เรายังต้องเดินต่อประมาณร่วมกิโลกว่า ไม่ใช่ว่าวิวจะมาอยู่ตรงหน้าคุณนะคะ แถมทางเป็นดินทรายขาวร่วนซุย และเป็นการเดินลงเนิน ตลอดทางมีป้ายให้ระวังงูหางกระดิ่งเป็นระยะๆ เพราะดินทรายแบบนี้ นางโปรดปรานดีแท้

แต่ไม่ยักมีป้ายบอกว่า ถ้าเจอแล้วให้ทำงัย?

ด้วยความที่เป็นคนอ่อนต่อการออกกำลังกาย เดินบนทรายร่วน เล่นเอาเหนื่อยอยู่ แต่พอมาถึงจุดชมวิวเท่านั้น !!! พระเจ้า !!! มันเริ่ดมาก!!! ทำไมมันสวย ประหลาด ลึกลับ มะลังมะเลืองขนาดนี้ (สะกดยังงัย)

เราสามคนอุทานกันเป็นภาษาบ้านเกิดตลอดเวลา นี่ธรรมชาติ ทำได้ขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ?!

เรามีคลิปให้ชม เพื่อให้เห็นถึงระดับความลึกของตัวแคนยอนกับแม่น้ำเบื้องล่าง มีหลายคนมาบอกว่า อยาก-ีบให้หญิงตกลงไปเพื่อวัดความสูง จะได้ ให้เห็นกันจะๆไปเลย

ขอโทษค่ะ นึกไม่ถึง

รูปนี้ให้ฝรั่งตัวสูงถ่ายให้ ไม่มีไม้เซลฟี่

ตากล้องเยอะ สังเกตจากมือผีข้างล่าง

เราใช้เวลาที่นี่ ให้นานพอเพื่อให้คุ้มค่ากับการที่ต้องเดินฝ่าดงงูเข้ามา

แต่ให้พูดก็พูดนะ แค่ 5 นาทีก็คุ้มแล้วค่ะ กับสิ่งที่คุณได้เห็นเบื้องหน้าสายตาตัวเอง

มันสุดๆไปเลยค่ะ!!!

ต้องมากันให้ได้นะคะ !!

Lower Antelope เมืองหลากสีใต้แคนยอน

2017-08-07T07:33:00.008-07:00

Lower Antelope Canyon เป็นเขาหินทรายที่ถูกกัดเซาะโดยน้ำมาเป็นเวลาหลายล้านปี สีสันที่แตกต่างไล่สีกันก็เกิดจากแร่ธาตุจากน้ำทำปฏิกิริยาหินทรายแดงที่มีแร่ธาตุเช่นกัน ทุกวันนี้ ยังมีน้ำท่วมเข้ามาภายในแคนยอนอยู่ การเดินทางมาที่นี่จึงต้องศึกษาช่วงเวลาน้ำหลากด้วย เช่นเดือนตุลาคม เพราะเคยมีนักท่องเที่ยวเสียชีวิตเพราะน้ำท่วมฉับพลันด้วย ทุกวันนี้ เวลาเราจะลงไป ต้องซื้อทัวร์จากชนเผ่านาวาโฮ ตรงหน้าทางเข้า ที่มีอยู่หลายบริษัท ซึ่งจะได้สัมปทานในแต่ละจุดไม่ทับที่กัน ราคาทัวร์ก็ ประมาณ $20 ในระยะเวลา 1ชั่วโมง โดยห้ามนำขาตั้งกล้องมา (ขอเป็นไม้เท้าแทนได้หรือไม่)

เมื่อมี Lower ก็ต้องมี Upper ต่างกันตรงที่ upper มีร่องน้ำอยู่เหนือพื้นดิน lower มีร่องน้ำอยู่ใต้ดิน ร่องหินจะแคบต้องปีนป่ายลงบันไดมากกว่า upper เหตุที่เราเลือก lower ไม่ใช่เพราะเราแข็งแรง แต่เพราะรีวิวรูปถ่ายจากที่นี่สวยและน่าสนใจกว่า

กิจกรรมมุดดูใต้แคนยอนนี้ มีคนทำการบ้านมาดี เพราะเป็นกิจกรรมหลักของคุณนายหญิงเขาล่ะ

แต่ไม่วาย เราก็ยังขับเลยทางเข้าของบริษัทนำเที่ยวไปเกือบกิโล อีกตามเคย อาจเพราะมัวแต่เมาท์มอย ก้มดูจีพีเอสอีกที เราเลยจุดที่เรามารค์ไว้ในกูเกิลแมปไปเรียบร้อย

ช่วงเวลาสายๆ ทั้งกรุปย่อย กรุปใหญ่อัดกันอยู่ในห้องที่มีโต๊ะ เก้าอี้นั่งบาร์อยู่ไม่ถึงสิบตัว แต่คิวรันไปได้เร็วมาก ใครลิสต์ใกล้กรุปไหนก้พ่วงไปด้วยกัน และแล้ว เราสามสาวไทย ก็ได้มาตกร่องปล่องชิ้นกับแกงค์หนุ่มญี่ปุ่น ออกแนวเนิร์ดนิดๆ ที่มากัน 5-6 คน
แค่ก้าวแรก ก็ต้องไต่บันไดลงไปกันแล้ว บันไดราวเหล็ก เย็นมือดีแท้ ลงไปนานกว่านี้อีกนิด มือคงแข็งได้ที่พอดี
และแล้ว ความสนุกของฉันเริ่มขึ้นตอนนี้ล่ะ !!
ฉันค้นพบว่า ยัยหญิงกลัวความสูงใช่ย่อย กว่าจะลงไปได้ ฉันต้องลงไปก่อน แล้วค่อยๆรอลุ้นนางอยู่ข้างล่าง หัวเราะเยาะเย้ยเพื่อเป็นกำลังใจเป็นระยะ แต่นางก็ทำได้ พลังขับเคลื่อนนางเยอะ !

สภาพงกๆเงิ่นๆของเจ๊ข้างหน้า แล้วชุดพวกเราเข้ามากค่ะ

สวยค่ะ ไม่ได้ถ่ายเอง! ไกด์อินเดียนแดงล้วนๆ หยิบกล้องเราไปถ่ายเลย เพราะคงขี้เกียจบอก มุมไหนดี นางทิ่มกล้องมุมนั้นมุมนี้ เป็นเสร็จ แต่กรุปเรามีสองแม่ลูกชายเกาหลีมาด้วย อีไกด์พูดล้อเลียนแอนตี้ ซัมซุงนิดนึงด้วย เพราะคงไม่รู้ว่า สองคนนี้ชาติอะไร เราแอบสงสารสองแม่ลูกนี้ตะหงิดๆ แต่ยัยหญิง งงเหมือนเดิม ไม่รู้เค้าพูดอะไร เพราะมัวแต่เล็งกล้อง

ถ้าช่วงไหน มีแสงจากด้านบนลอดลงมาเยอะ ก็จะเป็นสีเหลืองอร่าม

คนกลาง ลั้นลามาก
ไกด์แอบขำท่าโพสเราหลายครั้ง ดูจะชอบแซวยัยหญิง เราเป็นสามสาวฮอตสุดในกรุปนี้ เพราะมีกันแค่สามคน 55

ภาพนี้ ใครดูออกว่าเป็นผู้หญิงผมยาวสยาย บ้าง? เหมือนรูปข้างขวดยาสระผม ยี่ห้อเวลล่าอ้ะ โหหห พูดชื่อยี่ห้อ ดูเราแก่ขึ้นมาเลย เพราะสองสาวนี้ ไม่รู้จัก ชิ!

ทำไม พอไม่มีคน ภาพสวยกว่า!?? แต่ไม่มีคน รูปเดียวนะ !!

และแล้วก็ถึงเวลาขึ้นมาจากหลุม !!
แดด ข้างบนจัดมาก โชคดีที่มีแสงแดด ถ้าอย่างงั้นคงไม่เห็นการไล่สีที่มีสีเหลืองสดใสแบบนี้แน่ๆ
หนุ่มญี่ปุ่นเดินมาขอเรา ....ให้ถ่ายรูปให้! อีกนิดเดียว เกือบคิดว่ามาขอเบอร์ !
ฉันเป็นคนกดชัตเตอร์ แล้วแถมให้อีกหนึ่งครั้ง สุดท้าย เขาก็เลยถ่ายให้เราบ้าง สองแชะเหมือนกัน เราแอบรู้ว่า เขานินทาเราด้วย คงคิดว่า ป้าพวกนี้ ก็มากันไหวเนาะ ไรงี้ แต่ไม่น่าใช่ น่าจะนินทา ท่าโพสของเรามากกว่า กรุณาดูหลักฐานข้างล่าง

ขอบคุณที่ติดตามนะคะ เจอกันต่อที่ Horse shoe Bend ค่ะ
อ้ะ แถมอีกหนึ่งรูป ไม่ได้อังกอร์ แต่ยัดเยียดให้ดูเลย!!

ให้ดูแค่แบคกราวนด์ค่ะ ไล่สีสวยมาก

ฝากติดตามยูทูปแชนแนลของข้าเจ้าด้วยค่า
VLOG ทริปรถบ้านเที่ยว Death Valley
กับ channel " BkkGlampgirl Studio" ค่ะ

Vlog เที่ยวฮ่องกงพาแม่เมื่อย

Vlog พาแม่เมื่อยนิวยอร์ก

Vlog เที่ยว Hogwarts ที่ยูนิเวอร์แซล โอซาก้า

Vlog ขับรถเช่าเที่ยวบ้านนอกญี่ปุ่น เข้าป่ารก

อุทยานหินผาสุดยอดอลังการ Monument Valley !!!

2017-08-07T05:37:00.012-07:00

ทุกจังหวะของการก้าวย่างเข้าสู่พื้นที่แห่งความอ้างว้าง ว่างเปล่า แผ่นฟ้ากว้างไกลไร้ขอบเขต แผ่นดินทอดยาวสุดลูกหูลูกตา จิตใจของฉันพลันอิ่มเอมและหัวสมองก็เต็มไปด้วยคำว่า "ผจญภัย"

- ถุงแป้ง -

Monument valley เป็นเป้าหมายหลักของฉันในทริปนี้ก็ว่าได้ ในขณะที่ Antelope เป็นที่หลักของหญิง ส่วนฝ้าย นางไปที่ไหนก็ได้ นางโอเคกับทุกจุด มีคนตรงกลางบ้างก็ดีนะ ทริปนี้

ฝาก Vlog ด้วยนะคะ

รูปภาพก้อนหินยักษ์สามก้อนนั้นเป็นภาพสุดคลาสสิกบนหน้าปกหนังสือนำเที่ยว บนเว็ป บนจอภาพยนตร์คาวบอยหลายต่อหลายเรื่อง เช่น 100 Ways to die in the west และที่ยัยหญิงตีปีกอยากมามากๆในภายหลัง เพราะไปค้นเจอว่า Lone Ranger ก็มาถ่ายที่นี่ด้วย มุมที่ Johnny Depp นั่งบนหลังม้าถ่ายเห็นวิวสุดอลังการนั้น เป็นมุมกล้องที่หนังคาวบอยทุกเรื่องต้องมาถ่าย นั่นคือ John Ford's Point

John Ford's Point

ว่าแต่ตา John Ford คือใคร

เขาคือ ผู้กำกับหนังคาวบอยยุคแรกๆ ผู้ค้นพบว่ามุมนี้เป็นมุมกล้องที่สวยและมองเห็นทั่วทั้งหุบ ต่อมาจึง
เป็นจุดยอดฮิตของทั้งนักท่องเที่ยวและผู้กำกับหนังหลายๆเรื่อง (ขอบอกว่า ทุกมุมที่เราหมายมั่นปั้นมือ
เราไม่ป๊ะกันแหมซักตี้!! มันอยู่ตรงไหนของอาณาจักรนี้ฟระ?!)

ความที่ หญิงเป็นเหยื่อของการตลาด และโลกโซเชียลอย่างมาก เน็ตไอดอลคนไหนไปถ่ายกับมุมนี้ ที่นี่ ที่นั่นสวย ต้องจากตรงนั้น ตรงถนนนี้ด้วย นางก็จะมาอัพเดตเพื่อนร่วมทริป สร้างความปวดเศียรเวียนประสาทให้ฉัน ที่ต้องลงมือแต่งแผนเที่ยวอยู่บ่อยครั้ง พูดเลย!!

เพื่อช่วงเวลาที่สวยงามและความเบิกบานของคนและสถานที่ให้ขึ้นกล้องที่สูด เราจึงมานอนที่นี่กันก่อนหนึ่งคืน แล้วถึงจะตื่นมาส่องวิวกันแต่เช้าจากโรงแรมที่อยู่ใกล้ๆกันแต่อยู่นอกอุทยาน ฟังดูเหมือนจะแพง ไม่ใช่แน่นอนค่ะ โรงแรมแพงๆเนี่ย แทบจะตื่นมาก็ Say hi กับ The Mittens ได้เลย (จะเว่อร์ไปไหน)

โรงแรมของเราเนี่ย ขอด่านิด หาโ-ตรยาก เล่นเอาฉันที่ขับจนมืดค่ำ ตาแห้งผาก เพราะเบิ่งตาเท่าไข่ห่านเพื่อหาตัวโรงแรมท่ามกลางความมืดมิด ไม่รู้กลัวแสงไฟจะตกกระทบแล้วกร่อนผิวของคุณพี่แท่งหินทั้งหลายหรืออย่างไร ได้ข่าวว่าน้ำที่นี่ มีค่าดั่งทอง ไฟฟ้าก็คงเช่นกัน เกือบถอดใจ นอนที่หรูๆ หาง่ายๆ แต่พอฟังราคา โอเค เราไปหากันต่อเหอะ คงอยู่แถวนี้แหละว้า รูปโรงแรม ก็มีให้เทียบนะ แต่ในความมืด เห็นแต่แท่งๆ ยอดๆ อะไรรอบตัวกับพื้นที่มืดๆโล่งๆเต็มไปหมด กลัวขับไปเจอเปรตคาวบอยอยู่เหมือนกัน

เราถามทางคนมาเรื่อย จนสุดท้ายก็เจอ กรี๊ดดดด!!! ที่เป็นเงาตะคุ่มอยู่ตรงนั้นนี่เอง !

สาวเจ้ารีเซฟชั่น น่าจะมีเชื้ออินเดียนแดง มีน้ำเสียงภาษาอังกฤษที่ดัดจริตและเบาที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา นางพูดมา เราต้องเงี่ยหูฟังขั้นสุด พร้อมนินทานางด้วยภาษาไทยไปพร้อมๆกัน ตามสไตล์สาวมารยาทงาม แต่ห้องพักที่นี่สวยงามมาก แม้ต้องขับรถขึ้นเนินอันหวาดเสียว แต่มุมมองจากหน้าต่างตอนเช้าๆคงไม่แพ้วิวโรงแรมหรูสักเท่าไหร่ล่ะว้า

จากโรงแรม ก็ไม่ไกลสักทีเดียว เรายังมองเห็นกันอยู่

รถสิบล้อ หายไปไหนกันหมดนะ ช่วยซิ่งมาทางนี้ที

ด้านหลังคือ แถวโรงแรม ที่ๆเราจากมา

จำตรงจุดนี้ไม่ได้ว่าเรียกอะไร แต่เป็นจุดทดลองเสียงสะท้อน ทำไปเรื่อยๆ เหมือนคนบ้าคุยกับตัวเอง

สามารถขับรถเข้ามาได้ทุกจุด แต่ถนนก็อย่างที่เห็นค่ะ

ทิปจากเจ้าแม่เล่นกล้อง ยัยหญิงบอกว่า ถ้าอยากดูขายาว เราต้องเขย่งนิดนึง

เค้ามีหินพี่น้อง เรามีหินตาหินยาย

หินก้อนนี้ มีพี่ฝรั่งผู้ชาย หน้าตาดี แนะนำตอนสองสาวนั้นไปเข้าห้องน้ำ ฉันยืนสวยอยู่คนเดียวดูกรุปนักท่องเที่ยวญี่ปุ่นฟังบรีฟจากหัวหน้าทัวร์ เฮียแกบอกว่า จุดนี้ ยูต้องมายืน เพราะไอเห็นหลายคนชอบมาถ่ายลงไอจี วันนี้ อากาศเริ่มร้อนละ ก่อนหน้ายังมีหิมะตกอยู่เลย อ้าว ตูพลาดดดดูหิมะเสะ ชีวิตพี่แกหน้าอิจฉา ใส่ชุดนักวิ่ง เสียบหูฟังมายืดเส้นยืดสาย พร้อมวิ่งรอบอุทยาน เฮียบอกว่า มาเยี่ยมลุง ลุงไอเป็นเจ้าของโรงเรียนที่นี่ โหหห ! แล้ววิวที่เฮีย

มาวิ่งทุกวัน อะเมสซิ่งไปป้ะเนี่ย !!

เราจอดรถเกือบทุกจุดที่เขามีกันเลยทีเดียว เริ่มสงสารฮุนไดคันซ่อมซ่อนี้ของเรา มันดูเก่าขึ้นอีกเยอะ จากที่มีหญ้าเสียบตะแกรงหน้าแล้ว (เอาไม่ออก) คราวนี้เพิ่มฝุ่นดินแดงเข้าไปอีก ขึ้นลงรถนี่ ชายเสื้อปาดปื้บ มาเป็นเทือก เวลาขับเข้าเมืองที รีบลงจากรถแล้วเดินไปห่างๆแทบไม่ทัน

กรุปทัวร์จากหลายๆกรุปเริ่มเหลือเพียงหยิบมือ และหลังจากนั้น ก็เหลือเพียงแค่เรา

สามชั่วโมง ถึงทำให้เราเริ่มรู้สึกถึงแผ่นหลังที่เปียกชื้นและรองเท้าคู่ใหม่ของฉันเต็มไปด้วยฝุ่นดินแดง

คนเรามันจะบ้าอะไรกับโขดดินโขดหินกันขนาดนี้ ส่วนตัว ฉันเป็นคนชอบอะไรแบบนี้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกภูมิใจที่สามารถชักพาเด็กงงๆสองคนมาชอบอะไรแบบนี้กับฉันได้

สรุปรีวิวของอุทยานนี้ ไม่มีอะไรจะกล่าวมาก

นอกจากคำสรรเสริญพระเจ้า ขอบคุณในสิ่งที่พระองค์สรรค์สร้างแก่มวลมนุษยชาติ

ฮาเลลูย่า!!!

อุทยานหินผาลำดับแรก แพะเมืองผี Garden of the Gods

2017-08-06T08:46:00.006-07:00

คำเตือน : โปรดใช้วิจารณญาณในการเลื่อนชม บุคคล และสถานที่ซึ่งได้มีการอ้างอิงถึงนี้ มาจากเรื่องจริง ท่านผู้อ่านที่เพิ่งรับประทานอาหารมื้อใหญ่มา กรุณาเว้นเวลาไว้สักเล็กน้อย ก่อนเข้าชม เนื่องจากภาพและอากัปกิริยาต่อหน้ากล้องของตัวละครในเนื้อเรื่องเหล่านี้ อาจมีความเหนือจริงและกวนอารมณ์ของท่านผู้อ่านไม่มากก็น้อย ขอท่านผู้อ่านโปรดอดกลั้นที่จะเลื่อนอ่านจนจบ ทางผู้ผลิต จึงขออภัยมา ณ ที่นี้ เอย!

ปลายเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2559 พวกเราสามสาวโสด ( ซิงมั้ย ระบุละเอียดไม่ได้ ) ออกเดินทางจากกรุงเทพ ไปต่อเครื่องที่นาริตะเพื่อขึ้นเครื่องนิปปอนไปลงเดนเวอร์ รัฐโคโรลาโด ที่เราจะอาศัยบ้านเพื่อนเป็นที่ซุกหัวนอนฟรีไปถึง3คืน เพื่อปรับเวลาต่างของไทม์โซนให้ร่างกายคุ้นชินขึ้น และเพื่อศึกษาการขับรถพวงมาลัยซ้ายจากเพื่อนไปคร่าวๆก่อนที่เราจะไปรับรถเช่าที่เช่าไว้ถึง8วัน พลขับคือฉันกับน้องสาวที่มาด้วยกันอีกคน เราทั้งคู่ไม่เคยมีใครขับรถในอเมริกา มาวัดดวงกันสดๆก็งานนี้

สภาพรถของเราที่เช่าจาก Enterprise ไม่ค่อยใหม่เท่าไร อาจเพราะโปรถูก แต่ก็รับใช้เรามาอย่างสมบุกสมบันได้ในระดับดีเลิศ เรียกว่า พอคืนรถ ก็คงต้องรีบเผ่นแน่บ เพราะสภาพรถผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างกับระยะเวลาเช่าเป็นปี อายพนักงานรับรถมาก

ตะแกรงหน้ารถของเราเต็มไปด้วยวัชพืช แบบที่เราเห็นกันในหนัง ที่หญ้าแห้งก้อน
กลมๆวิ่งหลุนๆไปมาตัดหน้ากล้องประจำนั่นแหละค่า มันมีแบบนั้นจริงๆนะ อย่าคิดว่าเป็นเอฟเฟกต์!!

พรีเซนเตอร์หญ้าปีศาจ!! ที่ยังไม่ก่อกำเนิดเป็นก้อนกลม

เรารับรถและขับวนหาทางเข้าฟรีเวย์กันพอเป็นพิธี และได้รับของแถมเป็นเสียงบีบแตรจากเพื่อนร่วมทางเป็นระลอกพอหายเหงา เพราะเราเลี้ยวผิดเลี้ยวถูก จะเปิดไฟเลี้ยว ก็ไปตีที่ปัดน้ำฝนอยู่นั่น เอ้า ! ทุกอย่างมันกลับด้านไปหมด

เรามุ่งลงใต้โดยขับผ่านเมืองน้ำพุร้อนที่ไม่ได้มีโอกาสโดดลงไปเล่นอย่าง Colorado Springs สองข้างทาง มีแท่งหินมหึมาแปลกตา พื้นหญ้าแห้ง แผ่นดินรกร้างขนาบเส้นทางเราไปตลอด แถมลมแรงปะทะตัวรถทั้งจากด้านข้างและหลัง คือมันอะไรจะขนาดนี้ ถ้าเป็นเครื่องบิน คงเป็น wind sheer แรงปะทะระดับเครื่องบินวูบวาบ ฉันต้องหยุดพักแล้วเปลี่ยนให้หญิงมาขับ เพราะไตรเส็บแขนแข็ง หน้าแข้งล้าเต็มที และเส้นทางไม่ได้หวือหวามาก เลยเหมาะแก่การทดลองฝีเท้าและกล้ามแขนของสาวรุ่น(เด็กกว่าฉัน)

จุดแรกที่เราจะแวะกันคือ อุทยานแพะเมืองผี Garden of the Gods ฉายาที่ดูไทยๆนี้ ได้มาจากการรีวิวของพวกเราสามคนคร่าวๆ จากการเดินวนๆ ชมพื้นที่อุทยานร่วมชั่วโมง มันช่างละม้ายคล้ายอุทยานแพะเมืองผีของไทยเราที่จังหวัดแพร่เป็นยิ่งนัก

นักธรณีวิทยาบอกว่า คือเขาเล่ามา ประมาณว่า เรื่องมันย้อนไปถึง 300 ล้านปีก่อนนู้นนน ตะกอนจากแม่น้ำถูกนำพาและกระจายออกไปสู่การพัดพาของดินทรายจำนวนมาก ตะกอนสีแดงประกอบไปด้วยธาตุเหล็ก อยู่ใต้น้ำ พอถึงยุคเมื่อ 60ล้านปีก่อน ภูเขาหินรุ่นน้องเริ่มอยากเกินหน้าเกินตารุ่นพี่ จึงเริ่มดันตัวสูงขึ้น ตะกอนและหินถูกยกดันขึ้นมา และด้วยแรงลมและฝนในบริเวณนี้อีทีที่ช่วยกันจัดทรวดทรงให้สะโอดสะองตามมีตามเกิด เหนื่อย แลดูมีสาระ แต่จริงๆ ตอนนั้น เดินๆ ถ่ายรูปอย่างเดียว 55

เราจอดรถตรงจุดจอดรถขนาดใหญ่ตรงทางเข้า แล้วเดินตามลูปที่เป็นพื้นปูนอย่างดีได้เลย แต่ถ้าใครรักสบาย กลัวร้อน หน้าไหล ก็นั่งในรถ ขับวนเป็นลูปตามถนนรอบนอกอีกชั้นก็ได้ ไวดี

ลมโซนนี้ เล่นเอาเสื้อผ้าและผมเผ้ากระพึดกระพือ เอาจริงๆ ไม่ได้ใช้เอฟเฟกต์พัดลมตัวใหญ่ๆแต่อย่างใด บางช่วงเล่นเอาทั้งคน สัตว์ สิ่งของ เทกันไปคนละทิศละทาง

ถ่ายรูปอยู่ร่วมชั่วโมง เพราะต้องทำเวลา แต่ก็สามารถเรียกฝ้าเรียกกระมาประทับใบหน้าได้ พอสมควร เพราะแดดแรงพอๆกับลมค่ะ วิ่งตะครุบหมวกคุณนายหญิงกันจนเหนื่อยพอประมาณ ก็ยอมแพ้ เดินทางต่อดีกว่า พระเจ้าช่วย! ผมเสียทรงมาก (โทษลม) มีจังหวะนึง วูบนั้นยังตราตรึง หอบนั้นเล่นเอาเราสามคนเกือบลงนอนเป็นแนวราบกับพื้น เพราะยืนสองขา ไม่สามารถโพสท่าต่อได้

เอาจริงๆ ที่นี่ถือเป็นแค่น้ำจิ้ม เรียกน้ำย่อย เปิดตัวการเดินทางเยือนอุทยานหินๆของเราแบบพอหอมปากหอมคอ ของจริงยังมีให้เราอ้าปากค้างอีกเยอะค่าา เห็นหินๆๆ กันจนเบื่อไปเลยทีเดียว

ลืมบอกว่าก่อนหน้าที่จะมาหยุดที่นี่ เราแวะปั๊มน้ำมันที่จุดพักหนึ่ง (กว่าจะกลับตัวเข้าฟรีเวย์อีกที ก็เล่นเอาควงสว่านกันสุดฤทธิ์ ถนนที่นี่กลับรถยากจริงเว้ย) เพราะลมแรงวอลุ่มสุดแล้วรถไม่สามารถประคองตัวให้อยู่ในเลนได้ด้วยสองแขนอันบอบบางของฉันคนเดียว เราพักเข้าห้องน้ำและถือโอกาสซื้อขนม นมและน้ำ ชั้นคันปากจึงเอ่ยถาม พนักงานปั๊มน้ำมันว่า เมืองยูเนี่ย ลมแรงอย่างงี้ทุกวันหรอ ได้รับคำตอบที่สะเทือนใจว่า เพิ่งมาแรงก็วันนี้แหละ แรงมากเลย ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น !!! ขอบคุณค่ะ เพราะใคร! เพราะอีหญิงแน่ๆ สรุปให้เลย งานนี้!
จบการรายงานเพียงเท่านี้ สำหรับรีวิวแพะเมืองผีอเมริกา เจอกันในบทต่อไป กับโคตรโขดหินที่ใหญ่โต อลังการและมีมากมายจนสร้างความประหลาดใจอย่างล้นเหลือแก่เราสามสาวเป็นอย่างยิ่งกับ Monument Valley ค่ะ ท่านผู้อ่าน วู้ฮู!!!! (ขอลมหอบไปได้ไหม ขี้เกียจขับ)